| |
ในตอนเด็กๆผมเป็นคนที่ชอบฤดูหนาวเอามากๆ เมื่อลมหนาวมาถึงผมชอบที่จะออกไปวิ่งเล่นในตอนเช้าให้ลมหนาวพัดมาถูกตัว ชอบที่จะไปเที่ยวในที่อากาศหนาวๆในภาคเหนือ แต่นั่นมันในตอนที่ผมยังไม่รู้จักกับคำว่าความรัก ความรักของผมที่มักจะจากไปพร้อมกับการมาถึงของลมหนาวเสมอ ผมคิดว่าการเดินทางแสวงหาความรักของคนเรานั้นเปรียบเสมือนการเลือกดอกไม้สวยๆซักดอกในทุ่งอันกว้างไหญ่สุดลูกหูลูกตา ถ้าให้เราเดินไปเก็บดอกอะไรก็ได้ที่เราคิดว่าสวยที่สุดหรือถูกใจเรามากที่สุด แต่มีข้อแม้ว่าเมื่อเดินผ่านไปแล้วห้ามเดินย้อนกลับมาอีก คนส่วนมากมักจะเลือกไม่ได้เพราะมัวแต่เลือกและเห็นดอกที่สวยอยู่เยอะแยะไปหมดจนเลือกไม่ถูก ส่วนตัวผมนั้นก็เป็นอีกคนที่จะมายังทุ่งแห่งนี้เช่นกัน แต่ไม่หรอกผมจะไม่ไปเดินหาดอกอะไรที่ผมไม่รู้ว่าผมจะเลือกได้รึเปล่าแต่ผมจะไปหาที่นั่งพักผ่อนหามุมสบายๆใต้ร่มไม้ และนั่งดูคนอื่นๆที่มาเลือกเด็ดดอกไม้ในทุ่งนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเลือกนะ แต่ผมกลัวจะเป็นแบบหลายๆคนที่ผมเห็น คือเลือกไม่ได้และไม่ได้อะไรกลับไปเลยและหลายครั้งที่ผมเห็นบางคนต้องแย่งชิงกัน ผมไม่อยากจะไปแย่งกับใคร ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้แหละ เพื่อรอ...รอดอกอะไรสักอย่างที่ผมจะชอบและถูกใจเผื่อว่ามันจะขึ้นมาไกล้ๆผม ผมจะได้ไม่ต้องไปแย่งชิงกับใครแล้วจาเก็บกลับไปปลูกในกระถางของผมและดูแลเอาใจใส่ให้ดี แต่มาวันหนึ่งที่ผมนั่งอยู่ที่เดิมของผมมองดูผู้คนมากมายที่มายังทุ่งแห่งนี้ ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในทุ่งนี้แล้วก็เขวี้ยงดอกอะไรสักอย่างในมือเค้าทิ้งไป แล้วก็เด็ดดอกไม้ดอกอื่นที่สวยกว่าที่เค้าชอบมากกว่าไปแทน ผมทนสงสัยไม่ได้จึงลุกขึ้นเพื่อวิ่งไปดู สิ่งที่ผมเห็นคือดอกหญ้านั่นเอง จริงๆแล้วเธอเป็นแค่ดอกหญ้าแต่ก็ดูสวยงามดีไม่แพ้ดอกไม้ชนิดอื่นๆเลยทำไมล่ะเค้าถึงเอาดอกหญ้าดอกนี้มาทิ้งโดยไม่เหลียวแลเลย ดูเธอเหี่ยวเฉาไร้เรี่ยวแรงที่จายืนชูช่อเพื่ออวดความสวยงามของเธอให้คนที่มาเดินในทุ่งแห่งนี้ได้เห็น เมื่อผมกำลังจะเดินกลับไปนั่งในที่ของผมนั้นก็มีเสียงดังขึ้นว่า "ช่วยฉันด้วยนะ"เสียงของดอกหญ้าดอกนั้นนั่นเอง ในตอนนั้นด้วยสงสารและความไม่ตั้งใจ ผมเก็บเธอไปปลูกในกระถางของผมที่เป็นเพียงกระถางเปล่าๆมานานมากแล้ว ผมดูแลเธออย่างดีด้วยความเอาใจใส่จนตอนนี้เธอแข็งแรงขึ้นมากเธอร่าเริงและสวยงามอย่างที่เธอควรจะเป็น เราคุยกันทุกๆวันดอกหญ้าของผมเธอร้องเพลงเก่งมากนะเสียงของเธอเพราะมากๆ เรานั่งร้องเพลงด้วยกันเป็นประจำ จนวันนึงเธอพูดกับผมว่า"ฉันรักเธอนะ รักมากด้วย เธอช่วยอยู่ดูแลฉันไปนานๆนะ ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไปไหน" ผมก็บอกกับเธอไปเหมือนกันว่า"ผมก็รักเธอนะ ผมจาไม่ทิ้งเธอ ผมจารักเธอดูแลเธอให้ดีที่สุด ดอกหญ้าของผม" ไกล้ถึงฤดูหนาวแล้ว ตอนนี้ผมดีใจมากที่ลมหนาวที่จะมาถึงในอีกไม่ช้า ผมจะไม่เหงาและเดียวดายเหมือนที่ผ่านๆมา ผมคิดจะทำอะไรให้เธอมากมายในฤดูหนาว โดยเฉพาะอากาศหนาวๆผมกลัวเธอจะต้องเหี่ยวเฉาเพราะความหนาว ผมตั้งใจว่าจะเป็นคนที่คอยให้ไออุ่นแก่เธอ แต่ว่าทำไมปีนี้ลมหนาวที่ผมคุ้นเคยถึงได้มาช้านักล่ะ ปีนี้ผมอยากที่จะท้าทายลมหนาวเหลือเกิน ลมหนาวที่มักจะเป็นตัวการทำให้ผมเหงาได้มากเป็นพิเศษ ผมอยากขอแค่สักครั้งที่จะมีความสุขท่ามกลางลมหนาว มันต้องฤดูหนาวที่มีความสุขมากแน่ๆ ขณะที่ผมรอการมาถึงของลมหนาวอย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้น ได้มีผู้ชายแปลกหน้าอีกคนเดินผ่านมาเค้ากำลังจะทิ้งดอกไม้ของเค้าเหมือนคนอื่นๆ แล้วเค้าก็เห็นดอกหญ้าของผมที่ตอนนี้เธอสดใสสวยงามกว่าดอกไม้อื่นๆเสียอีก ในมือของเค้ายังกำดอกไม้ของเค้าอยู่เลย แต่เค้าก็อดที่จะแวะมาคุยกับดอกหญ้าของผมไม่ได้ เค้าบอกกับเธอว่า"ให้ฉันมีโอกาศได้ดูแลเธอได้มั๊ย"ดอกหญ้าของผมเธอตอบไปว่า"ไม่ได้หรอกฉันมีคนดูแลอยู่แล้วล่ะ" แต่เค้าก็ยังแวะมาทักทายเธอเป็นประจำทุกวัน ผมเห็นเธอดูร่าเริงมีความสุข เหมือนกับที่ผมเคยเห็น ซึ่งตอนนี้ผมไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว ผมกลัวจริงๆ ได้แต่ภาวนาให้ดอกหญ้าของผมเธอจะยังอยู่กับผม ไม่หวั่นไหว มาถึงวันนึงวันที่ผมกลัว เธอบอกกับผมว่า"ให้ฉันกลับไปอยู่ในทุ่งแห่งนั้นเถิดนะ"ตอนนี้เธอขอให้ผมเลิกดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนก่อน ขอให้ผมนำเธอไปไว้ในทุ่งแห่งนั้นเหมือนเดิม เธอจะไปพร้อมกับกระถางของผม เธอบอกว่าเธอจะยังอยู่ในกระถางใบนั้นของผม แต่เธอขอเวลาสักหน่อย แค่นี้ผมก็รู้แล้วว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ผมได้ฟังแล้วอยากจะร้องให้มันดังๆให้มันได้ระบายแต่มันกลับอัดอั้นอยู่ข้างใน ไม่มีอะไรไหลออกมาจากสองตาของผมเลยแม้แต่น้อย ไกล้หน้าหนาวเข้ามาทุกที ทั้งๆที่เธอยังอยู่ในกระถางของผม แต่ทำไมผมถึงรู้สึกถึงความว่างเปล่า เธอไม่พูดกับผมเหมือนก่อน ไม่ร้องเพลงให้ผมได้ยินเสียงเพราะๆของเธอ ผมต้องยอมให้เค้ามาคุยกับเธอทุกวันโดยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นทั้งๆที่รู้ดีทุกอย่าง ผมได้แต่มองดูเค้ากับเธอจากที่ของผมที่ๆผมไม่อยากอยู่อีกแล้ว เค้ากับเธอคุยกันอย่างสนุกสนานและดูมีความสุข เหมือนกับเวลานั้นที่ผมเคยมีความสุขกับเธอ และช่างเป็นเวลาที่เหมาะเจาะจริงๆเช้าตรู่ของวันใหม่ผมออกมาจากห้องนอน และได้สัมผัสกับลมหนาวแรกของปีนี้ที่มาช้าเอาเสียมากๆ น้ำตาผมร่วงลงมาอย่างไม่รู้ตัวเลย ผมคิดถึงเธอเหลือเกินดอกหญ้าของผมและยิ่งทรมานที่รู้ดีว่าเธอที่เคยคิดถึงกันตลอดเวลา ไม่ได้คิดถึงผมเลย ผมได้แต่คิดถึงวันเก่าๆที่เราเคยมีความสุขด้วยกันมากมาย ทำไมเธอถึงลืมเวลานั้นไปได้ ลมหนาวที่รักของผมทำไมต้องพัดมาพร้อมกับการจากไปของความรักซะทุกที แล้วยังแถมความเหงาให้มาเป็นเงาติดตามผมไปทุกที่อีก ขอบคุณมากจิงๆลมหนาวที่รัก ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าวันๆจะทำอะไร จะเดินไปไหน ได้แต่คิดถึงแต่ดอกหญ้าของผม ผมเป็นห่วงเธอมาก และไม่รุว่าตอนนี้เธอจะยังอยู่ในกระถางใบนั้นของผมอย่างที่เธอบอกรึเปล่า หรือว่าเหลือเพียงกระถางเปล่าๆของผมเพียงใบเดียว โปรดเถอะขอให้มีวันนั้น วันที่ผมได้เอากระถางของผมกลับบ้านของเราพร้อมกับเธอดอกหญ้าของผม ผมยังยินดี และเต็มใจที่จะดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนเดิม ขอให้ลมหนาวพัดผ่านไปโดยเร็วและมีเธอเคียงข้างให้ใออุ่นกันและกันเพื่อสู้กับความเหน็บหนาว ขอสักครั้งที่ผมจาไม่ต้องทนหนาวอยู่เพียงลำพัง ผู้ชายอย่างผมอ่อนแอเกินไปที่จะเป็นผู้นำให้คนๆหนึ่งได้ แต่ผมไม่ได้ต้องการเป็นผู้นำและไม่ได้อยากเป็นผู้ตามที่ดี ผมแค่ต้องการใครสักคนที่จะเดินเคียงข้างกับผมไปให้นานที่สุด เดินผ่านทุกฤดูไปด้วยกัน ก็แค่นั้นเอง |
|
Email : tsutumu(แอท)hotmail.com
เรื่องในตอนนี้- อัพเดท 14 พ.ค. 51 / 22:34 
ส่งข้อความลับ
ใครรัก...ใครชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเข้ามาเยอะๆน้า
พยายามเพื่อตนเอง....
เพื่อคนที่เรารัก...คนที่รักเรา
