วิวาห์พยศ

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

          “ รินทร์จ๊ะ ...ทางนี้จ๊ะ  “  นายตำรวจหนุ่ม..โบกมือ..ให้สัญญาณ..

          “  ขอโทษนะคะ มาสาย..รถติดจังเลย..”

          หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ..นายตำรวจหนุ่ม..ชวนให้ ตรีรินทร์..

มานั่งเล่น..ที่สวนหน้า ร้านอาหาร..

          “ รินทร์จ๊ะ..พี่มีของจะให้..”

           แหวนเพชรวงกำลังน่ารักถูกยื่น มาข้างหน้า ท่ามกลางความตกใจของ

ตรีรินทร์

          “ พี่โต..”  

          “  พี่รู้..ว่าอาจเป็นการจู่โจม..แต่รินทร์น่าจะรู้ว่า..พี่รัก  รินทร์มาก แล้ว

อายุพี่ ก็พอสมควรแล้ว..หน้าที่การงาน..พี่ก็พร้อม พี่สอบเทียบ   ได้ยศนายร้อย..ตามที่ปฏิฎาณ ไว้แล้ว..พี่ฝันมาตลอด..ตั้งแต่พี่สอบ ติดนายสิบตำรวจ..พี่ฝันมาตลอด

ว่า ถ้าพี่สอบเทียบได้ยศ นายร้อย..พี่จะให้แม่มาขอรินทร์...ผ่านมาหลายปี..

รินทร์ก็รู้..พี่พยายามเพื่อรินทร์มาตลอด..อยากให้รินทร์ภูมิใจในตัวพี่..แม้จะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย..ตอนนี้พี่ทำสำเร็จแล้วนะรินทร์..

พี่ก็เลยอยากขอ ให้รินทร์มาร่วมสร้างครอบครัว

กับพี่ได้ไหมรินทร์..”  โตมรใช้สายตาจ้องมองตรีรินทร์..อย่างอ่อนหวาน...

          ตรีรินทร์รู้สึกอึดอัด..จะบอกตรงๆ ไปได้ไหม..ว่าเธอไม่ได้คิดกับเค้า

มากไปกว่าพี่ชายคนสนิท..แต่เมื่อนึกถึง..ที่ชายหนุ่มพยายาม ตลอดมาของ

ชายหนุ่ม..ทำให้ตรีรินทร์ ไม่อาจจะทำร้าย..ความรู้สึกของชายหนุ่มได้..

          “   ขอเวลารินทร์หน่อยนะคะ  พี่โต..”

          “  รินทร์ยังไม่พร้อม..รินทร์เพิ่งเริ่มทำงาน..ยังไม่ได้บรรจุด้วยซ้ำ..

รออีกหน่อยนะคะ..”  ตรีรินทร์พยายามหาทางออก..

          ตรีรินทร์ยื่นแหวนคืนให้นายตำรวจหนุ่ม..

          “ ถ้างั้นพี่ฝากแหวนไว้ที่รินทร์ก่อน..ถ้าวันไหนตัดสินใจได้..

แล้วค่อยมาบอกพี่..พี่จะได้ให้แม่ไปขอ..”

          “  เอาอย่างงั้นเหรอคะ..”

          “  ครับผม..”  นายตำรวจหนุ่ม..หัวเราะประสานเสียงกับตรีรินทร์...

          ตรีรินทร์..สอดแหวน..ไว้ที่กระเป๋าเสื้อแจ็คแก็ตตัวเก่ง..พร้อมกับก้มมอง

นาฬิกา..

          “ รินทร์รีบไปไหนหรือเปล่า..”

          “  รินทร์มีนัด  ไปเจ้าของบ้าน..ไปเก็บงานอีกสามสี่จุด..ไม่นานหรอกค่ะ..

ประมาณชั่วโมงครึ่งก็เสร็จ..”

          “ งั้นพี่ไปส่งนะ..แล้วเลิกงานไปดูหนัง..ตอนเย็นแล้ว พี่จะได้กลับเข้าเวร..

ตอนดึก..นะรินทร์นะ..คราวก่อน ก็ไม่ได้ดูจนจบทีหนึ่งแล้ว..พี่รออยู่ในรถ..

นะจ๊ะ รินทร์..ตั้งแต่รินทร์ทำงาน..ไม่ค่อยมีเวลาให้พี่เลย..”

          “   โอเคค่ะ   ตามใจพี่โต..”

          รถเลี้ยว เข้าบริเวณ เรือนหลังเล็ก..พิพัฒนพงค์..

          ธมกานต์ ตั้งใจมาดักรอพบ หญิงสาว..เมื่อทราบจากเลขาตนเอง..ว่า

ตรีรินทร์จะมาเก็บภาพ

          แต่เมื่อมองเห็น คนที่มาส่งหญิงสาวอย่างใกล้ชิด..ก็ทำให้ธมกานต์

กัดฟัน..มือกำแน่นด้วยความไม่พอใจ..ยิ่งภาพที่มองเห็น..ทำให้ธมกานต์..

เตะ เก้าอี้..ข้างตัวจนล้มไม่เป็นท่า..

          โตมรยื่นมือมาจับมือของตรีรินทร์..

          “ รินทร์จ๊ะ..พี่รักรินทร์มากนะ..”

          ตรีรินทร์ดึงมือกลับ..พร้อมกับพูดว่า..”ค่ะ..พี่โตบอกรินทร์หลายหนแล้ว..”

          ตรีรินทร์เดินเข้าบ้าน..อย่างเหม่อลอย..พยายามถามหัวใจตนเอง..

ว่า รู้สึกอย่างไรกับนายตำรวจหนุ่ม..คำตอบที่ได้มา..ก็ยังเหมือนเดิมกับที่ หลายปี

ที่ผ่านมา..แต่ก็ต้องยอมรับ..ว่านายตำรวจหนุ่ม..มีความพยายามมาก..จนเธอ

ไม่อาจจะทำร้าย จิตใจ ได้..ตรีรินทร์คิดไปมาอย่างว้าวุ่นหัวใจ..

          กว่าตรีรินทร์จะออกมาจากห้องน้ำ..ที่ไปหลบทำใจอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง..

เดินตามหาชายหนุ่ม..ซึ่งนั่งกึ่งนอน..ในห้องนั่งเล่น..

          “ คุณ..คุณเอามือถือกับกระเป๋าเงินฉันไปหรือเปล่า..ฉันค้นอยู่สามรอบ..

หารอบห้องก็หาไม่เจอ..”  ตรีรินทร์ถามอย่างร้อนใจ..

          “ ผมเอาไปเก็บไว้เอง..”

          “ บ้า..เอากระเป๋าเงิน กับมือถือฉันคืนมานะ..คนบ้า..”

          “ ฝากไว้กับผมก่อน..จนกว่าเราจะเข้ากรุงเทพฯ..ผมจะคืนให้..ไม่ต้องกลัว..

ระยะสองสามวันนี้ คุณไม่จำเป็นต้องใช้สองสิ่งนั้นอย่างแน่นอน..”

          “ ฉันจะทำยังไงกับคุณดีนะ คุณธมกานต์..”

          ธมกานต์ยักไหล่..ซึ่งตรีรินทร์มองเป็นภาพที่น่าหมั่นไส้..

          “ ไม่ต้องทำยังไง..แค่ทำตามใจผม..แค่นั้น คุณก็ไม่ต้องปวดหัว..มาดูทีวี

สิคุณ..หรือเราจะไปนอนกันดีล่ะคุณ..”   สายตาแวววาว..คมกริบทำให้ ตรีรินทร์

รีบตอบว่า..

          “ ดูก็ได้..ขอมือถือฉันไม่ได้เหรอคะ..เผื่อแม่จะโทรมา..”

          “ แม่คุณไม่โทรมาหรอก..แม่ผมก็เหมือนกัน..ท่านไปนั่งวิปัสสนาในป่า..

ไม่มี  สัญญาณหรอกคุณ..”

          “ อีกอย่าง..ถ้าแม่คุณ..ตามหาคุณไม่เจอ..ก็ให้แม่ผม..ตามมาจิกกับผมเอง..

ไม่ต้องกลัว..”

          ตรีรินทร์ถอนหายใจ..อย่างอ่อนใจ..เหนื่อยหน่าย..ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้

ตรงกันข้ามกับชายหนุ่ม..พร้อมกับจ้องมาองทีวี..แต่ในใจกับล่องลอย..ไปไกลกว่า

นั้น..

          ตรีรินทร์ผลอยนอนหลับไป..  เมื่อไหร่ไม่รู้ตัว..ธมกานต์หันมามอง..เห็น

หญิงสาวนอนหลับ..ก็มองด้วยความเอ็นดู..พร้อมกับอุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้อง..

วางบนที่นอน..ก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวนอนข้างๆ หญิงสาว..พร้อมกับกอดหญิงสาว

เข้ามานอนในอ้อมแขน..ธมกานต์สูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมยาวสลวย..

ธมกานต์จูบซอกคอขาว..พร้อมกับหอมแก้ม หญิงสาวด้วยความรู้สึกรักใคร่..

          “ คุณอาจจะว่าผมเห็นแก่ตัว..แต่เชื่อเถอะ..ผมชอบคุณมากจริงๆ..ผมตอบ

ตัวเองไม่ได้ว่ามากแค่ไหน..แต่ผมคงยอมให้คุณเป็นของคนอื่นไม่ได้..สักวัน

ผมคงกล้าที่จะบอกคุณ..แต่ตอนนี้..ผมคงทำได้แค่นี้จริงๆ..นะครับรินทร์..”

ธมกานต์กระซิบบอกหญิงสาวที่ข้างๆหู…ในขณะที่หญิงสาวนอนหลับสนิท

          รุ่งเช้า..

          ตรีรินทร์ลืมตาตื่น..รู้สึกเหมือนถูกอะไรทับ..มันรู้สึกหนักอึ้ง..

ก็ขยับตัว..แต่ดูเหมือนยิ่งขยับหนี..กลับถูกรัดแน่น..มานึกทบทวน..ก็ยิ่งดิ้นหนัก..

          “ โอ๊ย คุณ..ปล่อยนะ..มากอดฉันทำไมเนี่ย..ไหนบอกว่า จะไม่ทำอะไรถ้า

ฉันไม่ยินยอมไงล่ะ..คนหลอกลวง..” ตรีรินทร์ทั้งทุบทั้งข่วนชายหนุ่ม..

          “ หยุดนะรินทร์..ถ้าไม่หยุดผมจะปล้ำคุณ..โทษฐานที่คุณประทุษร้ายผม..

ก็เมื่อคืนผมขออนุญาติคุณแล้ว..คุณไม่ตอบว่าไร..ผมก็คิดเอาเองสิ..ว่าคุณ

ยินยอม..” ธมกานต์เรียกหญิงสาวอย่างสนิทสนม..พร้อมกับแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ..

          “ คนบ้า..ฉันเกลียดคุณ..”  ตรีรินทร์กระโดดลงจากเตียง..พร้อมกับเดินเข้า

ห้องน้ำ..ด้วยความโมโห..

          “ แต่ผมชอบคุณมากตรีรินทร์..”  ธมกานต์พึมพำเบาๆ..

          “ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปซื้อเสื้อผ้า..แล้วพาไปเดินชายหาด..แล้วเราไปหา

อะไรอร่อยๆทานกัน..ผมขอสงบศึกสักครึ่งวัน..ตอนนี้ไม่อยากชวนคุณทะเลาะ

เลย..นึกว่าคุณมาเที่ยวกับเพื่อนสนิทก็แล้วกันนะ..ผ่านวันนี้ไปแล้ว  เราค่อย

ทะเลาะกันใหม่..ว่าไง..ตกลงไหม.”  ธมกานต์ยื่นข้อเสนอ..

          “  ฉันไม่มี ทางเลือกอยู่แล้ว..อยากทำอะไรก็เชิญ..” ตรีรินทร์กล่าว

อย่างกระเง้ากระงอด..

          ธมกานต์หัวเราะหึ..พร้อมกับเดินเข้าห้อง   ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมเดินทาง

เข้าเมือง...

          “จอดรถตรงตลาด นี่แหละค่ะ “  ตรีรินทร์สั่ง..

          “ อย่าบอกผม..ว่าคุณจะซื้อเสื้อผ้าแถวนี้นะ..”  ธมกานต์ถาม..อย่างงงนิดๆ

          “ ซื้อแถวนี้แหละคุณ..ไม่ต้องไปซื้อที่ห้างหรอก   แพง..เดี๋ยวฉันไม่มี

ปัญญาจะใช้หนี้คุณ..”

          “ ผมพาคุณมาเที่ยว..ผมออกให้..ไม่คิดจะเอาคืน..แต่ถ้าคุณจะตอบแทน

ด้วยการหอมแก้มสักครั้ง..ผมไม่ปฏิเสธนะ..”  ธมกานต์ยิ้มยั่ว..

          “ ไม่มีวัน..ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณพามา..คุณลักพาฉันมา..บังคับให้ฉันอยู่

ด้วย..อย่าหวังเลยว่าฉันจะหอมแก้มคุณ..  ฝันไปเลย..” ตรีรินทร์พูดน้ำเสียงหนัก

แน่น..

          ตรีรินทร์เดินนำหน้า  ชายหนุ่ม..หยิบเสื้อผ้า..ที่แขวนขาย..แถวริมถนน

สองสามชุดหลังจากต่อราคาเรียบร้อย..ก็แบมือขอเงินชายหนุ่ม..

          “ หกร้อยบาทค่ะ..”

          “  ทั้งหมดเหรอ หกร้อย..ทำไมมันถูกนักล่ะ..” น้ำเสียงชายหนุ่ม แปลกใจ..

          “ ของในตลาดก็ราคาประมาณนี้แหละ..แล้วคุณล่ะ ไม่ซื้ออะไรเหรอ..”

          “ คุณเลือกกางเกงขาสั้นให้ผมสักสองตัวสิ..เสื้อยืดของผมพอมีอยู่ที่บ้านแล้ว..”

 ..................................................................................................................................



 

          “ นี่คุณ..จะเดินไปไล่ควาย..หรือยังไง..” ตรีรินทร์ เดินกึ่งวิ่ง..ตามชาย

หนุ่ม..

          “ ก็เดินให้มันเร็ว ๆ สิ..”

          “  เชิญไปเดินไล่ควายคนเดียว..เถอะย่ะ..”  ตรีรินทร์ลดระดับการเดินให้

เป็นระดับปกติ..มองบรรยากาศโดยรอบ..อย่างสดชื่น..ชายหาดและทะเล..ยามสายๆ

          “ ขอโทษครับ คุณ..”  เสียงทักทายจากชายแปลกหน้า..ทำให้ตรีรินทร์

ตื่นจากอาการเหม่อลอย..

          “ ว่าไง คะ..”  ตรีรินทร์ถามอย่างรู้สึกงุนงง..ว่าเคยรู้จักชายแปลกหน้าคนนี้ที่ไหน..

          “ มาเที่ยวคนเดียวหรือครับ..”   ชายแปลกหน้าถามอีก..

          “ เออ..”  ตรีรินทร์กำลังจะตอบ..แต่ได้ยินเสียงหงุดหงิด..ของชายหนุ่มเจ้าปัญหา..ที่คงเดินมาตามหลังจาก คงมองหาหญิงสาวไม่เจอ..

          “ ตรีรินทร์..ทำไมเดินช้าแบบนี้ล่ะ.รู้ไหมว่าผมหิวข้าว..จะแย่แล้ว..”

เสียงชายหนุ่มหงุดหงิด..แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวยืนคุยกับคนแปลกหน้า..

          “ นี่ใคร..”  เสียงชายหนุ่มเตรียมจะเอาเรื่อง..

          “ เออ ขอตัวก่อนนะคะ..คุณรีบไปเถอะ..ก่อนที่เจ้านายฉันจะขย้ำคุณ..”

ตรีรินทร์ป้องปากพูดกระซิบ..

          ตรีรินทร์เดินนำหน้า..ธมกานต์เดินตาม..ยังรู้สึกหงุดหงิดไม่หาย..

          “ ผมถามว่าใคร..  ไม่ได้ยินหรือไง..”

          “  แล้วฉันจะรู้ไหมเนี่ย..ฉันไม่รู้จักเค้า..เค้ามาทัก..ฉันก็พูดคุยตามประสา..”

          “  ถ้าไม่ อ่อย เหยี่อสักวัน..คุณคงจะนอนไม่หลับ..” น้ำเสียงแดกดัน..

ทำให้หญิงสาวโกรธจนแทบไม่อยากมองหน้าชายหนุ่ม..

          “ บ้า..ประสาท..ฉันไม่ได้อ่อยใครสักหน่อย..แค่ทักทายกันธรรมดา..แต่ก็ดี

ที่ได้คุณแนะนำ..ทีหลังฉันจะอ่อยทุกครั้ง..ที่มีโอกาส..พอใจหรือยัง..”

          ตรีรินทร์กระแทกเสียงตอบ..พร้อมกับเดินหน้าเชิด..

          “ บอกไว้ก่อนนะตรีรินทร์..ถ้าคุณมากับผม..ขอความกรุณาอย่าพูดกับชาย

แปลกหน้า..ได้ไหม..ขอสักอย่าง..”

          “  ฉันคงทำไม่ได้หรอกคุณ..เค้าเข้ามาถามทางนิดเดียว..จะให้ฉันเสียมารยาทไม่ตอบ..  ไม่ได้หรอกคุณ..”  ตรีรินทร์เถียงไม่ยอม..

          ธมกานต์..ถอนใจ..ก่อนจะพูดว่า..

          “  โอเค..ผมขี้เกียจทะเลาะกับคุณ..หิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว..ไปเถอะ”

ธมกานต์หันมาจูงมือตรีรินทร์พร้อมกับกระชากให้ออกเดินไปด้วยกัน..

          “ โอ๊ย  เบาๆ สิ คนบ้า..ไม่ต้องมาจับมือจับไม้กันหรอก..เดินไปดี ๆ

ก็ได้นี่นา..”

          ตรีรินทร์บ่น..

          หลังจากรับประทานอาหาร ตรีรินทร์และธมกานต์ออกมานั่งที่เก้าอี้

ผ้าใบที่ตั้งอยู่เกลี่ยนกลาด..

          “ หยุดทะเลาะกันสักพักเถอะ..ผมเหนื่อย..นึกเสียว่า คุณมาเที่ยวกับพี่ชายสิ..

เดี๋ยววันมะรืน ผมก็พาคุณกลับบ้านแล้ว..”

          ตรีรินทร์เงียบฟัง..แต่ก็คล้อยตาม..ถึงเถียงไปทะเลาะกันไป..เราก็ต้องแพ้

เค้าอยู่ดี..เพราะอยู่ในสถานที่ของเค้า..งานก็ต้องง้อเค้าอยู่..ตรีรินทร์คิดอย่างขัดใจ..

แต่เมื่อมองไปในสภาพแวดล้อม..ก็ไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับชายหนุ่มแล้ว..

          ลมโชยเบาๆ..ทะเลสีครามสวย..ตัดกับแสดงแดด เงาระยิบระยับ..

ผู้คนที่เดินกันขวักไขว่บางตา..ตรีรินทร์เผลอหลับไป..ธมกานต์หันมามอง

พร้อมกับขยับเข้าไปนั่งใกล้..ๆ ธมกานต์หอมหน้าผากโหนกนูน..ด้วยความ

รู้สึกลึกซึ้งภายใน..จูบเบาๆที่จมูกโด่ง..และริมฝีปากแดง..บางเบา..

ธมกานต์จูบที่ริมฝีปากหญิงสาวติดๆกันสองสามครั้ง..ก่อนจะพิงศรีษะ..ใกล้ๆ

กับหญิงสาว..

          “ ผมจะพาคุณกลับบ้านไปอาบน้ำ..แล้วเดี๋ยวเย็นอีกนิด  ผมจะพาไปทาน

อาหารที่โรงแรม..เพื่อนผม  อาหารทะเลที่นี่ ขึ้นชื่อที่สุดในหัวหิน..”

          ตรีรินทร์นึกย้อนไปตอนลืมตาตื่น..ที่สามารถมองเห็นหน้าชายหนุ่มที่พิง

ใกล้ๆ กับตน..ระยะใกล้ชิด..เวลาชายหนุ่มนอนเงียบสงบ..เหมือนไม่มีพิษสง..

ก็ดูหล่อ เท่ห์..ไม่น้อย..จนทำให้ตรีรินทร์เริ่มกลัวใจตนเอง..ที่จะอยู่ใกล้ชิดชายหนุ่มไปมากกว่านี้..เค้าเป็นคนมีเสน่ห์ ไม่แปลกใจ..ทำไมสาวๆ ถึงคลั่งไคล้..

ผู้ชายคนนี้..ตรีรินทร์เผลอจับแก้มชายหนุ่ม..ก่อนจะรีบดึงมือออกเมื่อเห็น

ชายหนุ่มเริ่มขยับตา..

          “ รินทร์..คุณเข้าไปอาบน้ำก่อนสิฮะ..เดี๋ยวผมรออยู่ข้างนอก..”

ธมกานต์พูดเสียงนุ่ม..

          “  ค่ะ..”

          ธมกานต์นั่งดูทีวี..รอหญิงสาว..ก่อนนึกอะไรออก..ไปเปิดลิ้นชัก..

พร้อมกับเปิดโทรศัพท์ตนเอง..ที่วางอยู่ข้างๆ หญิงสาว..มีมิสคอลอยู่เกือบสามสิบสาย..ส่วนใหญ่ ก็เป็น ของจามิกา..ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงอย่างไม่สนใจ..จะโทร

กลับ..แล้วก็กด เปิดโทรศัพท์..ของหญิงสาว..แล้วก็ต้องตกใจ..มีสายเรียกเข้ามา

พอดี..

          “ โตมร..”

          มิสคอลอยู่เป็นห้าสิบหน..

          ธมกานต์กดรับ..อย่างรำคาญใจ..

          “ ฮัลโหล..”

          “  นั่นใครพูด..โทรศัพท์น้องรินทร์ไม่ใช่เหรอ..รินทร์อยู่ที่ไหน..แล้วแกเป็น

ใคร..มาใช้โทรศัพท์น้องรินทร์..”  เสียงโตมร ดัง..มาตามสาย..

          “ ผม ธมกานต์..แล้วคุณเป็นใคร.. มีอะไรกับรินทร์..รินทร์กำลังอาบน้ำอยู่..”

          “ ผมเป็นแฟนรินทร์นะสิ..แล้วรินทร์ไปทำอะไรกับแก หา..” เสียงฉุนเฉียว

ทำให้ธมกานต์ยิ้มเยาะ..

          “ ก็มาเที่ยวสิครับ..ผู้หมวด..รินทร์กำลังอาบน้ำอยู่..ผู้หมวดมีอะไรสั่งไว้ได้..”   ธมกานต์พูดอย่างเป็นต่อ

          “ ผมไม่เชื่อ..รินทร์ไม่มีวันเต็มใจไปกับแก..รินทร์เค้าไม่เคยไปเที่ยวกับใคร

นอกจากฉัน..เรียกรินทร์มาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้..”

          “ ขอโทษนะครับผู้หมวด..ตอนนี้รินทร์กำลังอาบน้ำ..ผมไม่อยากรบกวน

เค้า..เอาเป็นว่าผมจะบอกเค้าให้นะครับ..” ธมกานต์พูดยั่วเย้า..

          “  นี่คุณธมกานต์..ผมไม่ทราบว่าคุณ..เป็นใคร เกี่ยวข้องยังไงกับน้องรินทร์

แต่ผมจะบอกให้..ผมเป็นคู่หมั้น..น้องรินทร์  เราคบกันมาเจ็ดปี..แล้วเราก็มี

สัมพันธ์ลึกซึ้ง..เกินแฟนมาหลายปีแล้ว..คนอย่างคุณ..คงไม่กินของเหลือเดน

ใครหรอกใช่ไหม..ฉะนั้น รีบพาน้องรินทร์กลับบ้านดีกว่า..ก่อนที่คุณจะเสียใจ..”

          ธมกานต์ตาลุกโพลง..ไม่นึกว่า ชายหนุ่มจะกล้าพูดแบบนี้..สูดลมหายใจ..

เพื่อระงับอารมณ์..ก่อนจะพูดว่า..

          “  นี่มันสมัยไหนแล้วผู้หมวด..ผมไม่ถือ..เรื่องแบบนี้..ถ้าผู้หญิงเต็มใจ..

แล้วอีกอย่าง..รินทร์เค้าไม่เคยบอกสักคำว่ามีแฟน.. ผมคิดว่าผู้หมวดคงคิดไปเองแล้วล่ะ..”

          “  ผมขอตัวก่อน..จะรีบอาบน้ำต่อจากรินทร์แล้วทานข้าว..ผู้หมวดไม่ต้อง

โทรมาอีกแล้วนะครับ..เสียเวลาเปล่า..เพราะผมจะปิดเครื่อง..”

          ธมกานต์วางโทรศัพท์ตาลุกโพลงด้วยความโกรธ..ที่โดนปั่นหัว.

เมื่อหญิงสาว เดินออกมาจากห้องน้ำ..พร้อมเดินหนีไปอีกทาง..ธมกานต์มอง

หญิงสาวด้วยความหมั่นไส้..

          “ คุณนี่...น่าจะไปเป็นดารา..มากกว่าเป็นมัณฑนากร..”

          “ อะไรของคุณอีก..รีบไปอาบน้ำสิ..อย่ามากวนอารมณ์คนอื่น..”

          “ ผมตบมือให้คุณไง..แสดงละคร ตบตาคน..ทำตัวเหมือนเป็นสาวพรหมจารี..ผมจับนิดก็ไม่ได้..จับหน่อยก็โวยวาย..ทั้งที่จริง..ผ่านสงครามโลกมา

ไม่รู้เท่าไหร่แล้ว..”

          “  ไปกินรังแตนที่ไหนมาหะ..เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่..ตกลงจะหาเรื่องทะเลาะกัน

ใช่ไหม..แล้วฉันไปแสดง ละครบ้าบออะไรของคุณ..ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ..ขอให้เข้าใจ..ฉันไม่ได้เสแสร้ง..ฉันไม่อยากเข้าใกล้คุณ..ฉันยอมรับ..

ฉันไม่ชอบคุณ..บอกตรงๆ ได้เลย..เมื่อก่อนเป็นไง..ตอนนี้ก็เป็นยังงั้น..

ขอให้เข้าใจ..ที่ต้องทนฝืนอยู่ตอนนี้..เพราะมันไมมีทางเลือก..เอากระเป๋าเงิน

มาคืนฉันสิ..ฉันจะรีบกลับกรุงเทพฯทันที..”

          ยิ่งหญิงสาวพูด..ยิ่งเหมือนไปตอกย้ำ..ทำให้ธมกานต์อารมณ์ลุกโพลง..

ด้วยความโกรธ..

          “ แล้วนี่จะไปทานข้าวข้างนอกกันไหมเนี่ย..เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย..ฉันตาม

อารมณ์คุณไม่ทันแล้วนะ”

          “ ไม่ไปแล้ว..ไม่มีอารมณ์..”

          “  แล้วใครบอกคุณ..ว่าฉันผ่าน สงครามมาแล้วหลายครั้ง..บ้าจริง..”

          “  แฟนผู้หมวดคุณไง..หึ..เค้าว่า เค้าเป็นมากกว่าแฟน..เป็นผัวคุณแล้วงั้นสิ..

ไม่นึกเลย..ว่าหน้าตาซื่อๆ จะตีหน้าหลอกคนได้หน้าตาเฉย..ทำเป็นเรียบร้อยต่อหน้าคุณแม่..นี่ถ้าแม่ผมรู้..คงตกใจ..”

          “  ไม่จริง  พี่โต เค้าไม่ใช่คนแบบนั้น..คุณใส่ร้ายเค้านะสิ..”

          “  ใช่สิ..ผมมันเป็นผู้ร้ายในสายตาคุณ..อยู่แล้วนี่..อยากคิดอะไรก็เชิญ..”

          ธมกานต์ก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาว..ทำให้ตรีรินทร์ขยับหนี..จนร่างชนเข้ากับ

กำแพง..หนา..

          “ คุณ..จะทำอะไร..บ้าไปแล้วเหรอ..ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง..”

          “   ก็ผมนึกว่า..คุณเป็นสาวบริสุทธิ์..ตอนนี้รู้แล้ว..ว่าผ่านอะไรๆ มาเยอะ..

อีกสักครั้ง..คงไม่สึกหรอ..ผมให้คุณ แสนหนึ่ง..เป็นไง..นอนกับผมคืนเดียว..

ดีกว่าทำงานตั้งเกือบครึ่งปีนะคุณ..”

          ตรีรินทร์ตวัดมือกระทบใบหน้าชายหนุ่มอย่างแรง..จนหน้าที่มีผิวสองสี

แดง ออกมาอย่างเห็นได้ชัด..ตรีรินทร์น้ำตาคลอเบ้า..ด้วยความโกรธ

          “ นี่สำหรับที่คุณดูถูกฉัน..บอกไว้ก่อนนะคุณธมกานต์ต่อให้เหลือ

ผู้ชายคนเดียวในโลก..  คือคุณ..ฉันก็ไม่เอา..ฉันไม่ชอบคุณ..เกลียดคุณ

เข้าใจไหม..ไม่รู้สึกหรือไง..ทำไม ฉันถึงไม่เข้าใกล้คุณ..ก็เพราะฉันไม่ชอบ

คุณ..ถ้าไม่ต้องทำงานกับคุณ..อยากจะอยู่ให้ไกล..ที่สุด..”

          “กล้ามากนะตรีรินทร์..นี่คุณตบหน้าผม..ไม่เคยมีใครทำกับผมแบบนี้..

พูดดีๆ ไม่ชอบ..ใช่ไหม..บอกไว้ก่อน คุณท้าทายผมเอง..และจำไว้..ต่อจากนี้

ยิ่งคุณอยากหนี..คุณก็ยิ่งจะได้ใกล้ชิด..ผมจะตามคุณทุกฝีเก้า..ดูสิ..จะเกลียด

กันได้ตลอดไป..จะได้รู้กัน..”

          ธมกานต์ก้าวเข้ามาชิด..จนใบหน้าแทบจะติดกัน..มือของชายหนุ่มจับที่ไหล่

ของหญิงสาว..ที่แผ่นหลัง..ติดกำแพง..ต่างคนต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน..

          “ ปล่อยฉันนะ..คนบ้า..”  ตรีรินทร์เริ่มข่วน..เริ่มหยิก..จนทำให้ ธมกานต์

จับมือไปไพล่ไว้ที่หลัง..

          “   ทำเป็นดีดดิ้น..เพื่อเพิ่มราคา..หรือไงคุณ..คุณนี่..ยอมรับจริงๆว่าแสดง

ละครเก่งมากกก.. ผมตบมือให้สิบครั้งเลย..”

          “  พูดบ้าอะไรของคุณ..ปล่อยฉันนะ..ไม่ปล่อยใช่ไหม..”  ตรีรินทร์กระทิบ

เท้า..

          “ โอ๊ย..เด็กบ้า..”  ธมกานต์ปล่อยมือที่จับหญิงสาว..เพราะแรงกระแทกบน

เท้า..ที่แรงเต็มกำลัง..ทำให้ชายหนุ่มแทบทรุด..

          “ ฤทธิ์มากนักใช่ไหม..”  เมื่อตรีรินทร์ออกวิ่ง..ธมกานต์ที่ไปทรุดนั่ง..ก็คว้า

ข้อเท้าพร้อมกับลากหญิงสาว..ให้นอนไปกับพื้นพรมของห้องไปด้วยกัน..

          “ มันส์จริงๆ..ผมชอบ..คืนนี้เท่าไหร่..ผมก็สู้..เรียกมาได้เลย..สาวน้อย..”

          “ ไอ้บ้า  ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ..ฉันจะไปแจ้งตำรวจ..คอยดู..”

          “  ตามสบาย..ข้อหาอะไรดี..กักขัง หน่วงเหนี่ยว..แม่คุณคงเป็นพยานให้

ผมได้..ว่าอนุญาติให้พาคุณมาเที่ยว..”  เสียงหัวเราะของธมกานต์ดังลั่นห้อง..

          ตรีรินทร์ทั้งทุบ  ทั้งข่วน ชายหนุ่ม..จนธมกานต์รู้สึกเจ็บ ร้อนไปทั่วหน้า

อก..จนต้องจับมือหญิงสาว..ไปไขว้ไว้..ก่อนจะกดริมฝีปาก..เพื่อปิดปากที่ขยัน

ต่อปากต่อคำไม่ได้หยุด..

          หญิงสาวพยายามหันหน้าหนี..แต่ชายหนุ่มก็ไม่ลดละ..ตามจูบ..

ด้วยประสบการณ์อันน้อยนิดของหญิงสาว..เมื่อโดนจูบแรกในชีวิต..ก็ถึงกับตัว

สั่น..ธมกานต์..ไม่อยากเชื่อ.ว่าหญิงสาวจะผ่านอะไรมาเยอะ..เพราะแค่จูบแรก

ก็ทำให้รู้ว่า..ผู้หญิงคนนี้จูบไม่เป็น..เอ หรือว่า..เด็กบ้านี่  จะแสดงละคร..ทำเป็น

สาวอ่อนโลก..จากริมฝีปากบาง..ธมกานต์จูบไซร์ซอกคอขาว..มือที่ไขว้มือหญิง

สาว..ก็ปลดออก..เหลือแค่มือเดียว..อีกมือก็ทั้งกระชากทั้งปลด..เสื้อผ้าของหญิงสาว..จนร่างกายของหญิงสาวเปลือยเปล่า..ธมกานต์นึกในใจ..สวย เหลือเกิน..

ผู้หญิงคนนี้รูปร่างสวยงาม..หน้าอกขาวตั้งตะหง่านสวย..เอวคอด..สะโพกผาย

สวย..เรียวขาว..เรียวงาม..

          ตรีรินทร์รอจังหวะ..ที่ชายหนุ่มกำลังตะลึง..กลิ้งตัวจะหนี..แต่ก็โดนชายหนุ่ม ที่แรงมากกว่า..อุ้มขึ้นเตียงนอนขาว..ธมกานต์โยนหญิงสาวลงเตียงก่อนที่

จะก้าวตามไปนอนทับ..จนตาสบตา..

          “ จะเล่นตัวไปถึงไหนเนี่ย..จะเพิ่มราคาหรือไง..บอกแล้วไง..ผมสู้ไม่อั้น..”

          “เล่นตัวบ้าบออะไรของคุณ..บอกไว้เถอะ..ฉันขยะแขยง..ผู้ชายอย่างคุณ

แทบอ้วก..ที่ฉันหนี..เพราะฉันไม่อยากใกล้ชิดคุณ..”  น้ำเสียงหนักแน่นแววตา

ที่มองมาอย่างรังเกียจเหมือนน้ำมัน..ราดเข้ากองเพลิง..ให้ลุกโพลง..

          “ ยิ่งคุณขยะแขยง..คุณก็จะได้เข้าใกล้..แล้วมองหน้าผมไว้..ดีๆ..

คนนี้แหละ..คือสามีคุณในอนาคต..”

          “ ไม่จริง..ไม่ใช่..ได้โปรดเถอะนะคะ..คุณธมกานต์..ปล่อยฉันไปเถอะ..

ฉันไม่ใช่..อย่างที่คุณชอบหรอก..”

          “ รู้ได้ไง..คุณมารู้ใจผมได้ไง..  ผมไม่ชอบ..ผมไม่พาคุณมาไกลถึงหัวหิน

หรอก..ตรีรินทร์..”

          “นี่ แนะ..ไม่ปล่อยใช่ไหม..”  ตรีรินทร์เริ่มจิก..เริ่มกัดที่ต้นแขน..

          “ โอ๊ย...เด็กบ้า..นี่..ดีๆไม่ชอบ..ให้ใช้กำลังใช่ไหม..”   ธมกานต์มองหา

สิ่งของ..ตาไปเห็นเน็คไท..ที่วางไว้บนหัวเตียง..เอื้อมไปหยิบแล้วเอามามัดมือ

หญิงสาว..ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว..

          “  คนบ้า..มาผูกมือฉันไว้ทำไม..ปล่อยนะ..ไอ้บ้า..”

          “ พูดไม่เพราะต้องโดนจูบ..เรียกผัวในอนาคต เพราะๆหน่อยสิ..

เรียกสิ..เรียกพี่กานต์..ผมเป็นพี่คุณตั้งหลายปี..”

          “  แล้วดูนี่..หน้าอกผม..แดงไปหมด..ผมไม่อยากทำร้ายคุณหรอกนะตรี

รินทร์..แต่คุณ เป็นคนทำให้ผมไม่มีทางเลือก..”

          “ ฉันเกลียดคุณ..ไอ้บ้า..เกลียด   เกลียด เกลียด..”

          “   แต่ผม..ชอบคุณ..ชอบมาก..อย่างที่ไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนมาก่อน

ในชีวิต..”

          ธมกานต์สัมผัสใบหน้าหญิงสาว..  ก่อนจะฟิวส์ขาดเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาว

ตะโกนด่า..

          “ ไอ้บ้ากาม. ไอ้บ้า..ไอ้โรคจิต..ไอ้..เสียงขาดหายเพราะธมกานต์กดริมฝีปาก

จูบ..ไซร์เข้าไปในโพรงปาก..อย่างดูดดื่ม..มือก็ลูบไล้ไปทั่ว ร่างกายของหญิงสาว..

ก่อนจะลูบไปที่ หน้าอกสาว..อย่างนุ่มนวล..ก่อนจะก้มลงไปสัมผัส..ดูดกลืน

          ตรีรินทร์เสียวสะท้านไปทั่วร่างกาย..จากร่างที่ต่อต้าน..กลับแข็งเกร็ง

กับสัมผัสที่ไม่คุ้นเคย..

          “ โอ๊ย..อีตาบ้านี่ทำไรกับเรา..นี่..”  ตรีรินทร์คิดในใจ..อย่างหมดแรง..

NC part....

 

 เนื้อหาส่วนนี้ขอตัดออกเพราะเนื้อหาล่อแหลมกับการถูกแบน เนื้อหาฉบับเต็มไปอ่านได้ ที่เวปบล็อคส่วนตัว ได้ที่ http://percila.exteen.com/  นะคะ....


"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


 

          ตรีรินทร์มานั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามรุ่งสาง..อยู่ร่วมชั่วโมงแล้ว..น้ำตา

ไหลพราก..เสียดาย ความสาว..ที่พยายามรักษาเพื่อมอบให้กับคนที่รัก..ในคืน

แต่งงานตามที่ตั้งใจไว้..แต่กลับมาโดน คนใจร้าย..มาย่ำยี เพียงเพื่อความสะใจ

ของตนเอง..คิดได้ดังนั้น.ตรีรินทร์ก็ยิ่งเสียใจ คับแค้นใจ..จะหนีก็ไปไหนไม่ได้..

ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน..เงินก็ไม่มี..มือถือก็ถูกยึด.. น้ำตาไหลพราก..ด้วยความคับแค้นใจ..

          ธมกานต์  รู้สึกตัวตื่น..ก็พยายามจะคว้าร่างบางมากอดเหมือนที่กอดมาตลอดทั้งคืน..แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า..ชายหนุ่มพยายามมองหาร่างของ

หญิงสาว..จนกระทั่งโล่งอกเมื่อเห็นร่างบางนั่งหันหลัง..หญิงสาวใส่เสื้อยืดสีขาว..

ตัวเดิม..ผมยาวสยาย..ถึงบั้นเอว..ทำให้ความรู้สึกในตอนเช้าอ่อนหวาน..อย่างที่

ชายหนุ่มไม่อาจบรรยายได้..

          ธมกานต์ ทำเสียงกระแอม..ก่อนพูดว่า..

          “  ตื่นแต่เช้าเชียว..หิวไหม..คุณนอนหลับสบายหรือเปล่า..”

          ตรีรินทร์รีบเช็ดน้ำตา..ไม่อยากให้ ชายหนุ่มเห็นความอ่อนแอของตนเอง..

          เงียบ..ไม่มีเสียงตอบของหญิงสาว..

          “  ผมไปหาอะไรมาให้คุณทานนะ..รอผมแป๊ปเดียว..” ธมกานต์ผลุนผลัน

ออกไปเพื่อจะไปเตรียมอาหารมาเอาใจ..ผู้ซึ่งเป็นเมีย ทางพฤตินัย..

          ตรีรินทร์ร้องไห้โฮ  เมื่อลับร่างชายหนุ่ม ออกไปจากห้อง..หญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำ..อาบน้ำ  สระผมพร้อมกับร้องไห้..ไปพร้อมๆกับสายน้ำ  ที่ไหลรดศรีษะ

อย่างหมดแรงและสิ้นหวัง..ก่อนจะแต่งตัว ด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย  สบายๆ..ที่ซื้อมา

จากตลาด..

          “ รินทร์..มาทานข้าวเช้า กัน..ผมทำข้าวต้ม..หมู  ไส้กรอก ขนมปัง..กาแฟ

ชา นม..และน้ำส้มคั้น..  ผมไม่รู้คุณชอบแบบไหน..ผมเลยทำทุกอย่างที่มีในตู้เย็น..

มาสิฮะ..มาทานด้วยกัน..”

          “ ไม่..ฉันไม่หิว..” น้ำเสียงห้วน..สั้น..พร้อมกับสีหน้าบอกบุญไม่รับ..

          “ มากินนิดเดียว..ก็ยังดี..”

          “ บอกว่าไม่..ก็ไม่สิ..พูดไม่รู้เรื่องหรือยังไง..”   น้ำเสียงหงุดหงิด..ยิ่งทำให้

ชายหนุ่ม..ขุ่นมัว..

          “ โอเค..ผมขอโทษ เรื่องเมื่อคืน..ผมจะรับผิดชอบ..ไม่ต้องกลัว..ว่าผมฟัน

แล้วจะทิ้ง..ผมจะรับผิดชอบ..ให้แม่ไปขอกับแม่คุณ..เราจะแต่งงานกันเร็วที่สุด..”

          “ ฉันไม่ต้องการ ความรับผิดชอบของคุณ..”

          “ งอนให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหม..รู้ไหม ผมไม่เคยเอาใจใครเหมือนคุณ

มาก่อน..ควรสังวรณ์ไว้..ว่าตัวเองโชคดี..”

          “ ฉันไม่ได้งอน..แล้วฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณมาเอาใจ..ถ้าจะกรุณา..

ไปส่งฉันในเมือง..แล้วคืนของฉันมา..ฉันจะกลับบ้าน..”

          “ แล้วไม่ต้องมารับผิดชอบ..ฉันจะนึกว่า หมามันมาเยี่ยวรด..เพราะฉะนั้น..

ไม่ต้องมารับผิดชอบ..ไม่ต้องให้ใครมาขอ..เพราะฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ..”

          “ นี่คุณกล้าด่าว่าผม เป็นหมาเหรอ..กล้ามากนะตรีรินทร์..”

          “ ฉันแค่เปรียบเทียบ.. ถ้าคุณอยากรับไป..ฉันก็ไม่ขัดข้อง..”

          “ ดื่มน้ำส้มหน่อย..ผมคั้นเองกับมือ..” ธมกานต์ยื่นแก้วน้ำส้มมาข้างหน้า

หญิงสาว..

          ตรีรินทร์ปัดมือชายหนุ่มอย่างแรง..ทำให้แก้วน้ำส้ม..ตกลงพื้น..ท่ามกลาง

ความตกตะลึงของชายหนุ่ม..

          “มากไปแล้วนะตรีรินทร์..ผมรู้ว่าคุณโกรธ..แต่ให้มันน้อยๆหน่อย..งอนให้

น้อยๆหน่อย..เข้าใจไหม..”

          “ ฉันไม่ได้งอน..ถ้าเป็นได้..อย่าพบอย่าเจอคุณอีกได้ก็คงจะดี..”

          น้ำเสียงรังเกียจ ของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่ม ตาลุกโพลงด้วยความโกรธ..

          “ จะพูดจะทำอะไรก็  คิดสักหน่อย..ผมเนี่ย..ผัวคุณนะ..ไม่ใช่ผู้ร้ายที่ไหน..

จนทำให้คุณต้องรังเกียจขนาดนั้น..”

          “ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน..จะมาอ้างเป็นสามีฉันไม่ได้..”

          “ ผมมีอะไรกับคุณแล้ว..หรือคุณจะปฏิเสธ..ฉะนั้น  ผมก็ผัวคุณนั่นแหละ

ไม่ต้องมาดัดจริต..”

          “ ไปให้พ้น..ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ..”  น้ำเสียงสั่นเครือ..ทำให้ธมกานต์

แทบจะเข้าไปขย้ำที่ร่างกายของหญิงสาว..

          “ ฉันขอร้องล่ะคุณธมกานต์..อะไรที่คุณอยากได้ก็ได้แล้ว..ปล่อยฉัน

ไปตามทางฉันเถอะนะ..แล้วเราอย่ามาเกี่ยวข้องกันอีก..”

          “ คงไม่ได้หรอกคุณ..เรายังต้องพบ ต้องเจอกันอีกนาน..เราเป็นผัวเมีย

กันแล้ว..คุณต้องรับผิดชอบผม..เหมือนกับที่ผมจะต้องรับผิดชอบคุณ..เข้าใจไหม..”

          “ ไม่เข้าใจ..แล้วฉันก็เกลียดคุณได้ยินไหม..คุณธมกานต์..ฉันเกลียดคุณ..”

          “  แต่ผมชอบคุณ.. แล้วผมต้องได้คุณมาเป็นของผม..ตลอดไป..”

          “ ฝันไปเถอะ..ฉันไม่ยอมหรอก..” คิดในใจอย่างคับแค้นใจ