[Fan fic ]Transformers 4 Drift X Crosshair

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 29 Views

  • 1 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    29

    Overall
    29

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายค่ะ มาจากทรานฟอร์เมอร์ 4 ค่ะ ก็จะจังสองรถหรูนี่มาจิ้นหรือก็คือ drift กับ crosshair ค่ะ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     ก็สวัสดีผู้อ่านทุกๆคนที่เข้ามาอ่านเรื่องด้วยนะคะ ขอบอกตรงๆเลยว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายค่ะ มีแรงบรรดาลใจมาจาก Transformers 4 ค่ะ โดยคู่นี้พิมพ์เห็นว่าน่าจับจิ้นดีแล้วก็ใน google ก็มีรูปสองคนนี้อยู่บ้าง รู้สึกติดใจนิดหน่อยเลยมาอัพ(แต่ช้าไปนิด)ค่ะ หวังว่าผู้อ่านจะชอบกันนะคะ

     BYE ค่ะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 ก.ย. 59 / 00:25

บันทึกเป็น Favorite


          หลังสงครามจบลงพวกทรานฟอร์เมอร์ที่เหลืออยู่ต่างก็พากันหลบซ่อนเช่นเดิมเพื่อป้องกันการตามล่าของมนุษย์อีกครั้ง แต่ทว่าบางสิ่งบางอย่างหลังจากสงครามกลับทำให้นักรบหนุ่มผู้ใส่เกราะซามูไรที่มีนามว่าดริฟต์นั้นรู้สึกแปลกๆเล็กน้อยและที่ๆเขามักจะไปเพื่อผ่อนคลายอารมณ์นั้นก็คือบนภูเขาที่ห่างไกลจากสังคมมนุษย์

 

            ร่างในเกราะซามูไรสีฟ้ายืนมองวิวรอบๆที่ทัศนิยภาพเริ่มมืดลง ใบหน้าเผยความเศร้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด ร่างนั้นถอนหายใจเบาๆ

 

            “นึกถึงเพื่อนเก่าอยู่เหรอ?”เสียงดังขึ้นจากข้างหลัง ทำเอาดริฟต์ที่ยืนอยู่ชักดาบหมายจะปลิดชีพบุคคลที่เพิ่งปรากฏออกมาตามสัญชาตญาณ

 

            คมดาบคมสะท้อนแสงวาววัวยามต้องร่างของไซเบอร์ทรอเนี่ยนร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ เกราะสีเขียวแกมดำสะท้อนยามต้องแสง มือที่อยู่ข้างกายชูขึ้นอย่างยอมแพ้

 

            “เป็นเจ้าเองเหรอ?”ดริฟต์เอ่ยอย่างฉงนใจ

 

            “อะ..อืม”เขาตอบกลับมาอย่างตะกุกตะกัก ดริฟต์เก็บดาบกลับเข้าที่แล้วหันมากอดอกแทนสายตามองอย่างจับผิด

 

            “งั้นคำถามที่สองเจ้าตามข้ามาทำไม...ครอสแฮร์”

 

            “ตามเหรอ? ทำไมถามข้าอย่างนั้นกันล่ะ”ครอสแฮร์มองพลางเผยยิ้มเจื่อนๆออกมาเล็กน้อย

 

            “ก็เพราะเจ้าแอบตามข้ามาตั้งแต่แรกแล้วยังไงล่ะ แถมยังมองข้าแปลกๆอีก”ดริฟต์กล่าวพลางมองอีกฝ่ายตาขวาง เร็วเท่าความคิดครอสแฮร์เข้าประชิดตัวของดริฟต์ในพริบตา ดริฟต์ที่ยืนอยู่เมื่อเห็นปฏิกิริยานี้เขาแทบไม่ทันตั้งตัว ดวงตาเผยความตื่นตระหนก

 

            “งั้นแปลว่าอยากรู้เหตุผลสินะ”ครอสแฮร์กล่าวพลางฉีกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

 

            “เหตุผลน่ะอยากรู้อยู่แล้ว..แต่ทำไมต้องอยู่ใกล้ข้าขนาดนี้ด้วย”ดริฟต์กล่าวพลางหลบสายตาที่ถูกมองมาจากครอสแฮร์

 

            “ก็ไม่มีอะไรหรอกแค่...ข้าเป็นห่วงเจ้าเท่านั้นเอง”ครอสแฮร์เอ่ยประโยคที่ตามมาทีหลังด้วยน้ำเสียงที่ราวกับจะเลือนหายไปกับอากาศ แต่ก็ดังพอที่ดริฟต์จะได้ยิน

 

            “เป็นห่วงเรื่องอะไร?”ดริฟต์กล่าวเสียงเรียบเฉยพลางเงยสบตาอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

            “ก็พักหลังเจ้าดู..แปลกๆไป”

 

            “ข้าไม่ได้เป็นอะไร”ดริฟต์ปฏิเสธพลางถอยห่างออกจากครอสแฮร์ แม้เสียงที่ตอบกลับนั้นจะปฏิเสธอย่างหนักแน่นทว่าภายในใจ ..แผลที่ไม่เคยหายไปกลับยังคงหยั่งลึกลงภายในใจ สายตาที่ยังคงฉายแววเศร้านั้นไม่ได้เลือนหายไป แต่ยังอยู่เช่นเดิมและอยู่มานานพอที่ครอสแฮร์จะเห็น

 

            “บอกข้ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าไม่จำเป็นต้องเก็บไว้คนเดียวเสียหน่อย...เรื่องของวิงน่ะ”ครอสแฮร์กล่าวพลางเข้าประชิดตัวดริฟต์อีกครั้ง มือกว้างจับที่แขนอีกฝ่ายราวกับต้องการคำตอบและเหตุผลจริงๆที่ถูกโยนทิ้งไปในความเศร้าโศกนั้น

 

            “เจ้าไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!!!”ดริฟต์กล่าวพลางสะบัดแขนที่ครอสแฮร์จับอยู่ออกมือ ก่อนหันหลังแล้วเดินออกมาจากที่ตรงนั้น

 

            ครอสแฮร์มองอีกฝ่ายอย่างเหลือเชื่อ ดูท่าทางมันคงจะเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายยังไม่สามารถรับได้อย่างแน่นอน ใครจะรู้เบื้องหลังของหุ่นยนต์ที่แข็งแกร่งนี้กลับมีจุดที่บอบบางซ่อนอยู่ ทำยังไงได้ในเมื่อบางครั้งไซเบอร์ทรอเนี่ยนบางตนก็มักจะมีแผลใจที่มาหลังสงคราม

 

            ครอสแฮร์เดินตามอีกฝ่ายมาอีกครั้งพลางสอดส่องหาร่างที่เขาคิดว่าเดินมาทางนี้ซึ่งเป้าหมายก็ไม่ได้อยู่ไกลนัก อีกฝ่ายนั่งกอดเข่าอยู่ริมหน้าผา ดวงตายังฉายแววเศร้าเช่นเดิม

 

            “ยังไม่ไปอีกงั้นเหรอ”เสียงนั้นเอ่ยออกมาอย่างเรียบนิ่ง

 

            “จนกว่าข้าจะได้ยินว่ามันเกิดอะไรขึ้น”ครอสแฮร์กล่าวอย่างต้องการคำตอบจริงๆและเขาจะไม่ยอมกลับไปง่ายๆแน่ เพราะมีบางสิ่งที่ดึงดูดเขาไม่ให้กลับไปในตอนนี้ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

 

            “ดื้ดด้านจริงนะ”ดริฟต์เอ่ยเพียงเท่านั้น ขณะที่ครอสแฮร์ยืนมองอีกฝ่ายพลางกอดอกแล้วคิดในใจ

 

            ใครกันแน่ที่ดื้อด้าน?

 

            ครอสแฮร์เดินเข้าไปใกล้พลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอีกฝ่าย สายตาเหลือบมองร่างที่นั่งอยู่ข้างๆแว็บหนึ่งก่อนจะหันกลับมาหน้าตรงดังเดิม

 

            “จริงๆน่ะเรื่องนี้ข้าควรจะลืมมันไปตั้งนานแล้ว”เสียงที่ครอสแฮร์ไม่คิดว่าจะได้ยินจากดริฟต์ดังขึ้น ครอสแฮร์นั่งฟังอย่างสนใจ

 

            “ข้าน่ะเคยเป็นดิเซ็ปติคอนมาก่อนเรื่องนั้นเจ้าน่าจะรู้แล้ว”ดริฟต์หันมามองครอสแฮร์ที่พยักหน้ารับก่อนจะกล่าวต่อ “แต่เพราะมีเรื่องที่ทำให้ผิดใจกันข้าเลยหนีออกมาจากที่นั่น ระหว่างทางข้าดันโดนพวกค้าทาสจับได้ เมคที่มาช่วยข้าในตอนนั้นก็คือวิง”ดริฟต์ก้มลงอีกครั้งด้วยสายตาเศร้าเล็กน้อย

 

            “หลังจากเขาช่วยข้ามาแล้วข้าก็ยังไม่ได้ระบุฝ่ายที่อยู่หรอก แต่เพราะเขาข้าถึงเลือกที่จะอยู่ฝั่งออโต้บ็อท ต่อมาไม่นานพวกดิเซ็ปติคอนซึ่งรวมตัวกับพวกพ่อค้าทาสก็บุกมาทั้งข้า วิงและคนอื่นๆก็ลงสนามรบ ตอนนั้นข้ากำลังสู้กับล็อคดาวน์อยู่พอหันไปก็เห็นร่างของเขา...ถูกฆ่าตายไปเสียแล้ว”ดริฟต์เอ่ยก่อนก้มหน้าลงแนบระหว่างเข่าที่ชันอยู่

 

            “ก็ไม่เห็นต้องเศร้าเลยนี่”ครอสแฮร์เอ่ยพลางลูบหลังของดริฟต์เบาๆ

 

            “พูดอะไรของเจ้า”ดริฟต์หันมามองครอสแฮร์ตาขวาง

 

            “ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว เจ้าจะไปคิดอะไรให้มากมายล่ะ”ครอสแฮร์เอ่ยพลางยิ้มบางๆให้กับดริฟต์ อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่พยักหน้ารับเบาๆ ขณะครอสแฮร์แอบยิ้มเจ้าเล่ห์

 

            ในขณะที่ดริฟต์เผลอครอสแฮร์ก็ใช้มือกว้างดันเขาลงนอนกับพื้นพลางล็อคข้อมือของเขาไว้ ดริฟต์มองกลับมาอย่างตื่นตระหนก ดวงตามองครอสแฮร์อย่างไม่ไว้ใจ

 

            “ทะ..ทำอะไรของเจ้า!”ดริฟต์เอ่ยออกมาอย่างตื่นตระหนกมือที่ถูกล็อคพยายามดิ้นไปมา ครอสแฮร์ยิ้มอีกครั้งอย่างเจ้าเล่ห์ พลางเอ่ยลงกระซิบข้างเครื่องรับฟังของดริฟต์

 

            “ข้าคงบอกเจ้าไม่หมดใช่ไหมว่าข้าตามเจ้ามาเพื่ออะไร”ครอสแฮร์กล่าวพลางขยับมาอยู่ตำแหน่งเดิม ดวงตามองปฏิกิริยาของดริฟต์ว่าจะเป็นเช่นไร

 

            ดริฟต์ที่คราวนี้ถูกร่างซึ่งใหญ่กว่าล็อคมือไว้กับพื้นหญ้า ดวงตามองเขาก่อนจะฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ความรู้สึกเดิมๆปรากฏขึ้นมาในหัวของเขา ภาพของวิงที่กระทำดังเช่นครอสแฮร์ในเวลานี้...

 

            ดริฟต์เบือนหน้าไปอีกทางอย่างหลบสายตาและปิดบังใบหน้าที่ในขณะนี้แดงระเรื่องขึ้นมา...แต่คงไม่ใช่ในเวลานี้แน่เรื่องแบบนี้!

 

            ครอสแฮร์รู้สึกถึงแรงที่ประทะเข้ากับท้องของเขา ร่างสูงผงะออกมาก่อนจะล้มลงในท่าคุกเข่ามือจับที่ท้องอย่างจุกเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงคมดาบเล่มเดิมที่อยู่บริเวณคอของเขา ครอสแฮร์เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ตอนนี้ดวงตานั้นจ้องเขาเขม็งแต่สีหน้าที่ส่งออกมากลับเป็นใบหน้าที่แดงระเรื่อซึ่งหน้าจะมาจากการทำงานขัดข้องของระบบในตัวของดริฟต์ อันมาจากเรื่องแบบนี้

 

            “เจ้าบอกให้ข้าลืม แต่กำลังรื้อฟื้นเนี่ยนะ!”ดริฟต์ตวาดออกมาพลางค่อยๆกดดาบเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายเหมือนจะข้าเสียเดี๋ยวนี้

 

            “รื้อฟื้นอะไร?...”ครอสแฮร์กล่าวอย่างงุนงงก่อนจะนึกออกแล้วค่อยๆคลี่ยิ้ม “งั้นวิงก็เคยทำเจ้าแบบนี้สินะ”

 

            “เรื่องของข้า”ดริฟต์เอ่ยก่อนเลื่อนสายตาไปทางอื่นมือยังคงกระชับดาบในมืออยู่ ครอสแฮร์ลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆหยิบปลายดาบคมอย่างระวังออกจากลำคอของตนเอง เขาสาวเท้าเข้าหาร่างของดริฟต์ที่ยังคงมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกอยู่

 

            มือกว้างโอบรอบเอวของอีกฝ่ายพลางกระชับให้ชิดกับร่างของตน

 

            “ข้าไม่ต้องการทำเรื่องแบบนั้น”ดริฟต์เอ่ยออกมาทั้งที่ยังหลบสายตาอีกฝ่ายอยู่

 

            “แล้วทำไมถึงยอมให้ข้าเข้าประชิดตัวเจ้าขนาดนี้เล่า”ครอสแฮร์กล่าวพลางก้มลงมองร่างที่อยู่ในมือของเขา

 

            “ก็ข้า”ในขณะที่ดริฟต์จะเถียงกลับ นิ้วชี้ของครอสแฮร์ก็มาแตะที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายพลางส่ายหน้าไปมา

 

            “ไม่ต้องพูดหรอก”ครอสแฮร์กล่าวเบาๆพลางมองดริฟต์ที่หลบหน้าเขาอีกครั้ง ครอสแฮร์ก้มลงพลางประกบริมฝีปากเข้ากับปากของดริฟต์แล้วผละออก ดริฟต์หันกลับมามองครอสแฮร์แทบจะทันที

 

            “นี่เจ้า...”ครอสแฮร์กดริมฝีปากลงประกบกับดริฟต์อีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น ลิ้นสอดเกี่ยวพันกันอย่างปรารถนา ใบหน้าของดริฟต์ที่ตอนแรกนั้นแดงอยู่แล้วยิ่งแดงระเรื่อเข้าไปอีก ในส่วนลึกของสปาร์คที่เก็บเรื่องต่างๆมากมายนั้นกลับสั่งให้เขากระทำ กระทำเรื่องแบบนี้ลงไป แม้จะคิดต่อต้านแต่สิ่งที่ปรารถนานั้นกลับมีมากกว่า

 

            เพราะอะไรล่ะ..ที่ทำให้ข้าเป็นแบบนี้..ปรารถนาเหรอ?

ไม่ในใจข้าต่อต้านอยู่

ข้ารู้ตัวดีอยู่แล้ว

ว่าข้ากำลังต่อต้านมันอยู่

ข้าไม่อยากทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว...ถ้ามันจะทำให้ข้าต้องรักใครบางคน

แล้วต้องสูญเสียมันไป

ข้าไม่มีทางยอมเด็ดขาด!

 

“ปล่อยให้ทุกอย่างมันเลือนหายไปกับคืนนี้เถอะนะ”ครอสแฮร์กระซิบลงข้างๆเครื่องรับฟังด้วยน้ำเสียงแกมปรารถนาปนเศร้าเล็กน้อย ดริฟต์สะดุ้งเฮือกเมื่อคำนี้เหมือนดังแทงลงในอกของเขาจิตที่คิดต่อต้นมลายหายไปมือของเขากอดคอของครอสแฮร์ก่อนจะละมือลงมากอดอีกฝ่าย ดวงตามีเอนเนจอร์นไหลซึมออกมาเล็กน้อย

 

            “ข้า..ข้าไม่อยากสูญเสียคนที่ข้ารักไปอีกแล้วครอสแฮร์”ดริฟต์เอ่ยออกมาเสียงนั้นเจือปนความเศร้า ใบหน้าซุกไซร้ลงที่ลำคอของครอสแฮร์

 

            ครอสแฮร์ลูบหลังของอีกฝ่ายเบาๆพลางกอดตอบ ความอุ่นเคลื่อนผ่านจากร่างกายของดริฟต์มาสู่เขาดังเช่นพวกเขาสองคนเป็นมนุษย์ มือที่เกาะกุมไหล่ของครอสแฮร์นั้นบีบแน่นเหมือนให้ความโศกเศร้าและทุกสิ่งเลือนหายไป ครอสแฮร์ก้มลงแล้วกระซิบลงที่ข้างเครื่องรับฟังของดริฟต์

 

            “ไม่มีอะไรต้องห่วงดริฟต์ ข้ายังคงอยู่...และข้าจะไม่ยอมทำให้เจ้าเสียใจ”ครอสแฮร์ตอบกลับอีกฝ่ายอย่างเชื่อมั่นกึ่งปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางผละออกจากดริฟต์ ครอสแฮร์เอานิ้วเช็ดเอนเนจอร์นที่ไหลเปรอะเปื้อนดวงตาของอีกฝ่ายพลางยิ้มอ่อนโยน ดริฟต์ก็ยังคงหลบสายตาเช่นเดิมเขาไม่ค่อยชอบการถูกมองตรงๆเสียเท่าไร

 

            “งั้นเจ้ายอมข้าแล้วสิ”ครอสแฮร์แกล้งพูดออกมาพลางยิ้มทะเล้น

 

            “แล้วแต่เจ้า”ดริฟพึมพำเบาๆเหมือนเสียงจะเลือนหายไปกับสายลม ครอสแฮร์กระชับอีกฝ่ายเข้าใกล้ตนเองมากขึ้น มือกว้างดันอีกฝ่ายให้นอนราบไปกับพื้นพลางล็อคข้อมือไว้เช่นเดิม

 

            “ทำแบบมนุษย์นะ”ครอสแฮร์กล่าวพลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

 

            “ทะ..ทำไมถึงได้”ดริฟต์เอ่ยด้วยเสียงที่หวาดหวั่นไม่เหมือนดังเคย พลางนึกถึงการกระทำก่อนหน้าที่ทำกับตัวเขาเองก็ล้วนเป็นการกระทำแบบมนุษย์ทั้งสิ้น เมื่อเขานึกถึงการกระทำแบบนั้นเขากลับเอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกัก

 

            “บะ..แบบนั้นมันก็...”

 

            “เจ็บแน่นอน”ครอสแฮร์กล่าวก่อนยิ้มอีกครั้ง แต่ผู้ที่กำลังจะโดนกระทำไม่ได้ยิ้มไปด้วย ใบหน้าของดริฟต์เบือนหลบดังเช่นเคย แต่เขาก็ต้องรู้สึกถึงบางอย่างที่บริเวณซอกคอที่ไล้ไปมาความเสียวซ่านไหลไปมาตามร่างกายของเขา

 

            ดริฟต์รับรู้แล้วถึงความรู้สึกแบบมนุษย์ที่ไม่น่าจะส่งผ่านความรู้สึกแบบนี้มาได้เลย ในฐานะที่เขาเป็นจักรกลและความรู้สึกอื่นๆก็ไม่ควรมีเช่นกัน แต่ตอนนี้มันได้เกิดขึ้นแล้วความรู้สึกที่คล้ายมนุษย์ ดูเหมือนระบบของพวกเขาจะได้สร้างความรู้สึกซึ่งเหมือนมนุษย์ขึ้นมาเสียแล้ว

 

            แปลกจริงๆ...

 

            “คิดอะไรอยู่งั้นเหรอ?”ครอสแฮร์เอ่ยถามขึ้นหลังจากมองดูสีหน้าของร่างที่อยู่ใต้เขาซึ่งดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

            “ไม่มีอะไรหรอก...ข้าแค่รู้สึกถึงความเปลี่ยนไปของระบบของข้าเท่านั้นเอง”ดริฟต์กล่าวออกมาตรงๆ

 

            “ฮะๆ แบบมนุษย์สินะ”ครอสแฮร์หัวเราะออกมาเบาๆพลางมองดริฟต์ที่ใบหน้าแดงระเรื่อ ครอสแฮร์ก้มลงไล้เลียซอกคอของอีกฝ่ายอีกครั้ง

 

            “ความเสียวซ่านแบบมนุษย์ใช่ไหมล่ะ”

 

            “อึก..อือ..”ดริฟต์ครางในลำคอเบาๆ ครอสแฮร์ถอนตัวออกมาก่อนจะแกล้งกล่าวด้วยเสียงเยาะเย้ยอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

            “ยังไม่ได้เริ่มของจริงเลยนะดริฟต์”ดริฟต์หันมามองครอสแฮร์ตาขวาง ครอสแฮร์เลื่อนนิ้วลงไปตามตัวอีกฝ่ายก่อนจะสอดเข้าไประหว่างช่องว่างของเกราะพลางแหย่สายไฟที่ทำหน้าที่เป็นระบบประสาทอีกฝ่ายและอื่นๆอีกมากมายเขาเลื่อนเปิดเกราะของดริฟต์ออกพลางมองสปาร์คที่หลังจากเอาเกราะออกแล้ว

 

            สปาร์คทอประกายสีฟ้าอ่อนออกมาท่ามกลางความมืด

 

            ครอสแฮร์แหย่สปาร์คของอีกฝ่ายเล่น พลางรู้สึกถึงไฟฟ้าที่ไหลเข้ามาตามนิ้วเข้าสู่ระบบประสาทของเขา พร้อมกับร่างของดริฟต์ที่สะดุ้งเบาๆ

 

            “คนเจ้าเล่ห์..”ดริฟต์พึมพำออกมาเบาๆ ส่วนครอสแฮร์นั้นแอบหัวเราะเบาๆให้กับอีกฝ่ายที่ไม่มีท่าทีว่าจะขัดขืนแต่อย่างใด ครอสแฮร์ขยับขาของดริฟต์ออกเบาๆ ดริฟต์ที่อยู่ก็ถูกกระทำเช่นนั้นใบหน้าแดงระเรื่อมากกว่าเดิมพยายามที่จะขัดขืนแต่ภายในจิตเขากลับไม่คิดจะต่อต้าน

 

            “หึๆ ของจริงน่ะมันต่อจากนี้นะ”ครอสแฮร์ยิ้มกริ่มพลางเริ่มกระทำสิ่งที่ทำให้ดริฟต์นั้นเสียงซ่าน มือบางของดริฟต์เกาะที่หลังของครอสแฮร์แน่นพลางจิกลงบนหลังของอีกฝ่ายบ้างเป็นบางครั้ง

 

            ความรักและตัณหาปนกันจะคละเคล้ากันไปหมด ทุกสิ่งยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่ง...

 

            “พะ..พอ..หยุดการกระทำของเจ้าเดี๋ยวนี้นะครอสแฮร์”ดริฟต์พยายามเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังคงเจ็บและเสียวซ่านอยู่ ครอสแฮร์หันมามองอีกฝ่าย

 

            “หืม..?”

 

            “ขะ..ข้าเจ็บ พอได้แล้ว”ดริฟต์เอ่ยออกมาพลางเบือนหน้าไปอีกทาง

 

            “แหม..อีกนิดเดียวเองนะดริฟต์”ครอสแฮร์เอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับดริฟต์ที่ในขณะนี้พยายามหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย

 

            “แต่ว่า...”

 

            “นิดเดียวเองนะ”ครอสแฮร์กล่าวเสียงออดอ้อนเล็กน้อย ผิดกับดริฟต์ที่แทบจะสลบลงไปเสียตอนนี้แล้วด้วยความเหนื่อยที่ปนกับความเจ็บ

 

            “กะ..ก็ได้”ดริฟต์ฝืนใจที่จะกล่าวออกมา “อะ..อ๊า”

 

 

 

 

            ครอสแฮร์ค่อยๆผละออกจากร่างของดริฟต์ ใบหน้ายิ้มบางๆพลางมองร่างของดริฟต์ที่พยายามหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ใบหน้าแดงระเรื่อ ครอสแฮร์กดริมฝีปากเม้มลงที่ริมฝากของอีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆร่างของดริฟต์

 

            “เจ้านี่ไม่ธรรมดาจริงๆ”ครอสแฮร์พึมพำออกมา

 

            “เรื่อง..อะไร?”ดริฟต์หอบหายใจพลางค่อยๆกล่าวออกมา

 

            “เรื่องนั้นแหละ”ครอสแฮร์กล่าวพลางแอบฉีกยิ้มเล็กน้อย เขาเบือนหน้ามามองอีกฝ่ายที่นอนอยู่มือค่อยๆยื่นเข้าไปจับกับมือของอีกฝ่ายที่ทิ้งนอนไประนาบไปกับพื้น ดริฟต์สะดุ้งเบาๆก่อนจะหันมาสบตากับครอสแฮร์

 

            “ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจ..ข้าสัญญา”ครอสแฮร์กล่าวออกมาอย่างไม่ปิดบัง น้ำเสียงกล่าวออกมาอย่างไม่เจือปนสิ่งใดๆ แต่เป็นคำที่กล่าวออกมาจากใจโดยตรง ดริฟต์ส่งยิ้มบางๆกลับไปให้กับครอสแฮร์ก่อนกำมือที่กุมมือของตนแน่น

 

            “รู้แล้วล่ะน่า”ดริฟต์เอ่ยตอบมาเบาๆ

 

            ก่อนที่ทั้งสองจะตกลงสู่ห้วงหลับใหลที่ราวกับนิรันด์ที่ที่ พวกเขาทั้งสองจะได้พบกับความสุขและทิ้งความโศกเศร้าทั้งหมดนั้นไว้เบื้องหลัง และก้าวต่อไป

 

            ภายในโลกแห่งจิตวิญญาณร่างหนึ่งกำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ ร่างของหุ่นยนต์สีขางสลับแดงที่ได้ชื่อว่า วิง เขามองเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะยิ้มบางๆให้กับร่างในเกราะซามูไรสีน้ำเงิน

 

            “ขอโทษที่ไม่อาจมีชีวิตอยู่....และดีใจด้วยนะที่ได้เจอกับความรักที่จะยั่งยืนต่อไป”


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ pimpattratf จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 '$ CB. ชาน เลีย @' (@toon2546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 21:00
    บอกได้คำเดียวว่าฟินนน บรรยายได้ดีค่ะ ชอบๆ
    #1
    1
พิมพ์เลขที่เห็น