สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

『 fic exo 』 MISS 。欠かす

ตอนที่ 7 : MISS 。欠かす; ch#7 (re)


     อัพเดท 3 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: chanyeol, baekhyun, chanbaek, baekyeol, exo, exo-k, exo-m, miss, fic, ชานยอล, แบคฮยอน, ชานแบค
ผู้แต่ง : blackauther. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blackauther.
My.iD: http://my.dek-d.com/runthew0rld
< Review/Vote > Rating : 99% [ 14 mem(s) ]
This month views : 272 Overall : 26,516
1,072 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 667 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
『 fic exo 』 MISS 。欠かす ตอนที่ 7 : MISS 。欠かす; ch#7 (re) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2211 , โพส : 87 , Rating : 45 / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


MISS 。欠かす; ch#7
- rewrite -


























































 

ช่วยทำเป็นรักฉันแกล้งรักฉันได้ไหม?”

เป็นคำขอร้องที่แปลกประหลาดที่สุดที่ชานยอลเคยได้ฟังตั้งแต่เกิดมา เขาตีหน้ายุ่งไม่ค่อยเข้าใจในความจริงจังของคนที่ร้องขอ แต่ประโยคถัดมากลับทำให้หัวใจของเขาเต้นช้าลงไปหนึ่งจังหวะ



 

                แล้วหลังจากนี้ไปฉันจะไม่มาให้ชานยอลเจออีกเลย...”

อดไม่ได้ที่ความรู้สึกวูบโหวงโหรงเหรงจะชอนไชทั่วทุกจุดของร่างกาย แต่กระนั้นเขาก็ยังคิดว่าแบคฮยอนคงจะพูดไปอย่างนั้นเพราะรู้ดีว่าแบคฮยอนรักเขาเกินกว่าที่จะปล่อยหัวใจของเขาไป ชานยอลจึงเลือกที่จะตอบตกลงออกไป



 

พอรู้ตัวอีกทีแบคฮยอนก็โผเข้ากอดอย่างแรงจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชานยอลไม่ได้กอดตอบจนกระทั่งร่างเล็กคลายอ้อมกอดออกและพูดกับเขา

แค่วันคริสต์มาสอีฟเท่านั้นแหละ แค่วันเดียว แล้วฉันจะไปเจ้าตัวเหมือนจะพยายามปั้นรอยยิ้มกลับมาแต่คงรู้ตัวดีว่าฝืนทำไม่ได้เลยรีบหันหลังกลับ ขณะที่ดวงหน้าหวานกำลังจะเบือนหนีไป ชานยอลบังเอิญเห็นหยดน้ำที่ไหลซึมออกจางหางตาลงมาอาบแก้มเนียนพอดีความรู้สึกแปลกๆแล่นผ่านไปอีกแล้ว



 

เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยความรู้สึกที่เหมือนกับคนเอามีดมาแทงอกซ้ายซ้ำๆแต่พอลองก้มมองดูที่หัวใจมันกลับไม่มีเลือดสักหยด



 

กว่ามันจะหายเป็นปกติก็เป็นตอนที่แบคฮยอนเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเองแล้ว ชานยอลไม่ค่อยแปลกใจที่คนตัวเล็กจะเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนั่นอาจเป็นเพราะอากาศข้างนอกมันหนาวและฮีตเตอร์ก็ช่วยไม่ได้มาก อีกอย่างคนที่เก็บซ่อนน้ำตาไม่เก่งอย่างแบคฮยอนก็มักจะแอบไปร้องไห้อยู่ในห้องของตัวเองคนเดียวเป็นประจำ




 

ชานยอลวางแก้วเซรามิคในมือลงบนโต๊ะเตี้ยก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาพลางคว้าเอาปฏิทินตั้งโต๊ะมาพลิกดู หากนับวันนี้ไปด้วยก็เหลืออีกสองวันถึงจะเป็นวันคริสต์มาสอีฟ การตอบรับคำขอร้องที่ขัดต่อแผนการอันโหดร้ายของเซฮุนไม่ได้ทำให้ชานยอลรู้สึกหนักใจ เขาโล่งอกเสียด้วยซ้ำที่จะได้ทำตัวเป็นปกติสุขกับแบคฮยอนบ้างบางทีถ้าหากได้ลองพูดคุยกับแบคฮยอนด้วยประโยคยาวๆดูซักครั้ง เขาอาจจะเข้าใจอะไรๆมากขึ้น























 

ห้องที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของเหลือเพียงแต่แผ่นวอลเปเปอร์เปล่าที่มีอยู่แล้วแต่เดิม ทุกอย่างเหมือนย้อนกลับมาจุดเริ่มต้นตอนที่แบคฮยอนเพิ่งตื่นเต้นกับห้องนี้ใหม่ๆ ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่เขาไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ ได้ใช้ชีวิต ได้หลับตานอน และได้ร้องไห้ เพียงแค่แตกต่างไปตรงที่ครั้งนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้น หากแต่เป็นจุดจบไม่รู้เมื่อไหร่ที่แบคฮยอนรู้สึกว่าห้องนอนห้องนี้มีชีวิต เวลาที่เขาเสียใจร้องไห้จนตาแดง อุปกรณ์ของใช้โต๊ะตู้ตั่งเตียงต่างๆราวกับจะโอบกอดตัวเขาเอาไว้ทั้งที่มันก็ตั้งอยู่ตำแหน่งเดิมไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน แต่มันอาจจะเป็นอุปทานจากจิตใต้สำนึกของคนที่ไม่ได้รับความรักก็เป็นได้



 

น้ำเสียงเมื่อชานยอลตอบตกลงยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว ทว่าลบอย่างไรก็ลบไม่ออก ชานยอลจะรู้ไหมว่าแบคฮยอนไม่เคยคิดอยากจะห่างจากชานยอลไปแม้แต่วินาทีเดียวเพราะเขารอเวลานี้มานานเหลือเกิน แค่หนึ่งปีก็ยาวนานและทรมานหัวใจมากพอแล้วใบหน้าเรียบเฉยเวลาที่ตอบข้อตกลงยิ่งทำให้จินตนาการถึงวันนั้นไม่ออก ชานยอลที่ฝืนตัวเองแกล้งเป็นคนรักจอมปลอม ชานยอลจะทำได้ไหลลื่นเหมือนตอนที่อยู่กับคยองซูไหม



 

เวลาที่เริ่มน้อยลงทุกทีทำให้แบคฮยอนเอาแต่คิดทิ้งขว้างไม่ได้ ครั้งสุดท้ายเพื่อกลับไปรับการรักษาตลอดชั่วชีวิต ไม่รู้ต่อจากนี้ลมหายใจที่เริ่มโรยรินจะช่วยต่อชีวิตของเขาไปได้อีกยาวนานสักเท่าไหร่ หากนี่เป็นก่อนตายจริง เขาก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยชานยอลก็เคยแกล้งรักคนนิสัยไม่ดีอย่างแบคฮยอน



 

อยู่ตรงนี้นะ” นิ้วเรียวบรรจงพับแขนเสื้อตามรอบตะเข็บก่อนเอามือปาดรอยยับให้เรียบเป็นระนาบเดียวกันแล้ววางไว้บนเตียงอีกด้านหนึ่งที่ไม่เคยมีคนนอน ถัดมาก็หยิบซองจดหมายสีครีมที่ข้างในมีข้อความซึ่งเป็นความในใจของเขามาวางทับไว้ด้านบนเสื้อยืดสีขาวอีกต่อหนึ่ง



 

ทุกอย่างถูกตระเตรียมไว้ล่วงหน้าถึงสองวันแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าแบคฮยอนจะโทรไปบอกเรื่องการตัดสินใจของตัวเองให้จุนมยอนฟังเสียที เขาแค่รู้สึกอยากจะทำเวลาให้มันช้าลง ยืดระยะเวลาที่อยู่ที่นี่ให้นานขึ้น แต่ก็รู้ดีว่าไม่เคยมีใครกล้าขัดกฎของเวลามันยังคงดำเนินต่อไปตราบใดที่เกล็ดหิมะด้านนอกยังไม่หยุดตก



 

หากว่านี่คือบทละครที่เขาเคยวางให้ชานยอลเป็นพระเอกและคยองซูเป็นนางเอก ตัวเขาเองก็อยากจะเป็นพระอาทิตย์เพราะไม่ว่าชานยอลจะไปทางไหนเขาซึ่งเป็นดวงอาทิตย์อยู่บนท้องฟ้าก็จะเห็นชานยอลในทุกที่ เมื่อเวลาชานยอลนอนหลับในตอนกลางคืนเขาก็จะคล้อยต่ำลงมาหลับอยู่ข้างๆชานยอล





































 

นี่คือวันคริสต์มาสอีฟ พอมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่ชอบมองทุกที ทุกสิ่งทุกอย่างคล้ายว่าจะแต่งแต้มไปด้วยเครื่องประดับสีเขียวแดงจนเกือบหมด ไม่เว้นแม้แต่ม้านั่งชิดขอบรั้วเขตสวนสาธารณะก็ถูกพ่นสีแดงเถือกเหมือนเลือดจนน่ากลัว วันนี้หิมะหยุดตกแล้วจึงมีเด็กๆและผู้ใหญ่บางกลุ่มมาเดินเล่นริมฟุตบาทที่ไกลออกไปทางทิศตะวันตก แสงแดดอุ่นๆที่ทอประกายลงมายังพื้นดินคงช่วยหลอมละลายความหนาวเหน็บของคนพวกนั้นได้บ้าง



 

แบคฮยอนจินตนาการถึงภาพตอนที่เขาและชานยอลเดินจับมือกันไปบนทางแคบๆซึ่งขนาบข้างด้วยพุ่มไม่เตี้ยและมีเกล็ดน้ำแข็งสีขาวบริสุทธิ์โถมด้านบน พลันมุมปากก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างง่ายดายแบคฮยอนตื่นเช้าเป็นพิเศษเนื่องในโอกาสหายากที่น้อยครั้งจะได้พบ แต่คนที่ตอบรับคำขอร้องดูเหมือนจะยังไม่ตื่น



 

หากแต่ว่าแบคฮยอนคิดผิดไปเพียงนิดเดียวเพราะชานยอลเพิ่งจะตื่น




 

ฮยอน...แบคฮยอน...แบคฮยอนเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงหันหลังให้กับภาพวิวตรงหน้าหันมามองยังต้นตอของเสียงแต่ก็ไม่พบใคร เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้งซึ่งคราวนี้มันมาจากห้องนอนของชานยอล



 

มีอะไรหรือเปล่าชานยอล?” ทันทีที่เดินไปถึงประตูบานใหญ่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยแอบแง้มเข้าไปดูจนเป็นเหตุให้ชานยอลต้องด่าว่าและรู้สึกเกลียดขี้หน้าเขามาจนถึงทุกวันนี้ แบคฮยอนก็ค่อยๆแนบใบหูกับประตูเพื่อที่จะได้ฟังชานยอลพูดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น



 

เข้ามาหาฉันหน่อย” สาบานว่าหูไม่ได้ฝาดไปอย่างแน่นอน แบคฮยอนรีบทำตามโดยหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าไปทันที พบกับชานยอลในสภาพชุดนอนสีฟ้าตัวใหญ่กำลังยืนวาดรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดบนโลกใบนี้มาให้กับเขา



 

เลือกชุดให้ฉันหน่อยสิแบคฮยอนน้าร่างสูงว่าเสียงอ้อนก่อนจะตรงมาฉุดมือแบคฮยอนให้ไปที่ตู้เสื้อผ้า ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจดวงน้อยของแบคฮยอนกำลังจะพุ่งออกมาอยู่นอกอกแล้วหากอุ้งมือนั่นไม่ละออกไปเสียก่อน



 

หะ ให้ ฉันเลือก...จะดีหรอ?” อาการประหม่ากำลังกัดกินความเป็นตัวของตัวเองของร่างเล็กซึ่งบัดนี้ทำอะไรก็ดูตะกุกตะกักไปหมด ชานยอลหัวเราะออกมาเสียงดังในท่าทางเหลอหลาเซ่อซ่าเหมือนคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวพร้อมจับเข้ากับอุ้งมือเล็กอีกครั้ง แบคฮยอนกระตุกไหล่ด้วยความตกใจช้อนสายตามองใบหน้าคมที่กำลังจับมือของเขาไปแตะเข้ากับเสื้อยืดสีดำคอกลม



 

อันนี้เป็นไง?” ชานยอลหันมาถามก่อนจะยักคิ้วและยิ้มยิงฟันมาให้

หัวใจกำลังเต้นแรงชานยอลอาจจะเล่นบทบาทคนรักของเขาได้สมจริงเกินไป




 

ก็...ก็ สวยดี ชานยอลใส่อะไรก็ดูดีอยู่แล้วแบคฮยอนตอบเสียงเบาหวิว เจ้าตัวกำลังก้มหน้างุดหลบสายตานุ่มนวลที่เอาแต่ทอดมองมา พวงแก้มทั้งสองกำลังร้อนผ่าวชนิดที่ว่าทอดไข่ดาวก็สุก



 

งั้นฉันใส่เสื้อตัวนี้แหละ” ชานยอลละสายตาออกไป เขายื่นมือไปหยิบเสื้อที่แบคฮยอนเลือกให้ก่อนจะวางมันลงบนเตียง อีกครั้งที่แบคฮยอนต้องหายใจติดขัดเมื่อชานยอลทำท่าว่าจะถอดเสื้อนอนสีฟ้าออกต่อหน้าต่อตาเขา คนตัวเล็กรีบยกมือร้องห้ามก่อนจะวิ่งแจ๋นออกจากห้องนอนของชานยอลไปทันที



 

ประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างที่พิงเข้ากับบานประตู แบคฮยอนยกมือจับหน้าอกด้านซ้ายของตนที่เต้นรัวไม่หยุดราวกับว่าเพิ่งไปวิ่งสี่คูณร้อยเมตรมาหมาดๆ แก้มที่ร้อนฉ่าไปจนถึงกกหูคงเป็นสิ่งที่ฟ้องว่าเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน นี่แค่จุดเริ่มต้นกับบทบาทคนรักกำมะลอ อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้ เขาจะต้องใช้เวลาที่เหลืออยู่กับชานยอลให้คุ้มค่าที่สุดแม้มันจะเป็นเพียงแค่ฉากหน้าบังตา

































 

ชานยอลใส่เสื้อยืดสีดำคอกลมที่แบคฮยอนเลือกให้สวมทับใต้เสื้อกันหนาวมีฮู้ดสีเทาสไตล์ฮิปฮอปที่เขาชอบและผ้าพันคอสีแดงที่ดูยังไงก็ขัดกันกับเสื้อตัวนอก แบคฮยอนซึ่งยืนอยู่ข้างเขามองมันอย่างขัดใจแต่ก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาเฉียบแหลมของชานยอลที่มองเห็นว่าเจ้าตัวเล็กมองอยู่ มือหนาจัดการถอดมันออกจากคอของตัวเองก่อนจะเอามันไปคล้องกับคอของแบคฮยอนแทน



 

ฮือ?” ริมฝีปากเล็กร้องครางพลางตีหน้างงไปให้ ชานยอลเห็นอย่างนั้นจึงเฉลยออกมา
 

อยากใส่ไม่ใช่หรอ เห็นมองอยู่ตั้งนาน




 

รอยยิ้มถูกส่งไปส่งมาอยู่อย่างนั้น แบคฮยอนไม่ได้เอ่ยบอกเรื่องที่เขากับชานยอลนั้นคิดต่างกันแต่สิ่งที่ชานยอลคิดนั้นก็ทำให้เขายิ้มเคอะเขินออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ชานยอลกลายเป็นคนเอาใจใส่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆแบบนี้เมื่อไหร่กัน คล้ายกับชานยอลคนเดิมที่เขาเคยรู้จักเมื่อนานมาแล้วนานเท่าไหร่แล้วนะที่ชานยอลไม่ได้มองเห็นแบคฮยอนอยู่ในสายตาเหมือนอย่างวันนี้..หัวใจดวงน้อยดวงนี้กำลังเหมือนได้รับพลัง..



 

ภาพในจินตนาการของแบคฮยอนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อชานยอลเดินกุมมือเขาผ่านถนนเส้นที่ให้ผู้คนเดินลัดออกไปยังถนนใหญ่ซึ่งตอนนี้ถูกกลบด้วยชั้นหิมะหนาขึ้นมาถึงข้อเท้า ทุกก้าวที่เดินผ่านสร้างรอยเท้าลึกลงไปตลอดแนวรวมทั้งทิ้งความทรงจำอันเลวร้ายฝังไว้ในรอยเอาไว้เบื้องหลัง...ชานยอลรู้สึกเหมือนเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง เขาไม่ได้อยู่ใต้อาณัติของเซฮุนอีกแล้วในเวลานี้ชานยอลลืมเซฮุนไปเสียสนิท



 

มือทั้งสองยังคงสอดประสานกันไปโดยที่ไม่มีใครยอมคลายมือออก ทั้งสองเหมือนอยากให้เรื่องราวทั้งหมดเป็นไปโดยธรรมชาติ ริมฝีเท้าจรดลงกับพื้นหิมะอย่างไม่รีบร้อน ขาของพวกเขากำลังนำพวกเขาไปยังสถานที่ที่ไร้ซึ่งจุดหมาย ปล่อยใจให้ลอยไปกับลมเย็นที่พัดผ่าน เก็บเกี่ยวรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และใบหน้าของคนรักที่ต่างคนต่างเฝ้ามอง



 

จนกระทั่งมาถึงร้านหนังสือร้านหนึ่งซึ่งจำได้ว่าหลังเลิกเรียนชอบพาเจ้าตัวเล็กมานั่งจมอยู่ที่นี่จนดึก พยายามหาความรู้ใหม่ๆที่แบคฮยอนไม่เคยทราบมาก่อนใส่ลงไปในเมมโมรี่อันน้อยนิดของร่างเล็กและมันก็ช่วยได้มากอยู่ แบคฮยอนสอบแก้ศูนย์ผ่านทุกตัวทันใดนั้นเองชานยอลก็หยุดเดินกะทันหัน ดวงตาเลื่อนลอยมองผ่านเข้าไปข้างในร้านซึ่งมีหยากไย่เกาะตามมุมผนังเต็มไปหมด



 

เข้าไปข้างในกันดีไหม?” แบคฮยอนถามขึ้นอย่างรู้ใจ โดยไม่ต้องรอคำตอบมือเรียวก็ดึงให้ชานยอลเดินตามเข้ามาในร้านหนังสือซึ่งดูเก่าแต่หนังสือทุกเล่มที่วางเรียงรายแยกไว้เป็นหมวดหมู่อย่างดียังคงสะอาดสะอ้านและน่าอ่าน ทั้งแบคฮยอนและชานยอลเดินเข้ามาในร้านหนังสือซึ่งมีลักษณะเด่นคือเพดานร้านที่สูงราวกับปราสาทและคุณลุงเจ้าของร้านแก่ๆท่าทางใจดีที่เมื่อก่อนมีแต่คนเล่าว่าเขาเป็นพ่อมด น่าตลกที่จนถึงปัจจุบันก็ยังมีคนเล่าเรื่องแบบนี้ให้คนอื่นๆฟังอยู่



 

ชานยอลเดินมาถึงเคาน์เตอร์ไม้สักขัดมันวาวซึ่งมีคุณลุงเจ้าของร้านหนังสือนั่งอยู่ด้านใน ร่างสูงค้อมหัวให้น้อยๆเป็นเชิงทักทายและแบคฮยอนก็ทำตาม
 

แทบจำไม่ได้ ชานยอลใช่ไหม?” น้ำเสียงแหบพร่ากล่าวทักทายอย่างมีความสุข ร่างโค้งงอหลังโต๊ะไม้ค่อยๆลุกขึ้นโดยไม่ให้ตนเจ็บกระดูกสันหลัง



 

สบายดีนะครับคุณลุง” ร่างสูงปรี่เข้าไปกอดชายชราตรงหน้าด้วยความรักใคร่เอ็นดู หนึ่งปีที่แบคฮยอนว่าดูยาวนานกับชายเจ้าของร้านหนังสือคนนี้ก็นับว่ายาวนานเช่นกัน สามร้อยหกสิบห้าวันที่ไม่ได้เจอขาประจำมาแวะเวียนเยี่ยมเยียนร้าน ตั้งแต่ชานยอลจบมัธยมปลาย



 

ตามสบายเลยนะพ่อหนุ่ม” หลังจากผละออกจากอ้อมกอดก็หันไปผายมือต้อนรับให้กับแบคฮยอน คนทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในมุมประจำของร้านที่ซึ่งเคยนั่งอัดกันอยู่ในซอกของซอยแยกชั้นวางหนังสือหมวดเคมีและฟิสิกส์ ครั้งหนึ่งเคยมีเสียงของชานยอลที่เอาแต่เจื้อยแจ้วอ่านตามตำราในหนังสือให้แบคฮยอนฟังจนบางครั้งฟังแล้วแบคฮยอนก็เผลอหลับไปและครั้งหนึ่งก็เคยมีคนที่แอบลักหลับ..เพื่อนของตัวเอง



 

เล่มนี้ฉันจำได้ว่ายังอ่านให้แบคฮยอนฟังไม่จบเลยนี่” ชานยอลชูหนังสือปกสีเงินพื้นหลังเป็นสูตรเคมีตัวเล็กๆมากมายกระจายเป็นจุดให้แบคฮยอนดู ร่างเล็กรับมันมาพินิจพิเคราะห์แล้วอมยิ้ม



 

เรื่องระหว่างพวกเขา ชานยอลก็ไม่เคยลืมแต่ทำไมตลอดเวลาก่อนหน้านี้ชานยอลถึงทำเหมือนกับไม่เคยรู้จักแบคฮยอนมาก่อน เย็นชาจนไม่เหมือนกับชานยอลที่เขาเคยรู้จัก



 

อ่านต่อสิ” มือเล็กยื่นหนังสือกลับไปให้กับร่างสูงที่ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งบนพื้นไม้พลางเอนหลังพิงกับตู้หนังสือ



 

ถ้าฉันอ่านแล้วแบคฮยอนต้องห้ามหลับนะ” ชานยอลดึงแบคฮยอนให้นั่งลงข้างๆก่อนจะหันไปส่งสายตาคาดโทษจนแบคฮยอนอดที่จะหัวเราะคิกคักกับท่าทางนั้นของชานยอลไม่ได้ เม็ดทรายในกระเปาะนาฬิกาทรายไหลลงมาน้อยลงทุกขณะราวกับว่าเวลาเดินช้าลงไปทุกทีๆชานยอลมีความสุข และแบคฮยอนก็เช่นกัน



 

เปลือกตาค่อยๆหย่อนลงและคล้อยปิดสนิทเมื่อศีรษะทุยถูกมือหนากดให้เอนนอนลงบนไหล่กว้าง เสียงชานยอลเริ่มท่องตามตำราดังขึ้นเบาๆข้างหู ทุกอย่างดูสมจริงจนแบคฮยอนไม่อาจถอนตัวขึ้นมาจากภาพลวงตาได้อีกแล้ว ชานยอลนักแสดงมือหนึ่งกำลังเล่นบทบาทคนรักที่แสนดีได้อย่างไม่มีสะดุด




 

ความสุขที่ขมขื่นภาพลวงตาที่แสนหวานแบคฮยอนตกหลุมรักชานยอลซ้ำๆอยู่อย่างนั้น




 

แต่กับชานยอลทุกอย่างรอบตัวเหมือนกับลอยได้ พื้นที่เขานั่งอยู่แผ่วเบาราวกับปุยนุ่น การเป็นคนรักให้แก่แบคฮยอนง่ายกว่าต้องตีหน้าเรียบเฉยและทำตัวหมางเมินต่อโลกในแบบที่เซฮุนบอก เขาเพียงแค่เปิดหัวใจมองดูสิ่งต่างๆในมุมมองที่ไม่เคยเห็น กลับกระจ่างชัดเจนว่ารอยยิ้มของแบคฮยอนก็งดงามและส่องสว่างไม่แพ้สิ่งใด คำพูดอ่อนหวานที่เคยมองในแง่ลบว่าเป็นน้ำเสียงซึ่งอาบไปด้วยยาพิษเชื่อไม่ได้แม้แต่นิดเดียวแต่เมื่อได้มองใหม่อีกครั้งคำพูดเหล่านั้นของแบคฮยอนถูกขับกล่อมออกมาเพื่อหัวใจดวงเดียวของชานยอลเท่านั้น



 

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนลอบมองใบหน้าของร่างเล็กยามหลับใหลซึ่งห่างเพียงลมหายใจกั้น เสียงอ่านของชานยอลหยุดไปสักพักแล้วแต่แบคฮยอนก็เหมือนเพิ่งจะจมไปกับห้วงนิทรา ลมหายใจที่สม่ำเสมอคือสิ่งยืนยันว่าแบคฮยอนหลับง่ายมากขนาดไหน ทว่าชานยอลคงไม่รู้ว่าภายใต้ลมหายใจที่เข้าออกเสมอกันนั้นมันก็โรยรินลงไปทุกขณะ



 

บรรยากาศเมื่อก่อนลอยเอื่อยเข้ามาอยู่ในภาพความฝัน ใบหน้าหวานละมุนหลับพริ้มอยู่ข้างๆกายของเขา แก้มสีกุหลาบเย้ายวนให้ปลายจมูกโด่งกดแนบสัมผัสลงไป ทว่าในตอนนั้นเองเขากลับบังคับตัวเองไม่อยู่ ความรู้สึกดีๆที่ไม่อาจจะก่อตัวขึ้นท่ามกลางคำว่าเพื่อนได้เข้าครอบงำจิตใจให้เขาต้องทำเรื่องที่ผิดต่อคำว่ามิตรภาพ ชานยอลกดจมูกลงบนหน้าผากเนียนอย่างนุ่มนวล แต่แทนที่มันจะพอแค่นั้นทุกอย่างมันกลับถลำลึกลงไปอีก ปลายจมูกเคลื่อนออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เลื่อนขึ้นให้ตำแหน่งแก้มตรงกับริมฝีปากหยัก เขาค่อยๆบรรจงจุมพิตบนพวงแก้มซึ่งตอนนี้เริ่มจางเป็นสีชมพูอ่อนหนึ่งที



 

ความรู้สึกแปลกๆที่คราวนี้ชานยอลสามารถรับรู้ได้ทันทีแล่นผ่านไป



 

มันคือความรู้สึกอยากรัก อยากกอด อยากทะนุถนอม



 

แต่ชานยอลก็รู้ดีว่ากับคนๆนี้ มันยากที่จะเป็นไปได้เซฮุนเกลียดแบคฮยอน และเขาก็ต้องเกลียดด้วย










 

 

RRRRRRRRRRRRR

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ทั้งหมดต่างหลุดจาภวังค์ของตน แบคฮยอนสะดุ้งตื่นรีบผละออกจากไหล่กว้างทันที ส่วนชานยอลรีบควานหาเครื่องมือสื่อสารทั้งในกระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงจนมือพันกันไปหมด เมื่อปลายนิ้วแตะเข้ากับวัตถุโลหะมือใหญ่ก็ยกมันขึ้นมาดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาเวลานี้



 

คยองซู...เดี๋ยวฉันขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ เดี๋ยวมาชานยอลครางชื่อของคนที่โทรเข้ามาอย่างตกใจก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วหันไปบอกขอตัวกับแบคฮยอน ร่างเล็กมอบยิ้มกลับไปให้ก่อนจะหยิบสมุดปกสีเขียวจากชั้นหนังสือใกล้ๆมือมาอ่านแทน




 

ไปเถอะ เดี๋ยวฉันอ่านรอ



 

ชานยอลเดินลัดเข้าไปในมุมหลืบของซอยหนังสือถัดจากชั้นฟิสิกส์ไปสี่ห้าซอย เมื่อมาถึงสุดซอยที่ไร้ซึ่งผู้คนเขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

คยองซู ร้อยวันพันปีนายไม่เคยโทรมาหาฉันเลยเป็นเรื่องจริงที่ว่าคยองซูไม่เคยติดต่อหาเขาทางโทรศัพท์เลยนับตั้งแต่แยกย้ายกันไป มันเลยดูเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์พิลึกสำหรับตัวชานยอลเอง



 

ฮ่าๆๆ ตกใจใช่ไหมชานยอล ฉันมีเบอร์ชานยอลแต่ฉันไม่กล้าโทรหาชานยอลน่ะเพราะไม่มีเรื่องคุย



 

โห่ ลองโทรมาเดี๋ยวฉันก็ชวนนายคุยเองแหละชานยอลเกาหัวแกรกแก้เก้อ ก็คงเดียวกันกับอาการของคยองซูแต่แตกต่างกันตรงที่เขาเป็นพวกหาเรื่องคุยเก่งดังนั้นเวลาจะโทรหาใคร เขาก็มักจะแถเรื่องคุยไปได้เรื่อยๆ



 

ชานยอล” แต่อยู่ๆปลายสายก็เปลี่ยนโทนเสียงไปเสียดื้อๆ จนชานยอลอดเกร็งขึ้นมาไม่ได้



 

หือ ว่าไงคยองซู?



 

สุขสันต์วันคริสต์มาสอีฟนะ” แต่แล้วมันก็เป็นเพียงแค่คำยินดีเนื่องในเทศกาลสำคัญ



 

เหมือนกัน”




 

นายคือเพื่อนที่ฉันรักที่สุด เซฮุนและก็แบคฮยอนด้วย ฉันรักพวกนายนะ...รักมาก

นี่อาจจะเป็นใจความสำคัญของประโยคสนทนาครั้งนี้ ชานยอลเผลอยกยิ้มให้กับประโยคเหล่านั้น เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามิตรภาพของเขาทั้งที่สี่นั้นสำคัญมากแค่ไหนแม้จะเจอเรื่องร้ายหนักหนาสาหัสเพียงใด แม้คำว่าอภัยจะใช้ไม่ได้แล้วสำหรับเซฮุน แต่เขาก็รู้ดีว่าลึกๆในใจเซฮุนนั้นทำไปเพื่อให้เพื่อนของเขาทุกคนสำนึกและระลึกในคำว่ามิตรภาพ แม้ว่ามันจะดูเลยเถิดและส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจใครหลายๆคน



 

ฉันก็รักนายคยองซู” นั่นคือคำสารภาพจากใจต่อเพื่อนคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะคนรักเพราะคยองซูเป็นคนดีเกินกว่าที่เขาจะดึงลงมาให้ยืนเคียงคู่กับเขา



 

จริงหรอ รักมากไหม?” ปลายสายพูดน้ำเสียงเย้าหยอกเรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากชานยอลอีกหน ซึ่งเขาก็ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเย้าหยอกไม่แพ้กัน



 

รักมาก มากๆๆๆเลยด้วย



 

ฮ่าๆๆ แค่นี้ก่อนนะป๊ามาแล้ว ฉันจะออกไปเที่ยวที่ตลาดเมียงดงน่ะ ฝากบอกสุขสันต์วันคริสต์มาสอีฟให้แบคฮยอนด้วยล่ะ



 

อื้ม ไม่ต้องเป็นห่วง เที่ยวให้สนุกนะ

และแล้วบทสนทนาเฉพาะกิจก็จบลง ชานยอลยังคงไม่หุบยิ้มที่เผยออกมาบนมุมปาก มือหนาสอดเครื่องมือสื่อสารราคาแพงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างระมัดระวังก่อนจะเดินย้อนกลับไปในมุมประจำที่แบคฮยอนนั่งอยู่



 

แต่เมื่อเดินมาถึง ที่เดิมตรงที่เคยมีร่างเล็กนั่งอยู่รอบล้อมด้วยกองหนังสือที่เขายกมามันกลับว่างเปล่าไม่มีแบคฮยอนชานยอลหันซ้ายหันขวา ก่อนจะหันหลังกลับและออกเดินลึกเข้าไปในซอยหนังสือที่ยาวออกไปเรื่อยๆไม่มีจุดสิ้นสุด สายตาคมกวาดหาเจ้าของดวงหน้าหวานที่ควรจะอยู่ในซอยไหนซักซอยแต่ก็ไม่พบ






 

ใจของเขาหล่นลงไปกองกับพื้นและกำลังหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกับพื้นไม้ด้านล่าง






 

ชานยอลพยายามวิ่งเข้าไปในทุกตรอกของตู้หนังสือที่สูงเลยศีรษะขึ้นไปเมตรครึ่ง ไม่กล้าตะโกนออกไปเพราะอย่างไรที่นี่ก็คือร้านหนังสือซึ่งมีกฎเกณฑ์ข้อบังคับไม่ต่างจากห้องสมุดคือห้ามพูดคุยเสียงดัง แต่เมื่อวิ่งหารอบร้านเท่าไหร่ก็ไม่เจอ




 

แบคฮยอน เขาจึงตัดสินใจเดินกลับมายังมุมหนังสือที่เดิมซึ่งเขากับแบคฮยอนนั่งอยู่ก่อน อยู่ๆขาทั้งสองก็หมดเรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ ชานยอลทรุดลงกับพื้นที่เคยมองว่าเป็นปุยนุ่นซึ่งบัดนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ขอบตาของเขากำลังร้อนผ่าวพอๆกับจิตใจที่กำลังพะวักพะวง



 

นี่หรือเปล่าคือสิ่งที่เขากลัวมาตลอด



 

กลัวว่าสักวันหนึ่งแบคฮยอนจะหายไปจากชีวิตเขาอีกครั้ง




 

มันเร็วเกินไป จนชานยอลไม่ทันตั้งตัว






















 

 

คยองซู...เดี๋ยวฉันขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ เดี๋ยวมา



 

พอแบคฮยอนได้ยินว่าใครโทรมาเขาก็นอนต่อไม่ลง อ่านหนังสือเล่มไหนก็ไม่มีสมาธิ เพราะว่ากลัวถึงร่างเล็กจะบอกออกไปอย่างนั้นว่าจะอ่านหนังสือรอแต่เมื่อชานยอลเดินหักเลี้ยวใปทางซอยซ้ายมือ เขาเองก็วางหนังสือลงและย่องตามไปทันที



 

หากจะโทษก็ขอโทษกับความหวาดระแวงของตัวเขาเองแบคฮยอนกลัวเหลือเกิน กลัวความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างชานยอลและคยองซู ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ไม่ได้ตายตัวแต่ก็ไม่ได้คลุมเครือ บางทีก็แสดงออกชัดเจนว่ามีใจให้กัน บางครั้งก็เป็นคยองซูฝ่ายเดียวที่แสดงท่าทีอย่างนั้นออกมา นัยน์ตาสีนิลมองเห็นเงาสูงโปร่งหยุดเดินในซอยที่ห่างออกไป เขาพยายามก้าวเท้าเข้าไปใกล้ให้เบาที่สุดเพื่อที่จะได้ตำแหน่งที่ได้ยินชานยอลพูดชัดเจน



 

รู้ดีว่าเสียมารยาท แต่ทั้งหมดก็ทำเพื่อหัวใจของตัวเอง..



 

คยองซู ร้อยวันพันปีนายไม่เคยโทรมาหาฉันเลยน้ำเสียงคล้ายว่าจะตัดพ้อดังแว่วออกมาจากซอกหลืบทำให้แบคฮยอนต้องกระเถิบเข้าใกล้ไปอีกหน่อย หวังเพียงจะได้ยินคู่สนทนาจากในโทรศัพท์ของชานยอลตอบกลับได้ดังชัดเจนขึ้นแต่อย่างไรก็ตามแบคฮยอนก็ยังคงจับใจความไม่ได้อยู่ดีว่าคยองซูพูดอะไรบ้าง



 

โห่ ลองโทรมาเดี๋ยวฉันก็ชวนนายคุยเองแหละ



 

หือ ว่าไงคยองซู?



 

เหมือนกัน”



 

ฉันก็รักนายคยองซู
 

รักมาก มากๆๆๆเลยด้วย

แบคฮยอนหยุดการเคลื่อนไหวโดยฉับพลัน คำพูดเดียวที่ตัวเขาเองหวังมาตลอดที่จะได้ฟังมันจากปากของชานยอลแค่คำว่า รัก



 

แต่บัดนี้เขาพึงตระหนักได้ว่าชานยอลเกลียดเขาเสียยิ่งกว่าอะไร แถมวันนี้ก็เป็นเพียงหนังรักจอมปลอมที่ปรุงแต่งขึ้นเพื่อโกหกตัวเอง ทุกอย่างที่ทำลงไปมันสูญเปล่าหากชานยอลไม่ได้รักที่หัวใจของแบคฮยอนจริงๆ



 

หูของเขาเริ่มอื้อแล้วตอนนี้ ตาของเขาก็ด้วย..มันพร่ามัวไปหมด หยดน้ำใสไหลรินลงเผาะบนพื้น ฟันบนขบริมฝีปากล่างเพื่อระงับเสียงสะอื้นซึ่งค่อยๆดังขึ้น




 

แบคฮยอนไม่อาจฝืนตัวเองให้รู้สึกไม่เจ็บได้อีกแล้วตอนนี้หัวใจของเขาบอบช้ำเกินกว่าจะทนไหว เพียงเพราะประโยคบอกรักจากปากของชานยอลถึงคนห่างคนไกลอย่างคยองซู



 

ช่างเป็นคู่ที่น่ารักเสียงร้องชมจากก้นบึ้งของจิตใจตะโกนออกมาอย่างนั้น



 

ไม่ต้องเรียงร้อยถ้อยคำอะไรให้มากมาย ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยพยายามทำเพื่อเอาใจชานยอลอย่างที่แบคฮยอนกำลังทำ…คยองซูก็ได้หัวใจของชานยอลไปครองแล้ว



 

มือเล็กดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนล้าก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรจะอยู่ที่นี่เวลานี้ หัวใจดวงนี้คือส่วนเกินในที่สุดขาทั้งสองก็พาร่างกายที่ปวดร้าวออกวิ่งไปให้ไกล ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ ไกลออกจากสายตาของปาร์ค ชานยอลอีกครั้งไม่อยากได้ยิน ไม่อยากฟัง ไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้




 

พอแล้ว








 

ท่ามกลางพื้นถนนสีขาวที่ทอดยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด แบคฮยอนพบว่าเขาออกวิ่งมาในทางที่ไม่คุ้นเคย มีเพียงต้นไม้ห่มหิมะขาวที่ขนาบทั้งสองข้างและเสาไฟฟ้าแรงสูงที่พันปลายด้านบนด้วยรุ้งฟูหลากสีสันเชื่อมต่อกันไปทุกต้น ทว่ายังโชคดีที่ถนนเส้นนี้ไม่ใช่ถนนใหญ่ที่พาหนะบรรจุของหนักเกินสิบตันจะสัญจรผ่านไปมาได้ทำให้บริเวณนี้เงียบสงบและไร้ซึ่งผู้คน




 

แบคฮยอนกะจะวิ่งไปเรื่อยๆจนออกถนนใหญ่และเริ่มหาทางกลับหอพักของตัวเองแต่เมื่อวิ่งไปได้สักพักขาของเขาก็เหมือนรู้สึกว่าถูกรั้งจนในที่สุดมันก็ช้าลงจนกลายเป็นเดิน แบคฮยอนเดินทอดน่องมาเรื่อยๆจนสุดถนนใหญ่และกำลังจะก้าวเดินต่อไปเพื่อเลี้ยวลัดกลับไปยังที่พักอาศัยแต่เมื่อกำลังจะยกเท้ามันกลับยกไม่ขึ้น ราวกับมีโซ่ตรวนผูกที่ขาทั้งสอง



 

ร่างเล็กต่อสู้กับสภาพร่างกายของตัวเองไม่ไหว ทั้งร่างทิ้งดิ่งลงไปยังพื้นหิมะเย็นเฉียบโดยไม่ทันตั้งตัวส่งผลให้ตั้งแต่สะโพกลงไปชาวาบเพราะความหนาวเย็น



 

แบคฮยอนกำลังฝืนตัวลุกขึ้นอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล ครั้งแล้วครั้งเล่าที่พยายามใช้มือตะกุยตะกายหาที่ยึดเหนี่ยวแต่เพราะความอ่อนแอเข้ากัดกร่อนข้างในจนเจ็บและล้าไปหมด น้ำตาซึ่งคอยอยู่เคียงข้างเขามาตลอดไหลอาบแก้มเนียนอีกครั้ง



 

แบคฮยอนเกลียดตัวเองที่เกิดมาเป็นคนขี้โรค แบคฮยอนเกลียดที่พึ่งพาตัวเองไม่ได้



 

เขาเริ่มจุกหน้าอกแล้วหายใจเริ่มลำบากสัญชาติญาณดิบที่เหลืออยู่สั่งให้มือที่ยังพอมีแรงกดเปิดเครื่องมือมือสารซึ่งนานครั้งจะได้ใช้ออกมาและแตะนิ้วซึ่งเริ่มจะชาตามขาลงบนแป้นสัมผัส น่าแปลกที่คราวนี้แบคฮยอนนึกได้คนเดียวที่เขาควรจะรู้ตั้งนานแล้วว่ารักเขายิ่งกว่าใครๆในโลก ไม่เคยทรยศหรือลอบทำร้ายตัวเขา คอยอยู่เคียงข้างเวลาที่แบคฮยอนอ่อนแอนั่นคือพี่ชายคนเดียวคิม จุนมยอน




 

แบคฮยอนมีอะไรหรือเปล่า?” ปลายสายรีบรับตั้งแต่เสียงรอสายแรกดัง น้ำเสียงไถ่ถามดูแปลกใจเป็นพิเศษที่น้องเล็กของเขาโทรเข้ามา แต่ความแปลกใจสงสัยก็หมดไปเมื่อเสียงสะอื้นของแบคฮยอนดังเป็นเสียงถัดมา




 

ฮึก พี่.. พี่จุนมยอนผมไม่ไหวแล้ว



 

แบคฮยอน...โทรศัพท์แทบจะหลุดออกจากมือของจุนมยอน สิ่งที่ไม่คาดคิดกำลังเงื้อมกรายเอาชีวิตของน้องชายเขาไป

เป็นเพราะอะไรกัน มันไม่รวดเร็วไปหน่อยหรือ





 

พี่ ฮึกชานยอลเขาไม่ได้รักผม ผมเจ็บไปหมดเลย ผมหายใจไม่ออก ฮือ…”    

                  แบคฮยอนพยายามเปล่งเสียงออกมาแต่ทว่ายิ่งพยายามพูดมันก็ยิ่งเจ็บแน่นที่หน้าอก มือเล็กที่เหลือยกกุมบนแผ่นอกที่กระเพื่อมถี่ไม่เป็นจังหวะ จุนมยอนตกใจมากที่ได้ยินอย่างนั้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องชานยอลจะรักหรือไม่รักน้องของเขาเพราะอย่างไรตัวเขาเองก็พร้อมที่จะมอบความรักให้แก่แบคฮยอนเต็มเปี่ยม…จุนมยอนเริ่มควบคุมสติและพูดด้วยความใจเย็น




 

แบคฮยอน นายฟังพี่นะ ค่อยๆหายใจเข้า ออก เข้า ออก ทำตามพี่สิ เข้า ออก เข้า อะ...



 

ฮึก ผมเจ็บไปหมด หายใจไม่ไหว ฮึก ฮือ ผมจะตายไหมพี่จุนมยอน

แบคฮยอนพยายามทำตามแล้วแต่ทว่ามันเจ็บเกินกว่าจะทำต่อไปไหว เขาร้องไห้ออกมาจนตาช้ำจมูกแดง กลัวเหลือเกินว่าจะตาย..



 

ไม่ นายจะไม่ตายแต่กระนั้นก็รู้ดีว่าพี่ชายคนเดียวพยายามจะปลอบใจเขาด้วยคำพูดโกหก ไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่ริอาจโกงความตาย หากว่าหมดลมหายใจไปแล้ว มันก็ไม่มีทางหวนกลับมาหายใจได้อีกครั้ง



 

ฮึก พี่จุนมยอน...พี่อย่าโกหกผมเลย เป็นหมอโกหกผู้ป่วยไม่ดีนะครับ ฮึก ผมรักพี่ พี่เป็นพ่อที่คอยดูแลผม พี่ ฮือ เป็นแม่ที่คอยปลอบใจผม พี่คือพี่ที่รักและหวังดีกับผม ฮึก ผมแค่อยากบอกกับพี่ว่าผม...ขอบคุณพี่มาก



 

แบคฮยอน พี่รักนาย นายอย่าเพิ่งหลับนะฮึก.. ฮือกลายเป็นว่าจุนมยอนเองก็น้ำตานองหน้าไปด้วย คุณหมอหน้าหวานมือไม้สั่นไปหมด เขาโผล่หน้าออกไปดูทางเคาน์เตอร์สีขาวสะอาดซึ่งมุนคยูนั่งแช่อยู่ พลันสมองก็นึกอะไรออก




 

พี่จะให้มุนคยูไปรับ นายอยู่ที่ไหนบอกพี่ได้ไหม?”




 

ผม ผมไม่รู้จัก ผมเพิ่งวิ่งออกมาทางซ้ายของร้านหนังสือฮวันจู มะ...มันเป็นสุดท้างของซอยแคบๆ เหมือนเป็นถนนสำหรับคนเดินแบคฮยอนพยายามชะเง้อมองกลับไปยังต้นทางที่เดินมาแต่ทว่าร่างกายของเขาเริ่มจะทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว แผ่นหลังบางเอนราบลงไปบนพื้นน้ำแข็งเย็นเฉียบโดยอัตโนมัติเมื่อรู้สึกถึงการกดทับภายใต้ชั้นผิวหนังเหนือข้อต่อกระดูกสันหลัง ข้อมือระบมช้ำไปหมด ท่อนขาทั้งสองเริ่มไร้การตอบสนอง



 

โอเคอย่าเพิ่งหลับนะ มุนคยู! มุนคยู!จุนมยอนสั่งกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะหันไปเรียกบุรุษพยาบาลประจำตัว เสียงผู้เป็นพี่ชายหายไปสักพักแต่ยังไม่ได้กดวาง เหมือนว่ากำลังคุยอะไรบางอย่างอยู่กับมุนคยู


 

แบคฮยอนทำให้ที่โรงพยาบาลต้องวุ่นวายอีกแล้วเกิดมาก็กลายเป็นตัวถ่วงของคนอื่น เป็นคนที่น่าสมเพชในสายตาของชานยอล เป็นคนที่เลวร้ายในสายตาของเซฮุน เป็นคนที่แพ้คยองซูในทุกๆเรื่องบางทีถ้าตายไปเสียให้พ้นก็คงดี



 

เปลือกตาหนักอึ้งโถมปิดนัยน์ตากลมซึ่งกำลังทอดมองขึ้นไปยังฟากฟ้าไกล ออกซิเจนที่ลอยเกลื่อนในอากาศไหลเข้าปอดน้อยลงทุกที สมองของเขากำลังทำงานช้าลงพอๆกับที่เขาเริ่มจะง่วงแต่พี่จุนมยอนบอกว่าห้ามหลับ...



 

ฮัลโหล แบคฮยอน! พูดกับพี่หน่อย! ทันใดนั้นเสียงพี่จุนมยอนก็ฉุดเรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง หนังตาปิดไปแล้วแต่กล่องเสียงในลำคอยังพอมีแรงขยับ แบคฮยอนพยายามจะออกเสียงเพื่อให้พี่ชายของเขารู้ว่าเขายังไม่ได้ไปไหน



 

“…อือ



 

ฮือออ…พูดกับพี่เดี๋ยวนี้! บอกให้พูดกับพี่ แบคฮึก



 

ผม...รักพี่



 

พี่ก็รักนาย ฮึก นายอยากได้อะไรพี่จะทำให้นายทุกอย่าง แต่นายต้องห้ามหลับ เข้าใจไหมแบคฮยอน!?”



 

ผม…ผมไม่อยากเจอชานยอลอีกแล้ว พี่ทำให้ผมได้ไหม…?”

ทั้งที่นั่นคือการตัดสินใจที่ดีที่สุดของแบคฮยอน แต่เหตุไฉนเขากลับรู้สึกเสียใจที่พูดออกไปอย่างนั้น



 

หยาดน้ำใสล้นทะลักไหลลงมาจากถุงใต้ตาเป็นสายธารยาวราวกับว่าต้องการระบายความอัดอั้นออกมาเสียให้หมด เรื่องราวความลับที่เก็บงำมันไว้เพียงคนเดียว ถูกชานยอลย่ำเหยียบจนจมดินไม่มีเหลือ ความรักของใครอีกคนที่ชานยอลเห็นว่ามันสำคัญกว่ายิ่งทำให้แบคฮยอนอยากตัดใจจากชานยอลแต่ก็ไม่เคยทำได้เสียที



 

ถ้าการตัดใจมันง่ายเหมือนกับการตัดกระดาษ ป่านนี้แบคฮยอนคงไม่ต้องมานั่งรอคอยเวลาเพื่อให้พบกับความรักชวนฝันหรือร้องไห้เสียใจกับความรักเพียงข้างเดียวที่ไม่มีวันเป็นไปได้มากกว่านี้...ตลอดระยะเวลาที่ได้ใช้ชีวิตบั้นปลายความหวังในหอพักอันแสนอบอุ่นของปาร์ค ชานยอล เขาได้เรียนรู้อะไรมากมาย ได้เข้าใจสิ่งต่างๆที่ร่างสูงพยายามหยิบยื่นให้ ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่แสนทุกข์ทรมาน



 

ชานยอลสอนให้แบคฮยอนเข้าใจหมดทุกอย่าง..



 

ทำให้รู้ว่าปาร์ค ชานยอลไม่เคยรักแบคฮยอนและจะไม่มีใครรักเขาได้มากกว่าพี่ชายคนเดียวคนนี้อีกแล้ว



 

ฮึก...พี่ทำให้นายได้ทุกอย่างหากนั่นหมายถึงคำมั่นสัญญาที่พูดแล้วไม่มีวันกลับคำ ละครเรื่องสั้นของแบคฮยอนและชานยอลก็คงจะต้องจบลงเพียงเท่านี้.. เพราะจากนี้ไป จุนมยอนจะไม่มีวันปล่อยให้แบคฮยอนกลับไปทุกข์ทรมานอย่างเก่าอีก



 

สิ้นคำตอบรับจากหมายเลขปลายทาง ยินเสียงภูผาแกร่งถล่มลงมาไม่เป็นท่า จากดินหินที่เคยมั่นคงบัดนี้มันกลับกลายเป็นเศษเสี้ยวธุลีที่ไร้ค่า ดังคำว่ารัก ห่วงใย เอาใจใส่แต่เดิมที่เคยส่งทอดให้แก่ชานยอลไม่เคยตก หากสักวันหนึ่งมันจะต้องขาดหายไปในเวิ้งของห้วงความคิด แบคฮยอนกลับคิดว่าตัวเขาจะทนไหวหรือเปล่า ทนไหวไหมกับการเป็นแค่เศษธุลีที่ชานยอลไม่เคยแยแสเหมือนอย่างแต่ก่อน



 

ทุกวินาทีที่หายใจ ภาพของชานยอลยังคงเวียนวนจนวินาทีสุดท้ายแม้ว่าริมฝีปากบางจะอวดมาดไล่ให้ความคิดเหล่านั้นแตกหายไปในพื้นอากาศแต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีภาพทั้งหมดก็กลับคืนมาสู่จุดเดิม กลายเป็นภาพชานยอลคนเดิมที่เขาคิดฝันมาตลอด ทั้งๆที่รู้ว่าชานยอลคนนั้นได้ตายไปแล้วพร้อมกับความรู้สึกดีๆที่เซฮุนเคยมีต่อแบคฮยอน



 

บัดนี้ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดผ่านรูอากาศเล็กๆจากเครื่องมือสื่อสารสีดำสนิทออกมาอีกต่อไปแล้วจุนมยอนเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเมื่อยิ่งนานแบคฮยอนก็ยังไม่ตอบกลับมาคนที่ถือสายรอเคล้าน้ำตาอยู่โรงพยาบาลได้แต่ร้องครางหาชื่อน้องชายที่เขารักนักหนา เขาซึ่งคอยเลี้ยงดูเปรียบเหมือนแบคฮยอนคืออีกชีวิตหนึ่ง คือดวงวิญญาณอีกดวงของตัวเขาเอง ความผูกพันเมื่อตอนเยาว์วัยคือความรักที่แน่นแฟ้นและเป็นฟิล์มหนังเก่าที่ไม่มีวันเลือนหายไปจากใจ



 

ภาพเคลื่อนไหวซ้อนทับม่านน้ำตาสีใสทว่าพร่ามัว เด็กชายตัวเล็กฟันหลอสองซี่หน้าถูกคุณอาสั่งห้ามรับประทานขนมหวานเพราะอาการฟันผุที่รักษาไม่หาย แต่ทว่าเด็กผู้ชายตัวสูงกว่าหน่อยใบหน้าหวานหยดคล้ายกันก็แอบหยิบลูกกวาดติดมือออกมาด้วยระหว่างที่คุณอาเผลอ สองมือแบออกต่อหน้าใบหน้ากลมที่ร้องไห้ไม่มีน้ำตา เด็กชายตัวเล็กหยุดแสดงละครในพริบตาพลางหยิบลูกกวาดในมือผู้เป็นพี่ชายมารับไว้ ดวงตากลมไร้เดียงสาจ้องมองขนมหวานในมือด้วยความดีใจ ณ นาทีนั้น ในสมองเล็กๆที่รอยหยักยังขึ้นได้ไม่เต็มที่สามารถบรรจุเก็บความทรงจำที่ว่า น้องชายของเขาเป็นยิ่งกว่าอัญมณีล้ำค่าบนนิ้วนางข้างซ้ายของมหาเศรษฐี เป็นยิ่งกว่าไข่มุกสีเงินหายากใต้ท้องทะเล และเป็นเพียงหนึ่งเดียวในใจที่เขาพร้อมจะปกป้องรักษาเอาไว้จนชีพมลาย



 

แต่ดูท่าว่าเรือใบแห่งความพยายามที่จะปกป้องรักษาของจุนมยอนคงจะต้องอับปางลงกลางหนองน้ำเสียแล้ว จุนมยอนมือหายสั่นแต่ใจกลับสั่นแทน เขากลัวเหลือเกินว่าแบคฮยอนจะเป็นอะไรไป แม้ว่าจะส่งบุรุษพยาบาลที่ไว้ใจได้อย่างมุนคยูไปรับแล้วก็ตาม แต่ความร้อนรนในใจก็คาดหวังให้มุนคยูต้องไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด ตอนนี้จุนมยอนยังคงอยู่ในช่วงเวลางานจึงออกจากโรงพยาบาลโดยไม่แจ้งความจำนงต่อคุณหมอคนอื่นๆไม่ได้ นั่นเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมากหากจะให้ลงมือทำจริงๆ ร่างเล็กได้แต่นั่งตัวงออยู่ในห้องประจำการ ได้แต่รอฟังข่าวจากมุนคยูทางโทรศัพท์ของโรงพยาบาลที่อยู่เยื้องโต๊ะทำงานไปสองช่วงแขน แต่ก็ยังไม่ได้วางสายที่ไร้คนพูดจากทางแบคฮยอน เขาเลือกที่จะถือสายไว้อย่างนั้นจนกว่าแบตเตอรี่โทรศัพท์จะหมดหรือจนกว่าเครื่องมือสื่อสารจะสั่งปิดการทำงานไปเอง



 

พยาบาลและคนไข้หลายคนที่เดินผ่านหน้าห้องพักรับรองของจุนมยอนต่างก็ต้องหันกลับมามองยังหน้าประตูห้องกันเกือบหมด เหตุเพราะเสียงร้องไห้ของชายหนุ่มหน้าหวานยังคงไม่เงียบหายไปทั้งยังมีทีท่าว่าจะร้องดังขึ้นอีกเรื่อยๆเสียด้วย ไม่มีใครกล้ายื่นหน้าเข้าไปถามไถ่หรือปลอบใจแม้แต่คนเดียว อาจเป็นเพราะว่าต่างคนต่างก็รู้ดีว่าที่คุณหมอจุนมยอนเป็นเช่นนี้เพราะเหตุใด              



 

คุณหมอผู้ที่ชอบโปรยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ให้แก่คนไข้ในโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ไม่เคยคิดหวงหรือหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเอง ไม่เคยทะนงตัวหรือถือเรื่องชนชั้นเป็นข้ออ้างในการรับการรักษาผู้ป่วยในแต่ละกรณี…ความสดใส ร่าเริง กิริยาท่าทางที่ผู้คนภายนอกต่างมองแล้วก็เพลิดเพลินตาม แต่ภายในใจกลับเปราะบางยิ่งกว่ากระจกแก้วที่โดนกระทบด้วยจุดอ่อนก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ



 

เวลาผ่านไปไม่นานมุนคยูก็โทรเข้าเครื่องของโรงพยาบาลกลับมาตามคาด น้ำเสียงดูอิดโรยและตะกุกตะกักยิ่งทำให้เขาเป็นกังวล มุนคยูบอกว่าเจ้าตัวเล็กหมดสติไปได้สักพักแล้วและลองจับชีพจรดูก็เบามากด้วย ระหว่างช้อนขึ้นอุ้มแบคฮยอนก็เอาแต่พร่ำเพ้อหาชื่อเพื่อนคนหนึ่งตลอดทางจนกระทั่งถูกหามขึ้นรถพยาบาลไปแล้วก็ยังไม่หยุด ส่วนเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ในอุ้งมือเล็กนั่นก็ตกหายไปเมื่อไหร่ไม่ทราบ จุนมยอนรับฟังพลางเกลี่ยน้ำตาซึ่งค้างบนใบหน้าออก คุณหมอหน้าขาวไม่ได้ตำหนิหรือบ่นว่าระบบการทำงานที่ดูทุลักทุเลของบุรุษพยาบาลหน้าหล่อแต่กลับร้องไห้

ฟูมฟายกรอกกลับไปเสียงดังจนมุนคยูเอาโทรศัพท์ออกห่างจากใบหูแทบไม่ทัน ผู้เป็นบุรุษพยาบาลถอนหายใจออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้



 

อีกแล้ว

คุณหมอจุนมยอนร้องไห้อีกแล้ว




 

ทั้งที่เจ้าตัวก็พยายามสกัดกั้นน้ำตาไม่ให้เอ่อไหลออกมาอีก แต่พอได้ยินอาการของผู้เป็นน้องชายเท่านั้น เขื่อนน้ำตาก็พาลแตกทะลักออกมาอีกรอบอย่างห้ามไม่อยู่ หลังจากกดวางสายของมุนคยูไป เขาก็สัญญากับตัวเองเป็นครั้งที่สองด้วยชีวิตและศักดิ์ศรีว่าจะไม่มีทางปล่อยให้แบคฮยอนต้องออกไปเผชิญโลกแห่งความจริงอันเลวร้ายภายนอกโรงพยาบาลอีกแล้ว





 

ต่อให้คนอื่นจะมองว่าเป็นพี่ชายที่กักขังและปิดกั้นน้องชายตัวเอง


 

ต่อให้คนอื่นจะเอาไปว่ากล่าวลับหลังจนทำให้ชื่อเสียงเสื่อมเสีย


 

ต่อให้คนอื่นจะเกลียดและประณามการกระทำของจุนมยอน


 

แต่จุนมยอนก็ยอม 

 











































© Tenpoints!


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
『 fic exo 』 MISS 。欠かす ตอนที่ 7 : MISS 。欠かす; ch#7 (re) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2211 , โพส : 87 , Rating : 45 / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4

#87 : ความคิดเห็นที่ 1062
งือ ชานยอลถึงขั้นละเมอถึงแบคอ่ะ สงสารจัง จุนมยอนก็มาปิดเครื่องใส่อีกอ่ะ
ถ้าเราเป็นชานยอลเราจะไปหาที่โรง'บาลเลย บุกไปถึงที่เล้ย ย บุกไปทุกวันจนกว่าจะได้เจอ
อย่าร้องอีกนะยอล นายต้องยิ้มโชว์ฟันไง

| อ้าว แบคยังไม่รู้สึกตัว ตื่นได้แล้วแบค นอนอยู่ได้ โหย ย
มุนคยูนี่แบบ 555 ขำดี ชอบอ่ะๆ

| สรุปเรื่องทุกอย่างที่มันวุ่นวายก็เพราะเซฮุน
ถ้าเซฮุนเป็นกลางไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง เรื่องก็ไม่ใหญ่ มิตรภาพก็ยังคงอยู่
แต่นี่เข้าข้างแต่โด้ ไม่ฟังแบคเลย สะใจนายแล้วช้ะ แบคนอนไม่รู้เรื่องอยู่ในห้องฉุกเฉินอ่ะ :(

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 สิงหาคม 2557 / 18:22
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 12 สิงหาคม 2557 / 18:27

PS.  I LOVE YOU B1A4 & EXO& INFINITE. I WILL FOLLOW YOU FOREVER. >< . 555
Name : Melt"GJX< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Melt"GJX [ IP : 49.230.163.201 ]
Email / Msn: Melt_mind(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2557 / 14:08

#86 : ความคิดเห็นที่ 1023
ร้องไห้เลยอ่ะ จะไม่ทนแบคน่าสงสารเกินไปแล้ว
PS.  Miracle Voodoo Doll in December
Name : BACON_BAEK< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BACON_BAEK [ IP : 125.27.188.47 ]
Email / Msn: khainoymylove(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2556 / 20:58


#85 : ความคิดเห็นที่ 996
ร้องไห้เลยอ่ะ T___T เข้าใจเลยอ่ะ ไรต์บรรยายดีมากๆ
เข้าใจความรู้สึกของแบคอยอนเลย แบบมันเจ็บอ่ะ จุนมยอนรักน้องชายมาก
โคตรปริ่มอ่ะ T v T อือออออออออออ เศร้า
PS.  รั ก b e a s t จ บ น ะ ~ヾ(^∇^)おはよー
Name : อลิซกิ๊ก.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อลิซกิ๊ก. [ IP : 113.53.4.189 ]
Email / Msn: alicekk.sp(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2556 / 13:11

#84 : ความคิดเห็นที่ 993
คือประโยคบอกรักนั่นมัน คือมันไม่ใช่อย่างที่แบคเข้าใจอ่ะ
โหยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
น้ำตาร่วงริน ไรท์เตอร์อ่ะ เค้าจะฟ้องแม่
ซึ้งจริงๆ ค่ะ
Name : B2Steen< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B2Steen [ IP : 110.168.94.8 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2556 / 18:37

#83 : ความคิดเห็นที่ 973
บยอน นายคือคนที่เราเป็นห่วงที่สุด อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ พี่จุนเค้ารอนายอยู่ รอให้นายพัก พักบ้างเถอะ ....

พี่จุน นายคือพี่ที่ดีที่สุดที่เราเคยเจอ สู้ๆนะ .... แบครักนายมากเหมือนกัน

พี่ปาร์ค นายก็รู้ใจตัวเองดีนี่ ทำไมยังทำแบบนี้อยู่? ....

คยอง นายปล่อยพี่ชานไปเถอะ ถึงนายจะไม่ผิดก็ตามแต่เราเข้าข้างเมนอ่ะ #อ้าว ....

ตุ๊ดเซ นายไร้สาระไปละ รู้ว่านายรักเพื่อน แต่แบคก็เป็นเพื่อนนายนะ ....
Name : cocare< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cocare [ IP : 113.53.75.107 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2556 / 22:44

#82 : ความคิดเห็นที่ 965
T^Tน้ำตารื้น แบคคอย่านะ อย่าเป็นอะไรไป ขอร้อง สงสารนายนะแบคค T^T
Name : หนูน้อยคนเก่ง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หนูน้อยคนเก่ง [ IP : 171.6.102.142 ]
Email / Msn: sutawee.sirichumpoo(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กันยายน 2556 / 21:51

#81 : ความคิดเห็นที่ 961
น้ำตาคลอเลย YY
Name : เสียงดนตรีของบ่ายสอง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสียงดนตรีของบ่ายสอง [ IP : 171.6.248.4 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2556 / 20:37

#80 : ความคิดเห็นที่ 939
เฮ่ยน้ำตาไหลเป็นทาง
ตั้งแต่ที่แบคให้ยอลแกล้งรัก
และแบคก็เข้าใจว่าชานยอลแค่แกล้ง
ยิ่งตอนที่บอกรักคยองซู
แบคไม่รุ้อะไรไงคงเจ้บมาก
ความรักมันทำให้เจ้บจริงๆ
PS.  talk with me @e_nongnid
Name : e_nongnid< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ e_nongnid [ IP : 158.108.169.9 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2556 / 22:49

#79 : ความคิดเห็นที่ 924
ฮื่อออออออออออออ ร้องจริงๆๆแล้วนะ ไม่ไหวแล้วอ่ะ เศร้าTT
แบคอย่าเป็นไรนะ ฮื้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : potnoi< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ potnoi [ IP : 124.121.57.17 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2556 / 02:36

#78 : ความคิดเห็นที่ 905
หน่วงกว่านี้มีอีกม้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

ตอน 6 ว่าหน่วงแล้ว เจอตอน 7 เข้าไป

บายยยยยยยยยยยยยส์!! โลกที่สวยงาม TTOTT /
Name : ป๋ายคือของข้า [ IP : 115.87.44.230 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 มิถุนายน 2556 / 20:42

#77 : ความคิดเห็นที่ 889
ไม่ไหวแล้วน่ะ ฮือออออออ แบคจะตายไม่ได้นะ

แงงง แกตายไม่ได้นะเว้ยยยยย เพื่อนสักคนช่วยรู้เรื่องทีว่าแบคมันเป็นอะไร

ได้เลิกทำแบบนี้ ขอร้อง สงสารหมามันอ่ะ ธูธ อ่อนแอน่างสารจนหน่วงจนจุกไปหมดแล้ว

ชานยอลอยู่ไหนน ชานยอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
PS.  ค..ไคฮุน ย..เย่อๆ -w-
Name : Ψ Яe Łαte< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ψ Яe Łαte [ IP : 171.6.223.102 ]
Email / Msn: en-en2011(แอท)windowslive.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2556 / 20:26

#76 : ความคิดเห็นที่ 846
แบคอ่าาาาาาา อย่าร้องไห้สิลูก อย่าเป็นอะไรไปนะ เข้มแข็งนะ
อ๊ากกกกกก ทำไมรู้สึกจู่ๆอยากจะศอกใส่อิเน่ซะล่ะตอนนี้
หยอย เมื่อไหร่แกจะรู้ความจริงแว๊!!!
Name : RYU [ IP : 118.174.96.93 ]
Email / Msn: doctor_zam(แอท)hotmail.co.th
วันที่: 24 เมษายน 2556 / 08:09

#75 : ความคิดเห็นที่ 837
โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเลย สงสารแบคมาก อย่าให้แบคเป็นอะไรนะ ดีนะพรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานไม่งั้นมีหวังตามบวมไปทำงานแน่ เหอๆ
Name : chanchan123< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chanchan123 [ IP : 124.120.130.149 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 18:28

#74 : ความคิดเห็นที่ 799
แบคๆๆอย่าเป็นไรไปนะ
นายต้องอยู่เพื่อจุนมยอน
ไม่มีใครรักนายไม่เป็นไร
พี่ชายนายยังรักนายและให้กำลังใจนายเสมอนะ สู้ๆๆๆ
TT^TT
Name : B-Byun [ IP : 223.206.4.233 ]
Email / Msn: -
วันที่: 28 มีนาคม 2556 / 18:05

#73 : ความคิดเห็นที่ 785
ไรเตอร์ใจร้าย ทำไมไม่ให้หนูจุนมี่รับโทรศัพท์orz #โยนความผิด
PS.  อย่ามาโลกสวยในจักรวาลของฉันค่ะ
Name : แบร์ดอล มุน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แบร์ดอล มุน [ IP : 118.172.228.217 ]
Email / Msn: psycho.hypnotize(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2556 / 18:49

#72 : ความคิดเห็นที่ 767
โทษใครดีฟะ -*-
Name : GameBoice< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GameBoice [ IP : 125.27.78.129 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2556 / 20:09

#71 : ความคิดเห็นที่ 755
เศร้าอีกแล้ว แบคอย่าเป็นอะไรนะ
Name : praew [ IP : 49.229.47.112 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 มีนาคม 2556 / 15:03

#70 : ความคิดเห็นที่ 743
บีบคั้นหัวใจสุดๆค่ะ เจ็บปวดมาก สงสารแบค tt
Name : Patchu_nr< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Patchu_nr [ IP : 171.7.179.222 ]
Email / Msn: pangya_coo(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2556 / 02:30

#69 : ความคิดเห็นที่ 730
แบคจะหายมั้ยอ่า T_____T
Name : Blows Wind< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Blows Wind [ IP : 115.67.198.182 ]
Email / Msn: nana.youngersister(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2556 / 13:01

#68 : ความคิดเห็นที่ 714
สงสารแบค ;---;
PS.  คิยูน่ารักพวกพวกเรารักคิยู
Name : phalonephone< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ phalonephone [ IP : 182.53.39.194 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2556 / 12:55

#67 : ความคิดเห็นที่ 696
แบคคคคคคคคค~
อย่างน้อยก็ช่วยมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อพี่จุนเหอะ 
พี่จุนโคตรรักและเป็นห่วงน้องอ่ะ TT

ทำไมตอนที่ชานยอลทำดีกับแบคแล้วเราร้องไห้ TT
คือแบบอ่านแล้วมองในฟีลของแบค แล้วมันรู้สึกเจ็บจุงเบยยยย~-0-
ตลอดเวลาชานยอลอยากทำดีกับแบคมาตลอด 
ทำไมต้องไปฟังฮุนมันด้วยยยย เอาความคิดตัวเองดิ TOT
Name : choopamilk< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ choopamilk [ IP : 115.67.6.97 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2556 / 16:50

#66 : ความคิดเห็นที่ 657
3คำให้ชานยอล ฉัน-สะ-ใจ #รักนะไอ้โย่ง ถึงจะโกรธแต่ก็ไปให้ทันนะ ไปหาหมาหงอยให้ทัน *ปาดน้ำตา*
PS.  ~ เอ็กโซแฟนที่ว่าแน่ ยังต้องแพ้แฟนเอ็กโซ ~ ~ ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย อยู่ได้ด้วยมโน ~ #ChanBaek #KrisBaek #LuBaek #AllBaek สถานะ : จากบริษัททีซีอาร์เค จำกัด อดีต-เงา ปัจจุบัน-ยาม อนาคต-เลิกเป็นเงา
Name : J3ANSMiNixoxoD< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ J3ANSMiNixoxoD [ IP : 115.67.195.250 ]
Email / Msn: yeanmiiz(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:29

#65 : ความคิดเห็นที่ 645
แบคคคคคค โฮฮฮฮฮฮฮ
Name : leadpark< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ leadpark [ IP : 124.122.174.79 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:24

#64 : ความคิดเห็นที่ 634
แบคอย่าเป็นอะไรไปนะ
แบคไปไม่ได้นะ
แบคต้องอยู่กับพี่จุนนะ
ฮืออออออออออออออ
สงสารทั้งแบคทั้งพี่จุน
TT______TT
Name : junei [ IP : 110.77.244.144 ]
Email / Msn: -
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:05

#63 : ความคิดเห็นที่ 612
เขื่อนแตกแล้วคร่าาาาา ฮรือออออออออออออออ ㅠㅠㅠ____ㅠㅠㅠ
ทำไมคนที่ป่วยขนาดนี้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ???
อะไรจะโทรมาจังหวะดีขนาดนี้ แล้วแบคดันมาได้ยินอีก.. เจ็บอีก เฮ้ออออออ
สงสารพี่จุนมยอน.. พี่รักแบคฮยอนมาก ถ้าแบคเป็นอะไรไปคงไม่พ้นที่พี่จะโทษตัวเองแน่เลย
มันไม่ใช่ความผิดของใครหรอกนะเรื่องแบบนี้ เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้เป็นโรคอะไรเลยด้วย
พี่จุนมยอนทำใจดีๆไว้ ถ้าพี่อ่อนแอแบคฮยอนก็จะอ่อนแอไปด้วยนะ พี่ต้องเข็มแข้งสิ ;_____;
ปาร์คชานยอล ช่วยรับรู้ความจริงแล้วเอาไปพูดกระแทกหน้าเซฮุนทีเถอะ
เซฮุนช่วยเปิดใจนิดนึงแล้วยอมรับความเป็นจริงอะไรบางอย่างหน่อยนะ
เป็นเพื่อนกันมาคำว่ามิตรภาพจะไม่มีหลงเหลือเลยหรอ ??
เหนื่อยแทนอ่ะแบค... ไม่ไหวแล้วก็พอเถอะ 
อย่างน้อยก็ยังมีพี่จุนมยอนรักนายอยู่นะ TAT
 

PS.  ✖ HOPE TO THE END ✖
Name : Jeeyun92 ヅ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeeyun92 ヅ [ IP : 124.120.105.128 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:08

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android