อีกเรื่องที่ผมสังเกตเห็นก็คือการเปิดหัวนิยายในแต่ละตอนครับ
ช่วงแรกๆโอเคแล้วครับ มาสะกิดใจกับตอนล่าสุดสองตอนขาดการเปิดหัว
การเริ่มตอนด้วยบทพูดเลยนี่ผมไม่แนะนำให้ทำครับ เพราะมันจะทำให้อารมณ์ในเนื้อเรื่องเปิดไวเกินไปหน่อย
วิธีการเปิดหัวนิยายในแต่ละตอนมีหลายแบบครับ แต่ที่แนะนำคือน่าจะเป็นการเกริ่นนำสักหน่อย ถ้าเป็นการต่อสู้ที่พาดพิงมาจากตอนก่อน พอเปิดมาก็อธิบายสักนิดว่าตอนที่แล้วเกิดอะไรขึ้น แล้วมีจุดสำคัญอะไร สรุปช่วงสำคัญสัก 3-4 บรรทัดหรือสักย่อหน้าหนึ่งก็ได้ครับ
หรือถ้าเป็นการต่อสู้ที่กำลังต่อเนื่องก็ตีซีนมาที่หน้าตัวละคร หรือบรรยายบรรยากาศตอนนี้ของทั้งสองคนออกมาให้พอรู้ที่มาที่ไปก่อนครับ จากนั้นจึงค่อยเริ่มให้พูดกัน เวลาเริ่มอ่านใหม่จะรู้สึกถึงอารมณ์ต่อเนื่องกัน
ส่วนนี้เวลาแนะนำใครผมมักจะยกตัวอย่างว่าให้เราเป็น ผู้กำกับหนัง บ่อยๆครับ
ให้นึกว่าตอนเราดูหนัง แรกสุดผู้กำกับจะถ่ายกล้องไปที่ไหน ฉากรอบข้าง เล่นเทปเดิมสรุป หรือซูมไปที่หน้าตัวละคร อะไรทำนองนี้ จากนั้นจึงค่อยเริ่มในการพูดได้
ให้คิดแบบนี้เลยครับ เพียงแต่เราเปลี่ยนจากภาพมาเป็นตัวอักษรแทน แล้วนิยายจะดูมีมิติขึ้นอีกเยอะเลย
โดยรวมคร่าวๆก็มีประมาณนี้ล่ะครับ
เป็นจุดเล็กๆน้อยๆแต่ก็ไม่อยากให้มองข้ามครับ เพราะถือว่านิยายวางโครงและแต่งมาได้ดีแล้วครับ ปรับปรุงอีกนิด แล้วไปลุ้นกับเนื้อเรื่อง ที่เหลือก็ฉลุย
ปล. สำหรับแฟนฟิคโทโฮนี่ อาจต้องทำใจเรื่องจำนวนคอมเม้นต์ที่แวะมาทักทายหน่อยนะครับ อาจเกิดสภาพป่าช้าเอาง่ายๆ (ประสบการณ์ตรง) เพราะโทโฮเป็นกลุ่มตลาดเฉพาะกลุ่มหนึ่ง การขยายคอมเม้นต์ก็ทำได้เหมือนกันอย่างเช่นเอานิยายไปไล่ทะยอยลงในบอร์ดต่างๆที่มีกลุ่มโทโฮอยู่ครับ
ที่เหลือจากนั้นก็อยู่ที่ไฟในตัวเราแล้วล่ะครับ อดทน สนุกกับมัน แล้วสุดท้ายจะดีเอง ขอเป็นกำลังใจให้อีกแรงหนึ่งนะครับ
PS. Ragnarok Fiction - The legend of descendant -
เรื่องราวของตำนานรบตำนานรักบทใหม่