|
Chapter 2 นี่ก็เป็นอีกวันที่แก้วต้องไปทำงานเช้า วันนี้เพื่อนตัวแสบ เจ้าวา ยืมรถแก้วไป วันนี้เลยต้องเรียกแท็กซี่แล้วสินะต้องรีบๆหน่อย เพราะวันนี้มีคิวอัดเสียงของสุดหล่อ ทามไธ เวลาผ่านไปสักพัก แก้วก็พาตัวเองมายังลิฟต์ที่ตอนนี้มันไม่มีใครเลย ก็ดี... ไม่ชอบความวุ่นวาย แต่วินาทีที่ลิฟต์กำลังจะปิดลง กลับมีเสียงเรียก สลับกลับเสียงรองเท้าวิ่งบนพื้นกระเบื้องอย่างร้อนรนเอามากๆ รีบเปิดลิฟต์ เพราะเพียงแค่ได้ยินเสียงคงเดาได้ว่าคนๆนั้นคงรีบเอามากๆเช่นกัน ขอบคุณนะคะ ที่รอ.... แก้วนิ่งทันทีที่เห็นเธอวิ่งเข้ามาในลิฟต์ แต่อีกคนคงยังไม่รู้ว่าคนที่กดลิฟต์รอเธอคือใคร... เมื่อเธอเงยหน้ามาเอ่ยขอบคุณเขา เธอเองก็นิ่งไปเช่นกัน มะ ไม่เป็นไร ไปชั้นไหนล่ะ ฟางมองไปยังตัวเลขลิฟต์และหันมายิ้มให้แก้ว.. มันทำให้แก้วหัวใจเต้นโครมครามขึ้นมา แถมยังหน้าแดงไปกับคำพูดของเธออีกด้วย ร่วมเดินทางไปกับแก้ว.... เหมือนเดิม ฟางยิ้มให้กับแก้วก่อนที่จะสังเกตเห็นขวดน้ำดื่มในมือของแก้วรูปทรงเหมือนกับขวดที่รักษาความร้อน หนาๆ แข็งๆ สีเทาที่บางที ข้างในอาจจะไม่ใช่แค่น้ำดื่ม แก้วยัง.. ไม่เลิกดื่มมันอีกเหรอ หือ.. แก้วยังไม่เลิกกินน้ำนั้นอีกเหรอในมือของแก้วหน่ะ น้ำเสียงที่จริงจังอย่างห่วงใย ของคนร่างบางถ่ายทอดมันออกไปจากความรู้สึกแต่ร่างสูงกลับตอบได้เพียง ...ก็ไม่ได้ดื่มมากเท่าไหร่ ก็แค่เวลาที่เหนื่อย
.. เมื่อลิฟต์เปิดออก.. แก้วที่ปลีกตัวออกไปก่อนเพื่อที่จะรีบไปทำงาน โดยไม่รู้ตัวเลยว่า คนที่เดินตามมาข้างหลัง กำลังยิ้มไปกับการที่เขากระตือรือร้นกับการทำงาน ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ.... แต่ไม่รู้ว่า อย่างอื่นจะเหมือนเดิมเหรอเปล่า ฟางเดินตามแก้วไปอย่างช้าๆ และแก้วที่เริ่มทิ้งระยะห่างไป ก่อนที่ฟางจะต้องหยุดเดินเมื่อ พี่แอ้ม เรียกให้ฟางไปช่วยทำงานในห้องของพี่เค้า ฟางจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปห้องพี่แอ้ม ขอบใจนะน้องฟาง พอดีพี่มีธุระด่วนจริงๆ พี่ฝากเด็กๆหน่อยนะ ไม่เป็นไรค่ะ .. ยิ้มอย่างอบอุ่น.. การทำงานวันแรกเธอต้องมีงานแทรกอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อพี่แอ้ม อาจารย์สอนเต้น และ เทรนเนอร์ด้านการร้องเพลงมีงานด่วน ทำให้ไปสอนเด็กๆที่มารอไม่ได้จึงต้องทิ้งงานให้น้องใหม่อย่างฟางรับมือ ฟางเดินยิ้มออกมาจากห้องพี่แอ้มเพื่อไปยังห้องทำงานของเธอ.. เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งที่ทำให้ห้องของเธอติดอยู่กับห้องโปรดิวเซอร์แก้ว.....ที่กำลังนั่งทำงานอย่างตั้งใจกับศิลปินคนใหม่ของค่าย รู้ตัวอีกที.. เมื่อเจ้าของห้องหันมามองเธอผ่านประจกบานใหญ่ของห้องอย่าง งง และมีคำถามที่แฝงมากับสายตา มีอะไรเหรอ ? รีบหลบสายตาไปสั่งการให้ตัวเองเดินเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ... เมื่อมาอยู่ในห้องทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวงามก่อนจะนั่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ................ หยุดยืนมองแก้วอย่างงั้นเหรอ ธนันต์ธรณ์ เกิดอะไรขึ้น ? บรรยากาศที่คักคึกของการสอนเต้น คราสเด็กปั้นใหม่ของค่าย ทั้งสร้างรอยยิ้มและความโมโหในใจของฟางได้เป็นอย่างมาก .. เด็กยังไงก็คือเด็ก เอาล่ะเด็กๆ วันนี้พอแค่นี้นะ พรุ่งนี้ครูแอ้มจะมาสอนนะ เสียงดีใจปนบ่นๆของเด็กๆทำให้ฟางได้แต่ยืนหัวเราะไป เดินไปเก็บสัมภาระของตัวเองที่มุมห้อง พร้อมกับพวกเด็กที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ผลั่ก ก ! โอ๊ย ! ขอโทษครับ ครูฟาง .. ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่เป็นไรจ๊ะ คราวหลังระวังหน่อยละกันนะ ครับขอโทษนะครับครูฟาง ผมขอโทษจริงๆ จ๊ะๆ ครูไม่เป็นไรหรอก อ่ะ รีบกลับบ้านด้วยนะ ดูฝนกำลังตั้งเค้าเลยนะเนี่ย ครับๆ ครูกลับบ้านดีๆนะครับ ฟางยิ้มกลับมาเก็บของต่อ เมื่อเด็กๆทยอยกลับออกไปจากห้อง ฟางนั่งลงกับเก้าอี้ แล้วบางอย่างกำลังดึงให้ฟางย้อนกลับไปเรื่องราวต่างที่เกิดขึ้น //////////////////////////////////////////////// วันนี้เรามาเรียนโรงเรียนใหม่ได้ 2 อาทิตย์แล้ว มันเป็นอะไรที่ดีเอามากๆ ทั้งเพื่อนที่มากขึ้น รุ่นพี่ที่ดูน่าสนใจ อีกทั้งยังมีอะไรมากมายให้น่าติดตามในรั้วโรงเรียนนี้ เฮ้ พลอย ฟางอยู่นี่ เป็นประจำทุกเช้าที่ฉันจะมารอพลอยเพื่อนที่เราตัดสินใจมาเรียนโรงเรียนนี้ด้วยกันที่หน้าโรงเรียน ก่อนที่เราจะเดินเข้าโรงเรียนด้วยกัน เหมือนอะไรก็เป็นใจที่ให้ฉันและพลอยได้มาเรียนห้องเดียวกัน เราสองคนเดินเข้าไปในโรงเรียนอย่างสนุกสนาน ต้นไม้ที่อยู่รอบๆกายของเรามันพลิ้วไหวรับแสงแดดยามเช้า สีกันจนเกิดเสียงไพเราะ.. นี้แหละนะ ธรรมชาติที่สวยงาม โอ๊ย ! อยู่ดีๆก็มีใครที่ไหนไม่รู้ มาชนฉัน และตอนนี้ ทั้งฉันและเค้าก็ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยกันทั้งคู่ เฮ้ย ฟาง ไอแก้ว ทั้งพลอยและเพื่อนของเค้าต่างอุทานออกมาก่อนที่เค้า คนที่วิ่งมาชนฉันลุกยืนและยื่นมือมาดึงฉันที่กำลังนั่ง งง อยู่กับพื้น ขอโทษนะ เราเล่นกับเพื่อนแรงไปหน่อย เค้าเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างสำนึกผิด และพร้อมเพื่อนๆของเค้าที่วิ่งเข้ามาคำนับขอโทษขอโพยกันยกใหญ่ บ้างก็ยกมือไหว้ขอโทษ จนตอนนี้กลุ่มของเราเป็นที่สนใจของคนที่พบเห็น ธีมขอโทษนะครับ ที่เล่นกับแก้วจนมาชนเธอเข้านะ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม คนที่วิ่งมาชนฉัน... เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ดูสีหน้าเค้าจริงจังเอามากๆเลยนะเนี่ย แต่เค้าจะรู้ไหม ....น่ารักจัง เราไม่เป็นอะไร แล้วเธอล่ะ เราก็ไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว วันหลังก็ระวังด้วยล่ะ ฉันไปก่อนนะ ฉันบอกลาพร้อมส่งรอยยิ้มให้กับเค้า.... และหันหลังเดินให้เค้า ก่อนจะเดินไปกับพลอยเพื่อนของฉันที่กำลังยืนอึ้งไปกับความหล่อของพวกเพื่อนๆเค้า แต่เมื่อเราก้าวได้ไม่กี่ก้าวฉันก็ต้องหยุดเดินเมื่อมีเสียงทุ้มๆ นุ่มๆ เอ่ยขึ้นมา เดี๋ยวก่อน ! เอ่อ. . เธอชื่ออะไรเหรอ ฉันหันไปมองหาคนถาม... ก็เพราะว่ามีหลายคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนเห็นแววตาจริงจังของเค้า.. คนที่มาชนฉันจนล้มไป ฉันยิ้มอีกครั้งก่อนจะตอบออกไป เราชื่อฟาง อยู่ห้อง ม.1/2 และนี้ พลอยเพื่อนฟางเอง แล้วพวกเธอล่ะ ผมชื่อ วา ส่วนนี้ชื่อ ไม้ นั้น ไอธีม และคนที่ถามชื่อเธอ .. แก้ว คนที่ชื่อวา.. ชี้มือไปตามคนที่เค้าแนะนำชื่อ แต่คนสุดท้ายนี้ดูเหมือนจะดูนิ่งเงียบเกินไปนะ.. เมื่อดูแล้วแก้ว คนนั้นเหมือนไม่มีคำถามอะไรอีก ฉันกับพลอยจึงเดินไปห้องเรียนของตัวเอง ///////////////////////////
Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone และ Android Phoneเตรียมพบกับ Dek-D Writer App เวอร์ชั่น iPad / Android Tablet เร็วๆนี้ ฟรี! | 
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
ตอนก่อนหน้า |
] [ 
บันทึกเป็น Favorite ] [ 
[ IP : 124.122.40.180 ]
ส่งข้อความลับ
น่าสนใจมากกกก