สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Olympus Online [สงครามเทพเจ้าออนไลน์]

ตอนที่ 9 : บทที่ 6 อาชีพของทากะ


     อัพเดท 11 พ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : Mac D Zicapo ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mac D Zicapo Email : noppadon47471(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/noppadon47471
< Review/Vote > Rating : 97% [ 504 mem(s) ]
This month views : 128 Overall : 161,778
1,592 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 409 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Olympus Online [สงครามเทพเจ้าออนไลน์] ตอนที่ 9 : บทที่ 6 อาชีพของทากะ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6229 , โพส : 9 , Rating : 88 / 19 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 6 อาชีพของทากะ

 

            ทากะออกจากร้านตีเหล็กก็เป็นเวลาสายแล้ว จากนั้นทากะตั้งใจว่าจะเดินชมเมืองในช่วงเช้า บ่ายแก่ๆค่อยไปล่าสัตว์มาทำอาหาร

            ทากะพบว่าเมืองมัสดิ้บนั้นเป็นเมืองในสมัยยุโรปกลางตัวเมืองเป็นแปดเหลี่ยม ใจกลางเมืองมีอาคารว่าการของเจ้าเมืองที่ทากะไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร ตัวเมืองทางทิศใต้ค่อนข้างจอแจเพราะเป็นแหล่งการค้า แต่ทางเหนือกับตรงกันข้ามมีวิหารเทพกรีกขนาดใหญ่อยู่ ทากะจึงสนใจและเข้าไปดูพบว่า วิหารนี้เป็นวิหารของเทพีอเธน่า ทากะจึงเข้าไป สักการะทำการเคารพ เพราะทากะคิดว่าถึงแม้จะเป็นเกมส์ก็ควรให้เกียรติแด่เทพเจ้า

            “พ่อหนุ่ม เจ้าเข้ามาในสถานที่อันศักดิ์สิทธ์นี้ด้วยเหตุอันใด” เสียงชราภาพดังมาจาก ชายชราที่แต่งกายในชุดขาวสะอาดแลดูคล้ายคนทรงของกรีก หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า สาวก

            “ผมมาสักการะ เทพีอเธน่าครับ” ทากะตอบแบบซื่อๆ

            “อย่างนั้นรึ งั้นก็เชิญตามสะดวก ขอให้เทพีอเธน่าอำนวยชัยแด่เจ้า” ชายชรากล่าวแล้วเดินจากไป

            เมื่อชายชราเดินจากไปทากะก็เดินเข้าไปด้านในของวิหารก็พบกับรูปปั่นของเทพีอเธน่า ซึ่งรูปปั่นของเทพองค์นี้ได้ปั่นออกมาได้ดูเข้มแข็งราวกับมีชีวิตจริงๆ พระองค์แต่งกายด้วยชุดเกราะสีทองอร่าม ในมือขวถือหอกอันแหลมคม ส่วนมือซ้ายถือโล่สีทองขนาดใหญ่

            “พี่ชายค่ะ” เสียงหวานใสดังขึ้นข้างๆทากะ

            “ครับ” ทากะตอบรับพร้อมหันไปมองยังที่มาของเสียงลึกลับก็พบกับเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก กำลังมองมาทางทากะด้วยดวงตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์

            “พี่มาทำอะไรที่นี้หรอค่ะ” เด็กหญิงเอ่ยถาม

            “มาสักการะเทพีอเธน่าจ้า แล้วหนูละ” ทากะตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

            “บ้านของหนูอยู่ที่นี้แหละค่ะ พี่ค่ะพาหนูไปเที่ยวได้ไหมค่ะ” เด็กสาวตอบและถามกลับ

            “ได้ซิ แล้วพ่อแม่หนูไม่ว่าหรอ?” ทากะตอบ พลางยื่นมือไปจูงมือเด็กน้อยออกไปเบื้องนอก

 

            “โอ๋ พ่อหนุ่ม เพราะเหตุใดเทพีจึงสนใจเจ้านะ” เสียงชราภาพของชายชราสาวกผู้ดูแลวิหารดังขึ้นด้านหลังเสาหินต้นหนึ่งหลังจากทากะเดินจากไปพร้อมกับหนูน้อย

 

            “ว้าว~~ พี่ชายมีม้ายูนิคอร์นด้วยหรอค่ะ” เด็กสาวพูดอย่างตื่นเต้นหลังจากทากะพาเธอมายังร้านอาหารเพื่อรับสัตว์เลี้ยงของเขา

            “หนูชื่ออะไรเนี่ย ยังไม่เห็นบอกพี่เลย” ทากะเอ่ยถาม

            “มิเนอร์ว่าค่ะ”เด็กสาวตอบพร้อมยิ้มให้ทากะอย่างอ่อนหวานน่ารัก

            “ไปเดินเล่นในเมืองกันเถอะ” ทากะพูดขึ้นพลางจูงไวท์ฟอร์คอร์นที่บรรทุกมิเนอร์ว่าเดินออกไปชมเมือง

            ทากะเดินจูงไวท์ฟอร์คอร์นไปทางทิศตะวันออกของตัวเมืองก็พบกับลานกว้างขนาดใหญ่ ซึ่งคาดว่าคงเป็นลานที่สร้างไว้ลองรับเทศกาลต่างๆ มีโรงแรมล้อมรอบลานกว้างแห่งนี้

          หลังจากนั้นทากะก็เดินลงไปทางใต้ของเมืองซึ่งเป็นบริเวณที่ผู้เล่นแออัดมาก แต่ทากะก็เดินต่อไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินอยู่ทากะได้แวะซื้อลูกกวาดให้หนูมิเนอร์ว่าแท่งหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนหนูน้อยจะถูกใจมาก

            แน่นอนว่าทากะที่เดินเล่นนั้นก็ตกเป็นเป้าสายตาของบรรดาผู้เล่นและNPC ที่อยู่บริเวณนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามากวนใจทากะมากนัก เพราะเหล่าผู้เล่นต่างคิดว่าทากะได้สังกัดสมาคมใหญ่ จึงไม่มีใครอยากมาลองดีเท่าไหร่

            “นายหยุดก่อน” เสียงของผู้ชายเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเจ้าของร่างที่เดินเข้ามาขวางเบื้องหน้าทากะไว้

            “มีอะไรหรอครับ?” ทากะถามกลับไปอย่างสงสัย

            “ส่งตัวเด็กคนนั้นมาให้พวกเราซะ เพราะพ่อของหนูนั้นติดหนี้พวกเรา” ชายคนนั้นกล่าว

            “ไม่จริงน่ะพี่ทากะ ” หนูมิเนอร์ว่ากล่าว ทางด้านทากะไม่ได้กล่าวอะไรเพียงแค่มองชายหนุ่มเบื้องหน้าตาเขม็ง

            “ถ้านายไม่ส่งนังหนูมาดีๆ คงต้องใช้กำลังแล้ว พวกเรา สิ้นคำพูดของชายหนุ่มคนนั้น ทากะก็พบว่าตนถูกล้อมแล้ว ด้วยชายฉกรรณ์ราว 5 คน แถมแต่ละคนก็ถือไม้ไว้ในมือทั้งสิ้น

            เมื่อเหล่าผู้เล่นเห็นเหตุการณ์ก็ต่างหยุดการเดินจับจ่ายสิ่งของ แปลงสภาพมาเป็นไทยมุงเต็มตัว

 

            ตูม! ยังไม่ทันไร เหล่านักเลงหัวไม้ก็โดนไวท์ฟอร์คอร์นปล่อยสายฟ้าใส่จนติดสภาวะช๊อกกันไปเป็นแถว เหล่าผู้เล่นต่างฮือฮากันใหญ่ที่เห็นความสามารถของยูนิคอร์น แต่ยังไม่ทันไร ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกับยูนิคอร์นที่บรรทุกเด็กหญิงก็หายไปจากสายตาของทุกคน

 

            ณ. ประตูเมืองทางใต้ที่ห่างจากจุดเกิดเหตุมาราว 200 เมตร

            “แฮกๆๆ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกำลังยืนหอบหายใจอยู่ด้านข้างม้ายูนิคอร์นตัวสวยที่บรรทุกเด็กหญิงคนหนึ่งไว้

            “เป็นอะไรค่ะพี่ทากะ” เด็กหญิงเอ่ยถาม

            “ก็พี่วิ่งมานิจะไม่ให้เหนื่อยได้ยังไง แล้วหนูมิเนอร์ว่าละจะไปไหนต่อไหม” ทากะตอบ

            “อืม....มิเนอร์ว่าอยากอยู่กับพี่ทากะ ไปไหนก็ได้” มิเนอร์ว่าตอบด้วยน้ำเสียงน่ารัก

            เมื่อเห็นเช่นนั้นทากะจึงกระโดดขึ้นหลังไวท์ฟอร์คอร์นแล้วอุ้มหนูมิเนอร์ว่ามานั่งบนตักแล้วควบไวท์ฟอร์คอร์นออกไปยังทุ่งหญ้านอกเมือง ซึ่งมีชื่อว่าทุ่งมัสดิ๊บ ตามชื่อเมืองแห่งนี้

ทากะได้พบกับหมาป่าต่างๆ และลูกเสือตัวเล็กน่ารัก ซึ่งทากะคาดว่าระดับไม่สูงมาก จากนั้นทากะหยิบคันธนูอันใหม่ขึ้นมาลองใช้ดูโดยเหยื่อคือ หมาป่าขนดำแซมเทา ที่ดูคล้ายหมาป่าซอมซ่อที่ หมู่บ้านอ๊อดโต๊ะ ทากะเห็นผู้เล่นใหม่ยังเยอะอยู่ไม่ต้องการจะแย้งผู้เล่นใหม่เก็บประสบการณ์จึงขี่ไวท์ฟอร์คอร์น เลยไปอีกหน่อยโดยมีหนูมิเนอร์ว่านั่งอย่างมีความสุขอยู่บนตักของตน

            ฟุบๆ ลูกธนูหลุดจากปลายคันธนูพุ่งเข้าหาหมาป่าอย่างแม่นยำ เสียบเข้าที่คอทันที ส่งหมาป่าตัวนี้ไปเกิดใหม่ทันที

            “ผู้เล่นทากะสังหาร หมาป่าขนด่าง ระดับ 13 ได้รับประสบการณ์ 1,000 จุด”

            ‘ระดับ 13 เลยหรอ แล้วมือใหม่จะสู้ไหวไหมเนี้ย’ ทากะคิดขึ้นหลังจากได้ยินเสียงจากระบบ

            “รอแปปนึงนะหนูน้อย” พูดเสร็จทากะก็กระโดดลงจากหลังยูนิคอร์นสาว พร้อมกับเดินเข้าไปหาซากศพของหมาป่าขนด่าง จากนั้นทากะก็ชำแหละเนื้อแล้วเก็บใส่กล่องคงสภาพไว้

            ทันใดนั้นเอง ก็มีเงาๆหนึ่งพุ่งเข้าใส่ไวท์ฟอร์คอร์นอย่างรวดเร็ว

            ฮี่~~ ไวท์ฟอร์คอร์นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ทากะจึงหันกลับไปมองก็ภาพที่ทำเอาทากะหัวใจเกือบหยุดเต้น

            “ผู้เล่นทากะถูก เสือหมอบ สัตว์อสูรระดับอนุราชา ระดับ 35 โจมตี”

          แทนคำตอบเสียงจากระบบได้บอกสิ่งที่โจมตีไวท์ฟอร์คอร์น แต่สิ่งที่ทากะตกใจมากคือ หนูมิเนอร์ได้ตกจากหลังไวท์ฟอร์คอร์น มานอนอยู่กลับพื้น และที่ทำให้ทากะเครียดเข้าไปใหญ่คือ เสือหมอบสัตว์อสูรตัวร้ายกำลังอ้าปากกว้าง แหยะเขี้ยวอยู่เหนือร่างของหนูมิเนอร์ว่า

            “เคลื่อนกายฉับพลัน ร่างของทากะได้เคลื่อนย้ายมาถึงข้างกายหนูมิเนอร์ว่าและอุ้มเธอกระโดดหนีจากปากของเสือหมอบได้อย่างหวุดหวิด

            “ย๊าก ดาบหอกวกกลับ” ไทรเดนท์ที่ทากะไม่รู้หยิบออกมาเมื่อไหร่ได้พุ่งกลับเข้าใส่เสือหมอบส่งผลให้มันไม่อาจตามทากะที่กำลังหันหลังให้มันตามมาได้

            “พักตรงนี้ก่อนนะมิเนอร์ว่า” ทากะพูดพร้อมวางร่างของเด็กหญิงลงที่โคนต้นไม้ เมื่อว่างร่างเด็กหญิงเสร็จทากะก็

            ‘สู้ด้วยลำบากสุดๆแน่’ ทากะคิดอย่างเจ็บใจ แต่ก็ตัดสิ้นใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าไม่ว่ายังไงก็จะปกป้องหนูน้อยมิเนอร์ว่าให้ได้

            โฮกกกกก เสือหมอบคำรามดังลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าหาทากะอีกครั้ง ทากะไม่รอช้า กระโดดแทงไทรเดนท์สวนกลับไป หมายจะตกตายตามกัน เพราะอย่างน้อยหนูน้อยมิเนอร์ว่าก็จะปลอดภัย

            ทันใดนั้นเหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น อยู่ๆเสือหมอบก็หางตก พร้อมกับตาที่เบิกกว้างอย่างตื่นกลัว มันเปลี่ยนท่ากลางอากาศทิ้งตัวลงพื้นแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

            “เอ๋ อะไรของมันเนี่ย” ทากะพูดอย่างสงสัย

            เมื่อเห็นว่ามันจากไปแล้ว ทากะจึงหันกลับไปดูอาการของมิเนอร์ว่าและไวท์ฟอร์คอร์น ก็พบว่าตอนนี้ไวท์ฟอร์คอร์นบาดเจ็บเล็กน้อย ส่วนหนูมิเนอร์ว่ากำลังลุกขึ้นนั่ง

            “เป็นอะไรไหมมิเนอร์ว่า” ทากะถามอย่างเป็นห่วง

            “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะค่ะที่ช่วยมิเนอร์ว่าไว้” เด็กหญิงกล่าว

            “อืม ถ้าอย่างนั้นก็ดี รอแปปนะ ขอพี่ทำธุระสักครู่” กล่าวเสร็จทากะก็จัดการก่อกองไฟ จัดการปรุงอาหารขึ้นโดยทากะเลือกอาหารมา 2 เมนู  ไม่นานอาหารน่าทานก็เสร็จ ทากะเก็บใส่กล่องคงสภาพไว้ชุดหนึ่ง แล้วก็จัดการแบ่งใส่จานให้หนูมิเนอร์ว่าทาน

            หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทากะก็พาหนูน้อยมิเนอร์ว่ากลับเมือง

            “พี่ทากะค่ะ มิเนอร์ว่าลงตรงนี้แหละ” เด็กหญิงกล่าวเมื่อมาถึงประตูเมืองทางทิศใต้

            “อ้าว~ แล้วจะกลับยังไงล่ะ” ทากะถามอย่างสงสัย

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นู้นไงบ้านมิเนอร์ว่า” พูดเสร็จเด็กหญิงก็ชี้ไปยังบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่ง เมื่อเห็นเช่นนั้นทากะจึงอุ่มหนูมิเนอร์ว่าลงจากหลังไวท์ฟอร์คอร์น

            “วันนี้มิเนอร์ว่าสนุกมากเลย บ๊ายบายค่ะพี่ทากะ” พูดเสร็จเด็กหญิงมิเนอร์ว่าก็วิ่งจากไป

          “เฮ้อ~~ เหนื่อยเหมือนกันแหะ การพาเด็กเที่ยวเนี่ย” ทากะเปรยออกมาก่อนจะขี่ไวท์ฟอร์คอร์นมุ่งหน้าสู่ตลาดทางทิศใต้ของเมือง

 

            แวบ หลังจากทากะจากไปหน้าบ้านไม้ก็เกิดแสงสว่างขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายของสาวงามคนหนึ่งที่อยู่ในอาภรณ์เยี่ยงนักรบ

            “ทากะ นายเป็นผู้เล่นที่น่าสนใจจริงๆ นับว่ามีคุณสมบัติเพียงพอเลยจริงๆ” เสียงหวานแต่ทรงอำนาจถูกเอ่ยออกมาจากปากของสาวปริศนาคนนี้

 

            พอเข้ามาถึงตลาดทางทิศใต้ทากะก็พบว่าผู้เล่นที่นี้หนาแน่นมาก มากกว่าที่หมู่บ้านอ๊อกโต๊ะราว 3 เท่า เห็นจะได้ ทากะจึงมุ่งหน้าไปธนาคาร เพื่อหยิบของที่เหลือใช้มาขายทันที

            หลังจากตรวจดูของในเซฟ ทากะก็ทำการเปิดร้านขายทันที โดยของที่ขายมี

            1. ดาบสั้น ระดับ 2      10 เล่ม          ราคาเล่มละ 3,000 Lu

            2. คันธนูไม้ ระดับ 1   20 คัน           ราคาคันละ 1,000 Lu

            3. ข้าวกล่อง                15 กล่อง                  ราคากล่องละ 375 Lu

            สิ่งของถูกว่างไว้บนผ้าปูพร้อมเขียนป้ายราคาติดไว้อย่างเรียบร้อยเพราะทากะขี้เกียจตะโกนแข่งกับพ่อค้าคนอื่นๆ การตั้งร้านครั้งนี้ทากะลองขายอาหารที่ตนปรุงไปด้วยโดยขายถูกกว่าร้านอาหาร 25 % ช่วงแรกร้านของทากะไม่ค่อยมีคนสนใจนักแต่ทากะก็ไม่ว่าอะไรเล่นกับไวท์ฟอร์คอร์นเพื่อรอลูกค้า ผ่านไปครู่ใหญ่ได้มีชายคนหนึ่งเดินมาดูและซื้ออาหารของทากะไปกล่องหนึ่ง เมื่อซื้อเสร็จชายหนุ่มคนนั้นก็เดินมานั่งข้างๆร้านและเปิดกล่องทานทันที

          “โอ้!.... ทำไมอร่อยอย่างนี้ สูสีกับร้านอาหารเลย นายซื้อมาขายอย่างนี้จะคุ้มหรอ” ชายหนุ่มคนนั้นถามขึ้นด้วยเสียงอันดัง     

          “คุ้มซิครับ เพราะอาหารกล่องนี้ผมทำเองกับมือ” ทากะตอบโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้ผู้เล่นเริ่มเดินมามุงร้านของตนเพราะเสียงของชายคนนั้นแล้ว จากนั้นก็มีผู้เล่นลองซื้อข้าวกล่องของทากะไปกินอีก 2-3 กล่อง ผลก็ออกมาเหมือนคนแรก เท่านั้นแหละ ผู้เล่นคนอื่นๆมราตอนแรกกล้าๆกลัวๆก็แห่ซื้อทันที ไม่นานข้าวกล่องก็ขายหมด และบรรดาดาบสั้น คันธนู ก็ขายออกอย่างรวดเร็ว หลังจากขายเสร็จทากะก็ลุกขึ้นจูงไวท์ฟอร์คอร์นเพื่อจะจากไป มีผู้เล่นคนหนึ่งเดินมาถามทากะว่าจะมาขายอีกไหม ทากะก็บอกว่าขอดูสถานการณ์ก่อนและเดินจากไป บรรดาผู้เล่นต่างพูดถึงทากะมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก ทำให้นอกจากได้เงินมา 55,625 Lu ยังได้ทักษะชื่อเสียงของทากะเลื่อนขึ้นเป็นระดับ 7

          เมื่อขายของเสร็จก็เป็นเวลาเย็นมากแล้วจากนั้นทากะก็เข้าพักที่โรงแรมทันที แน่นอนว่าทากะเลือกพักห้อง 5 ดาว

 

            ZZZZZZZ

 

          เช้าถัดมาทากะก็ตื่นแต่เช้าและเดินถือข้าวกล่องที่ตนทำไปให้บีริน ระหว่างทางมีผู้เล่นบางคนจำพ่อค้าที่ขายข้าวกล่องแสนอร่อยคนนี้ได้ จึงมาทักทายและสอบถามว่าจะขายอีกเมื่อไหร่ ทากะก็บอกว่าไม่ทราบขอดูสถานการณ์ก่อน

            ไม่นานนักทากะก็มาถึงร้านตีเหล็ก และมอบข้าวกล่องให้บีริน บีรินจึงเชิญทากะมานั่งทีโต๊ะอาหารทานข้าวเช้ากับตน ทากะก็ไม่ปฏิเสธ ระหว่างมื้ออาหาร บีรินกินข้าวอย่างมีความสุข ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา (อาหารอร่อยหรือฝืนกินก็ไม่รู้) เมื่อทากะถามถึงสาเหตุ บีรินก็บอกว่านี้เป็นรสชาติของลุงบีโรนจริงๆ เขาดีใจมากเพราะคิดถึงรสชาติอาหารนี้มานานมากแล้ว

            หลังมื้ออาหารผ่านพ้น บีรินได้ถามถึงระดับของทากะ ทากะก็บอกไปตามตรงว่าตอนนี้ตนระดับ 28 เมื่อมัสดิ้บได้ยินดังนั้นจึงบอกว่า ทากะควรไปรับอาชีพได้แล้ว ให้ไปสอบถามเอาที่อาคารกลางเมืองนั้นแหละ จะมีรายละเอียดของอาชีพที่มีในเมืองนี้ จากนั้นบีริน ส่งบัตรใบหนึ่งให้ทากะ แล้วบอกว่านี้เป็นบัตรผ่านถ้าไม่มีไม่สามารถเข้าไปในอาคารกลางเมืองได้

            เมื่อออกจากร้านเสร็จทากะก็เดินไปยังใจอาคารที่อยู่กลางเมืองทันที เพราะตอนนี้ทากะก็อยากได้อาชีพเหมืนกันจะได้มีท่าโจมตีแรงๆไว้โจมตีบ้าง คิดไปแปบๆ ก็มาถึง ทางเข้าอาคารใจกลางเมืองแล้ว

            “หยุด! เจ้ามาที่แห่งนี้ด้วยจุดประสงค์ใดพ่อหนุ่ม ทหารคนหนึ่งจากสองคนที่เฝ้าประตูถามทากะ

            “ผมมาดูข้อมูลการรับอาชีพ” ทากะตอบพร้อมส่งบัตรที่ บีรินให้แก่ทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด

            “อ๊ะ... เชิญเข้าไปเลยครับพ่อหนุ่ม” ทหารเฝ้ายามแสดงกิริยาที่แตกต่างกับตอนแรกจนทากะประหลาดใจ แต่ทากะก็เดินเข้าไป

 

          “นี้มันรายเซ็นท่านเจ้าเมืองนี้ ทำไมพ่อหนุ่มนี้ถึงมีรายเซ็นท่านได้นะ” ทหารทั้งสองคนหันมาพูดกันหลังจากทากะเดินเข้าไป

 

            เมื่อเข้ามาถึงทากะก็ไม่รู้จะไปทางไหนดี มองซ้ายมองขวาก็ไม่มีคน จึงเดินไปเรื่อยๆ เมื่อเดินรอบแล้วพบว่าอาคารแห่งนี้ดูภายนอกเป็นอาคารใหญ่ๆ แต่จริงๆแล้ว แบ่งเป็น 3 อาคาร ทากะจึงเดินเข้าไปในอาคารที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน

            เมื่อเข้ามาในอาคารทากะก็พบคนซักที จึงเดินเข้าไปถาม

            “เอ่อ...ผมจะไปรับข้อมูลอาชีพได้ที่ไหนครับ” ทากะถามหญิงสาวที่ดูเหมือนคนใช้คนหนึ่ง เธอตกใจมากที่ทากะเดินเข้ามา

          “ช่วยด้วยผู้บุกรุก” เธอตะโกนดังลั่นจนทากะเผลอเอามือมาปิดปากเธอทันที

            “ผมไม่ได้บุกรุกนะ ผมมีบัตรผ่านทางจริงๆไม่เชื่อดูนี้” ทากะพูดและยืนบัตรให้อยู่ในระดับสายตาเธอ

            “เข้าใจแล้วนะ ผมจะปล่อยคุณแล้วนะอย่าร้องอีกละ” เธอพยักหน้ารับ ซึ่งถ้าทากะดูดีๆจะรู้ว่าเธอหน้าแดงไปหมดแล้วเพราะการโอบกอดเพื่อปิดปากเธอของทากะนั้นแหละ

            “คุณต้องไปห้องใหญ่ที่ตึกใหญ่ค่ะ ห้องนั้นอยู่ชั้น 2 ของตึกใหญ่ หน้าห้องเขียนว่าห้องเจ้าเมืองนะค่ะ” เธอบอกและรีบจากไป

          “ห้องเจ้าเมือง” ทากะทวนคำและเดินไปสู่ห้องที่เป็นเป้าหมาย เดินอยู่พักใหญ่วนไปวนมาอีกหลายรอบทากะก็มาถึง

          เมื่อเข้ามาในห้อง ทากะพบว่าภายในห้องแห่งนี้มีชั้นหนังสือมากมาย ใจกลางห้องมีโต๊ะทำงานทำจากไม้ชั้นดีตั้งอยู่ หันหลังให้หน้าต่าง ข้างหน้าต่างมีธง 2 ผืน ผืนหนึ่งเป็นรูป มือกำสายฟ้า ส่วนอีกผืนหนึ่งเป็นสัญญาลักษณ์ เหยี่ยวคราบสาร

            ทากะพินิจดูธง 2 ผืนนี้อยู่นาน ก็ไม่เข้าใจถึงความหมายของธงทั้ง 2 นี้ จึงเดินไปที่ชั้นหนังสือเพื่อดูว่ามีหนังสืออะไรมั้ง พบหนังสือมากมายหลายชนิดจึงหยิบหนังสือที่ตนเองสนใจมา 3 เล่ม

                        - สัตว์ประหลาดทั่วแผนดิน โดย โทมัส เจสัน

                        - อาชีพทั่วแผ่นดิน โดย ดุกย์ แห่ง โรมานดิส

                        - เวทมนตร์ที่สาบสูญ โดย นิกกี้ ทอมสัน

            อ่านหนังสืออาชีพทั่วแผ่นดินไปสักพักทากะก็พบว่า มีอาชีพหลัก 10 อาชีพ และอาชีพอิสระอีกมากมาย ทากะจึงทำการจดบันทึกข้อมูลของอาชีพหลักทั้งหมดทันที และทักษะพื้นฐานที่ใช้ด้วย

            อาชีพทั้ง 10 มีดังนี้ นักดาบ, นักสู้, มือธนู, มือหอก, มือขวาน, นักฆ่า, จอมเวทย์, นักแสวงบุญ, ผู้อัญเชิญ และนักฝึกสัตว์

            เมื่อได้ข้อมูลมาแล้วทากะถึงกับคิดหนักว่าตนจะเลือกอาชีพไหนดี ทากะอ่านหนังสือเพลินจนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าโดยที่ตนไม่รู้ตัว นอกจากนี้ทากะยังศึกษาเรื่องสัตว์อสูรต่างๆที่อยู่ในบริเวณใกล้นี้จากหนังสือสัตว์ประหลาดทั่วแผ่นดิน ส่วนเวทย์ที่สาบสูญทากะศึกษาไม่ได้เพราะทากะยังอ่านอักขระโบราณไม่ได้

            แกร๊ก! มีเสียงคนเปิดประตูเข้ามา เมื่อทากะเห็นคนที่เข้ามาถึงกับตะลึง

            “สวัสดียามเย็น ทากะ” ผู้เข้ามาทัก เขาคนนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากบีริน แต่การแต่งกายที่ภูมิฐาน ดังเช่นผู้สูงศักดิ์ ช่างต่างกับบีรินในเสื้อช่างตีเหล็กจริงๆ

            “เจ้าคงได้ข้อมูลของอาชีพแล้วซินะ ส่วนการรับอาชีพนั้น เจ้าต้องไปหาเอาเองข้าบอกไม่ได้ หนังสือในห้องนี้ถ้าเจ้าพอใจเล่มไหนก็หยิบไปข้ายกให้เจ้า” บีรินตอบ

            “เอ่อ...คุณเป็นใครกันแน่ ทากะถามอย่างสงสัย

            “ข้าน่ะหรือ ข้าคือเจ้าเมืองมัสดิ้บ บีริน ดิ ไฮโอเฟร์น” บีรินตอบง่ายๆ

            “แต่เจ้าเรียกข้าอย่างเดิมแหละดีแล้ว ข้าเบื่อการเป็นเจ้าเมืองเต็มทีแล้ว เพราะNPCที่เป็นเจ้าเมืองแทบจะไม่ได้สัมผัสกับผู้เล่นเลยข้าทนไม่ได้ ข้าจึงขอทำงานที่ร้านตีเหล็กด้วย เจ้าเข้าใจไหม บีรินถามทากะ ทากะได้แต่พยักหน้า งึกๆ

            “โอเค เพื่อเป็นการตอบแทนอาหารแสนวิเศษที่เจ้าทำให้ข้า ข้าจะสอนเพลงหอกให้เจ้า” จากนั้นบีรินก็เอามือมาทาบยังศีรษะของทากะ

            แว้บ แสงบาดตาสว่างวาบ พุ่งเข้าไปยังกระหม่อมของทากะเต็มๆ จากนั้น แสงก็ค่อยๆจางลงจนเป็นปกติที่สุด ทากะมองอย่างงงๆ

          “หึ เจ้าสงสัยละซิว่าข้าสอนวิชาหอกให้เจ้าแล้วจริงรึเปล่า รับมือ” เช้ง ฟับ ฟับ เสียงบีรินก็ตวัดหอกที่ไม่รู้บีรินหยิบมาจากไหน ในมือเข้าหาทากะ ทากะก็ฉากหลบทันที จากนั้นร่างกายก็เรียกไทรเดน์ออกมา เรื่องประหลาดได้เกิดขึ้น ทากะพบว่าในห่วงความคิดมีภาพตนเองขยับตัวร่ายรำหอก ทากะจึงขยับตามภาพที่ปรากฏในความคิด ผลปรากฏว่าตนเองร่ายรำหอกป้องกันการโจมตีของเจ้าเมืองได้หมด หลังจากตั้งหลักได้ทากะก็ตีโต้กลับเข้าหาเจ้าเมืองทันที

            เช้ง เคร้ง! “ผู้เล่นทากะบรรลุเงื่อนไขได้รับความชำนาญหอกระดับ 30 [1] ,ชำนาญในการจู่โจมระดับ 30[2]” เสียงจาระบบดังขึ้นหลังจากทากะตวัดดาบของเจ้าเมืองหลุดจากมือ

          “ทำได้ดีมากทากะ ไม่เสียทีที่ท่านลุงฝากฝังเจ้ามา” บีรินพูดขึ้น

 

            จากนั้นบีรินก็เล่าถึงเหตุการณ์ที่ตนเป็นเจ้าเมืองได้อย่างไรให้ฟัง การผจญภัยในวัยหนุ่มของเข้า ฟังอยู่พักใหญ่บีรินก็บอกว่าตนจะไปสะสางงานแล้วให้ทากะเลือกหนังสือตามสบายชอบเล่มไหนก็หยิบไป แล้วก็ออกจากอาคารได้ทุกเมื่อ เมื่อได้ยินดังนั้น ทากะก็เดินดูหนังสือและหยิบที่ตนสนใจออกมาหลายเล่มเก็บใส่กระเป๋า โดยหนังสือที่ทากะหยิบออกมามีรายการดังนี้

                        - หนังสือสัตว์ประหลาดทั่วแผนดิน

                        - หนังสืออาชีพทั่วแผนดิน

                        - หนังสือเวทมนตร์ที่สาบสูญ

                        - หนังสืออาวุธทั่วอาณาจักร

                        - หนังสือชุดป้องกันทั่วอาณาจักร

                        - หนังสือยาและยาพิษ

                        - หนังสือพืชสมุนไพร

                        - หนังสือเรื่องเล่าแห่งยูติส

                        - หนังสือว่าด้วยอักขระโบราณ

                        - หนังสือการทำสัญญาแห่งภูติ

                        - หนังสือแนะนำแร่

            เมื่อเลือกเสร็จทากะก็ออกจาอาคารเจ้าเมืองกลับโรงแรมเพื่อพักผ่อน

 

            ZZZZZZzzzzzz

           

            เช้าวันรุ่งขึ้นทากะได้ตื่นแต่เช้าตั้งใจว่าวันนี้หากมิเนียยังไม่ออนไลน์ ตนจะไปเที่ยวเล่นรอบๆบริเวณนี้ และจะไปเยี่ยมลูกเรือของเขาด้วย

            เมื่อทากะดูข้อมูลที่ช่องเพื่อน ก็พบว่าในขณะนี้ไม่มีใครออนไลน์อยู่เลย ทากะจึงตัดสินใจทำไปตามแผนที่ตนวางไว้ โดยไปรับไวท์ฟอร์คอร์นและรีเบิร์สที่ตนฝากไว้กับทางโรงแรม จากนั้นก็มุ่งหน้าออกจากเมืองทันที เป้าหมายการเดินทางครั้งนี้อยู่ที่ ภูเขาทั้ง 5 ที่ล้อมรอบเมืองแห่งนี้

            เมื่อทากะมาถึงแรกๆก็เข้าใจว่าแนวเทือกเขาที่ล้อมรอบเมืองแห่งนี้เป็นเทือกเขาๆเดียว แต่พอได้ฟังผู้เล่นที่อยู่เมืองแห่งนี้คุยกัน จึงรู้ว่า แนวเทือกเขาที่ล้อมรอบเมืองมัสดิ้บ เป็นแนวเทือกเขาที่เกิดจากภูเขาทั้ง 5 ลูก เชื่อมต่อกัน กลายเป็นกำแพงตามธรรมชาติที่แยกเมืองแห่งนี้ออกจากภายนอก

            หลังเที่ยงทากะก็เดินทางมาถึงทางขึ้นเขา หน้าทางขึ้นมีป้ายปักลงดินอยู่มีข้อความว่า “เทือกเขามัสดิ้บ ผู้เล่นที่ระดับต่ำกว่า 30 ห้ามผ่าน” ทากะอ่านก็ผ่านไปทันทีเพราะทากะมั่นใจว่ายังไงเสียตนก็ไม่ถึงตายแน่นอน

            “เฮ้อ~~~ สดชื่นจังเลยว่าไหมไวท์ฟอร์คอร์น เจ้าด้วย รีเบิร์ส” ทากะพูดขึ้นและถามไปยังสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัว ตัวหนึ่งคือม้ายูนิคอร์นขนสีเงินแสนสง่างาม กับเหยี่ยวยักษ์ขนสีฟ้าที่เกาะอยู่บนไหล่ของตนเอง

            “ดีค่ะเจ้านาย / ดีครับเจ้านาย” ทั้งสองตัวตอบเป็นเสียงเดียวกัน

            การเดินทางยังคงเป็นไปอย่างสบายๆ ไม่นานต่อมาทากะก็มาถึงบริเวณที่เป็นลานโล่งๆ เหมือนเป็นที่พักของนักเดินทาง ทากะมองดูนาฬิกาพบว่า 10 โมงแล้ว จึงลงจากหลังไวท์ฟอร์คอร์นและทำการปรุงอาหารทันที โดยมสัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวยืนอยู่ข้างๆ    

          เมื่ออาหารเสร็จต่าง ก็กินกันอย่างเรียบง่ายและเก็บของเดินทางต่อทันที เพราะเริ่มเที่ยงแล้วเดี๋ยวจะไปถึงยอดเขาดึกแล้วจะทำให้ไม่สามารถลงจากยอดเขาแห่งนี้ได้

            แต่ขณะที่ทากะกำลังจะขึ้นหลังไวท์ฟอร์คอร์นก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้น ทากะพยายามทรงตัวไว้ไม่ให้ล้ม ไม่นานแผ่นดินก็หยุดไหว พร้อมกับเสียงประกาศของระบบ

            “ผู้เฝ้าเส้นทางสู่ยอดเขาอาเมอร์ คนแคระ ระดับ 28 ปรากฎตัว”

            สิ้นเสียงจากระบบที่ป่าฝั่งตรงข้ามกับทากะก็ปรากฏสิ่งมีชีวิตที่รูปร่างคล้ายคนมากแต่เตี้ยกว่าเล็กน้อย มันเดินออกมาอีกหน่อยทากะจึงเห็นชัดเจน ในมือเจ้าตัวนี้ถือขวานสองคมอันใหญ่ ร่างกายหุ้มด้วยเครื่องหนัง ใช่แล้วเจ้าสิ่งนี้คือ คนแคระ

            “เจ้าบุกรุกขึ้นมายังอาณาเขตของเทพีอเธน่า จงมอบชีวิตเพื่อลุแกโทษของเจ้าเสียเถิดเจ้ามนุษย์” คนแคระพูด เมื่อพูดจบก็เปิดฉากการต่อสู้ทันที

            ทากะก็ไม่เสียทีให้กับการต่อสู้แค่นี้อยู่แล้ว ทากะเรียกไทรเดนท์ออกมาทันท่วงที เพราะทากะดูจากสถานการณ์แล้วใช้สนับมือ หรือดาบ จะเสียเปรียบแน่ๆ จึงเรียกไทรเดนท์ อาวุธอีกอย่างที่ตนถนัดออกมา

            เช้ง เช้ง ฟุบ เคร้ง! หลังการปะทะครั้งแรกผ่านไป ทากะก็ต้องประเมินฝีมือคนแคระตนนี้ใหม่ เพราะฝีมือที่พอๆกับคนและชันเชิงในการต่อสู้นับว่าสูงมากทีเดียว

            แต่ด้วยทิฐิ และต้องการพิสูจน์ฝีมือของตนเองกับคู่มือที่คู่ควร ทากะจึงสั่งให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองถอยไป จากนั้นทากะก็ตั้งท่า เตรียมเริ่มการต่อสู้ยกต่อไป

            “เจ้านับว่ามีความกล้าหาญ ดีข้าจะเอาจริงแล้วเพื่อศักดิ์ศรีของเจ้าและข้า” เมื่อทากะได้ยินคำพูดของคนแคระจึงยิ้มที่มุมปาก

          “ท่านนับเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งจริงๆ ในเมื่อท่านเห็นเช่นนั้นก็เชิญ” ทากะตอบ

          หลังจากนั้นฉากการต่อสู้อันดุเดือดของมนุษย์กับคนแคระก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง เวลาผ่านไปเนินนานก็ยังไม่ปรากฏผลการแพ้ชนะ จากตะวันที่อยู่กลางศีรษะจนตอนนี้ใกล้ลาลับขอบฟ้าเต็มที ทั้งสองคนต่างเหน็ดเหนื่อย แต่ไม่มีใครยอมกัน เมื่อเห็นดังนั้นทากะจึงรวบรวมแรงเป็นครั้งสุดท้าย

            “ข้าและท่านต่างใกล้จะหมดแรงแล้ว เรามาตัดสินกันด้วยกระบวนท่าสุดท้ายนี้ใครเสียหายกว่ากันคนนั้นเป็นผู้แพ้ ตกลงไหม” ทากะพูดขึ้น

            “ตกลง” เสร็จสิ้นคำพูดทากะก็หยิบเหรียญขึ้นมาและโยนขึ้น ทั้งสองต่างเตรียมพร้อม

            กริ๊ก “ย๊ากกก หอกกรีดฟ้าเหรียญตกลงยังพื้นพร้อมกับทั้งคู่ฟาดฟันอาวุธของตนเข้าหาศัตรูตรงหน้าที่ตนมาดมั่นจะชนะให้ได้ ไทรเดนท์ของทากะพุ่งเข้าหาช่องอกที่เปิดโล่งของทากะ และขวานได้จามลงจากด้านบนลงยังต้นคอของทากะ

            “หยุดมือ” สิ้นคำพูดสั้นๆก็มีแสง 2 แสงพุ่งเข้าหาทั้งคู่จนทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง หลังจากแสงจางลง ทากะก็พบคนที่สอดมือเข้ามากลางการต่อสู้ของทากะ ซึ่งการมองครั้งนี้ทำเอาทากะตาค้าง

            คนที่มาหยุดการต่อสู้ของทั้งสองเป็นหญิงสาวหน้าตาองอาจ แต่ก็แฝงความงามอันหมดจรดไว้ เธออยู่ในอาภรณ์ของนักรบตามแบบแม่ทัพในสมัยกรีก ชุดเกาะที่เธอสวมใส่เป็นสีทองอร่าม ผิวขาวผ่องผุดผาด ยิ่งขับเน้นความงามของเธอ

            “ท่านเทพีอเธน่า” คำตอบว่าหญิงปริศนาคือใครหลุดออกมาจากคนแคระที่ในตอนนี้คุกเข่าลงคำนับเธอด้วยความเคารพนอบน้อม

            “เจ้าทำหน้าที่เจ้าได้ดีมากลุกแซม แต่ครั้งนี้ข้าอนุญาตให้บุรุษผู้นี้ผ่านทางเจ้าคงไม่ว่าอะไรข้านะ” เสียงใสกังวานแต่ทรงไปด้วยอำนาจดังมากจาก เทพีองค์นี้

            “ขอรับ” คนแคระลุกแซมตอบรับอย่างนอบน้อม

            “ถ้าเช่นนั้นข้าไปก่อนนะลุกแซม เชิญตามข้ามาชายหนุ่มผู้มีความกล้าหาญ” หลังจากพูดเสร็จ เทพีอเธน่าก็เดินขึ้นเข้าไปอย่างแช่มช้า

            ทากะเดินตามเทพีสู่ยอดเข้าเมื่อมาถึงทากะก็ต้องแปลกใจเพราะตอนแรกตนคิดว่าจะเจอกับวิหารที่ยิ่งใหญ่สวยงามแต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าที่แห่งนี้เป็นลานหินขนาดใหญ่ใจกลางลานหินมีวงแหวนเวทย์อยู่

            “ท่านต้องการสิ่งใดหรือครับ ท่านเทพีอเธน่า” ทากะถามขึ้นอย่างสงสัยเพราะหลังจากมาถึงเทพีอาเทน่าก็ยืนอยู่กับที่

            “เจ้าสามารถสู้กับลุกแซมอย่างเสมอ แสดงว่าเจ้ามีทักษะต่อสู้ที่สูงพอแล้ว แต่ที่ข้าต้องการคือ ข้าขอทดสอบสติปัญญาของเจ้า ถ้าเจ้าผ่านการทดสอบข้าจะมอบอาชีพนักสู้แห่งอเธน่า ให้เจ้า” เมื่อทากะได้ฟังก็ยินดีมากเพราะตนก็ต้องการอาชีพอยู่แล้ว จึงตอบตกลงทันที

            “การทดสอบของข้าง่ายมาก เจ้าต้องเดินหมากรุกกับข้า ที่โต๊ะนั้น แต่ข้ามีข้อแม้ว่า ถ้าเจ้าแพ้เจ้าจะต้องเสียสิ่งที่เจ้ารักที่สุดให้แก่ข้า” ซึ่งทากะฟังแล้วถึงกับเหงื่อตกเพราะเข้ารู้ว่าถ้าเขาแพ้ไวท์ฟอร์คอร์นจะต้องจากเขาไปแน่นอน

            “ถ้าผมปฏิเสธที่จะไม่รับการทดสอบละครับ” ทากะถามอย่างสงสัย

            “เจ้าก็จงลงจากเข้าและอย่ามาให้ข้าพบเจ้าอีกมิฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้า” เป็นคำตอบที่ทำให้ทากะคิดหนักเพราะตนเองก็ไม่อยากเสียไวท์ฟอร์คอร์น และตัวเองก็ไม่ต้องการเป็นที่รังเกียจของเทพีองค์นี้

            หลังจากคิดอยู่นาน ทากะก็ตัดสินใจ ข้อสู้ดูซักตั้ง จากนั้นทากะก็ตอบตกลงและเดินไปยังโต๊ะที่วางกระดานหมากรุกโดยมีเทพีเดินไปเป็นเพื่อน

            ทากะเริ่มด้วยการเดิน Pawn เข้าไปหยั่งเชิงก่อน จากนั้นเทพีอาเทน่าก็ส่ง Pawn มาข้าตัวที่ทากะเดินล้ำแดนเข้าไป จากนั้นก็โรมรันพันตูกันเป็นการใหญ่จนทากะเหลือ King Queen Bishopส่วนเทพีอาเทน่ายังเหลือ Knight Bishop King และ Pawn อีก2ตัว ทากะมองสถานการณ์ทั้งกระดานแล้วทราบว่าตนเองใกล้จะแพ้แล้วแต่ยังเหลือหนทางอีกทางหนึ่งซึ่งนับเป็นการเสี่ยงมาก ทากะคิดหนักมาก ซึ่งดูเหมือนเทพีอเธน่าก็ทราบถึงสถานการณ์ของทากะจึงยิ้มที่มุมปาก

            “ผมยอมแพ้ครับ” ทากะพูดขึ้นหลังจากผ่านการคิดอย่างยาวนาน เพราะถึงแม้แผนการประสบผล ทากะก็รู้สึกว่าตนเอา King ไปเสี่ยงจนเกินไป

            “เพราะเหตุใดเจ้าจึงยอมแพ้” เทพีอเธน่าถาม

            “ผมรู้ว่าผมมีทางรอดแค่ทางเดียว แต่ทางนี้ก็อาจทำให้ผมแพ้ได้ทันทีเช่นกัน โดยการนำKingเข้าจุดอับ แล้วนำ Bishop ไปตลบหลัง ผมรู้ว่ามันเสี่ยงมากและโอกาสที่เทพีจะอ่านเกมส์ออกก็มีสูง ผมจึงไม่เดินและยอมแพ้เพราะต่อให้ยื้อไปผมก็จะแพ้เข้าสักตาอยู่ดี และผมไม่อาจหักใจเอา King ที่เป็นดังผู้นำที่ยิ่งใหญ่ไปทิ้งไว้ในวงล้อมของศัตรู” เมื่อได้ยินดังนั้นเทพีอเธน่าจึงยิ้มออกมา

          “ถ้าเช่นนั้นข้าขอทำตามคำที่ข้าบอกไว้เลยนะ” หลังจากพูดเสร็จก็มีแสงสว่างวาบขึ้นทั่วบริเวณ

          “ผู้เล่นทากะบรรลุเงื่อนไขการได้รับอาชีพนักสู้แห่งอเธน่า”

          สิ้นเสียงจากระบบทากะก็ลืมตาขึ้นอย่าง งงงัน เมื่อมองไปรอบตัวพบว่าทุกอย่างยังเช่นเดิมสัตว์เลี้ยงทั้ง 2 ตัวยังอยู่ดี เทพีอเธน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิมพร้อมกับยิ้มให้ทากะ

            “เพราะเหตุใด? ท่านเทพีอเธน่า” ทากะถามอย่างสงสัย

            “ก็เจ้าชนะนะซิ เจ้าชนะข้าแล้วถึงเจ้าจะแพ้การเดินหมากรุก แต่เจ้าชนะใจข้าอย่างหมดจรดงดงาม นอกจากนั้นเจ้ายังปฏิบัติสำเร็จตามเงื่อนไขที่ข้าต้องการให้เจ้าผ่านทั้ง 5 เงื่อนไข” เทพีอเธน่าตอบ

            “เงื่อนไขทั้ง 5 คืออะไรหรือครับ ตอบผมได้ไหมครับ” ทากะถามอย่างสงสัย

            “ได้ซิเพราะเจ้าได้รับอาชีพที่ข้ามอบให้แล้ว เงื่อนไขแรก เจ้าต้องมีทักษะการต่อสู้ที่ไม่ต่ำทรามกว่าลุกแซม เงื่อนไขข้อที่สอง เจ้าต้องกล้าหาญเผชิญหน้ากับหนทางที่อาจจะต้องสูญเสียสิ่งที่รัก เงื่อนไขข้อที่สามเจ้าต้องอ่านสถานการณ์ทั้งหมดออก และยอมรับความจริง เงื่อนไขข้อที่สีคือเจ้าต้องมีจิตใจอันเข้มแข็งและเสียสละ และเงื่อนไขข้อสุดท้ายเจ้าต้องเป็นที่พึ่งให้แก่คนที่ไม่มีทางสู้” เทพีอเธน่าตอบ

            “อืม 3 ข้อแรกผมก็พอเข้าใจนะครับ แต่ 2 ข้อหลังนี้” ทากะถามอย่างสงสัย เมื่อได้ยินเช่นนั้นที่มุมปากของเทพีก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น

            “ถ้าอย่างนี้ละ” ทันใดนั้นร่างของเทพีก็เรืองแสงสว่าง

            เมื่อแสงจางไปและทากะได้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า

            “มิเนอร์ว่า!!” ทากะหลุดเอ่ยนามเด็กหญิงออกมา เพราะร่างเล็กที่อยู่เบื้องหน้าของทากะคือ เด็กหญิงน่าตาน่ารักที่ตนพอเที่ยวเมื่อวานซืน

            “ทำไมละค่ะ พี่ทากะ ทำตะลึงไปได้” เทพีอเธน่าที่อยู่ในร่างของหนูน้อยมิเนอร์ว่าเอ่ยขึ้น

            “โธ่ เทพีทำไมต้องหลอกผมด้วย” ทากะพูดพลางทำตาละห้อย จากนั้นเทพีอเธน่าก็กลับคืนสู่ร่างเดิมของพระองค์

            “เอาละเข้าเรื่องเลยละกัน เจ้าเป็นคนแรกที่ได้อาชีพแห่งข้า เจ้าจงอย่าทิ้งความใจดีของเจ้าซะละ สุดท้ายข้าดีใจที่ดูคนไม่ผิด ข้าภูมิใจในตัวเจ้านัก” เทพีอเธน่าพูดขึ้นทำเอาทากะหน้าแดง

            “แล้วอาชีพนี้มีทักษะอะไรหรอครับ” ทากะถามอย่างสงสัย

            “เจ้าสามารถดูข้อมูลได้จากOWของเจ้า และนี้คือสัญญาลักษณ์แห่งข้า เจ้าจงพกติดตัวไว้” จากนั้นเทพีอเธน่าก็มอบปลอกแขนเงินที่มีสัญญาลักษณ์ของเทพีอเธน่าซึ่งเป็นรูป หนังสือและดาบคู่กัน

            จากนั้นก่อนที่ทากะจะถามอะไร เทพีอเธน่าก็มองขึ้นไปบนฟ้าเหมือนดั่งว่าเทพีองค์นี้จะได้ยินอะไรบางสิ่ง

            “ข้าต้องไปแล้ว เจ้าจงลงจากเขาเมื่อเสร็จธุระของเจ้า ถ้าเจ้าเจอลุกแซมจงบอกเขาว่าข้าขอบคุณมาก” จากนั้นร่างของเทพีอเธน่าก็ส่องแสงสว่างนวลใยและค่อยๆจางหายไปในที่สุด

          เมื่อเทพีอเธน่าจากไปทากะก็หยิบOWขึ้นมาเปิดดูอย่างสงสัยก็พบว่าหน้าต่างสถานะของตนเปลี่ยนไปตรงช่องอาชีพที่เคยว่างเปล่าปรากฏข้อความว่า นักสู้แห่งอเธน่า จากนั้นทากะก็เลื่อนไปดูหน้าต่างอาชีพก็พบว่าตนมีทักษะอาชีพอยู่ 5 ทักษะ [3]

หลังจากนั้นทากะก็เดินชมสถานที่แห่งนี้จนทั่ว ทากะไปสะดุดตากับวงแหวนเวทย์ที่เห็นตั้งแต่ตอนขึ้นมาทากะสงสัยมากจึงเดินไปดูที่วงแหวนเวทย์นั้น ทากะจึงเดินไปยืนกึ่งกลางวงแหวน

            “ผู้เล่นทากะบรรลุเงื่อนไขได้รับชำนาญในการใช้เวทย์มนต์ธาตุแสงระดับ 1 สามารถใช้ทักษะแสงจันท์อำพรางระดับ 1 [4

            จากนั้นทากะก็เดินลงจากเขาระหว่างทางทากะก็พบลุกแซมและเล่าเรื่องให้ฟังพร้อมบอกคำพูดที่เทพีฝากมาบอก ลุกแซมดีใจมากที่ทากะนำข้อความจากเทพีอเธน่ามาบอก จึงมอบป้ายเงินอันหนึ่งให้ทากะ พร้อมบอกว่าวันใดที่ทากะไปเมืองคน

แคระให้แสดงป้ายเงินนี้ ชาวเมืองคนแคระจะต้อนรับอย่างดี ทากะได้แต่ยิ้มรับและจากมา

            “เยส!...ได้อาชีพแล้ว” ทากะกำมือและชูมือขึ้นอย่างดีใจ สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวต่างขานรับ จากนั้นทากะกระโดดขึ้นหลังไวท์ฟอร์คอร์นมุ่งหน้ากลับเมืองมัสดิ๊บทันที

            เมื่อทากะเข้าสู่เมืองมัสดิ้บก็เป็นเวลา 1 ทุ่มแล้ว ท้องฟ้าก็มืดลงเรียบร้อย (เกมส์นี้เมื่อตกดึกท้องฟ้าจะมืดลงมาก แต่มีแสงสว่างอยู่เหมือนคืนพระจันทร์เต็มดวง) ทากะจึงมุ่งหน้าไปร้านอาหารก่อนเพราะตั้งแต่เที่ยงมาไม่มีอาหารตกถึงท้องทากะเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

            ระหว่างที่ทากะสั่งอาหารอยู่นั้น ทากะรู้สึกว่ามีสายตาจ่องมองตนอยู่ หลังจากสั่งอาหารเสร็จทากะจึงมองดูรอบๆตัวพบว่า มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักราวกับตุ๊กตากำลังจ่องทากะตาเขม็ง

            ไม่นานนักอาหารก็มาเสิร์ฟทากะจึงจัดการอาหารตรงหน้าอย่างเร่งด่วนก่อนที่ตนเองจะหิวข้าวตายคาโต๊ะกินข้าวเสียก่อน ระหว่างรับประทานอาหารทากะก็พบว่าเด็กหญิงคนนั้นยังคงจ่องมายังตนอยู่

            หลังมื้ออาหารทากะเรียกบริกรมาเก็บเงิน หลังจากชำระเงินเรียบร้อย ก็พบว่าเด็กหญิงคนนั้นมาอยู่ตรงหน้าตนแล้ว

            “สวัสดีครับ” ทากะทักทายก่อน

            “สวัสดีค่า พี่คือคนที่เลี้ยงยูนิคอร์นใช่รึป่าวครับ” เด็กหญิงทักทายและถามกลับ

            “ใช่ครับ ทำไมหรอครับ” ทากะตอบ

            “ใช่จริงๆด้วย! เย้ๆ พี่ชื่ออะไรค่ะ ขอลายเซ็นได้ไหมค่ะ” เด็กสาวพูดเป็นชุด

            “เอ่อ...พี่ชื่อ ทากะ ครับ” ทากะตอบสั้นๆและรับกระดาษจากเด็กหญิงมาเซ็นชื่อให้เจ้าตัว

            “ขอบคุณมากเลยค่า พี่ทากะ พี่ใจดีจัง” เด็กสาวพูดเสร็จและวิ่งจากไปทันที

            ‘อะไรเนี้ย อยู่ๆก็มาขอลายเซ็น’ ทากะคิดอย่างงุนงงระหว่างเดินออกจากร้านอาหาร เพื่อมุ่งหน้าไปโรงแรมเพื่อพักผ่อน

            “ข้อห้องธรรมดา 1 ห้องครับ” ทากะพูดกับพนักงานโรงแรมที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ทันทีที่มาถึง เพราะทากะต้องการพักผ่อนอย่างเร็วที่สุด เพราะอ่อนเพลียมาก เมื่อเข้าห้องแล้วทากะก็ล้มตัวลงนอนทันที

           

            ZZZzzzzz

           

            เช้าวันรุ่งขึ้นทากะตื่นค่อนข้างสาย หลังจากแต่งตัวและออกจากโรงแรมเรียบร้อยแล้วทากะผู้ว่างงานก็ไม่รู้จะทำอะไรดีจึงคิดว่าตนจะไปสักการะเทพีอาเทน่าที่วิหารของท่านสักหน่อย

            ระหว่างทางทากะผ่านร้านตีเหล็กจึงแวะเข้าไปในร้าน

 

            แกร็ง แกร็ง เสียงตีเหล็กยังคงดังอยู่เช่นเดิม ทากะจึงตะโกนเรียกและนั่งรอคอยอย่างใจเย็น ไม่นานนักบีรินก็ออกมาจากด้านในของร้าน

          “โอ้...ว่าไงสบายดีไหม เอ๊ะ! เจ้าได้อาชีพแล้วหรอ ? ทำไมเจ้าได้อาชีพเร็วจัง แค่วันเดียวก็ได้แล้ว” บีรินหรืออีกนัยหนึ่งเจ้าเมืองมัสดิ้บ ทักทากะแบบชวนให้ทากะสงสัย

            “คุณบีรินรู้ได้ไงละว่าผมได้อาชีพแล้ว” ทากะถามอย่างสงสัย

            “ก็ข้าเป็นNPCของระบบนะ ย่อมสามารถดูระดับและอาชีพของผู้เล่นได้อยู่แล้ว” บีรินตอบ “พอดีเลย เจ้ามาได้จังหวะ ตอนนี้ข้าต้องการแร่เหล็กเป็นจำนวนมาก เจ้าช่วยไปหามาให้ข้าหน่อยได้ไหม เอาสัก 100 ก้อนขึ้นไป”  

            เมื่อทากะฟังก็รู้ว่านี้เป็นภารกิจแน่นอนแล้วจึงตอบตกลงทันที และเดินออกจากร้านตีเหล็กไปยังวิหารเทพีอเธน่าตามความตั้งใจเดิมของตน

            “เจ้าอีกแล้วรึพ่อหนุ่ม” ชายชราคนเดิมทักทากะเมื่อทากะเข้าสู่วิหาร “เอ๊ะ! โอ้....ข้าขออภัยเป็นอย่างยิ่งท่านผู้แทนองค์เทพี” ชายชราพูดขึ้นทันทีหลังจากเห็นกำไลสีเงินที่ข้อมือของทากะ พร้อมกับกิริยาที่นอบน้อม

            “เป็นไรไปท่านผู้เฒ่า ทำไมต้องเกรงใจผมขนาดนั้นด้วย” ทากะถามขึ้นอย่างสงสัย

            “ก็ท่านเป็นนักสู้แห่งอเธน่า หรืออีกนัยหนึ่งก็คือผู้แทนพระองค์นั้นเอง ข้าน้อยผู้เป็นสาวกของพระองค์ย่อมต้องทำเคารพท่าน” ชายชราอธิบาย จากนั้นก็เชิญทากะไปยังห้องๆหนึ่ง

            “นี้ขอรับ ท่านผู้แทนฯ ของที่ท่านจะได้รับ” ชายชราส่งกล่องสีขาวบริสุทธ์มาให้ทากะเมื่อทากะเปิดดูพบว่าภายในกล่องมีเมล็ดพืช 1 กระปุก เพียงเท่านั้น

            “เอ่อ...เมล็ดนี้เอาไว้ทำอะไรหรอครับ ทากะถามขึ้นอย่างสงสัย

            “สิ่งนี้คือเมล็ดพันธุ์มะกอกที่ดีที่สุด ท่านผู้เป็นตัวแทนของเทพีอเธน่าย่อมสามารถสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ และถ้าท่านจะเมตตา ท่านช่วยปลูกเมล็ดพันธ์มะกอกนี้ที่สวนข้างวิหารจะได้ไหม

            เมื่อทากะได้ยินก็รู้ทันทีว่านี้อาจเป็นภารกิจลับจึงรับปากทันที หลังจากรับภารกิจนี้เสร็จ ทากะก็เดินไปสวนแห่งนั้นทันที

            ‘แล้วเราจะปลูกยังไงดีน่ะ’ ทากะคิดเพลินๆระหว่างที่ยืนอยู่หน้าสวนแห่งนี้ หลังจากยืนคิดอยู่นานทากะก็นึกได้ว่าตัวเองมีทักษะอย่างหนึ่งที่ค่อนข้างจะเกี่ยวกับต้นไม้ จึงลองดูทันที

            “ข้าแต่เทพีอเธน่าผู้ทรงปัญญา ข้าวิงวอนขอพลังจากท่าน ด้วยจิตใจที่นอบน้อม พฤกษาเบิกบาน”

            หลังจากเรียกใช้ทักษะเสร็จทากะก็ปล่อยเมล็ดมะกอกที่อยู่บนมือลงสู่พื้นดิน เรื่องแปลกประหลาดผันปรากฏ เมล็ดพันธุ์มะกอกเมื่อตกถึงพื้นก็แตกออก มีใบงอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นภาพการเจริญเติบโตของต้นไม้เล็กๆก็เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วเหมือนกาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

            ต้นมะกอกต้นใหญ่สวยงาม แลดูแข็งแรงปรากฏยืนต้นขึ้นใจกลางสวนที่อยู่ข้างวิหารแห่งนี้ เหตุการณ์นี้ใช้เวลาทั้งหมดเพียงแค่ ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ทำให้ทากะได้ยืนตะลึงไปกับผลงานของตน

            “โอ่!...ท่านผู้แทนพระองค์ท่านได้ปลูกต้นมะกอกได้สำเร็จจริงๆด้วย ท่านเป็นตัวแทนขององค์เทพีอเธน่าจริงๆ โปรดรับสิ่งนี้ไปเถิดท่านผู้แทนพระองค์” ชายชราปรากฏตัวมาเมื่อไหร่ไม่ทราบ พูดขึ้นพร้อมกับยื่นกล่องสีเงินใบหนึ่งให้ทากะ ทากะก็รับมาเปิดดูพบว่าภายในกล่องประกอบไปด้วยของทั้งหมด 3 ชิ้น

                        1. ดาบสั้นที่มีประกายาสีขาวนวลใยบริสุทธิ์หนึ่งเล่ม

                        2. ผ้าคาดศีรษะสีขาวสะอาด งดงามด้วยลายเส้นสีทองตลอดผืน

                        3. ถุงมือหนังสีขาวบริสุทธิ์ หนึ่ง คู่ [5]

            หลังจากสำรวจของที่ได้มาทากะก็หยิบผ้าคาดศีรษะสีขาวมาคาดศีรษะ จากนั้นทากะก็ออกจากวิหาร โดยก่อนออกทากะไม่ลืมสักการะรูปปั้นเทพีอเธน่า จากนั้นทากะก็เดินเล่นในเมืองเพื่อรอพบคนๆหนึ่งที่เขารอคอย

 

          ติด! เสียงนาฬิกาข้อมือดังขึ้นทากะจึงก้มไปดูพบก็ข้อความๆหนึ่ง ซึ่งทากะยิ้มทันทีที่เห็นชื่อของคนที่ส่งมา

          “สวัสดีครับ” ทากะส่งข้อความลับไปทักทายคนที่ส่งจดหมายมาให้ทากะ

          “สวัสดีค่ะ อยู่ไหนเอ่ย และทำอะไรอยู่ค่ะพี่ทากะ” เสียงหวานใสตอบมายังทากะ

          “เดินเล่นอยู่เมืองมัสดิ้บครับ” ทากะตอบกลับไป

          “อ่ะ!...เมืองมัสดิ้บ พี่ทากะทำไมมาเร็วจัง ดีจังเลยงั้นมาหามิเนียที่ลานกว้างทางทิศตะวันตกของเมืองนะค่ะ” สาวน้อยมิเนียตอบ

            “ได้ครับ แล้วเดี๋ยวเจอกัน” หลังจากตัดการติดต่อทากะก็เดินทางไปหามิเนียทันที

            ไม่นานนักทากะก็มาถึงลานที่นัดหมาย เมื่อมาถึงทากะก็พบมิเนียที่ยื่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้เล่นกลุ่มหนึ่งกำลังโบกมือเรียกตนอยู่ทากะจึงเดินเข้าไปหามิเนียทันที

            “พี่ทากะมาเร็วจัง มิเนียกำลังมีเรื่องอยากถามเลย แนะนำตัวก่อนละกันนี้เพื่อนๆของมิเนียเอง” จากนั้นทากะก็มองสำรวจกลุ่มเพื่อนของมิเนียพบว่าเป็นกลุ่มคนหนุ่มสาว 6 คน ประกอบด้วยชาย 2 คือ ป๊อบ, ริซ หญิง 4 คือ มิเนีย, มีนา, ซาโยโกะ, และฟีเน่

          “งืม...สวัสดีครับผมทากะครับ” หลังจากทำความรู้จักกันแล้วทุกคนจึงหันมาสำรวจทากะอีกครั้งหนึ่ง

            “เอ๊ะ!... ไม่เจอแปบเดียวพี่ทากะของครบแล้ว ว้าว~~ผ้าคาดศีรษะพี่สวยดีจัง อืม...แล้วไวท์ฟอร์คอร์นละค่ะพี่ทากะ” มิเนียถามทากะ

            “ฝากไว้ที่ร้านอาหารน่ะครับพอดีทำธุระพามันเดินไปเดินมาลำบาก” ทากะตอบง่ายๆ

            “พี่ทากะตอนนี้ระดับเท่าไหร่แล้วค่ะ” มิเนียถามอีกครั้ง

            “28 ครับ” ทากะตอบ

            “โห่...ขึ้นเร็วจัง มากกว่ามิเนียอีกตอนนี้มิเนียระดับ 25 เอง พอดีเลยพี่ทากะไปทำภารกิจกับพวกมิเนียนะ” หลังจากชมทากะเสร็จ มิเนียก็ทำการชวนทากะไปทำภารกิจอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนผลก็ออกมาเหมือนที่ผ่านมา คือ ยอมตามไปด้วยดี มิเนียเลยบอกทากะว่าไปรับภารกิจกันที่อาคารภารกิจของเมืองนี้กัน

            ไม่นานทั้งกลุ่มก็มาถึงอาคารภารกิจทั้งหมดมองดูภารกิจอยู่ไม่นานทุกคนก็ลงความเห็นไปทำภารกิจส่งของไปเมืองโรมานดิสกัน ซึ่งเมืองโรมานดิสเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อด้านความงามมากจนเพื่อนๆของมิเนียอยากไปเที่ยวกัน ซึ่งทากะเองก็ไม่มีความเห็นเป็นอื่น จึงตกลงกันได้อย่างง่ายดาย

            เมื่อเลือกจุดหมายปลายทางเสร็จ ทุกคนก็ช่วยกันมองหาภารกิจที่น่าสนใจ และก็ได้ข้อสรุปออกมาในที่สุด ซึ่งภารกิจนี้คือ ส่งมอบเครื่องป้องกัน ของช่างตีเหล็กบีริน

 

 

 

[1] ชำนาญหอ ระดับ 15 ได้รับทักษะหอกเงิน ทำให้ดึงความสามารถของหอกออกมา 60% (ติดตัว)

                                  20 ได้รับทักษะหอกทองคำ ทำให้ดึงความสามารถของหอกออกมา 80% 
                                        (ติดตัว)

                                  25 ได้รับทักษะท่วงท่าแห่งหอก ทำให้สามารถใช้หอกได้ราบลื่นสะดวก
                                        (ติดตัว)

                                  30 ได้รับทักษะคนหอกหลอมรวมเป็นหนึ่ง ดึงความสามารถของอาวุธออกมา
                                        100% (ติดตัว)

[2] จู่โจม ระดับ 15 ได้รับทักษะหอกซ่อน เพิ่มพลังโจมตีในครั้งเดียว150% (เรียกใช้)

                           20 ได้รับทักษะประกายหอก เพิ่มพลังโจมตี 160% (เรียกใช้)

                           25 ได้รับทักษะหอกกวาดพสุธา โจมตีเป็นกลุ่มเพิ่มความรุนแรง 150% (เรียกใช้)

                           30 ได้รับทักษะหอกกรีดฟ้า เพิ่มพลังโจมตีในครั้งเดียว 200%(เรียกใช้)

[3]       - ลมหายใจแห่งทวยเทพ เรียกใช้ เพิ่มความสามารถของร่างกาย 2 เท่า หน่วง 30 นาที แต่
              หลังจากใช้ทักษะนี้เสร็จจะไม่สามารถสู้ได้ 1 ชั่วโมง และขยับร่างกายไม่ได้ 10 นาที

- สิบกระบวนเทพท่าจู่โจม เรียกใช้ โจมตีต่อเนื่องสิบครั้งความรุนแรงเพิ่มขึ้นครั้งละ .5 เท่า 
               (อาวุธชนิดใดก็ได้)

- พฤกษาเบิกบาน เรียกใช้ สามารถปลูกต้นไม้ทุกชนิดให้เจริญเติบโตได้ภายใน 2 ชั่วโมง

- ปัญญาแห่งเทพีอาเทน่า ติดตัว สามารถเรียนรู้ทุกอย่างได้ง่ายขึ้น 50%

- สรรพาวุธรวมเป็นหนึ่ง ติดตัว สามารถใช้อาวุธได้ทุกชนิด100%

[4] ทักษะแสงจันทร์อำพรางระดับ 1 สามารถซ่อนตัวได้ เป็นเวลา 15 นาที  เงื่อนไขพิเศษ ใช้ได้เฉพาะเวลากลางคืนเท่านั้น

[5] ของที่ได้มาทั้ง 3 ชิ้น ยังไม่ได้ปลดผนึก แต่สามารถสวมใส่ได้

 

 

 

To be continued….



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Olympus Online [สงครามเทพเจ้าออนไลน์] ตอนที่ 9 : บทที่ 6 อาชีพของทากะ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6229 , โพส : 9 , Rating : 88 / 19 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#9 : ความคิดเห็นที่ 1551
คำผิดนะครับ

ทางเหนือกับตรงกันข้าม ---> ทางเหนือกลับตรงกันข้าม

รูปปั่น ---> รูปปั้น (พิมพ์ "ปั้น" เป็น "ปั่น" หมดเลยนะครับ ช่วยมาแก้ด้วย)

มือขว ---> มือขวา

เป็นสัญญาลักษณ์ ---> เป็นสัญลักษณ์

ชื่อเทพี เลือกเอาสักชื่อครับ ระหว่าง อาเทน่า กับ อเธน่า ครับ

คะ - ค่ะ, ละ - ล่ะ อย่าสับสนใช้สลับกันครับ
Name : Martive< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Martive [ IP : 119.46.191.20 ]
Email / Msn: veevite(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2556 / 06:18

#8 : ความคิดเห็นที่ 1529
เอ๋!!! ผมย้อนกลับมาดู เห็นว่า ทากะรับเควส แร่เหล็ก 100 ก้อน ไม่เห็นว่าทำและส่งภารกิจ หรือว่าผมอ่านข้ามตรงไหนไปรึเปล่าหว่า?
Name : เมราส_เฟย์< My.iD > [ IP : 14.207.148.83 ]
Email / Msn: maras_fay(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2555 / 21:57


#7 : ความคิดเห็นที่ 1482
อาชีพนี้เจ๋งอ่ะ
PS.  นิยายที่มีนักอ่านเงา คิดซะว่า " งานเขียน " ของเรา PerfecT นิยายทุกเรื่อง " คนๆนี้ " ไม่ คิด " แบน " เพราะมันมาจาก " จินตนาการและความตั้งใจ "
Name : บังเอิญอ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บังเอิญอ่าน [ IP : 49.48.117.68 ]
Email / Msn: lovekh129(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 15:29

#6 : ความคิดเห็นที่ 1421
โอ้ว ได้อาชีพไม่เหมือนใครด้วยแฮะ
Name : -OSH-< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -OSH- [ IP : 203.159.94.75 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2555 / 22:40

#5 : ความคิดเห็นที่ 1364
อาชีพเดียวของแถมเพียบ หุหุ -3
Name : g9999< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ g9999 [ IP : 110.168.19.120 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2554 / 16:10

#4 : ความคิดเห็นที่ 1347
อาชีพเหมือน saint saiya เลย
Name : ฝิ่นน้อย [ IP : 125.24.98.177 ]
Email / Msn: -
วันที่: 29 มีนาคม 2554 / 22:53

#3 : ความคิดเห็นที่ 1300
แจ้งคำผิดค่ะ
กะลาสี นะคะ
รูปปั้น ค่ะ
Name : หลิงหลิง [ IP : 118.172.8.104 ]
Email / Msn: khunnamfon(แอท)gmail.com
วันที่: 19 มกราคม 2554 / 17:51

#2 : ความคิดเห็นที่ 1215
สนุกสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยจร้า

ทากะเก่งมากๆๆๆๆ แถมมีน้ำใจสุดๆๆๆๆๆ >< น่ารักมากๆๆๆ
Name : ₣lõЯά< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ₣lõЯά [ IP : 118.175.178.90 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2553 / 03:57

#1 : ความคิดเห็นที่ 1137
หนุกหนานมากๆมากมายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  คนคลั่งรีบอร์น
Name : ดับเครื่องชนไฮเปอร์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดับเครื่องชนไฮเปอร์ [ IP : 117.47.239.154 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2553 / 14:08

#2 : ความคิดเห็นที่ 586
สนุกมากๆอ่ะ


ชอบๆ
ขอแอดเป็นแฟนพันธ์แท้นะค่ะ
Name : [[ ~ !! I am เด็กพม่า !! ~ ]]< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [[ ~ !! I am เด็กพม่า !! ~ ]] [ IP : 124.121.6.198 ]
Email / Msn: dek13apunk(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2552 / 22:10

#1 : ความคิดเห็นที่ 584
อัพต่อไวๆนะครับกำลังมัน
Name : stss [ IP : 203.158.226.253 ]
Email / Msn: -
วันที่: 2 เมษายน 2552 / 08:01

#1 : ความคิดเห็นที่ 518
ของเยอะดี
Name : ซัฟฟายน์&yujiko< My.iD > [ IP : 125.27.95.66 ]
Email / Msn: pran_za.za(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2552 / 21:15

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android