สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เล่ห์พิศวาสจอมมาร นวนิยายอันดับ 3 ชุด เทพบุตรมาร

ตอนที่ 1 : ความเอยความรัก... เริ่มประจักษ์ชั้นต้น ณ หนไหน (1-60 %)


     อัพเดท 19 ต.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: โรมานซ์, ซึ้งกินใจ, เเอ็คชั่น, คอมเมดี้, คลายเครียด, เจ้าพ่อวงการ Construction, ประธานกลุ่มเฮดจ์ฟัน อัจฉริยะทางการเงิน
ผู้แต่ง : Maneechan [มณีจันท์] ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Maneechan [มณีจันท์] Email : maneechan_writer(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/natkrista
< Review/Vote > Rating : 100% [ 6 mem(s) ]
This month views : 173 Overall : 69,251
636 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 90 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เล่ห์พิศวาสจอมมาร นวนิยายอันดับ 3 ชุด เทพบุตรมาร ตอนที่ 1 : ความเอยความรัก... เริ่มประจักษ์ชั้นต้น ณ หนไหน (1-60 %) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4767 , โพส : 2 , Rating : 20 / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


golden retriever

            บนทางหลวงระหว่างรัฐสายที่ 90 เชื่อมรัฐนิวยอร์ก ไปยังรัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา กลางเดือนมีนาคมในฤดูใบไม้ผลิ สาวน้อยร่างระหง สูงราว165 เซ็นติเมตร วงหน้าเรียวงามน่าเอ็นดูแบบคนเอเชียปากนิดจมูกหน่อย จมูกโด่งเล็ก วงหน้านั้นจัดอยู่ในขั้นงดงามโดยเฉพาะสำหรับชาวต่างชาติที่หลงไหลความเป็นตะวันออก ส่วนรูปร่างอรชรของเธอก็กลมกลึงราวรูปสลัก ผิวขาวระเรื่ออมชมพู อยู่ในชุดกางเกงยีนส์พอดีตัวกับเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวยาวคลุมสะโพก ทับด้วยเสื้อหนังแจ็คเก็ตตัวบางสีดำยาวแค่เอว และรองเท้าส้นสูงสามนิ้ว กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับหน้าหม้อรถที่มีควันโขมง   

            “ซวยจริงๆ ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยเนี่ย แล้วจะกลับถึงมหาวิทยาลัยกี่โมงกันละนี่ แบ็ตโทรศัพท์ก็หมด แถวนี้ก็เปลี่ยว ตอนนี้ก็ค่ำแล้วด้วย แล้วสวยๆ อย่างสองเนี่ยจะโดนใครลากไปข่มขืนหรือเปล่าหรือ หือม์ ว่าไงนีเมียน (1)” สาวน้อยเจ้าของรถบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างเซ็งจิต หากแม้จะอยู่ในช่วงอารมณ์ที่เสียสุดๆ เสียงใสนั้นก็ยังหวานเสนาะหู ตาเรียวสีดำสนิทคู่สวยตวัดมองไปยังสุนัขสายพันธุ์โกลเดนรีทรีฟเวอร์ (2) ขนยาวสีทองอร่ามคล้ายสิงโต เพื่อนร่วมทางที่เอาขาหน้าเกาะกระจกรถมองเธออยู่ตาละห้อย  

            “ตอบไม่ได้ล่ะสิ บอกไว้ก่อนนะว่าเราจะต้องปกป้องสอง เหมือนที่เซอร์บี้ปกป้องอิง เข้าใจไหมสาวน้อยยังบ่นพึมตามเรื่องตามราว มองหน้าหมาของตัวเองที่เอาหัววางแปะบนประตูกระจกแล้วส่ายหน้า  

            อุมารินทร์ ไครช์ตัน สาวน้อยเชื้อชาติไทย แต่ถือสัญชาติอเมริกันวัย 21 ปี เพิ่งได้สุนัขตัวนี้มาเลี้ยงเพราะติดใจที่ฝาแฝดของตัวเองมีหมาชื่อ เซอร์บีรัส สุนัขสายพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้ ตาสองสีที่ทั้งเจ้ามารยาและแสนรู้ แต่สงสัยเธอจะเลือกสายพันธุ์ผิดไปหน่อย เพราะเจ้าโกลเดนรีทรีฟเวอร์ ที่เธอตั้งชื่อว่านีเมียน ซึ่งเป็นหนึ่งในพี่น้องทั้งหกของเซอร์บีรัสตามตำนานเทพนิยายกรีกนั้น มันแสนจะเป็นมิตรกับผู้คนทั่วไป ไม่มีทางเสียล่ะที่จะลุกขึ้นมาปกป้องเจ้านายสาวน้อยแสนสวยของมันอย่างที่เซอร์บีรัสปกป้องอิงลดา  ลีไลยูเชนโก ภรรยาของเฟรดดริก หรืออิง ฝาแฝดของอุมารินทร์    

            แต่ก็อย่างว่านั่นแหละ นี่มันหมาในบ้านของราชานักค้าเงินพี่ชายของเธอ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเจ้าพ่อนักค้าอาวุธสงครามพี่เขยของเธอ การจะหวังให้มันมาแสนรู้เหมือนเซอร์บีรัสจึงออกจะเป็นการคาดหวังที่มากเกินไปสักหน่อย อีกอย่างมันเพิ่งอยู่กับเธอมาแค่สี่เดือนกว่า อุมารินทร์ถอนใจเฮือกอย่างถอดใจเมื่อรู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางซ่อมรถด้วยตัวเองได้แน่     

            “วู๊ แล้วจะกลับยังไงกันล่ะเนี่ย วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมถึงแทบไม่มีรถผ่านมาเลย” หญิงสาวกอดอกเอนหลังพิงฝากระโปรงรถที่ยังเปิดอ้า ตามองไปบนท้องถนนที่ปราศจากยวดยานในเวลาพลบค่ำอย่างหนักใจ ผมยาวตรงหนานุ่มสีดำสนิทของเธอถูกรัดเอาไว้ด้วยที่หนีบผมเอียงๆ เห็นผมสลวยเป็นพวง ปลิวน้อยๆ เพราะแรงลมที่พัดมาข้างทางหลวง ความจริงรถก็มีผ่านไปมา แต่ก็มาเร็วไปเร็ว ไม่เห็นจะมีใครสนใจจอดรถลงมาถามไถ่สาวน้อยน่าสงสารคนนี้ว่าต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า ทั้งๆ ที่เธอเปิดฝากระโปรงรถใช้ความรู้อันน้อยนิดจับๆ แงะๆ หน้าหม้อรถมาตั้งนานแล้ว.... คนสมัยนี้ แล้งน้ำใจกันจริงๆ     

            “เฮ้! นีเมียน มีรถมาแล้ว โบกดีกว่าเนอะ เดี๋ยวจะไม่ได้กลับหอพัก” สาวน้อยหันมาขอความเห็นสุนัขแวบหนึ่ง แล้วกระโดดไปกลางถนนด้วยกลัวรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงนั้นจะผ่านเลยไปเสียก่อน เพราะไม่งั้นจะมืดยิ่งกว่านี้

            อารามรีบเร่งกลัวตัวเองจะไม่มีคนช่วย และการกระโดดลงไปกลางถนนโดยไม่ได้ประมาณความเร็วของรถนั้น นับเป็นความผิดอย่างมหันต์ เพราะรถบูกัตติ เวย์รอน (Bugatti Veyron) สีเงิน สุดยอดยนตรกรรมสัญชาติฝรั่งเศส มันมาพร้อมกับเครื่องยนต์ 16 สูบ 987 แรงม้า หนึ่งในรถที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกคันนี้ขับเร็วราวกับจะไปทัวร์นรก และเมื่อสาวน้อยกระโดดลงไปขวางทางมันเข้า อุมารินทร์จึงต้องยืนตัวแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้เมื่อรถคันดังกล่าวพุ่งเข้าหาเธอราวกับไม่ทราบว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น สาวน้อยหลับตาปี๋ภาวนาในใจเรียกให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือเพราะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ 

            “คุณพระคุณเจ้า แด็ดจ๋า แม่จ๋า ช่วยสองด้วย”

          เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! ปัง!!!

            เสียงเบรคในระยะจวนตัวจนได้ยินเสียงยางรถยนตร์เสียดสีกับท้องถนนด้วยแรงเสียดทานสูงดังก้องอยู่ในหูของอุมารินทร์ เธอได้กลิ่นแม้กระทั่งกลิ่นคล้ายยางไหม้หน่อยๆ และเสียงกระแทกประตูรถปิดดังสนั่น แต่ตัวเธอยังไม่โดนกระแทก ทำให้สาวน้อยลืมตาเบิกโพลงขึ้นมาอย่างขนหัวลุก ตามองรถสุดหรูสีเงินที่จอดห่างอยู่ตรงหน้าเธอแค่หนึ่งฟุตเศษๆ อย่างใจหายใจคว่ำ แต่เอ๊ะ! แน่ใจนะว่าเธอไม่โดนชน บางทีมันอาจจะเร็วจนเธอเสียชีวิตไปโดยไม่รู้ตัว ที่ยืนอยู่นี่เป็นแค่วิญญาณเท่านั้น.... แบบที่ดูในหนังนั่นอย่างไรล่ะ     

            สาวน้อยก้มลงมองพื้นถนน เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ใช่วิญญาณที่ลอยอยู่เหนือร่าง พื้นถนนว่างเปล่าไม่มีร่างน่าอเน็จอนาถของเธอนอนอยู่.... เท่านั้นเอง ลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ชั่วขณะก็พร่างพรูด้วยความโล่งใจ พร้อมอาการขาสั่นหมดแรงจนล้มแปะลงตรงหน้าหม้อรถของคนแปลกหน้า   

            “มากไปล่ะ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้น่าสาวน้อย นี่คุณจะให้ผมโดนคดีฆ่าคนหรือยังไงไม่ทราบแม่คุณ!!” เสียงห้าวทรงพลังดังกระหึ่มนั้น ไม่ได้มาแค่เสียง เพราะมือแข็งกระด้างของคนพูดก็จับที่ต้นแขนบอบบางทั้งสองข้างของอุมารินทร์ แล้วดึงเธอให้ยืนขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาลจนร่างอรชรแทบตัวลอย สาวน้อยกะพริบตาปริบๆ มองลำคอแกร่งสีทองแดงที่อยู่ในระดับสายตาของคนที่สวมส้นสูง 3 นิ้วอย่างงงๆ สำเนียงที่ถามนั้นเป็นอเมริกันชัดเจน   

            “ว่าไง จะเอายังไงกัน 

            “เอ่อ.... ขอโทษค่ะ” เสียงใสแหบนิดๆ เพราะน้ำลายในปากของคนพูดเหนียวไปหมดด้วยความตกใจ ก่อนที่ดวงตาสีดำสนิทคู่เรียวสวยจะเงยขึ้นสบตากับชายร่างใหญ่ตรงหน้าด้วยอาการคล้ายยังไม่หายงุนงงดี

            นับเป็นความผิดครั้งที่สอง... เพราะเพียงวินาทีที่เธอสบตากับเขา อุมารินทร์ก็อึ้งตะลึงงันไปอีกครั้งหนึ่ง ชายตรงหน้าคืองานศิลปชิ้นเอกที่พระเจ้าต้องทรงจงใจสร้างให้ออกมาพิเศษเหนือกว่าคนอื่นเป็นแน่แท้ เพราะใบหน้าคมสันแกร่งกร้าวแบบชายชาตรีนั้น หล่อลากจนเธอแทบลืมหายใจ เขามีดวงตาดำใหญ่คมกล้า คิ้วเข้มพาดเฉียง ใบหน้าได้รูปเกือบสมบูรณ์แบบ โหนกแก้มสูง แนวกรามแกร่ง ริมฝีปากได้รูปงามน่าจูบ ยิ่งไรเคราเขียวครึ้มบนใบหน้านั้น ดูแล้วแมนสุดๆ ผิวสีทองแดงของเขายิ่งเน้นให้เห็นความคมเข้มแบบรูปสลัก ดูแล้วน่าจะอายุสักสามสิบต้นๆ ได้ หน้าตาคล้ายคนตะวันตก หากก็ยังมีเค้าแบบชาวตะวันออกอยู่บ้างเล็กน้อย.... พวกลูกครึ่งแน่ๆ      

            “มีแฟนหรือยังคะเนี่ยปากหยักอิ่มสีชมพูเรื่อขยับถามโดยไม่รู้ตัว ทำให้ชายหนุ่มอึ้งไปสักพัก มุมปากของเขายกกระตุกเพียงเล็กน้อย แต่แล้วก็คลายออกกลายเป็นเฉยเมยเย็นชา สีหน้าไร้รอยยิ้มโดยสิ้นเชิงจนดูน่ากลัว ส่วนคนถามก็อึ้งตะลึงงันจนอยากตบปากตัวเอง... เบื่อจริงๆ เลยนิสัยคิดอะไรแล้วเผลอพูดออกมาหมดเนี่ย!! 

            “ที่ถามเนี่ย หวังอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าสาวน้อย หรือจะแกล้งให้ผมลืมที่คุณเกือบจะทำให้ผมชนคนตายเสียงห้าวถามกลับช้าๆ มองผิวหน้าขาวเนียนละเอียดคล้ายผิวทารกของเธอที่เปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้มไปทั้งหน้าด้วยความประหลาดใจ สายตาคมมองสำรวจเครื่องหน้างดงามของสาวน้อยวัยไม่น่าจะถึง 20 ปีตรงหน้า

            เธอตัวสูงกว่าน้องเล็ก หรือจิรากร น้องสาวคนเดียวของเขาหน่อย หากผิวเธอสวยแบบน้องเล็ก แต่น้องเล็กอายุ 28 ปีแล้ว ส่วนแม่สาวน้อยนี่เขามั่นใจว่าเธอไม่มีทางพ้นวัย 20 ปีเป็นแน่   

            “เอ่อ... ฉันแค่ อยากขอความช่วยเหลือน่ะค่ะ คือ รถ รถมันเสีย” สาวน้อยบอกแล้วมองสบตาเขา รู้ดีว่าเป็นความผิดของเธอที่กระโดดไปขวางหน้ารถของเขาจนแทบเบรคไม่ทัน เขาไม่ชนตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว  

            “ขอโทษนะคะ” เสียงใสอ่อนลงอีกหน่อยเมื่อเห็นใบหน้าคมสันนั้นเฉยชาคล้ายคนที่กำลังหงุดหงิดใจเต็มที ตาเรียวสวยสีดำสนิทหวานเชื่อมลงโดยไม่รู้ตัวแบบที่คนมองออกจะตะลึงงัน  

คนอย่างจาเร็ด ร็อคเวลล์... เห็นสาวงามมาแล้วทุกชาติทุกภาษาจนไม่ค่อยสนใจความงามภายนอก ตัวเขาเองก็มีน้องสาวที่มีใบหน้าแสนสวยยิ่งกว่าสาวน้อยตรงหน้า แต่เธอผู้นี้มีอะไรบางอย่างมากกว่าความงาม เธอสวยน่ารัก แม้ไม่สวยขนาดนางงามจักรวาล แต่ใบหน้านั้นชวนให้ติดตาตรึงใจ หุ่นเธอก็อรชรอ้อนแอ้นไม่ใช่หุ่นนางแบบ แต่ทำไมมันถึงดูแล้วน่าเอ็นดูนักก็ไม่ทราบ สงสัยเขาคงจะห่างหญิงมานานและเห็นไซต์งานก่อสร้างมากไปหน่อย เลยตื่นตัวไปหมดเพียงแค่เห็นใบหน้าหวานๆ แบบนี้  

              แต่เขาไม่ชอบยุ่งกับเด็ก รำคาญมากเพราะไม่อยากป้อนนมใคร ดังนั้น ถึงเธอจะอ่อยเขาก็จะไม่สน!

            “ไม่เป็นไร แล้วจะให้ผมช่วยยังไง” มือใหญ่ปล่อยลงจากบ่าบอบบางจนร่างอ้อนแอ้นเกือบซวนเซเพราะกำลังเคลิ้มไปหน่อย จนคนที่ปล่อยต้องรีบกลับมารั้งมือใหญ่รอบเอวเล็กคอด กระไออุ่นจากร่างของเขาทำให้กายสาวร้อนวูบวาบ อุมารินทร์รีบดึงตัวออกห่างโดยจับท่อนแขนกำยำของคนตรงหน้าเป็นหลัก หากคราวนี้เขาไม่ยักปล่อยเธอ

            “ระวังสิ กระดูกกระเดี้ยวหักตรงไหนหรือเปล่า เจ็บไหมปากถามเสียงดุ.... แต่มือลูบตามแขนกลมกลึงและบ่าไหล่จนคนโดนลูบขนลุกซู่ หน้าแดงเถือกเมื่อเขาลูบไปจนถึงสะโพกแล้วก้มหน้าลงมาถามใหม่  

            “เป็นยังไง เจ็บหรือเปล่าสาวน้อยไม่ตอบเพราะพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าหวือแล้วใช้มือดันหน้าอกกว้างเอาไว้ ตั้งแต่เป็นสาวมาก็ไม่เคยโดนผู้ชายคนไหนลูบแทบจะทั้งตัวในเวลาไม่กี่นาทีที่เจอหน้ากันแบบนี้มาก่อน บอกให้ก็ได้ว่าเธอแทบจะยังไม่เคยโดนผู้ชายที่ไหนลูบ เพราะแม้จะถือสัญชาติอเมริกันและอาศัยอยู่ในประเทศฟรีเซ็กส์มาตั้งแต่แบเบาะ แต่อุมารินทร์ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่มี แล้วแฟนคนนั้นเริ่มลวนลาม สาวน้อยที่โดนสอนมาดีเพราะไม่อยากมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรก็จะโต้กลับแบบรุนแรงเกินคาด       

            ครั้งหนึ่งเธอเคยเอาปืนขู่คู่เดตอันธพาลจอมลามกที่พยายามลวนลามเธอตั้งแต่นัดเดตครั้งแรกสมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง ไอ้หนุ่มคนดังกล่าวคิดว่าสาวน้อยแค่เล่นตัวไม่เอาจริงเลยรุกหนัก อุมารินทร์เลยยิงเท้าหนุ่มโชคร้ายเป็นรูจนเรื่องไปถึงอธิการบดีเพราะหนุ่มน้อยลูกชายนักธุรกิจใหญ่จะเอาเรื่อง ก็ได้พี่ชายสุดที่รัก แอสตัน ไครช์ตัน ไปเคลียร์ให้ ตอนนั้นแอสตันเพิ่งเรียนจบปริญญาเอกและกำลังสร้างตัว ยังไม่ได้เป็นประธานกลุ่มเฮดจ์ฟันและราชานักค้าเงินที่ติดอันดับท็อปเท็นของมหาเศรษฐีระดับโลกที่จัดโดยนิตยสารฟอร์บส์อย่างเช่นทุกวันนี้ แต่เขาก็สามารถจัดการจนหุ้นบริษัทพ่อของหนุ่มน้อยคนนั้นตกร่วงกราว จนแทบจะขายกิจการทิ้ง  

            หลังจากนั้นแอสตันก็ส่งน้องสาวคนเดียวเข้าคอร์สเรียนวิชาการต่อสู้หลายชนิด และซื้อปืนพกขนาดเล็กแบบเก็บเสียงสั่งทำพิเศษให้น้องสาวเอาไว้ใช้ป้องกันตัแทนกระบอกเก่า และยิ่งนับวันที่แอสตันทรงอำนาจขึ้นในโลกธุรกิจเจ้าของตำแหน่งอัจฉริยะทางการเงิน น้องสาวของเขาเลยกลายเป็นอะไรที่ Untouchable (แตะต้องไม่ได้, แตะไม่ถึง, ห้ามแตะ, ห้ามยุ่ง) ไปเลย หนุ่มคนไหนที่พอรู้จักครอบครัวนี้จะรู้ดีว่าอย่าได้แหยมน้องสาวของแอสตันถ้าไม่อยากตายเร็ว เพราะราชานักค้าเงินนั้น.... หวงน้องสาวเป็นที่สุด     

            “ไม่เจ็บค่ะ เอามือออกไปได้แล้ว” อุมารินทร์บอกเสียงแหบ เมื่อมืออุ่นของเขายังอ้อยอิ่งอยู่ที่สะโพกกลมกลึงคล้ายไม่อยากจากไป ไม่เห็นเคยรู้มาก่อนว่าจะมีมือของใครที่ให้ความรู้สึกวาบหวิวแค่แตะต้องตัวเธอลวกๆ อย่างนี้ 

            “มันมีอาการยังไง  

            “เอ้อ... อะไรนะคะ สาวน้อยถามเสียงตื่นเมื่อมือของเขาละออกจากตัวเธอเหมือนไม่ใส่ใจ และทำให้เธอรู้สึกเสียดายหน่อยๆ ไม่น่ารีบบอกให้เขาปล่อยมือเลย ตาเรียวคู่สวยมองตามมือใหญ่อย่างละห้อย ไม่รู้เลยว่าเขาเองก็กำลังมองกลับมาและเห็นอาการนั้นอย่างชัดเจน.... แม่เด็กแก่แดด

            “รถคุณน่ะสาวน้อย แล้วนี่ทำไมถึงมาคนเดียว คุณจะไปที่ไหน ค่ำมืดอย่างนี้ ไม่รู้หรือว่ามันอันตราย                   

            “ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียน่ะค่ะ มาจากบ้านที่นิวยอร์กกำลังจะกลับมหาวิทยาลัย ส่วนรถอยู่ๆ มันก็ดับไป มีไอน้ำขึ้นควันขโมงเลย มือถือฉันแบ็ตหมดโทรตามใครก็ไม่ได้ แล้วนี่มันก็มืดแล้ว มีแต่ฉันกับนีเมียน ฉันกลัวก็เลยลืมตัวกระโดดไปขวางหน้ารถคุณเพราะกลัวคุณจะขับเลยไป” สาวน้อยอธิบายเร็วๆ หากได้ใจความครบถ้วนกระบวนความที่จำเป็น จาเร็ดจึงพยักหน้ารับแล้วเดินไปส่องดูหน้าหม้อรถเธอ

            “เก็บของที่จำเป็น แล้วไปกับผม ว่าแต่นีเมียนนี่ใคร คุณมีเพื่อนมาด้วยหรือ 

            “ไม่ใช่ค่ะ มันเป็นหมา นั่นไงคะหญิงสาวชี้นิ้วเล็กๆ ให้คนแปลกหน้าดูสุนัขขนสีทองอร่ามซึ่งโผล่หน้าออกมาดูนายสาวกับคนแปลกหน้า ไม่มีหือมีอือ ไม่มีเห่าหรืออะไรทั้งนั้น เจริญจริงๆ เลยหมาเธอ   

            “โอเค เก็บของ” ชายหนุ่มมองตามแล้วพยักหน้าสั่งการ ดึงฝากระโปรงรถปิดลงเสียงดังโครมจนเจ้าของรถกะพริบตามองอย่างงุนงง  

            “เอ้อ... แล้วคุณจะไม่ดูให้หน่อยเหรอคะ

            “ดูแล้ว แต่คงทำอะไรไม่ได้ อาการอย่างนี้ต้องเรียกช่างอย่างเดียว” คนที่ปรายตามองรถอยู่สามวินาทีสรุปด้วยน้ำเสียงมั่นใจในตัวเองสุดๆ

            “หน้าตาคุณไม่เหมือนคนอเมริกัน คนเอเชียหรือเปล่าสาวน้อย

            “คนไทยค่ะ” อุมารินทร์บอกแล้วเดินไปเปิดประตูรถเก็บของอย่างว่าง่าย ไม่มีอะไรให้เธอเก็บมากนักในรถสปอร์ตคันเก่าของพี่ชายที่ใช้งานมาแล้วหลายปี สาวน้อยเอาไปให้อู่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองมะนาวสดใสให้เข้ากับวัยของตัวเองและมันก็ยังใช้งานได้ดีสมกับราคาซึ่งแอสตันเคยหาเงินซื้อเองจากการหัดเทรดหุ้นสมัยยังเรียนหนังสือ เพิ่งมีรวนก็วันนี้เป็นวันแรก แต่นับว่าไม่เลวนักหรอก ปากจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อแอบยิ้มเมื่อเหล่ตามองหนุ่มร่างใหญ่ซึ่งเดินไปขับรถมาใกล้เธอแล้วชะโงกตัวมาเปิดประตูด้านหน้าให้   

            “นีเมียน ลงมาเร้ว เราต้องไปกันแล้ว” หญิงสาวร้องเรียกสุนัขแล้วเปิดประตูหลังรถให้มันลง ล็อกรถ ก่อนจะเดินไปก้มลงขออนุญาติให้หมาของตัวเองขึ้นนั่งด้านหลังรถสุดหรูของเขา  

            “ให้นีเมียนนั่งข้างหลังนะคะ”

            “ตามสบาย” จาเร็ดบอกแล้วมองเธอโยนกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้าไปด้านหลังแล้วดันหมาที่ยังไม่โตเต็มที่ขนาดย่อมขึ้นรถ ก่อนจะย้อนกลับมานั่งข้างหน้าคู่กับเขาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก ชายหนุ่มจึงออกรถขับต่อไป

            “นีเมียนน่ะ ถ้าคุณรังเกียจ เดี๋ยวฉันจะจ่ายค่าล้างรถให้เองนะคะ” อุมารินทร์หันไปบอกอย่างเกรงใจเมื่อคนขับขับไปได้สักพัก ทำให้ใบหน้าคมสันหันมามองเธอแวบหนึ่ง

            “ทำไมผมต้องรังเกียจหมาของคุณด้วยล่ะสาวน้อย

            “ก็บางคนไม่ชอบหมานี่คะ มันเหม็น หรือบางคนเขาอาจจะแพ้ขนสัตว์ นีเมียนมันขนยาว รถคุณเองก็ออกจะแพง บางทีสาวๆ ที่มานั่งอาจจะได้กลิ่นนีเมียนแล้วไม่ชอบ” สาวน้อยทำเสียงเกรงอกเกรงใจ ทำให้คนขับเกือบยิ้มออกมานิดหนึ่ง แต่ยังคงทำหน้าเฉย....แม่เด็กแก่แดด อยากจะหลอกถามน่ะสิ ว่าเขามีแฟนหรือยัง

            “ผมไม่รังเกียจ” คนรู้ทันตอบเพียงสั้นๆ ไม่ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของเธอ

            “ขอบคุณค่ะ แล้วคุณจะไปส่งฉันที่ไหนคะ 

            “คุณชื่ออะไรนะสาวน้อย เรายังไม่แนะนำตัวกันเลย จำได้ไหม”

            “ชื่อสองค่ะ อุมารินทร์” เธอตอบเพียงแค่นั้น กลัวว่าถ้าบอกชื่อพี่ชายไปแล้วเหยื่อจะเผ่น คนดีๆ ที่ไหนอยากจะมายุ่งกับน้องสาวของแอสตันกัน แม้ท่าทางเขาจะดูไม่ธรรมดานักก็เถอะ อุมารินทร์มองร่างสูงใหญ่ที่น่าจะสูงเท่ากับพี่ชายของเธอเองด้วยสายตาพึงพอใจ เพราะจะหาหนุ่มคนไหนสูงเท่าแอสตันนั้นค่อนข้างหายาก ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวแบรนด์เนมสีขาวหม่นเพียงตัวเดียว ปลดกระดุมสองเม็ดจนมองเห็นลำคอสีทองแดงและมีสร้อยเส้นสั้นๆ ห้อยอะไรบางอย่างแบนๆ คล้ายสัญลักษณ์ของทหารไว้บนลำคอ เสื้อของเขาพับแขนมาถึงข้อศอกและใส่กางเกงยีนส์ลีวายแท้สีเข้ม กับรองเท้าหนังราคาแพงพอกัน อุมารินทร์อยู่ในแวดวงคนรวยจนดูก็รู้ว่าผู้ชายที่กำลังนั่งขับรถคนนี้ไม่ธรรมดา แม้แต่รถของเขาก็คงมีแต่มหาเศรษฐีเท่านั้นที่ซื้อขับได้อย่างไม่เสียดายเงิน ดวงตาคู่สวยแอบมองคนข้างๆ จนตาปรอย     

            “จาเร็ด ร็อคเวลล์ สองเป็นคนไทยมาเรียนหนังสือที่นี่หรือชายหนุ่มแนะนำตัวกลับบ้างแล้วชวนคุย

            “ไม่ใช่ค่ะ บ้านสองอยู่ที่นี่แหละ คุณแม่สองแต่งงานกับแด๊ดชาวอเมริกันตั้งแต่สองยังแบเบาะ แล้วคุณล่ะค่ะสาวน้อยเฉลยแล้วถามกลับบ้าง เอียงคอนิดๆ เมื่อฟังนามสกุลคุ้นหูแต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน   

            “ผมเป็นลูกครึ่งไทย – อเมริกันน่ะ บ้านอยู่ที่เพนซิลเวเนีย” ชายหนุ่มบอกแล้วหันมามองท่าทางประหลาดใจของเธอ ก่อนที่ปากเล็กจิ้มลิ้มนั้นจะยิ้มกว้างเห็นฟันซี่เล็กขาวราวกับไข่มุก ตัดกับสีชมพูระเรื่อของริมฝีปากที่ปราศจากลิปสติก

            “งั้นเราก็เป็นคนไทยเหมือนกันน่ะสิคะ

            “จะพูดว่าอย่างนั้นก็คงได้ แต่ครอบครัวของผมตั้งรกรากอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ผมยังเด็กเหมือนกัน กลับเมืองไทยก็เฉพาะตอนที่ไปเยี่ยมครอบครัวตายายเท่านั้น” จาเร็ดบอกเพียงแค่นั้นเหมือนไม่สลักสำคัญอะไร มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่าแม่ของเขาคือลูกสาวของต้นตระกูลเชื้อสายขุนนางเก่าที่หันมาทำธุรกิจค้าขายตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไปจนเป็นเศรษฐีอันดับต้นของเมืองไทย และจาเร็ด ร็อคเวลล์ คือทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลสหัสเทพบดินทร์ และชื่อเต็มๆ ของเขาคือ จาเร็ด สหัสเทพบดินทร์ ร็อคเวลล์ เพื่อสืบทอดเชื้อสายทางมารดาซึ่งมักมีลูกโทน เว้นเสียแต่แม่ของเขาที่โชคดีมีลูกชายและลูกสาวอย่างละหนึ่งคน จิรากร ร็อคเวลล์น้องสาวของจาเร็ดจึงต้องวิ่งรอกกรุงเทพ – เพนซิลเวเนียเพื่อแวะเยี่ยมตากับยายทุกเดือน แทนพี่ชายซึ่งวุ่นวายกับธุรกิจจำนวนมหาศาลจนแทบไม่เหลือเวลาส่วนตัวให้กับตัวเอง

            “หน้าตาคุณดูไม่ค่อยเหมือนคนไทยเลยนะคะ”  

            “สงสัยน้องสาวจะได้ไปหมด” จาเร็ดตอบเรียบๆ อย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก  

            “เอ่อ... คุณยังไม่บอกเลยว่าจะไปส่งสองที่ไหน

            “สองพักอยู่ที่ไหนล่ะ ไปส่งถึงที่พักเลยก็แล้วกันดีไหม

            “แล้วรถของสองล่ะค่ะ ที่นี่มันห่างจากหอพักตั้งไกล ต้องขับรถเป็นชั่วโมงๆ ความจริงให้สองยืมโทรศัพท์ของคุณโทรตามช่าง แล้วคุณจอดส่งสองที่ไหนที่มีคนเยอะสักหน่อยก็ได้ค่ะ” อุมารินทร์หันมาเสนอด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจเหมือนเคย เพราะมารดาย้ำนักย้ำหนาเรื่องความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดีเนี่ย ถึงเพื่อนๆ จะไม่ค่อยมีใครเห็นอุมารินทร์เป็นผู้ดีนักก็ตาม ส่วนในใจเธอน่ะเหรอ... ก็โห่ร้องด้วยความยินดีไปน่ะสิที่เขามีน้ำใจอยากจะไปส่งเธอถึงที่    

            โถ.... พ่อคุณ ทั้งหล่อ รวย (คิดเอาเอง) แล้วยังมีน้ำใจกับสาวน้อยตกยากอย่างนี้ เธอชักอยากจะมีแฟนแล้วล่ะ

            เกิดมาก็ยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที ถ้าได้แฟนคนแรกหล่อลากเป็นหนุ่มใหญ่มาดเท่ห์ขนาดนี้เพื่อนๆ คงจะเลิกล้อเลียนแล้วซูฮกให้เธอเสียที ตอนนี้ก็โดนหยามหน้าจะแย่ที่ยังโสดตอนเรียนปริญญาโทปีหนึ่ง ในขณะที่เพื่อนๆ เขาเปลี่ยนแฟนคนแล้วคนเล่ากันมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม

            “มันค่ำแล้ว ผมไปส่งสองที่หอพักดีกว่า ส่วนรถเดี๋ยวจะให้คนมาลากเข้าอู่ให้เอง”

            “ขอบคุณมากค่ะ” สาวน้อยเลิกเซ้าซี้ ก็เขาอยากช่วย ทำยังไงได้ล่ะ ถ้าไม่รับก็จะดูหยิ่งไปไม่น่ารักน่าคบหา

            “คุณอายุเท่าไหร่แล้วนี่ เรียนอยู่ปีไหนกันล่ะสาวน้อย

            “เรียนปริญญาโทค่ะ เพิ่งเข้าเรียนปีแรก” อุมารินทร์บอก ทำให้คนฟังขมวดคิ้วเข้มหันมามองทันทีด้วยสายตาประหลาดคล้ายไม่เชื่อถือ

            “โกหกกันหรือเปล่า หน้าตาอย่างนี้น่ะหรือจะเรียนจบปริญญาตรีแล้ว

            “จริงๆ นะคะ” สาวน้อยยืนยันเสียงหนักแน่น แถมพยักหน้าชวนเชื่อ นึกเคืองเล็กน้อยที่ถูกมองว่ายังเด็ก เรื่องเด็กนี่ไม่มีทางยอมรับแน่ มันจุดอ่อนของเธอเชียวนะนั่น โดยเฉพาะเมื่อต้องอาศัยอยู่กับคนต่างชาติที่หน้าตาดูมีอายุกว่าเธอมากในวัยเดียวกัน   

            “ไม่โกหกแน่นะ ไหนขอดูหลักฐานหน่อยสิคนมาดเข้มหันกลับมาถามเสียงดุ ใบหน้าคมสันเฉยเมยทำให้สาวน้อยฮึดค้นกระเป๋าหยิบหลักฐานออกไปให้เขาดูโดยไม่ทันคิด

            “อุมารินทร์ ไครช์ตัน สองเป็นอะไรกับนายแอสตันคำถามเสียงกระหึ่มนั้นตามมาเมื่อชายหนุ่มเลื่อนสายตาจากถนนตรงหน้าลงมองไอดีการ์ดเพียงแวบเดียว ทำให้อุมารินทร์ตกใจไม่น้อย 

            “เอ่อ... พี่ชายค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงอ่อย

          “เยี่ยม เอาล่ะบอกมาว่าพักอยู่ที่ไหน    

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 (1) นีเมียน เป็นบุตรของอสูรกายไทฟอน และอสูรกายอิคิดนา หกพี่น้องตระกูลไทฟอน หนึ่งในพี่น้องของเซอร์บีรัส มีรูปร่างเป็นราชสีห์ตัวใหญ่ ขนสีทอง ผิวหนังของมันซึ่งแข็งแกร่งดุจเหล็กเพชร ไม่มีอาวุธใดๆทะลุผ่านได้ เมื่อเฮอร์คิวลิส (Hercules)  ซึ่งเป็นบุตรของเทพเจ้าซีอุส และเจ้าหญิงแอลค์มีนี ได้รับคำสั่งจาก ยูริทูส (Eurytheus) กษัตริย์แห่งไมซินี สั่งให้เขาทำงาน เสี่ยงอันตราย 12 อย่าง เพื่อเป็นการไถ่บาปตามคำทำนายของคนทรงจากเทวาลัยพยากรณ์แห่งเดลฟี่ งานชิ้นแรกยูริทูสได้สั่งให้เฮอร์คิวลิส ไปจัดการกับเจ้าอสูรกายราชสีห์นีเมียน นีเมียนได้กบดานอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง โดยเฮอคิวลิสต้องล่อมันออกมาจากถ้ำและได้เข้าต่อสู้กัน แต่เนื่องจากอาวุธทำอันตรายมันไม่ได้ (อาวุธของเฮอคิวลิวคือ ดาบ และธนูกับลูกดอกทำจากไม้มะกอก) เลยต้องต่อสู้ด้วยมือเปล่าๆ หลังจากต่อสู้กับเจ้าสิงโตได้ไม่นาน เฮอคิวลิสก็บีบคอมันตายคามือ และได้ถลกหนังมันออก แล้วเอาไว้เป็นเครื่องป้องกันตัว  

(2) โกลเดนรีทรีฟเวอร์ (อังกฤษ: Golden Retriever) เป็นสายพันธุ์สุนัข มีถิ่นกำเนิดในประเทศสกอตแลนด์ ขนยาว มีสีขนเหลืองอ่อน เหลืองทอง และเหลืองเข้ม โดยทั่วไปแล้ว เพศผู้ควรมีความสูง (วัดจากหัวไหล่ถึงปลายเท้า) ประมาณ 23- 24 นิ้ว และเพศเมียควรมีความสูงประมาณ 21.5 -22.5 นิ้ว แต่เดิมนั้นสายพันธุ์นี้ได้ปรับปรุงคุณลักษณะบางอย่างเพื่อในงานของนายพราน เช่น มีรูปร่างสมส่วน คล่องตัว เขียวและฟันงับชิ้นเหยื่อโดยให้ช้ำเพียงเล็กน้อย เป็นต้น ไม่มีปรากฏว่าสุนัขสายพันธุ์นี้มีความก้าวร้าวแต่อย่างใด

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เล่ห์พิศวาสจอมมาร นวนิยายอันดับ 3 ชุด เทพบุตรมาร ตอนที่ 1 : ความเอยความรัก... เริ่มประจักษ์ชั้นต้น ณ หนไหน (1-60 %) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4767 , โพส : 2 , Rating : 20 / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#2 : ความคิดเห็นที่ 94
โอ้....นีเมียน หล่อมาก.............................
PS.  นิยายคือน้ำหวานรสเลิสที่เชิญชวนเหล่าภูมริน
Name : โนเนม1323< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โนเนม1323 [ IP : 110.49.205.235 ]
Email / Msn: no-name1323(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2553 / 21:49

#1 : ความคิดเห็นที่ 4
คนแรก ดีใจจริงๆ ไม่ทำให้ผิดหวังเลยค่ะ
อยากอ่านต่อมากๆ
สนุกๆ
Name : หลิง หลิง [ IP : 125.27.84.229 ]
Email / Msn: -
วันที่: 19 ตุลาคม 2553 / 20:43


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Blood Incident ทีมผมไม่ (วุ่น) วายนะครับ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android