สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Olympus Online [สงครามเทพเจ้าออนไลน์]

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 ก้าวแรกในOlympus Online


     อัพเดท 11 พ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : Mac D Zicapo ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mac D Zicapo Email : noppadon47471(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/noppadon47471
< Review/Vote > Rating : 97% [ 504 mem(s) ]
This month views : 108 Overall : 161,758
1,592 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 410 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Olympus Online [สงครามเทพเจ้าออนไลน์] ตอนที่ 4 : บทที่ 1 ก้าวแรกในOlympus Online , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9919 , โพส : 13 , Rating : 98 / 21 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 1 ก้าวแรกในOlympus Online

 

          “ยินดีตอนรับสู่ Olympus Online กรุณากรอก Username และ Password”

            .

          .

            “ว๊ากกกก” เสียงร้องอย่างโหยหวนดังขึ้นท่ามกลางท้องฟ้ายามเช้าอันเงียบสงบ

            ตุบ! เสียงวัตถุขนาดใหญ่ตกกระทบพื้น

          “เฮ้อ~~ เข้าเกมส์ครั้งแรกก็เจ็บตัวเลยแฮะ” เสียงบ่นดังขึ้นจากชายหนุ่มที่นอนหน้าทิ่มดินอย่างหมดสภาพ

          “ยินดีต้อนรับผู้เล่นทากะ สู่โลกของ Olympus online ค่ะ ขอให้ผู้เล่นรีบเดินทางสู่จุดให้บริการ ณ เมืองหรือหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด ขอให้สนุกกับการผจญภัยนะค่ะ” เสียงหวานใสที่ฟังแล้วสบายหูดังขึ้นกลางอากาศ

          “แล้วเราจะไปทางไหนละทีนี้ บอกก็ไม่บอกให้ละเอียดว่าจะให้ไปทางไหน” ชายหนุ่มที่ชื่อทากะบ่นพร้อมกับค่อยๆเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ มีตาสีน้ำตาลอ่อนใต้ขนคิ้วสีน้ำตาลอ่อนดกหนาเช่นเดียวกับผมยาวเหยีดตรงที่สีเดียวกัน ปากรับรูปเข้ากันได้ดีกับจมูกที่โด่งเป็นสัน

จากนั้นชายหนุ่มก็หันไปมองรอบๆตัว และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทากะ คือ ทุ่งหญ้าสีทองอร่ามที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ถัดจากทุ่งหญ้าออกไป มีหมู่บ้านเล็กๆตั้งอยู่หมู่บ้านหนึ่ง

          “อ๊ะ . . . ! นั่นไงหมู่บ้าน” หลังจากหายตะลึงไปกับภาพอันสวยงามตรงหน้าแล้ว ทากะก็ดึงสติที่หลุดลอยไปกลับมาจากภาพทิวทัศน์อันสวยงามของท้องทุ่งหญ้าสีทองกับท้องนภาสีฟ้าสดใส และเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไปนั้น

          การเดินทางผ่านทุ่งหญ้าที่สวยงามแห่งนี้เป็นไปอย่างสบายๆ เพราะถึงแม้จะมีสัตว์อสูรต่างๆปรากฏออกมาให้เห็นเป็นพักๆ ทั้งสัตว์อสูรจำพวกนก กระต่าย รวมถึงกวางหนุ่มตัวงามที่อยู่เป็นฝูง แต่สัตว์อสูรเหล่านั้นไม่ได้เข้าโจมตีผู้เล่นก่อน ทากะจึงเดินผ่านมาได้อย่างสบายๆ ส่วนสาเหตุที่ทากะไม่โจมตีสัตว์เหล่านั้นในทันทีก็เพราะว่าตัวเขานอกจากเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบที่ปกปิดร่างกายแล้ว ทากะไม่พบสิ่งของอย่างอื่นติดตัวอีกเลย

 

          เมื่อทากะเดินผ่านทุ่งหญ้าสีทองมาถึงหน้าหมู่บ้านก็พบซุ้มประตูที่มีป้ายไม้อันใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งบนป้ายมีอักษรสีเข้มเขียนว่า “ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านอ๊อดโต๊ะ” เมื่อมองผ่านซุ้มประตูเข้าไปทากะได้มองเห็นผู้เล่นคนอื่นๆมากมายมีการแต่งกายที่หลากหลาย ที่ลานกว้างของหมู่บ้านมีคนแต่งกายคล้ายพ่อค้ามาวางแผงลอยขายของแปลกๆมากมาย

          “อืม ...หมู่บ้านอ๊อดโต๊ะชื่อเหมาะกับการเริ่มต้นดี ว่าแต่จุดบริการอยู่ไหนนะ” หลังจากเปรยเสร็จ ทากะก็เริ่มหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจไปรอบๆอย่างสนอกสนใจ

          “นาย” เสียงผู้หญิงดังขึ้น

          “นาย ๆ ๆ ๆ ๆ” เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆและมุ่งหน้ามาหาทากะ ทากะจึงหันไปมองด้านหลังก็เห็นสาวน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังตนเธออยู่ในชุดสีแสด ใบหน้าอ่อนหวานน่ารัก คิ้วโค้งคมรับกับดวงตาที่มีประกายตาของคนช่างฝัน บนศีรษะมีที่คาดผมสีขาวแบบโบว์อยู่

          “เรียกผมหรอครับ” ทากะพูดพร้อมทำท่าทางประกอบ

            “นอกจากนายตรงนี้แล้วมีคนอื่นอยู่อีกเหรอค่ะ” เสียงหวานใสผิดการพูดจาดังมาจากสาวน้อยตัวเล็กหน้าตาน่ารักที่มายืนใกล้ๆทากะ

            “อืม..ไม่มีจริงๆด้วย แล้วมีอะไรหรือครับ” ทากะตอบรับอย่างเรียบร้อย แล้วถามกลับอย่างสงสัยเพราะตอนสร้างตัวละครทากะเลือกหน้าตาธรรมดาๆไม่ได้ตกแต่งเพิ่มจนอลังการณ์งานสร้างเหมือนผู้เล่นคนอื่นๆ

            “นายช่วยเราตามหาแมวหน่อยซิ มันหนีเราไปนะ” โดยไม่ทันได้ปฏิเสธและไม่สามารถปฏิเสธได้ ทากะได้ถูกสาวน้อยปริศนาลากไปตามหาแมว (สัตว์เลี้ยงของเจ้าหล่อน) ซะแล้ว

            แต่การตามหานี้ก็ไม่ได้ยากเย็นมากนัก แถมทำให้ทากะได้เดินชมหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะไปในตัว ทากะจำที่ตั้งของร้านร้วงต่างๆที่ให้บริการไว้หลังจากเดินวนรอบหมู่บ้านมาอย่างน้อย 2 รอบ ทากะกับสาวน้อยปริศนาได้กลับมายืนที่ลานกว้างหน้าหมู่บ้านอีกครั้ง

            “หามาตั้งนานแล้วไม่เจอซักที หายไปไหนนะ” สาวน้อยปริศนายังคงมุ่งมั่นที่จะตามหาแมวตัวนั้นให้เจอ

            “อ๊ะ . . . พึ่งนึกออกเราเดินกับนายมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้เลยนายชื่ออะไรเหรอ” สาวน้อยปริศนาอุทานขึ้น

            “ทากะครับ” คำตอบสั้นๆ ‘แม่คุณเอ๊ยถามชื่อคนอื่นแล้วไม่บอกชื่อตัวเองเลยหรอ’ นี้เป็นความในใจของทากะ และแล้วการหาแมวน้อยผู้หลงทาง(รึเปล่า) รอบ 3 ก็เริ่มขึ้นและผลก็เหมือนเดิมกลับมายืนที่ลานกว้างใหม่

            “นี่เธอ ถามชื่อเราแล้วไม่คิดจะแนะนำตัวเลยหรอ” และแล้วความในใจที่เก็บมานานก็ระเบิดออก

            “อ๊ะ! เราลืมแนะนำตัวจริงๆด้วย ฉันชื่อ มิเนีย อายุ 20 สถานะภาพโสดสนิท......”และประโยคแนะนำตัวตามมาอีกมากมาย

            ‘ยังไม่ทันถามเรื่องส่วนตัวเลยนะ แนะนำมาซะหมดเลย’ทากะบ่นในใจและแทบจะไม่ได้ฟังเลย

            “นั่นไง! เจอแล้วตัวนั้นแหละนายช่วยจับหน่อยซิ นะคะ” เสียงดังขึ้นแทรกความคิดที่เริ่มหลุดลอยของทากะ

            “อืม” คำตอบที่สั้นๆง่ายๆได้ใจความดังมาจากทากะ พร้อมกับการกระโจนเข้าจับแมวตัวน้อยลายเปลวไฟสีน้ำตาลไหม้

            2 นาทีต่อมา แมวตัวน้อยก็ไปอยู่ในมือของ มิเนีย และคนที่ลงมือจับจริงๆคือนิเมียเอง ส่วนทากะไปนอนคลุกฝุ่นอยู่กับพื้นลานกว้าง

            ‘เฮ้อ . . . ทั้งที่ตัวเองก็จับได้แท้ๆ ทำไมต้องบังคับให้เราช่วยด้วยนะ’ ทากะถอนหายใจพร้อมนอนแผ่หลามองเหม่อไปยังท้องฟ้าแบบไม่อายใคร

            “ทากะ นายเป็นผู้เล่นมือใหม่ใช่ไหม นิเมียมายืนข้างทากะพร้อมกับก้มลงมองดูอาการของทากะ

            “อืม” คำสั้นๆแทนคำตอบของทากะ

            “นายนี้เป็นคนดีนะขนาดพึ่งเจอกันครั้งแรกยังช่วยฉันจับเจ้าปุกกี้เลย” คำกล่าวนี้ไม่รู้ว่าชมหรือแกล้งชมทากะกันแน่

            “นายจะไปไหนต่อหรือประโยคคำถามที่ถามถึงความต้องการของทากะเป็นครั้งแรก

            “ผมจะไปจุดให้บริการครับ” ทากะตอบอย่างสุภาพ

            “ให้ฉันพาไปนะ” สาวน้อยมิเนียอาสา

            ‘อย่างนี้ก็ดีแฮะ’ ทากะคิดพร้อมกับยิ้มในใจ “ตกลง ไปกันเลยครับ”ทากะตอบในที่สุด

           

          ……..

 

            จุดให้บริการนั้นเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวที่สร้างขึ้นอย่างประณีตสวยงาม ดูมีรสนิยม ด้านในของอาคารเป็นห้องโถงโล่ง   กว้าง กลางห้องมีเคาน์เตอร์ขนาดใหญ่พอประมาณอยู่ตัวหนึ่ง และมีพนักงานสาวคนหนึ่งนั่งประจำอยู่ ในบางครั้งผู้เล่นก็จะตั้งชื่อให้อาคารนี้ว่า “อาคารเริ่มต้น”

            “ยินดีต้อนรับค่ะ ดิฉัน นานา เป็นพนักงานประจำจุดให้บริการแห่งหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะต้องการให้ช่วยสิ่งใดค่ะ” เสียงหวานใสที่ฟังดูสุภาพ ดังมาจากพนักงานสาวหน้าสวยที่อยู่ในชุดเมจ ที่กำลังเดินเข้ามาหาทากะ

            “ผมมารับสิ่งของสำหรับมือใหม่ครับ” ทากะพูดอย่างเก้อเขินเพราะสายตาของนานากำลังสำรวจการแต่งกายที่มอมแมมของทากะอย่างแปลกใจ

            “เชิญทางนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วและเชิญทากะมายังเคาน์เตอร์ที่หล่อนนั่งอยู่ในตอนแรก

            เมื่อนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้วพนักงานก็หยิบสิ่งของจำนวนหนึ่งขึ้นมาวางเรียงรายอยู่เต็มเคาน์เตอร์อันน้อยนิด โดยสาวเจ้าหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นส่งให้ทากะพร้อมอธิบาย

            “สิ่งนี้ คือ Olympus Watch หรือเรียกสั้นๆว่า OW  เป็นไอเท็มถาวรนะคะ ซึ่งไอเท็มถาวรนั้นจะไม่เกิดการสูญหายหากผู้เล่นเสียชีวิตค่ะ ผู้เล่นสามารถเลือกแบบได้ตามชอบนะคะ ส่วนหน้าที่ของOlympus watch คือบอกเวลาทั้งภายในโลกOlympus online และโลกภายนอก เมนูข้อมูลคำสั่งต่างๆ อาทิเช่น ข้อมูลตัวละครของคุณทากะ รายชื่อเพื่อน รวมถึงการสื่อสารด้วยนะค่ะ” เอ่ยเสร็จนานาก็ส่งนาฬิกามาให้ทากะเรือนหนึ่ง ซึ่งเมื่อทากะสัมผัสก็เกิดหน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยให้ทากะเลือกแบบของOlympus watch นั้นเอง

            หลังจากเลือกอยู่นานทากะก็ได้เลือกเป็นแบบนาฬิกาลูกตุ้มแบบสมัยยุค70 เมื่อนานาเห็นว่าทากะจัดการเลือกแบบเรียบร้อยแล้วก็หยิบของชิ้นต่อไปขึ้นมาต่อทันที นั้นคือแหวนวงหนึ่ง

            “ชิ้นต่อไปนะค่ะ ของชิ้นนี้มีชื่อว่า Olympus Scan หรือเรียกสั้นๆว่า OS เป็นไอเท็มถาวรเช่นกัน หน้าที่ของมันก็คือ ใช้ดูข้อมูลของสัตว์อสูรนะค่ะ โดยของชิ้นนี้สามารถอัพเกรดได้ค่ะ โดนขั้นแรกผู้เล่นสามารถดูได้แค่ชื่อ ระดับ และพลังชีวิตของสัตว์อสูรเท่านั้น” หลังจากอธิบายเสร็จทากะก็รับแหวนวงนั้นมาแล้วมองกลับไปทางนานาด้วยใบหน้าที่สงสัย

            “แล้วOS ใช่งานยังไงละครับ” ทากะถามออกมาในที่สุด

            “อ่ะ...ขออภัยจริงๆค่ะที่นานาลืมบอกวิธีใช้ OS ใช้งานโดยการพูดค่ะ แค่มองไปยังเป้าหมายแล้วพูดว่า สแกน ก็พอแล้วค่ะ ลองดูซิค่ะ” นานา

            “สแกน” ทากะมองไปยังนานาแล้วเอ่ย ก็เกิดหน้าตาข้อมูลขึ้น

            นานา พนักงานประจำจุดบริการหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะ

            หลังจากลองใช้งานOS เสร็จนานาก็หยิบของที่เหลือส่งให้ทากะพร้อมอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดโดยของที่เหลือคือ

1. กล่องใส่อาหาร สามารถใส่อาหารได้ 5 ชุด เก็บอาหารได้10วันตามเวลาในเกมส์

            2. ขวดน้ำ สามารถเติมได้ฟรีตามร้านอาหาร หรือจุดให้บริการนะค่ะ

            3. กระเป๋าใส่ของสำหรับมือใหม่ มีช่องใส่ของ 50 ช่อง

            4. แผนที่ละแวกหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะ

            5. เงิน 6,000 Lu

            6. ชุดอุปกรณ์เบื้องต้น[1]

            หลังจากฟังคำอธิบายการใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ และระบบพื้นฐานของเกมส์โอลิมปัส ออนไลน์เสร็จ ทากะก็จัดการเก็บของบนเคาน์เตอร์เข้ากระเป๋าหมดยกเว้น OW, OS, เข็มขัดผ้า, และดาบสั้น ซึ่งทากะสวมเข็มขัดแล้วเหน็บดาบไว้ที่เข็มขัดทางด้านซ้ายของเอว และมัดOW ไว้กับสายเข็มขัดทางด้านขวา เมื่อจัดการแต่งตัวเสร็จทากะก็ออกจากอาคารเริ่มต้น และพบกับนิเมียที่กำลังยืนเล่นกับแมวของเธออยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง

            “นายจะทำอะไรต่อละ” มิเนียถามขึ้นหลังจากทากะเดินมาถึงข้างกายเธอ

            จ๊อก~~~~ เสียงประหลาดดังขึ้นมาจากทากะทำเอาทากะหน้าแดงด้วยความอาย ส่วนทางด้านมิเนียก็มีรอยยิ้มน่ารักผุดขึ้นจากใบหน้าที่น่ารักของเธอ

            “ถ้าอย่างนั้นเราไปทานข้าวกันเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงนายเอง”มิเนียพูดพร้อมกับพาทากะไปร้านอาหาร Tick & Tip

            “ครึ่งๆนะผมไม่ชอบให้ใครมาเลี้ยง”ทากะพูดขึ้นก่อนเข้าร้าน

            “ตกลง” มิเนียตอบพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนหวานให้กับทากะแล้วเดินนำเข้าไปในร้าน

            ‘ทำไมเวลาผู้หญิงยิ้มถึงน่ารักอย่างนี้นะ’ ทากะคิดพลางยิ้มในใจ แล้วเดินตามเข้าไปในร้าน

 

          ………

 

            “ว้า . . . ฉันต้องเลิกแล้วแหละ 8 เช้าโมงแล้ว มีธุระน่ะ” มิเนียพูดขึ้นหลังมื้ออาหารอันแสนอร่อยแต่ราคาแสนแพงหูฉี่ทำเอาทากะหน้าเกือบมืด (ราคาทั้งหมด 2,000 Lu ออกคนละ 1,000 Lu)

            “ก่อนไปฉันขอจดจำนายเป็นเพื่อนก่อนนะ” มิเนียพูดขึ้นอย่างนึกได้

            “ติ๊ด เสียงOWของทากะดังขึ้น ทากะหยิบมาดูก็พบข้อความแสดงขึ้นหน้าจอ “ผู้เล่นมิเนียต้องการจดจำคุณเป็นเพื่อน” ทากะจัดการตอบตกลงทันที

            หลังจากตอบรับเสร็จมิเนียก็บอกว่าหลัง 5 โมงเย็น ตามเวลาภายนอก ตนน่าจะออนไลน์อีกครั้ง แล้วเธอก็เดินไปยังโรงแรมเพื่อออฟไลน์

            ‘เฮ้อ... เราจะทำอะไรต่อดีนะ’ ทากะเดินไปนั่งที่ม้านั่งข้างลานกว้าง หลังจากนั่งเรียบร้อยแล้วทากะก็เริ่มสำรวจOWดู โดยทากะกดเปิดช่องข้อมูลตัวละครก็เกิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นเบื้องหน้า

            ข้อมูลตัวละคร

            ผู้เล่น ทากะ                 ระดับ 1

          อาชีพ ผู้เริ่มต้น

            พลังชีวิต 1,000 หน่วย พลังเวทย์ 50 หน่วย

            พลังโจมตี 10-100 หน่วย         พลังป้องกัน 150 หน่วย

            ความชำนาญ -

            ทักษะ -

            หลังจากดูข้อมูลของตัวเองเสร็จ ทากะก็สำรวจการทำงานของOWต่อก็พบว่ามันทำงานได้หลากหลายเหมือนที่นานาบอก มีช่องสื่อสารมากมายหลายช่อง พอเรียกขึ้นมาแล้วจะเกิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นเบื้องหน้าทากะ แสดงบทสนทนาของระบบ และผู้เล่น จากนั้นทากะก็เริ่มคิดถึงจุดหมายต่อไปของตน

            “ไหนๆก็เข้ามาเล่นเกมส์นี้แล้ว ไปลุยกับพวกสัตว์อสูรหน่อยดีกว่า” ทากะได้ข้อสรุปในที่สุด

ทากะจำได้ว่า นานา ที่จุดให้บริการบอกไว้ว่า สัตว์ประหลาดทั่วไปในบริเวณทุ่งหญ้ารอบหมู่บ้านจะไม่เข้าโจมตีคนก่อน ยกเว้น สัตว์อสูรระดับจ่าฝูง, สัตว์อสูรระดับเจ้าถิ่น, สัตว์อสูรระดับอนุราชา, สัตว์อสูรระดับราชา

ทากะหยิบแผนที่ในกระเป๋ามาเปิดดูอยู่ซักพัก ก็ได้เป้าหมายโดยเป้าหมายของทากะคือป่าทางตะวันออกของหมู่บ้านที่มีชื่อว่า “ป่าวังเวง”

 

          ราว 1 ชั่วโมงต่อมาทากะก็เดินทางเข้ามาถึงอาณาเขตของป่าแห่งหนึ่ง

            เงียบ~~ เป็นคำอธิบายที่ดีแต่ยังไม่ดีที่สุดสำหรับป่าที่ทากะอยู่ในขณะนี้ เพราะสภาพที่ไม่มีเสียง ไม่มีเงาของสิ่งมีชีวิตใดๆเลย เงียบจนน่ากลัว สมแล้วที่ได้ชื่อว่า “ป่าวังเวง”

            ‘เราจะล่าสัตว์อสูรตัวไหนดีนะ’ ทากะคิดขึ้นพลางมองสำรวจไปรอบๆ แต่ก่อนที่จะพบอะไรเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าทากะจะตั้งตัวทัน

            ผั๊วะ....โครม!เสียงแรกเกิดจากของแข็งมีคมขนาดใหญ่ฟาดเข้ายังลำตัวของทากะจนทากะกระเด็นลอยไปชนกับต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นเสียงที่ตามมานั่นเอง

            “ผู้เล่นทากะถูกโจมตีจากไซเรนแบร์ สัตว์อสูรระดับจ่าฝูง ระดับ 10” เสียงจากระบบดังขึ้นในศีรษะของทากะ พร้อมกับภาพลักษณะของสัตว์ประหลาดที่โจมตีทากะก็ปรากฏชัดเจนเบื้องหน้า

            สัตว์อสูรที่โจมตีทากะนั้นมันเป็นหมีควายดีๆนี่เอง แต่ที่แตกต่างออกไป ตรงที่ปากของมันมีซิปรูดปิดอยู่ ซึ่งมันคงจะน่ารักมากหากไม่มีกรงเล็บที่ดูใหญ่โตขนาดตวัดทีเชือนเปลือกไม่ออกจากต้นไม้ได้แถบใหญ่อยู่บนมือ

          “แสกน” ทากะเอ่ยในทันทีที่เห็นร่างของศัตรูชัดตา

            ไซเรนแบร์ สัตว์อสูรระดับจ่าฝูง ระดับ 10 พลังชีวิต 7,000 หน่วย

          เช้ง! ดาบสั้นถูกชักออกมาถืออยู่บนมือของทากะมั่น พร้อมกันกับทากะที่ตั้งท่าสู้ ‘จะทำยังไงดีนะในเมื่อระดับต่างกันมากมายขนาดนี้ แต่ยังไงก็ต้องลองสู้ดูหน่อยแล้วไม่งั้นเสียศักดิ์ศรีลูกผู้ชายหมด’ หลังจากปลุกขวัญเรียกกำลังใจตัวเองเสร็จ แผนการฆ่าไซเรนแบร์ก็เริ่มกำหนดรูปร่างขึ้นภายในหัวสมองของทากะ

            “ย๊าก” ทากะแผดเสียงออกมากพร้อมกับการพุ่งเข้าใส่หมีตัวใหญ่

            ชั้ว! ..ผั๊วะ! ดาบแทงเข้าไปเต็มๆยังบริเวณชายโครงของไซเรนแบร์ แต่ไม่ทันดึงออกกรงเล็บอันใหญ่โตก็ฟาดมายังทากะ ทำเอาทากะตัวปลิวไปเลยทีเดียว

            “อั๊กเสียงทากะพ่นเลือดที่คลั่งในลำคอออกมา ‘มันโจมตีแรงอย่างนี้สู้ไม่ไหวแน่ แต่ก็โจมตียังไม่แรงถึงตายในครั้งเดียว คงต้องใช้แผน 2 แล้ว’ หลังจากนั้นมหกรรมหมีวิ่งไล่คนก็เริ่มขึ้น

            ทากะพาไซเรนแบร์วิ่งมาจนถึงกระท่อมหลังหนึ่งที่ตนเดินผ่านมาเมื่อสักครู่ แต่ขณะที่ทากะห่างจากบ้านราว 50 เมตร ทากะก็กระโดดสุดแรงเหมือนกระโดดข้ามอะไรบางสิ่ง และคำตอบการกระทำของทากะก็เฉลย โดยหมีที่วิ่งไล่ตามทากะมา เหยียบลงไปยังพื้นที่ทากะกระโดดข้ามเมื่อสักครู่ กลับตกหล่นวูบหายไปจากสายตาทันที

            ตุบ!.. เสียงวัตถุหนักๆตกใส่พื้นดังขึ้น

            ที่แท้สิ่งที่ทากะกระโดดข้ามเมื่อสักครู่นี้คือ หลุมดักสัตว์ ที่ทากะพบโดยบังเอิญในขณะเดินทางผ่านกระท่อมหลังนี้

            “เมื่อกี้ กร่างนักใช่ไหม หึ หึ หึ” เสียงหัวเราะอย่างโหดเหี้ยมพร้อมกับใบไม้และโยนกิ่งไม้ที่อยู่รอบๆกระท่อมหลังน้อยนี้ถูกกวาดและโกยลงไปยังหลุมดักสัตว์หลุมนั้น หลังจากใบไม้และกิ่งไม้สุมในหลุมได้ในปริมาณหนึ่งแล้วทากะก็หยุดและหยิบบางสิ่งขึ้นมาจากกระเป๋าที่ข้างเอว

            พึบ! เสียงสิ่งของที่อยู่บนมือทากะลุกไหม้ ใช่แล้วสิ่งนั้นคือ ชุดจุดไฟนั้นเอง จากนั้นทากะเดินถือชุดจุดไฟที่มีลักษณะเป็นคบเพลิงมายืนหน้าหลุมที่มีหมีตัวใหญ่กำลังเกิดอาการคลุ้มคลั่งอยู่ก้นหลุม

            “หึ หึ กลายเป็นหมีย่างรมควัน ซะเถอะนะหมีน้อยผู้น่ารัก” แล้วชุดไฟที่อยู่ในมือทากะก็ถูกปล่อยลงไปสู่ก้นหลุม

            “กรรรร” เสียงคำรามอย่างเจ็บปวดดังขึ้น พร้อมกันกับควันที่ลอยขึ้นจากหลุมผสมกับกลิ่นเนื้อย่างที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว หลังจากนั้นก็มีแสงสีขาวพุ่งขึ้นมาจากหลุม

            “ผู้เล่นทากะสังหาร ไซเรนแบร์ สัตว์อสูรจ่าฝูง ระดับ 10 ได้รับค่าประสบการณ์ 2,200 แต้ม บรรลุเงื่อนไขในการเลื่อนระดับเป็นระดับ 2”

            “ผู้เล่นทากะ บรรลุเงื่อนไขได้รับความชำนาญในการหลบหลีก ระดับ 1, 2, 3”

            “ผู้เล่นทากะ บรรลุเงื่อนไขได้รับความชำนาญในการแทง ระดับ 1”

            “ผู้เล่นทากะ บรรลุเงื่อนไขได้รับความชำนาญดาบระดับ 1”

            “ผู้เล่นทากะ บรรลุเงื่อนไข ได้รับความชำนาญในการวางกับดัก ระดับ 1, 2, 3, 4”

            หลังจากเพลิงมอดลงเรียบร้อยทากะก็ลงไปยังก้นหลุมเพื่อเก็บดาบสั้น เมื่อทากะลงมาถึงก้นหลุมก็พบสิ่งของ 3 ชิ้น คือ รองเท้าหนัง, ปลอกแขน, และกรงเล็บ กับเงินอีก 4,000 Lu ในถุงๆหนึ่ง

            ‘สงสัยเราจะเข้ามาลึกไปแหะ เจอตัวแรกก็ระดับ 10 เลย’ หลังจากยืนคิดเสร็จทากะก็มุ่งหน้ากลับทางเดิมเพื่อกลับไปยังทุ่งหญ้าข้างหมู่บ้าน ที่ผ่านมาเลยโดยไม่สนใจในตอนแรก

 

            ................

 

            เมื่อทากะเดินย้อนกลับมาถึงทุ่งหญ้านอกหมู่บ้านที่มีชื่อว่า “ทุ่งโคโรน” ทากะก็เดินสำรวจไปมาก็พบกับนกกระทาขนาดใหญ่มากตัวหนึ่งกำลังคุ้นเขี่ยดินอย่างมีความสุข

            “สแกน” ทากะรีบสแกนดูข้อมูลของสัตว์อสูรตัวนี้

            นกกระทายักษ์ สัตว์อสูรทั่วไป ระดับ 5  พลังชีวิต 500 หน่วย

          เมื่อเห็นข้อมูลรอยยิ้มอันน่ากลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม พร้อมกับย่างสามขุมเข้าหานกกระทายักษ์อย่างกระหายเลือด ขณะเดินเข้าไปดาบสั้นในมือก็ถูกเงื้อขึ้น

          ฟุบ! ดาบสั้นนั้นกลับฟันถูกอากาศ เพราะนกกระทาตัวนี้ที่เมื่อครู่คุ้ยเขี่ยดินอย่างมีความสุขกลับสามารถหลบดาบของทากะด้วยความไวที่ผิดปกติธรรมดาของสัตว์ปีกทั่วไป หลังจากหลบดาบได้มันก็โต้กลับด้วยการจิกของจะงอยปากอันแหลมคมสู่คนที่ประทุษร้ายตน ทำเอาทากะมือไม้ปั่นป่วนไปครู่หนึ่ง

            หลังจากสู้กันได้ซักพักทากะก็เริ่มจับจังหวะการโจมตีและการหลบหลีกของนกกระทายักษ์ออก ทากะจึงย้ายดาบมาถือด้วยมือซ้ายในทันที

            ดาบถูกฟันออกในมือซ้ายเข้าไปยังก้านคอของนกกระทายักษ์ แต่นกกระทายักษ์หลบได้พร้อมกับง้างจะงอยเตรียมจิกลงมาที่มือที่ถือดาบของทากะ ในขณะที่จะงอยปากห่างจากมือทากะเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

            หมับ! มือขวาที่ว่างอยู่ก็ได้คว้าเข้าที่คอของนกกระทายักษ์อย่างแม่นยำ พร้อมกับดาบในมือซ้ายได้วกกลับมาปาดเข้าที่คอของนกกระทาในทันที

            “ผู้เล่นทากะ สังหารนกกระทายักษ์ ระดับ 5 ได้รับค่าประสบการณ์ 480 แต้ม”

            “ผู้เล่นทากะ บรรลุเงื่อนไข ได้รับความชำนาญในการฟัน ระดับ 1”

            สิ่งของที่ได้จากการสังหารนกกระทายักษ์มีเพียงถุงเงินที่มีเงินบรรจุอยู่ 200 Lu เท่านั้น แต่สิ่งที่ทากะเห็นและสงสัยคือศพของ นกกระทายักษ์ ไม่หายไปทันทีเหมือนกับไซเรนแบร์ที่เจอในป่า แต่ทากะก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก จากนั้นก็หันกลับไปไล่ล่านกกระทายักษ์ต่อ

 

          ...........

 

            ชึก! ดาบสั้นปักลงยังพื้นพร้อมกับทากะที่นั่งหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน หลังจากเสร็จสิ้นการล่านกกระทายักษ์เพราะพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าแล้ว ทำให้ความสว่างทั่วบริเวณทุ่งหญ้าลดลงทันที ส่วนผลตอบแทนที่ทากะได้จากการไล่ล่านกกระทายักษ์ มีดังนี้ ชุด 2 ชุด, ดาบสั้น 1 เล่ม, เงินอีก 1,600 Lu, ค่าประสบการณ์ 4,320 แต้ม ได้เลื่อนระดับพื้นฐานเป็นระดับ 4, ความชำนาญในการฟันเลื่อนเป็นระดับ 3, ความชำนาญดาบเลื่อนเป็นระดับ 2

            โอ๊ก~~ โจ๊ก~~จ๊อก

            “เจ้าแห่งทุ่งโคโรนกาการ๊อก สัตว์อสูรระดับอนุราชา ระดับ 35 ปรากฏตัว ผู้เล่นที่ถูกสัตว์อสูรระดับอนุราชาฆ่าตาย จะต้องใช้เวลาในการคืนชีพ 12 ชั่วโมงตามเวลาในเกมส์”

            เสียงจากระบบดังขึ้นขัดจังหวะท้องร้องของทากะ ทากะจึงเก็บดาบสั้นที่ปักอยู่เข้าสู่กระเป๋าและออกเดินทางมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะทันทีเพราะทากะไม่อยากจะเสี่ยงชีวิตกับสัตว์อสูรระดับอนุราชา ที่ระดับห่างจากตัวเองถึง 31 ระดับ

           

            ................

 

            เมื่อเข้ามาถึงหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะทากะก็พบว่าหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะสว่างไสวได้ด้วยแสงไฟจากโคมเจ้าพายุที่ถูกแขวนอยู่ตามที่ต่างๆ เพื่ออำนวยความสะดวกด้านแสงสว่างให้แก่ผู้เล่น ทากะเข้ามาในหมู่บ้านยามที่แสงไฟถูกจุดพอดี ต่างถอนหายใจชมเชยออกมา “หมู่บ้านอ๊อดโต๊ะภายใต้แสงจากโคมไฟก็ดูสวยงามไปอีกแบบแหะ” หลังจากนั้นทากะก็มุ่งหน้าไปร้านอาหาร Tick & Tip เพื่อสนองตอบพยาธิในลำไส้ของตนที่เริ่มอาละวาดแล้ว

            “ยินดีต้อนรับค่ะ กี่ที่คะ” บริกรสาวเข้ามาต้อนรับทากะที่พึ่งเดินเข้าร้าน

            “1 ที่ครับ”ทากะตอบ

            “จะนั่งที่ไหนดีค่ะ มีโต๊ะ กับเคาน์เตอร์นะค่ะ” บริกรสาวถามอีกครั้ง

            “ขอเคาน์เตอร์ละกันครับ” ทากะตอบ

            “เชิญทางนี้เลยค่ะ” บริกรเดินนำพาทากะไปยังเคาน์เตอร์ที่ขณะนี้ไม่มีผู้เลนอื่นนั่งอยู่เลยเมื่อทากะนั่งประจำที่เรียบร้อยและหยิบเมนูมาดู ก็เกิดอาการช็อคกับราคาอาหาร หลังจากเรียกสติกลับมาทากะก็สั่งชุดอาหารกลางวัน ซึ่งเป็นชุดอาหารที่ถูกที่สุด (ราคา 500 Lu)

            “ไงพ่อหนุ่ม ผจญภัยในโลกโอลิมปัส สนุกไหม?” พนักงานด้านในเคาน์เตอร์ที่แต่งตัวเหมือนเถ้าแก่ทักทากะ

            “สนุกดีนะครับ” ทากะตอบ พลางพิจารณาเถ้าแก่คนนี้ เขาเป็นชายร่างอ้วนเล็กน้อย ใบหน้าดูใจดี

            “เจ้าน่ะ เป็นลูกค้าที่แปลกดีนะ ลูกค้าส่วนใหญ่จะเลือกนั่งที่โต๊ะ ไม่ค่อยมีใครมานั่งที่เคาน์เตอร์หรอก” เถ้าแก่พูดให้ทากะฟัง

            “ก็ผมชอบนั่งที่เคาน์เตอร์นี้ครับ ฮะ ฮะ ว่าแต่ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” ทากะถามด้วยสีหน้าจริงจัง

            “ได้ มีอะไรรึพ่อหนุ่ม”เถ้าแก่ตอบ

            “เถ้าแก่นี้เป็นคนจริงๆหรอครับ” ทากะถามพลางทำตาโต

            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้านี้ตลกดีนะ ข้าก็เป็นพนักงานที่เป็นคนจริงๆนั้นแหละ แต่ที่เจ้าถามเพราะสงสัยละซิว่าNPC เป็นคนควบคุมหรือAI ใช่ไหม ข้าบอกเจ้าเลยละกัน เกมส์ Olympus Online นี้ NPCที่ทำงานนั้นจะเป็นคนควบคุมถึง80% ส่วนอีก20% เป็นAI อย่างบริกรที่ต้อนรับเจ้านะเป็นAI” เจ้าของร้านอธิบายให้ทากะฟัง

          “หรอครับ! ผมนึกว่าคนจริงๆซะอีก ออกแบบได้เหมือนจริงมากๆเลย” ทากะพูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

            “ฮ่า ฮ่า เจ้านี้ตลกดีจริงๆ” เถ้าแก่ขำอย่างสนุกสนานกับอาการของทากะ

            ทากะได้แต่ยิ้มเพราะขณะนี้อาหารที่สั่งได้มาเสิร์ฟแล้ว ทากะจึงลงมือรับประทานอย่างหิวโหย เมื่อรับประทานอาหารเสร็จก็ชำระเงิน ก่อนไปเถ้าแก่ได้บอกว่าแกชื่อ บีโรน และเถ้าแก่ยังบอกทากะอีกว่า “ว่างๆก็มาคุยกันบ้างนะพ่อหนุ่ม ปกติไม่ค่อยมีผู้เล่นมาคุยกับข้านักหรอก”

            เมื่อออกจากร้านอาหารก็เป็นเวลาดึกแล้ว ทากะจึงไปพักที่โรงแรมซึ่งห่างออกมาจากร้านอาหารเพียง 3 ช่วงตึกเท่านั้น โรงแรมแห่งนี้ดูภายนอกก็เป็นอาคารไม้ธรรมดาๆ 2 ชั้น เหมือนโรงแรมไม้ในหนังย้อนยุค แต่เมื่อเข้ามาภายในแล้วทากะจึงรู้ว่าโรงแรมแห่งนี้หรูหราขนาดโรงแรม 3 ดาวของโลกภายนอกเห็นจะได้

            ทากะเข้าพักโดยเลือกห้องธรรมดา ซึ่งราคาอยู่ที่ 500 Lu เพราะตอนนี้ทากะมีเงินไม่มากนัก

 

          ZZZZZzzzzzzz

 

            เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากทากะตื่นนอนและจัดการแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ทากะก็ออกจากโรงแรม เพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดให้บริการตามเป้าหมายที่วางไว้ก่อนที่ตนจะนอน เมื่อมาถึงจุดให้บริการทากะก็เดินเข้าไปหานานาที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์

            “อ้าว...คุณทากะนี้เอง มีสิ่งใดให้ดิฉันช่วยหรือค่ะ” คำถามที่ฟังดูสุภาพดังมาจากนานาที่เห็นทากะเดินเข้ามาภายในจุดให้บริการแห่งนี้

            “เออ...ตอนมาครั้งแรกผมลืมถามไปหลายเรื่องเลยนะครับ” ทากะพูดขึ้นอย่างกระดาก

            “แล้วต้องการรู้เรื่องอะไรหรือค่ะ” นานายังคงรักษารอยยิ้มขณะเอ่ยคำถาม

            “ผมสามารถปลดผลึกสิ่งของได้ที่ไหน อย่างไรหรือครับ” ทากะถามในสิ่งที่สงสัยในทันที

            “คุณต้องไปตามร้านที่ขายสิ่งนั้นๆ นะค่ะ เช่น เครื่องป้องกัน สามารถปลดผลึกได้ที่ร้านขายเครื่องป้องกัน, อาวุธสามารถปลดผลึกได้ที่ร้านอาวุธ, เครื่องประดับสามารถปลดผลึกได้ที่ร้านขายเครื่องประดับ ส่วนวิธี คุณทากะต้องไปสอบถามทางร้านเอาเองนะค่ะ” คำตอบอย่างละเอียดยิบ แก้ปัญหาข้อข้องใจของทากะในเรื่องการปลดผลึกไปหมดสิ้น

            “แล้วอาหารแห้ง สามารถหาซื้อได้จากที่ไหนหรอครับ” คำถามนี้เรียกรอยยิ้มน่ารักจากนานาได้อีกครั้ง

            “สามารถหาซื้อได้จากร้านอาหารหรือ ภัตตาคาร ตามเมืองหรือหมู่บ้านต่างๆนะค่ะ ส่วนเรื่องราคาคุณทากะต้องไปสอบถามเอาที่ ร้านนั้นๆ นะค่ะ” นานายังคงอธิบายได้ดีเยี่ยมและไม่มีทีท่ารำคาญแต่อย่างไรกับอาการเจ้าหนูจำไมของทากะ

            “คุณทากะยังมีข้อสงสัยอะไรอีกไหมค่ะ”นานาเอ่ยถาม

            “ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปทำธุระก่อนนะครับ”ทากะตอบพร้อมเตรียมจะหมุนตัวจากไป

            “ไม่เป็นไรค่ะ นี้เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้ว”นานาพูดตอบพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนหวาน

            “เออ...คุณทากะค่ะ ดิฉันขอแนะนำให้คุณทากะไปธนาคารบ้างนะค่ะ เพราะทางบริษัทจะมอบรางวัลบางอย่างให้ผู้เล่นผ่านทางธนาคารเท่านั้น”นานาแนะนำก่อนจากกัน

            “ขอบคุณมากครับ”ทากะพูดพร้อมเดินจากไป

            หลังจากทากะเดินทางออกจากจุดให้บริการก็มุ่งหน้าสู่ธนาคารตามคำแนะนำของนานา

 

          ..........

 

            ธนาคารนับเป็นสิ่งก่อสร้างที่ภูมิฐานที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้เป็นอาคารที่ทำจากอิฐสีขาวสร้างตามแบบกรีกโบราณมีหลังคาสูงมีเสาต้นใหญ่ค้ำยันด้านนอก ส่วนภายในเป็นห้องต่างๆมากมาย

            “สวัสดีครับ ผมโมฮอก เป็นพนักงานประจำธนาคารโอลิมปัส สาขาหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะ ต้องการให้ผมช่วยสิ่งใดหรือครับ?” เสียงสุภาพดังมาจากชายหนุ่มที่ใส่ชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่หน้าอกซ้ายมีตราธนาคารปักอยู่ เดินเข้ามาหาทากะที่กำลังหันซ้ายหันชวาอยู่ตรงบริเวณทางเข้า-ออกธนาคาร

            “ผมเป็นผู้เล่นใหม่ครับ มาที่นี้ตามคำแนะนำของนานาที่จุดให้บริการนะครับ” ทากะตอบโมฮอกทันทีเมื่อมีคนมาช่วยเหลือ

            “เชิญทางนี้ครับ” โมฮอกพาทากะเดินไปยังเคาน์เตอร์หนึ่ง เคาน์เตอร์นี้เป็นเคาน์เตอร์ที่ทำจากไม้มะฮอกกานี มีการตกแต่งอย่างมีรสนิยม โดยการขัดเงาและเลี่ยมมุมด้วยทองเพื่อเพิ่มความสดใสและสวยงาม

            “นี้ครับสิ่งของที่ทางธนาคารมอบให้ผู้เล่นมือใหม่” โมฮอกพูดขึ้นพร้อมกับส่งของสองสิ่งมาให้ทากะที่ขณะนี้เดินตามมาเรียบร้อยแล้ว

            สิ่งของสองสิ่งที่ทากะได้รับคือ กระเป๋าใส่เงินที่ในขณะนี้มีหน้าจอขึ้นให้เลือกแบบ กับกุญแจทองแดง 1 ดอก แบบกระเป๋าเงินที่ทากะเลือกนั้นเป็นกระเป๋าหนังสีน้ำตาลอ่อน มีลวดลายสลักอยู่บนกระเป๋าอย่างสวยงาม

            “เออ...คุณโมฮอกครับถ้าเราไม่มีกระเป๋าเงินมันจะเกิดอะไรขึ้นหรอครับ”ทากะถามสิ่งที่สงสัยซึ่งทำเอาโมฮอกอึ้งไป 3 วินาที

          “ถ้าผู้เล่นคนไหนเกิดเสียชีวิตและไม่มีกระเป๋าใส่เงิน เงินจะหายไปทั้งหมดครับ แต่ถ้ามีกระเป๋าจะถูกหักไป 35% ครับ” โมฮอดตอบหลังจากตั้งสติได้

            “แล้วกุญแจทองแดงดอกนี้ละครับ” ทากะเอ่ยถามพร้อมกับพิจารณากุญแจเงินไปด้วย

            “กุญแจทองแดงใช้สำหรับเปิดเข้าห้องเก็บของครับ ห้องเก็บของที่คุณทากะได้รับนั้นเป็นห้องเก็บของเบื้องต้น มีช่องเก็บของ 500 ช่อง ช่องเก็บของสามารถพัฒนาได้นะครับ ส่วน กุญแจทองแดงสามารถใช้เข้าออกได้ 25 ครั้งนะครับ กุญแจจะหายไปหลังเราออกจากห้องเก็บสินค้าครบตามจำนวนการเข้าออกนครับ ส่วนทางเข้าห้องเก็บของคือประตูบานนั้นครับแค่เอากุญแจไปไขก็จะเข้าสู่ห้องของเราทันที” โมฮอกตอบถึงหน้าที่ของกุญแจอย่างครบถ้วน และชี้ไปยังประตูเหล็กด้านในที่มีราว 5-6 ประตู มีผู้เล่นเข้าออกประปราย

            “แล้วห้องเก็บของมีวิธีใช้อย่างไรครับ” ทากะเอ่ยถามอีกครั้ง

            “ไอเท็มชนิดหนึ่งไม่ว่าใส่กี่ชิ้น จะนับเป็น 1 ช่องนะครับ ส่วนอาวุธ, เครื่องประดับ, และเกราะ หนึ่งชิ้นนับ 1 ช่องนะครับ” หลังจากถามตอบอย่างยาวนานทากะก็ออกจากธนาคาร และเดินไปยังร้านขายเครื่องป้องกันเป็นที่ต่อไป

            ทากะเดินทางสู่ร้านขายเครื่องป้องกันตามความทรงจำของตนเอง เมื่อมาถึงทากะได้พบกับอาคารที่ทำจากไม้ด้านหลังของร้านมีโกดังใหญ่ๆอยู่

            กริ๊ง~~กริ๊ง~~ เสียงกระดิ่งดังขึ้นหลังจากทากะเปิดประตูเข้าสู่ภายในร้านขายเครื่องป้องกัน ทากะมองไปรอบร้านพบเครื่องป้องกันชนิดต่างๆวางอยู่มากมาย เช่น เสื้อเกราะหนัง, เสื้อเกราะโลหะ, โล่, รองเท้าแบบต่างๆ ถัดไปด้านในสุดของร้านมีชายวัยกลางคนหน้าตาดุดันนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์

            “ต้องการให้ช่วยอะไรรึพ่อหนุ่ม” เสียงดุดันทรงพลังดังมาจากชายคนนั้น

            “ผมนำสิ่งของมาปลดผลึกนะครับ ที่นี้รับปลดผลึกอะไรมั่งครับ” ทากะพูดบอกจุดหมายของตัวเอง

            “เจ้าเป็นผู้เล่นใหม่รึ ลืมแนะนำตัวเลย ข้าชื่อ ซากัส เป็นเจ้าของร้านขายเครื่องป้องกันแห่งนี้ ร้านแห่งนี้สามารถปลดผนึกอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการป้องกัน ก็คือพวกเสื้อ, ชุดเกราะ, รองเท้า, เข็มขัด โดยการปลดผนึกนั้น ราคาจะแตกต่างออกไปตามระดับของเครื่องป้องกันนั้นๆ ได้แก่ เครื่องป้องกันระดับ 1 ปลดผนึก ใช้เงินในการปลดผนึก 10 Lu, เครื่องป้องกันระดับ 2 ปลดผนึก ใช้เงินในการปลดผนึก 100 Lu, เครื่องป้องกันระดับ 3 ปลดผนึก ใช้เงินในการปลดผนึก 1,000 Lu, เครื่องป้องกันระดับ 4 ปลดผนึก ใช้เงินในการปลดผนึก 10,000 Lu, เครื่องป้องกันระดับ 5 ปลดผนึก ใช้เงินในการปลดผนึก 100,000 Lu, เครื่องป้องกันระดับ 6 ปลดผนึก ใช้เงินในการปลดผนึก 1,000,000 Lu แล้วไหนละของที่เจ้าจะนำมาปลดผนึก”

            หลังจากฟังข้อมูลที่ลุงซากัสบอกเสร็จทากะก็นำสิ่งของที่ได้มาส่งให้แก่ลุงซากัส ได้แก่ รองเท้า, ปลอกแขน ,และชุด 2 ชุด

            “สิ่งของ 4 ชิ้นนี้ราคาปลดผนึกทั้งหมดก็ 220 Lu จะปลดผลึกไหมพ่อหนุ่ม” ซากัสบอกทากะหลังจากรับสิ่งของมาและถามเพื่อยืนยันการปลดผนึก

            “ครับ ปลดผนึกเลยครับ” ทากะตอบพร้อมส่งเงินจำนวน 220 Lu ให้ลุงซากัสทันที

            “รอซักครู่นะพ่อหนุ่ม” ลุงซากัสบอกพร้อมกับนำของทั้งสี่ชิ้นของทากะไปยังหลังร้าน

            ผ่านไป 5 นาทีลุงซากัสออกมาพร้อมกับของที่ปลดผนึกเรียบร้อยและส่งให้ทากะของที่ปลดผนึกออกมาทั้งหมดมีดังนี้

                    1.รองเท้าหนังหมีดำ เครื่องป้องกันระดับ 2 พลังป้องกัน 200 จุด

                             คุณสมบัติเสริม เพิ่มเลือด 5%

                        2.ปลอกแขนหนังหมีดำ เครื่องป้องกันระดับ 2 พลังป้องกัน 200 จุด พลังโจมตี 50 จุด

                             คุณสมบัติเสริม เพิ่มโอกาสปัดป้อง 50 %

                        3.เสื้อขนนก เครื่องป้องกันระดับ 1 พลังป้องกัน 100 จุด

                            คุณสมบัติเสริม มีช่องใส่ยาฟื้นพลัง 10 ช่อง (2 ชุด)

            เมื่อทากะได้สำรวจของที่ได้มาแล้วก็ยิ้มแก้มแทบปริในทันที

            “ได้ของดีถูกใจรึพ่อหนุ่ม” ลุงซากัสถามขึ้นหลังจากที่ทากะยิ้มแก้มปริมาพักใหญ่

            “ครับ ถูกใจมากเลย แล้วนอกจากปลดผนึกตามร้านแล้วมีใครสามารถปลดผนึกของได้อีกไหมครับ”ทากะตอบและถามกลับในทันที

          “มีนั้นมีอยู่ แต่มีน้อยมากนั้นคือ ผู้เล่นที่ได้อาชีพนักปลดผนึก และอีกวิธีหนึ่งคือเราปลดผนึกเองโดยใช้ยันต์ปลดผนึก ร้านนี้ก็มีขายในราคาแผ่นละ 20,000 Lu แต่สามารถปลดผนึกได้แค่ถึงระดับ 4 เท่านั้นแหละ” ลุงซากัสบอก

            “แล้วยันต์นี้ปลดผนึกของได้ทุกชนิดไหมครับ” ทากะถามอย่างสงสัย

            “ไม่หรอกยันต์นี้คือ ยันต์เครื่องป้องกันปลดผนึกได้เฉพาะ เสื้อผ้า, เกราะ, รองเท้า, เข็มขัด เท่านั้น ส่วนอาวุธ ก็ต้องใช้ยันต์อาวุธ เครื่องประดับก็ต้องใช้ยันต์เครื่องประดับ”ลุงซากัสตอบอีกครั้ง

            เมื่อฟังเสร็จทากะก็ตัดสินใจไม่ซื้อเพราะว่ามาปลดผนึกกับทางร้านถูกกว่า ยอมเสียเวลานิดหน่อยดีกว่าทากะคิดเช่นนั้น สรุปแล้วทากะเสียเงินไป 220 Lu ต่อจากนั้นทากะก็มุ่งหน้าสู่ร้านขายอาวุธเป็นอันดับต่อไป ซึ่งรายละเอียดก็คล้ายๆกัน เจ้าของร้านอาวุธ ชื่อธอร์ท ดูจะยุ่งอยู่ตลอดเวลาทากะเลยทำธุระที่ร้านอาวุธเสร็จอย่างรวดเร็วโดยได้ปลดผลึก กรงเล็บและดาบ 2 เล่ม ซึ่งมีรายละเอียดคือ      

                      1. กรงเล็บหมีผยอง อาวุธระดับ 2 พลังโจมตี 260 จุด

                           คุณสมบัติเสริม เพิ่มความชำนาญสู้มือเปล่า +1

                        2.ดาบสั้นเหล็กกล้า อาวุธระดับ 1 พลังโจมตี 120 จุด (2 เล่ม)

            การเข้าร้านขายอาวุธครั้งนี้ทากะสูญเงินไปอีก 110 Lu

            ก่อนออกจากร้านธอร์ทได้แนะนำวิธีหาเงินให้ทากะด้วยวิธีหนึ่ง คือการนำอาวุธและเครื่องป้องกันที่ไม่ใช้ไปตั้งร้านขายของให้แก่ผู้เล่นด้วยกัน โดยให้ถูกกว่าราคาร้านค้าซัก10-20% เท่านี้อาวุธและเครื่องป้องกันจะขายออกอย่างรวดเร็ว โดยสิ่งที่ทากะต้องใช้ในการตั้งร้านขายของคือ ป้ายราคาสินค้า และผ้าปู ซึ่งสามารถหาซื้อได้จากร้านขายของทั่วไป ดังนั้นทากะจึงมุ่งหน้าสู่ร้านขายของเป็นที่ต่อไป

           

เมื่อมาถึงร้านขายของ ทากะก็เข้าไปภายในร้านพบว่ามีสินค้าวางอยู่มากมายอย่างเป็นระเบียบ สินค้าทุกอย่างล้วนมีป้ายราคาติดทั้งสิ้น ทากะจึงเดินดูสิ่งของต่างๆอย่างสนอกสนใจ

            “สวัสดีครับ ผม ฟานดี้ เจ้าของร้านขายของแห่งหมู่บ้านอ๊อดโต๊ะ ต้องการให้ผมช่วยอะไรไหมครับ” เสียงพนักงานหนุ่ม ล่ำบึก ผิวคล้ำ ดังขึ้นขัดจังหวะการเดินชมสินค้าของทากะ

            “สวัสดีครับผมทากะ เป็นผู้เล่นใหม่นะครับ กำลังมองหาป้ายราคา กับผ้าปูขายของนะครับ” ทากะบอกจุดประสงค์ของตัวเองออกมา

            “เชิญด้านนี้เลยครับ” ฟานดี้พูดขึ้นพร้อมพาทากะไปยังมุมหนึ่งของร้าน ที่มีผ้าปูมากมายหลายชนิดให้เลือกซื้อ กับป้ายราคาแบบต่างๆ

            “เชิญเลือกได้เลยครับ ราคา ป้ายราคา 100 Lu ต่อชิ้น ส่วนผ้าปูจะมีหลายราคาขึ้นอยู่กับระยะเวลาในการใช้นะครับ”  ฟานดี้กล่าวแนะนำทากะ

            “เอ่อ...แล้วพวกป้ายราคากับผ้าปูใช้ยังไงหรอครับ” ทากะถามวิธีใช้ก่อนซื้อเพราะทากะไม่รู้จริงๆว่าใช้อย่างไร

            “.... ป้ายราคานั้นเราสามารถกดปุ่มตั้งราคาได้ที่หลังป้ายเลยครับ ส่วนผ้าปูเอาไว้กางปูลงบนพื้นที่ไหนก็ได้เพื่อตั้งเป็นร้านขายของ” ฟานดี้ตอบในที่สุดหลังจากอึ้งไปซักครู่

          หลังจากเลือกดูซักครู่ทากะก็ซื้อป้ายราคา แบบที่เป็นแผ่นไม้สีดำ ลงอักษรขาว จำนวน 5 ชิ้น กับ ผ้าปู ซึ่งผ้าปูเป็นผ้าหนังกลับสีสวย มีลวดลายแบบเปอร์เซีย

            “ป้ายราคาทั้งหมด 500 Lu ส่วนผ้าปูคุณทากะจะเลือกแบบไหนครับ ใช้ได้ 10 ครั้ง 100 Lu,   120 ครั้ง 1,000 Lu, และสุดท้ายแบบถาวร 10,000 Lu” ฟานดี้ชี้แจงรายละเอียดอีกครั้ง

            “ตอนนี้ทุนทรัพย์ยังน้อยขอแบบใช้ 10 ครั้งละกัน” ทากะตอบหลังจากยืนตัดสินใจอึดใจหนึ่ง

            “ทั้งหมดก็ 600 Lu ครับ” ทากะมอบเงินให้ทันทีหลังจากฟานดี้สรุปราคา “คุณทากะครับ ไม่สนใจชุดเดินป่าหน่อยหรอครับ ผมรับรองนะครับว่าต้องมีประโยชน์กับคุณแน่นอนครับ ราคาไม่แพงหรอกครับ แค่ชุดละ 800 Lu เอง”ฟานดี้แนะนำสินค้าอีกครั้งหลังจากทากะรับสินค้าชุดแรกไปแล้ว

            “แล้ว ชุดเดินป่ามีอะไรมั่งหรอครับ” ทากะถามอย่างสงสัย

            “ชุดเดินป่าประกอบไปด้วย พลั่ว, คบเพลิง 10 ชุด, เชือกยาว 10 เมตร, แล้วก็อีสเตอร์ นอกจากชุดเดินป่าแล้วผมอยากแนะนำให้คุณทากะซื้อเต็นท์ไปด้วยนะครับ ผมรับรองเลยครับว่าต้องมีประโยชน์กับคุณแน่นอน เพราะเต็นท์สามารถเป็นที่นอนอันปลอดภัยให้คุณได้ระหว่างเดินทาง ไม่ว่าบริเวณนั้นจะมีสัตว์ประหลาดดุร้ายแค่ใดก็ตาม แต่ก็ยกเว้นสัตว์อสูรระดับราชานะครับ ........”  คำบรรยายสรรพคุณอื่นๆก็ตามมาอีกมากมายจนสุดท้ายทากะก็โดนกล่อมจนเสียเงินไปอีก 1,800 Lu (ค่าชุดเดินป่า 800 Lu, เต็นท์แบบใช้ 10 ครั้งๆ ละ 10 ชั่วโมง 1,000 Lu) ก่อนออกจากร้านทากะได้เหลือบไปเห็นชุดอุปกรณ์ทำครัวเข้า (ได้แก่ มีด เขียง กระทะ เตาแก๊สปิกนิก และเครื่องปรุง)

            “คุณฟานดี้ครับ ชุดอุปกรณ์ทำครัวนี้เอาไว้ทำอะไรหรอครับ” ทากะถามขึ้นอย่างสงสัย

            “มีดกับเขียงเอาไว้แล่เนื้อครับ แต่แล่จากไหนคุณทากะคงต้องไปหาเองผมก็ไม่ทราบ ส่วนเตาแก๊สปิกนิก กระทะ และเครื่องปรุง ก็เอาไว้ปรุงอาหารนั้นแหละครับ แต่ปรุงอย่างไรคุณทากะคงต้องไปลองผิดลองถูกเอานะครับ”

            ‘สรุปก็ต้องไปหาเองแหละนะ เอ๊ะ! หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับการที่สัตว์ตายแล้วศพไม่หายในทันที’ เมื่อคิดได้ทากะจึงหันไปสอบถามราคาของชุดอุปกรณ์ทำครัวนี้ ซึ่งพบว่าราคาก็ไม่แพงมากเพียง 1,000 Lu ทากะจึงตัดสินใจซื้อเอาไว้

            “คุณทากะครับไหนๆก็ซื้อมีดกับเขียงไปแล้วไม่ซื้อกล่องคงสภาพไปด้วยหรอครับ” ฟานดี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

            “กล่องคงสภาพนี้เอาไว้ใช้ทำอะไรหรอครับ แล้วราคาเท่าไหร่หรือครับ” ทากะเอ่ยถาม

            “กล่องคงสภาพมีไว้เก็บเนื้อครับ ถ้าเราใส่กระเป๋าปกติเนื้อจะอยู่ได้แค่ 12 ชั่วโมงตามเวลาในเกมส์ แต่ถ้าใส่ในกล่องคงสภาพเนื้อจะอยู่ได้นานถึง 10 วันตามเวลาในเกมส์เลยนะครับ แถมกล่องๆหนึ่งยังมีความจุมากถึง 25 ชิ้น ต่อ กล่อง ราคาไม่แพงหรอกครับ แค่ 100 Lu เท่านั้นเองครับ ผมรับรองเลยครับว่ามีประโยชน์แน่นอน” ฟานดี้บอกสรรพคุณพร้อมแนะนำให้ซื้อ ทากะเมื่อฟังเสร็จจึงตัดสินใจซื้อไว้ 2 กล่อง

             สรุปทากะหมดเงินไปกับร้านขายของแห่งนี้ 3,600 Lu

            เมื่อออกจากร้านเรียบร้อยแล้วทากะก็นึกถึงรอยยิ้มที่ยินดีปรีดาของฟานดี้ขึ้น หลังจากนั้นทากะก็เริ่มสำรวจเงินของตัวเอง ปรากฏว่า เหลืออยู่เพียง 4,070 Lu เท่านั้น

            ‘เงินใกล้หมดแล้ว คงต้องไปหาเงิน และทดสอบข้อมูลที่ได้มาสักหน่อยแล้ว’ ทากะคิดขึ้น จากนั้นทากะก็เดินไปยังมุมหนึ่งของลานกว้างที่ผู้คนบางตาและจัดการแต่งกายเพื่อพร้อมรบโดยทากะสวมเสื้อขนนกซึ่งเป็นเสื้อผ้าครบชุดเป็นผ้าฝ้ายสีขาวอมเขียวอ่อนๆเข้ากันได้ดีกับรองเท้าหนังหมีดำ จากนั้นทากะก็หยิบปลอกแขนมาสวม ส่วนเข็มขัดยังคงใช้เข้มขัดผ้า จากนั้นเหน็บมีดไว้ที่น่องเพื่อสะดวกกับการใช้งาน เมื่อเสร็จแล้วทากะก็ดูเงาของตนที่สะท้อนในน้ำก็พอใจกับการแต่งกายของตนเอง

            “จะไปที่ไหนดีนะ” ทากะเปรยกับตัวเองพร้อมหยิบแผนที่ขึ้นมาดู

            หมู่บ้านอ๊อดโต๊ะนั้น เป็นหมู่บ้านที่มีทุ่งหญ้าโคโรนล้อมรอบ ถัดไปทางทิศตะวันตกกับทิศใต้ติดทะเล  ทิศตะวันนออกนั้นมีป่าอันกว้างใหญ่ขวางเป็นแนวยาวจรดแนวเขาทางทิศเหนือ

            หลังจากทากะมองหาที่หมายต่อไปมาซักระยะหนึ่ง ทากะก็พบที่หมายต่อไปคือชายหาดทางทิศใต้ เพราะทากะเป็นคนที่ชอบทะเลมาก มาตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นเด็กแล้วจึงตั้งใจจะไปฝึกวิชา เก็บค่าประสบการณ์ที่ทะเลตามความชอบของตน

 

 

[1] ชุดอุปกรณ์เบื้องต้นประกอบด้วย

            1 ดาบสั้น อาวุธระดับ 1 พลังโจมตี 90 จุด

            2 เข็มขัดผ้า เครื่องป้องกันระดับ 1 พลังป้องกัน 70 จุด

            3 ยาฟื้นฟูพลังชีวิตขนาดเล็ก 20 ขวด

            4 ยาฟื้นฟูพลังชีวิตขนาดกลาง 5 ขวด

            5 ชุดจุดไฟ 5 ชุด

          6 เบ็ดตกปลา  

 

 

To be continued…



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Olympus Online [สงครามเทพเจ้าออนไลน์] ตอนที่ 4 : บทที่ 1 ก้าวแรกในOlympus Online , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9919 , โพส : 13 , Rating : 98 / 21 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#13 : ความคิดเห็นที่ 1547
คำผิดตอนนี้

เหยีดตรง ---> เหยียดตรง

ใช่งานยังไง ---> ใช้งานอย่างไร

หน้าตาข้อมูล ---> หน้าต่างข้อมูล

นิเมีย ---> มิเนีย

ไซเรนแบร์ ---> ไซเลนท์แบร์ ["ไซเรน(Siren)" คือ หวอ ส่วน "ไซเลนท์(Silent)" คือ เงียบ ครับ]

คลั่งในลำคอ ---> คั่งในลำคอ

คุ้นเขี่ย ---> คุ้ยเขี่ย

กุญแจเงิน ---> กุญแจทองแดง (เหมือนไรเตอร์สับสนเองนะ)

เข้าออกนครับ ---> เข้าออกนะครับ

อีสเตอร์ ---> อีเตอร์ (เข้าใจว่าไรต์หมายถึงเครื่องมือขุดเจาะใช่ไหม)

เข้มขัด ---> เข็มขัด

ทิศตะวันนออก ---> ทิศตะวันออก

ซักระยะหนึ่ง ---> สักระยะหนึ่ง

เพียวเท่านี้ครับ

ข้อเสนอแนะ :1. ใช้คำว่า "มอนสเตอร์" และ "สัตร์อสูร" แทนคำว่า "สัตว์ประหลาด" ก็ได้นะครับ 

                 2. เสียงดาบหรือมีดที่ปักลงไปในของแข็ง ให้ใช้ "ฉึก" จะดูดีกว่า "ชึก" ครับ
Name : Martive< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Martive [ IP : 119.46.191.20 ]
Email / Msn: veevite(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2556 / 02:22

#12 : ความคิดเห็นที่ 1477
ได้ของดีๆมาด้วยแฮะ
PS.  นิยายที่มีนักอ่านเงา คิดซะว่า " งานเขียน " ของเรา PerfecT นิยายทุกเรื่อง " คนๆนี้ " ไม่ คิด " แบน " เพราะมันมาจาก " จินตนาการและความตั้งใจ "
Name : บังเอิญอ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บังเอิญอ่าน [ IP : 49.48.117.68 ]
Email / Msn: lovekh129(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 14:16


#11 : ความคิดเห็นที่ 1417
 อืมระดับ 1 โดนมอนเตอร์ระดับ สิบตบ 2 รอบ ยังรอด งั้นมอนสเตอร์เกมนี้ไม่โหดเท่าไหร่สิเนี่ย
Name : -OSH-< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ -OSH- [ IP : 203.159.94.75 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2555 / 20:26

#10 : ความคิดเห็นที่ 1379
เนเธ‡เธกเน†เน† เธญเธธเธ•เธชเนˆเธฒเธฅเธธเนˆเธ™เธงเนˆเธฒเน„เธ”เน‰เธญเธฐเน„เธฃ เธ•เธฑเธ”เธ‰เธฒเธเธกเธฒเน€เธ‚เน‰เธฒเธ”เธซเธกเธฅเธ‹เธฐเธ‡เธฑเธ™ เนเธ–เธกเธ•เธฑเธ”เธ•เธญเธ™เธชเธฃเน‰เธฒเธ‡เธ•เธฑเธงเธฅเธฐเธ„เธฃเน„เธ›เธ”เน‰เธงเธข เธˆเธฐเธกเธตเธขเน‰เธญเธ™เนƒเธซเน‰เธญเนˆเธฒเธ™เน„เธซเธกเธ™เธฐเนƒเธ™เธ•เธญเธ™เธ•เนˆเธญเน„เธ› เธญเธดเธญเธด

เธชเธ™เธธเธเธ”เธตเธ„เนˆเธฐ

เธ›เธฅ.เน€เธ›เธดเธ”เธ‚เน‰เธฒเธกเน€เธฃเธทเนˆเธญเธ‡เธ™เธตเน‰เน„เธ›เธกเธฒเธ•เธฑเน‰เธ‡เธซเธฅเธฒเธขเธฃเธญเธšเธ™เนˆเธฐเน€เธžเธฃเธฒเธฐเธ™เธถเธเธงเนˆเธฒเธญเนˆเธฒเธ™เนเธฅเน‰เธง เน€เธ”เธตเน‹เธขเธงเธ™เธตเน‰เธ™เธดเธขเธฒเธขเน€เธขเธญเธฐเธŠเธทเนˆเธญเธ„เธฅเน‰เธฒเธขเธเธฑเธ™เธขเธญเธฐเธญเนˆเธฐเธ—เธณเนƒเธซเน‰เธชเธšเธชเธ™

เธ›เธฅเธฅเธฅ เธ•เธญเธ™เนเธฃเธฐเนเธญเธšเธญเนˆเธฒเธ™เธ—เธฒเธเธฐ เน€เธ›เน‡เธ™ เธ—เธฒเธเธ‹เธฐเธ‡เธฑเธ™ 555
Name : เธŠเธดเธˆเธฑเธ‡ [ IP : 202.91.19.195 ]
Email / Msn: -
วันที่: 24 กันยายน 2554 / 00:18

#9 : ความคิดเห็นที่ 1357
=[]=:; มิเนีย อายุ 19 แม่นบ่ ไหง 20 ล่ะ
PS.  Yaoi~ Yaoi SM-MS IN OJIKON-KANOKON ลฯ และ 3P!!! [เป็นแฟนกับชั้ลห้ามหวาน!!เดี๋ยวกูเชิล]
Name : กระสุนลูกกวาดในโลกสีเทา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระสุนลูกกวาดในโลกสีเทา [ IP : 180.180.153.31 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2554 / 11:20

#8 : ความคิดเห็นที่ 1349

เราก็ว่าสนุกดีเหมือนกัน

Name : khun-chai< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khun-chai [ IP : 223.204.222.171 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2554 / 23:13

#7 : ความคิดเห็นที่ 1317
สนุกดี  สู้ๆ
Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 183.88.112.196 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:46

#6 : ความคิดเห็นที่ 1246
ผมสงสัย จังเลยอ่ะครับว่า ทากะ ได้ รางวัล อะไรในห้างเหรอครับ

อยากรู้ ๆ นะ 

เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกดี นะครับ
Name : เสื้อกันหนาว< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสื้อกันหนาว [ IP : 111.84.249.247 ]
Email / Msn: irpast(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2553 / 21:23

#5 : ความคิดเห็นที่ 1210
คนร้านขายของนี้น่ากลัวจัง T^T เงินหายไปตั้งเยอะ 

สนุกมากๆๆๆๆๆ
Name : ₣lõЯά< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ₣lõЯά [ IP : 118.175.178.90 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2553 / 02:21

#4 : ความคิดเห็นที่ 1131
หนุกหนานมากๆมากมายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  คนคลั่งรีบอร์น
Name : ดับเครื่องชนไฮเปอร์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดับเครื่องชนไฮเปอร์ [ IP : 117.47.239.154 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2553 / 13:08

#3 : ความคิดเห็นที่ 1033
อนุราชา ไทยแท้มาแต่กำเนิดแต้ๆเจ้า
อยากบอกว่าอนุราชามันไม่เข้ากับเกมสมัยใหม่น่ะ
Name : Icedragon Firebird< My.iD > [ IP : 202.143.139.82 ]
Email / Msn: Icedragon_Firebird(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2552 / 14:53

#2 : ความคิดเห็นที่ 1015
ใช้ คะ/ค่ะ ผิดนะคะ
มาบอกเฉยๆค่ะ ถึงจะเป็นจุดเล็กน้อย แต่เวลาอ่านไปนานๆก็ขัดตาเหมือนกัน
ตอนหลังๆไม่รู้แก้หรือยัง ถ้าแก้แล้วก็ขออภัยค่ะ แต่ถ้ายังไม่แก้ ช่วยแก้เลยก็ดีนะคะ

"ขอให้สนุกกับการผจญภัยนะค่ะ" - ใช้นะคะ แทน นะค่ะ
"นอกจากนายตรงนี้ยังมีคนอื่นอยู่เหรอค่ะ" - ใช้ เหรอคะ แทน เหรอค่ะ
"ต้องการให้ช่วยสิ่งใดค่ะ" - ใช้ คะ แทน ค่ะ
"รวมทั้งช่องการสื่อสารด้วยนะค่ะ" ใช้ นะคะ แทน
ฯลฯ

สรุป นะค่ะ แก้ใหม่หมดเป็น นะคะ ค่ะ
มันเยอะมากเลย ช่วยได้ไม่หมด เอาเป็นว่ามาแก้ตอนรีไรท์ก็ได้ค่ะ แต่เขียนตอนต่อไปก็ช่วยเขียนให้มันถูกทีนะคะ ถ้างงก็ลองอ่านออกเสียงไปเขียนไปก็ได้ค่ะ

"สวัสดีค่ะ"
"เป็นไงบ้างคะ"
ลองจำ คะ กับ ค่ะ ในสองประโยคนี้แล้วลองอ่านเทียบกับประโยคข้างบนที่เราบอกว่าเขียนผิดดูนะ จะได้รู้ว่าผิดยังไง
PS.  The sound of footsteps became louder every day, Then I noticed the fact there was no time... ::Higurashi no naku koro ni::
Name : Artasia< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Artasia [ IP : 58.9.47.46 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กันยายน 2552 / 02:19

#1 : ความคิดเห็นที่ 957
สนุกครับ แต่ งงว่า ปลดผนึกอาวุธ 3 ชิ้นทำไม 110 ไม่ใช่ 120ครับ
Name : Ma$TerART< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma$TerART [ IP : 58.9.44.48 ]
Email / Msn: art-sp(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 สิงหาคม 2552 / 22:59

#2 : ความคิดเห็นที่ 666
เอ่อเรื่องราคาปลดผนึกนะครับพวกชุดเกราะ
ไหนว่าของระดับ2ราคาปลดผนึก100ไง
ทำไมชุดระดับ1 สองชุดกับเกราะระดับ2 สองชุดมันราคา2020ละคับ
ต้องราคา220นี่นา
คนแต่งช่วยแก้ไขด่วน
Name : krab jank< My.iD > [ IP : 118.174.28.205 ]
Email / Msn: krab-9534(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2552 / 10:00

#1 : ความคิดเห็นที่ 583
เพิ่มขนาดอีกนิดจะเวิคมาก

ตัวเล็กอ่านยากไปนิด


หรือผมตาไม่ดีเองก็ไม่รู้ดิ
Name : oOSuPatZOo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oOSuPatZOo [ IP : 125.25.71.62 ]
Email / Msn: pat_kus_36(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2552 / 22:22

#3 : ความคิดเห็นที่ 408
บทที่4 ก้ามปูนะครับไม่ใช่กล้ามปู ท่านเข้าใจผิดแล้ว แล้วก็เป็นปูก้ามกราม(ไม่แน่ใจว่ามี ร เรือหรือเปล่า) ไม่ใช่ปูกล้ามกราม
Name : Steelmind< My.iD > [ IP : 58.147.42.251 ]
Email / Msn: karadias1(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2552 / 01:06

#2 : ความคิดเห็นที่ 133
แต่ก็เวอร์น้า-----
Name : Cheese Cake< My.iD > [ IP : 203.156.31.56 ]
Email / Msn: saruta.ning(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2551 / 16:27

#1 : ความคิดเห็นที่ 7
สนุกดีคับ ไม่เวอร์มากสมเหตุสมผลดี
Name : breath038< My.iD > [ IP : 124.120.239.32 ]
Email / Msn: breath038(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2551 / 19:09

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android