สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[[ Short Fic ]] TVXQ YunJae

ตอนที่ 26 : YunJae ## Plan of Love ## Special - แก๊งหนูจิ๊ว - สาวน้อยชอง ## (100%)


     อัพเดท 12 ม.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: FIC, YunJae, Short Fic, TVXQ
ผู้แต่ง : pink-sarang ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pink-sarang
My.iD: http://my.dek-d.com/pink-sarang
< Review/Vote > Rating : 94% [ 53 mem(s) ]
This month views : 741 Overall : 691,732
17,204 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 868 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[[ Short Fic ]] TVXQ YunJae ตอนที่ 26 : YunJae ## Plan of Love ## Special - แก๊งหนูจิ๊ว - สาวน้อยชอง ## (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3635 , โพส : 58 , Rating : 34 / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด












            อากาศเย็นสบายในยามเย็นของมหาวิทยาลัย ที่เด็กๆ กำลังเดินกันพลุกพล่านบ้างก็รีบร้อน บ้างก็เดินหยอกล้อกันสนุกสนานไปตามประสา คงเหมือนสามสาวน้อยแก๊งเพื่อนซี้ ที่เดินควงกันลงจากคณะมาอย่างร่าเริง

 

 

 

            “นี่วันนี้ไปดูบาสพวกนิติกับบริหารกันมั้ย? คู่แฝด” สาวน้อยชองเอ่ยชวนสาวน้อยคู่แฝดหลังเลิกเรียนวิชาสุดท้าย

 

 

 

            “อืม ไปก็ได้นะ ยังไงก็ต้องรอบอมอยู่แล้วด้วย ตัวเองล่ะเอาไง?” สาน้อยซอนซาเห็นดีด้วย แต่ยังหันกลับไปถามความคิดเห็นของคู่แฝด

 

 

 

            “ไปก็ได้นะ ไม่ได้ต้องทำอะไรอยู่แล้วนี่” สาวน้อยฮานึลตอบตกลงง่ายๆ

 

 

 

            สามสาวเดินควงแขนกันตรงไปท่านามกีฬากลาง เดินยังไม่ถึงสนามก็ได้ยินเสียงเชียร์ดังลั่นออกมาจากสนาม สามสาวเดินฝ่าฝูงสาวๆ(?) ที่เบียดเสียดกันอยู่รอบสนามเข้าไปได้ไม่มากนัก

 

 

 

            จบเกมส์นักศึกษาคณะนิติฯเฮกันกระหึ่มไปทั้งฮอล ด้วยชัยชนะ 122 : 98

 

 

 

            เหล่านักศึกษาทยอยออกจาฮอล สามสาวที่เข้ามาหลังสุดคงออกมาก่อนเพราะเบียดเข้าไปได้ไม่มาก ระหว่างทางเดินกลับไปที่จอดรถ สามสาวกำลังวิพากษ์วิจารณ์เกมส์การแข่งขันอย่างเมามันส์ มาตามทางเดิน

 

 

 

            ผลั๊ก!!!

 

 

 

            โครม!!!

 

 

 

            “โอ้ย!!!

 

 

 

            “จีฮเย!!! / จีฮเย!!!

 

 

 

            คู่แฝดอุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจ ที่อยู่ดีๆก็เห็นเพื่อนกระเด็นลงไปวัดพื้นอยู่ที่ข้างถนนเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

            ตามด้วยชายหนุ่มในชุดวอร์มที่สะพายเป้ใบใหญ่ไว้ด้านหลัง กำลังพยุงร่างของเพื่อนให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ชายหนุ่มก้มลงเก็บกระเป๋าใบเล็กของสาวน้อยชองขึ้นมาให้ ทันทีที่สาวน้อยชองตั้งสติได้ มือบางก็เท้าเอวทันที ตาเขียวท่าทางเอาเรื่อง ปากบางกำลังจะพ่นคำพูดแสบสันออกมาให้หนาใจซะหน่อย คนอะไรเดินไม่ดูเลย คนทั้งคนชนมาได้!

 

 

 

            พอดีกับชายหนุ่มที่เงยหน้า ส่งกระเป๋าให้ “ขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆนะครับ เป็นอะไรมากเหรอป่าวครับ?” ชายหนุ่มยังไล่สายตากวาดมองทั่วร่างเล็กที่ตัวเองชนกระเด็นไปเมื่อครู่ หาร่องรอยความบาดเจ็บ

 

 

 

            หน้าบึ้งๆกับตาเขียวเอาเรื่อง หายวับไปกับตา ตาเขียวๆเปลี่ยนเป็นตาหวานส่งประกายวิ้งๆแวววาวรอยยิ้มหวานฉีกกว้าง โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ค่ะ ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ทุกอย่างโอเคมากค่ะ”

 

 

 

            “ไม่เจ็บตรงไหนแน่นะครับ?” ชายหนุ่มยังไม่แน่ใจ

 

 

 

            “ค่ะ ไม่เจ็บเลยค่ะ” สาวน้อยชองขยับตัวไปมาให้เห็นว่าไม่เป็นไรจริงๆ สะบัดแขนขาไปมาเหมือนออกกำลังกาย

 

 

 

            ชายหนุ่มขยับตัวออกห่าง “ครับ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

 

 

            “ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” แล้วทันทีที่ชายหนุ่มลับสายตาไป สาวน้อยชองก็หันกลับมาร้องกรี้ดๆ ใส่คู่แฝดที่ยืนงงตั้งแต่เพื่อนเปลี่ยนโหมดอารมณ์ได้รวดเร็วราวกับกดสวิทซ์ ทันทีทีได้สบตากับชายหนุ่มในชุดกีฬานั้น

 





**************************






 

 

 

            สาวน้อยคู่แฝดลอบมองหน้ากัน แล้วแอบถอนหายใจกันเงียบๆสองคน เมื่อสาวน้อยชองเพื่อนซี้ยังไม่ยอมหยุดพร่ำเพ้อถึงความดี ความเป็นสุภาพบุรุษ ลักยิ้มแก้มบุ๋ม แล้วยังเสียงน้าฟังของหนุ่มนักกีฬานั้น ตาโตๆของสาวน้อยชองเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์ความฝันที่แสนหวานรายล้อมด้วยฟองอากาศสีชมพูซะอย่างนั้น เพราะตั้งแต่ออกออกจากหมาลัยมาจนถึงตอนนี้ ที่ทั้งสี่คนพร้อมทั้งสารถีส่วนตัวสาวน้อยซอนซา มานั่งอยู่ในร้านขนมเจ้าประจำ สาวน้อยชองยังไม่หยุดเพ้อเลยจริงๆ

 

 

 

            และเมื่อทันทีที่เครื่องดื่มของโปรดทยอยวางลงบนโต๊ะ ก็เหมือนสวรรค์เป็นใจให้สาวน้อยชอง เมื่อแก้วเครื่องมืดสีสวยแก้สุดท้ายวางลง

 

 

 

            “เครื่องดื่มครบนะครับ?”

 

 

 

            สาวน้อยชองเงยหน้าขึ้นมองขวับ ทั้งที่ปากยังคาบหลอดสีสดใสไว้ในปาก ตาโตอยู่แล้วเบิ่งกว้างไปอีกเท่าตัว

 

 

 

            “คุณ!” นิ้วเล็กๆชี้ชายหนุ่มที่ยืนถือถาดผูกผ้ากันเปื้อน แปะโลโก้ตัวโตอยู่กลางกน้าออก

 

 

 

            ชายหนุ่มร้องอ๋อ~~ ทันทีที่เห็นหน้าสาวน้อยชอง “ที่ล้มเมื่อเย็น ไม่เป็นไรแน่นะครับ?”

 

 

 

            “ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” ยังส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้อีกด้วย

 

 

 

            แต่ที่ทำให้สามสาวพลังจิ๋วแปลกใจก็คือ “สบายดีนะ พี่!

 

 

 

            ชายหนุ่มพนักงานร้านขนม ยิ้มนิดๆให้คิมบอม “สบายดี นายล่ะ?”

 

 

 

            “ผมก็สบายดีพี่...ว่าแต่ทำไมวันนี้พี่มาอยู่ที่นี้ได้ล่ะฮะ?”

 

 

 

            “วันนี้ที่ร้านขาดคนน่ะ พี่เลนมาช่วยนูนาเขา เด็กๆลากันเยอะวันนี้” ชายหนุ่มยังส่งยิ้มเป็นมิตรให้ทุกคนอีกครั้ง “ตามสบายนะ อยากได้อะไรก็เรียกแล้วกัน”

 

 

 

            ทันทีที่พนักงานหนุ่มคล้อยหลังหายตัวกลับเข้าไปหลังร้าน สามสาวก็หันมาหาชายหนึ่งเดียวที่นั่งร่วมโต๊ะ และชายหนุ่มก็เพียงหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อสามสาวต่างมีเครื่องหมายคำถามตัวโตๆแปะอยู่ที่หน้าผากกันทั้งนั้น

 

 

 

แล้วก็เป็นสาวน้อนซอนซาที่ถามขึ้นก่อน “บอมรู้จักเหรอ?”

 

 

 

“อืม รุ่นพี่ที่คณะนิติไง วันนี้ไปดูบาสกันมาไม่ใช่เหรอไง? นี่ไงกัปตันทีมน่ะ!

 

 

 

“กัปตันทีม!!!!” สามสาวประสานเสียงกันทันที

 

 

 

สาวน้อยชองได้แต่ขมวดคิ้ว คิดในใจ รอดสายตาเราไปได้ไงหว่า

 

 

 

“ก็ใช่น่ะสิ กัปตัน” คิมบอมหัวเราะเบาๆ ยกกาแฟขึ้นจิบ

 

 

 

“พี่เขาชื่ออะไรเหรอ?” สาวน้อยชองถามขึ้นหลังจากฟังอย่างเดียว

 

 

 

“พี่กึนซอกน่ะ มาร้านนี้กันก็บ่อน ไม่เคยเจอพี่เขาเหรอ?”

 

 

 

สามสาวสายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

 

 

 

“เจ้าของร้าน พี่ลี่อิน เป็นพี่สาวพี่กึนซอกไง ไม่รู้เหรอ?”

 

 

 

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่สามสาวส่ายหัวเหมือนเด็กเล็กๆ

 

 

 

“ก็รู้จักแต่พี่ลี่อิน แต่ไม่เคนรู้ว่าพี่เขามีน้องชายด้วยนี่น่า” สาวน้อยซอนซาส่งเสียงงุ้งงิ้ง

 

 

 

“อืม ที่จริงพี่เขาก็ไม่ค่อยอยู่หรอก จะอยู่ก็ตอนเช้าๆ ไม่ก็ค่ำๆ หรือตอนที่ร้านขาดเด็กน่ะ พี่เขาจะมาช่วย”

 

 

 

“นายรู้จักพี่เขาดีจังเลยนะ? คิมบอม”สาวน้อยชองเกิดสงสัยขึ้นมาซะเฉยๆ

 

 

 

“อ้าว! ก็ตอนม.ต้น เราเรียนที่เดียวกับพี่เขานี่ จะไม่รู้จักได้ไง!

 

 

 

และก็คงเป็นครั้งแรกที่สามสาวจะพยักหน้าได้พร้อมกัน...

 

 

 

 

************************

 

 

 

 

 

จางกึนซอก กัปตันทีมบาสเกตบอล คณะนิติศาสตร์ ต้องเงยหน้าขึ้นละความสนใจจากเชือกผูกรอง เท้า เมื่อขวดเกลือแร่ที่เย็นจัดจนรอบขวดเต็มไปด้วยไอน้ำ มือขาวๆที่ดูท่าว่าจะนุ่มนิ่มเพราะไม่เคยจับงานหนัก

 

 

 

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาสาวน้อยที่ยืนยิ้มกว้างส่งขวดเกลือแร่มาให้อย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าเป็นคนเดียวกันกันที่เขาวิ่งชนเมื่อวานเพราะความรีบร้อน แล้วยังบังเอิญเจอกันที่ร้านขนมของพี่สาวอีกต่างหาก

 

 

 

เมื่อเห็นรุ่นพี่ยังไม่ยอมรับขวดเกลือแร่จากมือสาวน้อยชองผู้เปี่ยมล้มไปด้วยความกล้าหาญ ก็คว้ามือใหญ่ของรุ่นพี่ขึ้นมาซะเองแล้ววางขวดเกลือแร่ลงไป

 

 

 

“ตั้งใจเล่นนะค่ะ หนูจะไปเชียร์อยู่ข้างนอก แล้วเจอกันค่ะ พี่กึนซอก” ส่งขวดเกลือแร่พร้อมกำลังใจให้เสร็จ สาวน้อยชองก็วิ่งออกไปสมทบกับคู่แฝดเพื่อนซี้ ที่ถูกใช้ให้มาจองที่หน้าสุดระหว่างที่ตัวเองไปส่งขวดเกลือแร่สานสายใยรัก

 

 

 

ชายหนุ่มมองขวดเล็กในมือ ได้แต่ส่ายหัวยิ้มๆ นึกเอ็นดูเด็กสาวที่วิ่งไปมาไวอย่างกับนินจา ก่อนเปิดขวดเกลือแร่ขึ้นดื่ม แล้วเก็บมันลงในเป้ใบใหญ่ประจำตัว

 

 

 

ทันทีที่ลงสนามชายหนุ่มก็เห็นสาวน้อยนินจาที่วิ่งมาส่งขวดเกลือแร่ให้นั่งอยู่แถวหน้าสุด ส่งรอยยิ้มกว้าง พร้อมโบกไม้โบกมือมาให้เป็นกำลังใจอย่างร่าเริง

 

 

 

และเมื่อกรรมการเป่านกหวีดบอกสัญญาณหมดเวลา สามสาวก็ได้เฮลั่นอีกครั้ง เมื่อกัปตันทีมว่าที่หวานใจสาวน้อยชองพาทีมคว้าชัยชนะอย่างขาดลอย ผู้ชมมากมายหลั่งไหลออกจากสนาม ส่วนนักกีฬาก็คงจัดการความเรียบร้อยของตัวเองแล้วคงตามออกมาอีกไม่ช้า

 

 

 

แล้วเจอกัน!?

 

 

 

ตาที่เขาเข้าใจเอาเอง! ว่าคงหมายถึงว่าบังเอิญเจอกันอีกครั้ง หรือ เมื่อเขาแข่งอีกครั้ง ที่ไม่ใช่แบบนี้ ที่เขาออกมาจากสนามพร้อมลูกทีมคนอื่นๆก็เห็นสาวน้อยนินจายืนส่งยิ้มหวานมาให้แต่ไกล ทำเอาลูกทีมหลายคนถึงกับยืนเพ้อไปสาวน้อยชองเดินหลบลูกทีมมาหากัปตันทีมที่เดินอยู่กลังสุด แล้วยืนถุงกระดาษสีชมพูหวานให้ ทำเอาลูกทีมส่งเสียงแซวกัปตันจอมโหดกันยกใหญ่ แล้วก็ต้องม้วนเสื่อกลับกันเป็นแถวเมื่อเจอเข้ากับสายตาดุๆเข้าให้

 

 

 

“แยกย้ายกันได้แล้ว มายืนส่งเสียงดังกันทำไม!?” เท่านั้นก็สลายตัวกันอย่างรวดเร็ว

 

 

 

“ขนมค่ะ หนูดีใจด้วยนะค่ะพี่”

 

 

 

ชายหนุ่มรับถุงขนมมาถือไว้ “ขอบคุณครับ ไม่ต้องลำบากก็ได้นะ”

 

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูตั้งใจเตรียมไว้ให้พี่อยู่แล้วค่ะ”

 

 

 

            “อ่อ...ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ น้อง...”

 

 

 

            “จีฮเยค่ะ ชองจีฮเยค่ะ พี่”

 

 

 

            “ครับ ขอบคุณครับ จีฮเย

 

 

 

            “ค่ะ วันนี้พี่กึนซอกจะไปร้านพี่ลี่อินมั้ยค่ะ?”

 

 

 

            “ครับ ไป”

 

 

 

            “ว้าว!!...ดีจังเลยค่ะ หนูก็อยากไปเหมือนกัน หนูขอไปด้วยได้มั้ยค่ะ?” สองมือประสานกันอยู่ระหว่างอก ดวงตาโตแวววาวเป็นประกาย จนอีกคนอดยิ้มไม่ได้

 

 

 

            “ไปน่ะ ไปได้ แต่ถ้าจะไปกับพี่ต้องไปจักรยานนะ ไปได้เหรอเปล่า?” ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ แต่คิดว่าสาวน้อยนินจาคงไม่ไปด้วยซะมากกว่า

 

 

 

            “จักรยานหรอค่ะ!?” สาวน้อยชองดูร่าเริงขึ้นมาอีกเท่าตัว “ว้าว!! น่าตื่นเต้นจังเลยนะค่ะ งั้นหนูขอไปด้วยคนนะค่ะ? พี่” พูดจบสาวน้องชองก็กระโดดเข้าเกาะแขนชายหนุ่มอย่างลืมตัวเหมือนเวลาที่อ้อนพี่ชาย “นะคะ น้า~ นะคะ ให้หนูไปด้วยนะ”

 

 

 

            สุดท้ายชายหนุ่มก็ได้แต่ยิ้มบางๆ และยอมให้สาวน้อยชองซ้อนท้ายไปด้วย

 

 

 

            “ว้าว!!!! วิวที่นี่สวยจังเลยนะค่ะ พี่กึนซอกปั่นจักรยานผ่านทางนี้ทุกวันเหรอค่ะ?” สาวน้อยชองดูจะตื่นเต้นไปซะหมดกับสิ่งรอบตัว

 

 

 

            “ครับ”

 

 

 

            “ดีจังเลยนะค่ะ กลับบ้านได้เห็นวิวสวยๆแบบนี้ทุกวัน” ตาโตๆยังมองโน้นนี่ รอบๆสองข้างทาง

 

 

 

            “ไม่เคยขี่จักรยานหรอ?” กึนซอกถามออกมาอย่างแปลกใจ กับสาวน้อยนินจาที่ตื่นเต้นกับอะไรง่ายๆ อย่างการปั่นจักรยาน

 

 

 

            “จักรยานเหรอค่ะ? ไม่เคยหรอกค่ะ พี่ชายอ่ะไม่ยอมให้หัดเพราะกลัวหนูล้มค่ะ” เมื่อเอ่ยถึงพี่ชายเสียงใสก็แอบงุ้งงิ้งเล็กๆเหมือนงอน

 

 

 

            “จะขี่ให้เก่งมันก็ต้องล้มกันบ้าง”

 

 

 

            “พี่กึนซอกก็เคยปั่นล้มเหรอค่ะ?” แล้วไม่เจ็บเหรอ? ถ้าเธอล้มคงไปปั่นอีกแน่

 

 

 

            “เคยสิ! บ่อยไป”

 

 

 

            “แล้ว...ไม่เจ็บเหรอค่ะ?” สองมือจับชายเสื้อรุ่นพี่แน่ขึ้น เมื่อจักรยานค่อยแล่นลงเนินมาด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ

 

 

 

            “เจ็บสิ แต่เดี๋ยวก็หาย แผลนิดเดียวเอง”

 

 

 

            “จริงเหรอค่ะ! หนูอยากลองดูมั้งจังค่ะ” สองขาเล็กห้อยแกว่งไกวไปมาอย่างร่าเริง

 

 

 

            “ก็ลองดูสิ~~






บรรยากาศในร้านขนมตอนเย็น คงเป็นอะไรที่วุ่นวายได้อย่างไม่น่าเชื่อ พนักงานเดินกันขวักไขว่ไปทั่วร้าน โต๊ะมีลูกค้าเต็มทุกโต๊ะ จนแทบมองไม่เห็นช่องว่างให้เดินผ่านไปได้ง่ายๆ สาวน้อยชองชะเง้อคอมองเข้าไปในร้าน แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 

 

            “ร้านแน่นไปหมดเลย คนเต็มทุกโต๊ะด้วยอ่า” สาวน้อยชองบ่นเสียงอ่อย

 

 

 

            “จีฮเย อยากทานอะไรล่ะครับ?” ชายหนุ่มหันมาถามสาวน้อยนินจาที่ทำหน้าเสียดายซะเหลือเกิน

 

 

 

            “อยากทานขนมปังค่ะ”

 

 

 

            กึนซอกกระตุกแขนเสื้อสาวน้อยนินจาเบาๆ “ไป เราไปทานขนมปังกัน” แล้วพาเด็กสาวเดินลัดเลาะไปตามซอยแคบๆ เข้าประตูรั่วที่สูงเกือบเมตร เดินผ่านสวนดอกไม้เล็กๆน่ารัก เข้าไปยังตัวบ้าน ที่เชื่อมติดกับร้านขนมหวานของพี่สาว

 

 

 

ลี่อินเดินออกมาจากหลังร้านพอดีเห็นน้อยชายเดินเข้าบ้านมา

 

 

 

“อ้าว! กลับมาแล้วเหรอ?”

 

 

 

“ฮะ นูนา”

 

 

 

สายตาเหล่มองเห็นร่างเล็กๆที่ยืนเยื้องอยู่หลังน้องชาย ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ที่เห็นลูกค้าประจำอย่างน้องจีฮเยมาปรากฏตัวอยู่กับน้องชายซะได้

 

 

 

“อ้าว! น้องจีฮเย”

 

 

 

สาวน้อยชองส่งยิ้มผูกมิตรทันที “สวัสดีค่ะ พี่ลี่อิน”

 

 

 

“จ๊ะ สวัสดี ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะเนี้ยะ” พี่สาวหันไหถามน้องชาย

 

 

 

“น้องอยากมาทานขนมปังครับ นูนา”

 

 

 

วันนี้คนเยอะมากเลย คงต้องทานในนี้แล้วล่ะจ๊ะ ข้างโต๊ะไม่ว่างเลย” ลี่อินหันบอกน้องอย่างใจดี

 

 

 

“งั้น...หนูซื้อกลับไปทานที่บ้านก็ได้นะค่ะพี่ เดี๋ยวจะรบกวนพี่เปล่าๆ”

 

 

 

“ได้ไง มาทั้งทีต้องทานที่ร้านพี่สิจ๊ะ กึนซอกดูแลน้องด้วยนะ” พี่สาวใจดีกำชับน้องชายเสร็จก็เดินหายเข้าหลังร้านไป

 

 

 

สาวน้อยชองกำลังมีความสุขอยู่กับขนมปังแสนโปรดและยังมีรุ่นพี่ใจดีที่ตัวเองกำลังหมายปองนั่งเป็นเพื่อนอยู่ที่โต๊ะม้าหิน ระหว่างตัวบ้านกับร้านขนม ไม่นานพี่สาวใจดีก็เดินออกมาอีกครั้ง ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ที่ว่างอยู่ หน้าสวยๆกลับดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

“ช่วยพี่หน่อยสิ มินฮวานดันไปเปิดเตาอบแล้วไม่ได้ใส่ถุงมือ ต้องไปโรงพยาบาล คนไม่พออีกแล้วล่ะ” ส่งสายตาขอโทษให้ลูกค้าประจำที่วันนี้สิทธิ์พิเศษมานั่งทานอยู่ที่หลังร้านกับน้องชายสุดหล่อของเจ้าของร้าน

 

 

 

ชายหนุ่มหันมองหน้าสาวน้อยนินจา “อยู่คนเดียวก่อนนะครับ”

 

 

 

สาวน้อยชองมองเจ้าของร้านทีมองน้องชายเจ้าของร้านที แล้วทิ้งขนมปังในมือลงบนจาน คว้านมปั่นแก้วใหญ่มาดูดอีกอึกใหญ่ “หนูช่วยนะค่ะพี่”

 

 

 

สองพี่น้องแอบปรึกษากันเงียบๆ ทางสายตา “นะค่ะ พี่ หนูช่วยไก้นะ คนไม่พอไม่ใช้เหรอค่ะ?”

 

 

 

 

*******************

 

 

 

 

“ไหนมาให้พี่ดูสิครับ จีฮเย” กึนซอกพูดเสียงเรียบ ยืนมือออกมาแบข้างหน้า รอมือเล็กให้วางลงมา

 

 

 

สาวน้อยชองส่ายหัวแรงๆ ซ่อนมือสองข้างของตัวเองไว้ข้างหลังแน่น “หนูไม่เป็นอะไรซะหน่อย!  ทำไมต้องดูด้วย”

 

 

 

“แล้วเมื่อกี้ใครที่จับถาดขนมแต่ไม่ใส่ถุงมือครับ”

 

 

 

“ไม่ใช่หนูซะหน่อย!” จะไม่ใช่ได้ยังไง ก็เขาเดินเข้ามาเห็นกับตาว่าสาวน้อยนินจา หยิบถาดขนมที่เพิ่งออกมาจากเตา ควันยังลอยโขมงอยู่เลย

 

 

 

“ถ้าเกิดปล่อยไว้ มันจะพองนะครับ แล้วถ้ารักษาไม่ถูกวิธี มันก็จะเริ่มเน่า พอเน่ามากๆ บางคนต้องตัดมือทิ้งเลยนะ แล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน”กึนซอกแอบขู่เสียงเรียบๆ หวังว่าสาวน้อยนินจาจะกลัว แล้วยอมให้เขาดูแผลให้

 

 

 

“ไม่จริงซะหน่อย หนูไม่กลัวหรอก หนูจะไปช่วยพี่แทยอนถูพื้นแล้ว” ร่างเล็กวิ่งไปแย่งหน้าที่พนักงานสาว ที่กำลังถูพื้นอยู่หน้าร้าน

 

 

 

สองมือบางที่จับไม้ถูพื้นเนื้อกระด้าง ปวดแสบปวดร้อนไปหมด เจ็บจนสาวน้อยชองแทบจะปาไม้ถูพื้นนั้นทิ้งซะให้ได้  และก็คงทำจริงๆถ้าไม่ติดว่าเธอกำลังพิชิตใจน้องชายเจ้าของร้านอยู่ เธอไม่อยากให้เขามองว่าเธอเป็นคุณหนูทำอะไรไม่เป็น หนักไม่เอาเบาไม่สู้ เพราะฉะนั้นตอนนี้เธอต้องอดทน ทั้งที่น้ำตาแทบไหลอยู่รอมร่อ

 

 

 

~~เฮ้ย เสร็จซะที~~

 

 

 

สาวน้อยชองใช้หลังมือปาดเหงื่อที่หน้าผากลวกๆ เตรียมยกถังน้ำไปถูที่ส่วนอื่นของร้านต่อไป เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นทุกคนงานล้นมือ

 

 

 

“พอแล้วครับ จีฮเย” ชายหนุ้มเดินมาดึงถังน้ำกับไม้ถูพื้นออกจากมือเล็ก

 

 

 

“แต่หนูยังถูไม่เสร็จนะคะ” สาวน้อยชองตั้งท่าจะแย่งอุปกรณ์จากมือรุ่นพี่กลับมา แต่ชายหนุ่มกลับรีบส่งมันให้พนักงานที่ยืนเช็ดโต๊ะใกล้ไปซะก่อน

 

 

 

“กลับบ้านได้แล้วล่ะครับ เดียวพี่ไปส่ง” เดินนำไปหยิบกระเป๋าของสาวน้อยชองมาถือไว้ซะเอง เปิดประตูรอ จนสาวน้อยชองต้องยอมเดินออดไปโดยดี กึนซอกขึ้นคร่อมบนจักรยานคันเก่ง แล้วส่งเสียงเร่งร่างเล็กที่ยืนหน้าตูมไม่ยอมตามขึ้นมานั่ง จังหวะที่สาวน้อยชองกำลังขึ้นไปนั่ง ชายหนุ่มก็ดึงมือเล็กๆสองข้าง แล้วล็อกไว้แน่น บังคับให้แบมือออกมาจนได้

 

 

 

“จับได้แล้ว เด็กเลี้ยงแกะ!

 

 

 

สาวน้อยชองพยายามจะดึงมือตัวเองกลับมา แต่มือใหญ่กลับจับแน่นเข้าไปอีก

 

 

 

“พี่! ปล่อยหนูนะ! หนูจะหลับบ้านแล้ว~~ ปล่อยหนูน้า~~~” ยิ่งพยายามบิดออกเท่าไหร่ก็เหมือนกลับถูกรัดแน่นขึ้นเท่านั้น

 

 

 

“บ้านน่ะได้กลับแน่! แต่ตอนนี้ต้องไปทำแผลก่อนนะครับ” แล้วดึงมือเล็กให้ขึ้นซ้อนจักรยานจนได้ สองเท้าออกแรงถีบช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ มาหยุดที่คลินิกเล็กๆใกล้บ้าน

 

 

 

“ไปครับ จีฮเย” กึนซอกหันมาเรียกสาวน้อยชอง ที่พอลงจากจักรยานก็เอาแต่ยืนนิ่ง หน้าหวานๆเริ่มซีด สาวน้อยชองเอาแต่ส่ายหน้าแรงๆจนผมสะบัดพลิ้วซ่อนมือตัวเองไว้ข้างหลัง สองขาเริ่มถอยหนี

 

 

 

“ไม่เอาอ่ะ หนูจะกลับบ้านแล้ว” พูดจบก็หันหลังเตรียมวิ่งหนีซะอย่างนั้น

 

 

 

แต่ความเร็วระดับสาวน้อยนินจาหรือจะสู้ความเร็วระดับกัปตันทีมบาสได้ ร่างเล็กโดนตะครุบหมับเข้าให้ แล้วลากเข้าประตูกระจกใสอย่างไม่รีรอ

 

 

 

สองร่างยืนอยู่หน้ารั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่มีเพียงแสงสลัวจาดวงไฟสีอ่อน ชายหนุ่มกวาดตาดูรอบๆ แล้วหันกลับมาหาสาวน้อยชอง ก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมสาวน้อยนินจาของเขา(ของเขา?)ถึงได้ดูเหมือนคูรหนูในหอคอยงาช้า แล้วยังตื่นเต้นกับเรื่องง่ายๆอย่างการปั่นจักรยาน และไม่รู้วิธีบิดไม้ถูพื้น ชายหนุ่มส่งถุงยาใบเล็กให้

 

 

 

“อย่าลืมทานยานะครับ” ก้าวขึ้นคร่อมจักรยานอีกครั้ง

 

 

 

“ขอบคุณค่ะ ที่มาส่งหนู”

 

 

 

 

********************

 

 

 

 

ตอนนี้สาวน้อยชองกำลังเซ็งถึงขีดสุด หน้าสวยๆมู่ทู่อย่างขัดใจ สองขารีบก้าวเดินให้ไว หนีคนที่กำลังเดินล้อมหน้าล้อมหลังมาตั้งแต่หน้าคณะ สองแขนเล็กๆกอดหนังสือเข้าแนบอก สายตาก็สอดส่ายหาตัวช่วยที่จะช่วยให้ตัวเองหลุดจากคนที่ตามตื้อไม่เลิก

 

 

 

“จะหนีไปไหนล่ะ คนสวย?” เสียงหล่อๆที่ตามรังควานไม่หยุดพยายามเรียกร้องความสนใจจากสาวน้อยชอง

 

 

 

“....”

 

 

 

“เราไปกินข้าวกันมั้ย? ชั้นเลี้ยงเองนะ”

 

 

 

“ไม่! ขอบคุณ” สาวน้อยชองพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก

 

 

 

“ทำไมล่ะ? ที่มหาลัยนี้มีแต่สาวๆอยากให้ชั้นเลี้ยงข้าวนะ แล้วชั้นก็ถูกใจเธอด้วย” เสียงหล่อๆนั้นยังโอ้อวดตัวเองให้ฟัง

 

 

 

“เราไม่ว่าง”

 

 

 

“ชั้นก็ไม่เห็นเธอทำอะไรนี่ กินข้าวสักมื้อจะเป็นไรไป”

 

 

 

“เรามีนัดแล้ว”

 

 

 

“นัดกับใครล่ะ? เพื่อเธอก็ไปกันหมดแล้ว”

 

 

 

“นัดกับ...กับ...” คงเป็นโชคดีของสาวน้อยชองที่ทันเห็นร่างคุ้นตาปั่นจักรยานผ่านมาพอดี สาวน้อยชองกระโดดลงไปที่กลางถนน “พี่กึนซอก!!!...

 

 

 

ชายหนุ่มที่ปั่นจักรยามมาด้วยความเร็วรีบเบรกตัวโก่งเมื่อได้ยินเสียงเรียก กับร่างเล็กๆที่จำได้ว่าเป็นสาวน้อยนินจา ล้อหน้าของจักรยานหยุดนิ่งห่างจากร่างเล็กไม่ถึงเซนด้วยซ้ำ ชายหนุ่มไม่สนใจหน้าหวานๆ ที่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ ลงมือดุสาน้อยทันที “จีฮเย!!!...ทำอย่างนี้ได้ยังไงครับ!!! มันอันตรายนะ ถ้าพี่เบรกไม่ทันจะทำยังไงครับ?!

 

 

 

สาวน้อยชองไม่สนใจฟังประโยคยาวๆนั้น แต่กลับกระโดดขึ้นซ้อนท้ายอย่างรวดเร็ว สองแขนโอยรอบเอวหนาแน่น แก้มใสแนบลงที่แผ่นหลังกว้าง ให้อีกคนที่เฝ้าตามรังควานไม่เลิกเห็นกัน จะๆ เต็มสองตาไปเลยว่าเธอมีเจ้าของแล้ว ถึงเจ้าตัวเขาจะยังไม่รู้ก็เถอะ!

 

 

 

“ทำไมมาช้าจังค่ะ หนูรอตั้งนานแน่ะ?” สาวน้อยชองเอียงหัวออกมาจากหลังกว้างเอียงคอพูดกับชายหนุ่มน่ารัก

 

 

 

ชายหนุ่มมองหน้าสาวน้อยนินจางงๆแต่แอบเห็นสายตาหวานขยิบยุกยิก ก็เลยหันไปมองอีกคนที่ยืนจ้องเขาอยู่เขม็ง “พี่เพิ่งซ้อมเสร็จครับ”

 

 

 

“เหรอค่ะ ไปกันเถอะค่ะ วันนี้เรามีนัดกัน จำได้มั้ยเอ่ย~~

 

 

 

กึนซองหัวเราะเบาๆ เรานัดกันตอนไหนครับ จีฮเย

 

 

 

“วันนี้พี่จะสอนหนูปั่นจักยานใช่มั้ยค่ะ?”

 

 

 

กึนซอกพยักหน้าให้เงียบๆ เท้าเตรียบปั่นจักรยานออก

 

 

 

สาวน้อยชองก็หันไปโบกมือลาอีกคนหน้าตาสบายใจ “เราไปก่อนนะซีวอน ก็เราบอกแล้วไงว่าเรามีนัดแล้ว บ๊าย บาย นะ”

 

 

 

ทิ้งให้ชายหนุ่มที่แสนจะมั่นใจในเสน่ห์อันเหลือล้นของตังเองหมายมั่นจะเอาชนะอยู่ในใจ...









***********************

 

 

 

 

 

สาวน้อยชองลงจากจักรยานมายืนหมุนตัวมองไปรอบๆ สวนสาธารณะริมแม่น้ำ ยามเย็น เวลาของครอบครัว ที่พ่อแม่จะพาลูกๆมาวิ่งเล่น บางครอบครัวก็มาปิกนิกสร้าง ความสัมพันธ์อันดีในครอบครัว

 

 

 

“เรามาที่นี่ทำไมเหรอค่ะ? พี่” สาวน้อยชองเอียงคอมองชายหนุ่มที่จอดจักรยานอยู่

 

 

 

“วันนี้เรามีนัดกันไม่ใช่หรอครับ?” ชายหนุ่มอมยิ้มนิดๆ แต่นัยน์ตากลับฉายแววล้อเลียน

 

 

 

“แหมม! ก็หนูไม่รู้จะทำยังไงนี่น่า~~” สาวน้อยชองบอกเสียงอ่อย “ว่าแต่พี่ยังไม่บอกหนูเลยว่าเรามาที่นี่ทำไม?”

 

 

 

“เราก็มาหัดขี่จักรยานกันไงครับ”

 

 

 

“ขี่จักรยานหรอค่ะ!?” สาวน้อยชองส่งเสียงดังทันที แล้วรีบหันมองไปรอบๆ ที่นี่มีแต่เด็กทั้งนั้นเลย เธอต้องตายแน่ๆ ดูนั้นสิเด็กตัวเล็กๆยังขี่จักรยานได้เก่งกว่าเธออีก

 

 

 

“ครับ ขี่จักรยาน” ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นการยืนยันให้ด้วย

 

 

 

สาวน้อยชองส่ายหัวดิก “ไม่เอาอ่ะ เด็กเต็มไปหมดเลย หนูอายนะ”

 

 

 

“ถ้าอายแล้วเมื่อไหร่จะขี่ได้ล่ะครับ”

 

 

 

“แต่...แต่เด็กเต็มเลยนะค่ะ ถ้า...ถ้าเกิดล้มไปโดนน้องเขาเจ็บตัวล่ะ ไม่อ่ะ หนูกลัว” สาวน้อยชองเอาแต่ส่ายหัวไม่หยุด

 

 

 

“พี่อยู่ด้วยทั้งคน กลัวอะไรล่ะครับ จีฮเย” ก็กลัวล้มไงค่ะพี่!!! ไม่เอานะ อย่ามามองหนูแล้วยิ้มแบบนั้นนะ หนูไม่ใจอ่อนหรอกจะบอกให้ หยุดยิ้มเดี๋ยวเน้~~น้า~~!!!

 

 

 

“โอเค!!!...โอเค!!!...ก็ได้ หนูยอมแล้ว ยอมแล้ว หนูหัดขี่ก็ได้” แล้วเดินไปคว้าแฮนด์จักรยานไว้ซะเอง แต่ยังขอบ่นเสียงมุบมิบ “ถ้าหนูล้ม หนูจะงอนจริงๆด้วย”

 

 

 

สาวน้อยชองขึ้นนั่งบนจักรยานท่าเตรียมพร้อมมือเล็กๆเริ่มชื่นเหงื่อเพราะความตื่นเต้น ตาโตสบตารุ่นพี่อย่างไม่มั่นใจ กึนซอกยกมือขึ้นโยกหัวเล็กเบาๆเหมือนให้กำลังใจ

 

 

 

“หนูกลัวอ่ะ~~” สาวน้อยชองบอกเสียงอ่อย

 

 

 

“มันไม่น่ากลัวหรอก เชื่อพี่สิ” มือใหญ่ตบบ่าเล็กเบาๆ “เอาล่ะ! มองตรงไปข้างหน้า! ค่อยๆปั่นไปช้าๆนะ พี่จะจับไว้ให้ก่อน ตกลงนะ”

 

 

 

สาวน้อยชองเริ่มออกแรงถีบช้าๆ อย่างกล้าๆกลัวๆ “พี่อย่าปล่อยน้า~~

 

 

 

“ครับ ไม่ปล่อย” สองมือยังประคองตัวจักรยานไปตามแรงถีบของสาวน้อยชองเรื่อยๆ

 

 

 

“ได้แล้ว!!...ได้แล้ว...หนูขี่ได้แล้ว พี่เห็นมั้ยค่ะ ดูสิ หนูปั่นได้แล้ว!!!” สาวน้อยชองส่งเสียงดีใจที่ตัวเองปั่นได้ไกลโดยที่ไม่ล้ม แต่พอไม่มีเสียงตอบจากคนที่คิดว่าอยู่ข้างหลัง สาวน้อยชองก็หันกลับไปมองทันที เห็นรุ่นพี่กำลังยืนยิ้ม โบกมือไหวๆ อยู่ข้างหลัง เท่านั้นจักยานที่เคยมั่นคงก็เริ่มเอียงไม่เป็นท่าซะแล้ว

 

 

 

โครม!!!

 

 

 

“โอ้ยยย~~~ เจ็บ!” สาวน้อยชองลงไปกองอยู่กับพื้นหญ้าเรียบร้อย มือเล็กกุมข้อเท้า “เจ็บอ่ะ เจ็บ เจ็บ เจ็บ หนูเจ็บอ่ะ~~

 

 

 

กึนซอกวิ่งเข้ามานั่งข้างๆสาวน้อยชอง พยายามดึงมือที่กุมข้อเท้าออก

 

 

 

“ให้พี่ดูหน่อยนะครับ จีฮเย” ชายหนุ่มลงน้ำหนักมือที่ข้อเท้าเล็กเบาๆ

 

 

 

เพี้ยะ!

 

 

 

มือเล็กฟาดป๊าบเข้าเต็มแรงที่ต้นแขนใหญ่

 

 

 

“หนูเจ็บนะ!!! เจ็บอ่ะ ฮืออ~~ หนูเจ็บอ่ะ” ตาโตๆเริ่มมีน้ำตาคลอ

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็หาย มาครับ ลูกไหวมั้ย?” กึนซอกค่อยๆประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นช้าๆ “ค่อยๆนะ”

 

 

 

“หนูเจ็บอ่ะ” สาวน้อยชองบ่นเสียงอ่อย

 

 

 

ร่างสูงประคองร่างเล็กๆของสาวน้อยชองให้ยืนได้มั่นคง “ยืนนิ่งๆก่อนนะครับ พี่ไปเอาจักรยานก่อน” แล้วตรงไปคว้าจักรยานที่นอนแอ้งแม้งอยู่ไม่ไกลให้ตั้งขึ้น เข็นมาใกล้สาวน้อยชองที่ยืนโขยกเขยกอยู่ด้วยขาข้างเดียว

 

 

 

“มาครับ ขึ้นมา พี่ช่วยนะ” กึนซอกจัดการให้สาวน้อยชองขึ้นนั่งบนจักรยานได้เรียบร้อยก็เริ่มออกแรงปั่น รู้สึกถึงแรงรัดที่รอบเอวหนา กับสัมผัสอุ่นที่แนบอยู่กลางหลัง

 

 

 

“เจ็บหรอครับ?” กึนซอกเอ่ยถามเมื่อเห็นสาวน้อยนินจาผู้ร่าเริงดูหงอยๆ

 

 

 

“หนูปวดขาอ่ะ” เสียงใสบอกอ่อยๆ ทิ้งหัวพิงหลังกว้าง

 

 

 

“เดี๋ยวเราไปหาหมอกันนะครับ”

 

 

 

“ไม่เอาอ่ะ หนูไม่อยากไปหาหมอ เรากลับบ้านกันดีกว่า” ได้ยินคำว่าหมอขึ้นมา สาวน้อยชองก็เกิดอาการขี้ขึ้นสมองทันที

 

 

 

“ไปให้หมอดูหน่อยดีกว่านะ” ที่จริงเขาจับๆดูก็ว่าแค่ขาพลิกธรรมดา แต่กับสาวน้อยนินจาที่ร่างกายดูไม่ทนทานต่อแรงเสียดทานใดๆ ก็น่าจะไปให้หมอดูซะหน่อย

 

 

 

“ไม่เอานะ หนูอยากกลับบ้านแล้ว น้า~~  น้า~~” มือเล็กๆกระตุกชายเสื้อรุ่นพี่ งุ้งงิ้ง

 

 

 

“ก็ได้ครับ กลับไปประคบที่บ้านก็ได้ครับ”

 

 

 

จางกึนซอกประคองร่างเล็กเข้าบ้านที่ตัวเองเคยปั่นจักรยานมาส่งสาวน้อยนินจาแล้วครับนึง ไม่นานแม่บ้านก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมาช่วยประคองคุณหนูของตน

 

 

 

“ตายแล้ว! คุฯหนูไปโดนอะไรมาค่ะเนี้ยะ?”

 

 

 

สาวน้อยชองได้แต่เดินกระเผลกไปตามแรงประคองสองข้าง เหงื่อเม็กใสเริ่มเกาะตามหน้าผากมน จนไม่ได้สนใจคำถามของแม่บ้าน

 

 

 

ชายหนุ่มที่ประคองสาวน้อยนินจาเข้ามาจึงเป็นฝ่ายตอบแทน “น้องจักรยานล้มครับ”

 

 

 

แม่บ้านยกมือทาบอกทันที “ตายแล้ว! จักรยานล้ม ไปปั่นจักรยานที่ไหนมาค่ะ คุณหนู เดี๋ยวคุณพี่กลับมาโดนดุแน่ๆ” ประคองคุณหนูของตนให้นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่

 

 

 

“เดี๋ยวป้าไปเอายามาทาให้นะค่ะ” แล้วพาร่างท่วมของตัวเองหายไป

 

 

 

สาวน้อยชองทำหน้ามุ่ย ย่นจมูกเล็กๆใส่ชายหนุ่มบอกให้รู้ว่ากำลังงอนแล้วจริงๆนะ กึนซอกเพียงยิ้มบางๆไม่ถือสา แต่ขยับตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าสาวน้อยชองเงียบๆ มือค่อยๆประคองเท้าเล็กขึ้นมาวางบนตัก

 

 

 

“พี่จะทำอะไรค่ะ?! มันสกปรกนะ ปล่อยค่ะ! พี่!!!” สาวน้อยชองพยายามชักเท้าออกจากมือใหญ่ แต่แค่ขยับสาวน้อยชองก็หน้าหงิก เพราะความเจ็บปวด

 

 

 

“จะนวดให้ไงครับ เดี๋ยวทายาแล้วต้องนวดด้วยนะ ยาจะได้ซึมเร็ว จะได้หายไวๆไงครับ”

 

 

 

“แต่...แต่ ..มันสกปรกนะ เดี๋ยวหนูทำเองดีกว่า” อ้ายยย!!! จะให้บอกได้ไงล่ะว่าเธอน่ะ เขินจะตายอยู่แล้ว

 

 

 

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ พรางเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยนินจา “ทำเป็นเหรอครับ?”

 

 

 

เท่านั้นก็เงียบสนิทไปเลย แต่ยังไม่วายส่งค้อนวงใหญ่ให้คนรู้ทัน

 

 

 

สาวน้อยชองกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แม่บ้านก็เดินประคองถาดใส่อุปกรณ์ออกมาซะก่อน

 

 

 

“เดียวประคบซะหน่อยนะค่ะ แล้วค่อยทายานะค่ะ มาค่ะมา”

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมทำน้องเองครับ” ชายหนุ่มยกถาดอุปกรณ์มาวางใกล้ตัว

 

 

 

“แต่จะดีเหรอค่ะ? คุณเป็นแขกของคุณหนู เดี๋ยวป้าทำเองจะดีกว่าค่ะ”

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมทำเองดีกว่า ผมเป็นคนพาน้องไปขี่จักรยานเองนี่ครับ” ชายหนุ่มยังยืนกรานจะเป็นคนดูแลสาวน้อยชองด้วยตัวเอง

 

 

 

“ค่ะ เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ถ้าขาดอะไรเรียกป้านะค่ะ”

 

 

 

“ครับ” แม่บ้านเดินกลับเข้าครัวไปอีกครั้ง

 

 

 

 ชายหนุ่มค่อยๆลงมือประคบจากหลังเท้าเลื่อนขึ้นไปจนถึงข้อเท้าเล็ก คลึงเบาๆ ที่คิดว่าเบาที่สุดแล้ว แต่สาวน้อยนินจากลับชักเท้าหนี้จนได้

 

 

 

“เจ็บเหรอครับ?” แต่มือข้างที่ว่างยังจับเท้าเล็กไว้ไม่ให้หนี

 

 

 

“หนูจะงอนพี่จริงๆแล้วด้วย~ ไหนว่าไม่ปล่อยไง! พี่หลอกหนู หนูงอนจริงด้วย!!! สาวน้อยชองได้แต่กอดอกขัดใจ “เมื่อวานพี่ก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์หนู หนูงอน งอน งอน!!!

 

 

 

“พี่ขอโทษครับ แต่เมื่อวานพี่ไม่ว่างนี่”

 

 

 

“หนูโทรตั้งนาน พี่ก็ไม่รับ แล้วยังไม่โทรกลับด้วยอ่ะ~~” สาวน้อยชองยังไม่หยุดงอแง

 

 

 

“พี่ซ้อมอยู่ ถ้าพี่ออกมาคุยโทรศัพท์ แล้วคนอื่นทำบ้าง พี่จะว่าได้ยังไง ในเมื่อพี่ยังทำ จริงมั้ยครับ?”

 

 

 

“แต่แหม~~…แป็บเดียวเอง” สาวน้อยชองยังทำเสียงเล็กเสียงน้อย

 

 

 

“โทรหาพี่มีอะไรเหรอป่าวครับ?” ชายหนุ่มยังคงโต้ตอบกับสาวน้อยนินจาต่อไป อาศัยจังหวะที่สาวน้อยชองมัวแต่สนใจอยู่กับบทสนทนา ค่อยๆทายาแล้วนวดให้ตัวยาซึมลงที่ผิวบาง โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันรู้ตัว

 

 

 

“ก็เมื่อวานนี้ เรานัดกันทานข้าว หนูก็เลยโทรหาพี่ พะ...”

 

 

 

ชายหนุ่มขัดขึ้นกลางครัน “เรานัดกันเหรอครับ?”

 

 

 

“ไม่ใช่!!! เราของหนูเนี้ยะ หมายถึงครอบครัวหนู คือมีพี่ชายหนู พี่แจจุง ซอนซา ฮานึล แล้วก็หนู อ่อแล้วก็คิมบอมแฟนซอนซาด้วย หนูก็เลยโทรหาพี่ จะชวนมาทานด้วยกันไง พี่อ่ะ...ไม่รับโทรศัพท์หนู”

 

 

 

“อ้าว!...ถ้าไปทานกันแบบครอบครัวแล้วจะชวนพี่ไปทำไมล่ะครับ?” มือใหญ่เหน็บชายผ้าสอดเป็นปมเสร็จพอดี

 

 

 

สาวน้อยชองถอนหายใจแรงๆอย่างขัดใจ “คราวนี้หนูงอนพี่จริงๆแล้วด้วย!!!!!

 

 

 

ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กมุมปาก มือใหญ่เกี่ยวนิ้วก้อยเล็กเขย่าเบาๆเหมือนง้องอน

 

 

 

“โอ้~~ ไม่งอนนะ เอางี้...เดี๋ยวพอขาหายพี่พาไปเลี้ยงไอติมดีมั้ย?”

 

 

 

“หนูไม่ใช่เด็กนะ ที่จะเอาของกินมาล่อ ดูหนังด้วยนะ แล้วจะหายงอน” ปากว่าไม่ใช่เด็ก แต่ก็ไม่ปฏิเสธ

 

 

 

“ก็ได้ครับ หนังด้วย” ชายหนุ่มตกลงยิ้มๆ

 

 

 

“งั้น...หนูหายงอนก็ได้”

 

 

 

 

 

*************************

 

 

 

 

 

สาวน้อยชองค่อยก้าวลงจากรถโดยมีพี่ชายคนดี ชองยุนโฮคอยพยุงอยู่ไม่ห่าง ใบหน้าคมฉายแววเป็นกังวล เมื่อน้องสาวสุดที่รักเจ็บตัว ด้วยเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้อย่างการปั่นจักรยาน เดินเข้าบ้านมาก็เห็นน้องสาวเดินเกาะราวบันไดแน่น จากปกติแทบถลาลงมาอย่างมากลัวอันตราย แต่นี่กลับค่อยๆเดิน แถมหน้าตาก็เหยเก จนต้องรีบเดินเข้าไปดู ผ้าพันข้อเท้าที่พันอยู่รอบข้อเท้าเล็กกระแทกตาตี่ๆเข้าอย่างจัก ถามไปถามมาได้ความว่าไปแอบหัดขี่จักรยาน แล้วสุดท้ายล้มไม่เป็นท่า

 

 

 

“เย็นนี้เลิกกี่โมงคะ?” พี่ชายประคองเดินมาจนถึงหน้าคณะ เพราะสาวน้อยคูแฝดยังไม่มา

 

 

 

“เย็นนี้เลิก 5 โมงค่ะ”

 

 

 

“งั้นพี่มารอตอน 5 โมงนะค่ะ” พี่ชายมองนาฬิกา “น้องจะได้ไม่ต้องรอนาน”

 

 

 

“ไม่ค่ะ พี่ชายไม่ต้องมารับน้องก็ได้”สาวน้อยชองปฏิเสธพี่ชายทันที

 

 

 

“ทำไมล่ะค่ะ?”

 

 

 

“เอ่อ...เอ่อ..น้อง...”เอาไงดีหว่า อยากรอพี่กึนซอกเผื่อได้เจอกัน แต่พี่ชายยังไม่รู้เรื่องอีก

 

 

 

“ว่าไงค่ะ?...หรือจะกลับพร้อมคู่แฝดแล้วให้พี่ไปรอรับที่โน้น?”

 

 

 

“ค่ะ ...แบบนั้นก็ได้ค่ะ” สาวน้อยชองตกลงทันที

 

 

 

“งั้นพี่ไปก่อนนะค่ะ”

 

 

 

ตกเย็นสาวน้อยคู่แฝดประคองร่างสาวน้อยชองลงบันไดมาหยุดพักที่ม้าหิน

 

 

 

“เอาไงดี?” สาวน้อยซอนซาถามขึ้นลอยๆ

 

 

 

“วันนี่พี่ยุนโฮมารับมั้ย? จีฮเย” สาวน้อยฮานึลไปฝ่ายหันมาถาม

 

 

 

“ไม่...ไม่มา” สาวน้อยคู่แฝดออกจะงงๆกับคำตอบของเพื่อน อย่างพี่ยุนโฮเนี้ยะนะจะไม่มา

 

 

 

“งั้นเอางี้...ตัวเองอยู่เป็นเพื่อนจีฮเย เดี่ยวเค้าไปเอารถมารับแล้วกัน” สาวน้อยฮานึลตัดสินใจเสร็จก็เดินแยกออกไป

 

 

 

 สาวน้อยซอนซาก็กดโทรศัพท์หาแฟนหนุ่มทันที ว่าไม่ต้องมารับ แต่ดันไม่มีสัญญาณ หมุนซ้ายหมุนขวาก็แล้ว

 

 

 

“อยู่คนเดี๋ยวก่อนนะ จีฮเย ตรงนี้โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณเลย”แล้วเดินหายไปอีกคน

 

 

 

สาวน้อยชองนั่งมองไปทางถนนที่เป็นเส้นทางประจำของใครบางคน แต่วันนี้กลับไม่เห็น

 

 

 

“อยู่คนเดียวเหรอครับจีฮเย?” เสียงคุ้นใจดังขึ้นจากข้างหลัง สาวน้อยชองหันกลับไปแล้วยิ้มกว้าง

 

 

 

“พี่ค่ะ!!

 

 

 

“ครับ ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะครับ?” ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้

 

 

 

“หนูกำลังจะกลับบ้านแล้วค่ะ”

 

 

 

“กลับยังไงครับ?”

 

 

 

“ยังไม่รู้เลยค่ะ” โอกาสมาคอยท่า มีหรือสาวน้อยชองจะไม่คว้าไว้

 

 

 

“งั้นมาครับ” ชายหนุ่มเข้ามาประคองสาวน้อยนินจา “เดี๋ยวพี่ไปส่งเองครับ”

 

 

 

“อืม~~ ก็ได้ค่ะ” กึนซอกประคองร่างเล็กไปที่จักรยานคู่ใจ จัดการให้สาวน้อยชองนั่งให้เรียบร้อย

 

 

 

“พร้อมน่า~~~

 

 

 

“พร้อมค้า~~~

 

 

 

ชายหนุ่มออกแรงถีบจักรยานช้าๆ เมื่อสาวน้อยชองจับที่เอว ระหว่างชายหนุ่มรุ่นพี่ปั่นไป สาวน้อยชองก็แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดยุกยิก แล้วเก็บลงตามเดิม ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมาเห็น

 

 

 

--- กลับ กับพี่กึนซอกแล้ว ---

 

 

 

สาวน้อยคู่แฝดที่อยู่คนละที่ แต่คงเพราะความเป็นฝาแฝด หรือเพราะความสงสัยและงงงวย ที่ทำให้คิ้วเรียวขมวดเป็นปมพร้อมกัน

 

 

 

 

 

*************************

 

 

 

 

 

สาน้อยคู่แฝดอาจมองข้อความด้วยความงุนงง แต่คนที่กำลังจะเดินเข้าไปหาสาวน้อยชอง เมื่อเห็นคู่แฝดแยกตัวออกไป แล้วต้องหยุดชะงักเมื่อใครอีกคนเดินตัดหน้าเข้าไปก่อน มือใหญ่ฟาดลงเต็มแรงกระแทกเข้ากับต้นไม้

 

 

 

ปัง!!!

 

 

 

เสียงประตูกระแทกกับผนังห้องตามแรงอารมณ์ของคนเปิด ทำให้คนที่นั่งอ่านเอกสารเงยหน้าขึ้นมองอย่างตำหนิ

 

 

 

“แกควรเคาะประตูก่อนเข้ามานะ มันเป็นมารยาทที่ดี”

 

 

 

ชเวซีวอนกระแทกเท้าเดินเข้ามานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่

 

 

 

“แล้วนี่เป็นอะไร?” บิดาอดถามไม่ได้ที่เห็นหน้าลูกชายคนเดียวหงิกงอ

 

 

 

“พ่อต้องจัดการเรื่องนี้ให้ผม!

 

 

 

“เรื่องอะไร?”

 

 

 

“ก็ไอ้กึนซอก กัปตันทีมบาสนั้นไง” ซีวอนยังเอาแต่ใจ

 

 

 

“เขาไปทำอะไรให้แกล่ะ?”ท่านผู้อำนวยการใหญ่ถามอย่างข้องใจ

 

 

 

“มันยุ่งกับจีฮเย”

 

 

 

“จีฮเย? เรื่องแค่นี้เหรอ?”

 

 

 

”มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้นะพ่อ! มันหยามกันชัดๆ”

 

 

 

“เรื่องนี้พ่อคงช่วยไม่ได้”

 

 

 

“ถ้าพ่อไม่ช่วยผมจะจัดการเอง!!!

 

 

 

 

 

**********************

 

 

 

 

 

กึนซอกปั่นจักรยานคู่ใจกลับจาบ้านหลังใหญ่ของสาวน้อยชอง หลังจากที่ได้รับเกียรติจากพี่ชายขี้หวง ชองยุนโฮ ที่อยู่ก็กลับบ้านเร็ว แล้วยังเชิญกึ่งสั่งทางสายตาให้อยู่ทานข้าวด้วยกัน ที่น่าแปลกใจสำหรับกึนซอกคงเป็นอาจารย์แจจุงที่เดินเกี่ยวก้อยมากับยุนโฮ หน้าหล่อๆของพี่ชายมุ่ยลงทันทีที่น้องสาวคนเดียวเอาใจใส่ชายหนุ่มที่ร่วมโต๊ะ แต่ไม่มาสนใจพี่ชายตัวเองบ้าง แถวยังส่งสายตาดุๆให้ว่าที่หวานใจน้องสาวอีกต่างหาก จนแจจุงอดยิ้มขำกับความห่วงน้องไม่ได้

 

 

 

ตลอดสองข้างทางมืดสนิท มีเพียงดวงไฟที่ตั้งห่างกันเป็นระยะ แต่อยู่ๆจักรยานก็หยุดลงเมื่อมีรถสีดำสนิทอีกคันขวางหน้าเอาไว้ เมื่อเจ้าของก้าวลงจากรถ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจเงียบๆกับตัวเอง

 

 

 

“อย่างยุ่งกับจีฮเยอีก!!!” ชเวซีวอนชี้หน้า พรางตะวาดลั่นเสียงดัง

 

 

 

กึนซอกไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เลยเบี่ยงจักรยานหลบไป มาสนใจคนพาล แต่ก็ต้องล้มกลิ้งไปกองอยู่กันพื้น เมื่ออีกฝ่ายพุ่งตัวมาถีบจักรนายเข้าเต็มๆ

 

 

 

“อย่ายุ่งกับจีฮเยอีกไม่งั้นมึงโดนแน่!!!

 

 

 

“ชั้นจะยุ่งกับใครก็ไม่เกี่ยวกับนาย” กึนซอกลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว

 

 

 

“กูเตือนมึงแล้วนะ” ซีวอนผิวปาก ไม่นานก็มาชายฉกรรจ์ 5 คนเดินออกมาล้อมกึนซอกไว้ แต่ละคนเคาะไม้กับฝ่ามือเบาๆ สายตามุ่งร้ายทิ่มตรงมาที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่อยู่กลางวง

 

 

 

“ขอให้สนุกนะ” พร้อมกับรอยิ้มเยาะเย้ย ก่อนเดินขึ้นรถ ขับออกไป

 

 

 

 

 

***********************

 

 

 

 

 

ยุนโฮเดินลงบันไดมาเห็นน้องสาวนั่งอยู่ในห้องรับแขก ข้างตัวมีกระเป๋าพร้อมหนังสือเรียนเตรียมพร้อมไว้แล้ว แต่ตาโตๆยังคอยแต่จะมองไปทางประตูใหญ่ที่ยังปิดสนิทจนไม่รับรู้ว่าพี่ชายมายืนอยู่ด้านหลัง

 

 

 

“ยังไม่ไปเรียนอีกเหรอค่ะ?” เสียงพี่ชายทำเอาสาวน้อยชองสะดุ้งเฮือก

 

 

 

“ยังค่ะ พี่กึนซอกยังไม่มาเลย” น้องสาวตอบเสียงอ่อย

 

 

 

“พี่ไปส่งให้ก็ได้ น้องจะได้ไม่ต้องรอ” ยุนโฮเหลือบมองนาฬิกา

 

 

 

“พี่เขาไม่รับโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วย”

 

 

 

ยุนโฮลูบหัวน้องเบาๆ “มันอาจไม่ว่างก็ได้” ถึงจะยอมรับว่ากึนซอกเป็นคนดี แต่ก็..ตามประสาคนมีน้องสาว

 

 

 

“แต่พี่เขาบอกว่าจะมารับน้องวันนี้” อยู่ดีๆสาวน้อยชองก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง “น้องโทรไปที่ร้านดีกว่า เผื่อพี่เขาไปช่วยที่ร้าน”

 

 

 

 

 

พี่ลี่อินไปเฝ้าพี่กึนซอกที่โรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ

 

 

 

สาวน้อยชองเงยหน้ามองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าห้อง ICU ของโรงพยาบาล ตาโตๆแดงช้ำ แก้มใสซีดเซียวลง ถัดจากสาวน้อยชองก็เป็นพี่สาวใจดี จางลี่อิน ที่เอาแต่นั่งกอดอกนิ่งๆอย่างอดกลั้นตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลเมื่อคืน

 

 

 

“ไปนั่งดีกว่านะค่ะ เดี๋ยวปวดขานะค่ะ” ยุนโฮเอ่ยขึ้น เพราะเห็นว่าน้องสาวยืนมานานพอควรแล้ว

 

 

 

“ไม่เอาค่ะ น้องอยากรอตรงนี้ เผื่อหมอออกมา”

 

 

 

ไม่ถึงช่วงโมงหมอก็เดินส่ายหน้าออกมา หัวใจดวงเล็กก็เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ประโยคที่ทำเอาสองสาวแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่คงเป็น

 

 

 

หมออยากให้ญาติทำใจไว้บ้าง คนไข้อาจอยู่กับเราได้แค่คืนนี้ หรือถ้าผ่านวันนี้ไปก็อาจรอด

 

 

 

ถ้าผ่านวันนี้ไปก็อาจรอด

 

 

 

อาจรอด แต่ไม่ได้บอกว่ารอด

 

 

 

สาวน้อยชองโผเข้าสู่อ้อมกอดของพี่ชายเหมือนเด็กเสียขวัญ ฝังหน้าลงกับอกพี่ชายปล่อยเสียงสะอื้นแทบขาดใจ เหมือนหัวใจกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก สาวน้อยชองกลายเป็นเด็กที่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร้องไห้ ส่วนพี่สาวใจดีก็ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง สองแขนเล็กโอบกอดตัวเองแน่น

 

 

 

เพราะร่างกายคนไข้บ่งบอกว่าเป็นการทำร้ายร่างกาย ทางโรงพยาบาลจึงต้องแจ้งความ แล้วมันก็เหมือนกฎแห่งกรรม ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว กล้องวงจรปิดที่ถูกติดตั้งอยู่ที่มุมถนนบันทึกเหตุการณ์เอาไว้ชัดเจน สุดท้ายตระกูลชเวต้องส่งทนายมาขอเจรจา เนื่องจากหากเป็นเรื่องราวกันต่อไปคงมีแต่เรื่องเสียชื่อเสียง จางลี่อินแม้โกรธแค้นแทนน้องชายมากแค่ไหน แต่สติก็อยู่เหนืออารมณ์ สู้กันต่อไป คนธรรมดาอย่างครอบครัวเธอก็อาจแพ้ให้กับอำนาจเงิน ผิดกับสาวน้อยชองที่รู้เรื่องเข้าก็ลุกขึ้นมาเต้นเหยงๆ ว่าไม่ยอมท่าเดียว แต่เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ต้องตกไปเป็นหน้าที่ของพี่ชายจัดการให้ ด้วยการส่งทนายไปตกลงค่ารักษาพยาบาล ค่าทำขวัญ ค่าเสียหาย  และทุกทางที่จะเอาคืนได้ เพื่อความสะใจเล็กๆ เป็นการแก้แค้นจนตระกูลชเวอาจต้องปาดเหงื่อ เมื่อชองยุนโฮออกโรงปกป้องว่าที่หวานใจของน้องสาว (นี่แค่ว่าที่หวานใจนะเนี้ยะ!!)

 

 

 

สาวน้อยชองนั่งตาแดงอยู่ข้างเตียง อุปกรณ์ช่วยชีวิตถูกติดตั้งและต่อเข้ากับร่างกายที่นอนนิ่งๆอยู่บนเตียงมากมายจนน่ากลัว สาวน้อยชองเลื่อนผ้าห่มให้สูงอีกนิด แล้วนั่งลงมองใบหน้าซีดๆที่บวมช้ำ ใบหน้าที่เคยมารอยยิ้มติดมุมปากให้เธอเสมอ

 

 

 

“เมื่อไหร่จะตื่นล่ะค่ะ?” หน้าใสซบลงบนท่อนแขนที่วางอยู่ข้างตัว “พี่บอกจะเลี้ยงไอติมหนูไง จำได้มั้ยค่ะ? ขาหนูหายเจ็บแล้วนะ” สุดท้ายน้ำตาที่กลั้นไว้อย่างอดทนก็ไหลลงกระทบหลังมือคนป่วยจนได้

 

 

 

“พี่ค่ะ!!!...พยาบาล!!!...พยาบาล!!!!!...” สาวน้อยชองเรียกพยาบาลสุดเสียง เมื่อยู่ดีๆร่างคนป่วยก็กระตุกเกร็ง ตัวเลขบนหนาจอต่างๆแปรปรวนไปหมด แม้ไม่รู้ว่าไอ้ส้นกราฟขึ้นๆลงๆนั้นหมายถึงอะไร แต่สัญชาตญาณกำลังบอกว่ามันไม่ปลอดภัยเลย สาวน้อยชองถูกพยาบาลกันตัวออกมาด้านนอกสวนกับทีมแพทย์และพยาบาลที่เข็นอะไรต่อมิอะไรเข้ามามากมาย ภาพสุดท้ายก่อนประตูจะปิดลงร่างสูงถูกช๊อตด้วยคลื่นไฟฟ้าจนตัวลอยจากเตียง

 

 

 

เบื้องหน้าคือพระเยซูถูกตรึงกางเขน สัญลักษณ์แห่งศาสนา โดยรอบคือสถาปัตยกรรมที่วิจิตรงดงาม เหมือนสรวงสวรรค์ให้ความรู้สึกเหมือนได้เข้าถึงพระเจ้า สาวน้อยชองนั่งประสานมือท่ามกลางความเงียบ เปลือกตาบางปิดสนิท

 

 

 

เราเพิ่งจะได้เจอกัน เราเพิ่งจะได้รู้จักกัน แต่พระองค์ยังรีบพรากเขาไปจากลูกแล้วหรือค่ะ? ลูกไม่เคยขออะไรพระองค์เลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ลูกจะขอได้มั้ย? พระองค์จะได้ยินเสียงของลูกหรือเปล่า อย่าเพิ่งพรากเขาไปจากลูกตอนนี้เลย ขอเวลาให้เราอีกหน่อยได้มั้ย? เมื่อพระองค์สอนเรื่องความรัก แต่เรายังไม่ได้เริ่มต้นมันเลย ถ้าพระองค์จะได้ยินคำขอของลูก ได้โปรอย่าพาเขาไป อย่าเพิ่งพรากเขาไปจากลูก...ได้โปรด

 

 

 

 

***************************

 

 

 

 

 

สายลมพัดเย็นท่ามกลางความเงียบสงบ สาวน้อยชองอยู่ท่ามกลางความเงียบ รายล้อมด้วยขุนเขาตั้งตระหง่าน สองขาพาร่างของตัวเองเดินขึ้นไปตามทางลาดชัน สองข้างทางถูกปลูกดอกไม้เตี้ยๆไว้เป็นทางยาวตามทางเดิน ร่างเล็กหยุดยืน

 

 

 

“พี่ค่ะวันนี้อากาศหนาวจังนะค่ะ พี่อยู่ตรงนี้หนาวมั้ยค่ะ?...หนูได้งานแล้วนะ พี่รู้มั้ย? สำนักพิมพ์ที่หนูเคยเล่าให้พี่ฟังไงค่ะ...” สาวน้อยชองย่อตัวลงปัดเศษใบไม้ที่ปลิวมาตกลงบนเนินสูง

 

 

 

“เจ้านายหนูใจดีนะ...เขาให้หนูทำงานแล้วส่งทางเมลได้ด้วย ดีมั้ยค่ะ? หนูจะได้อยู่กับพี่ทุกวันไง...พี่จะได้ไม่เหงา มีหนูอยู่เป็นเพื่อน คู่แฝดบ่นใหญ่เลยว่าเราสองคนมาอยู่ไกล จะมาหาทีนั่งรถตั้งนาน แต่ก็เห็นมากันออกบ่อย พี่ว่ามั้ยค่ะ?”

 

 

 

ฟิ้ว~~~

 

 

 

สายลมอุ่นพัดเอื่อยรอบตัวสาวน้อยชอง เหมือนจะบอกว่าใครอีกคนรับรู้และตอบรับ สาวน้อยชองเงยหน้า แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

 

 

“พี่อยู่ใกล้แค่นี่ใช่มั้ยค่ะ?...หนูคิดถึงพี่จังเลย หนูคิดถึงพี่มากๆ วันนี้หนู..ฮึกก..หนูต้องเดินตั้งใกล้ไปซื้อของพี่รู้มั้ย? ก็หนูขี่จักยานไม่เป็นนี่นา~~ แล้วจักรยานพี่มันก็สู๊ง สูง หนูเลยขี่ไม่เป็นซะที หนูโทษพี่รู้มั้ย? ที่พี่ตัวสูงไป พี่ค่ะ... หนูต้องไปแล้วล่ะ ไม่งั้นงานหนูต้องไม่เสร็จแน่เลย ตอนเย็นหนูจะมาหาพี่ใหม่นะค่ะ พี่ค่ะ หนูรักพี่นะค่ะ...”

 

 

 

สาวน้อยชองเดินกลับมาตามทางเดินแคบๆ เหมือนตอนเดินเข้ามา สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ กดเก็บน้ำตาใสไม่ให้ไหลลงมา เธอจะไม่เป็นเด็กสาวที่เอาแต่ร้องไห้อีกต่อไป เธอจะเข้มแข็ง ใช้ชีวิตให้เต็มไปด้วยความสุข ชีวิตส่วนที่เหลือของหนู หนูจะมีความสุขเพื่อพี่นะค่ะ...

 

 

 

พระองค์ไม่ฟังคำขอร้องของลูกเลย หรือเสียงของลูกดังไม่พอที่พระองค์จะได้ยิน~~

 

 

 

 

 

~~ THE END ~~

 

 

        พระเอกของเราคร้า~~





โบสถ์ ที่สาวน้อยชองไปสวดมน


*** ไรเตอร์ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้นะสาบานได้เลย ขนาดเขียนเอง เขียนไปก็น้ำตาไหลไป ไม่เชื่อมาดูได้เลย ~~ 

*** ตอนนี้ต้องโดนรีดเดอร์รุมแน่เลย ฮือออ~~ แต่จะยอมรับผิดโดนดี

*** ชีวิตคนเรามันไม่สมหวังเสมอไปหรอก ตอนจบที่สวยงานน่ะมีแต่ในนิยายเท่านั้นแหละ เพราะเราจะสร้างสรรค์แต่สิ่งดีๆ ที่เราต้องการได้ นี่ชั้นบ่นอะไรเนี้ยะ!??

*** ไรเตอร์ไม่ค่อยรู้เรื่องศาสนาคริสต์เท่าไหร่ ถ้ามีอะไรผิดพลาด ไรเตอร์ก็ต้องขอโทษด้วยนะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[[ Short Fic ]] TVXQ YunJae ตอนที่ 26 : YunJae ## Plan of Love ## Special - แก๊งหนูจิ๊ว - สาวน้อยชอง ## (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3635 , โพส : 58 , Rating : 34 / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3

#58 : ความคิดเห็นที่ 17132
ทำถูกแล้วล่ะยุน ชะนีที่ไหนจะมาเลอค่าไปกว่าน้องแจได้
Name : BujaeTabi< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BujaeTabi [ IP : 110.169.254.28 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2557 / 07:22

#57 : ความคิดเห็นที่ 13585
ห่ะ แจเป็นผี??=_+
Name : noonchul< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noonchul [ IP : 115.67.135.227 ]
Email / Msn: mynameis_stupid(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2556 / 03:47


#56 : ความคิดเห็นที่ 13584
เกร้ดดดดดดด ไรท์อ่าาาาา สงสารมากกกก และก็เศร้ามากกด้วย ฮรือออออ
Name : noonchul< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noonchul [ IP : 115.67.135.227 ]
Email / Msn: mynameis_stupid(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2556 / 03:45

#55 : ความคิดเห็นที่ 13075
อ๊ากกกกกกกกก ไรท์เตอร์ใจร้ายให้น้องจีฮเยอยู่คนเดียวได้ไง

ฮืออออออ จบเศร้ามากเลยค่ะ

จะบ้าตายแล้วนะคะ
Name : Fairy wings< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fairy wings [ IP : 58.9.14.180 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มกราคม 2556 / 02:34

#54 : ความคิดเห็นที่ 12624
งือออออออออเศร้าาาาToT
Name : Yunjaekihae [ IP : 27.55.12.250 ]
Email / Msn: -
วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 10:33

#53 : ความคิดเห็นที่ 12061
เฮ้ยยย ทำไมจบแบบนี้อ่ะ ตอนแรกยังดีๆอยู่เลย

งั้นแสดงว่าเรื่องไหนที่เริ่มต้นร้ายๆ จะจบดี ส่วนเรื่องไหนที่เริ่มต้นดีๆจะจบแบบนี้ TT 

Name : Gategrace< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gategrace [ IP : 58.9.78.20 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2555 / 21:02

#52 : ความคิดเห็นที่ 11564
ไรเตอร์ มันจบแบบเศร้าเกินไปอ่ะ สงสารจีฮเย

ขอจบแบบแฮปปี้ได้มั้ยอ่ะ อยากอ่านแบบที่มันจบแบบแฮปปี้ๆอ่ะไรเตอร์

ถ้ามีตอนจบแบบแฮปปี้ขออ่านด้วยคนน้า

nachangmin@hotmsil.com

Name : na-thsk< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ na-thsk [ IP : 180.183.164.51 ]
Email / Msn: nachangmin(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2555 / 14:49

#51 : ความคิดเห็นที่ 9380
จบแบบแฮปปี้ไม่ได้เหรอคะไรเตอร์ 
จีฮเยน่าสงสารอ่าาาา TT
Name : S-Aya< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ S-Aya [ IP : 115.87.244.46 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2554 / 22:52

#50 : ความคิดเห็นที่ 8362
พี่ไรเตอร์ขาาา~ ขอตอนจบแบบแฮปปี้มาอ่านอีกครั้งได้เปล่าอ่าาา
เมลล์อันเก่าของหนูโดนบล็อกไปเรียบร้อย
อยากอ่านอีกครั้งจังค่ะ

รบกวนส่งให้หนูหน่อยน้าาา คิดถึงสาวน้อยชอง
อยากให้น้องมีความสุขจะแย่แล้ว

jungyuneul@hotmail.com
Name : yuneul [ IP : 223.207.152.44 ]
Email / Msn: jungyuneul(แอท)hotmail.com
วันที่: 4 กันยายน 2554 / 01:11

#49 : ความคิดเห็นที่ 7806
ง่า  มันเศร้าเกินไปอ่ะ
สงสารจีฮเย
Name : kori_blazz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kori_blazz [ IP : 65.49.68.164 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2554 / 13:41

#48 : ความคิดเห็นที่ 7397
ว้าาา อะไรกันเนี้ย จบเศร้าอ่ะ เข้าใจค่ะว่าชีวิตเรามันไม่สมหวังเสมอไป
แต่เอาแบบว่าเศร้าตอนใกล้จบ แล้วจบแฮปปปีไม่ได้หรอคะ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
น่าสงสารสาวน้อยชองอ่ะค่ะ T_T ทำไมเรื่องนี้เฮียฉ่อยถึงเชรี้ยแบบเน้้้้้
แต่ก้อขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องดีๆมาให้อ่าน เป็นกำลังใจให้น้าาาาา
Name : NooKate [ IP : 180.183.64.175 ]
Email / Msn: chincheyong(แอท)thaimail.com
วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 / 14:15

#47 : ความคิดเห็นที่ 7270
 ไมตอนจบเป็นงี้อ่ะ
PS.  คิดถึงฮันโอป้า คิดถึงหมีโอป้า เมื่อไหร่จะคัมแบ็คครบทั้ง 13 รออยู่นะค่ะ อีก 2ปี ที่หมีอยู่กรมเอลฟ์รอได้ค่ะ
Name : IN MY DREAM ^^< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ IN MY DREAM ^^ [ IP : 118.172.31.209 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2554 / 21:40

#46 : ความคิดเห็นที่ 6761
แง  ทำไมผลออกมาเป็นอย่างนี้ล่ะ
อ่านตอนแรกๆ ก็น่ารักดีนี่นา แต่ทำไมตอนจบมันถึงเศร้าล่ะ
คนอื่น คู่อื่นมีความสุขกันหมดเลย กึนซอกใจร้าย ทำไมทิ้งนินจาให้อยู่คนเดียวล่ะ
ไม่คิดว่าจะออกมาเป็นแบบนี้น้า
น้ำตาจะไหล สงสารจีฮเย T^T

ซีวอนนนนนน  ทำไมถึงทำอะไรโง่ๆ แบบนี้ล่ะ มันน่าโมโหนัก
ก็เข้าใจน้า ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราหวังเสมอไปหรอก
รักแรกซะด้วย แต่กลับต้องเป็นรักที่ต้องเก็บไว้ในความทรงจำ


PS.  <img style="visibility:hidden;width:0px;height:0px;" border=0 width=0 height=0 src="http://c.gigcount.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.0NXC/bT*xJmx*PTEzMDYwNzU3NTg3NTAmcHQ9MTMwNjA3NjEzODkyMSZwPTE4MDM
Name : Jao-yinhu< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jao-yinhu [ IP : 115.87.106.159 ]
Email / Msn: Yin_Hy_37(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤษภาคม 2554 / 23:05

#45 : ความคิดเห็นที่ 6115
ทำม้ายยยยยยยยยย T^T
Name : casszii kim< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ casszii  kim [ IP : 115.87.185.45 ]
Email / Msn: muk_ba555(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2554 / 23:34

#44 : ความคิดเห็นที่ 5806
ฮือออออ!!!! สงสารคู่นี้อย่างแรงอ่ะ ไม่เศร้าแบบนี้อ่ะ
Name : Artkung [ IP : 49.237.29.150 ]
Email / Msn: -
วันที่: 27 มีนาคม 2554 / 09:15

#43 : ความคิดเห็นที่ 4138
ทำไมคู่นี้เป็นงี้อ่ะT^T

PS.  แคสสิโอเปีย
Name : Rabbit_TVXQ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rabbit_TVXQ [ IP : 202.28.78.146 ]
Email / Msn: hero-lovelove(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2553 / 10:52

#42 : ความคิดเห็นที่ 3061

ซ็อกของเค้าตายง่ะ

งอแง งอแง


PS.  รักป๊ายุนกะมี๊แจที่สุดเลย รอพี่ดงบังชินกิทั้ง5คนกลับมาอยู่นะ และเจ้าแก็งลิงSJข้างบ้านด้วยกลับมาไวๆนะทั้ง13คนเลย คิดถึง
Name : i'm tangmo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i'm tangmo [ IP : 182.232.165.100 ]
Email / Msn: cass_elf_forever(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2553 / 22:55

#41 : ความคิดเห็นที่ 2649
ทำไมสาวน้อยชองรันทดแบบนี้ล่ะ รักครั้งแรกกลายเป็นความทรงจำตลอดไปซะงั้น อืม อ่านตอนแรก ๆ
น่ารักดี ก็หนูชองคนสวยเป็นฝ่ายปิ๊งก่อน แล้วก็รุกกึนซอกน่าดู จนแอบคิดถึงชองยุนไม่ได้ว่า ถ้าเจ้าหมี
ขี้หวงคนนี้รู้ล่ะจะเต้นแค่ไหน น้องสาวโตจนปิ๊งหนุ่มได้แล้ว 555 แต่ก็ได้แต่ห่วงไปตามประสา พอเวลามี
เรื่องจริง ๆ ก็เอาใจช่วย แต่ทำไมกึนซอกต้องมาเสียทีคนพาลแบบนี้ด้วยนะ ไม่ได้มีเรื่องมีอะไรกันมาก่อน
แท้ ๆ น่าจะสู้กันอย่างแฟร์ ๆ ก็น่ะเจอกับคนพาลก็เสียเปรียบแบบนี้ล่ะ อดคิดไม่ได้ว่าถ้าหนูชองกับกึนซอก
ได้คบกันก็คงเป็นคู่ที่น่ารักไม่แพ้คู่ของแฝดแน่ ๆ เลย คิดในแง่ดี ก็เก็บไว้เป็นความทรงจำที่สวยงามนะครับ
Name : ppat [ IP : 58.137.129.220 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 สิงหาคม 2553 / 10:55

#40 : ความคิดเห็นที่ 1868
เศร้าอ่ะ
Name : PianoSweetHeart< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PianoSweetHeart [ IP : 125.26.108.120 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มิถุนายน 2553 / 13:02

#39 : ความคิดเห็นที่ 1439
หนุกมากกกเลยยยยยยย
เเต่ก็เศร้าอ่า~ T_T
อยากได้เเบบสมหวังจัง

สู้ต่อไปนะไรเตอร์ ^^
Name : gotzila [ IP : 118.174.50.227 ]
Email / Msn: -
วันที่: 24 พฤษภาคม 2553 / 19:04

#38 : ความคิดเห็นที่ 1359
อยากได้แบบสมหวัง T^T

write2ferry@hotmail.com
PS.  Kangin Fighting !!!!!!!!!!!! Kibum Comeback!!!!!!!!!! Believe Hangeng!!!!!!!!!!
Name : FerRy_KyuMin< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FerRy_KyuMin [ IP : 110.164.249.157 ]
Email / Msn: write2ferry(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2553 / 18:09

#37 : ความคิดเห็นที่ 1328

ไรเตอร์คะ
ขอตอนจบแบบแฮปปี้ด้วยคน
น้ำตาซึมเลยอ่ะ
pee_piglet@hotmail.com


PS.  Nothing’s gonna change my love for you You ought to know by now how much I love you One thing you can be sure of I’ll never ask for more than your love
Name : z-score< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-score [ IP : 119.31.121.75 ]
Email / Msn: pee_piglet(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2553 / 01:04

#36 : ความคิดเห็นที่ 1191
แย่จัง
Name : charmant< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ charmant [ IP : 124.157.145.98 ]
Email / Msn: idol_world-suju(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2553 / 22:39

#35 : ความคิดเห็นที่ 1007
ขอตอนจบแบบสมหวัง

moon_pink_@hotmail.com
Name : K_c_H< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K_c_H [ IP : 183.89.46.99 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2553 / 12:53

#34 : ความคิดเห็นที่ 875
ไรเตอร์



รีดเดอร์จะบอกว่า

โบสถ์ที่สาวน้อยชองไปสวดมนต์น่ะ

มันโบสถ์ที่โรงเรียนรีดเดอร์อ่ะค่ะ

555

บังเอิญจังเลยย

^^
PS.  เยี่ยมบล๊อกกันมั่งงเน้ออออออออ ><
Name : >TVXQ iS My WolRD< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ >TVXQ iS My WolRD [ IP : 125.27.237.245 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2553 / 23:23

หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android