สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิวาห์จ้าง (ปกหนังสือค่ะ จากสนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 15 : Ep.14 อยากให้รู้คิดถึงเธอขนาดไหน 100% Rewrite


     อัพเดท 11 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ซึ้งกินใจ, วิวาห์, นิยายl
ผู้แต่ง : เพลกาล ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เพลกาล
My.iD: http://my.dek-d.com/pasathorn24
< Review/Vote > Rating : 92% [ 128 mem(s) ]
This month views : 3,264 Overall : 1,158,222
11,575 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 6454 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิวาห์จ้าง (ปกหนังสือค่ะ จากสนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ) ตอนที่ 15 : Ep.14 อยากให้รู้คิดถึงเธอขนาดไหน 100% Rewrite , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 41094 , โพส : 300 , Rating : 2665 / 547 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด







 
       ญาณกาลไม่ได้รับการติดต่อจากจุลจักรอีกนับตั้งแต่มาถึงที่อังกฤษ สามวันมาแล้วที่หล่อนติดต่อเขาไม่ได้ ไม่ว่าจะทางโทรศัพท์ หรือทางไลน์ จุลจักรกลับเงียบไม่โทรกลับ ไม่ติดต่อกลับ จนญาณกาลแปลกใจในการหายไปของเขา และอีกหนึ่งความรู้สึกแปลกๆที่เป็นห่วงจนบอกไม่ถูก

       ใครกันที่เป็นคนสั่งหล่อนว่าให้โทรก่อนจะขึ้นเครื่อง และพอถึงอังกฤษก็ให้รีบโทรหา แล้วพอโทรไปทำไมเขากลับไม่รับสาย ยิ่งคิดก็ยิ่งกังวลใจ

        ให้ตายเถอะ หล่อนคิดจนแทบจะไม่เป็นอันทำงาน  กลับไปไทยล่ะน่าดู

        ญาณกาลนั่งเหม่อเขี่ยอาหารเช้าในจานเล่นเรื่อยเปื่อย จนไม่ทันสังเกตุภาคินที่เดินเข้ามานั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารที่หล่อนนั่งอยู่ มองดูก่อนจะเอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี

       " อาหารที่บ้านผมไม่อร่อยหรอ "

       คำถามของภาคินลอยเข้ามาทำให้ญาณกาลตื่นจากอาการเหม่อลอยไปไกล เลิกคิ้วสูง มองดูเขาด้วยความแปลกใจ ก่อนจะทวนคำถามอีกครั้ง

       " คุณว่าอะไรนะ "

       ภาคินยิ้มน้อยๆ เทน้ำชาแล้วยื่นให้หญิงสาว อาการเหม่อลอยของญาณกาลเริ่มมากขึ้นทุกทีเท่าที่เขาสังเกตได้

      " ก็เห็นเพลาเขี่ยอาหารเล่น เลยถามว่าอาหารที่บ้านผมไม่อร่อยหรอ "

      " อร่อย ! คุณแมรี่ทำอาหารอร่อยมากค่ะ แต่พอดีฉันไม่ค่อยหิว "

      ญาณกาลตอบคำถามถึงแม่บ้านที่มักจะเดินทำความสะอาดและทำอาหารให้หล่อน ก่อนจะรวบช้อนส้อมวาง นึกไปตั้งแต่วันที่เดินทางมาถึงวันแรก อาหารและขนมมากมายถูกนำมาเสริฟถึงห้องนอน จนรู้สึกตกใจกับสิ่งที่นำมาต้อนรับของ ' แมรี่ ' แม่บ้านประจำที่บ้านหลังนี้ นอกจากพักที่บ้านแล้ว หล่อนก็ใช้เวลาเกือบทั้งวันตามภาคินเดินดูนวัตกรรมการตกแต่งแบบใหม่ในเมืองลอนดอนและพิพิธภัณฑ์ต่างๆทั่วอังกฤษ พ่วงด้วยสถาปนิกและวิศวกรชาวอังกฤษอีกสองคน ' เฮนรี่ ' และ ' มาร์ค ' เพื่อนร่วมงานที่มักจะแชร์ความคิด พูดคุย และแลกเปลี่ยนสิ่งต่างๆในเรื่องงานออกแบบกับหล่อน จนวันทั้งวันหมดไปด้วยความรวดเร็ว 

       " งั้นไปเที่ยวกันมั้ย " ภาคินแกล้งถามแม้จะรู้ว่าหากบอกว่าไปเที่ยวญาณกาลก็ปฏิเสธเขาอีก เพราะตั้งแต่มาถึงอังกฤษถ้าไม่ออกไปดูงาน ญาณกาลก็จะไม่ไปกับเขา เลือกที่จะอยู่บ้านมากกว่าออกไปเปิดหูเปิดตา

       " ถ้าไม่ใช่เรื่องงานฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ เชิญคุณพักผ่อนได้ตามสบาย "

      " วันนี้งานวันเกิดเฮนรี่ เพลาไปกับผมนะ ตอนสายเดี๋ยวเราไปหาซื้อของขวัญก่อนแล้วค่อยไปงานตอนใกล้ๆเที่ยง "

      ญาณกาลลังเลเมื่อเขาบอกว่าเป็นงานวันเกิดเฮนรี่ เพื่อนใหม่ที่ดีกับหล่อน แม้จะเพิ่งรู้จักกันแต่เขาก็อัธยาศัยดี พูดคุยเรื่องงานออกแบบกับหล่อนอย่างไม่หวงความรู้ อีกทั้งเมื่อวานก็ยังได้ยินคำเชิญอยู่บ่อยครั้งว่าให้หล่อนไปงานวันเกิดเขาให้ได้ แต่ติดอยู่อย่างเดียวที่ทำให้หล่อนไม่อยากไป...คือภาคิน

       " งั้นฉันฝากคุณอวยพรเขาด้วยละกัน ขอบายค่ะ "

       " ได้ยังไงกัน วันเกิดเฮนรี่หนึ่งปีมีครั้งเดียว เพลาจะใจดำไปรึเปล่า อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนใหม่ของเพลา ควรจะไปนะครับ "

       ญาณกาลนั่งนิ่ง ลังเลใจที่จะไปงานวันเกิดกับภาคิน เฮนรี่เป็นเพื่อนใหม่ที่น่ารัก สมควรแล้วหรอที่หล่อนจะปฏิเสธการไปแสดงความยินดี ด้วยเพราะไม่อยากจะไปกับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า

        อย่างน้อยก็ไปอวยพรแล้วก็กลับ...  เอายังไงล่ะเพลา...ไป  หรือ ไม่ไป

      " แค่ทานข้าวในครอบครัวแล้วก็เพื่อนที่ร้านอาหารน่ะ ยังไงก็ไปเถอะนะ ผมจะได้โทรบอกเฮนรี่ว่าเพลาจะไปร่วมงานด้วย "

      ภาคินยิ้มอย่างเป็นต่อ ด้วยรู้ดีว่าถ้าเขาชวนโดยตรง ญาณกาลก็คงปฏิเสธอีก อย่างน้อยการไปงานวันเกิดเฮนรี่ก็ช่วยให้ญาณกาลไม่ปฏิเสธเขา ไว้ตอนออกไปหาของขวัญ ค่อยพาหล่อนไปเดินเที่ยวก็แล้วกัน


 
.........................................
 
      บ่ายวันนี้ พิภูเดินเข้ามานั่งที่ห้องพักพนักงานได้ไม่นาน เพื่อนร่วมงานก็มาตามให้ออกไปที่ห้องรับรองแขก บอกเพียงแต่ว่า ' มีผู้ชายหล่อมาขอพบ ' เพียงเท่านั้น ความเหนื่อยจากการลงจากเครื่องเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็หายเป็นปลิดทิ้ง จัดการแต่งตัวให้เป๊ะ ตบแป้งแต่งหน้าเพื่อความมั่นใจ ก่อนจะออกไปพบหนุ่มหล่อ ที่กำลังรอเขาอยู่

      ทันทีที่เห็นคนที่นั่งรอ ความดีใจก็ลดหายไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงความสงสัยในการมาของเขา เพราะน้อยครั้งที่ผู้ชายคนนี้จะมาหาหล่อน เท่าที่จำได้ สองครั้งเท่านั้นที่เขามาขอพบด้วยเรื่องสำคัญที่แทบจะทำให้หงายตกเก้าอี้ทุกครั้งที่ได้พบที่นี่ แล้วครั้งนี้จะเป็นเรื่องสำคัญอะไรอีก...

     สองขารีบเดินตรงไปยังมุมที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยทักตามมารยาท นั่งลงคุยกับเขา

     " ขอโทษนะครับที่มารบกวนเวลาพักของพิภู "

     เสียงทุ้มเอ่ยอย่างสุภาพ ก่อนยจะยิ้มน้อยๆ มองพิภูด้วยความเกรงใจ

    " ไม่เป็นหรอกครับ ว่าแต่นึกยังไงถึงมาถึงที่นี่ด้วยตัวเองล่ะคุณหมอจุลจักร แล้วนี่ยายเพลาไม่มาด้วยหรอครับ "

    " เพลาไปอังกฤษครับ "

    " จริงด้วย ภูลืมไปว่ายายเพลาไปอังกฤษกับเจ้านาย "

    " เพลาไปกับคุณภาคินครับ "

    " คุณพระ ! "

    พิภูเอามือแนบอกด้วยความตกใจ นี่ภาคินรุกคืบเร็วถึงขนาดทำให้ญาณกาลยอมไปอังกฤษได้แล้วหรือนี่ แล้วไหนที่ญาณกาลบอกจะไปกับเจ้านายนี่มันอะไรกัน  มิน่าหมอจุลจักรถึงได้หน้าเศร้าแววตาหมองต้องมาซบอกเขาถึงที่นี่  

     ภาพเหตุการณ์ครั้งแรกที่เขาได้เจอกับจุลจักรแวบเข้ามาในความคิดอีกครั้ง วันนั้นเป็นวันที่เขาเพิ่งลงจากเครื่องเหมือนครั้งนี้ กำลังเตรียมตัวกลับคอนโดเพื่อพักผ่อน แต่กลับมีคนขอพบด่วน จึงได้ออกมาพบที่ห้องรับรองด้วยความขี้เกียจ แต่เพียงแค่เห็นหน้าตาที่หล่อไร้ที่ติของชายหนุ่มที่มาพบ กลับทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนเป็นกระชุ่มกระชวยสดชื่นขึ้นทันตา

    ใบหน้าหล่อหวานตามสไตล์หนุ่มตี๋ ผิวขาวจัดกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้เขายามพบกันครั้งแรกทำเอาสจ๊วตร่าง บึกบึนเช่นเขาแทบจะอ่อนระทวยล้มลงไปในอ้อมกอด อดใจไม่ไหวรีบเดินเข้าไปทำความรู้จักอย่างทันที

     ' เห็นว่าคุณมาขอพบผม ไม่ทราบว่าเรารู้จักกันมาก่อนมั้ยครับ '

     ' ผมรู้จักคุณแน่นอนครับคุณพิภู แต่คุณอาจไม่รู้จักผม '

     ' อุ๊ยตาย ! รู้จักชื่อกันซะด้วยว่าแต่มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ คุณ เอ่อ..... '

     ' ผมจักรครับ...นายแพทย์จุลจักร  จักรโยธิน '

     เป็นคุณหมอ....โอ๊ยตายแล้วนังภู เลิกจับนักบินแล้วหันมาดักกินคุณหมอดีกว่า

      ' ครับคุณหมอจุลจักร ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรอครับถึงได้มาพบผม '

      พิภูถามด้วยความสงสัย มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่มีหนุ่มหล่อขนาดนี้มาขอพบ ถ้าไม่ใช่มาด้วยเรื่องสำคัญสุดๆ ก็คงจะมาขอเดทชัวร์

       ' ผมมีเรื่องจะรบกวนคุณพิภูน่ะครับ...เรื่องเกี่ยวกับคุณญาณกาล เพื่อนสนิทของคุณ '

       ' เอ๋ ? " พิภูหุบยิ้มลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อเพื่อนสาว ความงงงวยเพิ่มขึ้นจนแทบจะหาคำตอบไม่ได้ว่าเขามาที่ี่ด้วยเห็นผลอะไร หนำซ้ำยังมาถามหาหญิงสาวเพื่อนรักอีก " รู้จักยายเพลาด้วยหรอครับ '

       ' รู้จักครับ '

       ' แล้วเรื่องที่ว่าจะขอรบกวนคือ ? '

       จุลจักรยิ้มออกมาอีกครั้ง ก่อนจะตอบคำถามที่ทำให้เขาแทบจะหงายหลังตกเก้าอี้

       ' ผมต้องการแต่งงานกับเพลาครับ ไม่ทราบว่าคุณพิภูจะช่วยร่วมมือกับผมได้รึเปล่า '

       และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ที่ทำให้เขาตกกระไดพลอยโจรเข้าร่วมแผนที่คุณหมอชักชวน


      " ไปกับนายแคนเนี่ยนะคะ จะเป็นไปได้ยังไงกัน "

      พิภูแสดงความไม่เข้าใจอย่างชัดเจน ภาคินทำได้อย่างไรถึงสามารถชวนญาณกาลไปอังกฤษได้ ทั้งๆที่เขารู้สึกมั่นใจเต็มร้อยว่าใจครึ่งหนึ่งของญาณกาลไม่ได้อยู่ที่ภาคินแล้ว

      " แต่ผมเจอเพลาอยู่กับเขาที่สนามบิน ผมไม่ทราบเหมือนกันครับว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ช่างเถอะครับ "

      " ช่างได้ไงกันล่ะหมอ เมียคุณหมอทั้งคนนะ ! "

      จุลจักรรรู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าขึ้นมากะทันหัน การตอกย้ำของพิภูทำให้เขาเจ็บขึ้นไปอีก แล้วจะให้ทำอย่างไรในเมื่อดูแลญาณกาลเองก็เต็มใจที่จะไป 

      " แล้วที่มาวันนี้จะให้ภูช่วยอะไรคะ "

      " ผมแค่จะมาถามว่าเพลาติดต่อคุณภูมาบ้างมั้ย ผมแค่อยากรู้ว่าเพลาเป็นยังไงบ้าง แค่นั้นแหละครับ "

      จุลจักรตอบออกไปอย่างยากลำบาก รู้ดีถึงสายตาของพิภูที่มองเขาแบบไม่ค่อยเข้าใจ ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธและเสียใจกับสิ่งที่ญาณกาลทำมากแค่ไหน แต่สามวันที่ไม่ได้รับข่าวคราวของหล่อนก็ทำให้เขารู้สึกทรมาน แถมหลับไม่สนิทมาหลายคืนเพราะคอยกังวลใจเกี่ยวกับความเป็นไปของหญิงสาว จนทำให้เขาต้องมาดักพบพิภูเพื่อถามถึงญาณกาล


     " แล้วเพลาไม่ได้ติดต่อหมอจักรมาบ้างหรอครับ ภูว่าถ้าอย่างนั้นคุณหมอโทรไปหาเลยดีกว่า "

     " เพลาโทรมาครับ แต่ผมไม่ได้รับสาย ผมแค่ยังไม่พร้อมที่จะคุยแล้วก็ถ้าโทรไปจะเป็นการรบกวนเพลาเปล่าๆ "

       พิภูแทบหงายหลังจริงๆ คราวนี้ ให้ตายเถอะ สามีกำลังงอนภรรยาอยู่หรือไง เขาถึงได้ยอมปล่อยให้ญาณกาลไปกับผู้ชายอื่นไม่พอ แถมยังไม่กล้าโทรไปหาด้วยกลัวว่าจะรบกวน...แต่ก็พอจะเข้าใจว่าทำไมจุลจักรถึงไม่พร้อมที่จะคุย ก็เพื่อนรักของเขาเล่นบินไปต่างประเทศกับแฟนเก่าต่อหน้าต่อตา แล้วจะไม่ให้ช้ำใจได้อย่างไร

     ถ้าไม่ติดว่าสามีเพื่อน...แม่จะตีท้ายครัวให้รีบกลับจากอังกฤษเลย ปัดโธ่ !

     
     " อย่าเพิ่งคิดอะไรไปไกลล่ะหมอจักร ยังไงเพลาก็ไม่กลับไปหานายแคนหรอก อาจแค่ไปทำงานด้วยกันก็ได้ครับ เมื่อวานภูเพิ่งคุยกับเพลามา "


    " เพลาเป็นไงบ้างครับ " จุลจักรดูสนใจขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงความเป็นไปของญาณกาล เขาอยากรู้ใจแทบขาดว่าหล่อนเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีมั้ย หรือสนุกกับงานยังไง แม้จะยังเสียใจก็ตาม แต่เขาก็ทำใจไม่ได้ ที่จะไม่รับรู้ถึงความเป็นอยู่ของหล่อนเลย


   " เพลาสบายดีครับ ตอนนี้ถึงอังกฤษแล้ว หมอจักรไม่ต้องเป็นห่วง ช่วงนี้เห็นบอกว่าเดินดูงานออกแบบในลอนดอน "


    " ครับ " จุลจักรยิ้มรับคำตอบ แค่รู้ว่าหล่อนถึงอังกฤษอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว " ผมอยากรู้เท่านี้แหละ ขอบคุณพิภูมาก "

    " จะมาขอบคุณทำไมล่ะครับหมอ  ไว้เดี๋ยวภูจะถามเพลาเรื่องนายแคนแล้วกัน "

    " อย่าเลยครับ "

    " ภูมีวิธีถามครับหมอไม่ต้องห่วง รับรองว่าเราจะได้ความจริงแน่นอน แล้วหมอก็เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว สถานะหมอไม่ใช่จะมานั่งยอมแพ้ หมอน่ะสามีส่วนนายแคนเป็นแฟนเก่า "

    พิภูพูดและเริ่มยิ้มพยายามสร้างความมั่นใจให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า หากญาณกาลไปเรื่องงานกับภาคินจริงๆ เขาจะยอมรับได้ แต่หากว่าไปเที่ยว สงสัยคราวนี้มีตัดเพื่อน...

     " แล้วภูจะจัดการเรื่องยายเพลาให้ครับ เพื่อคนดีๆอย่างหมอ ไม่งั้นไม่ยกเพื่อนให้ตั้งแต่แรกหรอก "

    จุลจักรยิ้มน้อยๆ หวังรอความจริงที่จะทำให้เขาได้รู้ว่าภาพที่เขาเห็นคืออะไร แต่ถึงยังไงเขาก็ยังไม่หายโกรธญาณกาล ที่ทำให้เขารู้สึกเสียใจมากขนาดนี้ แม้จะคิดถึงจนแทบบ้า แต่ก็จะไม่ยอมรับโทรศัพท์โดยเด็ดขาด 

 
     ........................................
 
     " เพลาเป็นอะไร เป็นโรคกลัวความสูงแล้วหรอ "

     ภาคินถามหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งตั้งแต่เขาบังคับให้ขึ้น ' London Eye ' ชิงช้ายักษ์ที่ไว้สำหรับชมวิวในกรุงลอนดอนในมุมที่สูงที่สุด ญาณกาลนั่งนิ่งไม่ค่อยสนใจวิวรอบตัว เดี๋ยวก็นั่งเหม่อลอย ถามคำตอบคำ บางทีก็ทำหน้าเศร้า จนเขาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมที่หล่อนแสดงอยู่

    " ฉันแค่เบื่อ เบื่อที่ต้องมานั่งชิงช้ากับคุณเนี่ย " ญาณกาลตอบออกมาตรงๆ แต่แทนที่คนฟังจะทำหน้าสลด เขากลับหัวเราะออกมาเสียงดัง

    " งั้นก็ไม่ต้องมองหน้าผมสิ ผมพามาให้มองวิว เพลาเห็นมั้ยลอนดอนน่ะสวยงามมากแค่ไหน "

    ญาณกาลเงยหน้ามองพื้นที่กรุงลอนดอนที่กินเนื้อที่ไกลสุดตา ตึกมากมายกลายเป็นสิ่งก่อสร้างขนาดเล็กราวกับโมเดลจำลองที่หล่อนเคยสร้าง ยอมรับว่าสวยงามมาก แต่น่าแปลกที่อารมณ์หล่อนกับไม่เพลิดเพลินในการชมวิวเอาซะเลย

    " เพลาจำได้มั้ย ตอนปี 4 ที่เพลาจำลอง London Eye "

    ญาณาลนั่งนิ่งซักพัก ไม่ใช่ว่าหล่อนจะจำสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ แต่ไม่นึกว่าภาคินจะยังจำมันได้ต่างหาก

    " จำได้สิ ฉันใช้เวลาทำตั้งหลายอาทิตย์ แถมยังโดนอาจารย์ติเรื่องความสูงอีก "

    " แต่มันสวยมากนะ ผมจำได้ ในหัวข้อ Inspiration งานของเพลาเด่นสุดแล้ว " ภาคินพูดด้วยอารมณ์ชื่อชม " ตอนเอาไปจัดแสดงใต้ตึก งานถูกถ่ายรูปไว้มากที่สุด แถมยังมีแฟนคลับด้วยนะผมจำได้ "

    " แฟนคลับ ? ฉันน่ะหรอคะมีแฟนคลับ "

    " อื้ม " ภาคินยิ้มขำ เมื่อนึกถึงเรื่อในอดีต " ผู้ชายคนนั้นมาถามว่าทำไมเพลาถึงจำลอง London Eye แล้วก็มาถ่ายรูปทุกวัน "

    " ผู้ชายงั้นหรอ " ญาณกาลทวนคำตอบอย่างแปลกใจ หัวเราะน้อยๆ ราวกับไม่ใช่ในสิ่งที่เขาพูด ก็แค่โมเดลส่งงานอาจารย์ในตอนนั้น จะทำให้หล่อนมีคนชื่นชมถึงขนาดมาตามเฝ้าดูทุกวันเชียวหรือ " คุณจำผิดรึเปล่าคะ บางทีผู้ชายคนนั้นเขาอาจมาดูงานคนอื่นก็ได้ "

    " ไม่นะ เขามาดูงานเพลา แถมยังถามหาเจ้าของผลงานทุกวัน "

    " เขาถามกับคุณหรอคะ "

    " เขาไม่เคยถามกับผมนะ แต่ถามกับเพื่อนๆที่ยืนเฝ้าผลงานมากกว่า แต่ผมเคยเห็นครั้งนึงนะ "

    " หรอ เป็นไงคะ คนเดินหลงเข้ามาในมหาลัย ไม่รู้จะเดินไปไหน เลยต้องมาดูผลงานทุกวันรึเปล่า "

   " เป็นเด็กในมอน่ันแหละ น่าจะเรียนอยู่คณะแพทย์ "

   " คณะแพทย์ เดินมาดูงานไกลถึงสถาปัตย์เลยหรอคะ ? "

     ภาคินยิ้มขำในคำถามของญาณกาล ก็จริงอย่างที่หล่อนว่า ตึกของทั้งสองคณะในตอนนั้นอยู่ห่างจากกันตั้งไกล น่าแปลกที่ชายหนุ่มคนนั้นจะอุตส่าห์เดินมาชมผลงาน แถมยังมาทุกวันจนจบนิทรรศการ มาแล้วเดินดูอย่างเงียบๆ ถ่ายรูป แล้วก็รอจนค่ำถึงได้กลับ

    แต่ไม่ใช่ครั้งเดียวที่เขาเห็นผู้ชายคนนั้น หลายครั้งต่างหากที่ได้พบ และมองแว็บเดียวก็รู้ว่าคิดเช่นไร 


  " ผมว่าเขามาดูเพลามากกว่าที่จะมาดูผลงานนะ "

     ญาณกาลแสยะยิ้มทำเหมือนดีใจในคำพูดของเขา แต่ในใจกลับรู้สึกสนใจอย่างแปลกประหลาด ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว ความคิดในอดีตผุดขึ้นมาทำให้หล่อนจำได้ว่า ครั้งหนึ่งอาจารย์เคยบอกหล่อนว่า มีคนขอซื้อผลงานของนักศึกษารหัส 24 ผู้จำลองโมเดล ' London Eye ' ซึ่งในตอนนั้นญาณกาลถึงกับงงในความคิดของคนที่ขอซื้อ ว่าเขาบ้าหรือเปล่า ทั้งๆที่มันเป็นโมเดลกระดาษ แต่กลับขอซื้อด้วยราคาที่แพงหลักหมื่น

   " เรื่องมันผ่านมาแล้ว ช่างมันเถอะค่ะ "

   " แต่ที่ผมเล่า มันคือสิ่งที่เรากำลังทำในปัจจุบันนะ "

   " หมายถึงอะไร ? "

   ภาคินไม่ตอบทันที เขาหันมองวิวด้านนอก ที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ก่อนจะบอกด้วยเสียงอ่อนโยนว่า

   " แรงบันดาลใจในการสร้างโมเดลนั้นของเพลา คือซักวันหนึ่งจะได้มานั่งมันกับคนที่รักไม่ใช่หรอ แล้ววันนั้นผมก็บสัญญาแล้วด้วย ว่าผมจะเป็นคนพามาเอง " ใบหน้าคมหันกลับมามองที่หญิงสาวที่นั่งนิ่งซะจนเดาไม่ถูกว่าหล่อนกำลังคิดอะไร " ผมไม่เคยมาที่นี่กับใคร เพลาเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวที่ผมจะพามา "

   ญาณกาลนิ่งอึ้งราวกับชิงช้าที่กำลังนั่งมันจะหยุดหมุน หล่อนคิดอะไรต่อจากนี้ไม่ออก เหมือนกับความคิดมันกำลังหมุนย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่องราวในวันนั้น วันที่หล่อนออกไปพรีเซนต์หน้าห้องถึงผลงานโมเดลที่จำลอง ว่าแรงบันดาลที่จำลองขึ้นมาคืออะไร

    ' หวังว่าวันหนึ่ง ฉันจะได้ขึ้นไปนั่งกับคนที่รัก '

   หล่อนนำมันไปเขียนไว้ที่แบบโมเดลตอนที่จัดแสดง ก่อนที่ภาคินจะบอกกับหล่อนว่า ' ผมสัญญา ว่าจะเป็นคนพาเพลามาที่นี่เอง ' 

   ครั้งแรกที่มาที่อังกฤษ หล่อนได้เพียงแต่ยืนมองไม่กล้าที่จะขึ้นไปนั่งคนเดียว เพียงเพราะคำสัญญาลอยๆของภาคินที่บอกไว้ในอดีต มันช่างทำให้หล่อนรู้สึกกลัวและเจ็บช้ำที่จะมองสถานที่แห่งนี้ เฝ้าฝันว่าวันหนึ่งใครบางคนจะกลับมาทำตามสัญญาพาหล่อนมาตามที่ได้พูดไว้...จนกระทั่งถึงวันนี้ วันที่เขากลับมาทำตามสัญญา

    แต่น่าแปลกที่ความรู้สึกดีใจ มันกลับไม่เกิดขึ้นเลยซักนิด...กลับเฉยชาและไร้ความรู้สึก

    " หมดรอบพอดีเลย "

    ญาณกาลตื่นจากภวังค์กับการหยุดหมุนของชิงช้า ภาคินเองก็เช่นกัน เขาหันมองไปยังพนักงานที่กำลังเปิดประตู แล้วมองกลับไปที่หญิงสาวที่ไม่พูดอะไรนอกจากจะบอกให้ลุกแล้วรีบไปงานวันเกิดเฮนรี่

   ภาคินได้แต่มองตามร่างบางที่ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างเร็ว ไม่ตอบและไม่สนใจกับสิ่งที่เขาพูดแม้แต่นิดเดียว เชื่ออย่างหนึ่งว่าญาณกาลไม่มีทางลืมสิ่งที่เขาเคยพูดไว้...แต่เพราะอะไรหล่อนถึงนิ่งเงียบขนาดนั้น หรือว่าบางอย่างในใจมันกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว

    ไม่มีทาง...เพลาก็แค่กำลังโกรธเขา

    เสียงสะท้อนในใจบอกตัวเองอย่างหนักแน่น ก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนไปหาญาณกาลที่หยุดยืนรอเขาอยู่ข้างหน้า

    " งั้นเราไปหาเฮนรี่กันเลยมั้ย "

    " ค่ะ "

     ญาณกาลตอบตกลงไม่ทันไร ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงโทรศัพท์ที่กำลังดังเข้ามา จึงจำต้องบอกภาคินให้หยุดรอแล้วขอเวลาเพื่อนคุยโทรศัพท์ เพราะเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาแล้ว เห็นทีจะต้องขอเวลาเพื่อคุยส่วนตัว

    " ฮัลโหลภู ว่าไง "

 
  ........................................
 
     จุลจักรนั่งมองโปสการ์ดในมืออย่างชั่งใจ รู้สึกอารมณ์เสียกับภาพที่เห็นจนต้องเก็บมันไว้ในลิ้นชักแทนที่จะติดไว้ที่โต๊ะทำงานเช่นเคย ' London Eye ' สถานที่ที่เขารู้ดีว่าใครบางคนชอบ จนทำให้เกิดความคิดไว้ว่าอยากจะพาหล่อนไปซักครั้ง แต่สุดท้ายหล่อนกลับไปกับคนอื่น และตอนนี้ก็คงจะไปเที่ยวอย่างเพลิดเพลินใจ

      เพียงแค่คิดไปล่วงหน้าว่าญาณกาลคงมีความสุขกับการเดินชมงานในอังกฤษกับภาคิน ก็แทบจะทำให้เขาไม่เป็นอันทำอะไร พอเลิกเวรตรวจคนไข้ตอนเย็น ก็รีบกลับมานั่งที่ห้องพักก่อนจะต้องเข้าร่วมผ่าตัดในอีกไม่ถึงชั่วโมง ย่ิงเห็นโปสการ์ดที่ติดไว้ที่โต๊ะทำงาน ทำให้นึกไปว่าญาณกาลเองคงอยากไปที่นี่ และตอนนี้หล่อนคงได้ไปสมใจอยากแล้ว โดยมีภาคินแฟนเก่าคอยดูแลอยู่ข้างๆ

      " รู้บ้างมั้ยว่าผมแทบไม่เป็นอันทำงาน "

      จุลจักรพูดอย่างเหนื่อยใจเมื่อจินตนาการไปถึงฉากสวีทระหว่างชายหญิงที่อังกฤษ  ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเดินจับมือจูงมือ โอบกันกันขนาดไหน คงจะผิดกับตอนเขากอดล่ะมั้ง ที่ต้องคอยขัดขืน รู้สึกไม่พอใจตลอดเวลา ยิ่งคิดก็ยิ่ง
รู้สึกร้อนรุ่มในใจจนบอกไม่ถูก อยากจะลางานบินตามไปอังกฤษให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าไม่ติดว่ามีคิวผ่าตัดในวันรุ่งขึ้น 

      เสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาทำให้เขาหยุดความคิดทุกอย่าง ก่อนจะมองดูชื่อคนที่โทรเข้ามา ลมหายใจถูกสูดเข้าลึกๆ พยายามเตรียมพร้อมกับเรื่องที่ต้องฟัง ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร เขาก็ต้องใจเย็นๆเข้าไว้ 

      มือหนาเอื้อมกดรับโทรศัพท์ ก่อนจะกรอกสายถามไปอย่างสุภาพ

      " ว่าไงครับพิภู "

      " ผมคุยกับเพลาแล้วนะครับ คุณหมอสบายใจได้ "

      จุลจักรรับฟังเรื่องราวต่างๆจากพิภูอย่างตั้งใจ ญาณกาลไปอังกฤษกับภาคินเพราะเขาเป็นเจ้าของโครงการตะวันรอนที่หล่อนออกแบบ และหากงานนี้ถ้าไม่ไปเดินทางด้วยตัวเอง จะต้องโดนฟ้องเป็นจำนวนเงินหลายล้าน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ญาณกาลต้องเดินทางไปกับเจ้านาย...ซึ่งก็คือภาคิน

      " เพลาน่ะพักที่บ้านนายแคนครับ "

      ไม่ทันที่จะสบายใจได้นาน ก็มีเรื่องที่ทำให้เขาต้องใจหล่นวูบอีกรอบ จุลจักรพูดไม่ออกไปซักพัก ก่อนที่พิภูจะพูดต่อเพื่อใหเขาได้สบายใจมากขึ้น

     " แต่พักห้องรับรองแขกครับ ในบ้านก็มีทั้งแม่บ้านแล้วก็คนสวน นอกนั้นก็จะเดินดูงานนิทรรศการทั่วไปในลอนดอนกับพวกวิศกร...แค่นี้แหละครับ ความจริง "

     จุลจักรฟังแล้วถึงกับยิ้มออกขึ้นมาทันที...แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเพราะความคิดที่กำลังตีกันของเขา ในด้านดี อย่างน้อยญาณกาลก็ไปเรื่องงานกับภาคิน ไม่ใช่ไปเที่ยวรื้อฟื้นความหลังอย่างที่เขาเข้าใจในตอนแรก แถมหล่อนยังพีกแยกห้องกับเขา มีคนอยู่ในบ้านมากกว่าสองคน เพียงเท่านี้เขาก็รู้สึกชื้นใจขึ้นมาบ้าง แต่ในความคิดอีกด้าน ถึงยังไงญาณกาลก็ไม่ยอมบอกเขาว่าไปกับภาคิน ถึงจะไปเรื่องงานก็น่าได้อยู่ใกล้ชิดกันตลอดเวลา ถึงจะอยู่คนละห้อง แต่เวลาทานข้าวก็ต้องมานั่งพูดคุย แล้วทีนี้...ญาณกาลจะไม่ใจอ่อนบ้างเลยหรือไง

     ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน ทิ้งมาดคุณหมอผู้เคร่งขรึมไปทันทีเมื่อความคิดในสมองกำลังขัดแย้งกันอยู่ 

     " ขอบคุณพิภูนะครับที่ช่วยโทรมาบอก "

     " ไม่เป็นไรครับ อย่างน้อยเราก็จะได้รู้ความจริง หมอเองก็น่าจะสบายใจได้แล้วว่าเพลาไม่ได้ตั้งใจจะไปกับนายแคน "

     " แต่เพลาก็ยังปิดบังผม ทำไมถึงไม่บอกว่าคนที่ไปด้วยคือภาคิน "

     จุลจักรพูดโพล่งออกไป แม้ว่าจะพยายามข่มความโกรธเอาไว้ แต่สุดท้ายเศษเสี้ยงของอารมณ์ก็หลุดออกไป

     " คนเคยรักกัน บางทีอาจจะยังรักกันอยู่ก็ได้ครับ "

     "โถ่คุณหมอ ! ถ้าภูพูดไป เดี๋ยวก็จะหาว่าแก้ตัวให้เพื่อนอีก " พิภูพูดอย่างเหนื่อยใจ อันที่จริงแล้วนี่มันปัญหาครอบครัวชัดๆ เขาเองก็เป็นได้แค่ตัวเชื่อม ถ้าจะให้พูดอะไรออกไปมากกว่านี้มันก็ดูไม่สมควร ปล่อยให้ญาณกาลมาพูดเองน่าจะดีกว่า " ไว้ยายเพลากับมาค่อยให้มาแก้ตัวกับหมอน่าจะดีกว่า "

    " ไม่ต้องหรอกครับ แค่นี้ก็คงพอเป็นคำตอบให้ผมแล้ว ผมขอบคุณพิภูมากนะครับและเดี๋ยวต้องขอตัวก่อน ผมมีผ่าตัดต้องไปเตรียมตัวครับ "

    " ตามสบายครับหมอ อ้ออีกอย่างหนึ่ง ถ้ายายเพลาโทรมา คุณหมอควรรับสายนะครับ แล้วเราค่อยมาดูกันว่ายายเพลาจะพูดอะไรบ้าง แต่ห้ามคุณหมอใจอ่อนคุยมากนะครับ "

    จุลจักรยืนนิ่งฟังคำแนะนำอย่างไม่โต้แย้งอะไร ญาณกาลจะโทรหาเขาอีกงั้นหรอ เห็นวันนี้ทั้งวันก็ยังไม่โทรมา ผิดจากเมื่อสองวันที่แล้วโทรทั้งสามเวลา หล่อนคงจะเหนื่อยแล้วกับการเดินเที่ยวรอบลอนดอนกับอดีตคู่รักเลยไม่มีเวลาโทรหาเขา หรือไม่ก็กลับมาไทยแล้วค่อยหาคำแก้ตัวกับเขาทีเดียว  ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลังซะมากกว่า 

     กลับมาเมื่อไหร่...เขาจะไม่ใจดีกับหล่อนอีกต่อไปแล้ว

     ความคิดวูบแรกจากอารมณ์โกรธเข้ามาในหัวสมองทันที แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจให้กับความอ่อนแอในใจ

     ทำให้ได้ซักทีเถอะไอ้จักร...แค่เห็นหน้าเพลาทีไร ก็เป็นต้องใจอ่อนทุกที
    
 ........................................
 
       ญาณกาลมาร่วมงานวันเกิดอย่างไม่เข้ามีกะจิตกะใจเท่าไหร่นัก หล่อนมอบของขวัญที่ซื้อร่วมกับภาคินให้เฮนรี่ แม้ตอนแรกจะตั้งใจซื้อแยก แต่ด้วยเพราะไม่ว่าหล่อนจะเลือกชิ้นไหน ภาคินก็เลือกตามหล่อนไปซะทุกอย่าง จนเวลาซื้อเขากลับจ่ายเงินเองหมดแทบที่จะเป็นหล่อน สรุปแล้วเมื่อมอบของขวัญให้เจ้าของวันเกิด คำชมที่ได้รับเลยกลับเป็น ' พวกคุณเหมาะสมกันมาก  ' แทนที่คำขอบคุณที่จะได้รับ

     ภาคินสังเกตุได้ถึงอาการที่ญาณกาลแสดงออกอย่างชัดเจน แม้จะยังยิ้มแต่นัยน์ตากลับเหม่อลอยไม่มีความสนุกที่จะร่วมงาน ในตอนบ่ายหลังจากทานข้าวที่ร้านอาหารเสร็จเขาจึงขอตัวพาหล่อนกลับบ้านทันที

     " ดูเพลาไม่ค่อยมีความสุข คิดถึงใครที่เมืองไทยรึเปล่า ? "

     คำพูดที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาญาณกาลหยุดที่จะเดินเข้าบ้านอย่างฉับพลัน  ร่างบางหันมองดูเจ้าของคำถามอย่างนึกไม่ถึง

     นี่เขารู้อะไรงั้นหรอ.....

    
" หน้าตาฉันแสดงออกมาขนาดนั้นเลยหรอคะ " ญาณกาลพยายามเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ

    " แล้วเพลาหมายถึงคำถามไหนของผมล่ะ ดูไม่ค่อยมีความสุข หรือ... " ภาคินเดินเข้ามาใกล้ มองดูหล่อนด้วยหน้าเรียบเฉย บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงได้ถามออกไป " คิดถึงใครที่เมืองไทย ? "

    ญาณกาลยืนนิ่งราวกับชาไปทั้งตัว เพราะหล่อนก็ตอบตัวเองไมไ่ด้เหมือนกันว่าเพราะอะไรที่ทำให้หล่อนเป็นเช่นนี้ คิดถึงงั้นหรอ ?...แล้วใครกันล่ะที่หล่อนคิดถึง...มารดา...พิภู...หรือจุลจักรจักร  ไม่จริง ! หล่อนไมไ่ด้คิดถึงจุลจักร อาจจะแค่รู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกว่ามากับใครจริงๆมากกว่าที่ทำให้หล่อนไม่ค่อยมีความสุขกับการเดินทางครั้งนี้

    ใช่...มันอาจจะเป็นแบบนั้น...แค่รู้สึกผิด ไม่ใช่คิดถึง

    
" ไม่ได้คิดถึงใครทั้งนั้นค่ะ ฉันก็แค่เหนื่อย แล้วตอนนี้ก็อยากนอนด้วย "

    ภาคินยืนฟังคำตอบโดยไม่ถามอะไรออกไป แม้ในใจจะรู้สึกผิดสังเกตุอย่างมากก็ตาม แต่ก็รู้ดีว่าญาณกาลเป็นคนเช่นไร...ปากแข็ง ไม่พูดอะไรง่ายๆ

    " เย็นนี้จะไปไหนมั้ย เดี๋ยวผมพาไปเที่ยว "

    " ไม่ล่ะค่ะ ฉันอยากพักผ่อนมากกว่า เจอกันพรุ่งนี้เลยละกัน "

    " แล้วไม่ทานข้าวเย็นรึไง "

    " ไม่ค่ะ นี่ก็ยังอิ่มอยู่เลย "

    " งั้นเดี๋ยวผมให้แมรี่เอาของว่างไปให้ตอนค่ำแล้วกัน...แต่ถ้าเปลี่ยนใจ ลงมาได้นะ ผมไม่อยากทานข้าวคนเดียว "

    ญาณกาลเม้นริมฝีปาก ก่อนจะอ่ยขอบคุณเรื่องของว่างที่เขาจะให้แมรี่จัดให้ แต่ยังไงหล่อนคงไม่ออกมาจากห้องแล้ว น่าจะนอนยาวเลยมากกว่า

    ภาคินเดินไปส่งญาณกาลที่หน้าห้อง ถึงแม้หล่อนจะบอกว่าไม่เป็นไรก็ตาม

    " โต๊ะอาหาตั้งหนึ่งทุ่ม ลงมาได้ เพราะผมไม่อยากทานข้าวคนเดียว "

    " ถ้าหิวจะลงไปแล้วกันค่ะ "

    ญาณกาลเอ่ย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง แต่ไม่ทันที่จะปิดประตู เสียงทุ้มก็เอ่ยเรียกหล่อนไว้ก่อน

    " ลงไปให้ได้นะ ผมอยากทานข้าวกับเพลาจริงๆ...อันที่จริงอยากอยู่แบบนี้ไปตลอดเลยด้วยซ้ำ "

    ภาคินพูดด้วยความเก้อเขิน ส่วนญาณกาลนั้นยืนนิ่งไปทีเดียว จำได้ว่า เมื่อก่อนที่คบกัน ยากนักที่จะมีคำพูดแบบนี้ออกจากปากของเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนหล่อนคงจะเขินตัวม้วนดีใจกับคำพูดที่เขาบอกว่าอยากอยู่ด้วยไปตลอด แต่พอได้ฟังตอนนี้ มันช่างเป็นคำขอที่ไร้สาระ ที่หล่อนไม่อาจให้ได้ เพราะอะไร...ทั้งๆที่เมื่อก่อนหล่อนคิดและฝันถึงภาพที่ใช้ชีวิตกับเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่มันก็ต้องมาฝันสลายเพราะเรื่องที่เขาหักหลัง


    " งั้นก็ชวนแมรี่หรือมาร์คมานั่งทางด้วยสิคะ "

    ภาคินกลั้นยิ้มออกมาทันทีที่ได้ฟัง นับว่าหล่อนยังปกติอยู่บ้าง เพราะถ้าไม่ปกติคงตอบว่า ' ค่ะ ' หรือถ้าจะหักหาญน้ำใจคงจะตอบว่า ' ไม่ ' 

    " โอเค เพลาพักผ่อนเถอะ บายครับ "

    " ค่ะ "

    ญาณกาลปิดประตูห้อง เดินกลับเข้ามาก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง ไม่ใช่ร่างกายที่เหนื่อย แต่กลับเป็นจิตใจต่างหาก ร่างบางพลิกตัวนอนหงาย ลืมตาโพลงครุ่นคิดถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง

    ไม่เข้าใจ...ทำไมหล่อนถึงเริ่มไม่รู้สึกอะไรเมื่อได้อยู่ใกล้ภาคิน ทั้งๆที่เมื่อก่อนหล่อนแค่ได้ยืนใกล้ๆก็มีความสุขแล้ว แม้แต่ในวันที่เขาทิ้งไป หล่อนก็ยังเฝ้าคิดถึง นึกถึงเรื่องดีๆที่เคยทำด้วยกันจนเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ และมันก็ยังตอกย้ำว่าหล่อนยังรัก แต่ความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นมาก็คือความเกลียดชัง ที่อาจเรียกได้ว่าทั้งรักทั้งเกลียด

   แม้กระทั่งวันที่เขากลับมาอีกครั้ง หัวใจมันยังเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเขาเข้ามารับไม่ให้หล่อนตกในสระน้ำ แต่มาวันนี้ ทุกอย่างกลับเปลี่ยน แม้เขาพยายามจะจับมือหล่อนเวลาเดินข้ามถนน ยังรู้สึกไม่อยากให้มาสัมผัส 

    ไม่ใช่รังเกียจ...แต่แค่กลับหวงตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ผิดกับอีกคน ที่ยิ่งนึกถึงสัมผัสที่เขาเคยมอบให้ กลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

    นัยน์ตาหวาน หลับลงนึกถึงภาพสัมผัสที่เคยได้รับ...ยามที่เขากอดรัดไล้สัมผัสไปตามร่างกาย มันช่างเร่าร้อน ปลุกอารมณ์หล่อนได้กระเจิง

    
สัมผัสการจูบที่อ่อนหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความเร่าร้อนปะพรมไปทั่วร่างกาย มือหนาที่สัมผัสปลุกอารมณ์ กับแขนแกร่งที่คอยโอบกอดประคับประคองยามที่หล่อนไม่มีเรี่ยวแรงเพราะอารมณ์พิศวาส ทุกจังหวะ ทุกการโอบกอด ล้วนแต่ทำเอาหล่อนแทบลืมความเป็นตัวเอง ปล่อยให้เขาทำตามใจจนลืมความเขินอาย

    ใบหน้าหล่อกับนัยน์ตาหวานเยิ้มที่ก้มลงมามองทุกครั้งเมื่อหล่อนอยู่ในอารมณ์วาบหวาม แทบสำลักความสุขกับจังหวะรักที่เขามอบให้  ทำเอาสติยิ่งกระเจิงปล่อยตัวปล่อยใจให้อยู่ใต้อำนาจเขาจนหมดสิ้น

    ญาณกาลลืมตาขึ้นฉับพลันเมื่อความร้อนรุ่มทางร่างกายทำเอาหล่อนนอนต่อไปไม่ได้ ต้องลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็ต้องจัดการกับคนที่ทำให้หล่อนรู้สึกเช่นนี้  มือเรียวตัดสินใจกดโทรศัพท์ไปยังเมืองไทย ขณะนี้ที่โน่นคงเป็นเวลาหัวค่ำ อย่างน้อยก็คงจะเลิกเวรตรวจคนไข้แล้ว ยังไงก็ต้องโทรจนกว่าจะรับให้ได้

    เสียงรอสายดังขึ้นอยู่นายจนหลุดไป จนหล่อนต้องต่อสายเป็นครั้งที่สาม และในที่สุดก็มีคนรับซะที

     " ฮัลโหลค่ะ "

    ญาณกาลนิ่งอึ้งไปต่อไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวรับสาย ไม่ใช่ชายหนุ่มที่หล่อนต้องการต่อสายด้วย มือเรียวดึงโทรศัพท์กลับมาดูรายชื่อที่โทรออกอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะตัดสินใจครู่หนึ่งเพื่อขอสายคนที่ต้องการพูดด้วย

    " ขอสายจุลจักรค่ะ "

    ญาณกาลพยายามทำเสียงให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

   " หมอจักรเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ค่ะ "

   เปลี่ยนเสื้อผ้า !!

    
ญาณกาลถึงขั้นช็อคกับคำตอบที่ได้รับ ยกนาฬิกาขึ้นมาดูอีกครั้งก่อนจะคำนวนเวลาที่เมืองไทย ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาประมาณสามทุ่ม ก่อนที่คำถามจะตามมาอีกว่าทำไมจุลจักรกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ?

    " จะรอสายมั้ยคะ "

    " ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร ขอบคุณมากค่ะ "

    ญาณกาลรีบวางสายก่อนที่เสียงพูดจะสั่นไปกว่านี้ หัวใจเต้นรัวกับสิ่งที่ได้รับฟังเมื่อครู่ แทบอยากจะกลับไทยเดี๋ยวนี้ซะด้วยซ้ำ ขณะที่ความคิดต่างจินตนาการไปต่างๆนาๆถึงสิ่งที่ได้รับฟัง ไปต่อไม่ถูกจนต้องขอวางสายมาตั้งหลัก

    เวลาสามทุ่ม...

    ผู้หญิงรับสาย...

    กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่...

    แล้วจะให้คิดว่าอะไรได้บ้างล่ะ ถ้าไม่ใช่เรื่องอย่างว่า

    " จุลจักร...นี่นาย... "

    น้ำตาคลอทันทีที่คิดได้ถึงตรงนี้...นี่หล่อนไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน เขาถึงกับทนไม่ได้ต้องไปหาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เลยหรอ นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่หรือว่าติดใจในรสสัมผัสของผู้หญิง...แล้วนี่จะให้หล่อนรอสายเขาอย่างนั้นหรอ มันแทบไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กลับถึงไทยเมื่อไหร่ คงต้องถามให้รู้เรื่อง แล้วอย่าหวังว่าจะได้เข้าใกล้หล่อนอีกเลย

    ญาณกาลล้มตัวนอนลงกับความคิดฟุ้งซ่าน สับสนจนแทบบ้า เมื่อคิดไปถึงเรื่องชายหนุ่มกับหญิงสาวที่รับสาย ในขณะที่คนที่เมืองไทยค่อยๆออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะการเข้าร่วมผ่าตัดกับทีมแพทย์หลายชั่วโมงเพิ่งเสร็จสิ้นได้ไม่นาน

    " เธอว่าไงบ้างครับ "

    เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า 

    " ไม่ว่าอะไรจ้ะ สงสัยกำลังช็อค ที่มีผู้หญิงอื่นมารับโทรศัพท์สามี " 

    " ผมให้พี่จินรับน่ะดีแล้วครับ "

    จุลจักรเอ่ยเรียก ' จินนา ' พี่สาวคนเดียวของเขาที่เกิดจากภรรยาคนแรกของเจ้าสัวอนันต์ บิดาของเขา ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือคืน

    " งั้นพี่จะไม่ถามนะว่าโกรธเรื่องอะไรกัน นี่จ้ะ...ปาร์ตี้งานวันเกิดแม็กซ์ "

   " โทรมาบอกก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นต้องลำบากมาเอง นี่ก็ดึกแล้วด้วย "

   " แหม ก็พี่คิดถึงน้องชาย เลยแวะมาหาด้วยไง แล้วนี่ต้องอยู่เวรที่โรงพยาบาลด้วยรึเปล่า "

   " ไม่ล่ะครับ ผมเพิ่งผ่าตัดเสร็จ เดี๋ยวเช็คตารางงานก่อน แล้วก็จะกลับเลย "

    จุลจักรยิ้ม ก่อนจะรับบัตรเชิญปาร์ตี้วันเกิดหลานชายของเขาที่จะจัดขึ้นในไม่กี่วัน ก่อนจะเดินออกไปส่งพี่สาวของเขาที่รถ

    " พี่ภูมิล่ะครับ "

   " ไปรับน้องแม็กซ์จ้ะ งั้นพี่ไปก่อนนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะจักร "

   " ครับ "

      จุลจักรรับคำ ก่อนจะมองดูรถของพี่สาวที่ขับออกไป พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นหลายครั้งขณะเขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า จนจินนาต้องตะโกนบอกว่าญาณกาลโทรเข้ามา แล้วถามเขาว่าจะรับ สายมั้ย ในตอนนั้นเขารู้ดีว่าถ้าหากรับสายก็คงจะใจอ่อนอีกตามเคย สู้หาเรื่องซักอย่างให้ญาณกาลได้คิดมากซักนิดคงจะดีกว่า แม้ในใจจะอยากได้ยินเสียงจนแทบบ้า แต่ก็ตัดสินใจให้พี่สาวของเขารับสายแทน แล้วให้บอกไปว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

     ในเมื่อกลัวใจตัวเอง ก็คงต้องทำแบบนี้...แม้มันจะเสี่ยงทำให้หล่อนเข้าใจผิด แต่ก็ต้องยอม
     
##############

 
      อ๊ากกกกกกกกก  ขอแก้ไขข้อผิดพลาดหน่อยนะคะ เรื่องเวลา จำได้แค่ เวลาที่ไทยห่างกับอังกฤษ 6-7 ชม.  แต่ลืมค่ะว่าเวลาที่ไทยเร็วกว่าอังกฤษ 555  ขอขอบคุณ คุณ Onyx Indy ด้วยนะคะ
ตอนนี้ Rewrite เรื่องราวบางส่วนแล้วนะคะ หากมีข้อผิดพลาดอะไรอีก แชร์ได้เลยค่ะ
ขอบคุณทุกคอนเม้นนะคะ แล้วก็ทุกข้อผิดพลาดที่ได้แบ่งปันมา จะนำกลับไปรีไรท์อีกครั้งก่อนส่ง สนพ.แน่ค่ะ
 
    


ตอนนี้นิยายวิวาห์จ้าง ติด Top ของนิยายรวมแล้วนะคะ  ช่วยกันค่ะๆ ช่วยให้คนื่อนๆได้รู้ถึงความน่ารักของคุณหมอจุลจักรกัน 555
 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิวาห์จ้าง (ปกหนังสือค่ะ จากสนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ) ตอนที่ 15 : Ep.14 อยากให้รู้คิดถึงเธอขนาดไหน 100% Rewrite , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 41094 , โพส : 300 , Rating : 2665 / 547 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12

#300 : ความคิดเห็นที่ 11421
โอ๊ยย อะไรกันเนี๊ยะ สามีภรรยาคู่นี้ ><
PS.  
Name : DarThailand< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DarThailand [ IP : 171.99.44.225 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กรกฎาคม 2557 / 22:36

#299 : ความคิดเห็นที่ 11254
หึงไปซะเถอะ เพลาเอ๋ย ฮ่าๆๆๆๆๆ
PS.  ที่นี่!! ไม่มีอะไรมาก เป็นเพียงสถานที่ๆเก็บคลังนิยาย ที่ชอบ=,.=;; หลงเข้ามาแล้ว!! ไงๆก็ช่วยดูๆหน่อยนะ รัก Writer ทุกๆคนเลยจ้าา า^___^
Name : Pearendless< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pearendless [ IP : 125.26.63.74 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2557 / 20:06


#298 : ความคิดเห็นที่ 10916
ภรรยามารับ น่ารักจังเลย
Name : Patcharapun Jaitung< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Patcharapun Jaitung [ IP : 118.172.210.158 ]
Email / Msn: sketch.art(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 09:57

#297 : ความคิดเห็นที่ 10875
ชอบแผนของพี่หมอสุดๆๆ เบยย...
 เพลาจะได้รู้ใจตัวเองสักทีว่าคิดยังไงกับพี่หมอ
Name : stron.amy12< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ stron.amy12 [ IP : 1.47.135.24 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มิถุนายน 2557 / 22:32

#296 : ความคิดเห็นที่ 10831
เสี่ยงมาก แต่นางเอกก็สมควรโดนซะบ้าง ฮ่าๆๆๆๆ ชั่นเป้นแม่ยกฝั่งผู้ชายย่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  ~~~~ I Love everything In My life ~~~~
Name : sunshine< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunshine [ IP : 182.52.180.178 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2557 / 22:42

#295 : ความคิดเห็นที่ 10714
หน่วงจัง สงสารคุณหมอ น้ำตาเกือบร่วงแนะ
Name : SodaN+N< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SodaN+N [ IP : 125.24.192.204 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 15:56

#294 : ความคิดเห็นที่ 10136
เอาใจช่วยคุณหมออออ เพลงรู้ใจตัวเองได้แว้ววววว <3
Name : EleJEEN< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EleJEEN [ IP : 110.169.185.163 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มิถุนายน 2557 / 00:54

#293 : ความคิดเห็นที่ 10038
เอาใจช่วยหมอด่วนๆ ทำไมหมอน่ารักแบบนี้ งื้ออออ
PS.  แม่ยก YOONHAE น้องกวาง
Name : Meduza< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Meduza [ IP : 223.206.250.24 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มิถุนายน 2557 / 22:00

#292 : ความคิดเห็นที่ 9763
หมอออน่ารักที่สุด อบอุ่นสุดๆ
Name : Sakaoduean Permpool< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sakaoduean Permpool [ IP : 171.7.210.17 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2557 / 16:30

#291 : ความคิดเห็นที่ 9623
โอ้ย อิเห่ คิดได้ไงเนี่ย จักร แต่ก็ดีเหมือนกัน เพลา จะได้รู้ใจตัวเองซักที
PS.  ชอบอะไรที่มันตรงกับจินตนาการเรา ฮุนฮาน ฮุนฮาน ฮุนฮาน
Name : mm_exo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mm_exo [ IP : 49.230.86.150 ]
Email / Msn: baby.mildmint.21(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2557 / 18:36

#290 : ความคิดเห็นที่ 9094
หมอจักรเจ้าแผนการ
Name : TiNa< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TiNa [ IP : 49.230.160.130 ]
Email / Msn: chorz(แอท)windowslive.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2557 / 13:01

#289 : ความคิดเห็นที่ 8811
ท้องงงงงงงงงง แล้ววววววววววว เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  สู้ๆนะคะ
Name : น้ำเพชร เม็ดงาม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำเพชร เม็ดงาม [ IP : 171.96.243.42 ]
Email / Msn: kistygirl(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2557 / 07:43

#288 : ความคิดเห็นที่ 8425
เป็นหมอก็งอนเป็นนะ กรี๊ดดดดด
Name : แว่นพลาสติก< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แว่นพลาสติก [ IP : 50.33.218.146 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2557 / 04:58

#287 : ความคิดเห็นที่ 7932
ตายๆๆ งอนกันใหญ่แล้วเนี่ย
Name : เนม [ IP : 223.207.169.55 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 เมษายน 2557 / 12:57

#286 : ความคิดเห็นที่ 7864
โอ้วตอนนี้ปะทะอารมณ์กันอย่างหนักเลยแต่สุดท้ายก็จบที่เตียงเช่นเดิม-,-น่ะค่ะแหมๆก็สามีกันนี่น่ะไม่ให้จบที่เตียงจะไปจบที่หนายยยยย5555 ยกโทษให้กันเร็วๆน่ะค่ะ
Name : argent< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ argent [ IP : 118.174.85.73 ]
Email / Msn: sasithorn_yata(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2557 / 21:34

#285 : ความคิดเห็นที่ 7749
สงสารจักรอ่ะ เกือบจะได้กอดแล้วเชียว โดนเพื่อนส่งลูกมาขัดซะได้ 55555555
Name : fevor< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fevor [ IP : 125.26.102.253 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2557 / 11:53

#284 : ความคิดเห็นที่ 7591
โอ๊ยจะเป็นลม (ทำหน้าแบบคนหื่น=[00]=)
PS.  oHo wOw
Name : Mr_OhO< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr_OhO [ IP : 1.47.201.44 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2557 / 14:19

#283 : ความคิดเห็นที่ 7436
ใช่ๆดีแล้วหมอจักรทำให้เพลารู้ซะบ้าง  จะได้ไม่เห็นหมอจักรเป็นของตาย  จะทำยังไงก้ได้  ไม่คิดคิดจิตใจความรู้สึก  เห็นด้วยกับคห.ที่1864มากๆ
PS.  
Name : เมมฟิส< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.98.6 ]
Email / Msn: junsiri_k(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2557 / 10:31

#282 : ความคิดเห็นที่ 7309
 
มีงานไหน---- จ่ายเงินให้ทุกอาทิตย์ไหม... เลิกเครียดกับปัญหาเงินไม่พอใช้ กับการต้องรอ.. เงินเดือนออก ตั้ง 30วัน!!

*** เงิน คือ สิ่งที่ทุกๆคนปฏิเสธไม่ได้ LDS Thailand *** 

----------- เปิดรับสมัคร แล้ว ------------
ส ร้ า ง เ งิ น ให้ กั บ ตั ว เอ ง แบบ ไ ม่ มี ขี ด จำ กัด ++++

รับ !! 18 ++ หญิง&ชาย บริษัทจ่ายผลตอบแทนให้ 
WeeK / WeeK ลงทะเบียนรับสิทธิ์ & สวัสดิการเที่ยวฟรี!! ทั้งในและต่างประเทศ 

***ดูรายละเอียดเพิ่ม ***

----
http://www.work2income.com/?id=kanraya
 

สนใจติดต่อ : 091-098-8087 (กิ๊ก)
ข อ อ ภั ย ห า ก ข้ อ ค ว า ม นี้ ร บ ก ว น ท่ า น *
Name : kukkik963< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kukkik963 [ IP : 180.183.102.248 ]
Email / Msn: kanraya741(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2557 / 01:56

#281 : ความคิดเห็นที่ 7263
5555
PS.  ติดต่อได้ ตามชื่อ (Don\\\\\\\'t get to close. It\\\\\\\'s dark inside. This where my demons hide. )
Name : Blue_Demons< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Blue_Demons [ IP : 171.7.249.94 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2557 / 11:51

#280 : ความคิดเห็นที่ 6868
นางเอกของเราจะทำไงต่อไปนะ -..-
PS.  =____=
Name : Sun''Day< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sun''Day [ IP : 1.0.193.13 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:57

#279 : ความคิดเห็นที่ 6772
เริ่มการแก้แค้นแสนรักแล้ว ฮี้ววววววว
PS.  Love Love
Name : VaCaBi_LoveLy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ VaCaBi_LoveLy [ IP : 125.27.0.167 ]
Email / Msn: vacabilovely(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:09

#278 : ความคิดเห็นที่ 6666
หมอก็เข้าใจทำให้เพลาคิดมากบ้าง อิอิ แอบเข้าข้างคุณหมอ ><
Name : noon3456< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noon3456 [ IP : 202.44.135.34 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:14

#277 : ความคิดเห็นที่ 6010
คุณหมอ ทำไมเจ้าเล่ห์แบบนี้ ที่แท้เรื่องแต่งงานก้เป็นแผน ระวังว่าเพลารู้เรืองแล้วจะโกรธเอานะ ตอนนั้นก็ไม่รู้จะเอาใจช่วยยังไงแล้ว สงสารก็สงสาร แอบรักมานาน แต่ก็ใช้่เลห์ในการได้มา
Name : ผ่องจ้า [ IP : 61.19.236.2 ]
Email / Msn: -
วันที่: 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:25

#276 : ความคิดเห็นที่ 5927
ถึงตอนนี้จะน้อย มีฉากหวานๆให้อ่านแค่นิดเดียว แตก้โคตรฟินเลยค่าาาาา >< โอ้ยยยยย อ่านไปเขินไปยิ้มไปฟิยไป น่ารักเกินไปแล้วนะคู่นี้ >/////< รอๆๆๆๆ มาอัพต่อไวไวค่าา เค้าเปน กลจ ให้ไรต์อยู่น้าาา
Name : Meixiuyun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Meixiuyun [ IP : 27.55.211.247 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:46

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Dek-D ชวนน้องๆ ส่งเรื่องสั้นวันแม่หัวข้อ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android