สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

มธุรดา yuri

ตอนที่ 36 : บทที่ ๓๖


     อัพเดท 29 มี.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: ยูริ, YUri, ญรญ
ผู้แต่ง : ผิงดาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผิงดาว
My.iD: http://my.dek-d.com/ping-dow
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 47 Overall : 24,340
530 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 40 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
มธุรดา yuri ตอนที่ 36 : บทที่ ๓๖ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 13 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๓๖

 

 

นิลยานั่งร่วมวงเหล้าอยู่กับคนงานของรัญชน์ในไซด์งาน เธอนึกโมโหรัญชน์ที่มีงานเลี้ยงสนุกๆ อย่างนี้แต่ไม่ยอมเรียกเธอให้มาร่วมสนุกด้วย

นิลยาแอบตอดโน่นตอดนี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล้าเถื่อนที่คนงานแอบต้มเอาไว้ เหล้านั้นหอมหวาน รสเลิศยิ่งนัก บาดคอนิดๆ ร้อนคอหน่อยๆ ด้วยดีกรีที่แรงจนทำให้หน้าคว่ำกลางวงได้ง่ายๆ

สีเหล้าไสราวกับตาตั๊กแตน ยิ่งดื่มยิ่งนึกสนุก นาคน้อยเริ่มโงนเงน ในมือถือแก้วเหล้าที่แอบรินออกมาจากไหใบโต เมื่อเทียบกับร่างกายของเธอ

เธอเห็นรัญชน์และลภัทรลดาเดินไปยังห้องพักคนงาน เธอสะกิดเรียกให้มัสยาเดินตามไปดู ส่วนตัวเธอนั่งรอฟังข่าวอยู่ในวงเหล้าตามเดิม

มัสยาเดินกลับมานั่งข้างๆ ไม่ได้บอกหรือพูดอะไรกับนิลยา แสดงว่ารัญชน์และลภัทรลดาไม่มีเรื่องอะไรในห้องพักนั้น

เมื่อรัญชน์และลภัทรลดาตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะขับรถไปกับลภัทรลดา นิลยาเห็นว่าได้เวลาของเธอต้องปฏิบัติการตามคำขอร้องของวรัทยา เธอดลใจให้สมคิดขอติดรถไปกับลภัทรลดาด้วย

นายว่าน นายจะกลับบ้านใช่ปะ ขอติดรถไปกับพี่แต้วดิ นิลยากระซิบข้างหูของสมคิด ทำให้เขาเอ่ยปากขอไปกับพัณณินด้วย เป็นไปตามแผนของนิลยาแป๊ะ ใกล้เวลาเที่ยงคืนเข้าไปทุกที

เวลาอย่างนี้หากปล่อยให้ผ่านเลยไปง่ายๆ แผนการดูดพลังจากลภัทรลดาจะหมดโอกาสไปอีกครั้ง กว่าจะได้เวลาประจวบเหมาะอย่างนี้อีกครั้งต้องรอไปถึงยี่สิบแปดวัน รถของลภัทรลดาและพัณณินถูกนิลยาใช้คาถาร่นระยะทางให้ไปถึงคอนโดของลภัทรลดาก่อนเวลาเที่ยงคืน เธอจึงหมดพลังไปกับงานของเธอ ลภัทรลดาออกมาจากห้องน้ำ เปิดขวดไวน์ ในมือของหล่อนมีขวดยาบางอย่าง

หล่อนเทมันลงไปจนหมดขวด นิลยาเห็นว่าลภัทรลดาคงไม่ปล่อยให้พี่รัญชน์ของเธอรอดเงื้อมมือไปในคืนนี้ เธอจึงเสนอตัวเข้าไปดื่มไวน์ในแก้วนั้นแทน ผลของมันจึงทำให้เธอต้องมาลอยคออยู่ในแม่น้าเจ้าพระยา เพื่อให้พลังแห่งสายน้ำช่วยฟื้นฟูพลังในร่างกายของเธอให้กลับคืนมาดังเดิม

เธอแหงนหน้ามองไปยังชั้นบนสุดของคนโดที่เธอพึ่งจะออกมา ข้างบนนั้นมีกิจกรรมที่ทำให้เธอต้องปิดตาดู

ลภัทรลดาช่างเป็นผู้หญิงที่เต็มไปด้วยไฟราคะ เป็นไฟราคะที่ไม่มีวันมอดอีกด้วย นาคน้อยอย่างเธอไม่กล้าที่จะมอง แม้จะมีความเป็นห่วงสมคิดอยู่มาก เธอให้มัสยาแวะเวียนไปดูทุกๆ หนึ่งชั่วโมง กลับมาบอกข่าวสมคิดยังอยู่ดี

แสงตะวันโผล่พ้นสายน้ำเจ้าพระยา ไม่นานนักดวงไฟลูกโตสีแดงฉานจึงค่อยๆ โผล่พ้นสายน้ำระยิบระยับจนสายน้ำทั้งสายกลายเป็นสีแดง จากแดงค่อยๆ กลายเป็นเหลืองและแสงขาวๆ จากดวงอาทิตย์ในยามเช้าจึงปรากฏขึ้น

คงได้เวลาที่เราสองคนต้องไปเอานายว่านออกมาได้แล้วล่ะมัสยา นิลยาบอกกับมัสยาที่ลอยคออยู่ในแม่น้ำข้างๆ เธอ 

นิลยาและมัสยาปรากฏกายในคอนโดนั้น ทั้งสองหอบเอาร่างของสมคิดลอยออกมาจากคอนโด เอาไปวางไว้ในห้องด้านล่างคุ้มเมจกา จากนั้นจึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยความเหน็ดเหนื่อย

 

สมคิดตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เขารู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป เขาฝันอะไรแปลกๆ ราวกับได้ทำอะไรกับลภัทรลดาแบบคืนก่อน เขามองไปรอบๆ ตัว เห็นว่าสถานที่นี้ไม่ใช่คอนโดของลภัทรลดา ร่างกายของเขาไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเหมือนครั้งแรกที่เขามีอะไรกับลภัทรลดา แถมมันยังสดชื่นราวกับนอนหลับพักผ่อนมาอย่างเต็มเปี่ยม เขาจึงคิดว่าสิ่งที่เขารับรู้เมื่อคืนมันคือความฝัน เขาเข้าห้องน้ำอาบน้ำเตรียมตัวที่จะออกเดินทางกลับไปหาแม่ของเขาที่บ้าน เมื่อออกมาพบรัญชน์และพัณณินกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่

ไอ้ว่านมากินข้าวกัน เดี๋ยวพี่ไปส่งแกที่บ้าน พัณณินร้องทักเรียกให้สมคิดมานั่งร่วมวงกับเธอ

นอนหลับสบายไหมไอ้ว่าน พัณณินถามขึ้นเมื่อสมคิดนั่งประจำที่

สบายครับ แต่ฝันอะไรไม่รู้แปลกๆ

แกเมามากก็อย่างนี้แหละ กินไปเยอะล่ะสิ พัณณินแกล้งถาม ทั้งๆ ที่รู้ว่าสมคิดดื่มไวน์ของลภัทรลดาไปเพียงแก้วเดียวเท่านั้น

ไม่รู้สิครับ ผมว่ากินไปแค่แก้วเดียว ทำไมเมาไม่รู้ตัวก็ไม่รู้ สมคิดพยายามรื้อฟื้นความทรงจำของเขา เขาจำอะไรไม่ได้อีกเลยหลังจากที่ดื่มไวน์แก้วนั้นเข้าไป ต่อจากนั้นจึงตามมาด้วยความฝันประหลาดๆ ของเขา ซึ่งเขาไม่สามารถเล่าควาฝันนั้นให้ใครฟังได้ มันเป็นความฝันที่ลามกที่สุดเท่าที่เขาเคยฝันมาทั้งชีวิต

เออ ฝากเอาเลขไปให้แม่แกด้วย เมื่อคืนเจ้าแม่มัสยามาเข้าฝันพี่ พัณณินจดตัวเลขลงในกระดาษยื่นส่งให้กับสมคิด

กินไข่ลวกหน่อยไหมไอ้ว่าน อยู่ไซด์งานไม่มีของแบบนี้กินหรอกนะ รัญชน์เลื่อนกระจาดไข่ลวกไปวางตรงหน้าของสมคิด

ทำไมเยอะอย่างนี้ล่ะครับพี่ สมคิดมอง ปกติเขาไม่ค่อยจะกินของพวกนี้ อย่างมากแม่ทำแค่ไข่ดาว ไข่เจียว

กินไปเถอะ นานๆ ได้กินของแบบนี้สักที ช่วยเรียกพลังดีนักแล พัณณินคะยั้นคะยอให้สมคิดกินไข่ลวกในกระจาด

ครับพี่สมคิดรับคำ ทำตามที่พัณณินบอก

แกจะไปส่งน้องกลับบ้านหรือเปล่าไอ้แต้ว

คงไม่ไหว เมื่อคืนเมาละเอียด กินไปนิดเดียว เมาหัวทิ่มหัวตำ พัณณินหมายถึงเหล้าเถื่อนที่คนงานของเธอต้ม เธอดื่มไปเพียงแก้วเล็กๆ แก้วเดียว รู้สึกถึงแอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดจนเดี๋ยวนี้

งั้นยืมรถแกหน่อยนะเพื่อน จะเอาไปส่งไอ้ว่านมันกลับบ้าน

เออเอาไปเถอะ ขืนแกขับพี่สุดสวยไปมีหวังได้เข็นไปจนถึงบ้านไอ้ว่านมันแน่ๆ เลย

ไม่ต้องลำบากหรอกครับพี่ ผมไปเองได้ บ้านผมไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ ผมนั่งรถเมล์ไปลงที่คิวรถตู้ก็ได้ครับ

ไม่เป็นไรว่าน พี่อยากไปพบหลวงปู่ของว่านด้วย

อ๋อครับพี่

แกจะไปหาหลวงปู่ทำไมวะ

วรัทยาบอกฉันให้ไป

หือ มีอะไรหรือเปล่า

ไม่รู้สิ ที่แน่ๆ ฉันต้องไปก็แค่นั้น  รัญชน์ไม่ยอมบอกเหตุผลอะไรกับพัณณิน อย่างที่เธอเคยบอกกับเพื่อนเอาไว้ รู้น้อยตายช้า รู้มากแต่ตายเร็ว พัณณินจะเลือกอะไร คำตอบรู้โดยไม่ต้องรอฟัง พัณณินเลือกที่จะรู้น้อยๆ มีชีวิติที่ยืนยาวไปอีกนาน ดีกว่ารู้มากแต่ไม่มีชีวิตอย่างแน่นอน

 

รัญชน์พาสมคิดกลับเข้าบ้านก่อน แม่ของสมคิดรีบมาหารัญชน์ทั้งสองทักทายกันอยู่สักพักรัญชน์จึงให้สมคิดพาเธอไปพบกับหลวงปู่

แม่พี่แต้วฝากไอ้นี่มาให้ สมคิดยื่นกระดาษที่พัณณินจดไว้ให้เขากับแม่ พี่แต้วว่า อย่าซื้อเกินห้าร้อย ไม่อย่างนั้นมันจะไม่ถูก ที่สำคัญห้ามบอกใคร ยกเว้นมีคนเล่นตาม สมคิดบอกอย่างนั้น จริงๆ แล้วพัณณินไม่ได้สั่งอะไรเขา เขากลัวแม่จะเล่นหนัก ไม่ยอมหยุดมือ หากไม่ปรามกันเอาไว้ก่อน มีหวังแม่เขาทุ่มสุดตัว ถ้าถูกก็ดีไป ถ้าไม่ถูกนี่สิปัญหา หนี้สินจะมีอีกเท่าไหร่ หนี้เก่าจากงานบวชของเขาพึ่งจะใช้หมด หากมีหนี้ใหม่มาอีก เขาคงรับผิดชอบไม่ไหว

เออๆ..แม่รู้หรอกน่า เล่นไม่เกินห้าร้อย เล่นตัวเดียวเลยนี่แหละ ไม่เล่นตัวอื่นหรอก

ดีแล้วแม่ ขอให้เป็นแบบนั้นจริงๆ เถอะ สมคิดส่ายหน้า ผมไปส่งพี่รันที่วัดก่อนนะแม่ เลยเพลเดี๋ยวหลวงปู่จำวัดไปก่อน

ไปเถอะ พรุ่งนี้แม่ว่าจะไปเหมือนกัน หลวงปู่ท่านว่าอยากได้เงินบริจาคมุงกระเบื้องหลังคาโบสถ์ มันเป็นรูฝนตกลงมาทีไรโบสถ์น้ำท่วมนองไปหมด เอ็งไปก็ไปดูให้ท่านหน่อยแล้วกัน

ครับแม่ ผมจะดูให้ ไปนะแม่ สมคิดรีบเดินตามรัญชน์ที่ไปรออยู่ที่รถก่อนหน้าเขา เขาพารัญชน์ไปยังวัดของหลวงปู่ ซึ่งเป็นพ่อแท้ๆ ของพ่อเขา

หลังจากที่หลวงปู่แต่งงานและมีพ่อเขาได้ไม่นาน ท่านล้มป่วย อย่างหนัก ย่าของเขาบนเอาไว้ว่าหากหลวงปู่หายจะให้หลวงปู่บวช เมื่อท่านหายดี ท่านจึงรู้ว่าการที่ได้อยู่ในร่มกาสาวพัสตร์จิตใจสงบสงบเพียงใด ท่านจึงตัดสินใจที่จะบวชไม่สึก และครองผ้าเหลืองมาจนถึงทุกวันนี้

 

วัดเก่าๆ แห่งนี้เป็นวัดประจำหมู่บ้านมาเนิ่นนาน ในวัดมีพระจำพรรษาอยู่ไม่กี่รูป โดยปกติจะมีพระมากในช่วงเข้าพรรษาหลังจากนั้นพระบวชใหม่จะลาสิกขา หลังจากออกพรรษา ทำให้เหลือพระน้อยรูปที่จำวัดอยู่ในวัดนี้

รัญชน์เดินตามสมคิดไปยังกุฏิของหลวงปู่ โบสถ์ว่าเก่าแล้วกุฏิยิ่งดูเก่าเป็นสองเท่า กุฏิไม้เก่าๆ เอนจนเหมือนจะล้ม

พี่รอสักครู่นะครับผมขึ้นไปดูหลวงปู่ก่อน สมคิดบอก เขาค่อยๆ เดินขึ้นไปยังกุฏิเก่าๆ เข้าไปหาหลวงปู่ของเขา จากนั้นจึงเดินลงมาบอกกับรัญชน์

หลวงปู่ไม่อยู่ครับ สงสัยจะอยู่ในโบสถ์

รัญชน์รับฟัง เธอเดินตามสมคิดไปยังโบสถ์ เธอเห็นรถป้ายทะเบียนกรุงเทพฯ จอดอยู่ด้านหน้าโบสถ์จึงรู้ว่าหลวงปู่มีแขก

หลวงปู่มีแขกมา เราเข้าไปได้หรือเปล่า รัญชน์ถามสมคิด

ได้ครับพี่ หลวงปู่ท่านคงมีคนมาให้ท่านดูดวง

ดูแม่นหรือว่าไง

ครับแม่นมากราวกับตาเห็น สมคิดบอกอย่างนั้นทำให้รัญชน์คิดหนัก

มาพอดี ไอ้ว่าน พระชราเอ่ยทักทาย

สมคิดก้มลงกราบหลวงปู่ของเขา ผมพานายช่างมาพบหลวงปู่ครับ

รัญชน์กราบพระประธานเสร็จจึงหันมากราบหลวงปู่ของสมคิด

เจริญพรโยม เมื่อวานมีโยมผู้หญิงมาคุยกับอาตมา บอกบางเรื่องอาตมาเลยต้องรบกวนโยมให้มาพบ

รัญชน์มีเรื่องจะสอบถามหลวงปู่ค่ะ

เอาเลยโยม

เอ่อ..คือ รัญชน์มองไปยังหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธออีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ

ไม่เป็นไรหรอกโยม โยมตรีทิพย์ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน

ค่ะท่าน

หลวงปู่กับพี่รันคุยกันไปก่อนนะครับ ผมขอตัวไปทำความสะอาดโบสถ์ก่อน น้ำเลอะเต็มไปหมด สมคิดขอปลีกตัวไปทำความสะอาดคราบน้ำที่พื้นโบสถ์ ทิ้งให้รัญชน์นั่งคุยอยู่กับหลวงปู่ของเขาและหญิงสาวแปลกหน้า

ไปเถอะ ว่าจะให้ไอ้แกละมันทำอยู่เหมือนกัน วันนี้มันไปโรงเรียนยัง ไม่กลับมาเลย หลวงปู่บอกกับสมคิด ท่านจะลงมือทำเองแต่สังขารของท่านก้มๆ เงยๆ เหมือนกับเด็กๆ ไม่ไหว จึงทำได้แค่เพียงกวาดน้ำบนพื้นให้ไหลลงรูข้างๆ ผนังโบสถ์เท่านั้น

รันไม่อ้อมค้อมแล้วนะคะหลวงปู่ รันกับวรัทยาคุยกันว่าหากต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนั้นอีก คนที่อยู่กับหล่อนอาจจะมีอันตรายได้ รัญชน์เชื่อว่าพูดเพียงแค่นี้หลวงปู่คงเข้าใจ

มันก็จริงนะ หากคนๆ นั้นไม่ได้เป็นเจ้ากรรมนายเวรกับคนๆ นั้นมาก่อน อาจจะมีอันตราย แต่คนที่โยมพูดถึงมีเจ้ากรรมนายเวรที่เขาต้องกลับมาทวงในสิ่งที่เคยเป็นของเขาคืน

หมายถึงใครคะ หลวงปู่

ตมะ

หือ อย่าบอกนะว่า เขาคือตมะ ที่จะมาเอาคืนจากชโวทัยรัญชน์ปรายตาไปยังสมคิดที่กำลังทำความสะอาดพ้นโบสถ์อยู่ตรงประตูทางเข้า

โยมคิดถูกแล้ว ตมะเขาจะกลับมาเอาคืนในสิ่งที่เขาต้องเสียไป มันเป็นกงกรรมกงเกวียน หลานเคยทำร้ายผู้เป็นตาจนเกือบสิ้นชีพ ครั้งนี้ผู้เป็นตาจึงกลับมาเอาคืนบ้าง แต่คงไม่ถึงกับเอาชีวิตหรอกโยม อภัยให้กันได้อภัยกันซะ กรรมจะได้ไม่วนไปวนมา การหลุดจากบ่วงกรรมมันแสนจะยากเย็นนะโยม จริงไหมโยมตรีทิพย์ ประโยคหลังพระผู้ชราหันไปถามกับตรีทิพย์ที่ยังนั่งอยู่ข้างๆ รัญชน์ไม่ไปไหน

ไหงหลวงตาแวะมาที่ตรีได้ล่ะคะ ตรีว่าตรีนั่งเงียบๆ แล้วนะ

พวกที่ไม่ละวาง มักจะมีแต่ความทุกข์ อีกไม่นานโยมฝนจะกลับมา โยมรออีกนิดเถอะนะ

เจ้าค่ะหลวงตา ตรีคงต้องขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ พอดีต้องรีบกลับไปเชียงใหม่ เดี๋ยวจะไปถึงค่ำมืดเปล่า

ไปเถอะโยมเดินทางปลอดภัย พระชราอวยพรให้กับตรีทิพย์ หล่อนลุกคลานเข่าออกไปจากโบสถ์เก่าๆ แห่งนั้น ปล่อยให้รัญชน์และสมคิดนั่งคุยกับหลวงตาของเธอต่อไป

เธอมาดูโบสถ์ เห็นว่าจะมาขอขึ้นทะเบียนเป็นของโบราณ หลวงปู่บอกกับรัญชน์

ถ้าขึ้นทะเบียนแล้วหลังคาก็ซ่อมไม่ได้สิคะหลวงปู่รัญชน์เป็นกังวลเธอได้รับการขอร้องจากสมคิดเรื่องการซ่อมหลังคาโบสถ์ เธอคิดจะขอเงินจากสหวัตรมาทำการซ่อมหลังคาโบสถ์โบราณหลังนี้ ยิ่งมาเห็นของจริง โบสถ์เก่าและใกล้จะพังอยู่รอมล่อ ถ้าจะซ่อมคงไม่ใช่แค่เพียงหลังคาเท่านั้น แต่คงต้องทำตั้งแต่ฐานไปจงถึงหลังคาเลยเชียวแหละ

คงจะอย่างนั้น กรมศิลป์เขาจะเข้ามาทำให้

รันเลยอดซ่อมหลังคาให้หลวงปู่เลย ว่านบอกกับรันให้ช่วยซ่อมให้

เอาแค่เปลี่ยนกระเบื้องให้มันไม่รั่วก็พอมั๊งโยม แผ่นไหนแตกชำรุดก็เอาออก

รันกลัวโครงหลังคากับไม้ระแนงจะผุสิคะหลวงปู่ ขืนให้คนขึ้นไปซ่อมโดยไม่เอามันออกก่อน มันอาจจะพังลงมา

อาตมาคิดแบบนั้น เลยปรึกษากับโยมตรีทิพย์เขา เรื่องที่จะทำก่อน เขาว่าไม่เป็นไร อีกไม่กี่วันเขาจะเอาคนของเขามาทำให้ ที่กลัวไม่ใช่อะไร ฝนมันยังตกเรื่อยๆ โบสถ์ด้านในบางทีน้ำท่วมถึงตาตุ่มนะโยม

รัญชน์มองคราบน้ำที่หลวงปู่ชี้ให้เธอดูจากผนังโบสถ์ รอยน้ำอยู่สูงขึ้นมาจากพื้นโบสถ์เกือบคืบ ทำให้พื้นโบสถ์และผนังโบสถ์ชื้นจนเกิดเชื้อรา

นั่นสิครับพี่ พวกผมเลยเจาะผนังด้านล้าง เอาน้ำออกไปจากพื้น แต่มันสู้แรงน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหลังคาไม่ไหว จะเจาะเยอะกว่านี้กลัวโบสถ์ถล่ม สมคิดชี้ให้ดูรูที่เขาตัดสินใจเจาะให้เป็นรูระบายน้ำบริเวณด้านล่างของผนังโบสถ์

เอาล่ะเรื่องโบสถ์ไม่เป็นไรหรอกโยม อาตมาแก้ไขปัญหาได้ ไอ้ว่านเอ็งมานั่งข้างๆ หลวงปู่สิ พระชราเรียกสมคิดให้เข้าไปนั่งข้างๆ ท่าน

ก้มหัวลง เมื่อสมคิดก้มศีรษะของเขาลงตรงหน้าของหลงปู่ ท่านจึงใช้นิ้วชี้เขียนอะไรบางอย่างบนกระหม่อมของเขา บริกรรมคาถาเป่าพรวดลงไปบนกระหม่อมนั้น ก่อนที่จะตบไปอีกสามครั้ง

โชคดีๆ ไอ้ว่าน หลวงปู่อวยพรให้เอ็งทำทุกสิ่งราบรื่นไม่ติดขัด เอานี่สวมเอาไว้ มันจะช่วยคุ้มครองเอ็ง

สมคิดแบบมือรับของจากหลวงปู่ของเขา ตะกรุดเล็กๆ เก่าๆ ถูกวางบนฝ่ามือของเขา

ของหลวงปู่นี่ครับ เอามาให้ผมทำไม

เอ็งเอาไปเถอะ ข้าให้ สวมเอาไว้ห้ามถอด อาบน้ำก็ห้ามถอด

ครับหลวงปู่ สมคิดไม่เข้าใจว่าทำไมหลวงปู่จึงกำชับนักหนาให้เขาสวมตะกรุดคู่กายของท่านเอาไว้กับตัว เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเคยขอกับหลวงปู่ แต่ท่านไม่ให้ ทำไมวันนี้ท่านถึงได้เอามาให้กับเขาง่ายๆ ทั้งๆ ที่มันเป็นของรักของหวงของท่าน

ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำมืดไปเปล่า ทางเข้าวัดมันรก

ผมยังทำความสะอาดไม่เสร็จเลยครับ

เดี๋ยวไอ้แกละมันกลับมาทำเองนั่นแหละ ฝนจะตกแล้วถนนมันลื่น อันตราย ค่ำๆ มืดๆ ไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมา เกิดอะไรขึ้นจะหาคนไปช่วยยาก หลวงปู่ตัดบท เมื่อเห็นว่าสมคิดไม่ยอมฟังคำของท่าน

ค่ะหลวงปู่ รันกราบลาล่ะคะ รัญชน์เห็นด้วยกับคำของหลวงปู่ แม้ฝนยังไม่ตก ทางเข้าวันยังมีโคลนขับเข้ามายาก หากฝนตกลงมาสมทบอีกคาดว่ารถคันใหม่ของพัณณินคงต้องคลุกขี้โคลนจนเปลี่ยนสีเป็นแน่

เจริญพรโยม

พระชรามองตามหลังของหลายชายและรัญชน์ไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย สิ่งที่ท่านจะช่วยเหลือคงมีเพียงเท่านี้ ส่วนที่เหลือคงต้องปล่อยให้แล้วแต่บุญแต่กรรมของคนเหล่านั้น ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นสัจธรรม ที่ใครละเว้นไม่ได้

 

มธุรดาในคราบของวีร่ายังคงปลอมตัวเป็นผู้ช่วยของหมอมัตซูฮิโต เดินทางไปยังประเทศติดชายแดนของโมระ เธอบอกกับหมอมัตซูฮิโตเกี่ยวกับเรื่องที่เธอต้องเข้าโมระเพื่อไปทำภารกิจบางอย่าง

ระวังตัวด้วยนะคุณ ผมได้ยินมาว่าผู้พันคนนี้เป็นคนโหดมาก หมอมัตซูฮิโตเตือนมธุรดาด้วยความหวังดี

ฉันรู้ค่ะ ยังไงฉันต้องกลับเข้าโมระ

ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม ไปในฐานะนักวิจัยคงมีคนมาให้การต้อนรับผมบ้าง อันตรายอาจจะน้อยลง

โมระอาจจะไม่มีใครสนใจผลงานวิจัยของคุณ พวกเขาไม่ค่อยจะชอบเทคโนโลยีสักเท่าไหร่

ผมพอเข้าใจ คนโมระเป็นพวกรักสงบ ชอบอยู่กับธรรมชาติ ผมจะใช้ข้ออ้างข้อนี้ในการเดินทางไปพักผ่อนและท่องเที่ยว อยู่เป็นเพื่อนคุณสักพัก

ขอบคุณค่ะคุณหมอ มธุรดายื่นมือให้กับชายชราเผื่อเป็นการขอบคุณในน้ำใจของชายชราผู้เป็นอาจารย์ของวรัทยาจากใจของเธอ

 

ทีมงานของหมอมัตซูฮิโตมีกำหนดเดินทางมาโมระเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ ทุกคนเข้าที่พักซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยโมระ มหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวในประเทศนี้ ซ้ำยังเป็นมหาวิทยาลัยที่ได้รับความนิยมจากเด็กหนุ่มสาวชาวโมระเป็นอย่างมาก กำหนดการในวันพรุ่งนี้คือ เข้าไปบรรยายเกี่ยวกับงานวิจัยของพวกเขา เมื่อบรรยายเสร็จหมอมัตซูฮิโตขอไปท่องเที่ยวยังสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ เพื่อเปิดทางให้มธุรดาได้ติดต่อกับคนของเธอ ใช้การตบตาด้วยวิธีเผยแพร่งานวิจัย เพื่อให้มธุรดาได้มีโอกาสได้ติดต่อกับคนของเธอได้สะดวก

วรัทยาบอกกับหมอมัตซูฮิโตว่า เธอให้คนของเวียงฟ้าแฝงตัวเข้ามากับคนที่จะเข้ามารับฟังคำบรรยาย โดยมีรหัสลับในการติดต่อสื่อสารกัน

เขาไม่รู้เหมือนกันว่า รหัสลับนั้นคืออะไร เรื่องอย่างนี้คนนอกอย่างเขาคงไม่เอาตัวเขาไปยุ่งเกี่ยวด้วย แม้จะอยากช่วยแต่เขายังอยากมีชีวิตเพื่อทำงานวิจัยอันทรงคุณค่าของเขาต่ออีกสักหน่อย ที่สำคัญเขาอยากตายแบบธรรมชาติ ไม่อยากจากโลกนี้ไปด้วยลูกตะกั่วลูกเล็กๆ เขาจึงปล่อยให้มธุรดาทำงานของเธอด้วยตัวเอง อย่างน้อยๆ โมระคือประเทศแผ่นดินเกิดของมธุรดา เธอคงหาทางรักษาตัวเองได้ดีกว่าเขาซึ่งเป็นคนนอก

 

ชายฉกรรจ์สามคนมาที่ห้องของหมอมัตซูฮิโตในเวลาหัวค่ำ

ผมขอพบหมอมัตซูฮิโต ชายคนที่เดินนำมาบอกกับผู้ช่วยของหมอ

จากไหนครับ

ตติ

ครับ หมอผู้ช่วยเดินเข้าไปบอกกับหมอมัตซูฮิโต สักพักเขากลับมาบอกกับชายคนนั้นให้เข้าไปพบกับหมอมัตซูฮิโต

เชิญครับผู้พัน เชิญนั่ง ผมไม่คิดว่าผู้พันจะมาต้อนรับผมด้วยตัวเอง หมอมัตซูฮิโตลุกขึ้นยืน ข้างๆ เขายังมีวีร่าอีกคน

ขอบคุณครับ ตตินั่งลง เขาร้อนใจเมื่อคนของเขาบอกว่า ผู้ช่วยของหมอมัตซูฮิโตมีหน้าตาเหมือนกับมธุรดาเป็นอย่างมาก

ครั้งแรกที่เขาได้ยิน เขายังไม่เชื่อ จึงต้องเดินทางมาหาดูด้วยตัวเอง เขาถึงกับยืนตะลึงที่ได้เห็นผู้หญิงตรงหน้า ผู้ช่วยสาวคนนั้นใบหน้าเหมือนกับมธุรดาไม่ผิดเพี้ยน เขาเคยได้ยินคนของเขาบอกกับเขาเมื่อครั้งที่เขาส่งให้ไปเฝ้าติดตามดูผู้หญิงที่ชื่อวีร่าคนนี้ที่เมืองไทย

สิ่งที่เขาได้ยินทำให้เขาขำ ผู้หญิงคนนี้คงเหมือนๆ กับลภัทรลดา กินผู้ชายเป็นอาหาร ยิ่งเด็กยิ่งชอบ โลกคงเปลี่ยนไป สมัยก่อนๆ เขาเคยได้ยินว่า มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่มีอะไรกับผู้หญิงหลายๆ คนไม่ซ้ำหน้า มาถึงสมัยนี้ ผู้หญิงที่ไม่สนใจอะไร กินผู้ชายไม่ซ้ำหน้ามีให้เห็นเยอะไปหมด เขาเป็นคนใช้ผู้หญิงเปลืองเช่นกัน เบื่อเมื่อไหร่ก็เปลี่ยน เปลี่ยนจนจำไม่ได้ว่าผ่านมาแล้วกี่คน

แกรู้ได้ยังไงว่ามันไม่ใช่นังมธุรดาปลอมตัวมา เขาเคยถามคนของเขาเมื่อได้รับรายงานเกี่ยวกับวีร่า

นี่เป็นรูปของนังวีร่าครับท่าน ก่อนหน้านี้มันก็ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีเชื้อสายจีนเท่านั้น แต่มันชอบใบหน้าของเจ้านาง มันเลยไปทำการศัลยกรรมมา ท่านจะเห็นว่าใบหน้าของมันค่อยๆ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ รูปแรกเป็นรูปตอนเด็กๆ ครับ ส่วนรูปถัดไปตอนที่มันไปทำศัลยกรรมครั้งแรก และครั้งต่อๆ มาครับท่าน

เขาเปิดแฟ้มที่คนของเขานำมาให้ดู เป็นรูปของผู้หญิงที่ชื่อวีร่า ในนั้นมีประวัติของวีร่าอย่างละเอียด โดยเฉพาะรูปใบหน้าก่อนและหลังจากการทำศัลยกรรมถึงสี่สิบกว่าครั้ง กว่าจะได้ใบหน้าเหมือนกับมธุรดาในวันนี้

นังนี่แปลกคน หน้าตาเก่าก็สะสวย ดันสะเออะอยากเหมือนกับนังมธุรดาได้ ตติมองรูปของวีร่าที่ค่อยๆ เปลี่ยนใบหน้าไปเรื่อยๆ เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้คงมีปมบางอย่างในใจ ถึงได้อยากเหมือนกับมธุรดา การที่ต้องเจ็บตัวถึงสี่สิบกว่าครั้งเพราะการทำศัลยกรรมมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ถ้าไม่เสพติดคงบ้า

แต่มันมีอยู่อย่างหนึ่งครับที่มันไม่เหมือนกับเจ้านาง

อะไร

ใบหูกับลายนิ้วมือครับท่าน

ตติพยักหน้ารับรู้ เขารู้มาเหมือนกันว่าใบหูและลายนิ้วมือของมนุษย์แต่ละคนจะไม่เหมือนกัน ต่อให้เป็นฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน สองสิ่งนี้ก็ไม่เหมือนกัน มันจึงยังคงเป็นสิ่งที่ไม่สามารถแก้ไขได้

เขาเปรียบเทียบรูปของมธุรดาและวีร่า สิ่งที่สะดุดตาของเขาคือใบหูของวีร่าจะมีติ่งเนื้อตรงใบหูด้านใน ซึ่งเจ้านางมธุรดาไม่มี นั่นคือสิ่งที่เขาใช้จำแนกระหว่างมธุรดากับวีร่าได้อย่างชัดเจน

เขามองที่หูของวีร่าและยังคงเห็นติ่งเนื้อนั้นบนใบหู ทำให้เขาแน่ใจว่า ผู้หญิงที่ชื่อวีร่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เจ้านางมธุรดาอย่างแน่นอน

ผมขอโทษด้วยคุณหมอที่ผมไม่ได้ไปต้อนรับท่าน โมระเป็นยังไงครับ

โมระสงบดีมากๆ ครับ ผมชักชอบที่นี่

ผมกำลังพัฒนาโมระให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชั้นเลิศของคนระดับมหาเศรษฐี โครงการคาสิโนใหญ่ยักษ์ของผมกำลังดำเนินการก่อสร้าง อีกไม่นานนัก โมระจะเจริญรุดหน้ายิ่งกว่าในตอนนี้ เป็นประเทศที่มีเงินไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น ผมยินดีให้คุณหมอใช้คนของผมเป็นหนูทดลอง จะเอากี่คนว่ามา ถ้าหมอทำสำเร็จ ผมขอแค่รายได้จากผลงานห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็พอ

โอ้ว...ยินดีอย่างยิ่งครับ ไม่มีประเทศไหนกล้าให้ผมใช้คนของเขาเป็นหนูทดลองเลยสักที่ มีโมระนี่แหละที่ให้ความช่วยเหลือผม ผมดีใจจนบอกไม่ถูก หมอมัตซูฮิโตแสร้งทำเป็นดีใจจนออกนอกหน้า เขาเริ่มมองเห็นความไม่ชอบมาพากลจากตติ ผู้นำประเทศโมระที่เห็นประชาชนเป็นเพียงผักปลา 

มีอย่างที่ไหนเสนอให้คนของตัวเองต้องตกเป็นเหยื่อของการทดลองแปลกๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทดลองนั้นคืออะไร

ตกลงตามนั้นนะครับ ผมจะถือว่าหมอเป็นหุ้นส่วนของผมนับแต่บัดนี้ ตติยื่นมือไปข้างหน้า รอรับการสัมผัสจากหมอมัตซูฮิโต เมื่อมือทั้งสองจับกัน ถือเป็นพันธะสัญญาระหว่างตติกับหมอมัตซูฮิโตไปโดยปริยาย

เรื่องที่ทั้งสองตกลงกัน ไม่สามารถที่จะทำเป็นหนังสือสัญญาได้ ใครจะทำเอกสารเพื่อมัดตัวเองให้ติดบ่วง เรื่องไม่ดีไม่งามอย่างนี้แค่พูดตกลงกันก็พอ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
มธุรดา yuri ตอนที่ 36 : บทที่ ๓๖ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 13 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android