สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Winter of love ฤดูแห่งความอบอุ่น

ตอนที่ 16 : สวยซ่าแสบทรวง หวานเศร้าปนเหงา100%


     อัพเดท 18 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: อบอุ่น, ละมุน, ยอมเมียคนเดียว, จะตายหากขาดเธอ, ยอมทุกอย่างเพื่อเธอ, เคี้ยวหญ้าอ่อน, นางเอกใสแอบร้าย, เจ้าของบริษัทตกหลุมรักพนักงาน, พระเอกน่ารักน่าหงิก, พระเอกหื่นได้ตลอดเวลากับนางเอก
ผู้แต่ง : สิมัณตรา/ภีรนี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สิมัณตรา/ภีรนี Email : anatasea(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/panadajanjaroen
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 74 Overall : 3,244
18 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 64 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Winter of love ฤดูแห่งความอบอุ่น ตอนที่ 16 : สวยซ่าแสบทรวง หวานเศร้าปนเหงา100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 142 , โพส : 0 , Rating : 14 / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


             

                 เธอไม่คิดว่าการมาหาเขาครั้งนี้จะได้ยินข่าวร้ายขนาดนี้ รมิดายืนอึ้งตะลึงงันหูอื้ออึงรู้สึกได้ว่าชาไปหมดทั้งตัว ไม่มีแรงที่จะก้าวต่อจำต้องทรุดลงนั่งเก้าอี้ที่เคยนั่งทำงานหน้าห้องเมื่อก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะได้เลื่อนตำแหน่งจากผู้ช่วยกลายเป็นคู่ข้างกายเขาในชั่วข้ามคืนที่เขาทึกทักเอาเองว่าหล่อนเป็นของเขาเพียงผู้เดียว แต่เขาน่ารักกับเธอมากจนแน่ใจว่าเขามีเธอแค่คนเดียว ไม่มีผู้หญิงอื่นอีก ความผิดหวังสั่นสะท้านอยู่กลางทรวงอก น้ำตาค่อยรินไหลออกมาช้า รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟากลงกาลงหัวใจและตอนนี้หัวใจของเธอกำลังมอดไหม้ ไม่เหลือสภาพที่สวยงามอีกต่อไป

                รมิดานั่งนิ่งตลึงงันตรงนั้นได้สักครู่ ก็ต้องชะงักเพราะตอนนี้มีบางคนกำลังเดินมาหาเธอ รีบปาดน้ำตาทำเสียงให้ปกติอย่างรวดเร็ว แม้จะยากเย็นเต็มทีนักก็ตาม

                “คุณพี เอ่อ เมื่อกี้คุณวัตโทรสั่ง กาแฟสอง โกโก้หนึ่งและขนมสำหรับลูกของเขาด้วยค่ะ ฉันรับโทรศัพท์ เขาไม่รู้ว่าเป็นใครจึงวางไป ช่วยจัดไปให้เขาทีนะค่ะ พอดีมีธุระด่วนกับหนูฉายค่ะ เดี๋ยวรีบไปก่อนนะค่ะเดี๋ยวไม่ทัน” รมิดาพูดจบก็ไม่ฟังเสียงอะไรอีกต่อไป เดินลิ่วๆ ลงไปอย่างรวดเร็วไม่อยากฟังใครทั้งนั้น ณ เวลานี้สภาพจิตใจของเธอบอบช้ำเหลือเกิน ไม่ไหวจะอยู่สู้หน้ากับใครได้อีก เธอเป็นเมียน้อยเขางั้นหรอ คำๆ สะเทือนจิตใจของหัวใจรมิดาอย่างแรงเดินออกไป น้ำตาก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย ไม่รู้จะไปไหน รู้อย่างเดียวว่าอยากได้ให้พ้นสภาพเดิมๆ ให้เร็วที่สุด ไม่อยากเจอใครทั้งนั้น

                รพี ส่งเสียงโบกมือเรียกรมิดากลับเพื่อจะถามว่า ให้บอกคุณวัตไหม แต่เธอไม่อยู่รอฟังรีบเดินลิ่วฉิวไปเลย พาลให้งวยงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งได้รับเมื่อสักครู่ เจ้านายมีลูกแล้ว ลูก ลูก ใครว่ะ แอบไปทำตอนไหน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยเห็นว่าไปทำใครท้อง หน้าเลขาหนุ่มยุ่งละมันพันตูไปหมด แต่ก็ไปจัดของตามที่เจ้าได้สั่งเอาไว้ และยกไปเสริฟในห้องทันที ก็ได้เห็นสาวนางหนึ่งท่าทางสวยราวกับหุ่นนางแบบ แม้จะมีลูกแล้วแต่หุ่นเธอก็ไม่มองว่าเป็นคุณแม่เลย กลับสวยมากจนเขาเองยังอดที่จะละสายตาจากหล่อนไม่ได้เช่นกัน

                “ของที่สั่งได้แล้วครับ” เลขาหนุ่มบอกเสียงเรียบ แต่สีหน้าฉายแววกังวลเล็กน้อย คิดว่าคืนนี้เจ้านายคงได้มีเรื่องยาวแน่นอน เพราะเมื่อสักครู่หมอนข้างเพิ่งจะเดินออกไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ครั้นจะบอกตอนนี้ก็แขกคนนี้เขาก็ไม่รู้จักซะด้วย เพราะเรื่องเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย แต่..... เขาหันแล้วหันอีกจะบอกดีหรือไม่บอกดี ถ้าไม่บอกจะเป็นเหมือนคราวก่อนไหม ยืนหันรีหันขวางอยู่หน้าห้อง ไม่รู้จะเอากับชีวิตเจ้านายดี

                “มีอะไรหรือเปล่านายพี เห็นสีหน้าไม่ค่อยดีนัก” ภควัตเห็นท่าทางเลขาลุกลี้ลุกลนชอบกล จึงถามไปเผื่อมีธุระด่วนจะได้รีบรวบรัดตัดความอย่างรวดเร็วเพื่อจะไม่ทำให้เสียงาน

                “ครับนาย เอ่อ เมื่อสักครู่ใหญ่ คุณรมิดาเธอมาอยู่หน้าห้อง แล้ว เอ่อ คือ” รพีอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดว่าไงดี ครั้งก็ไม่รู้สาวตรงหน้าสำคัญกับเจ้านายเหมือนกันอ้ำอึ้งไม่รู้จะเริ่มไงดีเหมือนกัน

                “มีไรก็พูดมา” ภควัตเห็นเลขาอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดสักทีพาลให้หงุดหงิดในใจ

                “เธอรับโทรศัพท์แล้วคิดว่าเธอน่าจะช็อกที่เจ้านายมีลูกแล้ว แต่เธอบอกว่าจะไปหาคุณหนูฉายครับ แต่ผมคิดว่าไม่ผมว่า....”

                ยังไม่ทันที่เลขาจะพูดจบเขาก็ลูกพรวดขึ้นไปทันทีด้วยความตกใจ ตอนที่พูดไปก็ไม่คิดว่าจะเป็นรมิดาที่เป็นคนรับสาย ไม่รู้จะเข้าใจว่าไง คิดเองไปไกลแล้วหรือยัง ที่สำคัญกลัวเธอจะหนีไปแบบคราวก่อนอีก ได้ยินรพีพูดไม่ทันจบดีก็เสียวสันหลังวาบ ไม่รู้ว่าจะตอบเรื่องนี้อย่างไรดี แต่ตอนนี้ช่างมันไปก่อนหาตัวเธอให้พบก่อนเป็นดีที่สุด ทั้งที่ก่อนหน้าเห็นว่ามีเหตุการณ์หน้ากลัวว่าคนปองร้ายอรุณฉายเธอตกอยู่ในสถานการณ์ด้วยก็ใจหายใจคว่ำไปรอบหนึ่ง และพอทราบว่าเธอปลอดภัยดี ก็เลยฝากไว้ที่ออฟฟิตของเพื่อนรักเพื่อนแค้นก่อน ค่อยไปรับตอนเสร็จธุรคิดว่าจะเลี้ยงปลอบขวัญสักหน่อย แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องขึ้นมาอีก

                “โอ๊ย อกอีวัต จะแตกอยู่มะรอมมะร่อ ไม่มีเรื่องสักวันจะตายหรือไงก็ไม่รู้ ที่สำคัญเรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่าเรื่องของเธออีกแล้ว โอ๊ยปวดกะบาล” เขาเดินไปบ่นไปท่าทางหัวเสียสุดๆ ใจก็กลัวว่าหล่อนจะหนีไปอีก แต่ก็ยังเชื่อว่าหล่อนต้องไปหาคนที่คอยปรับทุกข์เป็นแน่ เมื่อออกมาจากบริษัทได้ก็กระโดดขึ้นรถบึ่งแน่วไปหาเพื่อนรักของเธอทันที คิดว่าต้องอยู่ด้วยกันเป็นแน่

ไม่มีวันไหนที่หญิงสาวจะไม่ไปขลุกอยู่กับเธอเลย ดังนั้นค่อนข้างมันใจ

                “หนูก้อยออกไปนานแล้วหรอ แล้วไม่กลับมาอีกใช่ไหม” ภควัต ถามย้ำแล้วย้ำอีกจนทั้งคู่เริ่ม สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมเขาถึงกลับมาถามหาสาวน้อยที่นี่อีกทั้งที่ออกไปนานแล้ว

                “เกิดไรขึ้นค่ะ” อรุณฉายถามด้วยความเป็นห่วงระคนสงสัย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นและไม่ได้ไปหาภควัต เธอจะไปไหนได้

                “เธอเข้าใจผิดนิดหน่อยครับ” ฉายหนุ่มบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าตอนนี้สาวน้อยหายไปไหน และจะต้องไปตามหาที่ไหน โทรไปเธอก็ไม่รับโทรศัพท์อีกต่างหาก ยิ่งคิดยิ่งร้อนรนในหัวใจยิ่งนัก ความกลัวบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา เขากลัวไปหมดกลัวว่าจะเสียสาวน้อยไปตลอดชีวิต

                “เดี๋ยวหนูฉายโทรเองดีกว่าค่ะ คิดว่าเธอคงจะรับถ้าไม่ใช่เบอร์คุณวัต” อรุณฉายขันอาสาช่วยชายหนุ่มตามหาเพื่อนสาว เพราะเธอเองก็เป็นห่วงสาวน้อยเพื่อนรักไม่แพ้กัน ท่าทางอ่อนต่อโลกอ่อนแอแบบนั้นกลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น และไม่อยากให้เป็นแบบนั้นซะเลย

                รมิดาเดินมาหยุดอยู่ที่เดิม ที่จากไปก่อนหน้านั้นไม่นาน นั่งเหม่อลอยไปเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เธอพยายามไม่เอาเรื่องอะไรมาคิดให้ปวดหัวอีก พยายามปล่อยใจให้โล่งๆ ว่างๆ เพราะเมื่อไหร่ที่จิตใจโล่งโปร่งสบายแล้ว เธอจะคิดหาทางออกได้ดี กว่าตอนนี้ที่วุ่นวายใจ สาวน้อยเห็นม้านั่งอยู่ริมน้ำจึงเดินไปนั่งอยู่ตรงนั้น ตอนนี้หัวใจของเธอเริ่มอ่อนแออีกครั้ง จึงอยากกลับมาเติมพลังอีกครั้ง เพื่อที่จะมั่นใจว่าจะมีกำลังไปเจอความจริงอันแสนเจ็บปวด ไม่รู้ว่านี่จะเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ตัดสินใจคบกับชายหนุ่มแล้วมีน้ำตา แม้จะเข้าใจดีว่าความรักก็ต้องมีสุขมีทุกข์ แต่หัวใจมันไม่เคยยอมรับความจริงในข้อนี้เลย

                รมิดานั่งได้สักพักใหญ่ๆ ก็มีเสียงเรียกเข้าเป็นเบอร์ของอรุณฉายเธอจึงกดรับ เพราะเพื่อนเธอคนนี้อยู่ด้วยครั้งไหนก็สบายใจทุกครั้งไป

                “ฮัลโล ” รมิดาตอบรับเสียงในโทรศัพท์สั่นๆ

                “หนูก้อย หนูก้อยอยู่ที่ไหน คุณวัตตามหาไม่เจอ” อรุณฉายกรอกคำถามใส่โทรศัพท์ทันที อยากรู้ครามครันว่าเพื่อนสาวเป็นอย่างไรบ้าง

                “อ๋อ หนูก้อยมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะจ๊ะ อย่าเป็นห่วงเลยเดี๋ยวสักพักก็กลับแล้วจ๊ะหนูฉาย” รมิดาตอบเพื่อนสาวไปเพราะไม่อยากทำให้ใครเป็นห่วง และวุ่นวายใจเพราะเธอ จะหลบหน้าไปทางไหนก็ไม่พ้นสายตาของภควัตอยู่ดี เพราะเขารู้หมดแล้วว่าเธอรู้จักใครบ้าง ก็เลยตัดสินใจมาหลบเงียบๆ คนเดียวสักพัก

                “อ่าว หรอ นึกว่าหนีไปไหนซะอีก เห็นคุณวัตกระหืดกระหอบมาหา” หนูฉายลดความร้อนใจลงเล็กน้อย ทั้งที่ก่อนหน้ากลัวแทบแย่กลัวว่าเพื่อนจะหนีหายไป

                “ป่าวจ๊ะ” รมิดาตอบเรียบ พยายเค้นเสียงออกมาให้ใสที่สุด ไม่ให้สั่นเครือ

                “หนูก้อยนี่ผมเองนะ อยู่ที่ไหนผมจะไปรับ” ภควัตแย่งโทรศัพท์มาคุยเอง ร้อนใจนักที่เธอหายไปเฉยๆ ไม่บอกใครและรู้จากเลขา เธอคงจะเข้าใจผิดเรื่องเมื่อกลางวันด้วย อยากอธิบายให้เข้าใจ ไม่อยากให้เข้าใจผิดกันแบบนี้

                “อยู่ตรงสวนใกล้ออฟฟิตคุณนั่นแหละค่ะ เดินเล่นคิดว่าสักพักก็จะกลับไปคิดว่าคุณมีธุระเลยไม่เข้าไปกวน” รมิดาตอบเลี่ยง ไม่อยากเจอหล่อนตอนนี้ที่กำลังอ่อนแอเท่าไหร่นัก อยากให้เขาเจอเธอตอนที่สดใส มีความสุข หากวันหนึ่งต้องลาจากันจริงๆ จะได้จำภาพที่เธอยิ้ม หัวเราะเอาไว้ ไม่อยากให้เจอตอนร้องไห้

                “คุณรอตรงนั้นแหละเดี๋ยวผมไปรับ” ชายหนุ่มบอกเสร็จและรีบบึ่งรถไปหาสาวน้อยทันที ไม่อาจรอเวลาให้ปล่อยไปเนิ่นนานกว่านี้ได้อีกแล้ว เขาไม่ไว้ใจนักกลัวว่าเธอจะทำอะไรที่เขาคาดไม่ถึงไป กลัวจนหัวใจสั่นเทา ขับรถให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ไม่อยากให้รอนานจนกลับไปก่อน

                รมิดา วางโทรศัพท์พยายามข่มใจให้เป็นปกติที่สุด ไม่ให้เขารู้ว่าเธอหวั่นไหวกับเรื่องเมื่อกลางวัน ไม่ว่าเขาจะมีใครหรือไม่มีใคร มันก็เป็นสิทธิของเขา เธอไม่มีสิทธิยุ่งกับชีวิตส่วนตัวของเขา เธอไม่เจ้าของชีวิตของเขา แต่เขากลับเป็นเจ้าของชีวิตเธอ ช่างไม่ยุติธรรมซะเลย เขาจะทำอะไรก็ได้ นั่งพร่ำบอกตัวเองและปลอบใจไป จากนี้ไปเธอจะใช้ทุกนาทีให้มีค่าที่สุด เพราะว่าไม่รู้ว่าเวลาของเธอจะหมดลงตรงไหนเหมือน แต่ก็คงต้องมีสักวันที่วันนั้นมาถึง

                ภควัตขับรถด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และก็ทำเวลาได้ดีทีเดียว เพียงยี่สิบนาทีก็ถึงสถานที่ที่รมิดาอยู่ เขาทั้งวิ่งทั้งเดินหา เธอเพราะไม่รู้ว่าเธออยู่ตรงไหนกันแน่ สวนสาธารณที่นี่ก็กว้างใหญ่เช่นเดียวกัน เขาวิ่งจนเหนื่อยจนคิดว่าจะโทรหา แต่สายตาก็เหลือบมองเห็นเธอเข้าพอดี เธอนั่งอยู่ตรงริมน้ำคนเดียว พลันให้ใจชื่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นคิดว่าจะไม่เจอเธอแล้วกลัวว่าเธอจะหนีไป เขารู้สึกโล่งใจสุดๆ

                “ที่รัก มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับ” ภควัตเอ่ยถามทันที พร้อมทั้งทรุดลงนั่งข้างๆ เธอรั้งตัวเธอมากอดไว้กลัวว่าเธอจะหายไปอีก แค่ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนเพียงไม่กี่ชั่วโมง ก็แทบขาดใจตาย

                “มาสูดอากาศบริสุทธิ์ค่ะ ขี้เกียจนั่งรอคุณคิดว่านานเลยออกมารอ” รมิดาโกหกไปคำโต เพราะไม่ใช่ทั้งหมดที่พูดมาสักนิด เพียงแต่เธอไม่รู้จะไปที่ไหนต่างหากจึงมานั่งสร้างพลังอยู่ตรงนี้และไม่อยากให้เขาต้องมาวุ่นวายใจเพราะเธออีก ไม่อยากทำตัวมีปัญหาให้เขาเบื่อเร็ว

                “รพีบอกว่าจะไปหาหนูฉาย” เขาถามเหมือนไม่เชื่อในคำบอกเขาเธอ

                “ตอนแรกก็ว่าจะไปค่ะ แต่ว่าไม่อยากไปเป็นก้างรู้ว่าเขาสองคนคงต้องการเวลาส่วนตัว” รมิดาแอบอิงใบหน้าของตัวเองเข้ากับอกอุ่นของเขา เธอชอบทำแบบนี้ที่สุดมันทำให้รู้ว่าตัวเองอบอุ่นไม่รู้ว้าเหว่ ไม่รู้สึกว่าอยู่คนเดียว เขามีพลังที่ทำให้เธอคลายความกังวลใจได้หมด แม้ไม่ต้องพูดอะไรมากก็ตาม

                “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ภควัตถามอย่างเดาใจ สาวน้อยไม่ออกที่คิดว่าเธอต้องนั่งร้องไห้เหมือนครั้งก่อนๆ ที่ชอบเข้าใจผิด แต่ครั้งนี้ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ ทำให้ประหลาดใจแต่ก็ยังไม่ไว้ใจ เพราะผู้หญิงมักจะมีอะไรซับซ้อนมากกว่าที่คิดเสมอ

                “เปล่านี่ค่ะ” รมิดาตอบเสียงเรียบ ไม่แสดงความกังวลใจใดๆ ออกมาจากสีหน้าให้ได้เห็น แน่นอนเธอพับเก็บไว้หมดตั้งแต่เขาบอกว่าจะมาหาเธอแล้ว

                “เรื่องเมื่อตอน....” ไม่ทันจะพูดจบเธอก็เอานิ้วขึ้นมาปิดที่ปากเขาไว้

                “ไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ หิว”รมิดาเปลี่ยนเรื่องคุยทันที รั้งเขาลุกขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

                รมิดา เดินกอดเอวเขาไว้ซบหน้าเข้าที่ไหล่แข็งแกร่งของชายหนุ่มเดินไปอย่างรวดเร็วไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องนี้อีก เธอเองยังไม่พร้อมที่จะยอมรับความจริงตอนนี้ ได้แต่ยื้อเวลาออกไปก่อน รอให้พร้อมกว่านี้รับรองว่าหัวใจของเธอจะเข้มแข็งพอจะรับเรื่องราวทุกอย่างได้อย่างดี

                  หนูก้อย นางจะทำอะไรนะ ตอนนี้ไม่รู้จริงๆ นางคิดจะทำอะไร

           เขาว่ายามผู้หญิงเงียบๆ นี่น่ากลัวนักแหละ 

           ติดตามกันค่ะ เดี๋ยวรีบปั่นมาลงให้เร็วที่สุดไม่อยากให้ค้างกันนานค่ะ ไรเตอร์ก็อยากรู้เหมือนกัน นางมีแผนอะไรในใจหรือเปล่า
""""""""""'ไม่รู้ว่าคราวนี้จะ โดนอะไรบ้างนะพระเอกเรา ................ คิดว่าคงไม่หนักหนาสาหัสสากันมาก หรือเปล่าก็ไม่รู้สินะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Winter of love ฤดูแห่งความอบอุ่น ตอนที่ 16 : สวยซ่าแสบทรวง หวานเศร้าปนเหงา100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 142 , โพส : 0 , Rating : 14 / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android