สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิวาห์พยศ

ตอนที่ 8 : หีงหวง


     อัพเดท 12 ก.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : percila ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ percila
My.iD: http://my.dek-d.com/percila
< Review/Vote > Rating : 92% [ 12 mem(s) ]
This month views : 2,032 Overall : 284,706
1,668 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1076 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิวาห์พยศ ตอนที่ 8 : หีงหวง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15698 , โพส : 40 , Rating : 198 / 40 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 

          “ รินทร์จ๊ะ ...ทางนี้จ๊ะ  “  นายตำรวจหนุ่ม..โบกมือ..ให้สัญญาณ..

 

          “  ขอโทษนะคะ มาสาย..รถติดจังเลย..”

 

          หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ..นายตำรวจหนุ่ม..ชวนให้ ตรีรินทร์..

มานั่งเล่น..ที่สวนหน้า ร้านอาหาร..

 

          “ รินทร์จ๊ะ..พี่มีของจะให้..”

 

           แหวนเพชรวงกำลังน่ารักถูกยื่น มาข้างหน้า ท่ามกลางความตกใจของ

ตรีรินทร์

 

          “ พี่โต..”  

 

          “  พี่รู้..ว่าอาจเป็นการจู่โจม..แต่รินทร์น่าจะรู้ว่า..พี่รัก  รินทร์มาก แล้ว

อายุพี่ ก็พอสมควรแล้ว..หน้าที่การงาน..พี่ก็พร้อม พี่สอบเทียบ   ได้ยศนายร้อย..ตามที่ปฏิฎาณ ไว้แล้ว..พี่ฝันมาตลอด..ตั้งแต่พี่สอบ ติดนายสิบตำรวจ..พี่ฝันมาตลอด

ว่า ถ้าพี่สอบเทียบได้ยศ นายร้อย..พี่จะให้แม่มาขอรินทร์...ผ่านมาหลายปี..

รินทร์ก็รู้..พี่พยายามเพื่อรินทร์มาตลอด..อยากให้รินทร์ภูมิใจในตัวพี่..แม้จะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย..ตอนนี้พี่ทำสำเร็จแล้วนะรินทร์..

พี่ก็เลยอยากขอ ให้รินทร์มาร่วมสร้างครอบครัว

กับพี่ได้ไหมรินทร์..”  โตมรใช้สายตาจ้องมองตรีรินทร์..อย่างอ่อนหวาน...

 

          ตรีรินทร์รู้สึกอึดอัด..จะบอกตรงๆ ไปได้ไหม..ว่าเธอไม่ได้คิดกับเค้า

มากไปกว่าพี่ชายคนสนิท..แต่เมื่อนึกถึง..ที่ชายหนุ่มพยายาม ตลอดมาของ

ชายหนุ่ม..ทำให้ตรีรินทร์ ไม่อาจจะทำร้าย..ความรู้สึกของชายหนุ่มได้..

 

          “   ขอเวลารินทร์หน่อยนะคะ  พี่โต..”

 

          “  รินทร์ยังไม่พร้อม..รินทร์เพิ่งเริ่มทำงาน..ยังไม่ได้บรรจุด้วยซ้ำ..

รออีกหน่อยนะคะ..”  ตรีรินทร์พยายามหาทางออก..

 

          ตรีรินทร์ยื่นแหวนคืนให้นายตำรวจหนุ่ม..

 

          “ ถ้างั้นพี่ฝากแหวนไว้ที่รินทร์ก่อน..ถ้าวันไหนตัดสินใจได้..

แล้วค่อยมาบอกพี่..พี่จะได้ให้แม่ไปขอ..”

 

          “  เอาอย่างงั้นเหรอคะ..”

 

          “  ครับผม..”  นายตำรวจหนุ่ม..หัวเราะประสานเสียงกับตรีรินทร์...

 

          ตรีรินทร์..สอดแหวน..ไว้ที่กระเป๋าเสื้อแจ็คแก็ตตัวเก่ง..พร้อมกับก้มมอง

นาฬิกา..

 

          “ รินทร์รีบไปไหนหรือเปล่า..”

 

          “  รินทร์มีนัด  ไปเจ้าของบ้าน..ไปเก็บงานอีกสามสี่จุด..ไม่นานหรอกค่ะ..

ประมาณชั่วโมงครึ่งก็เสร็จ..”

 

          “ งั้นพี่ไปส่งนะ..แล้วเลิกงานไปดูหนัง..ตอนเย็นแล้ว พี่จะได้กลับเข้าเวร..

ตอนดึก..นะรินทร์นะ..คราวก่อน ก็ไม่ได้ดูจนจบทีหนึ่งแล้ว..พี่รออยู่ในรถ..

นะจ๊ะ รินทร์..ตั้งแต่รินทร์ทำงาน..ไม่ค่อยมีเวลาให้พี่เลย..”

 

          “   โอเคค่ะ   ตามใจพี่โต..”

 

          รถเลี้ยว เข้าบริเวณ เรือนหลังเล็ก..พิพัฒนพงค์..

          ธมกานต์ ตั้งใจมาดักรอพบ หญิงสาว..เมื่อทราบจากเลขาตนเอง..ว่า

ตรีรินทร์จะมาเก็บภาพ

 

          แต่เมื่อมองเห็น คนที่มาส่งหญิงสาวอย่างใกล้ชิด..ก็ทำให้ธมกานต์

กัดฟัน..มือกำแน่นด้วยความไม่พอใจ..ยิ่งภาพที่มองเห็น..ทำให้ธมกานต์..

เตะ เก้าอี้..ข้างตัวจนล้มไม่เป็นท่า..

 

          โตมรยื่นมือมาจับมือของตรีรินทร์..

 

          “ รินทร์จ๊ะ..พี่รักรินทร์มากนะ..”

 

          ตรีรินทร์ดึงมือกลับ..พร้อมกับพูดว่า..”ค่ะ..พี่โตบอกรินทร์หลายหนแล้ว..”

 

          ตรีรินทร์เดินเข้าบ้าน..อย่างเหม่อลอย..พยายามถามหัวใจตนเอง..

ว่า รู้สึกอย่างไรกับนายตำรวจหนุ่ม..คำตอบที่ได้มา..ก็ยังเหมือนเดิมกับที่ หลายปี

ที่ผ่านมา..แต่ก็ต้องยอมรับ..ว่านายตำรวจหนุ่ม..มีความพยายามมาก..จนเธอ

ไม่อาจจะทำร้าย จิตใจ ได้..ตรีรินทร์คิดไปมาอย่างว้าวุ่นหัวใจ..

 

 

          ตรีรินทร์คิดไปคิดมา อย่างว้าวุ่นใจ..เธอมีอยู่สองทางเลือก..หนึ่ง
ตัดสินใจบอก ไปเลย..ว่าเราคิดกับพี่โตแค่พี่ชาย..แล้วขอให้พี่โตคิดกับเราเป็น
น้องสาว..กับอีกข้อหนึ่ง..ยอมแต่งงาน..เพื่อความดี เห็นแก่ความรักที่เค้ามีต่อเรา
สักวัน เราคงรักเค้าได้เอง..ตรีรินทร์คิดไปมา..อย่างสับสน..จนกระทั่งเดินมาถึง
กลางห้อง..มองไปรอบๆ..เห็นความเปลี่ยนแปลงของบ้านไปมากกว่า เจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว..เหลืออีกนิดหน่อย..งานกับ ลูกค้าจอมเบ่ง..ก็จะจบลง..
ตรีรินทร์รู้สึก ใจหายอย่างบอกไม่ถูกว่าทำไม.. ตรีรินทร์เริ่มเก็บภาพไปเรื่อยๆ
จนรู้สึกถึงความอึดอัด..จึงถอดเสื้อแจ็คเก็ต พาดวางไว้ที่โซฟา..ก่อนจะเก็บ
รูปต่อไปอีกเรื่อยๆ...
 
          พอได้ยินเสียงฝีเท้า..ก็รู้สึกตกใจ..หันไปมอง..
 
          “ ว้ายยยยยย..คุณ..มาตั้งแต่เมื่อไหร่..ฉันนึกว่าผีหลอกตอนกลางวัน..”
ตรีรินทร์โวยวาย..
 
          “  ประสาท..ผีที่ไหนมี..”
 
          “ คุณมาทำไร ที่นี่ค่ะ..คุณรส  ไม่บอกคุณเหรอ ว่าฉันจะขอแค่มาเก็บภาพ”
 
          “ บอก..ถึงได้มานี่ไง..”
 
          “  แล้วนี่คุณอายุเท่าไหร่แล้ว..”
 
          “ บ้า..มาถามเรื่องอายุทำไม..”
 
          “ ทำเป็นอินโดเซ้นท์ ต้องให้แฟนมาส่ง..จะอ้วก..ไปบอกเค้ากลับไป..
ผมไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาจอดรถในบ้านผม...” เสียงธมกานต์ดังกึกก้อง..
 
          “ คนบ้า..ไม่มีเหตุผล..ฉันแค่มาทำงานแป๊ปเดียว..เดี๋ยวเรามีนัดกินข้าวกัน..
เค้าก็ต้องรอ..ถ้าคุณไม่สะดวกให้เค้ารอ..ในบ้าน..ฉันจะให้เค้าไปรอนอกบ้านก็ได้
 
          “  นอกบ้านก็ไม่ได้..”
 
          “ เอ๊ะ..คุณจะหาเรื่องหรือไง..”
 
          “ บอกให้เค้ากลับไป..แล้วบอกเลิกนัดด้วย..ผมมีธุระจะคุยเรื่องงานกับคุณ..”
          “ ไม่ได้หรอก..ฉันผิดนัดเค้าไม่ได้..”
 
          “  คุณเห็นเรื่องส่วนตัว..สำคัญกว่างานหรือยังไง..ต้องให้ผมรายงานคุณพงค์
ด้วยไหม..”
 
          “ ไม่ต้องมาขู่..”
 
          “  ผมไม่ขู่..แต่ผมเอาจริง..”
 
          “ ทีหลังมาทำงานบ้านผม..อย่าให้แฟนมาส่งอีก..ผมไม่ชอบ..คุณโตแล้วนะ
ตรีรินทร์..ก็อีแค่มาทำงานบ้านผม..เนี่ย  ต้องดัดจริตให้แฟนมาส่ง..ผมจะอ้วก..”
 
          ตรีรินทร์รู้สึกถึงแรงกดดัน..ในใจ กลั้นความโกรธจนรู้สึกตนเองหน้าร้อน
ไปหมด..
 
          “ บ้า ประสาท..คุณนี่..ขวางโลกจริงๆ..คนเค้ารักกัน..จะช่วยดูแลซึ่งกันและกันบ้าง..ผิดอะไรด้วยเหรอ..”
 
          “ไม่ผิดหรอก..ถ้าไม่ใช่ต่อหน้าต่อตาผม..ผมไม่ชอบ..ถ้าคุณไม่สะดวกมาเอง..ผมจะให้คนขับรถไปรับ..พอใจไหม..”
 
          ตรีรินทร์หน้างอ..ปากยื่น..จมูกเชิด
 
          “ว่าไง จะไปบอกเค้าหรือให้ ผมโทรหาคุณพงค์ว่าคุณไม่ว่าง..”
 
          “ ตกลง..ฉันไปบอกก็ได้..แล้วรีบๆ คุยงานมาล่ะ..”
 
          ตรีรินทร์เดินออกไปบริเวณใต้ต้นไม้..ที่ตำรวจหนุ่มจอดรถอยู่..
 
          “ เสร็จแล้วเหรอรินทร์..ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลย..”
 
          “ พี่โตคะ..รินทร์ขอเลื่อนนัดไปก่อนนะคะ..รินทร์มีงานต้องคุยกับลูกค้า
อีกหลายชั่วโมงค่ะ..ขอโทษนะคะ  แล้วรินทร์จะโทรไป...”
 
          นายตำรวจหนุ่มกระฟัดกระเฟียด..” อีกแล้วนะรินทร์..รินทร์ผิดนัดพี่อีก
แล้ว..งาน งาน  งาน..รินทร์เห็นงาน สำคัญกว่าพี่ใช่ไหม..เบื่อจริงๆ..ใครจะ
เหมือนพี่ไหมเนี่ย..โถเว้ย..”
          นายตำรวจหนุ่มออกรถไป..ด้วยความโกรธ..  ตรีรินทร์..ยืนงง กับพฤติกรรม ของนายตำรวจหนุ่ม..ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบริเวณบ้าน..
 
          ธมกานต์ยืนรอ..ด้วยรอยยิ้มเยาะ..ที่สามารถจัดการกับศัตรูหัวใจ
ไปได้..
 
          “ เราจะคุยเรื่องอะไรกันคุณ..”
 
          ธมกานต์พยายามหาหัวข้อที่จะคุย..เดินไปเดินมา ก่อนจะจะนั่งลง
ที่โซฟา..ตัวที่ตรีรินทร์พาดเสื้อแจ็คเก็ตไว้..ธมกานต์รู้สึกเหมือนนั่งทับ
อะไรก็เลยฉวยขึ้นมาดู..”  เสื้อแจ็คเก็ต ทำไมแข็งอย่างงี้ว่ะ..”
 
          เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อข้างหน้า..หยิบออกมาดู..ท่ามกลาง
ความตกตะลึง..ของตรีรินทร์..
 
          “ ไม่มีมารยาทนะคุณ..เรื่องอะไรมาค้นกระเป๋าฉัน..”
 
          “ ช่วยไม่ได้..วางไว้ไม่เป็นทางเอง..”
 
          ธมกานต์เปิดกล่อง..ดู  ความตาลุกวาว..ด้วยความโกรธ..
 
          “  แหวนอะไร..”
 
          “ เรื่องของฉัน..เอามานี่..”  ธมกานต์เอามือหลบพร้อมกับเปิดดู
 
          “ กระจอก..เม็ดนิดเดียว..”
 
          “ นิดเดียวแต่มันมีคุณค่าทางใจ..รู้ไหม..คุณไม่รู้หรอก..เพราะไม่เคย
รู้ถึงคุณค่าสิ่งใด  ที่ได้มา..”
 
          “ ขอคืนค่ะ..
 
          ตรีรินทร์แบมือ แต่ธมกานต์..ทำสิ่งไม่คาดฝันกว่า..ขว้างออกทางหน้าต่าง..
 
          “ ว้ายยยยยยย..คนบ้า..ทำแบบนี้ได้ไง..”
 
          “ มานี่..ออกไปข้างนอกกับผม..”
 
          “ ไปไหน..ฉันไม่ไป..”
 
          “  นี่คุณจะพาฉันไปไหน..บ้าไปแล้วหรือไง..ไหนจะคุยกันเรื่องงาน..
ถ้าไม่คุยเรื่องงาน..ฉันจะกลับบ้าน..แล้วล่ะ..”
 
          “ หุบปาก..หนวกหู..”  เสียงธมกานต์ตะโกน
 
          “ ไม่งั้นผมมีวิธี..ปิดปากคุณ..”
 
          ตรีรินทร์ใจเต้น..ตึกตัก..ทั้งโกรธ และกลัว..ในพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป
ของลูกค้าหนุ่ม..
 
          “แหวนหมั้น..หรือแหวนแต่งงาน..”
 
          เงียบ..ตรีรินทร์กอดอก..มองไปทางหน้าต่างนอกรถ..
 
          “ ผมถาม..ไม่ได้ยินหรือไง..จะกวนอารมณ์ผมไปถึงไหนเนี่ย..”
 
          “ ก็คุณบอกให้ฉันหุบปาก..ฉันก็ทำแล้วไง..จะเอาอะไรอีก..” ตรีรินทร์กระแทกเสียงตอบ..
 
          “  แหวนหมั้น    หรือ  แต่งงาน..”
 
          “ แหวนแต่งงาน..”
 
          ธมกานต์ใจหายวาบ...บอกกับตัวเองว่า..” ฝันไปเถอะ..ว่าคุณจะได้แต่ง
กับแฟน..ผมจะทำทุกวิถีทางให้ได้คุณมาตรีรินทร์..” ธมกานต์บอกกับตัวเอง
อย่างหนักแน่น..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
**********************************************************************
 

          หัวหิน..
          ธมกานต์จอดรถ..หน้าบ้านพักตากอากาศ..หันมามองหญิงสาว..ที่นอน
ซบไหล่..ด้วยแววตาหวงแหน..ใครจะว่า..เค้าเป็นคนเห็นแก่ตัว.ก็คงไม่แคร์..
ได้แต่บอกตัวเองว่า..คงไม่ยอม ให้หญิงสาวหลุดลอยไปได้..
 
          ธมกานต์หันไปจูบที่หน้าผาก..ของคนที่นอนหลับ..ตรีรินทร์รู้สึกตัว..
เงยหน้ามอง..สบตาชายหนุ่มระยะห่างกันแค่หนึ่งคืบ..ดวงตาคมเข้ม..ส่งสายตา
บางสิ่งบางอย่าง..ที่ทำให้ตรีรินทร์ ตัวอ่อน..จนต้องรีบเรียกสติคืนมา..
 
          “ ตรีรินทร์..ตื่นสิ..อย่าไปหลงไหลได้ปลื้มกับรูปลักษณ์ของเค้า..จำไม่ได้
หรือไง..อ้อมเกือบตายเพราะเค้า..เราจะชอบเค้าไม่ได้..ตื่น  ตื่น ตื่น..” ตรีรินทร์
พูดกับตัวเองในใจ..พร้อมกับมองไปรอบๆ ตัว..
 
          “ นี่คุณ..ที่นี่ที่ไหน..แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม..จะคุยเรื่องงานทำไมมาซะ
ไกล..นี่จะค่ำแล้วนะคุณ..แม่ฉันรออยู่..”
 
          “ ได้ยินไหม..ที่ฉันถามเนี่ย..”  ตรีรินทร์ตะเบ็งเสียงถาม..
 
          “ ได้ยิน..อยู่ใกล้กันแค่นี้..ไม่ต้องตะโกนหรอก..  ผมพาคุณมาบ้านพักตาก
อากาศ ที่หัวหิน.. แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องแม่คุณ..ผมโทรไปขออนุญาติแล้ว..อีกอย่าง
พรุ่งนี้แม่ผม..กับแม่คุณ..จะไปนั่งวิปัสสนากันที่อยุธยา สามวัน..ผมก็เลยขออนุญาติแม่คุณ..พาคุณมาเที่ยวสองสาววัน..ไม่เห็นแม่คุณจะว่าอะไร..ยังฝากผม
ดูแลคุณซะดิบดี..”
 
          “ คนบ้า..ใครบอกว่าฉันอยากมาเที่ยวกับคุณ..พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย..”
ตรีรินทร์โวยวายหงุดหงิด..
 
          ธมกานต์ไม่ตอบพร้อมกับเปิดประตูรถ..แล้วเดินเข้าบ้าน..หน้าตาเฉย..
ตรีรินทร์มองไปรอบข้าง..ที่แทบจะไม่มี บ้านพักคน..หรือโรงแรม อยู่บริเวณใกล้ๆ ทำให้เดาได้ไม่ยากว่า..คงออกนอกเมืองออกมา..บริเวณรอบข้างที่เริ่ม
จะมืดสนิท..ทำให้ตรีรินทร์..ไม่มีหนทาง..จำต้องเดินตามชายหนุ่ม..เข้าบ้าน
 
          “   นี่คุณ..มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน..”  เสียงตะโกนของหญิงสาว..ทำให้
ธมกานต์อมยิ้ม..
 
          ตรีรินทร์คว้าต้นแขนของชายหนุ่ม..และมองชายหนุ่มด้วยแววตาแม่เสือ
..ร้ายที่พร้อมจะขยุ้มเหยื่อ..
 
          “ คุณ..ฉันอยากกลับบ้าน..ฉันไม่ได้อยากมาเที่ยวกับคุณสักหน่อย..อยาก
โดนข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวนะคุณ..”
 
          “  เชิญไปแจ้งความได้..ถ้าไม่อยากเป็นข่าว..”    น้ำเสียงชายหนุ่มยังยั่วเย้า..
 
          ลุงแจ้ง..ออกมารับของจากมือของนายจ้างหนุ่ม..พร้อมกับมองหญิงสาว
ที่ตามนายน้อย..
 
          “ นี่ลุงแจ้ง..คนเก่าแก่ของพ่อผม..เป็นคนดูแลบ้าน ที่หัวหิน..”
 
          “  ลุง..นี่ ตรีรินทร์..แฟนผม..” 
 
          ตรีรินทร์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม..
 
          “ คุณ..ไม่ต้องมาไหว้ผมหรอกครับ..ผมมันก็แค่คนเฝ้าบ้าน..”
 
          “ ไม่เป็นไรค่ะ..ลุงมีอายุมากกว่าเป็นผู้ใหญ่..ไม่ไหว้ไม่ได้หรอกค่ะ..”
 
          ตรีรินทร์หันมาจ้องชายหนุ่มอย่างอยากกินเลือดกินเนื้อ..
          “  ใครบอกให้คุณ..ไปแนะนำฉันอย่างงั้น ฮะ..เราไม่ได้เป็นแฟนกันสัก
หน่อย..แล้วไม่มีวันเป็นด้วย..ฉันขอบอก..”
 
          “ ผมให้เกียรติคุณ..จะให้บอกหรือไง..ว่าคุณวิ่งตามผมมา..”
 
          “ ฉันไม่ได้วิ่งตามคุณ..คุณต่างหาก..ลักพาฉันมา..”
 
          “  ตลก..ใครจะเชื่อคุณ..”
 
          ตรีรินทร์..ระงับจิตใจ..ก่อนจะใช้สติปัญญา..ครุ่นคิด..ผู้ชายแบบนี้ใช้ไม้แข็ง
คงไม่มีประโยชน์..เค้าเป็นลูกคนเดียว..อยากได้อะไรต้องได้..มาตั้งแต่เด็ก..
ถ้าเรายังเต้น อยู่แบบนี้..คงแพ้กับแพ้ แน่นอน..
 
          “ คุณธมกานต์คะ..ได้โปรด..พาฉันกลับบ้านเถอะค่ะ..”
 
          “ ไม่..ไม่มีประโยชน์ที่คุณ..จะมาต่อรองอะไรกับผม..บอกแล้วไง..เราจะ
มาพักผ่อนสองสามวัน..”
 
          “ ไม่ได้..ฉันต้องทำงานนะคุณ..”
          “ ก็ทำไปสิ..ใครไม่ให้คุณทำ...”
 
          “  ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคุณ..ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่..ได้ยินไหม..พาฉันกลับบ้าน..
คนบ้า..คนผีทะเล..ฉันเกลียดคุณ..บ้าอำนาจ..เอาแต่ใจ..ไม่สนใจว่าใครจะชอบ
หรือไม่ชอบ..ผู้ชายแบบคุณฉันอยากจะหนีให้ไกล..”
ตรีรินทร์ตะเบ็งเสียงจนรู้สึกเจ็บคอ..
 
          “ แต่ผมชอบคุณ..ชอบคุณมาก..จนยอมไม่ได้จะให้คุณเป็นของใคร..”
ธมกานต์ตกใจ..ที่หลุดปากสารภาพ ความในใจออกไป..
 
          ตรีรินทร์..ตะลึงกับคำพูดของชายหนุ่ม..พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า..
 
          “ เค้าคือซาตาน..เค้ากำลังหลอกลวงให้เราหลงใหลได้ปลื้ม..
เสร็จแล้วก็จะเหมือนอ้อม..ที่ตรอมใจ..”  ตรีรินทร์ท่องกับตนเองในใจ..
 
          “ แต่ฉันเกลียดคุณ..ได้ยินไหม..”
 
          “ ได้ยิน..ดีแล้วที่เกลียด..”  ธมกานต์กล่าว..
 
          “ คนบ้า..คนอะไร..ชอบให้คนเกลียด..”
 
          “  ก็ยังดี..ที่คุณรู้สึกอะไรกับผมบ้าง..ไม่ได้เห็นผมเป็นธาตุอากาศ...ที่ไม่ได้
รู้สึกอะไรกับผม..”
 
          “ เรื่องงานไม่ต้องห่วง..ผมลางานให้คุณแล้ว..ไม่เห็นคุณพงค์จะว่าอะไร..”
 
          “ ฉันจะทำยังไงดี กับคุณเนี่ย..”
 
          “  ก็ไม่ต้องทำอะไร..แค่เหมือนเรามาเที่ยวกัน..สองสามวัน..แล้วผมจะไปส่งให้ถึงบ้าน..”
 
          “ มา..ผมจะพาคุณ ไปดูห้องนอน..ของเรา..”
 
          “ อะไรนะ..ฉันไม่ยอมนอนกับคุณหรอก..เรื่องอะไร..”
 
          “  ผมไม่ให้คุณนอนแยก..เราต้องนอนด้วยกัน..ผมกลัวคุณหนี..”
 
          “ อย่าพึ่งโวยวายสิ..รับรองจะไม่ทำอะไร..ถ้าคุณไม่ยินยอม..โอเคไหม..”
          ตรีรินทร์..นึกกับตนเองว่า..”  ยอมไม่ยอมมีค่าเท่ากัน..ตอนนี้คงต้องยอม
ไปก่อน..แล้วค่อยหาหนทางทีหลัง..”
 
          “ ไปอาบน้ำกันดีกว่าคุณ..แล้วเดี๋ยวจะได้ทานข้าว..ผมให้คนไปซื้อมาแล้ว..”
 
          “ ไม่..ฉันไม่อาบ..”
 
          “ คุณจะไปอาบน้ำเอง..หรือจะให้ผมอาบให้..”
 
          แววตากรุ้มกริ่ม..ทำให้ตรีรินทร์นึกกลัว..จนต้องระล่ำระลัก..ออกมาว่า..
 
          “ ฉันอาบเองก็ได้..แต่ฉันไม่มีชุดเปลี่ยน..”
 
          “ ผมมีชุดนอน..แต่ผมว่าคุณใส่เสื้อยืดผมก็ได้มั่ง..ชุดนอนผม..มันคงจะยาวไป..พรุ่งนี้เราค่อยเข้าเมือง..ไปซื้อ “
 
          ตรีรินทร์หน้างอ..ปากยื่น..ด้วยความหงุดหงิดใจ..ที่ต้องมาอยู่ใกล้..กับบุคคลที่เธออยากจะหนีห่าง แทบจะตลอดเวลา..
 
 
 
****************************************************
 
 

            คุณอาบน้ำก่อน..เดี๋ยวผมไปหาเสื้อยืดให้..”

 

          ตรีรินทร์เดินเข้าห้องน้ำ..ด้วยความกังวล..

 

          “ จะทำยังไงดีนะ..แถวนี้ก็น่าจะนอกเมือง..ถ้าไม่มีรถ แล้วเราจะเข้าเมือง

ได้ยังไงนะ..” ตรีรินทร์คิด ในใจอย่างว้าวุ่น..

 

          ตรีรินทร์ อาบน้ำ.ด้วยความไม่สบายใจ..แต่ต้องตกใจ..ที่ได้ยิน เสียงเคาะประตู..

 

          “ คุณ..ผมเข้าไปนะ..”

 

          “ ว้าย..เข้ามาไม่ได้..”

 

          “ ผมจะเอาเสื้อผ้า มาให้ไง..เสื้อยืดของผมเอง..”

 

          “ เดี๋ยวฉันออกไปเอาเอง..”

 

          “ ตามใจ..อุตส่าห์ จะเอาเข้าไปให้..”  เสียงหัวเราะของชายหนุ่ม..ทำให้

ตรีรินทร์หงุดหงิด..

 

          ธมกานต์..เปิดกระเป๋าถือของหญิงสาว หยิบกระเป๋าเงิน..พร้อมกับโทรศัพท์

มือถือ..ที่หญิงสาวเก็บใส่กระเป๋าก่อนจะลงจากรถ..ใครจะว่าเค้าเสียมารยาทก็คง

ต้องยอม..เพราะไม่อยากให้หญิงสาว แอบหนีกลับกรุงเทพฯ ก่อนที่จะปรับ

ความเข้าใจกัน.. ธมกานต์กดเปิดเครื่อง..มี miss call ของนายตำรวจหนุ่มอยู่กว่า

สามสิบครั้ง..ก็รีบปิดเครื่อง..ด้วยความหงุดหงิด..ก่อนจะโยนโทรศัพท์พร้อมกับ

กระเป๋าเงินของทั้งเค้าและหญิงสาว..ล็อคกุญแจ..ก่อนจะซ่อนกุญแจไว้ในแจกัน..

ข้างหัวเตียง..

 

          ตรีรินทร์ อาบน้ำเสร็จก็ใส่ผ้าขนหนู ..เดินออกมาเอาเสื้อยืดด้วยความเขินอาย...

 

          “ อีตาบ้านี่..มองอยู่ได้..มันน่าจะบีบคอให้ตายเลย..” ตรีรินทร์บ่นพึมพำ..

พร้อมกับค้อน..ชายหนุ่มที่มองตน..เหมือนจะกลืนกิน..

 

          ตรีรินทร์วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ..แต่งตัวด้วยความรวดเร็ว..และเดินออกมาด้วย

ความไม่ชิน..

 

            เชิญคุณ อาบน้ำได้แล้วค่ะ..” ตรีรินทร์พูด..พร้อมจะเดินออกไปข้างนอก..

 

          “ คุณต้องเข้าไปในห้องน้ำกับผมด้วย..ผมไม่ไว้ใจ..”

 

          “ บ้า..จะให้ฉันเข้าไปด้วยเนี่ยนะ..ไม่ไป..คุณไม่อายฉันหรือไง..มาอาบน้ำให้ฉันดู..เนี่ย “  ตรีรินทร์โวยวาย..พร้อมจะเดินหนี..แต่โดนคว้าข้อมือ..ดึงเข้าไปในห้องน้ำ..

 

          “ ไม่อยากดู คุณก็หลับตาแล้วกัน..แต่คุณต้องเข้าไปในห้องน้ำกับผม..

ผมไม่ไว้ใจ..เกิดคุณหนี  ผมขี้เกียจไปขับรถตาม..เหนื่อย..”

 

          “ โถ คุณธมกานต์..ฉันสัญญานะคะ..ยังไงในเวลานี้  ตอนนี้  ฉันไม่หนี

ฉันรับรอง..”

 

          “ ไม่..ผมไม่ไว้ใจ..อย่าเรื่องมากได้ไหม..”

 

          สุดท้ายตรีรินทร์ก็ไปนั่งหันหลัง..ให้ชายหนุ่มอาบน้ำ..ตรีรินทร์นึกแช่ง

ความเอาแต่ใจของชายหนุ่ม..ในใจ

 

          “ ตรีรินทร์.. หันมานี่หน่อยสิ..”

 

          “ บ้า..ฝันไปเถอะ..รีบๆ อาบน้ำเร็วๆ..ก่อนที่ฉันหมดความอดทน..”

 

          ธมกานต์หัวเราะเสียงดังลั่น..ตรีรินทร์ นึกอย่างเขินอาย..เมื่อจินตนาการ

ว่าชายหนุ่มอาบน้ำ ปราศจากเสื้อผ้าสักชิ้น..ตรีรินทร์หน้าร้อนผ่าว..ด้วยความ

กระดากอาย..

 

          “ โอเค เสร็จแล้ว..เราออกไปกันเถอะ....ผมไม่อยากทรมานคุณไปมากกว่านี้..ไปเถอะ..มาสิ..หรือคุณอยากอยู่ต่อกับผม..ในห้องน้ำ..”

 

          “ บ้า..ใครเค้าอยากจะอยู่ด้วยล่ะ..คนบ้า..โรคจิต”

 

          เสียงธมกานต์หัวเราะลั่นห้องน้ำ..ยิ่งทำให้ ตรีรินทร์หงุดหงิด..

 

          ตรีรินทร์เดินออกมาข้างนอก..ไปยืนที่ระเบียงรับอากาศบริสุทธิ์..ถ้ามา

กับคนอื่น..คงจะสนุกไม่น้อย..แต่นี่มากับ..คนที่ไม่ชอบ..ทำให้ตรีรินทร์เซ็ง

นิดๆ..

 

          ธมกานต์เดินตามมาสมทบ..พร้อมกับมองหญิงสาวด้วยแววตาชื่นชม..

เพราะ ตรีรินทร์สวย ใส  ธรรมชาติจริงๆ..แม้แต่ไม่มีเครื่องสำอางค์บนใบหน้า

 

            มองอะไรนักหนาคุณ..มีอะไรติดบนใบหน้าฉันหรือไง..”

 

          “ มองว่าคุณสวย..มีอะไรไหม..”

 

          ตรีรินทร์ไม่นึกว่าจะได้ยินคำ คำนี้  หลุดออกมาจากปาก ชายหนุ่ม..

ทำให้อึ้ง..

 

          “ ไปทานข้าวเถอะคุณ..แล้วจะได้นอนกัน..ผมเพลียจังเลย..”

 

            นี่คุณธมกานต์..เรานอนกันคนละห้อง..ไม่ได้จริงๆ เหรอ..ฉัน

ไม่หนีไปไหนหรอกนะ..ที่นี่ ที่ไหนฉันยังไม่รู้เลย..”

 

            ก็ผมบอกแล้วไง..ว่าเราต้องนอนด้วยกัน..ผมสัญญาแล้วกัน..จะไม่

ทำอะไรคุณ..ถ้าคุณไม่ยินยอม..โอเคไหม..แต่ถ้าคุณยังพูดท่านั้น  ท่านี่..ผม

จะถือว่าคุณยั่ว ผม..อ่อยผม..”

 

          “ บ้า..ประสาท..ฉันเบื่อจะคุยกับคุณแล้ว..จะให้ฉันทำอะไร..ทำยังไง..

ก็บอกมาเลย..”

 

            ไปทานข้าว..กันเถอะคุณ..ทำใจให้สบายๆ..นึกว่า มาพักผ่อน..แล้วเห็น

ผมเป็นเพื่อนคุณคนหนึ่ง..ว่าไง.. ตกลงไหม..”

 

            ฉันมีทางเลือกทางอื่นไหมล่ะ..อยากให้ทำอะไรก็สั่งมาเลยดีกว่า..

ฉันเบื่อจะทะเลาะกับคุณแล้ว..เพราะถึงเถียงยังไง..ก็ไม่เคยชนะคุณสักที..

เพราะคุณมันใหญ่เหลือเกินนี่..”

 

          ถ้อยคำ จิกกัดของหญิงสาว..ยิ่งทำให้ธมกานต์..คึกครื้นมากที่สุดในชีวิต

 

          “บอกตรงๆนะ ตรีรินทร์..ผมไม่เคยนึกสนุกมากยังงี้มาก่อนในชีวิต..

ขอบคุณมาก..”

 

          ตรีรินทร์มองหน้าชายหนุ่ม..อย่างคาดไม่ถึง..เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม..

 

          ธมกานต์ อุ่นอาหาร  ที่ให้คนไปซื้อมา..พร้อมกับจัดโต๊ะ..อย่างคล่องแคล่ว

 

          “ คุณคบกับแฟนมากี่ปีแล้วเนี่ย..”

 

             ว่าไง..ได้ยินที่ผมถามหรือเปล่า..”

 

          “ เจ็ดแปด ปี..แล้วมั้ง..ฉันไม่แน่ใจ..”

 

          “ คบกันนานไปไหมคุณ..”

 

          “ พี่เค้าสอบนายสิบตำรวจ  ฉันยังอยู่ประถมอยู่เลย..”

 

          “ อืม รักกันยาวนานมาก.กกกกกกกกกกกกกก..” ลากเสียงล้อเลียน..

 

          “ ผมอยากให้กลับไปนี้..ให้คุณเอาแหวน ไปคืนเค้า..แล้วแต่งงานกับผม..

อยากได้เงินเท่าไหร่..เดี๋ยวผมเซ็นให้..”

 

          ตรีรินทร์สำลักน้ำ..ออกมา..กับสิ่งที่ได้ยิน..พร้อมกับพูดเสียงสั่นว่า..

 

          “ ไม่ว่าคุณจะกองเงินไว้กี่สิบล้าน..ร้อยล้าน..ฉันก็ไม่แต่งงานกับคุณ..

ไม่ต้องมาอวดเบ่งว่าตัวเองรวย.. ฉันคนนี้  คนหนึ่ง..ไม่เคยได้ปลื้มไปกับเงินของคุณ   เข้าใจไหม..”

 

             แปลกคน..ผมเห็นผู้หญิงทุกคน เห็นเงิน..แล้วรีบตะครุบ..”

 

          “ ไม่ใช่ฉัน..เสร็จโปรเจ็คนี้..ฉันกับคุณ..เราจะไม่เกี่ยวข้องกัน..ไม่ว่ากรณี

ใดๆ..”

 

          “ เตรียมตัวไว้เถอะ..ผมไม่เคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้..ผมได้ทุกอย่าง

มาตลอดทั้งชีวิต..”

 

            คนหลงตัวเอง..เสียใจ ยังไงฉันก็ไม่แต่งกับคุณ..”

 

          “ ฉันอิ่มแล้ว..ขอตัวก่อน..”  ตรีรินทร์ทั้งโกรธทั้งหมั่นไส้.ชายหนุ่ม..

 

          ตรีรินทร์หลบมายืนสงบสติอารมณ์..ในห้องน้ำ..

 

            ฉันจะทำยังไงกับคุณดีนะคุณธมกานต์..คุณทำให้ฉันกลัว..” ตรีรินทร์คิดในใจอย่างว้าวุ่น..



**********************                                                                                          *************************

 

       

          กว่าตรีรินทร์จะออกมาจากห้องน้ำ..ที่ไปหลบทำใจอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง..

เดินตามหาชายหนุ่ม..ซึ่งนั่งกึ่งนอน..ในห้องนั่งเล่น..

 

          “ คุณ..คุณเอามือถือกับกระเป๋าเงินฉันไปหรือเปล่า..ฉันค้นอยู่สามรอบ..

หารอบห้องก็หาไม่เจอ..”  ตรีรินทร์ถามอย่างร้อนใจ..

 

          “ ผมเอาไปเก็บไว้เอง..”

 

          “ บ้า..เอากระเป๋าเงิน กับมือถือฉันคืนมานะ..คนบ้า..”

 

          “ ฝากไว้กับผมก่อน..จนกว่าเราจะเข้ากรุงเทพฯ..ผมจะคืนให้..ไม่ต้องกลัว..

ระยะสองสามวันนี้ คุณไม่จำเป็นต้องใช้สองสิ่งนั้นอย่างแน่นอน..”

 

          “ ฉันจะทำยังไงกับคุณดีนะ คุณธมกานต์..”

 

          ธมกานต์ยักไหล่..ซึ่งตรีรินทร์มองเป็นภาพที่น่าหมั่นไส้..

 

          “ ไม่ต้องทำยังไง..แค่ทำตามใจผม..แค่นั้น คุณก็ไม่ต้องปวดหัว..มาดูทีวี

สิคุณ..หรือเราจะไปนอนกันดีล่ะคุณ..”   สายตาแวววาว..คมกริบทำให้ ตรีรินทร์

รีบตอบว่า..

 

          “ ดูก็ได้..ขอมือถือฉันไม่ได้เหรอคะ..เผื่อแม่จะโทรมา..”

 

          “ แม่คุณไม่โทรมาหรอก..แม่ผมก็เหมือนกัน..ท่านไปนั่งวิปัสสนาในป่า..

ไม่มี  สัญญาณหรอกคุณ..”

 

          “ อีกอย่าง..ถ้าแม่คุณ..ตามหาคุณไม่เจอ..ก็ให้แม่ผม..ตามมาจิกกับผมเอง..

ไม่ต้องกลัว..”

 

          ตรีรินทร์ถอนหายใจ..อย่างอ่อนใจ..เหนื่อยหน่าย..ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้

ตรงกันข้ามกับชายหนุ่ม..พร้อมกับจ้องมาองทีวี..แต่ในใจกับล่องลอย..ไปไกลกว่า

นั้น..

 

          ตรีรินทร์ผลอยนอนหลับไป..  เมื่อไหร่ไม่รู้ตัว..ธมกานต์หันมามอง..เห็น

หญิงสาวนอนหลับ..ก็มองด้วยความเอ็นดู..พร้อมกับอุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้อง..

วางบนที่นอน..ก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวนอนข้างๆ หญิงสาว..พร้อมกับกอดหญิงสาว

เข้ามานอนในอ้อมแขน..ธมกานต์สูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมยาวสลวย..

ธมกานต์จูบซอกคอขาว..พร้อมกับหอมแก้ม หญิงสาวด้วยความรู้สึกรักใคร่..

          “ คุณอาจจะว่าผมเห็นแก่ตัว..แต่เชื่อเถอะ..ผมชอบคุณมากจริงๆ..ผมตอบ

ตัวเองไม่ได้ว่ามากแค่ไหน..แต่ผมคงยอมให้คุณเป็นของคนอื่นไม่ได้..สักวัน

ผมคงกล้าที่จะบอกคุณ..แต่ตอนนี้..ผมคงทำได้แค่นี้จริงๆ..นะครับรินทร์..”

ธมกานต์กระซิบบอกหญิงสาวที่ข้างๆหู…ในขณะที่หญิงสาวนอนหลับสนิท

 

          รุ่งเช้า..

 

          ตรีรินทร์ลืมตาตื่น..รู้สึกเหมือนถูกอะไรทับ..มันรู้สึกหนักอึ้ง..

ก็ขยับตัว..แต่ดูเหมือนยิ่งขยับหนี..กลับถูกรัดแน่น..มานึกทบทวน..ก็ยิ่งดิ้นหนัก..

 

          “ โอ๊ย คุณ..ปล่อยนะ..มากอดฉันทำไมเนี่ย..ไหนบอกว่า จะไม่ทำอะไรถ้า

ฉันไม่ยินยอมไงล่ะ..คนหลอกลวง..” ตรีรินทร์ทั้งทุบทั้งข่วนชายหนุ่ม..

 

          “ หยุดนะรินทร์..ถ้าไม่หยุดผมจะปล้ำคุณ..โทษฐานที่คุณประทุษร้ายผม..

ก็เมื่อคืนผมขออนุญาติคุณแล้ว..คุณไม่ตอบว่าไร..ผมก็คิดเอาเองสิ..ว่าคุณ

ยินยอม..” ธมกานต์เรียกหญิงสาวอย่างสนิทสนม..พร้อมกับแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ..

 

          “ คนบ้า..ฉันเกลียดคุณ..”  ตรีรินทร์กระโดดลงจากเตียง..พร้อมกับเดินเข้า

ห้องน้ำ..ด้วยความโมโห..

          “ แต่ผมชอบคุณมากตรีรินทร์..”  ธมกานต์พึมพำเบาๆ..

 

          “ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปซื้อเสื้อผ้า..แล้วพาไปเดินชายหาด..แล้วเราไปหา

อะไรอร่อยๆทานกัน..ผมขอสงบศึกสักครึ่งวัน..ตอนนี้ไม่อยากชวนคุณทะเลาะ

เลย..นึกว่าคุณมาเที่ยวกับเพื่อนสนิทก็แล้วกันนะ..ผ่านวันนี้ไปแล้ว  เราค่อย

ทะเลาะกันใหม่..ว่าไง..ตกลงไหม.”  ธมกานต์ยื่นข้อเสนอ..

 

            ฉันไม่มี ทางเลือกอยู่แล้ว..อยากทำอะไรก็เชิญ..” ตรีรินทร์กล่าว

อย่างกระเง้ากระงอด..

 

          ธมกานต์หัวเราะหึ..พร้อมกับเดินเข้าห้อง   ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมเดินทาง

เข้าเมือง...

 

          “จอดรถตรงตลาด นี่แหละค่ะ “  ตรีรินทร์สั่ง..

 

          “ อย่าบอกผม..ว่าคุณจะซื้อเสื้อผ้าแถวนี้นะ..”  ธมกานต์ถาม..อย่างงงนิดๆ

 

          “ ซื้อแถวนี้แหละคุณ..ไม่ต้องไปซื้อที่ห้างหรอก   แพง..เดี๋ยวฉันไม่มี

ปัญญาจะใช้หนี้คุณ..”

          “ ผมพาคุณมาเที่ยว..ผมออกให้..ไม่คิดจะเอาคืน..แต่ถ้าคุณจะตอบแทน

ด้วยการหอมแก้มสักครั้ง..ผมไม่ปฏิเสธนะ..”  ธมกานต์ยิ้มยั่ว..

 

          “ ไม่มีวัน..ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณพามา..คุณลักพาฉันมา..บังคับให้ฉันอยู่

ด้วย..อย่าหวังเลยว่าฉันจะหอมแก้มคุณ..  ฝันไปเลย..” ตรีรินทร์พูดน้ำเสียงหนัก

แน่น..

 

          ตรีรินทร์เดินนำหน้า  ชายหนุ่ม..หยิบเสื้อผ้า..ที่แขวนขาย..แถวริมถนน

สองสามชุดหลังจากต่อราคาเรียบร้อย..ก็แบมือขอเงินชายหนุ่ม..

 

          “ หกร้อยบาทค่ะ..”

 

            ทั้งหมดเหรอ หกร้อย..ทำไมมันถูกนักล่ะ..” น้ำเสียงชายหนุ่ม แปลกใจ..

 

          “ ของในตลาดก็ราคาประมาณนี้แหละ..แล้วคุณล่ะ ไม่ซื้ออะไรเหรอ..”

 

          “ คุณเลือกกางเกงขาสั้นให้ผมสักสองตัวสิ..เสื้อยืดของผมพอมีอยู่ที่บ้านแล้ว..”

 ..................................................................................................................................



 

          “ นี่คุณ..จะเดินไปไล่ควาย..หรือยังไง..” ตรีรินทร์ เดินกึ่งวิ่ง..ตามชาย

หนุ่ม..

 

          “ ก็เดินให้มันเร็ว ๆ สิ..”

 

            เชิญไปเดินไล่ควายคนเดียว..เถอะย่ะ..”  ตรีรินทร์ลดระดับการเดินให้

เป็นระดับปกติ..มองบรรยากาศโดยรอบ..อย่างสดชื่น..ชายหาดและทะเล..ยามสายๆ

 

          “ ขอโทษครับ คุณ..”  เสียงทักทายจากชายแปลกหน้า..ทำให้ตรีรินทร์

ตื่นจากอาการเหม่อลอย..

 

          “ ว่าไง คะ..”  ตรีรินทร์ถามอย่างรู้สึกงุนงง..ว่าเคยรู้จักชายแปลกหน้าคนนี้ที่ไหน..

 

          “ มาเที่ยวคนเดียวหรือครับ..”   ชายแปลกหน้าถามอีก..

 

          “ เออ..”  ตรีรินทร์กำลังจะตอบ..แต่ได้ยินเสียงหงุดหงิด..ของชายหนุ่มเจ้าปัญหา..ที่คงเดินมาตามหลังจาก คงมองหาหญิงสาวไม่เจอ..

          “ ตรีรินทร์..ทำไมเดินช้าแบบนี้ล่ะ.รู้ไหมว่าผมหิวข้าว..จะแย่แล้ว..”

เสียงชายหนุ่มหงุดหงิด..แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวยืนคุยกับคนแปลกหน้า..

 

          “ นี่ใคร..”  เสียงชายหนุ่มเตรียมจะเอาเรื่อง..

 

          “ เออ ขอตัวก่อนนะคะ..คุณรีบไปเถอะ..ก่อนที่เจ้านายฉันจะขย้ำคุณ..”

ตรีรินทร์ป้องปากพูดกระซิบ..

 

          ตรีรินทร์เดินนำหน้า..ธมกานต์เดินตาม..ยังรู้สึกหงุดหงิดไม่หาย..

 

          “ ผมถามว่าใคร..  ไม่ได้ยินหรือไง..”

 

            แล้วฉันจะรู้ไหมเนี่ย..ฉันไม่รู้จักเค้า..เค้ามาทัก..ฉันก็พูดคุยตามประสา..”

 

            ถ้าไม่ อ่อย เหยี่อสักวัน..คุณคงจะนอนไม่หลับ..” น้ำเสียงแดกดัน..

ทำให้หญิงสาวโกรธจนแทบไม่อยากมองหน้าชายหนุ่ม..

 

          “ บ้า..ประสาท..ฉันไม่ได้อ่อยใครสักหน่อย..แค่ทักทายกันธรรมดา..แต่ก็ดี

ที่ได้คุณแนะนำ..ทีหลังฉันจะอ่อยทุกครั้ง..ที่มีโอกาส..พอใจหรือยัง..”

          ตรีรินทร์กระแทกเสียงตอบ..พร้อมกับเดินหน้าเชิด..

 

          “ บอกไว้ก่อนนะตรีรินทร์..ถ้าคุณมากับผม..ขอความกรุณาอย่าพูดกับชาย

แปลกหน้า..ได้ไหม..ขอสักอย่าง..”

 

            ฉันคงทำไม่ได้หรอกคุณ..เค้าเข้ามาถามทางนิดเดียว..จะให้ฉันเสียมารยาทไม่ตอบ..  ไม่ได้หรอกคุณ..”  ตรีรินทร์เถียงไม่ยอม..

 

          ธมกานต์..ถอนใจ..ก่อนจะพูดว่า..

 

            โอเค..ผมขี้เกียจทะเลาะกับคุณ..หิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว..ไปเถอะ”

ธมกานต์หันมาจูงมือตรีรินทร์พร้อมกับกระชากให้ออกเดินไปด้วยกัน..

 

          “ โอ๊ย  เบาๆ สิ คนบ้า..ไม่ต้องมาจับมือจับไม้กันหรอก..เดินไปดี ๆ

ก็ได้นี่นา..”

 

          ตรีรินทร์บ่น..

 

          หลังจากรับประทานอาหาร ตรีรินทร์และธมกานต์ออกมานั่งที่เก้าอี้

ผ้าใบที่ตั้งอยู่เกลี่ยนกลาด..

 

          “ หยุดทะเลาะกันสักพักเถอะ..ผมเหนื่อย..นึกเสียว่า คุณมาเที่ยวกับพี่ชายสิ..

เดี๋ยววันมะรืน ผมก็พาคุณกลับบ้านแล้ว..”

 

          ตรีรินทร์เงียบฟัง..แต่ก็คล้อยตาม..ถึงเถียงไปทะเลาะกันไป..เราก็ต้องแพ้

เค้าอยู่ดี..เพราะอยู่ในสถานที่ของเค้า..งานก็ต้องง้อเค้าอยู่..ตรีรินทร์คิดอย่างขัดใจ..

แต่เมื่อมองไปในสภาพแวดล้อม..ก็ไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับชายหนุ่มแล้ว..

 

          ลมโชยเบาๆ..ทะเลสีครามสวย..ตัดกับแสดงแดด เงาระยิบระยับ..

ผู้คนที่เดินกันขวักไขว่บางตา..ตรีรินทร์เผลอหลับไป..ธมกานต์หันมามอง

พร้อมกับขยับเข้าไปนั่งใกล้..ๆ ธมกานต์หอมหน้าผากโหนกนูน..ด้วยความ

รู้สึกลึกซึ้งภายใน..จูบเบาๆที่จมูกโด่ง..และริมฝีปากแดง..บางเบา..

ธมกานต์จูบที่ริมฝีปากหญิงสาวติดๆกันสองสามครั้ง..ก่อนจะพิงศรีษะ..ใกล้ๆ

กับหญิงสาว..

 

          “ ผมจะพาคุณกลับบ้านไปอาบน้ำ..แล้วเดี๋ยวเย็นอีกนิด  ผมจะพาไปทาน

อาหารที่โรงแรม..เพื่อนผม  อาหารทะเลที่นี่ ขึ้นชื่อที่สุดในหัวหิน..”

 

          ตรีรินทร์นึกย้อนไปตอนลืมตาตื่น..ที่สามารถมองเห็นหน้าชายหนุ่มที่พิง

ใกล้ๆ กับตน..ระยะใกล้ชิด..เวลาชายหนุ่มนอนเงียบสงบ..เหมือนไม่มีพิษสง..

ก็ดูหล่อ เท่ห์..ไม่น้อย..จนทำให้ตรีรินทร์เริ่มกลัวใจตนเอง..ที่จะอยู่ใกล้ชิดชายหนุ่มไปมากกว่านี้..เค้าเป็นคนมีเสน่ห์ ไม่แปลกใจ..ทำไมสาวๆ ถึงคลั่งไคล้..

ผู้ชายคนนี้..ตรีรินทร์เผลอจับแก้มชายหนุ่ม..ก่อนจะรีบดึงมือออกเมื่อเห็น

ชายหนุ่มเริ่มขยับตา..

 

          “ รินทร์..คุณเข้าไปอาบน้ำก่อนสิฮะ..เดี๋ยวผมรออยู่ข้างนอก..”

ธมกานต์พูดเสียงนุ่ม..

 

            ค่ะ..”

 

          ธมกานต์นั่งดูทีวี..รอหญิงสาว..ก่อนนึกอะไรออก..ไปเปิดลิ้นชัก..

พร้อมกับเปิดโทรศัพท์ตนเอง..ที่วางอยู่ข้างๆ หญิงสาว..มีมิสคอลอยู่เกือบสามสิบสาย..ส่วนใหญ่ ก็เป็น ของจามิกา..ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงอย่างไม่สนใจ..จะโทร

กลับ..แล้วก็กด เปิดโทรศัพท์..ของหญิงสาว..แล้วก็ต้องตกใจ..มีสายเรียกเข้ามา

พอดี..

 

          “ โตมร..”

          มิสคอลอยู่เป็นห้าสิบหน..

 

          ธมกานต์กดรับ..อย่างรำคาญใจ..

 

          “ ฮัลโหล..”

 

            นั่นใครพูด..โทรศัพท์น้องรินทร์ไม่ใช่เหรอ..รินทร์อยู่ที่ไหน..แล้วแกเป็น

ใคร..มาใช้โทรศัพท์น้องรินทร์..”  เสียงโตมร ดัง..มาตามสาย..

 

          “ ผม ธมกานต์..แล้วคุณเป็นใคร.. มีอะไรกับรินทร์..รินทร์กำลังอาบน้ำอยู่..”

 

          “ ผมเป็นแฟนรินทร์นะสิ..แล้วรินทร์ไปทำอะไรกับแก หา..” เสียงฉุนเฉียว

ทำให้ธมกานต์ยิ้มเยาะ..

 

          “ ก็มาเที่ยวสิครับ..ผู้หมวด..รินทร์กำลังอาบน้ำอยู่..ผู้หมวดมีอะไรสั่งไว้ได้..”   ธมกานต์พูดอย่างเป็นต่อ

 

          “ ผมไม่เชื่อ..รินทร์ไม่มีวันเต็มใจไปกับแก..รินทร์เค้าไม่เคยไปเที่ยวกับใคร

นอกจากฉัน..เรียกรินทร์มาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้..”

          “ ขอโทษนะครับผู้หมวด..ตอนนี้รินทร์กำลังอาบน้ำ..ผมไม่อยากรบกวน

เค้า..เอาเป็นว่าผมจะบอกเค้าให้นะครับ..” ธมกานต์พูดยั่วเย้า..

 

            นี่คุณธมกานต์..ผมไม่ทราบว่าคุณ..เป็นใคร เกี่ยวข้องยังไงกับน้องรินทร์

แต่ผมจะบอกให้..ผมเป็นคู่หมั้น..น้องรินทร์  เราคบกันมาเจ็ดปี..แล้วเราก็มี

สัมพันธ์ลึกซึ้ง..เกินแฟนมาหลายปีแล้ว..คนอย่างคุณ..คงไม่กินของเหลือเดน

ใครหรอกใช่ไหม..ฉะนั้น รีบพาน้องรินทร์กลับบ้านดีกว่า..ก่อนที่คุณจะเสียใจ..”

 

          ธมกานต์ตาลุกโพลง..ไม่นึกว่า ชายหนุ่มจะกล้าพูดแบบนี้..สูดลมหายใจ..

เพื่อระงับอารมณ์..ก่อนจะพูดว่า..

 

            นี่มันสมัยไหนแล้วผู้หมวด..ผมไม่ถือ..เรื่องแบบนี้..ถ้าผู้หญิงเต็มใจ..

แล้วอีกอย่าง..รินทร์เค้าไม่เคยบอกสักคำว่ามีแฟน.. ผมคิดว่าผู้หมวดคงคิดไปเองแล้วล่ะ..”

 

            ผมขอตัวก่อน..จะรีบอาบน้ำต่อจากรินทร์แล้วทานข้าว..ผู้หมวดไม่ต้อง

โทรมาอีกแล้วนะครับ..เสียเวลาเปล่า..เพราะผมจะปิดเครื่อง..”

 

          ธมกานต์วางโทรศัพท์ตาลุกโพลงด้วยความโกรธ..ที่โดนปั่นหัว.

เมื่อหญิงสาว เดินออกมาจากห้องน้ำ..พร้อมเดินหนีไปอีกทาง..ธมกานต์มอง

หญิงสาวด้วยความหมั่นไส้..

 

          “ คุณนี่...น่าจะไปเป็นดารา..มากกว่าเป็นมัณฑนากร..”

 

          “ อะไรของคุณอีก..รีบไปอาบน้ำสิ..อย่ามากวนอารมณ์คนอื่น..”

 

          “ ผมตบมือให้คุณไง..แสดงละคร ตบตาคน..ทำตัวเหมือนเป็นสาวพรหมจารี..ผมจับนิดก็ไม่ได้..จับหน่อยก็โวยวาย..ทั้งที่จริง..ผ่านสงครามโลกมา

ไม่รู้เท่าไหร่แล้ว..”

 

            ไปกินรังแตนที่ไหนมาหะ..เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่..ตกลงจะหาเรื่องทะเลาะกัน

ใช่ไหม..แล้วฉันไปแสดง ละครบ้าบออะไรของคุณ..ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ..ขอให้เข้าใจ..ฉันไม่ได้เสแสร้ง..ฉันไม่อยากเข้าใกล้คุณ..ฉันยอมรับ..

ฉันไม่ชอบคุณ..บอกตรงๆ ได้เลย..เมื่อก่อนเป็นไง..ตอนนี้ก็เป็นยังงั้น..

ขอให้เข้าใจ..ที่ต้องทนฝืนอยู่ตอนนี้..เพราะมันไมมีทางเลือก..เอากระเป๋าเงิน

มาคืนฉันสิ..ฉันจะรีบกลับกรุงเทพฯทันที..”

 

          ยิ่งหญิงสาวพูด..ยิ่งเหมือนไปตอกย้ำ..ทำให้ธมกานต์อารมณ์ลุกโพลง..

ด้วยความโกรธ..

 

          “ แล้วนี่จะไปทานข้าวข้างนอกกันไหมเนี่ย..เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย..ฉันตาม

อารมณ์คุณไม่ทันแล้วนะ”

 

          “ ไม่ไปแล้ว..ไม่มีอารมณ์..”

 

            แล้วใครบอกคุณ..ว่าฉันผ่าน สงครามมาแล้วหลายครั้ง..บ้าจริง..”

 

            แฟนผู้หมวดคุณไง..หึ..เค้าว่า เค้าเป็นมากกว่าแฟน..เป็นผัวคุณแล้วงั้นสิ..

ไม่นึกเลย..ว่าหน้าตาซื่อๆ จะตีหน้าหลอกคนได้หน้าตาเฉย..ทำเป็นเรียบร้อยต่อหน้าคุณแม่..นี่ถ้าแม่ผมรู้..คงตกใจ..”

 

            ไม่จริง  พี่โต เค้าไม่ใช่คนแบบนั้น..คุณใส่ร้ายเค้านะสิ..”

 

            ใช่สิ..ผมมันเป็นผู้ร้ายในสายตาคุณ..อยู่แล้วนี่..อยากคิดอะไรก็เชิญ..”

 

          ธมกานต์ก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาว..ทำให้ตรีรินทร์ขยับหนี..จนร่างชนเข้ากับ

กำแพง..หนา..

 

          “ คุณ..จะทำอะไร..บ้าไปแล้วเหรอ..ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง..”

 

            ก็ผมนึกว่า..คุณเป็นสาวบริสุทธิ์..ตอนนี้รู้แล้ว..ว่าผ่านอะไรๆ มาเยอะ..

อีกสักครั้ง..คงไม่สึกหรอ..ผมให้คุณ แสนหนึ่ง..เป็นไง..นอนกับผมคืนเดียว..

ดีกว่าทำงานตั้งเกือบครึ่งปีนะคุณ..”

 

          ตรีรินทร์ตวัดมือกระทบใบหน้าชายหนุ่มอย่างแรง..จนหน้าที่มีผิวสองสี

แดง ออกมาอย่างเห็นได้ชัด..ตรีรินทร์น้ำตาคลอเบ้า..ด้วยความโกรธ

 

          “ นี่สำหรับที่คุณดูถูกฉัน..บอกไว้ก่อนนะคุณธมกานต์ต่อให้เหลือ

ผู้ชายคนเดียวในโลก..  คือคุณ..ฉันก็ไม่เอา..ฉันไม่ชอบคุณ..เกลียดคุณ

เข้าใจไหม..ไม่รู้สึกหรือไง..ทำไม ฉันถึงไม่เข้าใกล้คุณ..ก็เพราะฉันไม่ชอบ

คุณ..ถ้าไม่ต้องทำงานกับคุณ..อยากจะอยู่ให้ไกล..ที่สุด..”

 

          “กล้ามากนะตรีรินทร์..นี่คุณตบหน้าผม..ไม่เคยมีใครทำกับผมแบบนี้..

พูดดีๆ ไม่ชอบ..ใช่ไหม..บอกไว้ก่อน คุณท้าทายผมเอง..และจำไว้..ต่อจากนี้

ยิ่งคุณอยากหนี..คุณก็ยิ่งจะได้ใกล้ชิด..ผมจะตามคุณทุกฝีเก้า..ดูสิ..จะเกลียด

กันได้ตลอดไป..จะได้รู้กัน..”

 

          ธมกานต์ก้าวเข้ามาชิด..จนใบหน้าแทบจะติดกัน..มือของชายหนุ่มจับที่ไหล่

ของหญิงสาว..ที่แผ่นหลัง..ติดกำแพง..ต่างคนต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน..

 

          “ ปล่อยฉันนะ..คนบ้า..”  ตรีรินทร์เริ่มข่วน..เริ่มหยิก..จนทำให้ ธมกานต์

จับมือไปไพล่ไว้ที่หลัง..

 

             ทำเป็นดีดดิ้น..เพื่อเพิ่มราคา..หรือไงคุณ..คุณนี่..ยอมรับจริงๆว่าแสดง

ละครเก่งมากกก.. ผมตบมือให้สิบครั้งเลย..”

 

            พูดบ้าอะไรของคุณ..ปล่อยฉันนะ..ไม่ปล่อยใช่ไหม..”  ตรีรินทร์กระทิบ

เท้า..

 

          “ โอ๊ย..เด็กบ้า..”  ธมกานต์ปล่อยมือที่จับหญิงสาว..เพราะแรงกระแทกบน

เท้า..ที่แรงเต็มกำลัง..ทำให้ชายหนุ่มแทบทรุด..

 

          “ ฤทธิ์มากนักใช่ไหม..”  เมื่อตรีรินทร์ออกวิ่ง..ธมกานต์ที่ไปทรุดนั่ง..ก็คว้า

ข้อเท้าพร้อมกับลากหญิงสาว..ให้นอนไปกับพื้นพรมของห้องไปด้วยกัน..

          “ มันส์จริงๆ..ผมชอบ..คืนนี้เท่าไหร่..ผมก็สู้..เรียกมาได้เลย..สาวน้อย..”

 

          “ ไอ้บ้า  ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ..ฉันจะไปแจ้งตำรวจ..คอยดู..”

 

            ตามสบาย..ข้อหาอะไรดี..กักขัง หน่วงเหนี่ยว..แม่คุณคงเป็นพยานให้

ผมได้..ว่าอนุญาติให้พาคุณมาเที่ยว..”  เสียงหัวเราะของธมกานต์ดังลั่นห้อง..

 

          ตรีรินทร์ทั้งทุบ  ทั้งข่วน ชายหนุ่ม..จนธมกานต์รู้สึกเจ็บ ร้อนไปทั่วหน้า

อก..จนต้องจับมือหญิงสาว..ไปไขว้ไว้..ก่อนจะกดริมฝีปาก..เพื่อปิดปากที่ขยัน

ต่อปากต่อคำไม่ได้หยุด..

 

          หญิงสาวพยายามหันหน้าหนี..แต่ชายหนุ่มก็ไม่ลดละ..ตามจูบ..

ด้วยประสบการณ์อันน้อยนิดของหญิงสาว..เมื่อโดนจูบแรกในชีวิต..ก็ถึงกับตัว

สั่น..ธมกานต์..ไม่อยากเชื่อ.ว่าหญิงสาวจะผ่านอะไรมาเยอะ..เพราะแค่จูบแรก

ก็ทำให้รู้ว่า..ผู้หญิงคนนี้จูบไม่เป็น..เอ หรือว่า..เด็กบ้านี่  จะแสดงละคร..ทำเป็น

สาวอ่อนโลก..จากริมฝีปากบาง..ธมกานต์จูบไซร์ซอกคอขาว..มือที่ไขว้มือหญิง

สาว..ก็ปลดออก..เหลือแค่มือเดียว..อีกมือก็ทั้งกระชากทั้งปลด..เสื้อผ้าของหญิงสาว..จนร่างกายของหญิงสาวเปลือยเปล่า..ธมกานต์นึกในใจ..สวย เหลือเกิน..

ผู้หญิงคนนี้รูปร่างสวยงาม..หน้าอกขาวตั้งตะหง่านสวย..เอวคอด..สะโพกผาย

สวย..เรียวขาว..เรียวงาม..

 

          ตรีรินทร์รอจังหวะ..ที่ชายหนุ่มกำลังตะลึง..กลิ้งตัวจะหนี..แต่ก็โดนชายหนุ่ม ที่แรงมากกว่า..อุ้มขึ้นเตียงนอนขาว..ธมกานต์โยนหญิงสาวลงเตียงก่อนที่

จะก้าวตามไปนอนทับ..จนตาสบตา..

 

          “ จะเล่นตัวไปถึงไหนเนี่ย..จะเพิ่มราคาหรือไง..บอกแล้วไง..ผมสู้ไม่อั้น..”

 

          “เล่นตัวบ้าบออะไรของคุณ..บอกไว้เถอะ..ฉันขยะแขยง..ผู้ชายอย่างคุณ

แทบอ้วก..ที่ฉันหนี..เพราะฉันไม่อยากใกล้ชิดคุณ..”  น้ำเสียงหนักแน่นแววตา

ที่มองมาอย่างรังเกียจเหมือนน้ำมัน..ราดเข้ากองเพลิง..ให้ลุกโพลง..

 

          “ ยิ่งคุณขยะแขยง..คุณก็จะได้เข้าใกล้..แล้วมองหน้าผมไว้..ดีๆ..

คนนี้แหละ..คือสามีคุณในอนาคต..”

 

          “ ไม่จริง..ไม่ใช่..ได้โปรดเถอะนะคะ..คุณธมกานต์..ปล่อยฉันไปเถอะ..

ฉันไม่ใช่..อย่างที่คุณชอบหรอก..”

 

          “ รู้ได้ไง..คุณมารู้ใจผมได้ไง..  ผมไม่ชอบ..ผมไม่พาคุณมาไกลถึงหัวหิน

หรอก..ตรีรินทร์..”

 

          “นี่ แนะ..ไม่ปล่อยใช่ไหม..”  ตรีรินทร์เริ่มจิก..เริ่มกัดที่ต้นแขน..

 

          “ โอ๊ย...เด็กบ้า..นี่..ดีๆไม่ชอบ..ให้ใช้กำลังใช่ไหม..”   ธมกานต์มองหา

สิ่งของ..ตาไปเห็นเน็คไท..ที่วางไว้บนหัวเตียง..เอื้อมไปหยิบแล้วเอามามัดมือ

หญิงสาว..ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว..

 

            คนบ้า..มาผูกมือฉันไว้ทำไม..ปล่อยนะ..ไอ้บ้า..”

 

          “ พูดไม่เพราะต้องโดนจูบ..เรียกผัวในอนาคต เพราะๆหน่อยสิ..

เรียกสิ..เรียกพี่กานต์..ผมเป็นพี่คุณตั้งหลายปี..”

 

            แล้วดูนี่..หน้าอกผม..แดงไปหมด..ผมไม่อยากทำร้ายคุณหรอกนะตรี

รินทร์..แต่คุณ เป็นคนทำให้ผมไม่มีทางเลือก..”

 

          “ ฉันเกลียดคุณ..ไอ้บ้า..เกลียด   เกลียด เกลียด..”

 

             แต่ผม..ชอบคุณ..ชอบมาก..อย่างที่ไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนมาก่อน

ในชีวิต..”

 

          ธมกานต์สัมผัสใบหน้าหญิงสาว..  ก่อนจะฟิวส์ขาดเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาว

ตะโกนด่า..

 

          “ ไอ้บ้ากาม. ไอ้บ้า..ไอ้โรคจิต..ไอ้..เสียงขาดหายเพราะธมกานต์กดริมฝีปาก

จูบ..ไซร์เข้าไปในโพรงปาก..อย่างดูดดื่ม..มือก็ลูบไล้ไปทั่ว ร่างกายของหญิงสาว..

ก่อนจะลูบไปที่ หน้าอกสาว..อย่างนุ่มนวล..ก่อนจะก้มลงไปสัมผัส..ดูดกลืน

 

          ตรีรินทร์เสียวสะท้านไปทั่วร่างกาย..จากร่างที่ต่อต้าน..กลับแข็งเกร็ง

กับสัมผัสที่ไม่คุ้นเคย..

 

          “ โอ๊ย..อีตาบ้านี่ทำไรกับเรา..นี่..”  ตรีรินทร์คิดในใจ..อย่างหมดแรง..





NC part....

 

 

 เนื้อหาส่วนนี้ขอตัดออกเพราะเนื้อหาล่อแหลมกับการถูกแบน เนื้อหาฉบับเต็มไปอ่านได้ ที่เวปบล็อคส่วนตัว ได้ที่ http://percila.exteen.com/  นะคะ....


"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


 

         

          ตรีรินทร์มานั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามรุ่งสาง..อยู่ร่วมชั่วโมงแล้ว..น้ำตา

ไหลพราก..เสียดาย ความสาว..ที่พยายามรักษาเพื่อมอบให้กับคนที่รัก..ในคืน

แต่งงานตามที่ตั้งใจไว้..แต่กลับมาโดน คนใจร้าย..มาย่ำยี เพียงเพื่อความสะใจ

ของตนเอง..คิดได้ดังนั้น.ตรีรินทร์ก็ยิ่งเสียใจ คับแค้นใจ..จะหนีก็ไปไหนไม่ได้..

ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน..เงินก็ไม่มี..มือถือก็ถูกยึด.. น้ำตาไหลพราก..ด้วยความคับแค้นใจ..

 

          ธมกานต์  รู้สึกตัวตื่น..ก็พยายามจะคว้าร่างบางมากอดเหมือนที่กอดมาตลอดทั้งคืน..แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า..ชายหนุ่มพยายามมองหาร่างของ

หญิงสาว..จนกระทั่งโล่งอกเมื่อเห็นร่างบางนั่งหันหลัง..หญิงสาวใส่เสื้อยืดสีขาว..

ตัวเดิม..ผมยาวสยาย..ถึงบั้นเอว..ทำให้ความรู้สึกในตอนเช้าอ่อนหวาน..อย่างที่

ชายหนุ่มไม่อาจบรรยายได้..

 

          ธมกานต์ ทำเสียงกระแอม..ก่อนพูดว่า..

 

            ตื่นแต่เช้าเชียว..หิวไหม..คุณนอนหลับสบายหรือเปล่า..”

 

          ตรีรินทร์รีบเช็ดน้ำตา..ไม่อยากให้ ชายหนุ่มเห็นความอ่อนแอของตนเอง..

 

          เงียบ..ไม่มีเสียงตอบของหญิงสาว..

 

            ผมไปหาอะไรมาให้คุณทานนะ..รอผมแป๊ปเดียว..” ธมกานต์ผลุนผลัน

ออกไปเพื่อจะไปเตรียมอาหารมาเอาใจ..ผู้ซึ่งเป็นเมีย ทางพฤตินัย..

 

          ตรีรินทร์ร้องไห้โฮ  เมื่อลับร่างชายหนุ่ม ออกไปจากห้อง..หญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำ..อาบน้ำ  สระผมพร้อมกับร้องไห้..ไปพร้อมๆกับสายน้ำ  ที่ไหลรดศรีษะ

อย่างหมดแรงและสิ้นหวัง..ก่อนจะแต่งตัว ด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย  สบายๆ..ที่ซื้อมา

จากตลาด..

 

          “ รินทร์..มาทานข้าวเช้า กัน..ผมทำข้าวต้ม..หมู  ไส้กรอก ขนมปัง..กาแฟ

ชา นม..และน้ำส้มคั้น..  ผมไม่รู้คุณชอบแบบไหน..ผมเลยทำทุกอย่างที่มีในตู้เย็น..

มาสิฮะ..มาทานด้วยกัน..”

 

          “ ไม่..ฉันไม่หิว..” น้ำเสียงห้วน..สั้น..พร้อมกับสีหน้าบอกบุญไม่รับ..

 

          “ มากินนิดเดียว..ก็ยังดี..”

 

          “ บอกว่าไม่..ก็ไม่สิ..พูดไม่รู้เรื่องหรือยังไง..”   น้ำเสียงหงุดหงิด..ยิ่งทำให้

ชายหนุ่ม..ขุ่นมัว..

 

          “ โอเค..ผมขอโทษ เรื่องเมื่อคืน..ผมจะรับผิดชอบ..ไม่ต้องกลัว..ว่าผมฟัน

แล้วจะทิ้ง..ผมจะรับผิดชอบ..ให้แม่ไปขอกับแม่คุณ..เราจะแต่งงานกันเร็วที่สุด..”

 

          “ ฉันไม่ต้องการ ความรับผิดชอบของคุณ..”

 

          “ งอนให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหม..รู้ไหม ผมไม่เคยเอาใจใครเหมือนคุณ

มาก่อน..ควรสังวรณ์ไว้..ว่าตัวเองโชคดี..”

 

          “ ฉันไม่ได้งอน..แล้วฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณมาเอาใจ..ถ้าจะกรุณา..

ไปส่งฉันในเมือง..แล้วคืนของฉันมา..ฉันจะกลับบ้าน..”

 

          “ แล้วไม่ต้องมารับผิดชอบ..ฉันจะนึกว่า หมามันมาเยี่ยวรด..เพราะฉะนั้น..

ไม่ต้องมารับผิดชอบ..ไม่ต้องให้ใครมาขอ..เพราะฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ..”

 

          “ นี่คุณกล้าด่าว่าผม เป็นหมาเหรอ..กล้ามากนะตรีรินทร์..”

 

          “ ฉันแค่เปรียบเทียบ.. ถ้าคุณอยากรับไป..ฉันก็ไม่ขัดข้อง..”

         

 

          “ ดื่มน้ำส้มหน่อย..ผมคั้นเองกับมือ..” ธมกานต์ยื่นแก้วน้ำส้มมาข้างหน้า

หญิงสาว..

 

          ตรีรินทร์ปัดมือชายหนุ่มอย่างแรง..ทำให้แก้วน้ำส้ม..ตกลงพื้น..ท่ามกลาง

ความตกตะลึงของชายหนุ่ม..

 

          “มากไปแล้วนะตรีรินทร์..ผมรู้ว่าคุณโกรธ..แต่ให้มันน้อยๆหน่อย..งอนให้

น้อยๆหน่อย..เข้าใจไหม..”

 

          “ ฉันไม่ได้งอน..ถ้าเป็นได้..อย่าพบอย่าเจอคุณอีกได้ก็คงจะดี..”

 

          น้ำเสียงรังเกียจ ของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่ม ตาลุกโพลงด้วยความโกรธ..

 

          “ จะพูดจะทำอะไรก็  คิดสักหน่อย..ผมเนี่ย..ผัวคุณนะ..ไม่ใช่ผู้ร้ายที่ไหน..

จนทำให้คุณต้องรังเกียจขนาดนั้น..”

 

          “ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน..จะมาอ้างเป็นสามีฉันไม่ได้..”

          “ ผมมีอะไรกับคุณแล้ว..หรือคุณจะปฏิเสธ..ฉะนั้น  ผมก็ผัวคุณนั่นแหละ

ไม่ต้องมาดัดจริต..”

 

          “ ไปให้พ้น..ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ..”  น้ำเสียงสั่นเครือ..ทำให้ธมกานต์

แทบจะเข้าไปขย้ำที่ร่างกายของหญิงสาว..

 

          “ ฉันขอร้องล่ะคุณธมกานต์..อะไรที่คุณอยากได้ก็ได้แล้ว..ปล่อยฉัน

ไปตามทางฉันเถอะนะ..แล้วเราอย่ามาเกี่ยวข้องกันอีก..”

 

          “ คงไม่ได้หรอกคุณ..เรายังต้องพบ ต้องเจอกันอีกนาน..เราเป็นผัวเมีย

กันแล้ว..คุณต้องรับผิดชอบผม..เหมือนกับที่ผมจะต้องรับผิดชอบคุณ..เข้าใจไหม..”

 

          “ ไม่เข้าใจ..แล้วฉันก็เกลียดคุณได้ยินไหม..คุณธมกานต์..ฉันเกลียดคุณ..”

 

            แต่ผมชอบคุณ.. แล้วผมต้องได้คุณมาเป็นของผม..ตลอดไป..”

 

          “ ฝันไปเถอะ..ฉันไม่ยอมหรอก..” คิดในใจอย่างคับแค้นใจ

 

 

 

         

 

         

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิวาห์พยศ ตอนที่ 8 : หีงหวง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15698 , โพส : 40 , Rating : 198 / 40 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#40 : ความคิดเห็นที่ 1668
ขอ nc ทั้งหมดหน่อยค่ะ buddyooy@hotmail.com
Name : โซจู< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โซจู [ IP : 49.230.133.7 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2557 / 21:28

#39 : ความคิดเห็นที่ 1667
ขอ nc ทั้งหมดหน่อยค่ะ buddyooy@hotmail.com
Name : โซจู< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โซจู [ IP : 49.230.133.7 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ธันวาคม 2557 / 21:27


#38 : ความคิดเห็นที่ 1654
ช่วยส่ง nc ไห้หน่อยน่ะคะ friend_junsing@hotmail.com ค่ะขอบคุณนะคะ
Name : Friendzz72< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Friendzz72 [ IP : 118.173.31.64 ]
Email / Msn: friend_junsing(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2557 / 18:53

#37 : ความคิดเห็นที่ 1653
ขอฉบับเต็มด้วยคะ เข้าไม่ได้ ploys.ploy@hotmail.com
Name : ploys.ploy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ploys.ploy [ IP : 27.55.174.75 ]
Email / Msn: ploys.ploy(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2557 / 11:54

#36 : ความคิดเห็นที่ 1652
เข้าบล็อกไม่ได้อ่ะค่ะ อยากอ่านต่อมากมาย ช่วยส่ง NC part มาที่ E-mail:Wushu_12567@hotmail.com ขอบล่วงหน้าคุณนะค่ะ ^^
Name : มิรุ [ IP : 101.51.134.118 ]
Email / Msn: Wushu_12567(แอท)hotmail.com
วันที่: 8 มีนาคม 2557 / 17:10

#35 : ความคิดเห็นที่ 1648
เข้าบล็อคไม่ได้ค่ะ อยากอ่านต่อ ช่วยส่งฉบับเต็มให้หน่อยนะค่ะ รออ่านอยู่ค่ะสนุกมากกกกกก !!!
Faii_farry@hotmail.com
Name : Plz [ IP : 124.121.68.211 ]
Email / Msn: Faii_farry(แอท)hotmail.com
วันที่: 4 ธันวาคม 2556 / 12:35

#34 : ความคิดเห็นที่ 1631
เข้า block ไม่ได้เหมือนกันค่ะ ขอด้วยคนนะค้ะ hakuna_matata@windowslive.com ขอบคุนค่าาา
Name : นัน [ IP : 103.10.228.137 ]
Email / Msn: hakuna_matata(แอท)windowslive.com
วันที่: 14 กันยายน 2556 / 01:43

#33 : ความคิดเห็นที่ 1630
ช่วยส่ง NC part มาทาง Krim_thanchanok@windowslive.com หน่อยนะค่ะ เปิดไม่ได้ค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
Name : Thanchanok Krim< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thanchanok Krim [ IP : 27.55.46.161 ]
Email / Msn: krim_thanchanok(แอท)windowslive.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กันยายน 2556 / 01:10

#32 : ความคิดเห็นที่ 1585
Nc part เข้าเว็บที่ให้มาไม่ได้อะคะ ช่วยส่งมาที่ iammmint@hotmail.com ขอบคุนคะ
Name : Phattaramon Mint< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Phattaramon Mint [ IP : 101.109.19.15 ]
Email / Msn: iammmint(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2556 / 11:31

#31 : ความคิดเห็นที่ 1357
ไม่เคยผิดหวังเลย กับไรน์เตอร์เนี่ย สนุกมากค่ะ
Name : Woon Ice< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Woon Ice [ IP : 58.11.22.79 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2556 / 00:31

#30 : ความคิดเห็นที่ 303
หึงจนได้เมียนะคะ
PS.  ติดใจจีงเข้ามาทักทาย ตินิดเพราะรักเธอ
Name : nunpanu< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nunpanu [ IP : 110.171.9.45 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2555 / 13:39

#29 : ความคิดเห็นที่ 230
ไม่รอดมือนายพรานอย่างธมกานต์ เพราะอารมย์หึงหวงแท้ๆๆๆ
PS.   สวัสดีเพื่อนๆ ทุกท่าน ยินดีที่ได้พบ
Name : tungkn4841< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tungkn4841 [ IP : 180.180.63.120 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 00:13

#28 : ความคิดเห็นที่ 104
คุณ percila คะ ใน exteen   หัวใจ..ส่วนใหญ่ใช้กับคำว่าพองโต ดีกว่านะคะ
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.241.79 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2555 / 21:18

#27 : ความคิดเห็นที่ 96
อื้อหือ! ยังไม่มาแฮะ รอ..นะจ๊ะ   

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 กรกฎาคม 2555 / 15:30
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.249.43 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2555 / 15:25

#26 : ความคิดเห็นที่ 94
สวัสดีค่ะคุณ percila เพื่อนๆ ทุกคน รวมทั้งน้องรินทร์และคุณธมกานต์ด้วยนะคะ

พี่ขอแนะนำน้องรินทร์ให้พาพี่กานต์ของน้อง ไปผ่าเอาสุนัขออกจากปากบ้างนะคะ ท่าทางจะมีหลายตัวด้วยซิคะ
เพราะขนาดตัวเองเข้าใจผิดและทำผิดอีกต่างหาก ยังจะอีกแหนะ   

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 กรกฎาคม 2555 / 21:45
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 12 กรกฎาคม 2555 / 21:47
แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 12 กรกฎาคม 2555 / 21:49
แก้ไขครั้งที่ 4 เมื่อ 12 กรกฎาคม 2555 / 21:50
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.242.2 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2555 / 21:37

#25 : ความคิดเห็นที่ 93
อัพต่อเร็วเร็วนะคะ รออยู่รออยู่
Name : ladyfah< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ladyfah [ IP : 58.9.30.212 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2555 / 16:08

#24 : ความคิดเห็นที่ 92
โอ๊ะโย๊ะโย๋หนูรินทร์โดนอีตากานต์กินตับ แล้วไม่ยอมรับผิดชอบอีตากานต์อีก ต้องให้ได้อย่างยี้ซิ เอาให้หัวปั่นไปเลย ขอบคุณคุณpercilaมากกกกกกกอุตส่าห์หาเวลามาอัพให้แต่เช้ามืดขอบคุณจริงๆ
Name : anna [ IP : 68.108.189.49 ]
Email / Msn: annasiriya(แอท)gmail.com
วันที่: 12 กรกฎาคม 2555 / 10:33

#23 : ความคิดเห็นที่ 85
สวัสดีค่ะคุณรุ้ง  หายไปไหนคะ รวมทั้งเพื่อนๆ ด้วย ปกติจะต้องมาเข้าแถวรอมาหลายวันแล้วนะคะ
หรือว่าไปเข้า blog ส่วนตัวของคุณกันหมดแล้วคะ   แต่ mafaeng เข้าไปดูแล้วก็มีแต่..คุณพีทกับ
น้องแพม  หรือว่า mafaeng ตกข่าวอะไรไปหรือเปล่าคะ หรือว่า..งานยุ่ง หรือว่า..สบายดีหรือเปล่า
คะคุณรุ้ง มามะ..มา.. mafaeng กอดให้กำลังใจนะคะ              ด้วยรัก..ห่วงใย..ผูกพันและหวังดีค่ะ 
เป็นกำลังใจให้ตลอดๆ นะคะ สู้ๆ ค่ะ



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 กรกฎาคม 2555 / 14:22
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 11 กรกฎาคม 2555 / 14:30
แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 11 กรกฎาคม 2555 / 17:30
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.227.252 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2555 / 14:14

#22 : ความคิดเห็นที่ 84
สวัสดีค่ะคุณ percila และเพื่อนสิงห์นักอ่านทั้งหลาย 

ไม่ทราบหายไปไหนกันหมด  หรือว่าเข้าเวป blog ส่วนตัวของคุณ percila กันหมดแล้วคะ
แต่ทำไม mafaeng เข้าไปไม่เห็นมีวิวาห์พยศเลยคะ มีแต่ส่วนของคุณพีทกับน้องแพม
อ้อ! แล้วก็ยัยตัวร้าย..ดาวิกาด้วย อิอิ      แต่ยังไม่มีน้องรินทร์กับคุณธมกานต์เลยนี่คะ
เอ๊ะ! แล้วยังไงเอ่ย..หรือว่า..งานยุ่งเลยยังไม่ได้อัพคะหรือว่า mafaeng ตกข่าวเอ่ย

งง! ก๊ง! ค่ะ..แต่เงียบกันจังเลยแฮะ               
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.234.111 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2555 / 21:16

#21 : ความคิดเห็นที่ 83
อั๊ยยะ!!!!!หนูรินทร์ของช้านนนน เสร็จอีตากานต์แน่เลยโมโหหีงหน้ามืดซะขนาดนั้น โดนกินตับแน่นๆ เรื่องกำลังสนุก ค้างค่ะค้าง ตั้งตารอออออ ชอบคุณค่ะคุณpercilaคนสวย เป็นกำลังใจให้นะค่ะ กลับมาไวไวมาสอยลง(เที่ยวนี้ขอเป็นยอดเสาไฟฟ้าแรงสูงแล้วกัน)รักนะตัวเธอออออ
Name : anna [ IP : 68.108.189.49 ]
Email / Msn: annasiriya(แอท)gmail.com
วันที่: 7 กรกฎาคม 2555 / 21:01

#20 : ความคิดเห็นที่ 82
มาเข้าคิวรอแล้วนะจ๊ะ
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.243.180 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2555 / 18:52

#19 : ความคิดเห็นที่ 78
เป็นกำลังใจให้ มาต่อเร็วเร็วนะคะ
Name : ladyfah< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ladyfah [ IP : 58.11.26.85 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2555 / 15:58

#18 : ความคิดเห็นที่ 77
สวัสดีค่ะคุณ percila ดีใจมากๆ เลยค่ะ คิดอยู่เหมือนกันว่างานคงยุ่งค่ะ แต่ก็คิดถึงนี่คะ เลยประกาศตามหาซะเลย อิอิ อ่านข้อความตรงท้ายตอนแล้ว อด..ขำนิดๆ    พร้อมกับ..อมยิ้ม     ..ไว้แทบไม่ได้ น่ารักมากๆ ค่ะ

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 กรกฎาคม 2555 / 13:44
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.233.159 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2555 / 13:36

#17 : ความคิดเห็นที่ 76
มาแล้ว ขอบคุณมากๆๆๆๆ ถึงไม่ค่อยมีเวลาก็ยังอุส่าห์มาลงให้อ่าน คุณกานต์นี่ร้ายจริงๆๆๆๆ หนูรินทร์จะรอดไหมเนี๊ย!!!!!!
Name : anna [ IP : 68.108.189.49 ]
Email / Msn: annasiriya(แอท)gmail.com
วันที่: 6 กรกฎาคม 2555 / 12:35

#16 : ความคิดเห็นที่ 74
ประกาศ ๆ หาคุณ percila ค่ะ หายไปไหนน๊า...อิอิ เงียบไปเลยแฮะ สองวันแล้วนะจ๊ะ คิดถึง ๆ จ๊ะ
Name : mafaeng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mafaeng [ IP : 110.49.235.41 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2555 / 22:47

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ธันวาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android