สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ยอดรักของพญามาร (อยู่ในช่วงปิดปรับปรุง)

ตอนที่ 18 : บท...๑๓


     อัพเดท 1 ก.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : Pitcha123 ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pitcha123
My.iD: http://my.dek-d.com/qian
< Review/Vote > Rating : 85% [ 2 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 56,113
297 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 112 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ยอดรักของพญามาร (อยู่ในช่วงปิดปรับปรุง) ตอนที่ 18 : บท...๑๓ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1830 , โพส : 4 , Rating : 18 / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




ดึกมากแล้วยามที่เสียงโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะทำงานดังขึ้น เจ้าของเครื่องที่กำลังหน้าเคร่งกับการอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ ยื่นมือไปหยิบมากดรับโดยที่ไม่สนใจดูว่าเบอร์ใคร

 อนุทิธครับ อ้อ...นิว ชายหนุ่มผิวไม่ขาวมีไฝที่มุมปากยิ้มพลางชำเลืองมองนาฬิกาที่ข้อมือเมื่อรู้ว่าปลายสายเป็นใคร ดึกแล้วแต่โทรมาหาพี่แปลว่า...ปัญหาหัวใจแน่เลย

 เขาละสายตาจากหนังสือพิมพ์แล้วเปลี่ยนไปมองผนังห้องที่แขวนรูปเขากับสราในวันที่จบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ...หูก็ฟังในสิ่งที่หญิงสาวพูดมาตามสายเกือบสิบนาทีอย่างไม่เบื่อ เพราะตอนที่ยังอยู่บ้านใกล้กัน เวลาทำงานแล้วเจอวันไม่สวยหรูเขาก็บ่นให้วารินาและคนแก่แถวนั้นฟังเป็นประจำ

 นิว พี่พูดในฐานะที่เราคุ้นเคยกันนะ คนรับฟังพูดขึ้นหลังจากฟังจบ หากพี่ต้องไปรักใครที่เขามีเจ้าของแล้ว สิ่งที่ทำได้คือ...ตัดใจ แต่หากอีกฝ่ายใจตรงกับพี่ พี่ก็ไม่อยากเป็นเงาที่อยู่ข้างหลังตลอดเวลาหรอกนะ พี่จะบอกให้ใครคนนั้นที่รักพี่ไปเคลียร์ปัญหาตัวเองให้เรียบร้อยก่อน...แล้วค่อยมารักกัน

อนุทิธพูดเสร็จก็ฟังหญิงสาวพูดบ้าง แต่คราวนี้เขาวางมือจากหนังสือพิมพ์แล้วลุกจากโต๊ะทำงานตัวเล็กไปยืนมองต้นชัยพฤษ์ที่ปลูกอยู่หน้าบ้านเช่าหลังเล็กไม่ต่างจากหลังเดิมที่เคยเช่า เพียงแต่ที่นี่อยู่ใกล้โรงพักเท่านั้นเอง

นิวคร๊าบ ผู้ชายบางคนก็มีงานอดิเรกคือการสะสมจำนวนผู้หญิงที่มารักตัวเองนะ พี่ไม่สนิทกับคุณวิธวินเป็นการส่วนตัว ดังนั้นพี่ตอบไม่ได้หรอกนะ...ว่าลับหลังหนังสือพิมพ์แล้ว...เขาจะดีขนาดไหน หรือจะเจ้าชู้หนักกว่าตอนอยู่ในหนังสือพิมพ์ หนูนิวทำงานใกล้เขาก็คงต้องตัดสินใจแล้วล่ะ...ว่าจะเดินหน้าต่อหรือจะถอยหลัง แต่หากถามพี่...พี่อยากให้เขากับคู่หมั้นไปตกลงกันให้เรียบร้อยก่อน นิวจะได้ไม่เจอข้อหาว่าไปแย่งเขามาไง ตกลงมั้ย

 อนุทิธบอกเสียงนุ่มอย่างให้กำลังใจคนปลายสายโดยที่ไม่ได้บอกหญิงสาวว่าตัวเองเป็นรุ่นน้องวิธวินที่โรงเรียน...ถึงบอกไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น...เพราะตอนเรียนก็ไม่เคยพูดคุยกันสักที...นอกจากเห็นหน้ากันในโรงเรียนเท่านั้น ก่อนจะกดวางสายเมื่อวารินาขอตัวไปนอนคิด

จากนั้นชายหนุ่มจึงกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้งแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ซึ่งลงข่าวเรื่องตำรวจถูกยิงระหว่างสกัดจับแก๊งค์ลักเด็กทารกแรกเกิดจากโรงพยาบาลเพื่อนำไปผ่าท้องยัดยาบ้าส่งขายตามที่ต่างๆ มาอ่านต่ออย่างแค้นเหลือจะกล่าว เพราะอีกนิดเดียวก็จะจับคนร้ายได้แล้วเชียว หากมันไม่ควักปืนออกมาแล้วยิงลูกน้องของเขาปางตายก่อนจะหนีหายไปพร้อมยาบ้า อยากรู้นัก...ไอ้คนที่เป็นตัวการ...มันจะสงสารหัวอกพ่อแม่ที่ยังไม่ทันได้กอดลูกแต่ลูกก็ต้องมาตายจากแบบที่ไม่ได้เห็นแม้แต่ศพบ้างมั้ย อนุทิธคิดอย่างเคร่งเครียดพลางนวดขมับไปพลางเพื่อบรรเทาอาการปวดศีรษะจากเรื่องงาน

@@@@

 

วารินายืนมองรูปถ่ายช่วงวัยต่างๆ ของเจ้านายตัวเองที่ติดอยู่ข้างฝาด้วยอาการที่ตัดสินใจแน่วแน่ เมื่อคืนนี้หลังจากทำกับข้าวให้ลุงยักษ์ทานและพูดคุยเรื่องสัพเพเหระเสร็จก็แยกย้านกันนอน แต่เธอก็กดโทรศัพท์หาอนุทิธเพื่อปรึกษาเรื่องนี้อีกครั้ง รายนั้นก็บอกเพียง...ให้วิธวินไปบอกคู่หมั้นเขาให้เรียบร้อย อย่าให้คาราคาซังทั้งสามคน

พอวางสายจากคนรู้จักวิธวินก็โทรเข้ามาบอกว่าตอนนี้เขากำลังนั่งมองรูปที่ถ่ายด้วยกันที่ตลาด พอถามว่าไปถ่ายด้วยกันตอนไหน เขาก็ตอบว่า...มาจากภาพหมู่นี่ล่ะ แต่เลือกเอาจากภาพที่มีเพียงรูปเดียวที่ยืนอยู่ติดกันมาทำเป็นภาพคู่ เพียงเท่านั้นเธอก็ลองถามออกไปว่าเขาจะบอกลุลีถึงเรื่องนี้เมื่อไหร่ คำตอบที่ได้คือความเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกมาว่า...หากเธอพร้อม เขาก็พร้อม

ได้ฟังแบบนี้ถึงกับนอนคิดทั้งคืน...ว่าจะทำอย่างไรต่อดี จนตอนนี้จึงได้มายืนอยู่ในบ้านของนายจ้าง เพื่อบอกทุกสิ่งให้ฟัง เพราะเธอไม่คิดที่จะมาคอยหลบๆ ซ่อนๆ เป็นผู้หญิงเบอร์สองของใคร เธออยากเป็นเพียงคนเดียวของชายที่รัก

ดังนั้นการมาบอกวันนี้ก็เพื่อจะให้วิธวินตัดสินใจไปเลยว่าจะเลือกใคร หากเลือกเธอ...ลุลีคงจะแค้นจนยื่นซองขาวให้ ที่บังอาจกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา แต่หากเขาคิดเล่นๆ กับเธอแล้วเลือกลุลี เธอก็จะได้ลาออกแล้วหางานใหม่ทำ คราวนี้ก็จะได้บอกลุงเสียทีเรื่องตกงานไม่ต้องโกหกกันอีก แต่ไม่ว่าจะทางไหน ผลสุดท้ายแล้ว...ก็ต้องสูญเสียงานอยู่ดี วารินาคิดอย่างเหนื่อยใจกับการที่ต้องเริ่มหางานทำในวัยยี่สิบห้า

 รอแป๊ปนะคะ คุณลุลีแต่งตัวอยู่

เสียงหวานหูจากเปิ้ลเรียกให้คนมองเหม่อรูปถ่ายหันกลับไปมองเจ้าของเสียง พร้อมกับคิดไปถึงสิ่งที่เปิ้ลพูดกับเธอตอนอยู่ในห้องนอนคืนก่อน

 เปิ้ล พี่คุยอะไรด้วยหน่อยสิ หญิงสาวส่งเสียงเบาแทบเป็นกระซิบรั้งไม่ให้แม่บ้านออกไปจากห้อง

ค่ะ เรื่องอะไรคะ เปิ้ลหันมาถามด้วยใบหน้ายิ้มแป้น

 เรื่องที่เปิ้ลพูดกับพี่ในห้องนอนไง

ค่ะ ทำไมคะ!” คราวนี้เป็นคนฟังเองที่ไม่เข้าใจ

 เปิ้ล...รู้ใช่มั้ย เรื่องที่พี่แอบชอบคุณวิธวิน

 คำถามเบาๆ นี้แต่มันเหมือนดังจนแทบเป็นตะโกนเลยทีเดียวสำหรับคนได้ยิน เด็กสาวถึงกับเกาศีรษะทันที พลางหันหน้าหันหลังมองรอบตัวว่ามีใครอยู่ด้วยหรือไม่ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อีกฝ่ายด้วยสีหน้าลำบากใจ

 เฮ้อ! ไปกินอะไรมาเนี่ย ทำไมถึงกล้าพูดเรื่องแบบนี้ในบ้านคู่หมั้นคุณวินได้นะเปิ้ลถามเสียงกระซิบ

 คุณวิน...เมื่อวานนี้ตอนขับรถไปส่ง...เขาบอกว่าชอบพี่ พี่เลยนอนคิดทั้งคืนว่าจะทำยังไงดี พี่เองก็ชอบเขาแต่ก็ไม่อยากทรยศคุณลุลี พี่เลยตัดสินใจมาวันนี้เพื่อบอกเรื่องนี้ แล้วหากคุณลุลีจะไล่พี่ออกเพราะเรื่องนี้พี่ก็จะไม่เสียใจวารินามีใบหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อบอกเล่าให้อีกคนฟัง

 แล้วพี่นิวมั่นใจรึ...ว่าคุณวินรักหรือชอบพี่จริง ถ้าไม่นับคุณลุลี...เขาก็ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนนะ เปิ้ลลองถามในสิ่งที่ทุกคนก็รู้ดี

 พี่ก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะชอบพี่ จนอยากแต่งงานด้วยมั้ย แต่ตอนนี้...พี่เพียงอยากบอกเจ้านายพี่ พี่จะได้ไม่กลายเป็นผู้หญิงเบอร์สองที่ต้องคอยหลบซ่อนเบอร์หนึ่งเพื่อจะได้พูดคุยกับผู้ชายที่เราชอบ

 พี่เคยถูกแย่งแฟนแล้วนะ พี่ก็รู้ไม่ใช่รึว่ามันเจ็บแค่ไหน แล้วพี่ยังจะทำแบบนั้นกับคุณลุลีงั้นเหรอคะ แม้จะรู้ดีว่าวิธวินไม่รักลุลีแน่นอน แต่เพราะความรักเจ้านายทำให้เปิ้ลต้องถามออกไป ใครเลยจะอยากเห็นผู้มีพระคุณเสียใจ

แล้วจะให้พี่ทำยังไงล่ะ จะให้พี่แอบคบกับคุณวิธวินงั้นรึ หากทำแบบนั้นพี่มองหน้าคุณลุลีไม่ติดหรอกนะ เธอดีกับพี่ทุกอย่าง ดังนั้น...เรื่องสำคัญแบบนี้พี่ก็จะบอกเธอให้รู้ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงพี่ก็จะรับมัน

 วินเขาไม่คิดจริงจังกับเธอหรอกนะ...วารินา!”

 เสียงเบาแต่เน้นหนักทุกคำพูดของลุลีเรียกให้อีกสองคนที่ยืนหน้าเคร่งต้องหันมามองคนพูดทันที เปิ้ลนั้นมีใบหน้าละล้าละลังอย่างไม่รู้จะช่วยพูดให้ฝ่ายไหนดี ส่วนวารินาก็มีใบหน้าซีดเผือดที่ต้องให้เจ้านายมาได้ยินแบบนี้...แทนที่จะได้พูดคุยกันสองต่อสอง

ลุลีที่แต่งหน้า แต่งตัวสวยงามเดินเข้ามาใกล้เลขาที่ทำงานด้วยกันมาหลายเดือนด้วยหัวใจที่เต้นแรง ความรู้สึกโกรธเคืองมีอยู่เต็มหัวใจ เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่คู่หมั้นชอบจนอยากจะถอนหมั้นเธอก็คือผู้หญิงคนนี้...คนที่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นไปได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว!

คิดว่าไอ้การที่กล้าเดินเข้ามาบอกแบบนี้แล้วฉันจะใจดียกผู้ชายให้รึไง ฉันรักของฉันมาตั้งนานแล้วนะ เธอกล้าดียังไง ฮะ วารินา กล้าดียังไง!”

ลุลีที่พูดเสียงดังด้วยความโมโหจนไม่เหลือความคิดอะไรอีกแล้วยกสองแขนผลักวารินาเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว โดยที่เปิ้ลเองก็จับเอาไว้ไม่ทันจึงทำได้เพียงยืนกั้นระหว่างคนทั้งคู่ พลางคิดเอาไว้...หากเจ้านายเธอจะลงไม้ลงมือกับวารินาแน่แล้วไซร้ เธอก็จะตะโกนเรียกพุธที่ล้างรถอยู่ข้างนอกให้มาช่วยห้ามอีกแรง

 แล้วจะให้ดิฉันทำยังไงคะ จะให้เก็บเงียบแล้วมองดูคุณกลายเป็นคนน่าสงสารที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยงั้นเหรอคะ

 เลขามองหน้าเจ้านายจากพื้นพร้อมทั้งพูดเสียงเบาอย่างรู้ดีว่าผิดที่ปล่อยใจตัวเองจนเลยเถิด แต่เธอยี่สิบห้าแล้ว...ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นที่จะสนุกกับการแอบคบแบบนี้ อีกทั้ง...ไม่อยากให้ลุลีรู้เรื่องหลังจากที่ทุกอย่างมันสายไปแบบที่พงษ์พันเคยทำกับเธอ ทุกคนล้วนเป็นผู้ใหญ่ด้วยกันทั้งนั้น มีอะไรก็ต้องบอกกันตรงๆ เลย

 ตลอดหลายเดือนนี้ฉันดีกับเธอไม่พอรึไง ถึงต้องทำแบบนี้ น้ำเสียงลุลีสั่นสะท้านเต็มที่ เพราะพยายามที่จะไม่ให้น้ำตาหยด หากวิธวินจะไม่เคยเกริ่นไว้ก่อนหน้านี้ เธอยังจะไม่โกรธเลยที่วารินามาพูดแบบนี้ แต่นี่...

คะ...คุณลุลีคะ

หุบปาก!” หญิงสาวบอกแม่บ้านที่กำลังพยุงเลขาขึ้นจากพื้นเสียงห้วน ออกไป ฉันจะพูดกับวารินาแค่สองคน

ประโยคนี้ของเจ้านายทำให้เปิ้ลที่ยืนอยู่ข้างวารินายิ่งละล้าละลังมากยิ่งขึ้น กลัวว่า...ออกไปแล้วลุลีจะลุแก่โทสะยิ่งกว่าเดิม และคนข้างตัวเธอก็คงจะไม่สู้แน่ เพราะผิดเต็มประตู แต่หากไม่ออกไปแล้วถูกไล่ออกโทษฐานขัดคำสั่งจะทำอย่างไรเล่า เปิ้ลเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหาใครที่พอจะช่วยได้ก่อนจะเบิกตาโตเมื่อเห็น...

ฉันบอกให้ออกไป หูหนวกรึไง!” ลุลีตวาดเสียงดังใส่คนรับใช้แบบที่น้อยครั้งมากจะพูด

ไม่ค่ะ เปิ้ลไม่ออกไป เปิ้ลจะไม่ยอมให้คุณลุลีทำร้ายใคร

 อะไรนะ นี่เธอกล้าดีกับฉันงั้นรึ เห็นคนอื่นดีกว่าฉันใช่มั้ย!” ลุลีเดินตรงไปยังแม่บ้านที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างหมดความยั้งคิด 

                                 เพี๊ยะ!’

คุณลุลีตบเปิ้ลทำไม หากอยากตบก็ควรจะตบดิฉันนี่ ดิฉันแย่งผู้ชายของคุณนะคะ วารินาพูดเสียงเข้มพลางดันเปิ้ลที่กำลังเบ้ปากเพราะความเจ็บจากการถูกตบหน้าเมื่อครู่ไปไว้ด้านหลังตัวเอง

อ้อ! อย่าท้า ฉันไม่ไว้เธอแน่

ลุลียกมือพร้อมจะให้มันไปเจอแก้มอีกฝ่ายเต็มแรงก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเปิ้ลมายืนบังไว้อีกครา เจอแบบนี้หญิงสาวจึงไม่คิดจะปล่อยทั้งคู่ให้ลอยนวล มือขาวสะอาดตวัดลงไปที่เป้าหมายแรกคือใบหน้าของวารินาแต่ก็ต้องหยุดมือเอาไว้เมื่อถูกจับข้อมือไว้จากเบื้องหลัง

 หยุดนะลุลี มีอะไรก็พูดกันดีๆ สิ โตๆ กันแล้วนะ!”

 น้ำเสียงทุ้มคุ้นหูนั้นทำให้คนกำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้าหันไปมองทันที พร้อมกับที่อีกฝ่ายปล่อยข้อมือแล้วเดินมาบังวารินาและเปิ้ลให้พ้นจากมือเธอ

 บอกมาสิวิน ที่ผู้หญิงคนนี้พูดมันจริงมั้ย คุณสองคนชอบกัน!”

 หญิงสาวตาคมซึ่งมักจะฉายแววดุเป็นประจำ แต่ตอนนี้ดวงตากับมีแต่แววเศร้ายามมองดูคู่หมั้น และเพียงเห็นแววตาจากเขา ลุลีก็เห็นถึงคำตอบได้ทันที จึงตรงไปทุบทั้งอก บ่า ไหล่อีกฝ่ายทันที พร้อมกับคำพูดที่พรั่งพรูถึงความเสียใจ

ทำไมล่ะวิน ทำไมไม่เป็นผู้หญิงคนอื่น ทำไมต้องเป็นคนนี้ ทำไมเป็นเลขาของฉันล่ะ!”

 วิธวินกัดปากแน่นเพื่อจะไม่ให้หลุดเสียงแห่งความเจ็บ พร้อมกับยืนปักหลักให้ลุลีทุบตีเอาจนพอใจ ซึ่งก็นานร่วมนาทีทีเดียว เมื่ออีกฝ่ายรามือแล้วเขาจึงยกมือไปกุมมือนั้นไว้แล้วมองด้วยสายตาขอร้อง

ยกโทษให้ผมนะลุลี แต่ผมชอบนิวจริงๆ ชอบจนอยากแต่งงานด้วย ดังนั้น...เราถอนหมั้นกันเถอะ

 ไม่ว่าในใจตอนนั้นลุลีจะคิดอะไรเอาไว้เกี่ยวกับสิ่งที่อีกฝ่ายจะแก้ตัว แต่มันย่อมไม่ใช่คำพูดที่คู่หมั้นเพิ่งเอ่ยออกมาเป็นคำสุดท้ายแน่นอน หญิงสาวมองดูเขา...คนที่เธอผูกพันแนบสนิทมานานหลายปีด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนจะมองไปยังเลขา...คนที่เธอให้ความไว้วางใจ แต่ที่สุดแล้วกลับเป็นคนที่ได้หัวใจของผู้ชายที่หมั้นหมายกับเธอไปครอง สุดท้ายจึงเบนสายตาไปมองคนรับใช้ที่อยู่ด้วยกันมานาน แต่พอถึงเวลาต้องเลือก...กลับเลือกจะทิ้งเธอแล้วไปช่วยคนอื่น ทำไม...ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้!

 ลุลีกัดปากไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้องที่กำลังดังในอกไม่ให้ออกมาข้างนอกได้ เธอหันกลับมามองวิธวินอีกครั้งด้วยอาการแน่วแน่ ก่อนจะเอ่ยปากเสียงสั่นออกไป โดยที่ไม่มีน้ำตาไหลให้เห็นอีก

 ทำไมฉันต้องทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการล่ะวิน คุณจะไปยิ้มกับใคร ไปนอนกับใคร...ฉันไม่เคยสนใจเลยนะ และหากคุณอยากจะถอนหมั้นกับฉันเพื่อไปแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนใกล้ตัว...ฉันก็จะทำให้ในทันทีเลยล่ะ แต่นี่... ลุลีมองไปยังวารินาด้วยสายตาเป็นอริชัดเจน

เธอทำร้ายจิตใจฉัน แล้วคิดว่าฉันจะยอมอย่างงั้นรึ ฝันไปเถอะ ให้ตายฉันก็ไม่ถอนหมั้น ดูสิ...ว่าจะกล้าชูคอบอกใครต่อใครมั้ยว่า...แฟนฉันคนนี้เป็นคู่หมั้นเจ้านายตัวเอง ฉันแย่งมา!” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสะใจ มือสองข้างกำไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

ลุลี ทำไมไม่มีเหตุผลแบบนี้ วิธวินเอ่ยเสียงเครียด

 ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น...ฉันรับได้นะวิน แต่คุณมาหยิบเอาคนใต้จมูกฉันแบบนี้...คุณจะให้ฉันมองหน้าใครได้ ฉันจะบอกใครได้ว่าถูกเลขาแย่งคู่หมั้นไป ฮะ...วิธวิน!”

 วารินายืนมองคนทั้งคู่ต่อตากันด้วยความสะเทือนใจที่ตัวเองทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ จะถอยกลับเพื่อเปิดทางให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมก็ไม่ได้แล้ว เพราะวิธวินบอกเต็มเสียงแล้วว่าไม่ได้รักเจ้านายของเธอจนพอจะแต่งงานด้วยได้ ซึ่งทุกคนรอบข้างก็มองออก แม้แต่เจ้านายของเธอเองก็รู้...เพียงแต่ลุลีกำลังรับไม่ได้ที่คนที่ได้วิธวินไป...เป็นเลขาตัวเอง ลุลีจะยอมเปิดทางให้หากคนนั้นจะไม่ใช่เธอ...วารินาคิดอย่างสะเทือนใจ เมื่อรู้ถึงจิตใจของลุลีที่แม้ภายนอกจะทำงานเก่งปานใด แต่ในใจก็ยังมีรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนอย่างที่เธอเองก็กำลังมีอยู่เช่นกัน

หญิงสาวมองดูแผ่นหลังของผู้ชายที่เป็นคนกลางแล้วได้แต่กลืนก้อนสะอื้นที่กำลังตีตื้นขึ้นมา หากเลือกได้ก็อยากที่จะถอยเสียเอง...แต่ปัญหาคือมันถอยไม่ได้ เพราะวิธวินก็มีใจให้นี่สิ!

หากดิฉันขอลาออก...

 ฉันไม่ให้ออก!” ลุลีพูดขัดเสียงห้วน แววตาโกรธขึ้ง ถ้าเก่งขนาดแย่งผู้ชายของฉันได้ จะกลัวทำไมกับเรื่องลาออก ฉันจะทรมานเธอสองคนด้วยการให้อยู่ในสายตาของฉันนี่ล่ะ หรือไม่งั้น...ก็ลองเหยียบหัวฉันจนได้เป็นรองประธานคู่กับวินดูสิ แล้วฉันจะยอมยกวินให้โดยดี

ลุลี!” วิธวินเอ่ยเสียงหนักอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

คุณลุลี!”

 เปิ้ลเองเมื่อได้ยินก็ตกใจไม่แพ้กัน จะมีก็เพียงวารินาที่รับฟังด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่สมองก็ทำงานไม่หยุด ก่อนจะยอมรับในสิ่งที่เจ้านายต้องการโดยไม่ปริปาก เพราะการหางานใหม่ตอนอายุยี่สิบห้า...ไม่ใช่เรื่องสนุก และที่ผ่านมาหลายเดือนการทำงานของเธอกับลุลีก็เข้าขากันดี แต่ตอนนี้เพราะเรื่องของวิธวินอาจจะทำให้ทั้งเลขาและเจ้านายหวั่นไหวบ้าง แต่ไม่ว่ายังไงวารินาก็จะไม่ยอมให้เสียงานแน่นอน ซึ่งลุลีจะคิดได้รึไม่ก็ต้องเจอกันในวันทำงานนั่นแหละ

นิว ลาออกเถอะ ผมจะทำเรื่องลาออกให้เอง

 ไม่เป็นไรค่ะ หากเจ้านายไม่ยอมให้ออก ดิฉันก็จะไม่ออกค่ะ ดีซะอีก...จะได้ไม่ต้องหางานใหม่ หญิงสาวมองใบหน้าเดือดร้อนแทนของชายหนุ่มแล้วจึงส่งยิ้มปลอบใจไปให้

ดี ถ้างั้นก็ออกไปจากบ้านฉัน

 ลุลีออกปากไล่ด้วยน้ำเสียงไม่ใยดี สองมือก็ยังกำเป็นหมัดไว้แน่น เพื่อระงับใจที่จะไม่พุ่งเข้าทำร้ายทุกคนที่ทำให้เจ็บ และวิธวินก็จับมือวารินาที่กำลังจะยกขึ้นไหว้เจ้าของบ้านพาเดินออกไปด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ทันที

 เปิ้ลมองตามหลังคนทั้งคู่ไปอย่างเห็นใจที่ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ ...คุณลุลีก็กระไร ทำตัวเป็นเด็กยิ่งกว่าเธอเสียอีก...

ตลอดเวลาฉันทำดีด้วยไม่พอรึไงเปิ้ล เวลาแบบนี้...แทนที่จะเข้าข้างฉัน กลับไปเข้าข้างคนอื่น!”

น้ำเสียงสั่นสะท้านของเจ้านายทำให้เปิ้ลที่กำลังมองรถเก๋งวิธวินแล่นออกไปจากบ้านต้องรีบหันมามองคนพูดทันทีก่อนจะหน้าซีดลงเมื่อเห็นน้ำตาจากอีกฝ่าย จึงรีบเดินเข้าไปใกล้แต่ลุลีกลับยิ่งถอยห่างพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ที่ดังกว่าเดิมเล็กน้อย

อย่ามาใกล้ฉัน ไปให้พ้น ไม่อยากเห็นหน้า

 ประโยคเชือดเฉือนนี้ทำให้แม่บ้านวัยใสถึงกับน้ำตาซึมก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปเจ้านายไม่รับรู้ถึงความหวังดี

ร้องไห้ทำไม คนเสียใจน่ะ...มันฉัน ไม่ใช่เธอ!” เจ้านายพูดอย่างเจ็บใจไม่หาย

 คะ...คุณลุลีทำไมใจร้ายกับเปิ้ล เปิ้ลรักและเคารพคุณลุลีนะคะ เปิ้ลพูดทั้งน้ำตาพลางก้าวเท้าเข้าใกล้เจ้านายอีกครั้ง แต่ลุลีก็ยังถอยเท้าหนี คุณลุลีคะ คุณลุลีไม่ใช่คนหวงของนี่คะ ตั้งแต่เด็กจนโต...เวลามีของเล่นชิ้นใหม่ คุณลุลีจะแบ่งคนรู้จักทุกคนตลอดนี่คะ

 เธอจะมารู้จักฉันได้ยังไง เธอน่ะ...ก็แค่... ลุลีรีบกัดปากทันทีเมื่อเห็นหน้าจืดจ๋อยของเด็กสาวที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี...เปิ้ลรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรแน่นอน

 ค่ะ เปิ้ลมันเด็กไม่มีบ้าน เป็นเด็กที่ถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน พอเอาไปบอกแม่ แม่ก็ไม่เชื่อแถมยังไล่ตีจนเปิ้ลต้องหนีออกจากบ้านจนต้องมาพึ่งใบบุญคุณนุ่นและทุกคนที่บ้านหลังนี้ไงคะ เปิ้ลน่ะมันเด็กไร้บ้าน...แบบที่คุณเคยพูดตอนที่เห็นเปิ้ลอยู่หน้าบ้านครั้งแรกไงคะ แต่เด็กไร้บ้านคนนี้...ก็ได้คุณนุ่นช่วยสอนให้ภักดีกับคุณนะคะ เปิ้ลพยายามจะบอกคุณอย่างที่คุณนุ่นเคยสั่งไว้นักหนาให้บอกคุณให้ได้...ว่าหากวันไหนคุณวินมาขอถอนหมั้น ก็ให้ปล่อยคุณวินไป...ให้ปล่อยคนที่ไม่รักเราไปซะ เพราะมีเพียงคนเดียวที่ไม่รักคุณ แต่คนอีกหลายคนรวมทั้งเปิ้ลและพี่พุธ...รักคุณนะคะ เปิ้ลพูดเสียงสั่นแกมสะอื้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมกับพูดคร่ำครวญให้ผู้เป็นนายที่กำลังยืนร้องไห้ฟัง

 คุณลุลีรู้ทั้งรู้ว่าคุณวินไม่รัก แล้วคุณลุลีจะรั้งไว้ทำไมคะ หากคุณนุ่นกับคุณพ่อของคุณยังอยู่...ทั้งคู่คงไม่ชอบหรอกที่คุณเป็นแบบนี้ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวนี่คะ...จะไปเสียดายทำไม

 เด็กสาวร้องไห้อย่างไม่กลัวว่าจะมีน้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะหน้าแค่ไหน ตามมาด้วยการดึงรูปที่พกติดตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อตลอดเวลาขึ้นมาดู

 ปะ...เปิ้ล พะ...พูดตามที่คุณนุ่นสั่ง วะ...ไว้แล้วนะคะ หากคุณลุลีไม่ฟัง กะ...ก็อย่ามาโทษเปิ้ลนะ เปิ้ลมันคนเรียนน้อย ไม่ได้เรียนมาสูงแบบคุณลุลี

 ลุลีที่ยืนเอียงตัวมองไปยังรูปถ่ายใบเล็กของเธอกับแม่บ้านคนก่อนซึ่งติดอยู่ข้างฝาพลางเช็ดน้ำตาอยู่เงียบๆ ถึงกับหลุดเสียงขำในลำคอเมื่อได้ยินประโยคนี้จากแม่บ้านวัยใส...โชคดีว่าคนพูดมัวแต่สะอื้นไห้เลยไม่ได้ยินเสียงขำจากเธอ หญิงสาวมองไปยังแม่บ้านนามว่านุ่นที่เฝ้าคอยพูดจาสอนสั่งเธอให้อยู่ในกรอบแห่งความถูกต้องเสมอมา จนเมื่อมีเปิ้ลมาให้สอนเพิ่ม...นุ่นจึงวางมือจากเธอเพื่อจะไปดูแลเปิ้ลต่อ และผลจากการดูแลของนุ่นในวันนั้น...มันได้ส่งผลมายังเธอแล้วในวันนี้  เปิ้ลกำลังทำตัวเป็นเสาหลักค้ำยันให้ในเวลาที่เธอใกล้ล้ม แม้เป็นเสาหลักที่ออกจะไม่มั่นคงสักเท่าไหร่ แต่เสาต้นนี้ก็ไม่ยอมล้มแม้เธอจะพยายามผลักให้ล้มหายไปจากสายตา จนตอนนี้เธอจึงควรเปลี่ยนจากการผลักเสาออกห่างตัวเป็นการนั่งพักพิงให้จิตใจหายเหนื่อยล้า

 ลุลีเดินลากเท้าไปนั่งโซฟาแล้วมองคนที่นั่งสะอื้นไม่หยุดนั่นอยู่สักพักก่อนจะเปิดปากถามเสียงเบา

เปิ้ล หยุดร้องเถอะ บอกมาสิ...คุณนุ่นสั่งความเรื่องวินไว้ว่ายังไง

นายสาวมองคนรับใช้เช็ดน้ำตาแบบลวกๆ พร้อมกับพยายามกลั้นสะอื้นอย่างสะเทือนใจที่เมื่อครู่ตัวเองลุแก่โทสะจนตบหน้าคนสนิท ทั้งที่คุณนุ่นสอนนักสอนหนา...ไม่ว่าจะโกรธหรือไม่พอใจใครมากมายเพียงใด ก็ห้ามใช้กำลัง เพราะเราเองยังไม่ชอบถูกทำร้ายร่างกาย แล้วคนอื่นเขาก็ต้องไม่ชอบเหมือนกัน

 คุณนุ่นสั่งไว้ว่า...เมื่อไหร่ที่คุณวินเจอคนที่เขารักจริง วันนั้นจะเป็นวันที่คุณลุลีเสียใจที่สุด จนทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยคุณวินไปจากตัว เธอให้เปิ้ลคอยเตือนคุณให้ไม่ลืมว่า...คุณวินรักคุณแบบน้อง ไม่ได้รักแบบคนรัก คุณเสียคู่หมั้นแต่คุณไม่ได้เสียเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน คุณวินจะไม่ทอดทิ้งคุณอย่างแน่นอน แล้วอีกอย่าง... เปิ้ลเงียบเอาดื้อๆ จนเจอสายตาดุมองมาอย่างคาดคั้นจึงจำต้องเปิดปากในสิ่งที่คิด

 หากเทียบกันแล้ว คุณนิวมีคนสนิทด้วยแค่สองคนเอง...คือคุณวินกับลุงยักษ์ แต่คุณลุลีมีคุณวิน มีเปิ้ล พี่พุธ แล้วก็อีกหลายคนที่บริษัทซึ่งทำงานด้วยกันมานาน เด็กสาวขยับตัวไปนั่งเกือบชิดปลายเท้านายสาวแล้วยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายมากุมไว้แน่น

 ผู้ชายที่หวังไว้เขาไม่ได้รักเรา...หากอยากร้องไห้ก็ร้องนะคะ เดี๋ยวเปิ้ลจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เอง เปิ้ลจะอยู่เคียงข้างคุณให้หายเศร้า เหมือนตอนที่คุณนุ่นอยู่เคียงข้างเปิ้ลในวันที่เปิ้ลวิ่งตามรถมาจนถึงบ้านหลังนี้ไงคะ

พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเด็กสาวก็ถูกโอบกอดไว้แน่นจากหญิงสาว เปิ้ลจึงทำได้เพียงโอบกอดเจ้านายไว้แน่นเช่นกันก่อนจะร้องไห้เสียงดังอีกครั้ง เมื่อคิดย้อนไปถึงอดีตที่เจ็บปวดในยามที่เป็นเพียงเด็กหญิง

 ขอโทษนะเปิ้ล ฉันขอโทษ

 น้ำเสียงปวดร้าวแฝงแววขอโทษของลุลีทำให้เปิ้ลต้องพยายามหยุดเสียงสะอื้นของตัวเองให้ได้ เพราะไม่อยากให้ตัวเองเป็นสาเหตุให้เจ้านายต้องทุกข์ใจเพิ่มอีก เด็กสาวมองไปยังรูปถ่ายคุณนุ่นที่ถ่ายกับคุณลุลีอย่างคิดถึง แล้วจึงพูดเสียงอู้อี้กับบ่านายจ้าง

 อย่าเสียเวลาไปทำร้ายร่างกายใครเลยค่ะ ปล่อยคุณวินไปเถอะ คุณวินเขาไม่หายไปไหนหรอก เขาก็ยังคงเป็นเพื่อนคอยให้คำปรึกษาคุณลุลีอยู่แถวนี้ล่ะ

 พูดคล่องเป็นฉากได้ขนาดนี้ นุ่นกรอกหัวไว้ใช่มั้ยเนี่ย ลุลีพูดติดตลกพลางเช็ดน้ำตาตัวเองไปด้วย

 ก็เปิ้ลอยากเป็นผู้หญิงที่ดี มีความคิด มีกิริยามารยาทเรียบร้อยนี่คะ เปิ้ลก็เลยทั้งจำ ทั้งเลียนแบบคุณนุ่นไว้เกือบหมด เปิ้ลพูดอย่างเริ่มจะกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้งแต่สองมือก็ยังกอดเจ้านายไว้เพื่อขอความอบอุ่นที่ตัวเองไม่เคยมีตั้งแต่เด็ก

เลียนแบบอีท่าไหน ทำไมวันนั้นที่ตลาด...ถึงได้ออกงิ้วกับพุธได้ ทีกับฉัน...ก็บอกให้ปล่อยวินไปเสีย...อย่าทำร้ายร่างกายใคร แต่ทำไมทีพุธ...เปิ้ลถึงไม่ปล่อยล่ะ แถมถือมีดเตรียมจิ้มพุงอีกด้วย หญิงสาวถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ ตามมาด้วยการได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเด็กสาว

แหม พี่พุธกับเปิ้ล...เราสบตาปิ๊งๆ กันตั้งแต่แรกนี่คะ แต่คุณวินกับคุณลุลีไม่ได้ปิ๊งกันนี่นา แล้วอีกอย่างนะคะ... เปิ้ลผละห่างออกมามองหน้าเจ้านายด้วยสายตาเคร่งเครียด เรื่องใช้กำลังตบตีทำร้ายเนี่ย คุณลุลีไม่ควรทำอีกนะคะ เรื่องแบบนี้ต้องเหมาะกับคนเรียนน้อยอย่างเปิ้ลนี่ คนเรียนมาสูงอย่างคุณลุลีไม่เหมาะจะทำหรอกค่ะ

มันเกี่ยวกันตรงไหน...เรียนมาสูงห้ามใช้กำลัง เรียนน้อยถึงจะใช้ได้ นุ่นสอนไว้รึ!?”

 เปล่าค่ะ เคยอ่านเจอจากหนังสือที่คุณซื้อมา

พอได้ฟังคำตอบลุลีถึงกับหันไปมองชั้นหนังสือที่เรียงไว้เป็นระเบียบจากฝีมือแม่บ้าน...หนังสือส่วนใหญ่ที่ซื้อมาก็เป็นแฟชันซะเยอะ ส่วนน้อยที่เหลือก็เป็นหนังสือทั่วไปที่ซื้อมาให้คนเรียนน้อยได้อ่านเพื่อลับสมอง แต่ฟังจากประโยคเมื่อครู่...งานนี้หนังสือคือยาพิษเสียแล้ว ลุลีหันมามองคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนเอ่ยเสียงเข้ม

 เปิ้ล การใช้กำลังในทางไม่ควรน่ะ...ไม่ว่าจะเรียนมาสูงหรือเรียนมาน้อยก็ไม่ควรทั้งนั้นนะ เมื่อครู่ที่เผลอตบหน้าเปิ้ล...ฉันยังเสียใจ ดังนั้น...ไอ้ประโยคเมื่อครู่น่ะ อ่านมาจากหนังสือเล่มไหน...จัดการเอามันไปโยนทิ้งซะ

 ค่ะ ว่าแต่... เปิ้ลก้มมองตักตัวเองแล้วเงยหน้ามองนายจ้างด้วยสายตากึ่งกล้ากึ่งกลัว ไม่โกรธสองคนนั้นนะคะ

คุณลุลีคร๊าบ พุธล้างรถเสร็จแล้ว เชิญมาขึ้นรถได้แล้วคร๊าบ อ้าว! แล้วทำไมไปนั่งกับพื้นล่ะครับ แถมเหมือนจะร้องไห้ด้วย...ดูหนังเศร้ากันเหรอ

 คนขัดจังหวะที่มาแบบไม่รู้เวลาเดินหน้าซื่อเข้ามาในห้องเพื่อจะมองดูโทรทัศน์ที่ติดฝาผนัง...อยากรู้ว่าทั้งคู่ดูเรื่องอะไรถึงได้ตาบวมแดงกันขนาดนั้น แต่มองแล้วก็เห็นโทรทัศน์ปิดเครื่องอยู่เลยหันมามองเจ้านายที่ทำหน้าเหมือนจะยิ้ม ส่วนแม่สาวผมบ๊อบสุดรักก็ทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

 คนเขาเสียงดังกันจะเป็นจะตาย ไม่ได้ยินเลยรึไง!” เปิ้ลตวาดแว้ดแบบที่เสียงไม่ดังมาก เพราะเกรงใจนายที่อยู่ใกล้

ไม่ได้ยินเลย พี่เปิดเพลงมโนราห์ที่เปิ้ลเพิ่งซื้อให้ฟังระหว่างล้างรถไง

 ลุลีมองเด็กสาวทำปากขมุบขมิบคล้ายอยากโวยวายคนรักเต็มที่อย่างนึกขำปนเศร้าใจ คู่นี้รักกันหลังจากเจอหน้ากันไม่นานแต่เธอกับวิธวินกลับไม่เป็นอย่างคู่นี้ หญิงสาวลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉงแล้วสาวเท้าขึ้นบันไดเพื่อกลับห้องส่วนตัว ปากก็พูดไปด้วย

ไม่ไปไหนแล้ว พุธเอารถเก็บเถอะ

อ้าว! ครับ ไอ้หนุ่มหน้ากลมมองตามนายไปอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเปลี่ยนใจจากการไปเดินซื้อของในห้างทุกวันหยุดอย่างที่ชอบทำประจำ พอหันมาเพื่อจะถามแม่สาวผมบ๊อบก็เจอสายตาพิฆาตก็เลยคอหดพร้อมหุบปากดังเดิม

คุณลุลีคะ ตกลงว่าให้อภัยแล้วใช่มั้ยคะ

 เปิ้ลตะโกนถามอย่างไม่ยอมลืม แต่ไม่มีคำตอบจากคนเป็นนาย นอกจากการชำเลืองมองเพียงแวบก่อนลับหายไปชั้นบน เมื่อเจอคำตอบที่ไม่ชัดเจนเช่นนี้เปิ้ลจึงหันมาถลึงตาใส่คนรัก...ที่ยืนหน้ากลมใสซื่ออย่างไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

 คราวหลัง...หากไม่เรียกก็อย่าโผล่หน้ามาใกล้เวลาเปิ้ลคุยกับคุณลุลี เข้าใจมั้ยพี่พุธ!”

 เด็กสาวบอกเสียงเขียวแล้วเดินออกห่างเพื่อจะเข้าครัว แต่หนุ่มใต้ก็ยังเดินตามพร้อมถามเสียงกระมิดกระเมี้ยน

เปิ้ล เปิ้ลใกล้จะสิบแปดแล้วใช่ม้า

ก็รู้อยู่แล้ว...จะถามทำไม เปิ้ลตอบด้วยเสียงสะบัดเล็กน้อย เพราะยังไม่หายโมโห

 เราสองคนก็ใกล้จะได้แต่งงานกันแล้วไง

พุธตอบด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวัง ก่อนจะรีบหยุดเท้า เมื่อคนตรงหน้าหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเขาด้วยอาการคล้ายจะปรี๊ดแตกรอมร่อ ตามมาด้วยการยกนิ้วชี้จิ้มอกแรงๆ

ต่อให้วันนั้นมาถึงจริง หากคุณลุลียังไม่แต่งงาน พี่พุธก็อย่าหวังว่าจะได้มีเมียเลย ต่างคนต่างอยู่กันไปแบบนี้ล่ะ ชิ!”

พูดจบเด็กสาวก็สะบัดบ๊อบใส่คนที่ยืนเซ่ออ้าปากค้างอย่างตั้งตัวไม่ติดว่าจะได้ฟังประโยคนี้ ทั้งที่แต่เก่าแต่ก่อนก็พากันนั่งนับวันนับคืน...เพื่อให้ถึงวันนั้นโดยเร็ว เมื่อไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใคร...พุธเลยเดินย้อนกลับไปยืนหน้ารูปถ่ายของอดีตแม่บ้านกับหญิงสาวเจ้าของบ้าน แล้วยกมือไหว้คนแก่ในรูปด้วยใบหน้าขอความเห็นใจ

คุณนุ่นช่วยพุธด้วย ไม่รู้พุธไปทำอะไรให้โกรธอีก...ถึงจะไม่ยอมแต่งงานถ้าคุณลุลีไม่แต่งก่อน คุณนุ่นช่วยดลบันดาลให้คุณลุลีได้แต่งงานภายในสองปีนี้เถอะ ไม่ต้องรอให้เปิ้ลยี่สิบหรอก พุธอยากมีลูกทันใช้อ่ะ...คุณนุ่น

@@@@

 

เมื่อขับรถออกมาไกลจากบ้านของคู่หมั้นได้พอสมควรวิธวินก็เบรกรถดังเอี๊ยดด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ จากนั้นจึงหันมามองคนข้างตัวที่เอาแต่เงียบนับจากถูกเขาดึงมาขึ้นรถ ตลอดทางมาจนถึงตอนนี้วารินาไม่ยอมสบตาเขาจนแล้วจนรอด วิธวินจึงทำในสิ่งที่อยากทำมาเนิ่นนานหลังจากที่ได้ฟังทางโทรศัพท์เรื่องที่เธอคิดจะบอกลุลี...เรื่องของคนทั้งคู่ โดยไม่ยอมรอให้เขาอยู่ด้วย

 คุณวิธวินจะ...

 ชายหนุ่มไม่ยอมให้หญิงสาวพูดจบ เขาปิดปากนุ่มไว้ด้วยปากตัวเอง เพื่อทำโทษที่เธอใจร้อนจนเกือบเจ็บตัวเพราะลุลี โชคดีว่าตอนที่วารินาโทรศัพท์มาบอก...ว่าจะมาบ้านลุลีเพื่อพูดเรื่องนี้ ตัวเขาเองก็อยู่บนถนนพอดี เพราะจะไปหาเธอที่บ้าน ทำให้มาถึงบ้านคู่หมั้นได้รวดเร็ว ไม่งั้น...วารินาอาจจะเจ็บตัวเพราะความโกรธจนลืมคิดของลุลีเป็นแน่

วิธวินจูบแรงๆ อย่างต้องการให้ คนใจร้อนเจ็บนิดๆ ก่อนจะผละออกโดยที่มือสองข้างจับข้างแก้มหญิงสาวไว้เพื่อบังคับให้มองสบตากัน เขามองดูปากแก้มแดงจัดเพราะฝีมือตัวเองด้วยความพอใจ ก่อนจะรีบปล่อยมือออกจากใบหน้าวารินา เพราะกระจกรถไม่ทึบ...ทำให้รถที่ผ่านไปมาอาจมองเห็นได้ แต่ถึงจะปล่อยมือจากหน้าแต่สองมือนุ่มก็ถูกจับไว้แน่นทันที

คุณวิธวิน จะทำอะไร...ปล่อยนะ

วารินาที่ยังหน้าแดงไม่หายเริ่มมีเสียงพูดหลังจากเงียบเพราะอีกฝ่ายอยู่สักพัก เธอหันไปมองรอบตัวเพื่อดูว่ามีรถผ่านมาเห็นหรือไม่ ซึ่งก็โชคดีว่าชายหนุ่มจอดรถตรงที่ถนนไม่ค่อยมีรถนัก เธอจึงรอดจากความอายที่อีกฝ่ายทำเมื่อครู่ หญิงสาวพยายามจะดึงมือออกจากมือแข็งกระด้างแต่เขาก็ไม่ยอม

ทำไมวู่วามแบบนี้ ทำไมไม่บอกก่อน ผมจะได้มาอยู่ด้วย รู้มั้ยว่าลุลีเวลาดุน่ะ...เขาดุจริงๆ คุณมาทำงานด้วยแค่ไม่กี่เดือน คุณยังไม่รู้หรอก วิธวินบอกเสียงเข้มอย่างโมโหไม่หาย

 แล้วดิฉันจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ...ว่าคุณจะมาจริงมั้ย! ฉันจะรู้เหรอคะ...ว่าคุณจะไม่ใช่ผู้ชายแบบพงพันษ์ที่หลอกผู้หญิงสองคนไว้ใช้พร้อมกัน หญิงสาวขึ้นเสียงอย่างไม่ยอมแพ้

 ตอนนี้ผมก็อยู่กับคุณแล้วไง จะเอาไงอีก?!” วิธวินเสียงเริ่มดังขึ้นเช่นกัน พลางนึกโมโหที่จูบคนปากดีไม่ได้เพราะรถมองทะลุเห็นหมด วันหลังคงต้องไปติดฟิล์มให้หนากว่านี้

 ขอบคุณค่ะ ที่ไม่หลอกให้หลงเพ้ออยู่คนเดียว

หญิงสาวเสียงอ่อนลงอย่างฟังได้ชัดเจน พร้อมกับกิริยาแข็งขืนเมื่อครู่ก็อ่อนลงจนคนมองต้องถอนใจแรงเพื่อให้คลายความโกรธในสิ่งที่เธอทำโดยไม่คิดถาม เขาจับสองมือนุ่มมาจูบแรงๆ แล้วปล่อยมือออกช้าๆ สองตาก็มองคนรู้ผิดอย่างเผยความนัยจนหญิงสาวหน้าแดงอีกครั้ง

อาทิตย์หน้าผมต้องไปฝรั่งเศสกับคุณจัน พอกลับมาผมกะว่าจะพูดเรื่องของเราสองคนกับลุลี แต่คุณเล่นตัดหน้าก่อน แล้วช่วงที่ผมอยู่ฝรั่งเศส...คุณจะอยู่ยังไง เฮ้อ! คุณนี่น๊า

 ก็ขอโทษแล้วไงคะ หญิงสาวมีใบหน้าเสียใจ ก่อนจะฝืนยิ้มสดใส คุณไปทำงานเถอะค่ะ ดิฉันอยู่ได้ ส่วนคุณลุลี...หากเป็นเรื่องงาน เธอไม่ยอมให้เสียแน่นอนค่ะ ดิฉันเชื่อ

 แล้วนอกเวลางานล่ะ

ชายหนุ่มถามอย่างเป็นกังวล เพราะรู้ดีว่า...เรื่องที่เกิดขึ้น มันรวดเร็วเกินที่คู่หมั้นจะตั้งตัวติด ดังนั้นหากลุลีจะเผลอลงมือกับวารินา...คงได้เป็นเรื่องใหญ่ของบริษัทแน่ และคนที่เสีย...ก็เป็นผู้หญิงทั้งคู่ คิดแล้ววิธวินก็อยากให้อาทิตย์หน้าไม่ต้องเดินทางเสียจริง

 คุณลุลีไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น คุณรู้จักเธอมานานกว่าดิฉันนี่คะ

แต่เรื่องนี้มัน...

 เราหยุดพูดเรื่องนี้กันเถอะค่ะ วารินาใช้ปลายนิ้วแตะปากอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะรีบดึงออกแทบไม่ทันเมื่อเขาอ้าปากเตรียมจะงับนิ้ว

นิว ชายหนุ่มเรียกเสียงเบาด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก อย่าโกรธลุลีนะ หากเธอทำอะไรคุณระหว่างที่ผมไม่อยู่

 ค่ะ เราไปกันเถอะค่ะ จอดนานแล้ว หญิงสาวรับคำหนักแน่นพร้อมรอยยิ้มให้คนตรงหน้าคลายใจ แม้รู้ดีว่า...ในใจตัวเองจะหวั่นเกรงก็ตาม

งั้นเราจะไปไหนกันดี ไปหาลุงยักษ์ดีมั้ย ไปแนะนำตัวให้ท่านรับรู้ว่าคุณเลิกกับคนเก่าแล้ว

วิธวินถามระหว่างยกมือคนตาสวยมาจรดริมฝีปากแต่สองตาก็มองสบกันจนหญิงสาวหน้าแดงอีกครั้งกับสายตาแสดงออกเปิดเผย ก่อนจะรีบส่ายศีรษะจนผมกระจาย

 อย่าเพิ่งเลยค่ะ ประเดี๋ยวลุงตกใจ อีกสักพักดิฉันจะบอกท่านเองค่ะ

 ได้ งั้นไปกินข้าวด้วยกันนะ ที่ร้านคุณสราดีมั้ย วิธวินชวนคุยเรื่องอื่น แม้ในใจจะเริ่มขุ่นที่วารินาไม่ยอมให้เขาไปทำความรู้จักกับลุง แต่สุดท้ายก็บอกกับตัวเองทันทีให้พยายามเข้าใจหญิงสาว เพราะเรื่องมันยังใหม่อยู่

ที่ภัตตาคารเดิมเหรอคะ เธอถามเสียงเบาจนเกือบกระซิบอย่างปิดซ่อนความหวั่นใจไว้เต็มที่ เพราะกลัวจะได้เจออนุทิธอีกครั้ง แล้วถูกถามในเวลาที่ไม่พร้อมจะตอบคำถาม

ไม่ใช่ ที่นั่นไกลไปนิด แต่หากไปที่โรงแรมที่เราไปด้วยกันวันที่คุณมาแทนคุณจันวันแรกก็จะใกล้ ไปนะ...ตั้งแต่เช้าผมยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

ค่ะ คนฟังถอนใจเมื่อรู้ว่าจะปลอดภัยจากการเจอคนรู้จักในตอนนี้ วันนั้นที่โรงแรม...ตอนขากลับ ดิฉันยังจำหน้าตาคุณได้ไม่ลืมเลยค่ะ หน้าตาคุณน่ากลัวมาก

 ชายหนุ่มมองคนถามแวบหนึ่งแล้วยิ้มหม่นกับความทรงจำในวันนั้น ลังเลอยู่ไม่นานก็ตัดสินใจบอกออกไปถึงสิ่งที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนั้น

 ผมเจอคนที่ฆ่าพ่อ...มันเดินผ่านตอนเราอยู่ในลิฟต์ไง บอกแล้วก็มองหน้าคนฟังที่มีใบหน้าตกใจทันทีก่อนจะพูดต่อ แต่ก็อย่างที่คุณเห็น ผมตามไอ้หมอนั่นไม่ทัน

สองมือของชายหนุ่มที่จับพวงมาลัยกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเมื่อคิดไปถึงใบหน้าที่มีความสุขของคนที่ฆ่าบิดา

ละ...แล้วถามคนแถวนั้นดูรึยังคะ วารินาถามเสียงเบา

ถามแล้ว มารุต...เอ่อ...เพื่อนผมน่ะ เป็นเจ้าของโรงแรมนั้น เขาให้คนงานช่วยหาแต่ก็ไม่เจอ

แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะ...ว่าคนนี้เป็นคนฆ่าพ่อคุณ

พ่อผมวาดรูปไว้ให้ดูตอนเย็น พอตอนเช้ารถที่ไปทำบุญก็... วิธวินหยุดพูดแทบทันทีเมื่อมือเล็กเอื้อมมาแตะริมฝีปากไว้

 หากไปที่โรมแรมนั่นแล้วเจอผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง...คุณจะทำยังไงคะ เธอยกมือออกจากปากเพียงเพื่อจะถามอย่างนึกเกรงในคำตอบ...แล้วก็จริง

ฆ่ามันให้ตาย!”

งั้นเราอย่าไปที่นั่นเลยค่ะ ไปจอดรถกินร้านข้าวริมทางก็ได้

หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงตระหนก เพราะฟังจากเสียงที่เบาแต่จริงจัง อีกทั้งดวงตาวาววับเมื่อครู่นี้แล้วก็นึกกลัวว่าเขาจะกลายเป็นฆาตกรก่อนจะได้ไปแนะนำตัวกับลุงยักษ์เสียเป็นแน่

หึ หึ อย่ากลัวเลย มารุตให้คนเฝ้าหน้าประตูคอยดูแขกที่ผ่านเข้าออกตลอด หากไอ้เลวนั่นมาอีกครั้งมารุตจะโทรมาบอก วิธวินหันไปยิ้มให้คนตาสวยอีกครั้งก่อนหันกลับไปมองถนน สักพักก็ยื่นมือมาจนเกือบติดต้นขาหญิงสาว

 ทำไมคะ?!” เธอถามอย่างสงสัย

 จับมือผมหน่อยสิ

คุณขับรถอยู่นะคะ เธอบอกอย่างเป็นห่วง พลางมองดูถนนที่มีแต่รถเต็มไปหมด ซึ่งทุกคันต่างก็ขับกันไม่เร็ว

 ผมขับรถไม่เคยประมาทอยู่แล้ว เชื่อผมเถอะ ส่งมือมาเร็วเข้า

น้ำเสียงเข้มบอกเป็นเชิงสั่งอย่างที่ชอบทำเวลาอยู่ในเวลางาน หญิงสาวแอบเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะยอมยื่นมือไปให้เขาบีบไว้กระชับ

ขอบคุณที่เชื่อใจผม แล้วคุณจะไม่ผิดหวัง

ทั้งสองมองกันด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนจะเมินออกไปมองถนนพร้อมรอยยิ้มแห่งความสุข โดยไม่อาจรู้ได้เลยว่า...โชคชะตาได้กำกับเส้นทางของทั้งคู่ให้พลัดพรากจากกันไว้แล้ว

 

 

 


 

คือว่า...ตอนนี้มาช้าเพราะอ่านทวนหลายรอบเลยค่ะ   สองตอนรวมกันแล้วเป็นไงบ้างคะ  มลณ์ตั้งใจไว้ว่าจะให้พระเอกม่องเท่ง แต่ไม่รู้ว่าจะสามารถเขียนไปถึงจุดนั้นได้มั้ย ดีไม่ดีพระเอกอาจหนังเหนียวไม่ยอมตายแบบน้องดนุชาที่ไม่ยอมหายไปจากบท (จนตอนนี้เธอก็ยังอยู่เป็นมารขวางคอ...คนเขียนอยู่เนี่ย) *___*

 

 

เอ่อ  ขอแจกเมลหน่อยนะคะ  เพิ่งคิดได้ว่าเราไม่มีเมลส่งหากันเลย ท่านใดอยากส่งข้อความมาหาโดยไม่อยากให้ท่านอื่นรู้...ก็เชิญได้ค่ะ มลณ์ตอบไวนะเออ  ^____^  





                 Pitcha123@gmail.com

 

 

 




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ยอดรักของพญามาร (อยู่ในช่วงปิดปรับปรุง) ตอนที่ 18 : บท...๑๓ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1830 , โพส : 4 , Rating : 18 / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#4 : ความคิดเห็นที่ 105
เพิ่งเข้าอ่านสนุกมากค่ะ สงสารวารินาจัง เจอมรสุมเยอะมาก ตอนนี้พระเอกยังไม่ร้าย แตุ่ถ้ารู้ตัวคนฆ่าพ่อแม่ตัวเองแล้วจะัเป็นยังไงต่อ รอลุ้นจ้า ไรเตอร์อัพต่อนะคะ
Name : amilgaul< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ amilgaul [ IP : 125.25.131.115 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2555 / 08:17

#3 : ความคิดเห็นที่ 70
ใจดีไปหรือเปล่าค่ะจะให้พระเอกตาย

ทรมารให้ตายทั้งเป็นดีกว่า...5555 สะใจ...
Name : marine [ IP : 203.155.131.120 ]
Email / Msn: -
วันที่: 5 กันยายน 2554 / 20:42


#2 : ความคิดเห็นที่ 69
 ตายแร้วหนูมลณ์  กะจะให้พระเอกของเจ๊ม่องเท่งเรยเหรอ เธอแร้งงงงงงจริงๆ นะยะหล่อน
Name : เดือนเสี้ยว< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เดือนเสี้ยว [ IP : 58.9.209.32 ]
Email / Msn: skamatis679(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 13:13

#1 : ความคิดเห็นที่ 66
สงสารลุลี จริง ๆ นะคะ เจอแบบนี้น่ะ ขอให้ลุลีเจอคนที่ดีกว่า วิน ร้อยเท่าพันเท่าค่ะ สักหน่อย นิว คงได้เจอสิ่งที่ตัวเองเลือกค่ะ หุหุ
Name : โซดาเองค่ะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โซดาเองค่ะ [ IP : 223.206.239.102 ]
Email / Msn: unsee_2(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2554 / 20:35

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android