สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[fic TVXQ] My unexpected sweetie:D (yaoi)

ตอนที่ 6 : [muUN5] 100 percent!


     อัพเดท 2 ม.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิทาน
Tags: yunjae, yaoi, tvxq, yoosu
ผู้แต่ง : วิ้ดวิ้วววววว~* ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วิ้ดวิ้วววววว~*
My.iD: http://my.dek-d.com/polypre
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 20 Overall : 13,293
368 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 68 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[fic TVXQ] My unexpected sweetie:D (yaoi) ตอนที่ 6 : [muUN5] 100 percent! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1847 , โพส : 53 , Rating : 29 / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


My unexpected sweetie : D

Chapter 5

 

เอาล่ะนักเรียนทุกคน  ในที่สุดฤดูกาลแห่งกีฬาสีก็กลับมาอีกครั้งแล้ว  ปีนี้พวกเราอยู่สีแดง  ยังไงครูฝากหัวหน้าห้องจัดการเรื่องการลงกีฬาให้ด้วยนะ  โดยนักเรียนคนนึงจะลงกีฬาได้คนละ4อย่างเท่านั้น  ครูก็อยากให้พวกเราทุ่มเทเต็มที่เพื่องานครั้งนี้  อย่าเอาชัยชนะเป็นที่ตั้งแต่จงเอาความสามัคคีของพวกเราทุกคนเป็นหลัก  เข้าใจรึเปล่า?

คร้าบบบบบบ~”เสียงทุ้มต่ำที่ดูรื่นเริงกว่าปกติขานรับ  นักเรียนส่วนมากต่างตื่นเต้นกับงานกีฬาสีที่ใกล้เข้ามานี้กันมากๆ

งั้นวันนี้ครูโฮมรูมเท่านี้ล่ะ  อย่าลืมตั้งใจเรียนกันด้วยนะ

นักเรียนเคารพ

ขอบคุณครับคุณครูนักเรียนชายกว่าห้าสิบคนลุกขึ้นทำความเคารพก่อนเสียงคุยจะดังกึกก้องทั่วห้องเรียน

โอ๊ยตื่นเต้นโว้ย  อยากแข่งแล้วอ่ะ

เพื่อนๆปีนี้ก็สู้ๆนะ  พวกเราจะต้องได้ที่หนึ่งให้ได้

ฮิฮิ้วเย้เย้

ยังไงปีนี้เราก็มีนักกีฬาตัวเก็งตั้งหลายคน  แค่ได้ยุนโฮ  แจจุง  จุนซูมาอยู่  พวกเราก็สบายแล้วโว้ย

ยังไงพวกเราขอฝากความหวังไว้ที่พวกนายด้วยนะเสียงคนนึงตะโกนขึ้นมาก่อนยุนโฮจะเป็นคนตอบไปเสียเอง

พวกนายไม่ต้องเป็นห่วง  ยังไงห้องเราต้องได้ที่หนึ่งแน่นอน!”

เฮ้ทั้งห้องโห่เชียร์ขึ้นมาด้วยความคึกคักก่อนทุกคนจะนั่งคิดแผนกันว่าจะเอาใครลงอะไรถึงจะดีที่สุด  ดูจริงจังราวกับกีฬาโอลิมปิกเลยก็ว่าได้

  

 

นี่แจจุงคิดรึยังว่าจะลงอะไร?จุนซูถามทันทีที่อาจารย์ออกจากห้องไป  แจจุงพยักหน้าน้อยๆแทนคำตอบก่อนจะเอ่ยถามกลับ

แล้วจุนซูล่ะ?

แน่นอนเราก็ต้องลงฟุตบอลสิ! อันนี้คือแน่ๆ  แต่อย่างอื่นเรายังไม่แน่ใจ  อาจจะต้องดูก่อนว่าอะไรว่างอ่ะ  เห็นพวกลีทึกกำลังวางแผนกันยกใหญ่เชียวล่ะ

แล้วยุนโฮล่ะจะลงอะไร?แจจุงหันมาถามแฟนของเขาที่นั่งขนาบอยู่อีกข้าง  ก่อนคนหล่อจะตอบไปสบายๆ

ก็อยากเล่นหลายอย่างนะ  แต่ถ้าลงได้4อย่าง  ก็อาจจะวิ่งซักอย่างนึง  กีฬาทีมๆอีกซักอย่าง  แล้วก็ตีๆกันซักอย่าง  แล้วอะไรอีกดีล่ะ  ความจริงก็อะไรก็ได้นะ 555

ฟังแล้วหมั่นไส้จังแจจุงยู่ปากเข้าหากันด้วยอารมณ์หมั่นไส้พ่อคนหล่อข้างๆ  ก่อนจะได้รับรอยยิ้มแบบที่ได้ตลอดมา

แหม! ก็ผมมันสปอร์ตแมนนะครับ  ก็เลยต้องเก่งกีฬาทุกอย่าง  แถมหล่อแล้วก็ฉลาดด้วยนะครับ  ไม่พร้อมอย่างนี้จะมาเป็นแฟนที่น่ารักของเจ้าหญิงได้ยังไงล่ะครับ  คิคิเสียงทุ้มพูดชมตัวเองไปเรื่อยแต่ก็ไม่ลืมจะหยอดหวานๆให้แฟนของเขาได้อายเล่น

พ่อคนหลงตัวเองงงงงงง!”คนสวยยื่นมืออกบีบปลายจมูกแหลมด้วยความหมั่นไส้  แม้ในใจจะยอมรับว่าสิ่งที่ยุนโฮพูดมาเป็นความจริงก็ตาม

พวกนายช่วยอย่าหวานเว่อร์บ่อยๆได้มั้ยอ่ะ  เห็นแล้วมัน....จุนซูพูดยังไม่ทันจบ  แจจุงก็แทรกคำให้ทันที

อิจฉาล่ะสิ

เปล่าเลย  เราจะอิจฉาไปทำไมล่ะ

หรออออออออออออออออ?คนสวยลากเสียงยาวแทนคำล้อก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เพื่อนตัวดีของเขาทันที  จุนซูส่งมือมาตีแขนเพื่อนรักเบาๆด้วยความเขินอาย

แล้วเจ้าหญิงจะลงอะไรล่ะครับ?

เราก็คิดคล้ายๆยุนโฮนะ  จะวิ่งอย่างนึง  กีฬาทีมๆอย่างนึง  กีฬาพวกต่อสู้อย่างนึง  แล้วก็อยากว่ายน้ำด้วย

ไม่ปล่อยให้คนสวยได้พูดอะไรต่อ  คนหล่อก็พูดขึ้นเสียงดังจนร่างบางทั้งสองตกใจไปพร้อมๆกัน

ไม่เอา!  ไม่ให้ลง!”

อะไรของนายน่ะยุนโฮ  เรื่องแค่นี้ทำไมต้องเสียงดังด้วย?แจจุงหันซ้ายหันขวาเพราะตอนนี้เพื่อนๆหันมามองทางเขาทั้งสามคนกันทั้งห้องเพราะเสียงที่ดังเกินขีดความพอดีของยุนโฮ

ไม่เอาๆๆๆ  ยังไงก็ไม่ให้ลงว่ายน้ำเด็ดขาด!”

อย่าเอาแต่ใจสิยุนโฮ  ก็เราอยากลงนี่  ปีที่แล้วเราก็พลาดไปครั้งนึงแล้ว  ยังไงปีนี้เราจะลงให้ได้

ไม่เอาอ้ะ!”เสียงทุ้มสะบัดเสียง  ดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากกว่าน่ากลัว  ใบหน้าหล่อตอนนี้ดูขมวดเข้าหากันจนดูตลกจนแจจุงเกือบหลุดขำออกมา

โถเด็กน้อย...  ไหนลองบอกมาซิว่าทำไมถึงไม่อยากให้เราลง?แจจุงพูดเนิบนาบพร้อมรอยยิ้ม  มือเล็กลูบเบาๆที่กลุ่มผมสีดำขลับแสร้งเป็นปลอบเด็กโข่งเอาแต่ใจตรงหน้า

ก็ถ้าเจ้าหญิงลงว่ายน้ำ  ก็ต้องโป๊ท่อนบนอ่ะ  ไม่ยอม  ไม่อยากให้คนอื่นเห็นอกเจ้าหญิงง่ะ  ไหนจะขา  ไหนจะหลัง  แถมกางเกงก็ต้องแนบเนื้อต้องมีคนแอบดูก้นเจ้าหญิงแน่ๆเลย  ไม่เอานะ  เค้าไม่ยอมนะ!”

ลามก  มีใครเค้าคิดแบบนายบ้างเนี่ย  พูดซะเสียงดัง  อายเพื่อนบ้างสิความคิดลามกแบบนี้แจจุงหน้าขึ้นสีเรื่อเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากของร่างสูง  เพื่อนๆที่แอบฟังอยู่ตาลุกวาวกันแทบทั้งห้อง  ในใจก็ได้แต่ภาวนานให้ไอ้หมีมันบีบบังคับคนสวยไม่ให้ลงไม่สำเร็จ  ยุนโฮไล่ตามองเพื่อนในห้องก่อนจะแยกเขี้ยวเล็กๆเพราะรู้ความคิดของพวกผู้ชายแบบเขาดี  (แล้วผู้ชายแบบแจจุงเป็นยังไง? 555)

พวกมันก็คิด  ไม่เอานะเจ้าหญิง  ไม่ลงนะ!”

แต่เราอยากลงมากๆเลยนะยุนโฮคนสวยเริ่มอ่อนลงบ้าง  แต่ก็ไม่ทำให้ยุนโฮคลายปมคิ้วออกจากกันได้

ไม่เอาน่ายุนโฮ  แจมันอยากลงมากเลยนะเพราะเป็นกีฬาอย่างเดียวที่แจยังไม่เคยเล่นในโรงเรียนนี้อ่ะ  นายจะใจร้ายทำลายความฝันของแฟนตัวเองเลยเหรอ?จุนซูช่วยเพื่อนรักของตัวเองพูดด้วย  ยุนโฮหันหน้ามองจุนซูที  แจจุงทีแบบคนทำอะไรไม่ถูก  แต่ก็ยังยืนยันความต้องการของตัวเองอย่างหนักแน่น

ไม่เอา..

โธ่ยุนโฮ  เวลาจะแข่งอ่ะเค้าก็ถอดเสื้อคลุมแค่ตอนขึ้นไปอยู่บนแท่นกระโดดแค่นั้นเองนะ  ไม่ถึงนาทีนึงเลยก็ลงน้ำแล้ว

แจจุงพยักหน้ารัวๆเห็นด้วยกับคำพูดเพื่อนรักสุดฤทธิ์  ตาหวานเป็นประกายมองจ้องมาอย่างมีความหวัง  หากแต่คำพูดที่ออกมาจากปากของร่างสูงกลับทำให้ขีดความอดทนของแจจุงแตกด้วยความโมโหและกระดากอาย

พวกนายน่ะมันไร้เดียงสาเกินไป  ถ้าเกิดมีใครมาถ่ายรูปไว้แล้วเค้ามองรูปนั้นตอนช่วยตัวเองนายจะรู้สึกยังไง?  ชอบรึเปล่าล่ะ!”เสียงทุ้มแทบจะตะโกนเพราะเขาทนไม่ได้จริงๆที่ให้คนทั่วไปได้มาเห็นร่างกายของนางฟ้าที่แม้แต่เขายังไม่เคยได้เห็น

ร่างกายของเจ้าหญิงที่เขาอยากจะสงวนไว้เป็นของเขาเองเท่านั้น!

 

แจจุงไม่รู้เลยหรือยังไงว่าผู้ชายแบบเขาวันๆมันคิดอะไรกันบ้าง  ถึงแม้ตอนนี้ทั้งโรงเรียนจะรู้กันหมดแล้วว่าแจจุงเป็นแฟนของเขา  แต่ยุนโฮก็รับรู้ดีว่ามีอีกหลายคนคอยจะเสียบแทนที่เขา  หรือแม้แต่จินตนาการเพ้อฝันไปเองว่าได้มีเจ้าหญิงของเขาในอ้อมกอด  เขาเองก็ไปบีบบังคับคนพวกนั้นให้เลิกคิดไม่ได้  สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือปกป้องแฟนของเขาจากอันตรายไม่ใช่หรือ?  แค่เขาอยากปกป้องแจจุงไม่ให้เสียหายไม่ว่าในด้านไหน...เขาผิดด้วยหรือ?

ผิดด้วยหรือที่เป็นห่วงร่างเล็กของเขามากเกินไป ?!?

ยุนโฮไม่เข้าใจความคิดของแจจุงจริงๆ!!!

 

ทำไมนายพูดอย่างนี้ล่ะ!!!”เสียงตะโกนจากคนที่ไม่เคยส่งเสียงดังมาก่อนพร้อมมือเล็กสองข้างที่กระแทกโต๊ะเรียนอย่างรุนแรงนั่นทำให้คนทั้งห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

แจจุงกระแทกตัวลุกขึ้นด้วยความโมโหที่เกินความพอดี  มือบางกำแน่นเสียจนเล็บสวยจิกลึกลงบนเนื้อมือจนแทบห้อเลือด  คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันด้วยอารมณ์รุนแรง  ดวงตาที่กร้าวจัดมองใบหน้าของแฟนด้วยความโมโหและไม่เข้าใจ

ยุนโฮกระแทกตัวลุกขึ้นเสียงดัง  หน้าหล่อลดระดับลงต่ำให้เท่ากับระดับสายตาของแจจุง  ดวงตาคมเต็มไปด้วยความโมโหเช่นกัน

ไม่เข้าใจเลยทำไมแจจุงถึงอยากโชว์ขนาดนั้นเชียวหรือ?

ยิ่งคิดยิ่งโมโหโว้ยยยยยยยยยย !

 

 ก็มันเรื่องจริงทั้งนั้น  ทำไมนายไม่ระวังตัวเลย  ไม่รู้รึไงว่าคนเดี๋ยวนี้มันอันตราย! รู้ก็ทั้งรู้ว่ามีคนอีกตั้งมากมายที่ชอบนาย!  ทำไมจะต้องพาตัวเองไปเสี่ยงด้วย!”คนหล่อตะโกนบอกด้วยอารมณ์ที่ไต่ขึ้นจนปรอทความอดทนเกือบแตก  พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สัมผัสโดนร่างกายคนตรงหน้าเพราะตัวเขาเองก็กลัวจะเผลอตัวไปทำร้ายร่างบางด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน

ฉันพาตัวเองไปเสี่ยงอะไรยุนโฮ?  แค่ฉันอยากจะลงว่ายน้ำแค่นี้  ทำไมนายต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย!  ฉันไม่เข้าใจความไม่มีเหตุผลของนายเลยให้ตายสิ!”ร่างเล็กเองก็โกรธไม่แพ้กัน  เสียงหวานตะโกนดังก้อง อารมณ์โมโหที่ครอบคลุมบรรยากาศของทั้งคู่เอาไว้ทำให้เรื่องมันชักจะแย่ลงทุกที

ไม่มีเหตุผลงั้นเหรอ?  นายไม่รู้รึไงเหตุผลของเรื่องทั้งหมดนี้คืออะไร?!?”

แล้วมันอะไรกันล่ะ!”

ก็แค่ฉันเป็นห่วงนาย  แค่นี้มันเป็นเรื่องไม่มีเหตุผลสำหรับนายใช่มั้ย!”

ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน  ฉันโตแล้วดูแลตัวเองได้  ไม่จำเป็นต้องให้นายมาเป็นห่วงเรื่องมากแบบนี้!แจจุงตะโกนด้วยความดังเกินจำกัดจนเสียงแหบพร่า

คำพูดทำร้ายจิตใจที่ร่างสวยส่งมาให้ทำให้ยุนโฮหยุดชะงัก  กำปั้นหนากำแน่นด้วยอยากจะระงับทั้งความโกรธและความน้อยใจไม่ให้มันพุ่งพล่าน  ดวงตาคมมีแววของความผิดหวังอยู่เต็มเปี่ยม  ก่อนร่างสูงจะเอ่ยคำพูดแผ่วเบาหากแต่หนักแน่นเหลือเกินในความรู้สึกของแจจุง

หนักแน่นเสียจนกลัว...

นั่นสินะ...  ฉันคงจะยุ่งเรื่องของนายมากเกินไปโดยไม่เคยถามเลยว่านายอยากจะให้ฉันทำรึเปล่า?  ความเป็นห่วงของฉันมันส่งไปไม่ถึงนายเลยรึไงแจจุง  นายไม่รับรู้เลยรึไงว่ามันไม่ใช่แค่ว่าฉันหวงนายอยากเก็บนายไว้เป็นของฉัน  นายคงไม่เข้าใจมันเลยสินะ...  ไม่เข้าใจว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น

....

ฉันคงจะยุ่งเรื่องของนายมากไปจริงๆ  งั้นต่อไปนายก็ดูแลตัวเองด้วยแล้วกันทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ร่างสูงจะกระชากตัวออกไปจากที่นั่งโดยไม่ลืมหยิบกระเป๋าคู่ใจไปด้วย

คนทั้งห้องเงียบกริบ  ไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือแม้แต่จะหายใจ  แจจุงนิ่งอึ้งกับประโยคสุดท้ายที่แฟนของเขาพูดไว้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยใจ  มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับของตัวเองไว้ด้วยความเครียดเล็กๆที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ

ที่บอกว่าให้ดูแลตัวเองมันหมายความว่ายังไงกันยุนโฮ?

มันหมายความว่านายจะเลิกกับฉันหรือเปล่า?

 

แจ...  เอ่อ... ไม่เป็นไรนะจุนซูเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ  นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาที่เห็นแจจุงอารมณ์รุนแรงแบบนี้  มือเล็กยื่นไปบีบที่หัวไหล่เบาๆเพื่อปลอบโยน

อือไม่เป็นไรหรอกแจจุงส่ายหน้าเบาๆแต่ไม่ยอมหันมาสบตาแบบที่ชอบทำ  จุนซูเลยได้แต่ปล่อยให้เพื่อนรักของเขาจมอยู่ในความคิดของตัวเองอย่างที่เจ้าตัวต้องการ

  

 

                จนแล้วจนรอดร่างสูงที่เคยนั่งเคียงข้างกันก็ไม่กลับมาอีก  แต่ถึงยุนโฮกลับมาแจจุงเองก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะต้องทำตัวแบบไหนดี

กลับบ้านกันเถอะแจร่างเล็กเอ่ยชวนเพราะวันนี้แจจุงคงไม่มีสารถีไปส่งที่บ้านอย่างเคย  คนสวยยิ้มกลับไปให้ก่อนจะคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วเดินตามเพื่อนรักของเขาไป

แจเศร้าอยู่รึเปล่าเนี่ย?จุนซูเอ่ยถามออกไปเพราะเขาเดาความรู้สึกเพื่อนของเขาไม่ถูกจริงๆ  แจจุงหันมาสบตาก่อนจะยิ้มให้พร้อมส่ายหน้าแรงๆ

ไม่เศร้าแต่โมโหมากกว่าแจจุงโกหกไปคำโต  ก่อนจุนซูจะพูดขึ้นอย่างร่าเริง

งั้นวันนี้เราไปกินบุฟเฟ่ต์เค้กกัน!  โมโหมันก็ต้องกินเนี่ยแหละ  มามา  เดี๋ยววันนี้ป๋าเลี้ยงเองนะจ๊ะ

555  ขอบคุณนะครับป๋าแจจุงหัวเราะออกมาก่อนคนทั้งสองจะจูงมือกันออกจากโรงเรียนเพื่อไปยังจุดหมายปลายทางของพวกเขา

ร้านเล็กๆน่ารักที่อยู่ห่างจากโรงเรียนไปไม่มาก  บรรยากาศดีพอที่จะทำให้แจจุงรู้สึกดีขึ้นบ้าง  จุนซูเองก็พยายามอย่างสูงที่จะชวนคนสวยคุยเรื่องสนุกๆอยู่ตลอดเวลา  รอยยิ้มจางๆโผล่ออกมาให้เห็นเป็นระยะๆ  แม้ว่าจะไม่มากเท่าเดิมก็ตาม

อ้ะแจกินเยอะๆนะ  ช๊อกโกแลตช่วยคลายเครียดได้ร่างเล็กอีกคนผลักจานสีขาวที่มีเค้กช๊อกโกแลตอยู่สามชิ้นไปด้านหน้า  แจจุงรับมาก่อนจะเริ่มกินทันที

รสชาติหวานขมที่มาพร้อมกับสารกระตุ้นให้หลั่งสารแห่งความสุขทำให้ร่างสวยรู้สึกดีขึ้นจนไม่สามารถหยุดกินได้

แจจุงรู้สึกราวกับตัวเองกำลังกินเค้กแทนเหล้าเพื่อให้ลืมเรื่องร้ายๆอย่างไรอย่างนั้น...

.

.

.

จุนซูมองเพื่อนของเขาที่กินมากกว่าปกติมากแล้วแหยปากเบาๆ  แจจุงไม่เคยกินเยอะขนาดนี้  เพื่อนของเขามักกินอยู่แค่สองสามชิ้นก็เลิกต่างกับเขาที่รักการกินเป็นชีวิตจิตใจ   แต่วันนี้พวกเขานั่งอยู่ในร้านเกือบชั่วโมงนึงแล้วแจจุงก็ยังไม่หยุดกิน  สายตาที่ปะปนไปด้วยความโกรธและความเศร้าทำให้เขาจำต้องปล่อยให้เพื่อนรักใช้การกินเป็นการระบายต่อไป

.

.

.

เอ่อ..แจ...  พอก่อนมั้ย?จุนซูเอ่ยถามขึ้นมาแบบกล้าๆกลัวๆ  ก็นี่มันชั่วโมงกว่าแล้วหลังจากที่แจจุงเริ่มกินแบบไม่ยั้ง  เมื่อจุนซูมานั่งคิดถึงปริมาณเค้กที่แจจุงได้ทานเข้าไปมันทำให้รู้สึกปวดท้องอย่างบอกไม่ถูก

อ้าวจุนซูเบื่อแล้วเหรอ?

เปล่าหรอก  แต่กินเยอะๆแบบนี้เดี๋ยวจะปวดท้องเอานะ

เราไม่เป็นไรหรอกแจจุงยิ้มให้เพื่อนของเขาก่อนจะลุกไปตักเค้กอีกครั้ง

 

ถึงเราจะเป็นอะไรยังไงก็ไม่มีใครเขามาห่วงแล้วนี่นา...เสียงเอ่ยแผ่วเบากับตัวเอง  ดวงตาหวานมีแววเศร้าสร้อย  แต่ก็ต้องพยายามปรับให้เป็นปกติเมื่อกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนรักของเขาอีกครั้ง

จุนซูเองก็ไม่คิดจะขัดอะไรเพื่อนของเขาอีกเมื่อเห็นว่าการกินอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่พอจะช่วยเยียวยาแจจุงในตอนนี้  ร่างเล็กยกชาขึ้นจิบมองเพื่อนรักของเขากินอยู่เงียบๆต่อไป

อ้า..  อิ่มจังเลยแจจุงยกมือลูบท้องของตัวเองที่นูนขึ้นมามากแบบไม่เคยเป็นมาก่อน  จุนซูยิ้มให้ก่อนจะหันไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์

นายไม่อิ่มก็แย่แล้วแจ  สวาปามไปซะขนาดนั้น

แหม..  ก็กินแล้วมันสบายใจนี่นา  ป่ะ..  กลับบ้านกันเถอะ

นายจะเดินไหวหรอ  กลมซะขนาดนี้

โอ๊ยจุนซูใจร้ายอ้ะแจจุงแหวออกมาเมื่อเพื่อนแซวตัวเอง  แม้ว่าในใจจะรู้สึกผะอืดผะอมอยู่ไม่น้อย

ป่ะกลับกันคนตัวเล็กสองคนเดินจูงกันไปตลอดทาง  ก่อนเสียงโทรศัพท์ของจุนซูจะดังขึ้น

ฮัลโหลว่าไง?

เดินกลับบ้านอยู่  กำลังจะไปส่งแจน่ะ

เอ๊ะ  ไม่ต้องหรอกลำบากเปล่าๆ

อ่ะ.. อื้มก็ได้  ขอบคุณนะรับคำแค่นั้นก่อนจะเก็บมือถือของตัวเองกลับเข้าในกระเป๋ากางเกง  แจจุงหันมามองนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ซักอะไรไปเพราะธรรมดาจุนซูจะเป็นคนบอกเขาเองว่าใครโทรมา  คราวนี้ร่างเล็กไม่ยอมบอกเขาเองก็ไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อนสักเท่าไหร่

เดินกันไม่ถึงสิบนาทีร่างเล็กทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลคิมเสียแล้ว  แจจุงเหลือบมองรถยนต์ราคาแพงที่เขาคับคล้ายคับคลาว่าเป็นของปาร์คยูชอนก่อนจะหันมายิ้มให้เพื่อนรักอย่างรู้ทัน

โธ่เอ๊ยก็นึกว่าใครโทรมาเอ่ยล้อเพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหันไปทักเพื่อนรักของแฟนเล็กน้อย

เพื่อนรักของแฟน...

ตอนนี้เขายังใช้คำนี้แทนยูชอนได้ไหมนะ?

 

สายตาหวานหม่นแสงลงเล็กน้อยแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนร่างสวยจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

ยูชอนมารับจุนซูเหรอ?

อื้อ  ไม่อยากให้เดินกลับบ้านคนเดียวน่ะ  เริ่มมืดแล้วด้วยเสียงแหบเสน่ห์เอ่ยตอบโดยไม่ลืมส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้เจ้าตัวเล็กที่แสนจะขี้อายข้างๆด้วย

แจจุงยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่เพื่อนของเขาคงอยากได้ยินคำตอบ

เป็นห่วงล่ะสิ?

ยูชอนไมได้ตอบอะไรมีแค่หน้าหล่อที่พยักลงพร้อมรอยยิ้ม  แจจุงยิ้มออกมาบ้างแม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะดูเศร้าเสียเหลือเกินในสายตาของยูชอน

งั้นก็พาเพื่อนเราไปส่งให้ปลอดภัยด้วยล่ะ  ฝันดีนะยูชอนจุนซูแจจุงยกมือขึ้นโบกให้เบาๆพร้อมกับอีกสองคนที่ก้าวขึ้นรถหรู

บ๊ายบายแจจุง  เจอกันพรุ่งนี้นะเสียงแหลมเอ่ยออกมาเป็นคำสุดท้ายก่อนยานพาหนะราคาแพงก็เร่งเครื่องออกจากสถานที่นี้ไป

คำว่าเป็นห่วงมันก็อบอุ่นดีเหมือนกันเนอะพูดออกมาแผ่วเบาพร้อมปรายรอยยิ้มที่เศร้าเกินกว่าที่ใครจะรับรู้  ดวงตาหวานทอดมองตามรถคันหรูออกไปพลันภาพเก่าๆที่แฟนของเขาคอยดูแลเขามาตลอดก็ปรากฏขึ้นในหัวสมอง

ทุกการกระทำของยุนโฮล้วนแต่เป็นห่วงเขาทั้งนั้น...

 

บ้าชะมัดสบถกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินเข้าบ้านของตัวเองด้วยอารมณ์โดดเดี่ยวเกินกว่าใครจะเข้าใจ

 

 

เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับความทรมานของร่างบางร่างหนึ่งที่นอนคุดคู้อย่างเจ็บปวด  แจจุงเอามือกุมท้องเอาไว้ด้วยรู้สึกราวกับลำไส้กำลังบิดมวน  ความผะอืดผะอมที่เข้าเล่นงานพร้อมกับอุณหภูมิร่างกายที่ไต่ขึ้นสูงกว่าปกติ  ทำให้เจ้าของร่างไม่ได้นอนแทบทั้งคืนเพราะต้องเดินไปมาระหว่างห้องน้ำกับเตียงนอน  มวลอาหารมากมายถูกขับออกหลายต่อหลายครั้งจนแสบคอราวกับไฟเผา  เหงื่อกาฬโทรมกายจนรู้สึกกระหายน้ำ

ร่างบางค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นจากเตียง  พยายามอย่างยิ่งที่จะใช้ขาไร้เรี่ยวแรงของตนพาไปถึงตู้เย็นที่อยู่ภายในห้องนอน  แต่ก่อนที่จะถึงเป้าหมายความผะอืดะอมที่สะสมมานานก็เข้าเล่นงาน  ลำไส้ที่บีบมวนราวกับจะช่วยส่งเสริมให้อาหารไหลย้อนกลับ  จนขาเพรียวที่อ่อนแรงต้องรีบสาวไปห้องน้ำก่อนจะสำรอกของเก่าออกมายกใหญ่

มวลอาหารที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันราวกับไม่ได้รับการย่อยถูกผลักดันออกมาจากร่างบอบบางลงไปในชักโครกสีขาวสะอาด  รสเปรี้ยวฝาดคอกับกลิ่นเฉพาะตัวพอจะบอกได้ว่าน้ำย่อยมากมายถูกดันขึ้นมาด้วย

อ้อก..เสียงจากลำคอที่ดังเป็นจังหวะตามการอาเจียนยังคงดังต่อเนื่องไม่ได้ขาด  ปริมาณของเก่าที่ออกมาจากร่างกายไม่ใช่ปริมาณธรรมดา  แจจุงสะดุ้งตัวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะค่อยๆลุกเพื่อไปล้างปากของตัวเองให้สะอาด

หัวสมองที่ปกติถูกเจ้าของใช้ประมวลอะไรยากๆมากมายตอนนี้เบาโหวงเหมือนไร้สติ  แก้วน้ำใสถูกใช้รองน้ำก่อนเจ้าของร่างกายบอบบางจะยกมันขึ้นกลั้วปาก  ปากอิ่มบ้วนมันออกมาพร้อมอาการแสบคออย่างหนัก  สายตาพยายามจับจ้องไปที่ใบหน้าของตัวเองที่หน้ากระจก  พยายามโฟกัสให้ใบหน้าของเขาหยุดนิ่งแต่ก็ทำไม่ได้  ร่างสวยรู้สึกราวกับโลกหมุนด้วยความเร็วสูง  ก่อนทุกภาพจะดับมืดไปพร้อมเสียงดังตึงที่มาจากร่างของเขาล้มกระทบพื้นห้องน้ำอย่างแรง

  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คุณหนูป้าเข้าไปนะคะประตูบานหนาเปิดขึ้นช้าๆ  ป้าแม่นมค่อยๆเดินเข้ามาในห้องอย่างใจเย็น

คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ  ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง  เอ๊ะ!  อยู่ไหนนะคำถามที่ผุดขึ้นพร้อมความเป็นห่วงที่เริ่มก่อตัว  คุณป้าแม่นมเริ่มมองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่กก่อนจะพบร่างของคนที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เป็นทารกนอนอยู่กับพื้นห้องน้ำ  แม้ไม่มีเลือดปรากฏให้เห็นแต่ภาพนั้นก็ทำให้หญิงสูงอายุรู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้น  ขาทั้งสองรีบสาวเข้าไปในห้องน้ำแล้วคุกเข่าลงข้างๆร่างสวยที่ขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด

คุณหนูคะ  คุณหนูมือทั้งสองข้างเข่าร่างบอบบางพร้อมร้องเรียกแต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองอะไรจากคนหมดสติ  คุณป้าแม่นมรีบวิ่งออกไปจากห้องนอนคุณหนูคนเดียวของตระกูลก่อนตะโกนด้วยเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

โฮมินขึ้นมานี่เดี๋ยวนี้  แล้วใครก็ได้เรียกคุณหมอด้วย!”

 

ความโกลาหลครั้งใหญ่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ตระกูลคิม  เมื่อคุณหนูที่เป็นที่รักล้มป่วยอย่างไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า  เด็กรับใช้ผู้ชายรีบวิ่งขึ้นมาอุ้มร่างบอบบางเกินผู้ชายคนอื่นมาไว้บนเตียง  ส่วนแม่บ้านอีกคนก็รีบโทรเรียกคุณหมอประจำตระกูลให้มาโดยเร็ว  ทันทีที่คุณหมอมาถึงห้องนอนของคุณหนู  ทั้งแม่บ้าน  คนสวน  ไปจนถึงเด็กรับใช้หลายสิบชีวิตต่างก็มารวมตัวอยู่ที่หน้าห้องนอนอย่างไม่ต้องนัดหมาย

คุณหมอคนเก่งใช้เครื่องมือหลายชนิดตรวจร่างกายอยู่สักพักก่อนจะพูดบทสรุปของโรคออกมา

เกิดจากอาหารไม่ย่อยครับ  อาจจะเป็นเพราะบริโภคอาหารมากเกินไปหรืออาจจะได้รับอาหารที่ปนเปื้อนเชื้อโรค  ซึ่งเป็นผลให้อาเจียนหรือท้องเสีย  ปวดท้องรุนแรง ไข้ขึ้น  เวียนศีรษะหรือหน้ามืดได้ครับ  ควรให้คุณหนูพักอยู่บ้านสักสองวันขึ้นไปหรือจนกว่าอาการจะดีขึ้นนะครับ  หมั่นให้ดื่มน้ำสะอาดเยอะๆ  แล้วสองสามวันนี้งดอาหารนะครับ  ให้ชงเกลือแร่ที่หมอจ่ายให้แทนอาหารสามมื้อ  มื้อละซองนะครับคุณป้า  แล้วก็ผมจ่ายยาให้ตามนี้  ผมเขียนรายละเอียดไว้ให้ทั้งหมดแล้วรบกวนคุณป้าดูแลให้คุณหนูทานให้ถูกต้องด้วยนะครับ

ค่ะคุณหมอ  ขอบคุณมากนะคะคุณป้าแม่นมค้อมตัวลงต่ำแทนการขอบคุณ  แม้ว่าเสียงของหญิงสูงอายุจะยังคงสั่นเล็กน้อยด้วยความตกใจ

ครับ  งั้นผมกลับก่อนนะครับคุณหมอเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างของตัวเองลงกระเป๋าก่อนคุณป้าแม่นมจะเป็นคนเดินไปส่งถึงที่รถ

เช้าวันใหม่ที่แสนจะวุ่นวายค่อยๆสงบลงเมื่อบทสรุปของโรคไม่ได้น่าห่วงมากอย่างที่คิด  สาวใช้ทุกคนเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ  ส่วนคุณหนูคนสำคัญก็ยังคงหลับไหลไม่ได้สติอยู่เช่นเดิม

  

ปาร์ค โกอึน

                มาค่ะ

                เบ๊คแดอุน

                มาครับ

                คิมจุนซู

                ครับ!”

                ฮันบุนซู

                ครับ

ปาร์คนาบี

                มาค่ะ

.

                .

                .

                คิมแจจุง

                ....

                ความเงียบที่เกิดขึ้นเรียกให้นักเรียนทุกคนในห้องหันมามองยังที่นั่งที่ว่างเปล่าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง  ก่อนสายตาทุกคู่จะเหล่ดูท่าทางของยุนโฮ  แฟนตัวดีที่ไม่รู้ว่าเป็นเหตุผลให้เจ้าหญิงที่ไม่เคยขาดเรียนทำตัวเหลวไหลอย่างนี้หรือเปล่า

ยุนโฮไม่ได้ทำอะไรนอกจากมองโต๊ะเปล่าที่อยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าปกติแม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง...

ความรู้สึกที่เรียกว่า  ความเป็นห่วง...

 

                คิมแจจุงขาดเหรอ?  แปลกจังคุณครูประจำชั้นพึมพำกับตัวเองราวกับไม่เชื่อหู  กวาดตาไปที่ที่นั่งของนักเรียนคนดังอีกครั้ง  เมื่อเห็นว่ามันว่างเปล่าจริงๆ  จึงติ๊กเครื่องหมายอะไรบางอย่างลงบนรายชื่อ  แล้วขานชื่อต่อไปจนครบ

งั้นสรุปว่าวันนี้มีคิมแจจุงขาดคนเดียวนะ  ครูขอจบโฮมรูมแค่นี้แล้วกัน  ลีทึกอย่าลืมจัดการเรื่องรายชื่อแข่งกีฬาให้ครูด้วยนะ  ส่งภายในวันมะรืนนี้นะ

ครับครู

เอาล่ะเลิกโฮมรูมได้

นักเรียนเคารพ

ขอบคุณครับคุณครู

ทันทีที่ครูประจำชั้นออกไปเสียงดังอึกทึกก็ดังขึ้นพร้อมเพื่อนนักเรียนหลายสิบคนที่มายืนอยู่หน้ายุนโฮเรียบร้อย

ไอ้ยุนมึงไปทำอะไรเจ้าหญิงเค้าอีกรึเปล่าวะเนี่ย?

นั่นสิ  ได้ข่าวว่าเจ้าหญิงไม่เคยขาดเรียนมาตั้งแต่ประถม  จริงรึเปล่าจุนซู?เพื่อนทุกคนหันไปหาร่างเล็กอีกคนที่ดูจิตใจวุ่นวายเช่นกัน  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพร้อมมือเล็กที่กดยิกๆอยู่ที่โทรศัพท์ของตัวเองอย่างใจร้อน

อื้อ  แจจุงไม่ได้ขาดเรียนมาตั้งแต่ประถมแล้วจริงๆคำพูดที่ราวกับจะเน้นย้ำความเป็นห่วงให้ประทับอยู่ในหัวใจแกร่งของยุนโฮก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

นายโทรหาแจรึยัง?

กำลังโทรอยู่ อ๊ะ แจทำไมนายไม่มาโรงเรียน! อ๊ะอ้าวฮะ  จุนซูเองฮะ

....

เหรอฮะป้า  แล้วแจเป็นอะไรมากมั้ย? คุณหมอมาตรวจรึยังฮะ?

....

ครับๆ  ยังไงผมฝากคุณป้าดูแลแจด้วยนะฮะ  เดี๋ยวเย็นๆผมจะแวะเข้าไป  เรื่องที่โรงเรียนไม่ต้องห่วงเดี๋ยวจุนซูจัดการให้ฮะ  ฮะโอเคฮะ  สวัสดีครับ

แจเป็นอะไรเหรอ?ทันทีที่ร่างเล็กกดวางโทรศัพท์คำถามจากแฟนของเพื่อนรักก็ดังขึ้นแทบจะในทันที  จุนซูยู่หน้าเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเจ้าคนที่ตั้งคำถามอยู่หน้าเขานี้ก็คือสาเหตุหลักที่ทำให้เพื่อนเขาไม่สบาย

ป่วยน่ะ  อ้วก ไข้ขึ้นแล้วหน้ามืดด้วย  เมื่อเช้าคุณป้าเข้าไปเจอก็เป็นลมอยู่ในห้องนะ...

ยังไม่ทันให้ร่างเล็กได้พูดจบ  คนหล่อที่ขีดจำกัดความเป็นห่วงหมดสิ้นลงก็กระชากตัวพร้อมกระเป๋า  หุนหันออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วเสียจนเหมือนลมพายุ

จุนซูยิ้มออกมาพร้อมเกาหัวแกรกๆด้วยไม่ค่อยเข้าใจคู่รักคู่ดังคู่นี้สักเท่าไหร่

อะไรวะ  ไม่รอให้พูดจบซะหน่อย  มารยาทแย่จริงชองยุนโฮแม้คำพูดจะออกแนวต่อว่าหากแต่ใบหน้าน่ารักกลับแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม 

ยังไงยุนโฮก็คงเป็นคนเดียวที่จะทำให้เพื่อนรักของเขาอาการดีขึ้นล่ะมั้ง...

 

พวกนายชักเหมือนคนรักจริงๆกันเข้าไปทุกทีแล้ว  รู้ตัวมั้ยยุนโฮแจจุง?

.

.

.

ฮัลโหลคุณป้าฮะ  เดี๋ยวจะมีเพื่อนเข้าไปดูแจจุงนะฮะ  เพื่อนสนิทแจจุงอีกคนชื่อยุนโฮน่ะฮะ  รบกวนคุณป้าอนุญาตให้เค้าเข้าบ้านด้วยนะฮะจุนซูยิ้มอย่างน่ารัก 

ถ้ายุนโฮจะเป็นห่วงออกนอกหน้าขนาดนั้น  เค้าก็ขอช่วยร่างสูงนิดนึงก็แล้วกัน...

นายคิดว่าบ้านตระกูลคิมเข้าออกง่ายขนาดนั้นเลยรึไงยุนโฮ?

 

นี่ถ้าไม่ได้ฉันช่วย  นายอาจจะไปเสียเที่ยวก็ได้นะคุณแฟนเพื่อน !


  

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีรถยนต์คันหรูก็มาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ใหญ่ที่ช่วงนี้มาแทบทุกวัน  ยามประจำบ้านออกมาจากป้อมมายืนใกล้หน้าต่างฝั่งคนขับทำให้ยุนโฮจำต้องลดระดับหน้าต่างลง

ต้องการพบใครครับ?

มาหาแจจุงน่ะครับยุนโฮตอบออกไปอย่างสุภาพ  คุณลุงยามไล่สายตาอ่านอะไรสักอย่างบนกระดานพลาสติกขนาดพอดีมือ  แล้วใช้ปากกาขีดลงไป ณ จุดที่ยุนโฮเห็นได้ลางๆว่าเป็นชื่อของเขา

อ๋อครับ  เพื่อนคุณหนูคนที่คุณจุนซูโทรมาบอกสินะครับ  เชิญครับพูดพร้อมกับกดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติเพื่อให้ยุนโฮพารถราคาแพงระยับเข้าไปในบ้านที่เขาไม่เคยเข้ามาก่อน  ถนนสายยาวที่บ่งบอกถึงอาณาเขตที่ใหญ่โตทอดไปยังส่วนของที่จอดรถที่ถูกจัดไว้อย่างดี  พนักงานรับรถที่ดูจะควบหน้าที่เป็นคนสวนด้วยโบกแขนบอกทางเพื่อให้ความสะดวกกับผู้มาเยือนได้เป็นอย่างดี

พอครับสิ้นเสียงยุนโฮก็จอดรถได้เรียบร้อย  ร่างสูงดับเครื่องแล้วรีบรุดออกจากยานพาหนะคันหรู

มาพบคุณหนูใช่ไหมครับ  เชิญตามผมมาเลยครับยุนโฮไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก  เขาเพียงแต่รีบร้อนเดิมตามเด็กชายข้างหน้าที่พาเขามาพบหญิงใจดีที่ดูมีอายุคนหนึ่ง  ที่ยุนโฮสามารถฟันธงได้ทันทีเลยว่าคือแม่นมของแจจุงอย่างแน่นอน

สวัสดีค่ะคุณยุนโฮตามป้ามาทางนี้นะคะ

ยุนโฮตั้งใจจะเดินตามคุณป้าไปเงียบๆ  แต่ความอยากรู้และความเป็นห่วงก็ฉุดให้เขาต้องเอ่ยปากถามไปเสียจนได้

คุณป้าครับแจจุงเป็นยังไงบ้างหรือครับ?

ตอนนี้คุณหนูนอนอยู่ค่ะ  ยังไม่ตื่นเลยตั้งแต่เมื่อเช้าที่ป้าเจอ  ป้าจัดเด็กรับใช้คอยดูแลแล้วล่ะค่ะ  คุณยุนโฮไม่ต้องเป็นห่วงนะคะหญิงชรายิ้มให้อย่างใจดีเมื่อมองเห็นริ้วรอยของความไม่สบายใจอยู่เต็มใบหน้าหล่อไปหมด  เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณป้าแม่นมได้พาเขามาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่คาดว่าเป็นห้องของเจ้าหญิงของเขา

ประตูไม้สักค่อยๆเปิดออกด้วยฝีมือคุณป้า  ร่างสูงแสนใจร้อนรีบสาวขาเข้าไปใกล้เตียงนอนที่มีร่างของคนที่มีผลต่อหัวใจของเขาอย่างมาก  ร่างสูงคุกเข่าลงข้างเตียง  ดวงตาคมมองพิจารณาใบหน้าขาวซีดที่ถูกประดับด้วยริมฝีปากแห้งผากไร้สีสันก่อนความรู้สึกบางอย่างจะเกิดขึ้นในหัวใจ

ยุนโฮหยุดคิดอะไรเล็กน้อยก่อนเขาจะหันไปเอ่ยปากกับหญิงชราที่ยังยืนอยู่ใกล้ๆกัน

คุณป้าครับให้น้องเค้าไปทำงานอย่างอื่นเถอะครับ  เดี๋ยวผมดูแลแจจุงเองยุนโฮหมายถึงเด็กรับใช้ที่นั่งอยู่มุมสุดของห้อง  คุณป้ามีสีหน้างุนงงก่อนจะเอ่ยออกไป

คงไม่ดีมั้งคะ  ลำบากคุณยุนโฮเปล่าๆ

นะครับ..  ให้ผมทำเถอะนะครับสายตาคมที่มุ่งมั่นนั่นเรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี  หญิงสูงอายุยิ้มให้จางๆก่อนจะกวักมือเรียกสาวรับใช้ให้มายืนข้างๆกัน

ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณยุนโฮด้วยนะคะ  ยาของคุณหนูอยู่ข้างหัวเตียง  ในถุงมีใบประกอบการสั่งยาและอาการของโรคเบื้องต้นของคุณหนูอยู่  ถ้าป้ารบกวนคุณยุนโฮดูแลเรื่องยาด้วยจะเป็นอะไรมั้ยคะ?หญิงชราที่ผ่านอะไรมามาก  พอจะรู้สึกได้ในความสัมพันธ์ที่ดูจะมากกว่าเพื่อนสนิทอย่างที่คุณจุนซูได้บอก  ถือโอกาสเพิ่มเวลาให้ทั้งสองคนได้อยู่กันตามลำพังซะเลย

ยุนโฮเดินไปหยิบกระดาษที่จดอะไรไว้มากมายมาอ่านคร่าวๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณป้าพร้อมรอยยิ้มจางๆ

ไม่ต้องเป็นห่วงครับ  คุณแม่ผมเป็นหมอ  เรื่องแค่นี้ผมจัดการได้ครับ

ค่ะงั้นฝากคุณหนูด้วยนะคะคุณยุนโฮคุณป้าแม่บ้านพร้อมสาวรับใช้ก้มหัวให้น้อยๆก่อนประตูบานหนาจะปิดลง  ยุนโฮนั่งลงกับพื้น  ใช้โต๊ะข้างเตียงตัวเล็กเป็นที่รับน้ำหนักหลัง  มือหนายกกระดาษที่มีข้อมูลอัดแน่นนั่นอย่างละเอียดอีกรอบพร้อมกับจัดแจงแยกยาแต่ละอย่างให้เรียบร้อย  เมื่อมั่นใจว่าสามารถจำรายละเอียดทุกอย่างได้อย่างแม่นยำแล้ว  คนหล่อเก็บซองยาทั้งหมดลงในถุงตามเดิม

ใบหน้าคมเข้มหันไปมองแฟนของเขาที่หลับสนิทอยู่แม้ว่าคิ้วสวยจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่เกิดขึ้นที่ท้องตลอดเวลา  ยุนโฮไล้มือของเขาไปตามศีรษะสวยอย่างทะนุถนอม  มืออีกข้างช่วยลูบหน้าท้องแบนราบเผื่อว่าความร้อนจากมือของเขาจะไปช่วยบรรเทาความปวดมวนนั่นได้บ้าง

เจ้าหญิงเป็นแบบนี้เพราะผมหรือเปล่าครับ?

ใบหน้าหวานสวยที่มีริ้วรอยของควมเจ็บปวดทำให้ยุนโฮรู้สึกโกรธตัวเองอยู่ไม่น้อย..  เขาไม่น่าใส่อารมณ์กับแจจุง..  ไม่ควรทำให้เจ้าหญิงของเขาคิดมากแบบนี้เลย...

สุดท้ายแล้วความเป็นห่วงของเขาก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้แจจุงเจ็บเสียเอง...

แย่ชะมัด!

 

ขอโทษนะครับเสียงทุ้มเอ่ยอย่างหนักแน่นก่อนจะดันตัวขึ้นจุมพิตนุ่มนวลที่หน้าผากขาว  ส่งผ่านความรู้สึกผิดไปเผื่อว่าคนที่หลับไม่ได้สติอยู่จะรับรู้ถึงมันบ้าง  และทันทีที่ริมฝีปากได้รูปสัมผัสเข้าที่ผิวเนียนละเอียด  เขาก็รับรู้ได้ถึงความร้อนจากร่างกายสวย

ตัวร้อนจังได้แต่พึมพำกับตัวเองก่อนจะมองซ้ายมองขวาเพื่อหาอุปกรณ์อะไรสักอย่างที่พอจะช่วยให้แฟนของเขารู้สึกสบายกว่า  แล้วยุนโฮก็พบกะละมังที่รองน้ำไว้พร้อมกับผ้าขนหนูสีสะอาดที่ถูกพาดไว้ที่ขอบอ่าง  ร่างสูงลองจุ่มมือลงไปก็พอจะรู้ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เช็ดตัวให้แจจุงคงจะเป็นเวลาสักพักแล้วเพราะน้ำในอ่างตอนนี้เย็นจัดเทียบเท่าอุณหภูมิห้อง  มือหนารวบอุปกรณ์ทั้งสองอย่างแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างทะมัดทะแมง

ยุนโฮออกมาอีกครั้งพร้อมกะละมังที่บรรจุน้ำอุ่นอยู่เกือบเต็ม  คนตัวโตจัดการวางกะละมังไว้ข้างกาย  ใช้ผ้าขนหนูที่บีบไล่น้ำส่วนเกินออกมาไล่เช็ดบนผิวหน้าใสแผ่วเบา

อื้อเสียงหวานครางออกมาทั้งๆที่ยังปิดตา  บ่งบอกความรำคาญของคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี  ยุนโฮยิ้มน้อยๆกับปฏิกริยาที่น่ารักนั่นก่อนจะตั้งใจเช็ดใบหน้าแสนสวยต่อไป

ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เช็ดจนทั่วใบหน้าแล้วค่อยๆลากผ่านลำคอแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น  ยุนโฮไม่แน่ใจว่าเขาควรจะเช็ดส่วนอื่นของแจจุงหรือไม่? แต่แล้วคนหล่อก็ตัดสินใจปลดกระดุมชุดนอนออกเพราะเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อของแจจุง

ยุนโฮรู้สึกว่าตัวเองมือสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  กระดุมแต่ละเม็ดถูกปลดไปอย่างยากเย็น  ใช้เวลาอยู่เกือบสิบนาทีกระดุมทุกเม็ดก็ถูกปลดออกครบพร้อมกับหน้าอกขาวผ่องที่จับตายุนโฮจนไม่สามารถขยับไปไหนได้

บ้าน่ะไอ้ยุน  แจไม่สบายอยู่นะ  จะมาคิดเรื่องทุเรศๆตอนนี้ได้ยังไงมือหนาจัดการตบหน้าตัวเองไปหนึ่งทีเพื่อเรียกสติก่อนจะค่อยๆลากผ้าขนหนูไปตามหน้าอกแสนเซ๊กซี่แม้ว่าหัวใจตอนนี้จะสั่นจนยากจะควบคุม

นี่ไงเหตุผลที่ผมไม่อยากให้แจจุงลงว่ายน้ำ!

หน้าอกขาวที่เซ๊กซี่สุดๆแบบนี้  ใครเห็นก็น้ำลายไหลทั้งนั้น!

อ๊ากกกกกกกกกกก  ไม่อยากคิดถึงสายตาหื่นๆของพวกผู้ชายในโรงเรียนเลย!

 

ปวด..ท้อง..  โอยเสียงหวานที่ครางออกมาฉุดยุนโฮออกจากห้วงความคิดของตัวเอง  ร่างสูงดันตัวขึ้นมองใบหน้าหวานที่ดูทรมานเสียจนอยากร้องไห้  มือเล็กเอื้อมมากุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้พร้อมกับขดตัวจนหน้าอกเกือบชนเข่า

ยุนโฮเร่งเช็ดหน้าอกของร่างสวยจนเสร็จโดยไม่ลืมเอื้อมไปเช็ดหลังเนียนจนทั่ว  มือหนารีบกลัดกระดุมให้เข้าที่เดิมด้วยกลัวแฟนของเขาจะหนาวไปมากกว่านี้  มือหนาจับเข่าที่งอขึ้นของแจจุงให้ลงไป  พยายามจัดท่าทางให้คนสวยได้นอนราบเหมือนเคย  มือยังคงกุมอยู่ที่หน้าท้องด้วยความเจ็บปวด  ร่างสูงจับมือเล็กข้างหนึ่งมาไว้ในอุ้งมือ  ส่วนมืออีกข้างเขาใช้ลูบที่ท้องเบาๆ  หน้าหล่อเคลื่อนเข้าใกล้ก่อนจะพรมจูบไปทั่วหน้าท้องด้วยความนุ่มนวล  ใบหน้าหวานที่เคยดูทรมานเริ่มอยู่ในอารมณ์ที่ดีขึ้นก่อนคนสวยจะหลับสนิทอีกครั้ง

เคยได้ยินมั้ยครับว่าสัมผัสของคนที่เรารักสามารถช่วยเยียวยาความเจ็บปวดได้...

ถึงแม้ตอนนี้ผมจะยังไม่แน่ใจว่าระหว่างเรามีความรักปะปนอยู่หรือเปล่าก็ตาม...

  

 

คุณยุนโฮคะ  คุณยุนโฮเสียงผู้หญิงที่ไม่คุ้นหูนักปลุกร่างสูงจากฝันที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่  ตาคมปรือขึ้นมองแล้วก็พบว่าหญิงคนที่ว่าก็คือคุณป้าแม่นมของแจจุงนั่นเอง

ร่างสูงดันตัวขึ้น  พยายามจะยกมือทั้งสองขึ้นจัดผมแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อมือข้างซ้ายของเขาถูกกุมแน่นโดยคนป่วยที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง

คุณป้ามองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้ายิ้มๆจนยุนโฮรู้สึกกระดากเล็กๆ

คุณป้า..  มีอะไรหรือเปล่าครับ?

คือป้าจะเรียกคุณยุนโฮไปทานข้าวกลางวันน่ะค่ะ

ยุนโฮยกข้อมือของตัวเองขึ้นดูเวลา  นี่เขาหลับไปเป็นชั่วโมงเลยเหรอนี่?

งั้นเดี๋ยวผมจัดการให้แจกินก่อนแล้วกันนะครับมือหนาค่อยๆแกะอุ้งมือเล็กออกอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม

คุณหนูเพิ่งทานไปก่อนที่คุณยุนโฮมาไม่นานเองค่ะ  คุณยุนโฮทานข้าวก่อนแล้วค่อยให้คุณหนูทานก็ได้ค่ะ  ป้าเอาไปวางไว้ที่โต๊ะที่ระเบียงนะคะ  คุณหนูชอบนั่งทานตรงนั้นมากเลยล่ะค่ะ

ขอบคุณมากนะครับคุณป้า  ผมเลยต้องรบกวนเลย

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ถ้าทานเสร็จเอาวางไว้นะคะ  เดี๋ยวป้ามาเก็บเอง  ยังไงก็ฝากคุณหนูของป้าด้วยนะคะหญิงสูงอายุเดินนำถาดอาหารออกไปวางไว้ที่โต๊ะริมระเบียงก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

ยุนโฮจัดแจงให้คนสวยของเขาอยู่ในท่าที่สบายที่สุด  มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นปกคลุมหน้าอกจนมิดแล้วจึงค่อยเดินตามคุณป้าแม่นมออกไป

หญิงชราเดินสวนออกมามอบรอยยิ้มให้เล็กน้อย  ยุนโฮสาวขาไปนั่งที่โต๊ะสีขาวสะอาด  สายตามองทิวทัศน์ภายนอกที่ไม่คิดว่าจะหาได้ในเมืองหลวงแบบนี้

ต้นไม้เขียวชะอุ่มที่ถูกปลูกไว้ที่สวนข้างล่างตัดกับสีสันสวยงามของดอกกไม้หลากสีสันที่ปลูกไว้ระเบียงได้เป็นอย่างดี  ผีเสื้อตัวน้อยบินมาเกาะดอกไม้ทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก  ร่างสูงเริ่มทานอาหารกลางวันแสนอร่อยพร้อมกับกินบรรยากาศไปด้วย...

บรรยากาศที่คนสวยของเขาก็ชอบเหมือนกัน...

 

สายตาคมสังเกตเห็นสมุดเล่มเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ  ก่อนมือหนาจะหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัย

สมุดตารางเวลาเหรอ?บ่นกับตัวเองพร้อมเปิดไล่ดูไปเรื่อยๆ  คนหล่อยิ้มออกมาเมื่อคนสวยของเขาจดทุกอย่างได้เป็นทางการเสียเหลือเกิน  ยุนโฮเก็บสมุดเล่มที่ว่าเข้ากระเป๋าเสื้อเงียบๆก่อนจะทานอาหารของตัวเองจนเสร็จ  ร่างสูงลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนตาคมจะเบิกกว้างเมื่อคนที่เคยอยู่บนเตียงหายไปเสียแล้ว

อ้อก..  อึกเสียงจากคนที่ยุนโฮกำลังหาทำให้ยุนโฮแทบจะวิ่งไปที่ห้องน้ำ  ร่างสวยที่เขาแสนจะเป็นห่วงนั่งอยู่กับพื้น  แขนเพรียวก่ายโถชักโครกไว้อย่างหมดเรี่ยวแรง  ร่างสูงมองลงไปในน้ำก็ไม่พบเศษอาหารอย่างที่ควรเป็น  ได้แต่ตั้งสมมติฐานในใจว่าคนสวยของเขาคงอาเจียนออกไปหมดไส้หมดพุงเสียแล้ว

อืม..เสียงหวานครางออกมาเบาๆเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสอบอุ่นที่ค่อยๆพยุงเขาลุกขึ้น  นัยน์ตาหวานพยายามอย่างยิ่งที่จะขับน้ำมากมายที่มาบดบังทัศนียภาพออกไป  แต่ไม่รู้ทำไมแจจุงจึงมองเห็นคนตรงหน้าลางเลือนจนบอกไม่ได้ว่าเป็นใคร

บุคคลปริศนายกแก้วแตะริมฝีปากเขาเพื่อให้เขาได้ล้างปากที่เปรี้ยวฝาด  มือหนาบรรจงล้างหน้าให้เขาอย่างทะนุถนอมก่อนอ้อมแขนอบอุ่นจะโอบอุ้มเขาเสียจนตัวลอย

อ้อมแขนที่ทำให้เขาคิดถึงคนเพียงคนเดียว...

ใช่นายมั้ยนะ?

ชองยุนโฮ...

 

ดวงตาหวานยังคงปรือปรอยด้วยความเหนื่อยอ่อน  ใครบางคนพาเขามาถึงเตียงแล้วนำหมอนมาวางให้เขาพิงหลังเพื่อจะได้นั่งได้สบาย

แก้วน้ำใสถูกเติมเต็มด้วยของเหลวสีส้มถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมเสียงๆหนึ่งที่เขาอยากได้ยินเหลือเกิน...

ดื่มหน่อยนะครับเจ้าหญิงของผม

แจจุงพยายามอย่างยิ่งที่จะปรือเปลือกตาหนักอึ้งของเขาขึ้น  เพียงเพื่อจะยืนยันว่าเสียงที่เขาได้ยิน  มาจากคนๆเดียวกันในความคิด  มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความทรมานออก  ก่อนภาพใบหน้าของคนๆหนึ่งจะชัดเจนขึ้นต่อหน้า

เป็นนายจริงๆด้วย...   ยุนโฮ...

ร่างสวยรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะร้องไห้  มือหนาจัดหลอดสีสะอาดมาแตะที่ริมฝีปากของเขาให้เขารับของเหลวสีส้มเข้าปาก  แจจุงค่อยๆดูดช้าๆ  ดวงตามองไปตรงหน้าราวกับจะย้ำให้แน่ใจว่าคนที่กำลังดูแลเขาอยู่นี้คือแฟนของเขาจริงๆ

กินยาด้วยนะครับยาสองสามเม็ดถูกยื่นมาตรงหน้า  แจจุงรับมันเข้าปากก่อนจะตามด้วยน้ำอึกใหญ่

ยุนโฮวางแก้วน้ำไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะพยุงคนที่จ้องเขาตาแป๋วให้นอนลง  มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นปกคลุมร่างสวยก่อนจะนั่งลงข้างเตียงเช่นเดิม

เจ้าหญิงเป็นอะไรไปครับ?  จ้องผมไม่วางตาเลยเสียงทุ้มเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม  มือหนายกขึ้นจับปอยผมที่ตกมาระแก้มไปทัดหูให้อย่างอ่อนโยน  ก่อนจะรับรู้ได้ถึงมือสั่นๆของอีกคนที่กุมมือเขาไว้แผ่วเบา

ยุน..  ยุนโฮจริงๆ...  ใช่มั้ย?คำถามเดียวที่ติดค้างในใจมาพักใหญ่ถูกเอ่ยถามออกไป  มือหนาไล้นิ้วไปตามผิวแก้วขาวซีดเบาๆด้วยอยากจะยืนยัน

ผมเองครับเจ้าหญิงสายตาประสานกันส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะให้อีกคนรับรู้  ก่อนดวงตาหวานจะมีหยาดน้ำเอ่อคลอ

ดีใจจังเลย

ดีใจแล้วร้องไห้ทำไมครับ  ไม่เอานะครับ..  อย่าร้องไห้นะคนดีมือหนาทั้งสองถูกยกขึ้นปาดไล่น้ำตาออกจากดวงตาคู่สวยอย่างอ่อนโยน  มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นสัมผัสทับเอาไว้ก่อนจะซุกหน้าเข้าไปที่มือหนาข้างหนึ่งอ้อนๆ  ดวงตากลมหลับลงราวกับจะซึมซับความรู้สึกบางอย่างที่ส่งมาทางมือหนาคู่นี้

ดีใจจังที่ได้เจอ

คิดถึงยุนเหรอครับร่างสวยไม่ยอมตอบคำถามหากแต่เอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ไปแทน

ยุนเป็นห่วงแจมั้ย?สรรพนามแสนน่ารักที่ยุนโฮไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากเจ้าหญิงแสนเพอร์เฟ็คทำให้หัวใจแกร่งเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ห่วงสิครับ

จริงๆนะ?ตาหวานส่งสายตาไม่มั่นใจมาให้จนยุนโฮต้องรีบพยักหน้าแรงๆแทนคำตอบ

...

...

 

กอดแจหน่อยได้มั้ย?คำถามถูกส่งมาพร้อมแขนเพรียวสองข้างที่ยกมาทางเขา  ท่าทางเหมือนเด็กๆร้องขออ้อมกอดทำให้ยุนโฮมีความสุขจนแทบกระอัก  ร่างสูงเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วรับร่างบอบบางเข้าอ้อมกอดอย่างเต็มใจ

ความเงียบที่ถูกสร้างขึ้นไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย  แจจุงแนบใบหน้าเข้ากับอกหนา  แขนเพรียวโอบเอวแกร่งเอาไว้เช่นเดียวกับร่างสูงที่กกกอดคนสวยของเขาเอาไว้แนบแน่น

 

แจได้ยินเสียงหัวใจของยุนด้วยล่ะหูบางที่แนบเข้ากับอกด้านซ้ายได้ยินเด่นชัดถึงจังหวะเต้นตุบตึบที่เร็วกว่าจังหวะของคนปกติ

แล้วฟังออกไหมครับว่ามันกำลังบอกอะไรอยู่?เสียงทุ้มเอ่ย  ดวงตาคมมองเข้าไปในตาของอีกคนอย่างมีความหมาย  แจจุงส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ

แจไม่รู้ความหมาย  แต่แจอยากรู้ว่าจังหวะหัวใจที่แจได้ยิน  ยุนยกมันให้แจหรือเปล่า?

...

เสียงตุบตับนี้มันดังเพื่อแจหรือเปล่ายุน?

 

ยุนโฮรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะเป็นบ้าเพราะกิริยาอ้อนๆแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน   หัวใจแกร่งที่ว่าเต้นเร็วแล้วกลับยิ่งบีบตัวจนเลือดไหลพล่านทั่วร่างกาย  สูบฉีดความสุขจนรู้สึกเต็มตื้น  ริมฝีปากได้รูปพรายยิ้มมีความสุขอย่างหยุดไม่อยู่ก่อนจะเอ่ยออกไป

ทำไมวันนี้อ้อนจังล่ะครับเจ้าหญิงของผม?

ยุนตอบแจก่อนสิ

....

....

ไม่ใช่แค่เสียง  แต่หัวใจดวงนี้...  ผมยกให้เจ้าหญิงครับเสียงทุ้มเอ่ยหนักแน่นจนแม้แต่เจ้าตัวยังแปลกใจ  หากแต่รอยยิ้มหวานที่ได้รับมาก็ทำให้ยุนโฮมั่นใจแล้วว่าเขาคิดถูกจริงๆที่พูดออกไป

ขอบคุณนะเสียงหวานเอ่ยอย่างน่ารัก  หน้าสวยซุกเข้าหาความอบอุ่นอีกครั้ง  แนบหูฟังเสียงบางอย่างที่ทำให้ผ่อนคลายเสียจนเปลือกตาปรือลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

ยุนโฮเห็นคนป่วยเริ่มเข้าสู่นิทราก็ค่อยๆพยุงร่างเล็กให้นอนราบ  มือหนาค่อยๆแกะวงแขนเล็กออกเบาๆ  แต่ก็เบาไม่พอเมื่อแจจุงเริ่มปรือตาขึ้นอีกครั้ง

ยุนจะไปไหน?

เปล่าครับ  ยุนแค่อยากให้แจนอนสบายๆเฉยๆ  ไม่ได้ไปไหนเลยนะครับ

ไม่เอาเสียงเล็กกระเง้ากระงอดเอาแต่ใจเล็กๆเรียกรอยยิ้มจากอีกคนได้เป็นอย่างดี

ไม่เอาอะไรครับเจ้าหญิง?

ยุนโฮก้มลงมองมือเล็กที่กุมมือของเขาแน่นอย่างมีความสุข  คนตัวเล็กที่ยังเบลอกับพิษไข้เงียบไปเล็กน้อย  ดวงตาสวยมองซ้ายขวาเลิ่กลั่กราวกับคิดอะไรสักอย่างอยู่

อะไรสักอย่างที่เรียกง่ายๆว่าข้ออ้าง...

 

แจ..  เอ่อ..  แจหนาว

...ยุนโฮปิดปากเงียบเมื่อพบว่าร่างสวยยังพูดยังไม่ครบประโยค  สงสัยอยู่น้อยๆว่าแจจุงไข้ขึ้นอีกครั้งหรือเปล่าในเมื่อห้องนี้ถูกปรับอุณหภูมิเสียจนอุ่นเกินกว่าจะพูดว่าหนาวได้

นอนกอดแจไว้ได้มั้ย?สายตาออดอ้อนของคนป่วยทำให้ยุนโฮรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเพราะจมความสุข  หน้าหล่อระบายยิ้มทั่วจนคนบนเตียงหน้าขึ้นสีระเรื่อ

ยุนโฮค่อยๆหย่อนตัวลงบนเตียง  อ้อมแขนหนากระหวัดรับคนตัวบางเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง  ใบหน้าที่อยู่ระดับเดียวกันทำให้ยุนโฮอดไม่ได้ที่จะเลื่อนหน้าเข้าใกล้จนปลายจมูกทั้งสองแตะกันแผ่วเบา

วันนี้เจ้าหญิงของผมน่ารักจังเลยเสียงทุ้มเอ่ยอย่างมีความสุข

แล้วปกติแจไม่น่ารักหรือไง?คนสวยหน้างอน้อยๆแม้ว่าแก้มใสจะยังขึ้นสีอยู่  ยุนโฮถูปลายจมูกของตัวเองสร้างความจั๊กจี้ให้อีกคนด้วยความรักใคร่

เจ้าหญิงของผมน่ารักที่สุดอยู่แล้วครับเสียงทุ้มเอ่ยพร้อมดวงตาที่เต็มไปความหมาย  แจจุงมองเข้าไปในลูกแก้วสีดำนั่นก่อนจะค่อยๆปรือตาลงเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่เริ่มกดลงที่ปลายจมูก

หน้าหล่อเคลื่อนเข้าใกล้อย่างเชื่องช้าก่อนจะสัมผัสริมฝีปากเข้าที่กลีบปากที่ซีดกว่าปกติอย่างนุ่มนวล  เนื้อนิ่มค่อยๆนวลคลึงด้วยอยากจะให้ผ่อนคลาย  จูบหวานดำเนินไปช้าๆ  ไม่มีการเร่งเร้าหรือรุกรานเข้าไปภายใน  นุ่มนวลเสียจนรู้สึกราวกับอยู่ในฝัน  และอาจจะนุ่มนวลไปหน่อยจนคนป่วยเข้าสู่นิทรา

 

ฟี้~”ลมที่ผ่านออกจากริมฝีปากอิ่มบ่งบอกให้ยุนโฮรู้ว่าเจ้าหญิงของเขาหลับไปเสียแล้ว...

มาหลับทั้งๆที่ยังจูบกันผมอยู่ได้ยังไง  ไม่มีมารยาทเลยนะครับเจ้าหญิง...

เดี๋ยวตื่นมาจะลงโทษให้หนักเลย...

 

ยุนโฮกวาดสายตาดูใบหน้าไร้เดียงสาของแฟนของเขาก่อนปากได้รูปจะสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากนวลเนียน  ดอมดมอยู่ที่กลุ่มผมสีเข้มอยู่สักพักก่อนดวงตาคมจะปรือลงเพื่อเข้าสู่ฝันแสนหวานอีกคน

 

เคยมีคนบอกเหมือนกันว่าคนป่วยจะขี้อ้อน ขี้แย แถมขี้งอน...

ผมไม่เคยเชื่อเขาเลยจนวันนี้...

มันจะแย่ไปไหมครับ  ที่ผมอยากจะให้แจจุงป่วยไปเสียทุกวัน

 

ให้ตายเถอะ!  ถ้าป่วยแล้วจะอ้อนขนาดนี้ล่ะก็...

คนเค้าก็รักตายพอดี!

  

 

ตึง ตา ดึ๊ง ตา ดึง ตึงเสียงริงโทนที่คุ้นหูดังขึ้นจนร่างสูงต้องลนลานควักมันออกจากกระเป๋ากางเกง  กดรับให้เร็วที่สุดเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของคนสวย

ฮัลโหล  หาว~”เสียงทุ้มติดจะยานคาง  เมื่อยังไม่ทันตื่นเต็มตาก็ต้องพูดออกไปเสียแล้ว

ไอ้ยุนโฮ! แกหลับอยู่เหรอ?  นี่ไม่ได้เรียนอยู่หรือไง?

หา? ใครวะ?มือหนายกขึ้นขยี้ตาขณะดูชื่อสายเรียกเข้า  ก่อนจะตื่นเต็มตาแทบจะทันที

เห้ยพ่อ  ว่าไงครับ?ยุนโฮเหลือบมองคนในอ้อมกอดน้อยๆแต่ก็เบาใจเมื่อเจ้าหญิงของเขายังคงหลับสบาย

นี่มันเพิ่งเลิกเรียนแล้วแกไปหลับอยู่ที่ไหนไอ้ลูกเวร

โธ่พ่อฮะ...

ไม่ต้องมาพูดเสียงอ่อน  แล้วนี่เป็นบ้าอะไรทำไมวันนี้พูดเสียงเบาจัง  ไม่สมเป็นผู้ชายเลยนะเว้ย!”

เอาน่า..  พ่อมีอะไรครับ?เสียงทุ้มยังคงเอ่ยเบาๆ  ขฯที่สายตาก็มองใบหน้าหวานเพราะกลัวจะปลุกคนป่วยขึ้นมาจากนิทราแสยสุข

อ๋อจะบอกว่าวันนี้รีบกลับบ้านด้วย  กลับเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า  จะให้ไปลองรถกับพ่อหน่อย

รถอะไรอีก?

ก็รถรุ่นใหม่ที่จะนำเข้ามาน่ะ  ว่าจะเอาไปทดสอบสมรรถนะซักหน่อย  จองสนามไว้แล้วด้วย วันนี้อารมณ์ดีเดี๋ยวให้แกขับรุ่นท๊อปเลยอ่ะ

แต่พ่อ..  ผม..

ไม่รู้ล่ะ  รีบกลับมานะไอ้ลูกชาย

/ตู๊ด/

กดวางไปทันทีเมื่อรู้ว่าลูกชายตัวเองทำท่าจะปฏิเสธ  ยุนโฮมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองแบบไม่พอใจนัก  แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ร่างสูงค่อยๆแกะวงแขนเพรียวออกแล้วดันตัวขึ้นจากเตียงนุ่ม  ในใจกังวลเล็กน้อยว่าถ้าร่างสวยนี้ตื่นมาไม่เจอเขาจะทำหน้าแบบไหน..

 

นั่นสินะ...  ถ้าไม่เจอเขาจะทำหน้ายังไง...

แล้วถ้าคิดว่าเขาไม่ได้มาเจ้าหญิงจะรู้สึกยังไงนะ?

 

ความคิดสนุกๆเริ่มก่อตัวขึ้นในสมองจนต้องพรายยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาโดยไม่รู้ตัว  คนตัวโตเท้าแขนไว้ที่ฟูกสีสะอาดก่อนจะก้มลงไปจูบแก้มใสอีกครั้งก่อนจากไป

ถือเป็นการลงโทษที่เคยปฏิเสธความห่วงใยของผมแล้วกันนะครับเจ้าหญิง

 

มือหนาจัดแจงดึงผ้าห่มให้อยู่ในระดับที่สมควรอีกครั้งก่อนคนร่างสูงจะเดินออกไปจากห้อง  สวนกับคุณป้าคนเดิมที่เดินถือเหยือกน้ำมาพอดี

กลับแล้วเหรอคะคุณยุนโฮ?

ครับ  เอ่อ  ป้าครับ..

คะ?

คือคุณป้าอย่าบอกแจนะครับว่าผมมา

เอ๊ะ  ทำไมล่ะคะ?

นะครับ  ถือว่าผมขอร้อง

ก็.. ได้ค่ะ

ครับ  งั้นผมลาล่ะครับยุนโฮก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนร่างสูงจะเดินออกตัวบ้านโดยมีสาวรับใช้คนหนึ่งเป็นคนเดินไปส่งตามคำสั่งของแม่นม

ยานพาหนะราคาแพงเคลื่อนไปตามทางก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อจำต้องสวนกับรถอีกคันที่แสนจะคุ้นตา

ยุนโฮลดระดับกระจกข้างตัวลงเพื่อทักทายเพื่อนรักของเขาที่แน่นอนว่าต้องมีคนตัวกลมอีกคนนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแน่ๆ

เดี๋ยวนี้ไปรับไปส่งตลอดนะมึงอ่ะ

ไม่ต้องทำมาเป็นแซวกูเลย  ว่าแต่มึงเถอะหายไปตั้งแต่เช้า  กลับซะเย็นแถมหัวยุ่งเสื้อยับอย่างนี้..  ไปทำอะไรมาวะ?

ไม่ต้องคิดอะไรอุบาทว์ๆเลยไอ้ไก่  คนข้างมึงหน้าแดงไปถึงไหนแล้ว

ยูชอนหันไปมองใบหน้ากลมนั่นก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นกับตาว่าแก้มใสแดงฉานด้วยความเขินอาย

นี่มึงไอ้ปาร์ค

ว่าไง?จำต้องละสายตาจากใบหน้าน่ารักเมื่อเพื่อนตัวดีเรียกเขาเสียเสียงดัง

มึงไม่ต้องบอกแจนะว่ากูมา

อะไรของมึง?  จะเป็นคนดีปิดทองหลังพระหรือไงวะ?  นี่มันจังหวะทำแต้มที่ดีได้โล่เลยนะเว้ย

เอาน่าอย่าถามมากเลย  ถือว่ากูขอแล้วกัน  จุนซูด้วยนะอย่าบอกแจนะ

เออๆก็ได้  แล้วนี่มึงรีบไปไหน?  กูนึกว่ามึงจะอยู่จนถึงเช้าซะอีก

พ่อกูเรียกไปทดสอบรถ

เห้ยจริงป่ะ  คราวนี้รุ่นไหน  นำเข้าหรือผลิตเอง

นำเข้าว่ะ  เดี๋ยวถ้าเจ๋งจะเอามาให้มึงลอง

เออดีๆ  กูก็อยากได้คันใหม่อยู่  เริ่มเบื่อคันนี้แล้ว

ดีๆ  อุดหนุนบ้านกูเยอะๆอย่างนี้ล่ะถึงจะเรียกเพื่อนแท้ 555

ไอ้ชองหน้าเลือด!  รีบไปเลยมึงเดี๋ยวพ่อมึงจะหงุดหงิดเอา

เออๆ  ไปก่อนนะเว้ย  ฝากแจด้วยนะจุนซู

คนเจ้าชู้ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อสังเกตได้ชัดๆว่าพอเพื่อนของเขาเอ่ยถึงเรื่องแจจุงขึ้นมาปุ๊บ  เสียงที่เคยกร้าวก็กลับนุ่มนวลลงโดยแม้แต่เจ้าตัวก็คงไม่สังเกตเห็น

หึหลุดหัวเราะออกมาเบาๆจนคนที่รับหน้าที่เป็นตุ๊กตาหน้ารถต้องเอ่ยถามอย่างสงสัย

ขำอะไรเหรอยูชอน?

เปล่าหรอก  นี่เราต้องเอารถไปจอดตรงนู้นใช่มั้ย?

อื้อ

  

 

อ้าวคุณจุนซูมาแล้วเหรอคะ

ครับป้า  พอดีพึ่งเลิกเรียนน่ะครับ  แล้วแจจุงเป็นยังไงบ้างครับ?

ดีขึ้นเยอะเลยล่ะค่ะ  ไข้ไม่มีแล้ว  อาการปวดท้องก็ไม่ค่อยรุนแรง  เลิกคลื่นไส้อาเจียนแล้วด้วยค่ะ...

สงสัยได้คนดูแลดีจุนซูเอ่ยกับร่างสูงข้างๆยิ้มๆ

จะไม่ดีได้ยังไงจุนซู   ไอ้คนที่มาขลุกอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้านั่นลูกหมออันดับต้นๆในโซลเลยนะ

หา?  ใครลูกหมอ  บ้านยุนโฮขายรถไม่ใช่เหรอ?จุนซูตาโตด้วยความรู้ใหม่ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน  ยูชอนหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทีตกใจที่แสนจะน่ารักนั่นก่อนจะเฉลยออกไป

ไอ้ขายรถน่ะเป็นกิจการฝั่งพ่อมัน  แต่แม่ไอ้ยุนเป็นหมอนะ

อื้อหือ  คุณชายชองนี่เพียบพร้อมเสียจริง

อ้าวถ้าไม่เพียบพร้อมแล้วเพื่อนจุนซูจะเอาหรอ

ยูชอน!”เสียงแหลมขัดขึ้นมาเสียงดัง  คนตัวเล็กกว่าเหล่สายตาไปทางคุณป้าคนสนิทของแจจุง  เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ร่างสูงได้พูดออกไปอาจจะไม่เหมาะสักเท่าไหร่

อ่ะ..  ระ..  เราขึ้นไปหาแจกันดีกว่าเนอะยูชอน  ไม่เป็นไรครับป้าเดี๋ยวผมไปเอง

คุณป้าพยักหน้าน้อยๆพร้อมรอยยิ้ม  สิ่งที่เพื่อนของคุณจุนซูได้หลุดปากออกมาเมื่อกี๊เหมือนจะยืนยันสิ่งที่หญิงสูงอายุคาดคะเนเอาไว้ให้แจ่มชัดขึ้น  แต่คุณป้าก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยิ้มกับตัวเอง

.

.

.

// แอ๊ด

ประตูบานหนาถูกเปิดออกอย่างเบามือที่สุด  จุนซูกับยูชอนแทรกตัวเข้าห้องนอนของคนสวยด้วยความเงียบ  ร่างเล็กมองใบหน้าที่เริ่มมีสีเลือดของเพื่อนก่อนจะถอนหายใจเพราะหายห่วง

เป็นอะไรอยู่ๆก็ถอนหายใจ?

ก็เห็นแจจุงไม่เป็นอะไรมากเราก็โล่งใจ  ไม่ได้เหรอ?

แต่เค้าบอกถอนหายใจหนึ่งทีจะตายเร็วขึ้น4ปีนะ

หา?  จริงเหรอยูชอน?  อย่างนี้เราทำยังไงดีล่ะ?

เค้าบอกว่าให้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ฮืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดคนตัวกลมสูดหายใจเข้าเสียงดัง  โดยพยายามกอบโกยอากาศที่ตัวเองได้พ่นออกมาเมื่อกี๊เข้าไปทางจมูกให้มากที่สุด

ฮึกมือหนาที่บีบจมูกเอาไว้พร้อมกับดันคางสวยขึ้น  ทำให้จุนซูไม่สามารถเอาอากาศออกจากร่างกายได้  มือเล็กตีไปที่คนขี้แกล้งเพราะอึดอัดเสียจนหน้าขึ้นสีจัด

ฮื้อในระหว่างที่รู้สึกอึดอัดจนเหมือนจะตาย  ร่างสูงอีกคนกลับหัวเราะเพราะตลกหน้ากลมที่แดงฉานจนเหมือนลูกมะเขือเทศมีชีวิตกำลังส่งสีหน้าทรมานที่ดูน่าขำเสียเหลือเกิน  มือหนาค่อยๆปล่อยออกจากหน้าอิ่มเมื่อเห็นว่าจุนซูกำลังจะตายแล้วจริงๆ

ฮา...  แฮ่กแฮ่ก

ยูชอนบ้าที่สุดเลย  ทำไมต้องแกล้งกันด้วย!”เสียงแหลมถูกเปล่งออกมาด้วยระดับความดังไม่ธรรมดา  คิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากันเพราะโกรธอยู่ไม่น้อย

ถ้าเราตายไปจะทำยังไงจุนซูยิ่งรู้สึกเดือดมากขึ้นเมื่อเห็นหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวของคนตรงหน้า  ก่อนจะนิ่งเงียบเพราะรอยยิ้มอบอุ่นที่ได้รับ

ยูชอนลูบกลุ่มผมสีสวยอย่างใจเย็นก่อนเสียงแหบเสน่ห์จะเอ่ยออกไปเนิบนาบ

เราจะปล่อยให้จุนซูตายได้ยังไงล่ะ

ปละ..  ปล่อยไม่ปล่อยไม่รู้ล่ะ  รู้แต่ว่าเมื่อกี๊ก็เกือบจะตายแล้ว!”คนตัวเล็กพูดเสียงดังเพื่อปกปิดความเขินของตัวเอง  แต่เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่าทุกอย่างมันออกมาทางสีหน้าหมดแล้ว

ตัวกลมเอ๊ยพูดออกมาอย่างอบอุ่น  แต่อีกคนกลับคิดว่าเป็นการล้อเขาเสียได้

ยูชอนว่าเราเหรอ?

เปล่าเลยนะ

แต่เราได้ยินอยู่ชัดๆวะ..ยังไม่ทันพูดให้จบประโยค  เสียงเหนื่อยๆของคนบนเตียงก็ดังขัดขึ้น

อืม...  ดวงตากลมโตพยายามปรือขึ้นอย่างยากลำบาก  ค่อยๆกวาดสายตามองคนสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงก่อนแขนเพรียวจะลูบพื้นที่ว่างข้างๆเขาราวกับจะหาใครอีกคน

ใครอีกคนที่หายไปพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นที่แจจุงอยากได้รับนานๆ...

 

ยุนโฮล่ะ?สะลึมสะลือถามไปเมื่อพยายามสอดส่ายสายตาหาแล้ว  ยังไงก็ไม่พบคนที่อยู่ด้วยทั้งวัน

ยุนโฮเหรอ?  เห็นเลิกเรียนก็กลับบ้านไปแล้วอ่ะ

เอ่อ..  เค้าไม่ได้มานี่เหรอ?

เปล่านะแจ   วันนี้ก็นั่งเรียนด้วยกันตลอดอ่ะ

อะ..  งั้นเหรอ?ดวงตาหวานหม่นแสงลงจนจุนซูรับรู้ถึงความน้อยใจก่อนแจจุงจะรีบปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติ

ขอบคุณนะจุนซูยูชอน  อุตส่าห์มาเยี่ยมเราด้วยแขนเพรียวพยายามดันตัวเองขึ้นนั่งแต่ก็ดูไร้เรี่ยวแรงเสียจนจุนซูต้องรีบรุดเข้าไปช่วย  มือเล็กตั้งหมอนขึ้นเพื่อให้แจจุงได้พิงอย่างสบาย

ซื้อของกินมาให้ด้วยนะคนตัวเล็กชูถุงลายน่ารักขึ้นตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม

กินไม่ได้อ่ะจุนซู  หมอสั่งห้าม

อ้าวจริงเหรอ...  แย่จังเลยคนน่ารักหน้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด  ผิดหวังสุดๆที่เพื่อนของเขาไม่สามารถรับของๆเขาได้

โถๆ  ไม่ต้องเสียใจนะ  ยูชอนกับจุนซูกินเลยสิ  เราเห็นเราก็อิ่มแล้วล่ะ

ยูชอนหิวรึเปล่า?  กินนี่หน่อยมั้ย  ของโปรดเราเลยนะ

ป้อนหน่อยสิคนหล่อเอ่ยเย้าเรียกเลือดจากร่างเล็กได้เป็นอย่างดี  จุนซูฟาดครีบไปบนท่อนแขนแกร่งแต่มือก็ยอมเอื้อมลงไปหยิบไม้ไก่ย่างขึ้นมาจ่อริมฝีปากหนา

ยูชอนรับไก่ที่ว่าเข้าปากพร้อมรอยยิ้ม  บรรยากาศน่ารักๆที่มาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักของจุนซู  ทำให้แจจุงต้องพรายยิ้มออกมาจางๆ  พร้อมกับที่คิดถึงใครอีกคน

สรุปนายก็ไม่ได้มาหาฉันจริงๆ...

ไม่เป็นห่วงกันเลยเหรอยุนโฮ ?

 

ได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ  แจจุงปรือตาลงเพราะไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกต่อไป...

 

ถ้าเขายังจมอยู่ในความฝันเมื่อกี๊  ก็คงไม่รู้สึกแบบนี้หรอก...

ถ้าเขายังอยู่ในความฝันที่มียุนโฮกอดเขาไว้...

 

มันคงไม่รู้สึกเหงาแบบนี้หรอกใช่ไหม?

 

อ่ะแจง่วงแล้วเหรอ?  งั้นเรากับยูชอนไม่อยู่กวนดีกว่า  เราเอาสมุดจดของวันนี้มาให้ด้วยนะเผื่อแจจะอยากดูน่ะจุนซูเอื้อมแขนไปประคองร่างบางอีกคนให้นอนราบลงกับพื้นเตียงในท่าที่เขาคิดว่าสบายที่สุด

อื้อขอบคุณมากนะจุนซู  วางไว้ที่โต๊ะให้หน่อยนะ

อื้อ  งั้นเรากลับก่อนนะ  หายไวๆนะเพื่อนรัก

หายไวๆนะแจจุง

อื้อ  ขอบคุณมากนะ

// แอ๊ด

อ้าว  สวัสดีครับป้า  เดี๋ยวผมกลับก่อนนะฮะ

ค่ะ  กลับบ้านดีๆนะคะคุณจุนซู

// ปัง

 

คุณหนูคะ  ทานนี่หน่อยนะคะแก้วน้ำสีใสที่เต็มไปด้วยของเหลวสีส้มถูกยื่นมาตรงหน้าอีกครั้ง  แจจุงใช้หลอดดูดขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนยาอีกสองสามเม็ดจะตามเข้าไปพร้อมๆกับ

ป้าฮะ...

คะ?

คือวันนี้..  ไม่มีคนอื่นที่ไม่ใช่จุนซูมาหาผมเลยใช่ไหมฮะ?

ก็มีเพื่อนคุณจุนซูเมื่อกี๊อีกคนไงคะ

อ่ะ..หรอครับ  ไม่มีคนอื่นแล้วใช่มั้ย?

ค่ะ  คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ?

ไม่มีครับ  เดี๋ยวผมจะนอนยาวแล้วฝากคุณป้าปิดไฟให้ด้วยนะครับ

ค่ะได้ค่ะคุณหนูหญิงสูงอายุเดินไปปิดไฟทุกดวงก่อนจะค่อยๆแทรกตัวออกจากห้องให้เงียบสนิทที่สุดเมื่อเห็นว่าคุณหนูของเธอกำลังจะเข้าสู่นิทราอีกครั้ง

// ปัง

เสียงปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่นอนอยู่ค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย  แจจุงตะแคงตัว  มือเรียวลูบที่ฟูกที่นอนด้านข้าง  แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

ความอบอุ่นของนายวันนี้...  มันเป็นเพียงแค่ความฝันของฉันสินะยุนโฮ...

 

 

ยุนเป็นห่วงแจมั้ย?”

ห่วงสิครับ

 

เสียงตุบตับนี้มันดังเพื่อแจหรือเปล่ายุน?”

ไม่ใช่แค่เสียง  แต่หัวใจดวงนี้...  ผมยกให้เจ้าหญิงครับ

 

 

ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงแค่ความฝัน...

รวมถึงจูบอ่อนโยนนั่นด้วย...

ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นจริง...

ทุกอย่างมันมีแค่แจจุงที่คิดไปเองฝ่ายเดียว...

 

แจจุงไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกราวกับอยากจะร้องไห้  มือเล็กยกขึ้นปาดไล่หยดน้ำที่เริ่มก่อตัวขึ้น  ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ  หมายจะหาอะไรทำเพื่อลืมความรู้สึกเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นในหัวใจ

มือเรียวหยิบไอโฟนพร้อมหูฟังวางไว้บนตั้งหนังสือกองใหญ่ก่อนจะค่อยๆคว้าพวกมันมาไว้ในอ้อมแขน  ด้วยกำลังที่กะเกณฑ์ไม่ถูกจึงทำให้มันดูลำบากกว่าปกติ 

ร่างเล็กค่อยๆเดินออกไปที่ระเบียง  จัดการวางกองหนังสือลงบนโต๊ะแล้วหย่อนตัวเองลงที่เก้าอี้นุ่ม  ดวงตาหวานมองทิวทัศน์ที่ตัวเองโปรดปราน  ก่อนจะยิ้มออกมาจางๆเมื่อลมเย็นๆพัดผ่านผิวแก้มใส

มือเล็กหยิบหูฟังมายัดใส่หู  ไล่หาเพลงที่ต้องการฟัง  ก่อนจะค่อยๆเปิดหนังสือหนาช้าๆ  ร่างบางอ่านเนื้อหาทั้งหมดรวมถึงที่จุนซูจดเพิ่มอย่างตั้งใจ  แม้ว่าสมาธิของเขาจะไม่ค่อยเต็มร้อยแต่แจจุงก็พยายามที่จะอยู่กับตัวหนังสือพวกนี้ให้มากที่สุด

เผื่อว่าจะเลิกคิดมากเรื่องของคนๆนั้นได้เสียที...

 

นานหลายชั่วโมงที่ร่างสวยนั่งตากลมตากน้ำค้าง  บทเรียนวันนี้ที่ผ่านการอ่านอย่างละเอียดถูกนำไปสรุปย่อเอาไว้ในสมุดจดเล่มโปรด  ร่องรอยการขีดเน้นข้อความสำคัญมีมากกว่าแค่บทเรียนของวันนี้...

ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้ว  ถือโอกาสอ่านของเก่าไปเลยแล้วกัน...

 

แจจุงคงไม่รู้ตัวว่าความจริงแล้วตัวเองป่วยหนักขนาดไหน...

เป็นไปไม่ได้เลยที่คนป่วยจะสามารถนั่งอ่านหนังสือทวนบทเรียนอยู่ได้นานขนาดนี้  ถ้าไม่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี..

คงไม่รู้เลยว่าที่ตัวเองยังไม่หมดสติไปตอนนี้ก็เพราะมีลูกคุณหมอคอยดูแลประคบประหงมอยู่ทั้งวัน

 

เพราะไม่รู้เลยได้แต่น้อยใจอยู่คนเดียว...

 

นี่สินะ..  การเอาคืนของชองยุนโฮ...

  

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

อื้อคนสวยสะดุ้ง  มือเรียวหยิบโทรศัพท์คู่ใจที่ทำหน้าที่ปลุกเขาทุกวัน  กดหยุดการเตือนก่อนจะกุมขมับของตัวเองด้วยรู้สึกปวดหนึบๆ

หลับไปตอนไหนเนี่ยพึมพำกับตัวเองเมื่อพบว่าตัวเขายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะริมระเบียงตัวเดิม  มือสวยจับกลุ่มผมที่เปียกชื้นด้วยน้ำค้างก่อนจะส่ายหัวเพื่อไล่ความมึนงงทั้งหมดออกไป

แจจุงพาร่างของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ  อาบน้ำสระผมแบบที่คนป่วยไม่ควรทำ  น้ำเย็นๆที่เหมือนจะให้ความสดชื่นในตอนแรกกลับทำให้หนาวสั่นจนยืนแทบไม่อยู่  อาการปวดหัวก็รุมเร้าเสียจนหัวจะระเบิด  แต่ก็ต้องกลั้นใจทนเอาไว้เมื่อเขาได้ตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงวันนี้ก็ต้องไปคุยกับยุนโฮให้รู้เรื่อง

ร่างสวยแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนอย่างชำนาญ  นั่งเป่าผมอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที  นาฬิกาข้อมือก็ร้องเตือนเสียแล้ว

ให้ตายเถอะ  ป่วยแล้วทำอะไรอืดอาดจริงเราคนตัวผอมเร่งเดินออกไปนอกระเบียง  กวาดหนังสือเกือบสิบเล่มทั้งของเขาและจุนซูลงไปในกระเป๋า  รินน้ำผสมผงเกลือแร่แล้วซดเข้าไปลวกๆ  ก่อนยาอีกสองสามเม็ดจะตามๆกันลงไป

แจจุงหยุดมองหน้าของเขาจากกระจกเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกได้ว่าตัวเองคือคนป่วยจริงๆ

ทำไมหน้าซีดอย่างนี้นะบ่นไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเร่งสาวขาออกจากห้องไป

 

ลุงฮันอุนฮะไปส่งผมหน่อยสิฮะ

อ้าวคุณหนูหายแล้วเหรอครับ?คุณลุงถามด้วยสายตาสงสัย  แต่แจจุงที่แกล้งทำตัวเหมือนปกติก็แกล้งทำได้เหมือนจนคุณลุงเชื่อแบบไม่มีข้อสงสัย

ครับ  รีบเถอะครับ  เดี๋ยวผมเข้าเรียนไม่ทัน

.

.

.

ขอบคุณครับลุงแจจุงยิ้มให้จางๆก่อนจะพาร่างกายที่อุณหภูมิค่อยๆไต่ระดับขึ้นเรื่อยๆให้ไปถึงห้องเรียนให้เร็วที่สุด  เพราะลงจากรถมาไม่ถึงสองนาที  เสียงระฆังก็ดังขึ้นเสียแล้ว

ขายาวพยายามที่จะออกวิ่ง  หากแต่ก็อ่อนแรงเกินจะทำได้

 

ให้ตายเถอะ  เมื่อวานโดดครั้งแรก  วันนี้ยังต้องมาสายวันแรกอีก  ไม่ชอบเลย!”

 

ใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง  ร่างสวยก็มาถึงยังห้องเรียนของเขาจนได้  อาจเป็นเพราะฟ้าเห็นใจคนขยันเรียน  จึงทำให้จังหวะที่แจจุงเปิดประตูเป็นเวลาเดียวกับที่คุณครูขานชื่อเขาพอดิบพอดี

คิมแจจุง

ขออนุญาตครับเสียงหวานที่ติดจะแหบพร่ากว่าที่เคยเอ่ยขึ้น  เรียกคนทั้งห้องให้หันไปมองด้วยอยากจะรู้ว่าเจ้าหญิงคนเก่งมีสภาพเป็นอย่างไรบ้าง  แต่ใบหน้าที่ซีดราวกับกระดาษนั่นกลับทำให้ทุกคนอยากให้คนสวยกลับไปนอนพักที่บ้านเสียมากกว่า

มาแล้วเหรอคิมแจจุง  เมื่อวานป่วยเหรอ?อาจารย์ประจำชั้นถามขึ้นตามหน้าที่  แม้ว่าความจริงแค่มองหน้าก็พอจะรู้แล้วว่า ป่วย แน่ๆ!

ครับ  นี่จดหมายลากับใบรับรองแพทย์ครับ

คุณครูรับซองจดหมายสีขาวไปเปิดดูรายละเอียดเล็กน้อยด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถามทันที

คุณหมอบอกให้พักอีกวันสองวันไม่ใช่เหรอ?  แล้ววันนี้จะรีบมาทำไมกัน?  หน้าเธอดูไม่ดีเท่าไหร่นะ

ผมสบายดีแล้วครับครู  ขอบคุณครับหลังบางค้อมลงให้แทนคำขอบคุณก่อนจะค่อยๆหันหลังให้กระดานดำเพื่อเดินเข้าที่

ทุกสายตามองมาทางเขา  บางคนยิ้มให้เหมือนให้กำลังใจ    บางคนก็มองมาด้วยความเป็นห่วง  แต่มีอีกคนที่ไม่คิดแม้แต่จะหันมามองเขาด้วยซ้ำ

หน้าหล่อที่แวบเข้ามาในความคิดทุกครั้งที่เผลอ  มองไปนอกหน้าต่างราวกับว่าดินฟ้าอากาศภายนอกนั้นสำคัญมากมาย...

ท้องฟ้าที่ยังคงเป็นสีฟ้านั่นสำคัญกว่าฉันขนาดนั้นเชียวหรือยุนโฮ?

 

ความน้อยใจค่อยๆก่อตัวพร้อมกับไข้ที่เพิ่มระดับขึ้น  ทำให้แจจุงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงขี้ใจน้อยจนควบคุมตัวเองไม่ได้ไปเสียแล้ว

เท้าเล็กค่อยๆก้าวอย่างเชื่องช้าด้วยแรงที่มีไม่มากนัก...

ฉันเข้าใกล้นายเข้าไปทุกทีแล้วนะยุนโฮ...  ไม่คิดจะหันมาสนใจฉันหน่อยเหรอ?

 

ไวเท่าความคิดยุนโฮยกหูฟังไอโฟนขึ้นยัดใส่รูหูแล้วนอบฟุบทับแขนตัวเองทันทีที่คนสวยเดินมาถึงที่

แจจุงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะร้องไห้...

 

แจนายมาโรงเรียนทำไมเนี่ย  อาการดีขึ้นแล้วเหรอ?จุนซูถามขึ้นทันทีที่เพื่อนรักของเขาก้นติดเก้าอี้  คนตัวเล็กพยายามเอื้อมตัวมาหมายจะใช้หลังมือวัดอุณหภูมิจากหน้าผากเพื่อนให้หายสงสัย  หากแต่แจจุงกลับถอยตัวหนีจนแขนป้อมเอื้อมมาไม่ถึง

ดีขึ้นแล้วน่า  อ่ะนี่เอาหนังสือมาคืนแจจุงเปิดกระเป๋าลำเลียงหนังสือตั้งใหญ่มาวางไว้บนโต๊ะ  จัดการแยกอยู่สักพักแล้วส่งส่วนที่เป็นของจุนซูไปให้

ทำไมรีบเอามาคืนล่ะ  นายยังไม่สบายอยู่ไม่น่าแบกของหนักๆมาแบบนี้เลย  เมื่อวานเราถือกลับยังไม่ค่อยไหวเลย  ถ้าไม่ได้ยูชอนเราหิ้วไปไม่ถึงบ้านแจจุงหรอก

ตัวติดกันจริงนะจุนซูแจจุงเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม  จนเพื่อนรักต้องถามคำถามอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

ละ..แล้ว  ไม่เก็บไว้ลอกก่อนเหรอ?  เราไม่รีบเอาคืนหรอกน่า

ลอกเสร็จแล้วน่ะ

หา?  นายอย่าบอกนะว่านอกจากลอกเสร็จแล้วยังอ่านทวนจนเข้าใจ  สมองปิ๊งๆแล้วด้วย?ถามไปเพราะรู้นิสัยของเพื่อนตัวเองดี  แจจุงจะไม่ลอกเปล่าๆโดยไม่ทำความเข้าใจอย่างเด็ดขาด  เพื่อนของเขาบอกว่ามันเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์

อืม  มีช๊อตโน้ตให้จุนซูซีร็อกซ์เหมือนเดิมด้วยนะคนสวยที่ยิ้มหวานมาให้ทำให้เขายิ้มไม่ออกอย่างแท้จริง  คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันด้วยความเป็นห่วงก่อนดวงตาเรียวจะปราดไปพบหยดน้ำมากมายบนกลุ่มผมสีเข้มของแจจุง

แล้วนี่ทำไมหัวเปียกขนาดนี้ล่ะ?

วันนี้จุนซูถามเยอะจังทำเป็นพูดอ้อมแอ้มเผื่อจะสามารถเลี่ยงการตอบคำถามนี้ได้  เพราะแจจุงรู้ว่าถ้าบอกออกไปต้องโดนจุนซูคนชอบบ่นเทศนายาวแน่!

อย่ามาเลี่ยงคิมแจจุงเสียงแหลมกดลงต่ำเพราะเขาเริ่มรู้สึกโมโหเพื่อนของเขาตะหงิดๆ

ก็เมื่อเช้าทำอะไรช้าไปหน่อยเลยไม่มีเวลาเป่าผมให้แห้งอ่ะ

เป่าผม?จุนซูตาโตราวกับได้พบสิ่งมหัศจรรย์  และสิ่งมหัศจรรย์ที่ว่าคือการที่เพื่อนของเขาละเลยการดูแลตัวเองจนน่าจับมาตีให้ก้นลาย!

อืม

บ้าแล้วแจจุง  อย่าบอกนะว่าเมื่อเช้านายอาบน้ำสระผม  แถมเมื่อคืนยังนั่งลอกสมุดแล้วก็ทบทวนบทเรียนทั้งหมดนี่ด้วย?จุนซูเริ่มมีน้ำโหจนระดับเสียงค่อยๆเพิ่มขึ้นโดยไม่ตั้งใจ  แจจุงหันมองอาจารย์เล็กน้อยด้วยความเกรงใจ

จุนซูทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะ  เราก็ทำทุกอย่างเหมือนปกตินี่นา

ใช่นายทำทุกอย่างปกติแบบที่คนป่วยไม่ควรทำไงแจจุง!”จุนซูเสียงดังจนเกือบเรียกได้ว่าตะโกน  อาจารย์หน้าห้องมองมาด้วยความไม่สบอารมณ์ต่างจากคนทั้งห้องที่หันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น  แล้วก็เหมือนเดิม..  มีคนเพียงคนเดียวที่ไม่แม้แต่จะขยับตัว...

คิมจุนซูตะโกนอะไรของนาย  นั่งหันมาทางนี้ดีๆแล้วฟังครูซะบ้าง  ไปตะโกนใส่เพื่อนทำไมเนี่ย  แจจุงยังป่วยอยู่เลยนะ

ก็ถ้ามันทำตัวเหมือนคนป่วยก็ดีสิครับครูสะบัดเสียงด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหันร่างกายมาทางกระดานดำตามที่คุณครูต้องการ  จุนซูไม่หันมามองเพื่อนรักของเขาอีกเพราะความโมโหมันบังตาเสียจนไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าแจจุงด้วยซ้ำ

แจจุงเหล่มองเพื่อนที่ดูท่าจะโมโหจัดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  มือเล็กยกขึ้นกุมขมับด้วยความเวียนหัวที่เริ่มเข้าเล่นงาน  นั่งนิ่งๆอยู่สักพักจนรู้สึกดีขึ้นถึงได้ขยับแขนเพื่อเก็บหนังสือของเขาเข้าไปในเก๊ะให้เรียบร้อย

เอาล่ะ  งั้นวันนี้ครูขอจบโฮมรูมแค่นี้  ตั้งใจเรียนกันด้วยอย่ามัวแต่เล่นล่ะ

นักเรียนเคารพ

ขอบคุณครับคุณครู

และเพราะวันนี้คุณครูประจำชั้นโฮมรูมนานไปหน่อย  ยังไม่ทันได้หายใจเข้า  อาจารย์ท่านต่อไปก็เข้ามาประจำการที่หน้าห้องเสียแล้ว

นักเรียนเคารพ

สวัสดีครับคุณครู

นั่งลงได้

ขอบคุณครับคุณครู

 

แจจุงควานมือเข้าไปใต้เก๊ะเพื่อหาหนังสือสังคมที่เพิ่งเอามาจากบ้าน  มือเล็กเปิดผ่านๆไปหน้าต่อจากที่ได้เรียนเมื่อวานได้ถูกต้องแม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าเรียน  จุนซูยื่นหน้ามามองเลขหน้าหนังสือที่เพื่อนรักเปิดเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปทันทีที่แจจุงมองไป  ร่างเล็กยังคงโกรธอยู่แน่ๆแจจุงมั่นใจ  ตาหวานเหล่มองคนที่นั่งอยู่ด้านขวาของเขาเล็กน้อยก็พบว่าร่างสูงนั้นดึงหูฟังออกและนั่งเปิดหนังสือเรียบร้อยแล้ว

เอาล่ะเพื่อเป็นการทบทวนบทเรียนเมื่อวาน  เลขที่33  ยืนสรุปเรื่องราชวงศ์โชซอนให้อาจารย์กับเพื่อนๆฟังหน่อย

อาจารย์ครับเมื่อวานแจจุงป่วยไม่ได้มาเรียนครับถึงแม้จะยังโกรธอยู่แต่จุนซูก็ไม่อยากให้เพื่อนเขาถูกดุ  ก็อาจารย์ท่านนี้เป็นอาจารย์ที่ดุที่สุดในระดับชั้นนี้เลยก็ว่าได้

ไม่เป็นไรจุนซูแจจุงพูดกับเพื่อนเบาๆก่อนจะลุกยืนขึ้นตามคำเรียกของคุณครู

 

ราชวงศ์โชซอน  หรือ ราชวงศ์ลี ที่สถาปนาขึ้นภายหลังการยกสถานะของราชอาณาจักรโชซอนเป็นจักรวรรดิเกาหลี ตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระจักรพรรดิควางมูแห่งจักรวรรดิเกาหลี ปกครองคาบสมุทรเกาหลีในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1392-1910 โดยรวมแล้วราชวงศ์โชซอน มีอายุกว่า 500 ปี

ช่วงที่ราชวงศ์โชซอนปกครองเกาหลีได้สร้างการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่มั่นคง ส่งเสริมลัทธิขงจื้อ และรับวัฒนธรรมจีน เป็นช่วงที่วัฒนธรรมเกาหลีรุ่งเรืองและมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี แต่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ราชวงศ์โชซอนอ่อนแอลงด้วยการรุกรานของญี่ปุ่นและแมนจูเรีย ทำให้โชซอนใช้นโยบายปิดประเทศอย่างแข็งกร้าว จึงเป็นรู้จักของชาวตะวันตกในนาม อาณาจักรฤๅษี หรือ The Hermit Kingdom เมื่อสิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ราชอาณาจักรโชซอนก็เสื่อมลงด้วยการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายและการแย่งชิงอำนาจ  จนกระทั่งปี ค.ศ. 1895 เมื่อจักรวรรดิญี่ปุ่นชนะสงครามกับจักรวรรดิชิงของจีน ก็ได้ส่งทหารบุกเข้าพระราชวังเคียงบกเพื่อปลงพระชนม์ พระมเหสีมิน จายอง พระมเหสีในพระเจ้าโกจง และบังคับให้ราชอาณาจักรโชซอนแยกตัวเป็นเอกราชจากจักรวรรดิชิงตามสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ ใน ค.ศ. 1897   ในที่สุดก็จบลงด้วยการเข้ายึดครองของจักรวรรดิญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 ในรัชสมัยของพระเจ้าซุนจง  ลดพระอิสริยยศเหลือเพียง กษัตริย์ และบังคับเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ไปประทับที่ญี่ปุ่นเพื่อเป็นองค์ประกัน

(ข้อมูลนี้ถูกย่อจาก  http://th.wikipedia.org/wiki/ราชวงศ์โชซอน  สามารถอ่านฉบับเต็มได้ที่หน้าเว๊บค่ะ)

 

อะ..  อืม  เก่งมาก  เชิญนั่งลงได้คิมแจจุงสาววัยห้าสิบถึงกับพูดติดๆขัดๆด้วยความอึ้ง  แต่เธอก็ดีใจที่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่านักเรียนคนนี้มีความตั้งใจในวิชาของเธอจริงๆ  นี่ขนาดป่วยยังกลับไปอ่านเองอย่างนี้  มันน่าภูมิใจจริงๆ

แจจุงหย่อนตัวลงนั่งอีกครั้ง  ภายในหัวเริ่มหมุนวน  แจจุงรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวจนแทบจะร้องไห้

นายนี่มันสุดยอดเลยแจจุง  สมองทำด้วยอะไรเนี่ย

ก็ทำด้วยเนื้อเยื่อแบบเดียวกับจุนซูนั่นแหละ

โหย้อนเหรอ?จุนซูถามกลับอย่างน่ารัก

ไม่กล้าหรอกจ้ะ

การสนทนาของทั้งสองจบลงเท่านั้นเมื่ออาจารย์สาวสุดเฮี้ยบเริ่มมองมาด้วยสายตาไม่พอใจเล็กๆ  แจจุงยกมือท้าวหน้าผากของตัวเองไว้กับโต๊ะสักพักเมื่อโลกที่เขาเห็นเริ่มหมุนคว้างอีกครั้ง  ลมหายใจเริ่มสะดุดเมื่อความมึนงงเข้าครอบคลุมจนตาลาย  มือเล็กเอื้อมมือออกไปหมายจะคว้าปากกาแท่งสวยมาไว้ในมือ  แต่ด้วยดวงตาที่พร่ามัวทำให้มือปัดปากกาแท่งน้อยตกลงกับพื้น

แจจุงเหลือบมองคนหล่อที่นั่งข้างเขาเล็กน้อยเผื่อว่าร่างสูงจะมีน้ำใจหยิบให้  แต่เปล่าเลย  ยุนโฮไม่แม้แต่จะมองเลยด้วยซ้ำ  แจจุงเปิดกระเป๋าหยิบปากกาอีกแท่งขึ้นมาใช้แทนเพราะตัวเองก็กลัวว่าหากเขายังก้มลงไปเก็บทั้งๆที่มึนหัวหนักอย่างนี้  เขาคงได้ล้มไม่ลุกแน่ๆ

คาบเรียนคาบนี้ดูจะเป็นคาบที่ทรมานที่สุดสำหรับแจจุง  ไม่ใช่เพราะความน่าเบื่อของเนื้อหาวิชา  ไม่ใช่เพราะความปวดร้าวในหัว   แต่เป็นเพราะความหมางเมินที่คนข้างๆส่งมาให้ตลอดเวลา

ยุนโฮไม่สนใจเขาเลยสักนิด  ร่างสูงทำเหมือนว่าเขาเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ  ขนาดมีครั้งนึงที่บังเอิญแขนมาชนกันร่างสูงก็รีบกระชากแขนหนี

 

ทำไมกัน...  เขามันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยรึไง?

 

คนป่วยขี้น้อยใจเริ่มคิดมากด้วยความเบลอเพราะพิษไข้  มือเล็กล้วงขวดน้ำออกมาจากกระเป๋า  แอบดูดมันเล็กน้อยเผื่อว่ามันจะช่วยบรรเทาความมึนงงนี้ให้ดีขึ้นบ้าง

  เอาล่ะ  วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ

ดูเป็นคำที่แจจุงอยากได้ยินที่สุดในตอนนี้  ร่างเล็กใช้มือยันโต๊ะเพื่อดันตัวเองขึ้นช้าๆ

 นักเรียนเคารพ

 ขอบคุณครับคุณครู

ยังไม่ทันให้คุณครูเดินออกจาห้องให้เสร็จเรียบร้อย   พวกเพื่อนก็เริ่มตั้งกลุ่มคุยกัน  ยุนโฮที่ธรรมดามักจะขลุกตัวอยู่กับเขาก็ลุกขึ้นไปหากลุ่มเพื่อนที่ดูสนิทกัน

แจจุงพยายามห้ามตัวเองอย่างสูงไม่ให้มองตามยุนโฮไป  ร่างเล็กแสร้งทำเป็นยุ่งอยู่กับหนังสือเล่มหนาแม้ว่าจะไม่มีอะไรเข้าหัวเขาเลยสักนิด

 

เฮ้ยอะไรวะไอ้ยุน  เดี๋ยวนี้เดินมาหาพวกกูเป็นด้วย?

อะไรของมึง?

โธ่ทำเป็นถาม  เดี๋ยวนี้มึงติดเจ้าหญิงอย่างกับอะไร..

มาหาพวกกูได้นี่คือยังไม่เลิกทะเลาะกับเจ้าหญิงล่ะสิ

นั่นสิ  หรือว่ามึงเลิกกับแจจุงแล้ว?  งั้นกูเสียบนะเว้ย! 555”แซวขำๆไปเรื่อยตามประสาผู้ชายปากสุนัข  แจจุงจะไม่คิดมากอะไรหากคำๆนั้นไม่ได้หลุดออกมาจากปากของยุนโฮ

เอาสิเสียงทุ้มเอ่ยหนักแน่นเสียจนแจจุงรู้สึกราวกับโดนกรีด  ฟันขาวขบเข้ากับกลีบปากสีซีด  พยายามอย่างยิ่งที่จะยั้งเขื่อนกั้นน้ำตาไม่ให้แตกออก  แขนเพรียวดันตัวลุกขึ้น  สาวขาเดินมาทางกลุ่มของยุนโฮด้วยความเหนื่อยหากแต่ยังสง่างามเหมือนเคย

เรามีเรื่องต้องคุยกันเสียงหวานที่แหบแห้งเอ่ยเบาเสียจนแม้แต่ยุนโฮก็ต้องเงี่ยหูฟัง  ใบหน้าสวยไร้สีเลือดไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาจนยุนโฮชักกลัว

ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินตามเจ้าหญิงของโรงเรียนพร้อมสายตากว่าห้าสิบคู่ที่จ้องมองด้วยความเงียบกริบ
.
.
.

ยุนโฮนิ่งเงียบเพราะสมองกำลังประมวลผลอะไรมากมาย  ความกังวลก่อตัวขึ้นน้อยๆ  แต่ไม่ปล่อยให้ร่างสูงได้คิดอะไรไปไกลกว่านี้  แจจุงก็หยุดยืนแล้วหันกลับมาหา

ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อคนสวยไม่คิดจะพูดอะไรออกมา  มีเพียงแต่สายตาแห่งความเจ็บปวดที่เสียดแทงยุนโฮทางอ้อม  เงียบกันอยู่หลายนาทีก่อนคนที่พาออกมาจะเริ่มพูดสิ่งที่ตัวเองแสนจะอึดอัดใจ

ยุนโฮจะเอายังไงกับเรา?

....

ยุนโฮรู้หรือเปล่าว่าเราป่วย  เราป่วยมากด้วยนะ  เมื่อวานเราก็ไม่มาโรงเรียนแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน  ยุนโฮไม่ห่วงเราบ้างเลยเหรอ?พูดสิ่งที่อึดอัดใจออกไปด้วยอารมณ์น้อยใจเต็มที่  แจจุงรู้สึกว่าตาเริ่มพร่ามัว  ไม่ใช่แค่จากความมึนงงที่เกิดขึ้นจากไข้  แต่มาจากม่านน้ำที่เริ่มบดบังดวงตาจนมองสิ่งตรงหน้าได้ไม่ชัดเหมือนเคย

...

ทำไมยุนโฮทำกับเราแบบนี้?  ไม่ห่วงเราเรายังทนได้  เข้าใจว่าคนเรามันบังคับให้มาคิดถึงกันไม่ได้หรอก  แต่ทำไม..  ทำไมล่ะยุนโฮ...  ทำไมวันนี้ถึงทำเหมือนเราเป็นแค่อากาศ...  ยุนมองไม่เห็นเราเลยเหรอ?  ไม่มีแจอยู่ในสายตาเลยใช่มั้ย?

แจ...  มันไม่ใช่..ขีดความอดทนของยุนโฮเริ่มเข้าสู่จุดสูงสุด  ความคิดที่อยากจะแกล้งคนสวยกำลังจะหมดไป  ดวงตาหวานที่ชอบสบตากับเขาเพื่อบอกความรู้สึกกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างดี  แววตาตัดพ้อ ที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและไม่เข้าใจส่งออกมาให้เขา  แต่สิ่งที่ยุนโฮไม่อยากเห็นมากที่สุด  คือน้ำตาที่หลั่งรินออกมาเป็นทาง...

มันไม่ใช่อะไร?  มันไม่ใช่อะไรกัน? ฮึกเสียงสะอื้นที่หลุดออกมาทำให้คนสวยเลือกที่จะเงยหน้าขึ้นสูง  หยาดน้ำตาที่ไหลออกมาทางหางตาทำให้ยุนโฮรู้สึกผิดจนลำคอแห้งผาก  ร่างสูงทำอะไรไม่ถูก  ทั้งมือทั้งปากมันหนักไปหมดจนไม่สามารถทำอะไรได้ดั่งใจซักอย่าง

แจไม่เข้าใจ...  แจคิดมาตลอดตั้งแต่ทะเลาะกับยุนวันนั้น..  คิดมาตลอดว่าความหมายของยุนมันคืออะไร?

....

ที่ยุนให้แจดูแลตัวเองมันหมายความว่ายังไง  มันหมายความว่ายุนอยากเลิกกับแจหรือเปล่า?อุณหภูมิที่เริ่มขึ้นสูงจนโลกเริ่มหมุน  แจจุงพยายามอย่างยิ่งที่จะเพ่งไปทางร่างสูง  อยากจะมองใบหน้าของคนที่ทำให้เขากลายเป็นคนบ้าให้ชัดๆ   เรี่ยวแรงที่มีเริ่มหดหายจนเริ่มเซ    ดีที่แขนเพรียวท้าวไว้กับผนังได้ทันเวลา  ไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องลงไปกองที่พื้นแล้ว

แจ..ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม  แขนหนากำลังจะเอื้อมไปรับร่างไร้เรี่ยวแรงนั่นไว้  หากแต่อีกคนกลับปัดแขนแข็งแรงนั่นออก

ทำไมยุนไม่ตอบ?  ทำไมยุนไม่บอกว่ายุนแค่อยากให้เราดูแลตัวเองมากกว่านี้  ทำไมยุนไม่บอกว่าเราเข้าใจผิดล่ะ? ฮึกเขื่อนน้ำตาของแจจุงแตกอย่างถาวรเสียแล้วเมื่อหยาดน้ำมากมายหลั่งไหลออกมาจากดวงตากลมโตที่เริ่มช้ำ  ยุนโฮยิ่งอึ้ง  ทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่...

ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีคนมาร้องไห้ตรงหน้า  แต่เป็นเพราะไม่มีใครที่ร้องไห้แล้วทำให้เขาเจ็บเสียดหัวใจได้มากขนาดนี้... 

 

ยุนโฮรู้สึกเหมือนตัวเองลืมวิธีการพูดไปแล้ว  สติสตางค์ไม่อยู่กับตัวจนอีกคนตีความไปผิดๆ  แจจุงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล้มแต่ก็พยายามดันแขนที่ค้ำยันเอาไว้ให้เขาได้ยืนตัวตรงเหมือนเดิม  เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยออกมาพร้อมน้ำตา  หากแต่หนักแน่นเหลือเกินในความรู้สึกของยุนโฮ

 

เราเลิกกันเถอะ

แจ...

จบกันแค่นี้ดีกว่า  คบกันไปก็มีแต่อึดอัดใจทั้งคู่  ในเมื่อ.. ฮึก..  ในเมื่อยุนก็ไม่ได้แคร์อะไรเราอยู่แล้วนี่แจจุงใช้กำลังเฮือกสุดท้ายเดินกลับไปในทางที่จากมา  แต่ก้าวไปได้ไม่ถึงสามก้าวก็รับรู้ถึงอ้อมกอดของใครบางคนที่โอบเขาไว้จากด้านหลัง

ใครบางคนที่ใจร้ายเหลือเกิน...

 

ไม่เอานะ..เสียงทุ้มอุดอู้เพราะเจ้าของเสียงซุกหน้าไว้กับลาดไหล่บางอย่างหวงแหน  ร่างสูงรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงเกินกว่าปกติของร่างเล็ก  ความเป็นห่วงเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจอีกครั้ง

ปล่อยยุนโฮ!”แจจุงเสียงแข็งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  ไม่เข้าใจเลยว่ายุนโฮต้องการอะไรจากเขากันแน่?  ถ้าอยากจะเลิกก็ไม่ควรมากอดเขาแบบนี้

เดี๋ยวเค้าก็เข้าใจผิดไปเองอีกว่าเรายังเหมือนเดิม...

ไม่อยากคิดไปเองฝ่ายเดียวอีกแล้ว !

 

ไม่เอาอ้อมแขนที่ว่ารัดแน่นกว่าเดิม  แจจุงที่หมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะเดิน  ทำอะไรไม่ได้นอกจากตกอยู่ในอาณาเขตที่ร่างสูงสร้างขึ้นอยู่อย่างนั้น

ยุนต้องการอะไรจากเรากันแน่  ฮึก  เลิกทำให้เราสับสนได้แล้ว

 

เพราะทำอะไรไม่ได้  แจจุงจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า  รองรับน้ำตาที่ไหลออกมามากกว่าที่เจ้าตัวจะคาดคิด  ยุนโฮเบนร่างบอบบางให้หันมาทางเขา  ร่างสวยสะอื้นฮักจนสั่นไปทั้งร่างกาย  มือหนากดเข้าที่ท้ายทอยสวย  เบี่ยงใบหูนิ่มให้สัมผัสเข้า ณ จุดที่หัวใจของเขาอยู่

ได้ยินมันมั้ย?

ฮึก..  ไม่

จำได้มั้ยว่า  ไม่ใช่แค่เสียง  แต่หัวใจดวงนี้...  ผมยกให้เจ้าหญิงครับ

อะไรกัน?”น้ำตายังคงเจิ่งนองหากแต่เสียงสะอื้นเริ่มเบาลงไป  เสียงตุบตับจากใครอีกคนจึงเด่นชัดขึ้นกลางใจ

ขอโทษนะครับเจ้าหญิง  ผมไม่น่าแกล้งเจ้าหญิงเลยเสียงทุ้มเอ่ยนุ่มๆเหมือนเคย  หากแต่คราวนี้สายตาที่ส่งมานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด  แจจุงสะอื้นออกมาอีกครั้งเมื่อเข้าใจสิ่งที่ร่างสูงต้องการจะบอกลางๆ  มือเล็กทุบเข้าไปอกหนาดัง อั้ก  หนึ่งทีจนยุนโฮถึงกับจุกเมื่อคนสวยของเขาไม่ได้ยั้งมือเลยสักนิด 

แต่หากนั่นพอจะช่วยให้ร่างสวยหายโกรธเค้าล่ะก็  ต่อให้ต้องโดนกระทืบยุนโฮก็ยอม...

 

นายมันใจร้ายที่สุด  ทำไมต้องแกล้งกันแบบนี้ด้วย?  สนุกมากมั้ยยุนโฮ?”แจจุงร้องไห้หนักกว่าเดิม  แรงสั่นรุนแรงที่ส่งมาถึงอกแกร่งทำให้ยุนโฮอยากจะต่อยตัวเองให้ตาย  เสื้อนักเรียนของเขาถูกแจจุงกำแน่นเสียจนยับยู่ยี่  ควาบคับแค้นของแจจุงคงมีไม่น้อย  แต่คนสวยก็ไม่คิดจะระบายมันกับร่างกายเค้าทั้งๆที่สมควรทำ

ขอโทษ..  ขอโทษนะครับ

รู้มั้ยว่าแจต้องร้องไห้เพราะยุนมากี่ครั้ง  เมื่อคืนได้แต่คิดเรื่องของยุนจนนอนไม่หลับ  ทำไมล่ะ?  ยุนแคร์กันจริงๆเหรอ?  ทำไมยุนถึงอยากให้เราเสียใจล่ะ?

ขอโทษนะครับ..  ขอโทษจริงๆมือหนาลูบหลังบางอย่างปลอบโยน  คนสวยที่พรั่งพรูความรู้สึกยังคงร้องไห้ด้วยความไม่เข้าใจ  ใจหนึ่งก็โกรธแสนโกรธ  แต่อีกใจมันกลับยินดี...

ยินดีเรื่องอะไรตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ...  แต่อย่างน้อยก็ดีใจที่สุดท้ายอ้อมกอดอุ่นๆนี้ก็ยังคงเป็นของเขาเหมือนเดิม

 

ยุนมันแย่ที่สุด  ฮึก  ถ้าเราคบกันต่อไป...  ยุนจะทำให้เราเสียใจอย่างนี้อีกหรือเปล่า?

ยุนจะไม่ทำอีก...  จะไม่ทำอีกจริงๆครับ   เรา... เรา ...อย่าเลิกกันเลยนะเสียงทุ้มอึกอักเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่มั่นใจ  เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาจำเป็นต้องมาง้อใครคนนึงด้วยคำพูดแบบนี้

สลัดรักเขามาก็มาก  พึ่งจะรู้วันนี้เองว่าความรู้สึกของคนกลัวโดนทิ้งมันเป็นอย่างนี้เอง...

 

จริงๆนะ?  สัญญารึเปล่า?ร่างบอบบางเงยหน้าขึ้นจากอกหนา  ดวงตาหวานที่ประปรายด้วยหยาดน้ำเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ  ยุนโฮมองเข้าไปในหน้าต่างของใจทั้งสองก่อนจะเน้นย้ำให้อีกคนได้มั่นใจ

สัญญาครับ

จะไม่ทำเหมือนแจไม่สำคัญแล้วด้วยใช่มั้ย?

ครับ

จะเป็นห่วงแจเหมือนเดิมด้วยหรือเปล่า?คำถามสุดท้ายที่เจ้าของคำถามต้องการแน่ใจมากที่สุดถูกเอ่ยมาพร้อมสายตาไม่มั่นใจ

แจจุงไม่มั่นใจจริงๆว่าจะได้ ความห่วงใย  ที่เขาเคยปัดมันทิ้งกลับมาเหมือนเดิม...

 

แน่นอนครับเสียงทุ้มที่เอ่ยหนักแน่นทำให้แจจุงระบายยิ้มจางๆ  แขนเพรียวยกขึ้นโอบลำคอแกร่งให้ลดระดับลงมา  หน้าหวานทิ้งน้ำหนักอยู่ที่ลาดไหล่แข็งแรงพร้อมดึงอีกคนให้เข้ามาใกล้จนอกแนบสนิทกัน  ยุนโฮเองก็รั้งคนตัวเล็กมากอดแน่นจนแทบจะหลอมเป็นคนๆเดียวกัน  รอยยิ้มค่อยๆเกิดขึ้นที่ใบหน้าของคนดังทั้งสองอีกครั้ง

ดีใจจังที่เรายังเหมือนเดิมแจจุงพูดได้เพียงเท่านั้นก่อนคนสวยจะหมดสติไป  ทั้งจากไข้และความเหนื่อยจากการร้องไห้จริงๆจังๆ

แจ... แจร่างสูงเรียกชื่อเมื่อน้ำหนักของร่างกายบอบบางถูกถ่ายมาไว้ในอ้อมกอดของเขาทั้งหมด  หลังมือหนายกขึ้นแตะหน้าผากใสก่อนจะสะดุ้งออกเมื่อร่างกายของแจจุงร้อนราวกับไฟ  ยุนโฮตะหวัดแขนอุ้มแจจุงให้ลอยจากพื้น  แล้ววิ่งไปห้องพยาบาลเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

ครูครับเพื่อนผมไข้ขึ้นหนักเลยครับคุณครูประจำห้องพยาบาลรีบรุดจัดเตียงให้คนป่วย  ในขณะที่คุณหมอประจำห้องพยาบาลก็ลุกมาดูอาการทันที  เทอร์โมมิเตอร์ดิจอตอลถูกสอดเข้าไปในรูหู  เสียงติ๊ดๆดังขึ้นพร้อมหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีแดงบ่งบอกว่าร่างที่นอนอยู่นี้มีไข้สูง

40องศาเลยเหรอคุณหมอพึมพำกับตัวเอง  ก่อนจะสั่งพยาบาลให้หยิบยาพร้อมเข็มฉีดยามาให้พร้อม  คุณหมอจัดเตรียมอะไรอยู่สักพักก่อนปลายเข็มแหลมจะถูกแทงเข้าที่ข้อพับแขน  ส่งผ่านยาบางอย่างเข้ากระแสเลือดโดยด่วน  พยาบาลสาวนำสำสีมาปิดด้วยเทปปิดแผลให้เรียบร้อย  เจลลดไข้ถูกปิดไว้ที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาก่อนพยาบาลคนเดิมจะห่มผ้าให้คนป่วย

ผมอยู่เฝ้าได้ไหมครับ?

ไม่มีเรียนหรือไงนายยุนโฮ?คุณครูประจำห้องพยาบาลถามขึ้น  แม้จะไม่เคยสอนร่างสูงคนนี้แต่ชื่อเสียงอันโด่งดังก็พอจะทำให้เธอรู้จักนักเรียนคนนี้บ้าง

รู้ด้วยว่าคนที่ป่วยชื่อคิมแจจุง..

แล้วยังรู้อีกว่าคิมแจจุงที่ว่าไม่ใช่แค่เพื่อนอย่างที่ร่างสูงได้อ้างตอนอุ้มเข้ามา...

ทำไงดีล่ะ  สายเลือดวายเริ่มร้อนๆซะแล้ว อิอิ

 

มีครับ  แต่..

เป็นห่วงเพื่อนหรอ?คุณครูสาวกวาย  เน้นหนักคำว่าเพื่อนจนยุนโฮรู้สึกได้  ไม่แน่ใจว่าคุณครูคนนี้จะมาแนวไหน  เลยไม่กล้าพูดอะไรมาก

ครับ  ขอผมอยู่เถอะนะครับครู  เดี๋ยวผมช่วยเช๊คสต๊อกยาก็ได้ครับสายตาจริงจังของนักเรียนทำให้คุณครูสาวยอมแพ้

ก็ได้ๆ  ไปนั่งเฝ้าเพื่อนเถอะ  ครูพึ่งเช๊คสต๊อกไปเมื่อวาน  เพื่อนเราเขาก็เป็นหนักอยู่  ถือว่าช่วยพวกครูดูแลคนไข้ก็แล้วกัน

ขอบคุณมากครับครู

ยุนโฮนั่งลงที่พื้นข้างเตียง  จังหวะเดียวกับที่คุณครูรูดม่านรอบเตียงที่มีไว้สร้างความเป็นส่วนตัวให้ผู้ป่วย  จึงเหมือนกับได้มีห้องเล็กๆอีกห้องที่มีเพียงยุนโฮและแจจุง

หายไวๆนะครับคนดีของผมมือหนากุมมือเล็กเอาไว้ก่อนจะยกขึ้นมาจูบแผ่วเบา  นิ้วโป้งใหญ่ลากไล้ไปตามผิวมือขาวราวกับจะปลอบโยนจากความเจ็บปวด  ยุนโฮท้าวคางมองแจจุงของเขาอยู่หลายชั่วโมงก่อนจะหลับไปทั้งๆที่มือยังคงกุมคนป่วยแสนรักไว้ตลอดเวลา

  

 

ยูชอนอยู่ไหนอ่ะ?  เราจะบอกว่าเราาจะไปหาแจจุงที่ห้องพยาบาลนะ  จะไปด้วยกันมั้ย?

// อ้อ  ได้ๆ  งั้นเดี๋ยวเจอกันที่ห้องพยาบาลนะจุนซู

อื้อจุนซูกดวางโทรศัพท์แบบรีบร้อน  มือเล็กหยิบกระเป๋าของตัวเองมาสะพาย  แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอากระเป๋าของคู่รักคู่ดังไปด้วย

หนักชะมัด!”ถึงจะบ่นแต่คนตัวเล็กก็ไม่ละความพยายามที่จะหอบสัมภาระทั้งหมดนั่นไปให้ถึงห้องพยาบาลให้ได้

 

คุณครูฮะ  คิมแจจุงอยู่เตียงไหนฮะนักเรียนหน้าตาน่ารักที่มาพร้อมของพะรุงพะรังพูดออกมาได้แค่ประโยคเดียว  นักเรียนอีกคนที่ออกไปในแนวหล่อก็ปรากฏขึ้นข้างหลัง

จุนซูทำไมถือของเยอะขนาดนี้  มาเราช่วยนักเรียนคนที่มาทีหลังไม่ได้สนใจจะทักอาจารย์หรือคุณหมอเลยแม้แต่น้อย  มือหนากุลีกุจอหยิบกระเป๋าสองใบจากมือเล็กเหลือไว้แต่กระเป๋าสะพายของตัวเองเท่านั้นที่จุนซูยังถืออยู่

ก็ยูชอนมาช้านี่นาคนน่ารักบ่นปนอ้อนเรียกรอยยิ้มจากยูชอนได้ทุกครั้ง  แต่คราวนี้ดูจะมีอีกคนที่ยิ้มตามไปพร้อมกัน...  คุณครูสาวอมยิ้มแถมแอบกรี๊ดในใจกับความน่ารักของคนสองคนตรงหน้า  ก่อนจะประมวลผลเอาเองในใจ..

คนนี้ปาร์คยูชอน  อีกคนคือคิมจุนซู  เห็นได้ข่าวว่าช่วงนี้ตัวติดกัน  ไม่นึกว่าจะกิ๊กกันจริงแฮะ...

อย่าดูถูกผู้ติดตามข่าวนักเรียนแบบอินไซด์แบบฉันนะ  ฉันรู้ด้วยว่าปาร์คยูชอนคนนี้มันหล่อไม่เลือก!  ไม่นึกว่าจะยอมหยุดอยู่ที่ใครจริงๆ

หรือว่าเจ้าหนูจุนซูนี่ก็เป็นแค่ของเล่นชิ้นนึง?

โอ๊ยตาย! สนุกเหมือนอ่านฟิกเลยแฮะ!

 

คุณครูฮะ  คุณครูจุนซูเรียกครูประจำห้องอยู่สองสามที  ไม่รู้ครูเขาเหม่ออะไร

อ่ะ.. ว่าไง

คือคิมแจจุงเพื่อนผมอยู่เตียงไหนเหรอฮะ

เตียง5น่ะ  เงียบเสียงหน่อยนะ  ไม่รู้เพื่อนเธอจะยังหลับอยู่รึเปล่า?

ขอบคุณครับร่างเล็กที่ดูร่าเริงก้าวฉับๆไปหาหมายเลขเตียงที่คุณครูสาวได้บอกทันที

เตียง5  เจอแล้ว!”พูดกับตัวเองอย่างดีใจ  มือเล็กเลื่อนไปดึงม่านบังตาให้เปิดออกเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้  ทำได้แค่เพียงแง้มหน้าเข้าไปดู  คนตัวเล็กก็ปล่อยม่านแล้วอมยิ้มกับตัวเองอย่างมีความสุขจนร่างสูงที่เดินมาทีหลังแอบกลัวว่าแก้มกลมๆนั่นจะแตกออกเสียก่อนไหม

มีอะไรเหรอจุนซู?  ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?

ยูชอนดูเอาเองสิ  คิคิ

ยูชอนวางกระเป๋าของแจจุงยุนโฮลงกับพื้น  มือหนาแง้มม่านดูตามจุนซูบ้าง  รอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะปิดม่านแล้วหัวเราะคิกคักกับจุนซูเบาๆ

อย่างนี้มันต้องถ่าย...  เดี๋ยวเอาไปให้ชมรมหนังสือพิมพ์ดีกว่า  พาดหัวใหญ่ๆเลย  คุณชายชองยุนโฮสิ้นลายให้เจ้าหญิงเสียแล้วจุนซูพูดพร้อมหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา  ร่างเล็กกดถ่ายไปรัวๆหลายช็อทด้วยความสนุก

คนตัวกลมยิ้มกับจอมือถือของตัวเองเมื่อภาพคนหล่อประจำโรงเรียนกุมมือเจ้าหญิงที่หลับบนเตียงไว้มันดูอบอุ่นใจจนน่าอิจฉา

จุนซูไม่ได้เอาโพลารอยด์มาเหรอ?  ถ่ายให้พวกมันไว้เป็นที่ระลึกหน่อยสิ

คิคิได้เลยจุนซูคว้ากล้องสีขาวสะอาดของตัวเองออกมา  เล็งอยู่พักหนึ่งก่อนแสงแฟลชจะวาบขึ้น  จนคนตื่นไม่ยากอย่างยุนโฮค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย

ไงเพื่อน  หลับสบายเชียวนะ

เลิกเรียนแล้วเหรอ? หาววววยุนโฮยกมือขึ้นจะบิดขี้เกียจ  หากแต่มือซ้ายของเขากลับโดนกุมแน่นจากคนบนเตียง  ร่างสูงยิ้มจางๆก่อนจะค่อยๆดึงมือของเขาออกมาจากการกอบกุม

เออสิ  ช่วงนี้มึงนี่ไม่มีการศึกษาเลยนะ  มึงมาโรงเรียนแต่ไม่เข้าเรียนแบบนี้มาสามวันแล้วนะเพื่อน  วันแรกก็ทะเลาะกับคนสวยของมึงตั้งแต่จบโฮมรูม  มึงเลยหนีกลับบ้าน  วันที่สองนี่พอรู้ว่าเจ้าหญิงป่วยหนักก็แทบจะกระโจนตัวออกทางหน้าต่าง  แล้ววันนี้อุตส่าห์มาเรียนก็เสือกมาขลุกอยู่ห้องพยาบาลกับเค้าทั้งวัน...  กูว่ามึงคลั่งเค้าเอามากๆแล้วนะไอ้ยุน

ว่าแต่มึงเถอะ...  รู้ละเอียดขนาดนี้ไม่ใช่เพราะตัวติดกับจุนซูอย่างกับปาท่องโก๋หรือไง?โดนเพื่อนสวนกลับอย่างรู้ทัน  ยูชอนไม่ได้ทำอะไรนอกจากย่นจมูกไปให้ต่างกับจุนซูที่แก้มใสเริ่มขึ้นสีจางอีกครั้ง

ปลุกแจได้แล้วมั้งยุน  เลิกเรียนแล้วด้วย  จะได้กลับไปนอนที่บ้านจุนซูเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงเพื่อน  ยุนโฮพยักหน้าหน่อยๆก่อนมือหนาจะสะกิดเบาๆ

เจ้าหญิง...  ตื่นได้แล้วครับ  เจ้าหญิง  เจ้าหญิงเรียกอยู่หลายครั้งกว่าแจจุงจะยอมออกจากฝันหวาน  เปลือกตาสีไข่มุกปรือขึ้นช้าๆด้วยความงัวเงีย

ไงแม่คนสวย  หลับได้หลับดีจริง  ช่วงนี้มาเจอแจทีไรก็อยู่บนเตียงทุกที 555จุนซูพูดออกมาขำๆ  พร้อมกับส่งแขนไปช่วยพยุงเพื่อนของเขาให้ลุกขึ้นจากเตียงโดยง่าย

แซวจังแจจุงพึมพำออกมาเบาๆ  ร่างสวยมองคนตัวสูงที่ยังคงนั่งอยู่พื้นแล้วยิ้มออกมาจางๆ

ยุนพาเรามาเหรอ?

ครับ

แจจุงกวาดตามองรอยเสื้อที่ยับย่นเกินควรกับผมสีดำที่ยุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งตื่นนอนนั่นก่อนจะถามออกมา

อยู่เฝ้าเราด้วยหรือเปล่า?

ครับ... จับมือเอาไว้ตลอดด้วยนะครับ

แจจุงยิ้มหวาน  แก้มที่เคยซีดขาวค่อยๆถูกแต่งแต้มสี  จนเป็นสีชมพูดูน่ารักด้วยความเขิน  ก่อนปากอิ่มจะอ้อมแอ้มตอบออกไป

ขอบคุณนะยุน

ยุนโฮรู้สึกได้แน่ชัดว่าการได้เห็นคนตรงหน้ายิ้มเขินอายอย่างมีความสุขนี้  คือความสุขครั้งยิ่งใหญ่ของเขา  ปากได้รูปยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเกือบครบทุกซี่

พอดีกันก็กลับมาสวีทเว่อร์อีกแล้วคนตัวเล็กขี้อิจฉาบ่นออกมาตามสไตล์  จุนซูเอื้อมไปเปิดม่านที่เตียงให้กว้างขึ้น  เวลาเพื่อนเขาจะลงจากเตียงจะได้ไม่ลำบากนัก

กลับกันเถอะ  เริ่มหิวตะหงิดๆแล้วเป็นจุนซูอีกครั้งที่พูดออกมา  ยูชอนก้มลงไปหยิบกระเป๋าสองใบขึ้นมาแล้วส่งมันให้เพื่อนรัก  ยุนโฮรับกระเป๋ามาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว  ส่วนมืออีกข้างก็ประคองแจจุงไม่ปล่อย

ยุนไม่เป็นไร  เราเดินไหวแจจุงพยายามแกะแขนแข็งแรงที่โอบเอวเขาไว้ออกด้วยความกระดาก  ดูเหมือนยาที่โดนฉีดกับการพักผ่อนที่มากพอจะทำให้ร่างกายเขาเริ่มฟื้นตัวขึ้นบ้างแล้ว

ยุนโฮจำต้องละแขนของตัวเองออกตามใจคนสวย  หากแต่มือหนาก็เคลื่อนตัวจับมืออุ่นๆของอีกคนทันที

ขอจับมือนะร่างสูงมองหน้าสวยราวกับผู้หญิงเพื่อรอคำตอบ  ก่อนคำตอบทั้งหมดจะออกมาพร้อมรอยยิ้มของนางฟ้า

อื้อ 

จุนซูที่ตามอยู่ด้านหลังชี้นิ้วพร้อมพึมพำขมุบขมิบแซวคู่รักคู่ดังข้างหน้ากับยูชอน  จนเรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี

พากันเดินมาจนถึงตึกจอดรถของโรงเรียน  รถสีดำขลับคันหรูของปาร์คยูชอนก็ปรากฏขึ้นในสายตา

จุนซูกลับกับยูชอนเลยก็ได้นะ  ไม่ต้องไปดูเราหรอก

ทำไมล่ะ?

ไปหาอะไรกินเถอะ  หิวไม่ใช่เหรอ?  เดี๋ยวเรากลับบ้านก็คงนอนยาวอีกแหละ  ไม่ต้องไปดูหรอก555

เอางั้นเหรอ?

อื้ม

ก็ได้  งั้นไว้พรุ่งนี้เจอกันนะแจ  ไม่ไหวก็ไม่ต้องมาเรียนนะรู้เปล่า?

จ้าๆ  กลับบ้านดีๆนะ

แจจุงยุนโฮยืนรอจนรถคันสวยผ่านหน้าไป  แล้วค่อยๆเดินต่อเพื่อไปหารถของยุนโฮบ้าง

 

มาหาใครครับ?ยามคนเดิมที่เฝ้าคฤหาสน์ตระกูลคิมถามออกมาเมื่อมีรถมาจอดที่หน้าประตูบ้าน  ยุนโฮลดระดับหน้าต่างลง

มาส่งแจจุงครับ

คุณลุงยามก้มมองเข้าไปในรถคันหรูเล็กน้อย  ก่อนจะพบคุณหนูของเขานั่งโบกมือให้ที่เบาะหน้า  ชายมีอายุรีบวิ่งเข้าไปในป้อมเพื่อกดเปิดประตูอัตโนมัติทันที

รถคันหรูขับเข้าไปจอดอย่างชำนิชำนาญก่อนจะพากันขึ้นห้องคนป่วยไป

คุณหนูคะ  เป็นยังไงบ้าง?คุณป้าแม่นมดูจะเป็นห่วงเอามากๆ  หญิงสูงอายุรีบถามคำถามทันทีที่เธอเข้ามาถึงห้องนอนของคุณหนูที่รัก

ไม่เป็นไรแล้วฮะคุณป้า

ขอบคุณคุณยุนโฮด้วยนะคะ อุตส่าห์มาส่ง

ไม่เป็นไรครับ  แค่นี้สบายมาก

กลับมาเหนื่อยๆหิวหรือยังคะ?คุณป้าแม่นมเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังก่อนจะพบว่านี่ก็ปาเข้าไปเกือบห้าโมงเย็นแล้ว

รบกวนคุณป้าทำอะไรให้ยุนโฮเค้ากินหน่อยแล้วกันนะฮะ

ได้ค่ะคุณหนูรับคำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนคุณป้าผู้ดูแลบ้านจะรีบเดินเข้าไปสั่งงานแม่ครัวทันที

ไม่นอนเหรอครับเจ้าหญิง?ยุนโฮถามขึ้นเพราะตอนนี้เขากับแจจุงมานั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี  และไม่มีทีท่าว่าแจจุงจะอยากกลับไปนอนบนเตียงสักนิด

เบื่อแล้ว  นอนเยอะเกินไปแล้ว

แล้วโอเคขึ้นบ้างหรือยังครับ?

อื้อ  ดีขึ้นแล้วล่ะ  แต่ยังเวียนหัวอยู่นิดหน่อย

ถ้าไม่ไหวบอกผมเลยนะครับยุนโฮพูดออกมาพร้อมสายตาที่ดูเป็นห่วงจริงๆ  แจจุงยิ้มหวานให้อย่างมีความสุข

อื้อ

สองคนนั่งดูทีวีกันพักใหญ่  แม้ยุนโฮจะไม่ได้จับมือบอบบางนั่นเอาไว้  แต่แค่แขนที่สัมผัสกันก็ทำให้แจจุงรู้สึกอบอุ่นเพียงพอแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสร็จแล้วค่ะคุณหนู  คุณยุนโฮป้าเอาไปวางไว้ที่โต๊ะริมระเบียงเหมือนเดิมนะคะ

ขอบคุณมากครับป้า

ค่ะ  มีอะไรก็เรียกป้านะคะทิ้งคำพูดไว้เท่านั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

ยุนโฮกับแจจุงค่อยๆเดินออกไปยังระเบียงก่อนจะนั่งกันที่โต๊ะสีสะอาดที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย  มือหนาเอื้อมไปรินน้ำสะอาด  ฉีกซองเกลือแร่แล้วผสมให้คนสวยของเขาเหมือนเคย  แจจุงรับจิบพร้อมๆกับยุนโฮที่เริ่มทานอาหารที่แม่นมของแจจุงจัดมาให้

อร่อยมั้ย?เสียงหวานถามขึ้น

อร่อยครับ

เสียงพูดคุยพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักส่งออกมาให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ  อาจเป็นเพราะไม่ค่อยได้คุยกันมาหลายวัน  จนดวงอาทิตย์ค่อยๆลับลาลง  ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ  ลมเย็นๆเริ่มพัดเอื่อย

เริ่มมืดแล้ว  เจ้าหญิงเข้าไปนั่งข้างในกันเถอะครับ  เดี๋ยวนั่งตากลมๆนานๆแบบเมื่อวานแล้วจะป่วยอีก

แจจุงยิ้มออกมาเหมือนคนจับผิดอะไรได้  นิ้วเล็กจิ้มไปที่แก้มกร้านแกล้งๆ

ยุนรู้ได้ยังไงว่าเมื่อวานเรามานั่งตากลมตรงนี้

...

ความจริงที่เอาหูฟังเสียบแล้วแกล้งหลับน่ะ  ตั้งใจจะแอบฟังเราใช่มั้ยล่ะ?เสียงหวานหัวเราะออกมาคิกคักเหมือนเด็กๆจนยุนโฮอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มใสเบาๆอย่างรักใคร่

ก็เป็นห่วงนี่ครับ

บ้าพูดออกมาเบาๆ  แก้มใสถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่ออีกครั้ง  แจจุงจับมือหยาบให้ออกไปจากพื้นที่ใบหน้าตัวเองก่อนจะดันตัวลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป

นั่งดูทีวีไปคุยกันไปกันไปอยู่พักใหญ่กว่ายุนโฮจะรู้ตัว  ข้อมือหนาถูกยกขึ้นเพื่อดูเวลา  แล้วเขาก็พบว่านี่ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว

ดึกแล้วผมกลับดีกว่า  เจ้าหญิงจะได้นอนพักผ่อนด้วยนะครับยุนโฮดันตัวลุกขึ้นจากโซฟา  เดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองมาไว้ในอุ้งมือ  ก่อนจะหันมาหาร่างบางที่เดินตามมาเงียบๆ

มีอะไรหรือเปล่าครับ?เอ่ยถามออกไปเพราะคนสวยที่อยู่ตรงหน้าดูอึกอักเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง  แจจุงเชยตาขึ้นมองหน้าหล่ออยู่แวบนึงก่อนจะตะหวัดสายตาลงมองต่ำพร้อมพูดออกมาอ้อมแอ้ม

เอ่อ.. คือ..แก้มใสเริ่มขึ้นสีระเรื่อมากขึ้นจนยุนโฮชักอยากจะรู้แล้วว่าสิ่งที่ร่างสวยต้องการจะบอกเขาคืออะไร  เสียงทุ้มเอ่ยออกไปเพื่อกระตุ้น

ว่าไงครับ?  มีอะไรเหรอ?

คือเราเริ่มเวียนหัวอีกแล้วล่ะยุนโฮ...  ไม่รู้ว่าจะเป็นไข้อีกหรือเปล่า?ใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อทำให้ยุนโฮคิดว่าตัวเองตีความผิด  ที่แดงนั่นเป็นเพราะไข้หรอกเหรอ?

มือหนาเอื้อมไปหมายจะแตะหน้าผากเกลี้ยงด้วยความเป็นห่วง  แต่คำพูดที่แจจุงเอ่ยออกมากลับทำให้ร่างสูงชะงักมือ

วันนี้อยู่ดูแลเราได้มั้ย?

ครับ?ยุนโฮรู้สึกราวกับตัวเองเจอกล่องมหาสมบัติ  ดวงตาเรียวเล็กเบิกโตด้วยไม่อยากจะเชื่อหู  แจจุงเชยตาขึ้นมองอีกครั้ง  แววตาเขินอายถูกส่งมาจนยุนโฮหัวใจเต้นรุนแรง

วันนี้นอนด้วยกันนะ?

ยุนโฮยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว  จนได้รับฝ่ามืออรหันต์ของแฟนตีเข้าที่แขนหนักๆหนึ่งที

ยิ้มอะไรขนาดนี้?

ก็ดีใจนี่ครับมือหยาบยกขึ้นลูบแก้มอิ่มเบาๆ  ก่อนคนร่างสวยจะปลีกตัวเดินไปอีกทาง

ยุนอาบน้ำเลยมั้ย?  เริ่มค่ำแล้ว  จะได้เอาชุดให้แม่บ้านซักให้  เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีชุดใส่ร่างสวยที่เดินไปทางตู้เสื้อผ้าพูดขึ้น  มือเล็กพยายามหาเสื้อผ้าชุดใหญ่ที่สุดเท่าที่มี  เสื้อยืด กางเกงขายาวและผ้าเช็ดตัวสีสะอาดถูกยื่นมาให้  ยุนโฮรับทั้งสามอย่างมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ร่างสูงเดินออกมาอีกทีพร้อมเสื้อผ้าที่พับเรียบร้อย  แจจุงที่นอนอยู่บนเตียงชี้ไปทางด้านขวาเพื่อให้ยุนโฮวางเสื้อผ้าเอาไว้ในตระกร้า  คนหน้าหล่อเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งก่อนจะออกมาพร้อมกะละมังที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นกับผ้าขนหนูสะอาดหนึ่งผืน  มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อกับกางเกงออกมาจากตู้เสื้อผ้าของคนสวย  แจจุงมองการกระทำของคนหล่องงๆ

ทำอะไรเหรอยุน?

ยุนโฮวางกะละมังกับเสื้อผ้าบนโต๊ะข้างเตียง  ร่างสูงนั่งลงที่พื้นมองคนสวยที่ยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์

เดี๋ยวเช็ดตัวให้นะ

มะ..ไม่ ต้องก็ได้เสียงหวานเอ่ยอึกอัก  หน้าหวานเริ่มขึ้นสีเรื่ออีกครั้งจนยุนโฮแอบอมยิ้ม

ไม่ต้องเขินหรอกครับ  เมื่อวานยุนโฮก็เช็ดให้ตั้งหลายทีแล้ว

หละ..  หลายทีเลยเหรอ?แจจุงรู้สึกราวกับตัวเองกำลังไข้ขึ้นอีกครั้ง  แก้มของเขาคงร้อนระอุหากสัมผัสด้วยมือ

ไม่ต้องเขินหรอกครับ  ไม่ต้องถอดเสื้อก็ได้  เดี๋ยวยุนล้วงเข้าไปเช็ดเอง

อ่ะ..  อ๋อเหรอ  เมื่อวานยุนก็ล้วงเอาใช่มั้ย?แววตาเขินอายนั่นทำให้ยุนโฮยอมโกหกโดยการพยักหน้าเพื่อไม่ให้คนสวยของเขาเขินไปมากกว่านี้

งั้นเช็ดนะครับ

อะ..อื้อร่างสวยรับคำอย่างเสียไม่ได้  สายตาหวานมองร่างสูงที่เริ่มชุบผ้าขนหนูกับน้ำอุ่น  มือหนาบิดน้ำส่วนเกินออกอย่างตั้งใจ

ยุน..

ครับหน้าหล่อหันมามอง  ก่อนแจจุงจะเอ่ยสิ่งที่เขาตัดสินใจได้สักพักออกไป

คือแจตัดสินใจแล้วนะว่าแจจะไม่ลงว่ายน้ำถึงคนสวยบนเตียงจะพูดออกมาอย่างหนักแน่น  หากแต่แววตาเสียดายที่ไม่ได้ตั้งใจสื่ออกมาก็ทำให้ยุนโฮเลือกจะส่ายหน้าแทนคำตอบ

เจ้าหญิงลงเถอะครับ...

แต่ถ้ามันจะทำให้ยุนไม่สบายใจ...  แจคิดว่า...  แจลงอย่างอื่นก็ได้นะ

แต่เจ้าหญิงของผมอยากแข่งว่ายน้ำมากๆเลยไม่ใช่เหรอครับ?

...แจจุงเลือกที่จะเงียบ  เพราะเขาไม่อยากโกหก

ลงเถอะครับ...  ผมเองก็คิดมาตั้งแต่วันที่เราทะเลาะกัน...  ว่าผมไม่ควรบังคับเจ้าหญิงแบบนั้น  ในเมื่อสิ่งนี้เป็นสิ่งที่แฟนของผมอยากทำ...  ผมเองก็ควรจะส่งเสริมไม่ใช่เหรอครับ?

แล้วยุน.. เอ่อ..เสียงหวานเริ่มอึกอักอีกครั้ง  แจจุงไม่แน่ใจว่าจะถามออกไปดีหรือไม่

ครับ?

เอ่อ..  แล้วยุน..ไม่หวงเราแล้วเหรอ?

หวงสิครับ  แต่ไม่เป็นไร..  แค่เจ้าหญิงเข้าใจคำว่า ห่วง ของผม  ผมก็พอใจแล้วล่ะครับ

ขอบคุณนะยุนโฮแจจุงยิ้มหวาน  มีความสุขกับคำพูดที่มาพร้อมสายตาจริงจังนั่น

แต่ถ้าเจ้าหญิงได้เหรียญทองแล้วสัญญานะครับว่าจะไม่ลงอีก?

อื้อ  แจสัญญาหน้าสวยที่แย้มยิ้มมีความสุขนั่นทำให้ยุนโฮรู้สึกมีความสุขตามไปด้วย  คิดถูกแล้วที่ยอมให้แจจุงทำตามใจตัวเอง...

ถึงแม้เขาจะอยากสงวนเรือนร่างบอบบางนี้ไว้เป็นของตัวเองแค่ไหน...

แต่แค่เจ้าหญิงของเขายอมรับรู้ความห่วงใยของเขา  ไม่ปัดทิ้งแบบไม่ใยดีอย่างวันนั้นมันก็เพียงพอแล้ว...

 

ร่างสูงหันไปสนใจกะละมังน้ำที่ถูกละทิ้งเอาไว้อีกครั้ง  มือหนาเริ่มจุ่มผ้าขนหนูสีสะอาดลงไปอีกครั้ง  ค่อยๆบิดมันแล้วหันมาหาคนสวยของเขา  หน้าสวยที่มีแววตาเหมือนตัดสินใจอะไรสักอย่างอยู่ทำให้ยุนโฮเลือกจะถามออกไปอีกครั้ง

เป็นอะไรไปครับ?  คิดอะไรอยู่เหรอ?

เอ่อ..  แจ..  เอ่อ..แจจุงรู้สึกราวกับแก้มของตัวเองกำลังระเบิด  ความเขินอายก่อตัวขึ้นจนแก้มใสแดงฉานเมื่อสิ่งที่เขาตัดสินใจจะทำดูเป็นเรื่องที่น่าอายเสียเหลือเกิน

เป็นอะไรหรือเปล่า?  ไข้ขึ้นเหรอครับ?  หน้าแดงมากเลย?  ปวดหัวไหม?ยุนโฮกุลีกุจอถามด้วยความเป็นห่วง  คนตัวสูงดันตัวขึ้นนั่งบนเตียง  มือหนาละทิ้งผ้าขนหนูผืนน้อยอีกครั้งก่อนเอื้อมไปสัมผัสแก้มอิ่มใสสีจัดนั่นทันที  ความร้อนที่ส่งผ่านมาให้ทำให้ยุนโฮรู้สึกร้อนใจอย่างบอกไม่ถูก

แก้มร้อนมากเลย...  เพราะเมื่อกี๊ไปตากลมแน่ๆเลยคนหล่อออกปากดุเมื่อเห็นว่าคนสวยของเขาเริ่มป่วยอีกแล้ว  ยุนโฮดันหน้าผากของตัวเองเข้าสัมผัสกับหน้าผากของอีกคนด้วยอยากจะเช๊คให้มั่นใจว่าตัวของแจจุงร้อนกว่าเขามากขนาดไหน

หน้าผากไม่ร้อน  แต่แก้มร้อนแฮะละห่างออกมาเพียงเล็กน้อยก่อนดวงตาคมจะสบเข้ากับตาหวานที่ส่อแววบอกว่าร่างสวยกำลังเขิน  ยุนโฮหัวเราะเบาๆกับความห่วงโอเวอร์ของตัวเอง...

ที่แท้ก็เขินสินะครับเจ้าหญิงของผม...

 

ยุนโฮยิ้มเท่ห์แบบที่สาวๆต้องละลายลงไปกับพื้น  แนบหน้าผากของตัวเองเข้าไปอีกครั้งเพื่อดวงตาจะได้ประสานในระดับเดียวกัน  ตาเรียวพยายามค้นหาสิ่งที่คนสวยอยากบอกเขาจากตาดำกลมโต  ก่อนแจจุงจะตะหวัดตาลงต่ำ  ไม่กล้าสบตาแฟนของเขาต่อ

เมื่อกี๊เจ้าหญิงจะบอกอะไรผมเหรอครับ?เสียงทุ้มเอ่ยถามทั้งๆที่หน้าผากยังแนบชิดกัน  แจจุงกำคอเสื้อของตัวเองแน่นด้วยความไม่มั่นใจก่อนคนสวยจะใช้มือดันอกแกร่งให้ออกห่างกว่าเดิม  เพิ่มพื้นที่ให้เขาหายใจได้บ้าง

เอ่อ..  คือ..  ยุนเคยบอกเราว่า...  ถ้าเราลงว่ายน้ำ... จะมีคนแอบมอง..เอ่อ.. อก..เราใช่มั้ย?

...ยุนโฮรู้สึกเหมือนตัวเองตื่นเต้นเสียจนหยุดหายใจ  ร่างสูงเงียบกริบมีเพียงดวงตาคมเท่านั้นที่ยังคงจับจ้องใบหน้าสวย   ลุ้นเสียจนหัวใจเริ่มเต้นรัวเร็ว

 

แล้วยุน..  แล้วยุนอยากเห็นอกแจบ้างหรือเปล่า?

 

ยุนโฮหยุดหายใจไปแล้ว  สมองของเขาขาวโพลนไปเสียหมด  คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง  ในสายตามีเพียงเจ้าหญิงคนสวยแก้มแดงจัดที่ยกมือเล็กขึ้นกำคอเสื้อตัวเองเสียจนยับยู่ยี่  หัวใจแกร่งเต้นถี่เร็วจนยุนโฮกลัวว่ามันจะหลุดออกมาจากอก

อะ..อะ..เอ่อยุนโฮไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมานั่งตื่นเต้นเสียจนติดอ่าง  พูดอะไรไม่ออกแบบนี้  ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มร้อน..  และสาเหตุของความร้อนที่แก้มก็มาจากร่างสวยที่ท่าทางจะเมาไข้เอามากๆ

แจจุงคนปกติไม่มีทางพูดอะไรแบบนี้ออกมาแน่นอน  เขามั่นใจ  สุดยอดของความมั่นใจ !

ให้ตายสิ! ไม่อยากให้แจจุงหายป่วยเลยโว้ยยยยยยยยยยยยย !

 

อะ..  เอ่อ..ยุน..

...คนสวยก้มหน้างุด  เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน  ยุนโฮพยายามรวบรวมสติของเขาให้กลับเข้าที่มากที่สุดก่อนจะเอ่ยคำตอบไปด้วยเสียงสั่นๆ

อยาก..  อยากเห็นสิครับยุนโฮไม่รู้ว่าการตอบไปแบบนี้จะทำให้แจจุงรู้สึกแย่กับเขาหรือเปล่า...  ในเมื่อเขาเองก็เป็นเพียงผู้ชายทั่วไป...

และที่สำคัญเขาไม่อยากโกหกคนตัวเล็กข้างหน้านี้เลย...

 

ร่างทั้งสองนั่งอยู่บนเตียงเดียวกัน  แม้จะใกล้กันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจ  ตอนนี้กลับเงียบกริบเมื่อไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา  แจจุงขยำเสื้อของตัวเองแน่นกว่าเดิมก่อนร่างสวยจะเอ่ยประโยคที่เจ้าตัวเองคิดว่าน่าอายที่สุดในโลกออกไปแผ่วเบา  แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวร่างสูงจนเริ่มมึนงง

งั้นเรา...  เราจะให้ยุนโฮดูนะ

ครับ?  ฮะ?ยุนโฮเลิ่กลั่กไปหมด  ตาคมเริ่มมองภาพเบลอเมื่อหัวใจสูบฉีดเลือดหนักเสียจนมึน  มือหนายกขึ้นกุมขมับของตัวเองเพื่อรวบรวมสติ

ถ้าเรา...  ถ้าเราลงแข่ง...  คนหลายสิบคนอาจจะถึงร้อยคนที่มาดูการแข่ง... เค้าก็จะเห็น...แจจุงจงใจละเว้นส่วนของร่างกายของเขาไว้เพราะไม่กล้าพูดออกมาจริงๆ  คนสวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพรูคำพูดที่ตั้งใจจะบอกยุนโฮออกไป

ถ้าเป็นอย่างนั้น...  เราอยากให้ยุนโฮได้เห็นเป็นคนแรก

ยุนโฮตัวแข็งไปแล้ว  สมองไม่สามารถรับข้อมูลอะไรมาประมวลได้อีก  ทั้งหัวมีแต่คำพูดของแจจุงสะท้อนไปมาจนมึนไปหมด  ปากหนาอ้าออก  ทำอะไรไม่ถูก  ได้แต่นั่งบนเตียงนิ่ง

แจจุงเริ่มปล่อยมือของเขาออกจากคอเสื้อที่ยับย่นก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนักเรียนทีละเม็ด ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า  ความเขินอายทำให้มือบางสั่นเสียจนยากจะควบคุม  หน้าอกขาวผ่องค่อยๆปรากฏต่อสายตายุนโฮมากขึ้นเรื่อยๆ  ก่อนเกสรดอกไม้สีชมพูหวานจะฉุดรั้งสติให้กลับมาเข้าตัวอีกครั้ง

ยุนโฮเอื้อมมือไปยั้งมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้  ดวงตาคมมองใบหน้าสวยก่อนจะเอ่ยถามออกไป

จะดีเหรอ?

ถ้ายุนอยากเห็น...  แจก็จะให้ดู...

...

ยุนโฮจะเป็นคนเดียวที่แจยอมให้ดูแบบเต็มใจ...  แต่ให้แค่ดูนะ..  หยะ.. อย่าทำอย่างอื่นล่ะแก้มอิ่มแดงฉานอับอายกับสิ่งที่ตัวเองพูด  มือเล็กที่ถูกยั้งเอาไว้สั่นน้อยๆ  เมื่อเห็นว่าแฟนของเขาไมได้ตอบอะไร  แจจุงก็เริ่มปลดกระดุมของตัวเองต่อ  มือหนาที่ยังคงกุมมือเล็กนั่นเอาไว้ได้ทีสัมผัสผิวเนียนลื่นมือไปพร้อมๆกัน  จนในที่สุดเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดก็หลุดออกจากกันเผยให้เห็นหน้าอกที่เย้ายวนใจที่สุดสำหรับยุนโฮ

ผิวขาวราวกับน้ำนมสะท้อนแสงไฟราวกับมีออร่า  ไหนจะเม็ดกลมๆสีสวยสองอันที่ประดับเอาไว้  สีหวานจนน่าลิ้มลอง...  หน้าท้องแบนราบของเอวบอบบางที่เล็กกว่าผู้หญิงหลายคน..

ทุกอย่างของแจจุงกำลังทำให้ยุนโฮเป็นบ้า!

 

ยุน..  ยุนโฮเสียงหวานเรียกให้ร่างสูงหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง  ยุนโฮมองใบหน้าแสนเขินอายนั่นก่อนจะยิ้มออกมาให้อย่างอบอุ่น

ครับ?

ไม่.. ไม่เช็ดตัวให้แจแล้วเหรอ?

เช็ดครับๆยุนโฮดันตัวเองลงไปนั่งกับพื้นข้างเตียงอีกครั้ง  มือหนารีบบิดน้ำออกจากผ้าขนหนูอีกครั้ง  ค่อยไล้ผ้าไปตามใบหน้าสวยหวานราวกับผู้หญิงเบาๆ  ไล่ลงลำคอไปจนถึงหน้าอกแสนเย้ายวน  ยุนโฮรู้สึกว่าตัวเองมือสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนผ้าที่ไล้ลงบนร่างบอบบางต้องสั่นไปเสียด้วย 

ยุน..  เป็นอะไรหรือเปล่า?  มือสั่นมากเลย...  แจเช็ดเองก็ได้นะ

มะ..  ไม่เป็นไรครับ

ยุนโฮเริ่มไล้ผ้าต่อไป  พยายามยั้งใจอย่างยิ่งไม่ให้เอื้อมไปสัมผัสผิวขาวตรงหน้าอกของคนสวย  วงแขนหนาช้อนตัวแจจุงให้ลุกขึ้นเล็กน้อยเพื่อเช็ดหลังบอบบาง  ก่อนจะละจากหน้าอกเซ๊กซี่เพื่อไปเช็ดแขนเพรียว

แจจุงค่อยๆดึงเสื้อนักเรียนของเขาออกจากลำตัวเพื่อให้ยุนโฮได้ปฏิบัติการได้สะดวกมากขึ้น  แจจุงพอจะรู้ว่ายุนโฮต้องพยายามข่มใจอยู่หนักหนาเหมือนกัน...

เขาเข้าใจดีว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชาย...

แต่เขากลับรู้สึกอุ่นใจ  เพราะแม้ใบหน้าคมจะแสดงความอดกลั้นออกมา  แต่ทุกครั้งที่ผ้าผืนเล็กถูกใช้ไล้ลงมาบนผิว  แจจุงรู้สึกได้ถึงความนุ่มนวล...

ยุนโฮยังคงทะนุถนอมเขามากกว่าใคร...

 

ร่างสูงค่อยๆสวมเสื้อนอนแขนยาวให้แฟนของเขา  เมื่อหน้าอกขาวนวลเนียนถูกบดบังด้วยเนื้อผ้านุ่มอีกครั้ง  ยุนโฮก็พอจะใจเย็นลงได้บ้าง

เดี๋ยวข้างล่างเราเช็ดเองดีกว่าแจจุงพูดออกมาซึ่งร่างสูงเองก็เห็นด้วยอย่างมาก  มือหนาจุ่มผ้าลงไปในน้ำอุ่น  บิดผ้าให้  แล้วส่งไปให้แฟนของเขา

แจจุงเช็ดส่วนล่างของตัวเองภายใต้ผ้าห่มผืนหนาหลังจากถอดกางเกงของตัวเองออก  ยุนโฮพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่จินตนาการถึงเรียวขาเพรียวที่เปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มนั่น

ขอกางเกงหน่อยสิยุนร่างสูงรีบยื่นกางเกงขายาวไปให้ทันที  แจจุงยกตัวขึ้นเล็กน้อยขณะดึงมันให้ขึ้นมาอยู่ระดับเอว  มือเล็กจัดการวางชั้นในของเขาไว้บนกางเกงนักเรียนแล้วพับเพื่อไม่ให้สิ่งที่ใช้บดบังส่วนสำคัญต้องออกมาโชว์เรี่ยราด

มาเดี๋ยวเราเอาไปใส่ตระกร้าให้ยุนโฮรับเสื้อผ้าทั้งหมดของแจจุงแล้วเอาไปไว้ในตระกร้าผ้าใช้แล้วที่มุมห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ป้าเข้าไปนะคะ

เชิญครับแจจุงรู้สึกดีใจเล็กๆที่แม่นมของเขาไม่มาเร็วกว่านี้  ไม่งั้นแม่คนที่สองของเขาอาจจะหัวใจวายก็ได้

ป้าเอานมอุ่นๆมาให้คุณยุนโฮทานก่อนนอนน่ะค่ะ

ขอบคุณมากครับป้า

ป้าครับรบกวนเอาเสื้อผ้าของยุนโฮไปซักรีดให้หน่อยนะครับ  เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่มีใส่เอา

ได้ค่ะ  งั้นฝันดีนะคะคุณหนู  คุณยุนโฮ

ขอบคุณครับทั้งสองคนแย้มยิ้มไปให้หญิงแก่ใจดี  มือที่เริ่มเหี่ยวตามอายุจัดการปิดประตูให้สนิท

ยุนโฮเดินมายกแก้วนมขึ้นดื่มช้าๆจนหมด  แจจุงยิ้มออกมาก่อนจะบุ้ยใบ้บอกว่ามีคราบนมเปื้อนรอบปากยุนโฮเต็มไปหมด

ยุนเหมือนเด็กเลย คิคิร่างสวยที่นั่งหัวเราะอยู่บนเตียงดูน่ารักมาก  ยุนโฮไม่รู้ว่าเขายิ้มเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน  ร่างสูงเอื้อมมือเพื่อไปดึงร่างสวยขึ้นจากเตียงก่อนจะพูด

ไปแปรงฟันกันนะครับ

อื้อแจจุงรับคำ  ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมยุนโฮ  เสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องน้ำกว้างเมื่อคู่รักคู่ดังแกล้งกันไปแปรงฟันกันไปอย่างมีความสุข  เล่นกันอยู่ในห้องน้ำกว่าสิบนาที  ก่อนยุนโฮจะพาแฟนของเขามานอนที่เตียงตามเดิม  มือหนาเอื้อมไปหยิบยาสำหรับก่อนนอนส่งให้ร่างสวยของเขาที่จัดการใส่ปากแล้วตามด้วยน้ำทันที

จะนอนเลยมั้ยครับเจ้าหญิง?ถามขึ้นเมื่อเหล่มองนาฬิกาแล้วพบว่านี่เวลาสี่ทุ่มกว่าเกือบห้าทุ่มแล้ว  คนป่วยเองก็ดูเริ่มง่วง  ดวงตากลมเริ่มปรือปรอยอีกครั้ง

อื้อ

งั้นฝันดีนะครับเจ้าหญิงของผมร่างสูงดึงผ้าห่มให้สูงขึ้นจนแทบคลุมคอพร้อมรอยยิ้ม

ยุนไม่นอนด้วยกันเหรอ?

นอนด้วยสิครับ  เดี๋ยวไปนอนที่โซฟาไงยุนโฮพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม  หากแต่แจจุงกลับดูไม่พอใจสักเท่าไหร่

ไม่เอาอ่ะ  โซฟานั่นมันยาวไม่พอความสูงยุนหรอกนะยุนโฮเดินกลับมานั่งที่เตียงอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามอย่างอบอุ่น

แล้วจะให้ยุนนอนไหนดีล่ะครับ?ดวงหน้าหล่อมองคนสวยที่เริ่มดื้อเพราะความง่วงอย่างเพลินตา  ก่อนมือหนาที่ค้ำไว้ที่ฟูกขาวจะถูกสัมผัสโดยใครอีกคน

นอนกับแจสิ

เดี๋ยวเบียดนะครับคนดีเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอบอุ่นเหมือนเคย  มือหนาที่ไม่โดนจับเอาไว้ยกขึ้นลูบกลุ่มผมเบาๆ

นะครับนะ?เสียงหวานพร้อมสายตาอ้อนๆนั่นทำให้ยุนโฮยิ้มจนหยุดไม่ได้  ร่างหนาค่อยๆแทรกตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันก่อนจะรวบร่างบอบบางของคนป่วยไว้ในอ้อมกอดหลวมๆ

กอดนะครับ?

ก็กอดไปแล้วนี่แจจุงยิ้มหวานให้อีกครั้งแล้วปล่อยตัวให้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นสบายๆ

คืนนี้อุ่นจังเลย

ก็ใครให้เจ้าหญิงไปนอนข้างนอกล่ะครับ?  ลมโกรกขนาดนั้นจะไม่หนาวได้ยังไง?

ยุนโฮขี้บ่นจัง  รู้สึกอย่างกับโดนคุณหมอดุเลยเสียงหวานบ่นออกมาแบบเด็กโดนขัดใจ  แต่ยุนโฮก็ไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด

ก็คนป่วยไม่ยอมเชื่อฟังคุณหมอนี่ครับ...  เจ้าหญิงจำได้มั้ยว่าคุณหมอที่มาตรวจเค้าบอกว่าให้ทำอะไรบ้างถึงจะหายเร็วๆ?

คุณหมอบอกว่าให้แจงดอาหาร  กินยาตามที่สั่ง  ดื่มน้ำเยอะๆ  ให้อยู่ที่อุ่นๆ…”

แล้วมีอะไรอีกหรือเปล่าครับ?เสียงทุ้มพูดเนิบนาบ  เขารู้สึกราวกับกำลังคุยกับเด็กขี้อ้อนตัวเล็กๆ  คนสวยที่อยู่ในอ้อมกอดเขาตอนนี้น่ารักเสียจนเขาหยุดยิ้มไม่ได้เสียแล้ว

อืม...คนสวยใช้ความคิดนิดหน่อยก่อนจะยิ้มหวานออกมาอีกครั้ง

 

มีอีกอย่าง...

อะไรล่ะครับยุนโฮเลื่อนหน้าเข้าใกล้  แตะปลายจมูกของเขาเข้ากับของอีกคนอย่างแผ่วเบา  สายตาคมมองลึกลงไปใบแก้วตาสีเข้มที่ตอนนี้มีเพียงภาพเขาเท่านั้นที่สะท้อนออกมา  ยุนโฮรู้สึกได้ถึงแขนเพรียวที่โอบรอบคอเขาหลวมๆ

 

คุณหมอบอกว่าถ้าให้แฟนจูบจะหายป่วยเร็วล่ะเสียงหวานพูดออกมาอ้อนๆ  จนยุนโฮหายใจสะดุด  ร่างสูงปรายยิ้มอบอุ่นให้ก่อนมือหนาจะลูบที่ข้างแก้มใสแผ่วเบา

คุณหมอบอกอย่างนั้นเหรอครับ?ยุนโฮกดน้ำหนักลงบนจมูกเล็กน่ารักมากขึ้น  ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนลมหายใจร้อนจากคนป่วยเคลื่อนไล้ผิวหน้า  ริมฝีปากได้รูปจงใจขยับปากของเขาให้สัมผัสปากสีเชอร์รี่ตลอดเวลาที่เขาขยับปากพูดยั่วๆ

อื้ม  ยุนโฮช่วยหน่อยนะ?

 

แจจุงน่ารักจังเสียงทุ้มกระซิบแผ่ว  ตามมาด้วยสัมผัสอุ่นวาบที่ใบหูสวย  ยุนโฮค่อยๆมอบจุมพิตนุ่มนวลไปตามใบหน้าขาวนวล  ตั้งแต่ใบหู  ละไล้อยู่ที่หน้าผากเกลี้ยง  ขมับสวย  ก่อนจะฝังตัวดอมดมความหอมหวานที่ข้างแก้มนุ่มนิ่ม  เสียงจุ๊บที่ดังขึ้นเป็นจังหวะทำให้แจจุงรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเสียวกระสัน  คนสวยเชิดคางขึ้นรับสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นที่มอบความรู้สึกดีๆมาให้  ลมหายใจร้อนที่เป่าระหน้าทำให้ผิวใสค่อยๆเป็นสีชมพูระเรื่อ  ยุนโฮไล้ริมฝีปากขึ้นสูงก่อนจะเดินทางเข้าสัมผัสกับเนื้อนิ่มสีสวยเย้ายวนตา

ริมฝีปากหนาค่อยๆกดสัมผัสหนักขึ้น  นวลคลึงริมฝีปากล่างเนิบนาบ  พยายามให้อีกคนรู้สึกผ่อนคลายมากที่สุด   ลิ้นหนาลากไล้มอบสัมผัสเฉอะแฉะจนขนลุกชัน  ยุนโฮอ้าปากกว้างขึ้นอีกนิดก่อนจะกลืนกินสองกลีบปากสีสวยเข้าไปอย่างนุ่มนวล

 

อืม.. อืม..เสียงครางในลำคอที่บ่งบอกความพอใจของคนป่วยขี้อ้อนเร้าอารมณ์ของยุนโฮได้เป็นอย่างดี   สองมือหนายกขึ้นโอบอุ้มแก้มอิ่มเอาไว้อย่างทะนุถนอม  ปากหนาค่อยๆกลืนกินกลีบปากนิ่มเข้าไปอีกครั้ง  ความชื้นแฉะที่เกิดขึ้นทำให้ทุกสัมผัสดำเนินไปไม่มีสะดุด  น้ำหวานจากปากของแฟนทำให้ยุนโฮรู้สึกดีจนไม่อยากจะทำอะไรต่อ

ร่างสูงค่อยๆละออกมา  มือหนายังคงประคองใบหน้าสวยให้มองสบตากับเขาเหมือนเดิม  แจจุงส่งยิ้มให้ทางแววตาก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

ทำอย่างนี้ใช่มั้ยครับที่จะทำให้เจ้าหญิงหายเร็ว?

อืม...รอยยิ้มหวานจับใจถูกส่งมาให้อีกครั้ง  แววตาแสนเย้ายวนของแจจุงกำลังทำให้ยุนโฮมีความสุขจนแทบบ้า  และเสียงหวานที่เปล่งออกมาก็ทำให้ร่างสูงยิ้มอย่างหยุดไม่อยู่

 

แต่คุณหมอบอกว่าถ้าอยากให้ไข้ลด  ต้องให้แฟนใช้ลิ้นด้วย

 

ยุนโฮโอบอุ้มแก้มสีชมพูอ่อนนั่นเข้ามาใกล้  ถูจมูกของเขาเข้ากับปลายจมูกเรียวด้วยความรักใคร่  สองสายตาประสานมอบความหมายมากมายสู่กัน

เจ้าหญิงท่าทางจะไข้สูงด้วยนะครับ  สงสัยแฟนคงต้องใช้ลิ้นเยอะๆเลยล่ะลิ้นหนาแลบเลียริมฝีปากอิ่มหนึ่งทียั่วๆ  คนหล่ออมยิ้มจนรู้สึกเมื่อย  แต่ก็หยุดยิ้มไม่ได้..  นี่ล่ะมั้ง..  อาการของคนมีความสุข...

อย่ารุนแรงนักนะครับ  คนป่วยเค้าชอบให้แฟนจูบนุ่มๆเหมือนที่แฟนชอบทำมากกว่าเสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างน่ารักจนยุนโฮต้องรับคำพร้อมรอยยิ้ม

ครับยุนโฮปล่อยลมหายใจร้อนๆให้ผิวขาวใสขึ้นสีระเรื่ออีกครั้งก่อนริมฝีปากได้รูปจะเดินทางเข้าสัมผัสที่ๆพึ่งจากมา  ลิ้นร้อนไล้สัมผัสจากมุมปากด้านซ้ายผ่านกลีบปากล่างที่ขึ้นสีจัดไปถึงมุมปากด้านขวา  มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นรั้งคางเล็กให้เคลื่อนลง  เปิดทางให้เขาได้เข้าไปสำรวจภายใน  ชิ้นเนื้อแข็งแรงระสัมผัสปะป่ายไปทั่วโพรงปาก  เริ่มจากสัมผัสเล่นกับเหงือกสีชมพู  ลัดเลาะไปตามไรฟัน  ก่อนจะไล้เลียทั่วเพดานปากด้านบน  เนื้อนุ่มที่ปกคลุมกระดูกให้สัมผัสตะปุ่มตะป่ำ  เร้าความรู้สึกจากปลายลิ้นจนถึงหัวใจของคนสองคน  แจจุงรู้สึกว่าขนทั่วร่างกายพากันลุกชันเมื่อปลายลิ้นเรียวสัมผัสหยอกล้อกับเพดานปากของเขา  ลมหายใจพรั่งพรูเข้าออกด้วยอารมณ์ที่เริ่มไต่ขึ้นสูง

อา.. อืม..เสียงนุ่มครางหวานจนหัวใจของยุนโฮเต้นถี่ระรัว  ลิ้นหนาสอดเข้าไปลึกขึ้น  นาบพื้นผิวหยาบกับชิ้นเนื้อของอีกคนสร้างความกระสันก่อนจะพัวพันจนไม่รู้ว่าลิ้นใครเป็นลิ้นใคร  หยาดน้ำใสปะปนสร้างความหล่อลื่นให้สองลิ้นขยับเข้าหากันอย่างไม่รู้เบื่อ  มือหนาเอื้อมไปกดท้ายทอยสวยให้เข้ามาใกล้ชิดกันมากขึ้น  แจจุงเองก็พยายามเชิดหน้าให้ร่างสูงเข้ามาในโพรงปากเขาได้ลึกและสะดวกกว่าเดิม

อา..  ยุน..  อา..ลมหายใจร้อนๆระผิวหน้าจนอุณหภูมิเพิ่มสูง  ยุนโฮละลิ้นของเขาออกมาก่อนจะเริ่มกลืนกินริมฝีปากที่ปิดอยู่ของแจจุงเนิบนาบ  ร่างสวยทำปากจู๋ให้พร้อมรอยยิ้มเพื่อให้ร่างสูงกลืนกินเขาได้สะดวกมากขึ้น  ลิ้นร้อนไล้เลียปากอิ่มน่ารักที่มาขมวดรวกันจนเปียกชื้นก่อนจะอ้าออกแล้วดูดกลืนปากสีสดที่จู๋เข้าหากันอย่างนุ่มนวล  ยุนโฮไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่รู้สึกเบื่อกับการดูดดึงเนื้อนุ่มซ้ำไปซ้ำมาเลยสักนิด...  มีแต่อยากกลืนกินเข้าไปมากขึ้น.. มากขึ้น...  อยากจะกลืนกินดูดดึงจนคนสวยคนนี้ไม่สามารถไปจูบกับใครหน้าไหนได้อีก...

วงแขนหนาเลื่อนไปโอบรัดเอวบางให้เข้ามาจนแนบชิดกัน  แจจุงเองก็พาดแขนโอบรอบลำคอแข็งแรงเอาไว้  ระยะห่างระหว่างกันลดลงเป็นศูนย์  ความอบอุ่นที่ร่างหนาส่งมาให้ทำให้แจจุงทั้งมีความสุข  ทั้งอบอุ่นในหัวใจ...

ยุนโฮไล้ลิ้นไปที่ริมฝีปากล่างที่เริ่มเจ่ออีกครั้งเพื่อเป็นสัญญาณให้คนสวยเปิดทางให้เขาเข้าไปข้างใน  ลิ้นร้อนของยุนโฮเข้าพัวพันก่อนจะเชิญชวนชิ้นเนื้อแข็งแรงของแจจุงให้ออกมาภายนอกปาก  ร่างสูงละลิ้นออกห่างเพียงครู่เดียวก่อนจะแตะปลายลิ้นกับปลายลิ้นสร้างสัมผัสจั๊กจี้จนคนสวยต้องยิ้มออกมา  อากาศเย็นๆภายนอกช่างต่างจากในช่องปากอุ่นเกือบร้อนแต่ก็สร้างอารมณ์ได้อีกแบบ  ร่างสูงไล้เลียปลายลิ้นแผ่วเบาจนคนสวยเผลอไผล  ริมฝีปากหนาก็อ้าออกแล้วงับเข้าที่ลิ้นอุ่นของคนตัวเล็กอย่างขี้แกล้ง

แจจุงหลุดหัวเราะออกมากับท่าทีแสนยั่วของยุนโฮ  มือเล็กตีเบาๆเข้าที่แขนพร้อมกับดึงลิ้นของตัวเองให้หลุดจากพันธนาการ  พามันกลับสู่โพรงปากของตัวเอง  ก่อนจะแลบออกมาอีกครั้งราวกับจะเล่นไล่จับกับแฟนตัวดีของเขา 

ร่างสูงยิ้มกริ่มด้วยท่าทีทะเล้นของเจ้าหญิงก่อนริมฝีปากได้รูปจะพยายามงับลิ้นเรียวให้ได้อีกครั้ง  เล่นหลบหลีกกันอยู่หลายนาทีกว่าคนร่างสูงจะใช้โอกาสที่คนสวยเผลองับลิ้นนิ่มไว้ได้อีกที

สายตาทั้งสองคู่สบกันส่งมอบความหมายต่างๆที่ล้ำลึกเกินกว่าคำพูดจะอธิบายออกมาได้  แจจุงหยุดนิ่งไม่คิดจะพาลิ้นหนีไปไหนอีก  ปล่อยให้ยุนโฮได้เล่นกับมันอย่างที่ร่างสูงต้องการ

โพรงปากร้อนค่อยๆกลืนกินลิ้นของเขาจากปลายลิ้น  ริมฝีปากที่เป็นที่หมายปองของนักเรียนเกินครึ่งโรงเรียนค่อยๆนวดคลึงพร้อมดูดดึงจากปลายลิ้น  ขยับเข้ามาเรื่อยๆ  เรื่อยๆ  สัมผัสเนิบนาบที่อบอุ่นเสมอทำให้ความสุขแผ่ซ่านไปทั่วอก   คนหล่อค่อยๆกลืนกินลิ้นของเขาลึกขึ้น  ลึกขึ้นจนปลายลิ้นของแจจุงสัมผัสได้ถึงรอยหยึกหยักจากเพดานปากของร่างสูง  แจจุงไล้ลิ้นเล่นแกล้งๆจนยุนโฮยิ้มออกมาทางดวงตา  ก่อนแจจุงจะปรือตาลงเมื่อรับรู้น้ำหนักที่กดลงมากขึ้นที่ปลายจมูก

ยุนโฮขยับริมฝีปากนวดคลึงอยู่ที่ลิ้นเรียวอีกครั้งก่อนปากได้รูปจะเข้าแสดงความเป็นเจ้าของต่อโพรงปากหวานอีกครั้ง  เนื้อนิ่มมอบสัมผัสนุ่มนวลให้แก่กันอย่างเนิบนาบ  ไม่ได้ตะกรุมตะกราม  หากแต่ค่อยๆละเลียดความหวานที่เจือความรู้สึกหลายๆอย่างของคนทั้งคู่  พยายามนวดคลึงกันและกันจนรู้สึกดีกว่าครั้งไหนๆ  เป็นจูบที่สามารถสร้างรอยยิ้มประปรายบนใบหน้าดูดีของคนทั้งคู่ตลอดเวลา

ยุนโฮค่อยๆละหน้าของเขาออกมาช้าๆ  ดวงตาคมมองไล่ตั้งแต่ตาหวานที่ประดับด้วยแพขนตาดำงอนงาม  ไล่มาที่จมูกเล็กน่ารัก  มาถึงยังปากอิ่มที่สีจัดและเจ่อขึ้นด้วยฝีมือของเขาก่อนจะยิ้มออกมาพร้อมความสุขที่สูบฉีดไปทั่วร่าง

มือหนาข้างหนึ่งละจากเอวคอดมาไล้แก้มอิ่ม  นิ้วโป้งแข็งแรงขยับให้สัมผัสแผ่วเบา  ทะนุถนอมเสียจนร่างสวยเองก็รู้สึกได้  แจจุงยกมือของตัวเองขึ้นสัมผัสทับมือหนาแผ่วเบาก่อนจะฝังหน้าของตัวเองลงเพื่อรับความอบอุ่นที่ยุนโฮมีให้เสมอ

ร่างสูงเลื่อนมือขึ้นอีกนิด  นิ้วเรียวไล้เล่นที่เปลือกตาสีไข่มุกอย่างนุ่นวลก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาในโทนอบอุ่นเหมือนเคย

นอนได้แล้วนะครับคนดี

แจจุงไม่ได้ตอบอะไรมีเพียงดวงตาหวานที่ยังคงจ้องมองมาพร้อมรอยยิ้ม  ร่างสูงละมือของตัวเองออกแล้วรวบเอวคอดเข้าหาตัวอีกครั้ง  จงใจสัมผัสหน้าผากกับหน้าผาก  สัมผัสปลายจมูกกับปลายจมูก  ดวงตาคมเปี่ยมเสน่ห์มองลึกเข้าไปในดวงตาหวานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

อย่าดื้อนะครับ..  เจ้าหญิงของผมไม่ใช่คนดื้อไม่ใช่เหรอครับ?

แจจุงพยักหน้าให้เบาๆจนจมูกของทั้งคู่ถูกันสร้างความจั๊กจี้โดยไม่ได้ตั้งใจ  คนสวยหัวเราะคิกคักออกมาอย่างน่ารักจนยุนโฮอยากจะจับจูบแบบดีพๆอีกสักที

 

ยุนโฮ..

ครับ?

วันนี้ยุนโฮจะนอนกอดเราไว้ทั้งคืนใช่มั้ย?  พอเราตื่นมา...  เราจะยังเจอยุนโฮใช่หรือเปล่า?เสียงหวานเอ่ยเอื่อยๆเมื่อรู้สึกได้ถึงฤทธิ์ยาที่เริ่มออกฤทธิ์

ทำไมถึงคิดว่ายุนจะไม่อยู่ล่ะครับ?

เมื่อวานเราตื่นมาก็ไม่เจอยุนโฮ...  แถมยังโดนใครบางคนหลอกว่าที่โดนกอดเป็นความฝันซะด้วย

โธ่...  ขอโทษจริงๆนะครับเจ้าหญิง

อื้ม  ไม่เป็นไรหรอกแจจุงยิ้มหวานออกมาให้พร้อมมือเล็กที่ยกขึ้นสัมผัสใบหน้าหล่อแผ่วเบา  ดวงตาหวานเต็มไปด้วยรอยยิ้มค่อยๆปรือลงเมื่อความง่วงงุนเริ่มเข้าเล่นงาน

ขอแค่พรุ่งนี้เราตื่นมาในอ้อมกอดของยุนโฮ... ก็พอ...เสียงหวานเอ่ยทิ้งเอาไว้ให้อีกคนยิ้มจนแก้มแทบแตก  ยุนโฮจับมือเล็กที่อยู่บนใบหน้าของขึ้นมาจุมพิตเบาๆด้วยรู้สึกที่มันมากจนแทบล้น  ก่อนจะค่อยๆพูดออกมา

ฝันดีนะครับเจ้าหญิงของผม

ฝากจุมพิตไว้ที่เปลือกตาสีน้ำนมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนวงแขนหนาจะรวบร่างบางให้รับความอบอุ่นจากเขามากขึ้นแล้วเข้าสู่นิทราตามกันไป


****************************************************************************************

2/01/12
สวัสดีค่ะทุกคนนนนนนนนนนนนนน!  สวัสดีปีใหม่ด้วยนะคะ  อาจจะมาช้าไปนิดนึง  เลยปีใหม่ซะแล้ว 555
ขอมอบการอัพครั้งนี้เป็นของขวัญปีใหม่แล้วกันนะคะ  ไม่รู้ทุกคนดีใจมั้ย? แต่เพอดีใจมากเลยที่ครบ100เปอเซนสักที 5555  พอเลื่อนลงไปดูวันที่อัพตอนนี้ครั้งแรกแล้วสยองตัวเอง  5555555555
เพอเขียนเองอ่านเองแล้วเขินอ่ะ  ยิ้มจนแก้มปริ 555  ไม่รู้ทุกคนเป็นเหมือนกันมั้ย?  ยังไงก็ขอให้ปีใหม่ปีนี้เป็นปีที่ดีมากๆของทุกคนๆนะคะ  มีความสุข  สมหวังในทุกเรื่อง  ขอให้ครอบครัวมีความสุข ร่างกายแข็งแรงกันถ้วนหน้านะคะ:)

ปีใหม่ปีนี้เพอก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ  แล้วก็ฝากฟิกเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยน้า  อาจจะมาอัพช้า อัพอืดชอบอู้  แต่ก็รักทุกคนและยุนแจเสมอนะคะ:)
มีความสุขกับปีใหม่นี้ค่ะ <3

24/12/11
สวัสดีวันคริสมาสอีฟค่ะะะะะะ :)
คราวนี้เพอกลับมาเร็วนะคะ  อิอิ  หายไป6วันเท่านั้น  หลังจากนี้เพอจะพยายามมาอัพทุกสุดสัปดาห์  ไม่เสาร์ก็อาทิตย์ค่ะ  สัญญาและจะพยายามทำให้ได้  ถ้าใครติดตามฟิกเรื่องนี้กันอยู่ก็เข้ามาเชคกันได้ทุกสุดสัปดาห์นะคะ:)
ตอนนี้อาจจะตัดห้วนๆ 555  อย่าโกรธเพอน้าาาา!
เปิดเทอมมาสองอาทิตย์แล้วแต่เหมือนไม่มีอะไรเข้ามาในหัวเลย  เศร้ามาก  จริงๆวันนี้ก็พยายามนั่งอ่าหนังสืออยู่ค่ะ  แต่ว่าทำไม่ได้  สุดท้ายก็มานั่งอัพฟิกอยู่นี่ล่ะค่ะ 555555
เจริญมากจ้า!
ยังไงก็ขอให้มีความสุขกับฟิกของเพอเหมือนเดิมนะคะ  อ้อ! พรุ่งนี้บัตรสมาชิกวัตสันลด10เปอเซนต์นะคะ! เอ๊ะ บอกทำไม 5555  ไม่ได้เกี่ยวอะไรเล้ยยยย
ติดตามกันดีกว่าเนอะ  ว่าหลังจากเลิกทะเลาะกันแล้ว  ไอ้คู่นี้มันจะหวานกันได้ขนาดไหน 55555
ส่วนเรื่องเอ็นซีชอทฟิก  ยังสามารถขอได้ตลอดนะคะ  เพอจะทยอยส่งไปให้ค่ะ

18/12/54
และแล้ว  หลังจากหนีน้ำมาเกินเดือนครึ่ง  ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้วค่าาาาาาาาา!  เปิดเทอมแล้วด้วย  โอ๊ยจะบ้าตาย!
มานับระยะเวลาหลังจากอัพครั้งที่แล้วแล้วละอายเล็กๆ 555  แต่มันเป็นเหตุสุดวิสัยเนอะคะ  หวังว่าทุกคนคงจะเข้าใจ 555
ยุนแจดีกันแล้ว  ฮิฮิ้ว  ไม่รู้ทำไม  เพออยากให้ทะเลาะกันนานๆ  555  บ้านั่นเอง
มาดูกันต่อดีกว่า  ว่าคุณพ่อหมีเค้าจะง้อเจ้าหญิงของเรายังไงต่อ?
ส่วนเรื่อง one day of us เพอได้ส่งเอ็นซีให้หมดแล้วนะคะ  แต่ความจริงแล้วมันมีเรื่องต่อจากนั้น  ที่ไม่ถึงกับเอ็นซี  แต่ก็ไม่ได้ใสกิ๊ง  กำลังจัดสินใจอยู่ค่ะ  ว่าจะลงดีหรือเปล่า  แต่ตอบตามตรงคือ  เพอแต่งยังไงก็ไม่จบซักทีช็อทฟิกเรื่องนี้ 5555
เพอเป็นคนติดนิสัยกับการเขียนฟิกยาว  เลยมีปัญหาทุกทีที่มาแต่งฟิกสั้น  คือจบไม่ได้  อยากเขียนอีก  มีพล็อตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  จนไม่รู้ว่าจะเรียกฟิกสั้นได้อยู่หรือเปล่า 555
ถ้ายังไงเพอจะพยายามพิมพ์ให้มันจบๆแล้วมาลงต่อตามที่เห็นสมควรแล้วกันนะคะ  ส่วนฟิกเรื่องนี้สัญญาว่าไม่เกิน7วันจะมาอัพแน่ๆค่ะ
ช่วยติดตามกันหน่อยนะคะ :)
รักทุกคนเหมือนเดิมน้าาาา ! :D

13/11/11
สวัสดีค่ะรีดเดอร์ทุกคน  กลับมาแก้ให้แล้วนะคะ   จนถึงตอนนี้เพอก็ยังไม่รู้ว่าทำไมมันถึงชขึ้นเป็นโค้ดเต็มไปหมด  งงอยู่เหมือนกัน  ถ้าไม่ได้เข้ามาเช๊กคอมเม้น  อาจจะปล่อยยาว 555   ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่ทักกันมา
มาอัพแล้ว (แบบที่อ่านได้ง่ายๆ 55)  เป็นไงคะ?  ยุนโฮใจร้ายไปมั้ย?  เพอก็รู้สึกนะว่าใจร้าย  แต่บางทีการที่ยุนใจร้ายกับแจบ้าง  ความรู้สึกบางอย่างที่เก็บๆกันไว้มันก็อาจจะได้ระบายออกมาให้รู้กันเนอะคะ:)
ความจริงแล้วแอบสารภาพว่าตอนนี้กำลังแต่งช๊อทฟิกของเปโรโร่เดย์ไว้ (11/11/11)  แต่แต่งไม่ทันนนนนนนนน 55555555555
ตารางเวลาอัดแน่นไปนิด  ลงไม่ทัน  แถมวันนี้ก็ยังไม่จบ  วันนี้ไม่มีอารมณ์เขียนเลยด้วย  เง้อ  ต้องพยายามบิ๊วท์กันใหม่  555
ถ้ายังไงอาจจะได้อ่านกันปีหน้าก้ได้นะคะ 555  เพอไม่ค่อยถนัดฟิกสั้น  เลยเขียนช้าเขียนยากกว่าเรื่องยาวเยอะเลย  เง้อ
บ่นมาเยอะ  ยังไงก็ฝากฟิกไว้ด้วยนะคะ  :) ดูแลตัวเองด้วยค่ะ:)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[fic TVXQ] My unexpected sweetie:D (yaoi) ตอนที่ 6 : [muUN5] 100 percent! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1847 , โพส : 53 , Rating : 29 / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3

#53 : ความคิดเห็นที่ 365
เหอๆๆๆ  ต้องมาอ่านระลึกชาติอีกที 5555+

PS.  ร๊ากกกกกดงบัง ปลื้มมมมมยุนแจ ชอบบบบบยูซู แอบดูมินมิน คุคุ (-.,-)
Name : ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~ [ IP : 61.19.32.222 ]
Email / Msn: Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มิถุนายน 2555 / 13:43

#52 : ความคิดเห็นที่ 351
แวะมาอ่านรำลึกก่อนจะไปอ่านพาร์ทใหม่ครับ!

สนับสนุนอีกคน รวมเล่ม! รวมเล่ม! รวมเล่ม! ><'


PS.  Always Keep The Faith , Always Be By Your Side , Always Love Dong Bang Shin Ki FIVE Member , You Know Promise From CASSIOPEIA or Not? That.. WE WILL LOVE , CARE , PROTECT , SUPPORT You all [ChongYoonH
Name : `❤ ยุนแจยูซูมินริค.(๕)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `❤ ยุนแจยูซูมินริค.(๕) [ IP : 58.11.2.36 ]
Email / Msn: TheKTy(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2555 / 02:42


#51 : ความคิดเห็นที่ 338
เพออ รวมเล่มเลยเถอะ อยากได้และ ปรอยอ่านไปยิ้มไป นึกว่าตัวเองบ้าไปแล้วนะเนี้ย น่ารักเวอร์ค๊า ชอบมากอ่ะ แต่เพอใช้คำว่า แก้มแทบปริ กับ ยิ้มอะไรสักอย่างที่ใช้กับยุนอ่ะ เยอะไปนิดนะ พอดีอ่านในมือถือ มันหาลำบาก แต่อ่านแล้วรู้สึกใช้คำนี้เยอะ และถี่มากเลย ^^. รวมเล่มเร็ว ๆ นะ จะซื้อล่ะ
PS.  TVXQ & Cassiopeia Forever..!!!
Name : Poyillz-Zus< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Poyillz-Zus [ IP : 180.214.207.253 ]
Email / Msn: proy_tp_p5(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 10:20

#50 : ความคิดเห็นที่ 333
หวานมากกกกกก


น่ารักสุดๆๆๆ
Name : NSLS [ IP : 113.53.3.194 ]
Email / Msn: -
วันที่: 22 มกราคม 2555 / 13:30

#49 : ความคิดเห็นที่ 328
หวานกันมว๊ากกกกกกกกกกกก
แอบอิจฉาเลยมีแฟนแบบนี้ คริคริ
PS.  ร๊ากกกกกดงบัง ปลื้มมมมมยุนแจ ชอบบบบบยูซู แอบดูมินมิน คุคุ (-.,-)
Name : ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~ [ IP : 223.206.110.153 ]
Email / Msn: Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2555 / 21:11

#48 : ความคิดเห็นที่ 327
สวัสดีปีใหม่เช่นกันค่ะ
อ่านไปก็เขิลไปหวานแหววมากๆเลยยุนแจ
แจน่ารักและขี้อ้อนมากๆ
ยุนก็สุภาพบุรุษสุดๆ

PS.  รักดงบังมากๆและก็จะรักตลอดไปรักยุนแจมากๆนะ
Name : nam_tvxq< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nam_tvxq [ IP : 124.121.189.101 ]
Email / Msn: pim_funning(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2555 / 00:57

#47 : ความคิดเห็นที่ 326
>
Name : leciel [ IP : 110.168.174.81 ]
Email / Msn: -
วันที่: 5 มกราคม 2555 / 00:04

#46 : ความคิดเห็นที่ 324
 อ๊ากกกก!! หวาน เขินแทนค่ะ
แจจุงยั่วพี่ยุนมากๆ คือแบบว่าพี่ยุนยังทนแค่จูบได้ยังไง 55555
ดีใจมากๆเลยที่พี่เพอมาอัพค่ะ มาอัพต่อไวๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
PS.  사랑해요 동방신기!!!
Name : JE' TAAM< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JE' TAAM [ IP : 58.9.57.7 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2555 / 13:54

#45 : ความคิดเห็นที่ 323
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

หวานมากเลยพี่สาว!! หวานจนอ่านแล้วต้องหยุดพัก ไม่งั้นแก้มแตกแน่ๆ!

หวานๆแบบนี้.. ผมก็ไม่อยากให้แจหายป่วยเหมือนกัน ยิ่งป่วยยิ่งอ้อน น่ารักอ่ะฮยอง!

รีบมาแต่งต่อด้วยนะครับพี่สาววววววววววว


PS.  Always Keep The Faith , Always Be By Your Side , Always Love Dong Bang Shin Ki FIVE Member , You Know Promise From CASSIOPEIA or Not? That.. WE WILL LOVE , CARE , PROTECT , SUPPORT You all [ChongYoonH
Name : `❤ ยุนแจยูซูมินริค.(๕)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `❤ ยุนแจยูซูมินริค.(๕) [ IP : 110.168.169.178 ]
Email / Msn: TheKTy(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 22:25

#44 : ความคิดเห็นที่ 319
เขินอ่ะ อายม้วนแล้วนะเนี่ย
Name : kori_blazz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kori_blazz [ IP : 14.207.163.220 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 13:35

#43 : ความคิดเห็นที่ 318
หวานมากกกกก เหมือนแจจะไข้ขึ้นจนเบลอไปแล้วนะเนี่ย

สู้ๆนะไรเตอร์
Name : Love yunjae [ IP : 27.130.113.103 ]
Email / Msn: -
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 11:35

#42 : ความคิดเห็นที่ 316
ไม่ว่าจะน้ำผึ้งหรือน้ำตาลชนิดไหนๆที่บอกว่าหวานที่สุดในโลกแล้ว
ก็ยังคงต้องยอมแพ้กับบทจูบของยุนแจที่แสนหวานและอบอุ่น
รีดเดอร์จะสำลักความหวานตายอยู่แล้ว ฟู่วว
อ่านไปก็เขินไป บิดหมอนบิดเสื้อไปเรื่อย 555
จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ สู้ๆจ้า


PS.  Always Keep The Faith...Believe In TVXQ! & I Love TVXQ! Forever
Name : *~Park_JaeWon~*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *~Park_JaeWon~* [ IP : 223.205.143.15 ]
Email / Msn: snow_dream_j3(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 00:47

#41 : ความคิดเห็นที่ 310
อร๊ายยยยยย เขินนนนนอ๊ะ
อ่านไปก็เขินไป
กรี๊ดๆๆๆ มีความเห็นเดียวกับยุนเลย
ว่าไม่อยากให้แจหายป่วยอ่ะ อิอิ
PS.  ร๊ากกกกกดงบัง ปลื้มมมมมยุนแจ ชอบบบบบยูซู แอบดูมินมิน คุคุ (-.,-)
Name : ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~ [ IP : 223.206.47.99 ]
Email / Msn: Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2554 / 10:47

#40 : ความคิดเห็นที่ 309
เปิดเข้ามาเหมือนได้ของขวัญวันคริสมาสเลยอ่ะไรเตอร์ ดีใจมากที่ไรเตอร์มาแต่งต่อ
แล้วมาแต่งต่อไวๆน้า
Name : Love yunjae [ IP : 118.175.16.2 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 ธันวาคม 2554 / 09:04

#39 : ความคิดเห็นที่ 308
คือแอบสะใจเบาๆตอนเเจจะบอกเลิกยุนอ่ะ 5555 คือหมั่นไส้มัน ทำให้คนสวยร้องไห้ ชิชิ

เเต่อ่ะนะ ยุนเเจก็คือยุนเเจ ยังไงก็ต้องคู่กัน หมีก็คือหมี ยังไงก็ต้องยอมคนสวยอยู่วันยันค่ำ หุหุ

เเต่ว่าทำไมน้องเเจกล้าขนาดนี้ พิษไข้ทำเเจเบลอจริงๆ หมีมันเเทบจะเเดดิ้นเเล้วนะน่ะ พอคิดถึงอกเเจ
Name : mjjeje [ IP : 182.53.55.38 ]
Email / Msn: kim_jj(แอท)live.com
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 15:22

#38 : ความคิดเห็นที่ 301
โอววววววว~~~~~~~~~~
อ่านแล้วจะละลายให้ได้เลย
ไม่รู้ยุนโฮกะเราใครจะหัวใจวายตายก่อนกัน
แจจุงน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกที่สุดอะ

นั่งอ่านไปยิ้มไปเขินไป เหมือนคนบ้าเลย 5555++
สนุกจริง ๆ ค่ะ
ขอบคุณนะคะ
Name : leciel [ IP : 58.9.63.158 ]
Email / Msn: -
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 14:05

#37 : ความคิดเห็นที่ 299
แจจู๊งงงงงงงงงงงงงงงงง พูดอะไรออกมา แบบนี้ก็เสร็จหมีพอดีน่ะสิ 55555
PS.  Always Keep The Faith...Believe In TVXQ! & I Love TVXQ! Forever
Name : *~Park_JaeWon~*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *~Park_JaeWon~* [ IP : 171.4.126.107 ]
Email / Msn: snow_dream_j3(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 12:28

#36 : ความคิดเห็นที่ 298
ดีใจที่ไรท์เตอร์กลับมาอัพ
และดีใจที่ยุนแจในที่สุดก็คืนดีกันได้ซักที

แล้วจะรอที่เหลือนะค่ะ สู้ๆ
Name : kori_blazz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kori_blazz [ IP : 65.49.2.176 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ธันวาคม 2554 / 15:31

#35 : ความคิดเห็นที่ 293
เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

หวานมากกกกกกกกก แอบเจ็บเล็กๆตอนที่ยุนแกล้งแจ
แจคิดมากสวดยอด หลงรักยุนแล้วละซิ!! :P

ดีกันก็ดีแล้ว น่ารักมากเลยครับพี่ แต่งซะผมอยากจะสิงวิญญาณยุนฮยอง (ฮา)
รออ่านต่อนะคร๊าบบบบบ :D

# คิดถึงพี่เพอ! (กระโดดกอด)


PS.  Always Keep The Faith , Always Be By Your Side , Always Love Dong Bang Shin Ki FIVE Member , You Know Promise From CASSIOPEIA or Not? That.. WE WILL LOVE , CARE , PROTECT , SUPPORT You all [ChongYoonH
Name : `❤ ยุนแจยูซูมินริค.(๕)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `❤ ยุนแจยูซูมินริค.(๕) [ IP : 58.9.6.113 ]
Email / Msn: TheKTy(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ธันวาคม 2554 / 22:00

#34 : ความคิดเห็นที่ 292
โล่งไปที กลัวว่ายุนแจจะทะเลาะกัน 
แต่พอคืนดีกันแล้วก็กลับหวานเว่อร์เหมือนเดิม เอ๊ะ หรือจะหวานมากกว่าเดิมกันนะ ฮี่ๆ
ส่วนยุนโฮก็ห้ามแกล้งแจแล้วนะ เห็นมั้ย เกือบจะต้องเลิกกันเลย
ต่อไปนี้ยุนโฮต้องดูแลแจจุงให้ดีๆนะ
ดีใจที่ไรเตอร์มาอัพนะคะ จะรออ่านนะ สู้ๆค่ะ
PS.  Always Keep The Faith...Believe In TVXQ! & I Love TVXQ! Forever
Name : *~Park_JaeWon~*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *~Park_JaeWon~* [ IP : 223.204.233.250 ]
Email / Msn: snow_dream_j3(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ธันวาคม 2554 / 20:31

#33 : ความคิดเห็นที่ 291
 โอ๊ะ ดีกันแล้ว>< แต่หวานเว่อร์จนยูซูอิจฉาแล้วนะ 5555
ตอนแรกอยากจะให้เลิกๆไปซะจริงๆ ยุนโฮใจร้าย
แต่กลับมาดีกันก็ดีแล้วแหละเนอะ
พี่เพอมาต่อไวๆนะคะ รออยู่ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
PS.  사랑해요 동방신기!!!
Name : JE' TAAM< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JE' TAAM [ IP : 58.9.48.119 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ธันวาคม 2554 / 11:33

#32 : ความคิดเห็นที่ 284
ยุนพอได้แล้วน๊า
สงสารแจจ๋ามากๆเลย
แค่นี้แจก็รู้สึกแย่มากๆแล้วนะ
กลับมาดีกันเหมือนเดิมเถอะ
ก็เข้าใจว่าหวงและห่วงนะ
แต่ก็ต้องปรัีบความเข้าใจกัน
ไม่ใช่มาทำหมางเมินกันแบบนี้

PS.  รักดงบังมากๆและก็จะรักตลอดไปรักยุนแจมากๆนะ
Name : nam_tvxq< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nam_tvxq [ IP : 124.121.188.73 ]
Email / Msn: pim_funning(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2554 / 03:25

#31 : ความคิดเห็นที่ 273
อิหมีบ้า หรือว่าต้องให้แจจุงเป็นอะไรไปก่อน

ถึงจะรู้สึก หรือหยุดแกลัง
Name : kana [ IP : 124.120.77.86 ]
Email / Msn: -
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 / 12:13

#30 : ความคิดเห็นที่ 262

เปิดเล่มใหม่บอกด้วย จะตามไปดู
Name : Life syle< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Life syle [ IP : 125.27.197.127 ]
Email / Msn: Sea.beach.lawyer(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2554 / 16:06

#29 : ความคิดเห็นที่ 261
อร๊ายยยย ~!
อิหมีบ้า ทำงี้ได้ไงห๊ะ!!
เดี๋ยวแจเป็นอารัยขึ้นมาจะทำไง
ฮึ๊ยยๆๆๆๆ ขัดใจๆๆๆ
จะเอาแจอารัยนักหนานะ ชิ!
PS.  ร๊ากกกกกดงบัง ปลื้มมมมมยุนแจ ชอบบบบบยูซู แอบดูมินมิน คุคุ (-.,-)
Name : ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~'+Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG+'~ [ IP : 223.207.3.207 ]
Email / Msn: Wa-wA-Wa_LiTTLe-PiG(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2554 / 23:22

หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android