มาตา ภูผา (จบบริบูรณ์)

อ้า...ถึงจะเป็นคอมเม้นท์สั้นๆ แต่ผู้เขียนก็ดีใจนะคะ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่ามีคนชอบนิยายที่ผู้เขียนแต่งอยู่ อยากจะบอกว่าขอบคุณมากๆค่ะ

---

PS.  หัวใจจะเบาหวิว เมื่อปล่อยวางทุกสิ่งไป

ชอบค่ะ :)

โอ้ว...ว้าว...หลังจากห่างหายจากการตอบคอมเม้นท์เรื่องนี้มานาน
 
พอได้เห็นหนึ่งคอมเม้นท์เข้ามาขอบอกว่าดีใจมากๆเลยค่ะ และก็ขอขอบคุณในคำชมด้วยค่ะ เรื่องนี้ผู้เขียนตั้งใจมากๆเลย

อยากจะบอกอีกครั้งว่าขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

---

PS.  หัวใจจะเบาหวิว เมื่อปล่อยวางทุกสิ่งไป

เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ
ภาษาเขียนก็สวยงามเข้าใจง่ายด้วย ชื่นชมมาก

ยินดีด้วยนะครับ สนุกดีครับ

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:13

ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามกันมาถึงตอนจบนะคะ และก็ขอขอบคุณคำติชมในตอนจบของนิยายเรื่องนี้ด้วย

สำหรับผู้เขียนเองมีความรู้สึกว่า ไหนๆผู้อ่านก็อุตส่าห์ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้แล้ว ในตอนจบผู้เขียนก็เลยอยากให้เมื่ออ่านจบ ผู้อ่านมีความรู้สึกมีความสุขเป็นการตอบแทนให้

ส่วนเรื่องตอนพิเศษขอยอมรับว่าไม่ถนัด กลัวเขียนออกมาได้ไม่ดี แต่ผู้เขียนคิดว่าอีกสักระยะจะทำการรีไรท์ แก้ไขคำผิด หรือปรับสำนวนบ้าง เมื่อถึงตอนนั้นลองแวะเข้ามาส่องดูนะคะ เผื่อจะได้เต็มอิ่ม(ถ้าปรับส่วนไหนได้ก็จะปรับ ถ้าเพิ่มส่วนไหนได้ก็จะเพิ่มให้ค่ะ)

สุดท้าย ก็ยังขอย้ำว่าขอบคุณ เพราะมันรู้สึกดี และอบอุ่นเมื่อเห็นเม้นท์ขึ้นมาสักหนึ่งเม้นท์ วิวขึ้นมาสักหนึ่งวิว หรือแม้กระทั่งแอดกันสักหนึ่งแอด

มาร่วมยินดีค่ะ
ในที่สุดก็มาถึงตอนจบแล้ว

เชียร์ให้ส่งสำนักพิมพ์นะคะ
สู้ๆ ค่ะไรเตอร์

ไวแท้ สมกับเป็นท่านสารวัตร หายปุ๊ปแต่งปั๊ป

มาอ่านช้าเลยเรา ช่วงนี้วุ่นวายกับเทศกาลอยู่น่ะค่ะ ตอนจบจะว่าน่ารักก็ใช่แต่มันน้อยไปหน่อย อ่านไม่สะใจเลยค้า ขอตอนพิเศษอีกนะคะ นะคะ

เปนตอนจบที่น่ารักจิงๆค่ะ :)

ขอขอบคุณนะคะที่ตามมากันถึงตอนจบ ผู้เขียนนึกว่าจะยังไม่มีใครเข้ามาซะแล้ว เพราะผู้เขียนอัพตั้งแต่ตอนสองทุ่ม แต่มันยังไม่ขึ้นเปลี่ยนแปลงให้เลย แต่ในเมื่อมีเม้นท์เข้ามาแบบนี้ค่อยรู้สึกโล่งใจหน่อย ส่วนเรื่องต่อไปจะพยายามค่ะ ไว้ลงเมื่อไหร่จะรีบประกาศทันทีเลยค่ะ.

ไรเตอร์ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆน่ารักมากๆขอบอก
รออ่านเรื่องต่อไปอยู่นะจ๊ะ

อ่านบทนี้แล้วน้ำตาซึมเลย วิภาดาเป็นผู้หญิงที่ยอดมาก

อย่าบอกว่าเรื่องนี้มันจะพลิกอีกนะจ๊ะไรเตอร์

ขอขอบคุณทุกคอมเม้นท์ เช่นกันค่ะ ว้า... เหลือให้ตอบคอมเม้นท์อีกไม่กี่ตอนแล้วหรือนี่

น่าติดตามตอนต่อไปจริงๆว่าอะไรจะเกิขึ้น พลิกแล้วพลิกอีกตลอด
ลุ้นต่อตอนหน้าจ๊ะ ขอบคุณที่เขียนหนังสือดีๆมาให้อ่านนะคะ

พอเห็นคอมเมนท์จากผู้อ่าน ผู้เขียนก็ทำการติดต่อขอสัมภาษณ์คุณภาสกรทันทีเลยค่ะ

ผู้เขียน : จากตอนที่ 46 มีผู้อ่านบอกว่า คุณยังคิดจะสมหวังในความรักอีกนะ คิดไปได้ คุณภาสกรคิดจะตอบคำถามนี้ยังไงคะ
ภาสกร : นิยามความรักของคนอื่นเป็นอย่างไรผมไม่รู้ แต่นิยามความรักของคนที่ผิดหวังจนเจ็บอย่างผมก็คือ ไม่ได้หวังให้ฉันเป็นของเธอ และไม่ได้หวังให้เธอเป็นของฉัน เพียงแต่หวังไม่ให้เธอเป็นของใคร ก็เท่านั้นเอง
ผู้เขียน : แต่ความรักก็คือการให้ ทำไมคุณไม่รู้จักให้ ไม่รู้จักเสียสละบ้างล่ะคะ
ภาสกร : ก็เพราะคุณนั่นแหล่ะที่ ให้ผมเป็นผู้ร้าย ถ้าคุณให้ผมเป็นพระเอก ผมก็คงจะตอบอย่างนั้น
ผู้เขียน : !!!....!!
ผู้เขียน : เอาเป็นว่า นิยายเรื่องภารกิจจับคู่ป่วนก็ใกล้จะจบแล้ว คุณภาสกรมีอะไรจะฝากถึงคนอ่านบ้างรึเปล่าคะ
ภาสกร (ยิ้มน้อยๆ) : ก็ขอให้ผู้อ่านติดตามจนถึงตอนจบด้วยนะครับ ทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ตัวจริงของผม มันไม่เลวร้ายขนาดนั้น ยังไงก็ขอฝากด้วยนะครับ

(หวังว่ามุขของผู้เขียนคงจะไม่แป็กจนเกินไปนะคะ)

HO HO HO ตาภาสกรยังคิดจะสมหวังในความรักอีกนะ คืดไปได้

รีบเข้ามาอัพให้ตามคำขอเรียบร้อยแล้วนะคะ

แล้วก็ขอขอบคุณเช่นกันค่ะ

แผนซ้อนแผนแน่ๆงานนี้ แล้วยังงัยต่อละจ๊ะ
รีบอัพตอนต่อไปโดยด่วนนะจ๊ะ
ขอบคุณค่ะ

โอ้  แล้วจะทำไงดีคะนี่ ยังเหลือแผนตลบแผนอยู่อีกตอน แล้วมันจะเยอะจนน่าเบื่อไปไหมนี่  (มาตอบเล่นๆให้ผู้อ่านรู้ว่า ยังมีแผนอยู่อีก แต่ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อนะคะ)

โอ๊ย จะต้องลุ้นถึงไหนเนี่ย แผนซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริงๆ แผนซ้อนแผนแล้วก็ซ้อนกันอีกแผน ฯลฯ

ผู้เขียนก็คิดเหมือนกันนะคะ บางเรื่องต้องโดนกับตัวถึงจะรู้ซึ้ง แต่ตอนนี้ผู้เขียนกำลังดีใจที่ผู้อ่านตอบรับเป็นอย่างดี บอกได้คำเดียวซึ้งมากๆเลย (ตอนพิมพ์อยู่ยังนั่งอมยิ้มคนเดียวอยู่เลย)

โดนแบบนี้สงสัยผู้หมวดกันต์เพี้ยนไปเลย คนพวกนี้ไม่โดนกับตัวไม่รู้สึกหรอก

กำลังตื่นเต้นเลยจ้า ลุ้นต่อไป