สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

SSS สงครามวัตถุวิญญาณ

ตอนที่ 33 : บทที่ 28 ความตาย...


     อัพเดท 21 ก.พ. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สนุก, เดินทาง, พลังพิเศษ
ผู้แต่ง : MiYU ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MiYU Email : myu_immi(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/myu_immi
< Review/Vote > Rating : 92% [ 49 mem(s) ]
This month views : 512 Overall : 60,346
3,147 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 797 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
SSS สงครามวัตถุวิญญาณ ตอนที่ 33 : บทที่ 28 ความตาย... , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1188 , โพส : 32 , Rating : 21 / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ไม่มีคำกล่าวสำหรับตอนนี้ครับ
เชิญติดตาม
-----------------------



          แม้ในใจจะนึกเป็นห่วงหญิงสาวที่ปรากฏตัวมาเพื่อช่วยเหลือ  แต่ซูอัลก็ต้องข่มใจวิ่งสุดฝีเท้า  เส้นทางข้างหน้าแคบลงเนื่องจากผาหินสองข้างทางบีบตัวโอบเข้าหากันจนเหลือความกว้างแค่คนเดียวผ่าน  เส้นทางลาดชันขึ้นเรื่อย ๆ จนชายหนุ่มต้องออกแรงมากกว่าเดิม 

          และเมื่อวิ่งขึ้นมาจนสุดท้าย  ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ซูอัลยิ้มได้

           เหนือสุดของเส้นทาง  ปรากฏกำแพงสีดำทมึฬตั้งขวางอยู่  และแน่นอนว่าเบื้องหลังกำแพงใหญ่นี้  คือเป้าหมายของพวกเขา

           ปราสาทเงารัตติกาล!!

           นิ้วมือแข็งแกร่งสอดยึดจับเข้าไปที่ช่องรอยบิ่นแหว่งของกำแพง  ก่อนข้อแขนจะดึงร่างใหญ่ขึ้นไป  สองเท้าป่ายปีนอย่างชำนิชำนาญ  ซูอัลใช้เวลาและแรงกายเพียงครู่ก็พาตัวเองขึ้นไปยืนอยู่บนขอบกำแพงได้อย่างไม่ลำบากนัก 

           ภายนอกปราสาทยังวางกองกำลังเพื่อต้อนรับพวกเขาอย่างเอกเกริกขนาดนั้น  ด้านในคงตึงมือมากกว่าเดิม  พลังพิเศษอีกเพียงครั้งเดียวในวันนี้ไม่อาจใช้อย่างพร่ำเพรื่อ  ซูอัลจึงต้องระวังตัวให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้ถูกพบเห็นจากนักฆ่าด้านในปราสาท

           ปีกซ้ายของปราสาทซึ่งเป็นตำแหน่งที่ซูอัลมาถึง  เป็นสวนกว้างที่มีต้นไม้ขึ้นปกคลุมรกครึ้ม  บนท้องฟ้าไร้แสงอาทิตย์สาดส่องให้ความสว่างสมเป็นมิติเฉพาะแห่งเงารัตติกาล  แต่นั่นก็นับเป็นข้อดีที่ทำให้ซูอัลแฝงตัวเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบในความมืดมิด

           ชายหนุ่มเอาหูแนบพื้นดิน  ความรู้ที่ได้จากการดูหนังถูกนำมาใช้ในชีวิตจริงได้อย่างน่าทึ่ง  แรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ที่ส่งผ่านพื้นดินสู่แก้วหูบ่งบอกว่าในระยะไม่ไกลนี้มีการเคลื่อนไหวของมนุษย์อยู่

           ซูอัลวางแผนในใจ  เขาจะลอบเข้าไปในปราสาทอย่างเงียบเชียบพยายามไม่ให้ศัตรูรู้ตัว  หากไม่สามารถสมทบกับเพื่อนได้ทันก่อนวันใหม่ที่เขาใช้พลังได้ครบ 3 ครั้ง  เขาจะบุกเข้าไปยังส่วนใจกลางของปราสาท  ซึ่งนั่นน่าจะเป็นที่อยู่ของหัวหน้าเงารัตติกาล 

           และเมื่อถึงตอนนั้น  พลังพิเศษเพียงครั้งเดียวที่เหลือน่าจะใช้ประโยชน์ได้บ้างไม่มากก็น้อย

           กึก!!’

           “กะ.. เกิดอะไรขึ้น!!”

           ร่างกายที่ตั้งใจจะลุกเพื่อเคลื่อนที่ต่อ  กลับแข็งค้างราวรูปปั้น  แม้สมองจะพยายามสั่งการ  แต่เส้นประสาทกลับไม่ทำงานตามปกติ

           ซูอัลฝืนเกร็งสุดกำลัง  กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน  แต่ร่างก็ยังหมอบแนบกับพื้นดังเดิม 

           สัมผัสถึงอันตรายแต่ชายหนุ่มไม่อาจเอี้ยวคอไปยังร่างที่แผ่จิตสังหารออกมาได้ 

           “แย่แฮะ  เหยื่อคนแรกกลับจับได้ตัวกระจอกแบบนี้ซะได้”

           เสียงกังวานจากด้านบนทำให้ซูอัลรู้ว่าตนพลาดไปถนัด!!

           เพราะระวังเพียงศัตรูด้านในปราสาทกับศัตรูที่อาจอยู่รอบ ๆ  ชายหนุ่มจึงลืมคิดไปว่าด้านบนต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นรายล้อมอาจมีศัตรูที่เฝ้าดักรออยู่

           “แต่ตัวใหญ่แบบนี้  จะแบกกลับห้องยังไงดีล่ะ”

           น้ำเสียงใหญ่ยังบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างไม่สนใจซูอัล  เพราะดวงตาที่ไม่อาจเหลียวกลับไปมองได้  เขาจึงมองไม่เห็นว่าศัตรูที่นั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้  คือชายชราร่างสูงผอม  กล้ามเนื้อที่แข็งแรงทำให้ดูหนุ่มกว่าอายุจริงอยู่พอสมควร  ดวงหน้าตอบกับเบ้าตาลึกเพิ่มความหน้ากลัวให้นักฆ่ารายนี้ยิ่งขึ้น  ชุดกั๊กสีดำมีอุปกรณ์เดินป่ายัดใส่จนพอง  รองเท้าบู๊ทพื้นแหลมกับปืนลูกซองที่สะพายข้างไหล่ทำให้รู้ว่านักฆ่ารายนี้มีอาชีพนายพราน

           เขาปีนลงมาจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว  ฝีเท้าเบาแทบไม่ทำให้ซูอัลรู้สึกว่านักฆ่าเดินเข้ามาใกล้ 

           “ถ้าแบกไปทั้งตัวไม่ไหว..  งั้นก็ต้อง แบก ไป เป็น ชิ้น  สิ นะ!!”

           มีดขนาดใหญ่ถูกล้วงจากช่องเสียงบนกั๊กหนา  ดวงตาปูดโปนจ้องซูอัลที่กระดุกกระดิกไม่ได้ราวกับเห็นอาหารอันโอชะ  คมมีดสะท้อนแสงไฟจากกำแพงปราสาทกระทบบนพื้นจนซูอัลเหงื่อซึมแผ่นหลัง

           “ฉันมันคนใจดีซะด้วยสิ  ถึงพลังพิเศษ สตัฟฟ์ ของฉันจะทำให้แกตอบโต้ไม่ได้  แต่ฉันก็ไม่ชอบทรมานสัตว์ที่ถูกล่าเสร็จแล้วหรอก”

           เอกอน ทวิสเตอร์  นักฆ่าผู้เชื่อมต่อ SSS โพลียูรีเทนของโรเบิร์ต เซนเตอร์  เป็นนักฆ่าผู้เฝ้าสวนปีกซ้ายของปราสาท  เพราะพลังพิเศษที่สามารถ ทำให้ศัตรูตกอยู่ในสภาพถูกสตัฟฟ์ หากเหยียบลงในพื้นที่ที่กำหนดเอาไว้  ซูอัลที่ไม่รู้ว่าพื้นหญ้ามีกับดักวางอยู่จึงตกอยู่ในพื้นที่การใช้พลังพิเศษของเอกอน  และถูกทำให้ร่างกายแข็งทื่อราวกับสัตว์สตัฟฟ์เช่นนี้

           “ไม่ต้องห่วงหรอก  ฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้แกไปสบายอย่างเร็ว”

           ปลายมีดจ่อที่กลางหลังของซูอัลค่อนไปทางด้านซ้าย  ตำแหน่งนั้นคือตำแหน่งของอวัยวะที่สำคัญที่สุดของร่างกาย  นั่นคือ...  หัวใจ!!

           ‘ฉึก!!’

           คมมีดทิ่มลงไปเต็มแรง  โลหะสีเงินแวววับทะลุผ่านกลางหลังของซูอัลเข้าไปอย่างง่ายดาย  ปลายมีดปักค้างอยู่ตำแหน่งกึ่งกลางหัวใจพอดิบพอดี

           รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นมุมปาก  เอกอนพ่นลมหายใจเบา ๆ อย่างสาใจที่การจัดการศัตรูผู้บุกรุกช่างง่ายดายราวปอกกล้วยเข้าปาก 

           แต่รอยยิ้มเริ่มหุบลงเมื่อสัมผัสที่ฝ่ามือกลับรู้สึกแปลกประหลาด...

           เพราะความลิงโลดที่จัดการศัตรูได้โดยง่าย  ทำให้พรานหนุ่มลืมสัมผัสเมื่อครั้งจัดการเหยื่อมาหลายต่อหลายครั้งในอดีต  ความรู้สึกจากปลายมีดที่แทงทะลุเนื้อส่งผ่านสู่ฝ่ามือหยาบกร้านทุกครั้งที่ปลิดชีพศัตรู  แต่ครั้งนี้มันกลับไม่เหมือนเดิม

           ไม่มีความรู้สึกของการ แทง

           มีเพียงความรู้สึก ว่างเปล่า

           ซูอัลคงจะตายไปแล้ว  หากมีดที่ปักค้างอยู่ตำแหน่งหัวใจของเขา  อยู่ ใน มิ ติ เดียว กับ ตน!!!

          “X-Ray!!!”

          มือโผล่ขึ้นจากพื้นดินที่มีหญ้าหนาปกคลุม  ข้อเท้าของเอกอนถูกคว้าหมับอย่างแรงก่อนร่างจะโดนกระชากลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว

           และก่อนที่ร่างจะจมหายลงไปในพื้นทั้งหมด  สายตาของเอกอนที่จ้องค้างอยู่ที่ข้อเท้าของซูอัล  ก็ทำให้นักฆ่ารู้ว่าเหตุใดมีดที่แทงทะลุร่างศัตรูจึงไม่อาจเอาชีวิตเขาไปได้

           มืออีกข้างของศัตรูลึกลับโผล่ขึ้นมาจากพื้นเข้าจับข้อเท้าของชายหนุ่มที่ถูกสตัฟฟ์  และมือนั้นก็คงถ่ายทอดพลังพิเศษชนิดเดียวกับพลังที่กำลังลากร่างเขาทะลุลงไปใต้ผิวดิน 

           เมื่อรู้ตัว  ก็สายเกินไปแล้ว...  พรานชราถูกฝังทั้งเป็นโดยไม่ทันได้เห็นหน้าศัตรูที่ปลิดชีพตน

           เมื่อผู้เชื่อมต่อตาย  พลังพิเศษก็หายไป  ซูอัลรีบดีดตัวผึงขึ้นยืน  จังหวะเดียวกับเน็กเธอร์ที่โผล่พรวดจากพื้นดินราวตัวตุ่น

           “นายนี่มันไม่รอบคอบเลยนะ  ต้องเป็นภาระฉันอยู่เรื่อย”

           ซูอัลค้อมศีรษะขอบคุณเน็กเธอร์  โชคดีที่ชายหนุ่มลอบเข้ามาที่ปราสาทในตำแหน่งใกล้เคียงกับซูอัล  เมื่อเห็นเพื่อนกำลังตกอยู่ในอันตรายสมองจึงวางแผนเพื่อช่วยเหลือและจัดการศัตรูได้ในคราวเดียวกัน  นับว่าเซนส์ในการต่อสู้ของเน็กเธอร์ยังคงชาญฉลาดอย่างน่าสะพรึงกลัว

          


           ไม่จำเป็นต้องสะเดาะกลอนหรือออกแรงงัดทำลายประตูหน้าต่าง  ด้วยพลังพิเศษ ทะลุผ่านของเน็กเธอร์ก็พาให้ร่างของชายหนุ่มทั้งสองเล็ดรอดเข้ามาในปราสาทเงารัตติกาลได้โดยง่ายดาย 

           ทางเดินยาวปูด้วยพรมหนานุ่มสีเลือดหมู  แสงไฟสลัวจากตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนติดเรียงรายบนผนังส่องแสงก่อกำเนิดเงาวูบวาบสั่นไหวคล้ายสัตว์ประหลาดในจินตนาการ  หลายครั้งที่เน็กเธอร์และซูอัลต้องก้มตัวหลบเงาวูบไหวบนพื้นด้วยความระแวง

           “นี่เราเดินมาตั้งนานแล้วนะ  ทำไมถึงไม่เจออะไรซักที”

           เน็กเธอร์บ่นอย่างหัวเสียเมื่อทางเดินหลังจากที่เขาเข้ามาจากอาคารปีกซ้ายปราสาท  กลับทอดยาวไปด้านหน้าอย่างไม่เห็นจุดหมาย  ทั้ง ๆ ที่เมื่อมองจากภายนอก  ตัวปราสาทก็ไม่น่าจะยาวขนาดนี้

           กำแพงสองข้างทางมีตะเกียงแขวนเรียงรายในระยะห่างที่เท่ากัน  พื้นทางเดินก็ปูพรมลวดลายเดียวกัน  สีเดียวกัน  ทั้งคู่ร้อนรนจนเปลี่ยนจากเดินอย่างระแวดระวังมาเป็นวิ่งสุดกำลัง  แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน  เส้นทางก็ดูเหมือนจะไม่มีจุดหมายปรากฏ  ทั้งคู่วิ่งสุดกำลังมาเป็นเวลานานจนเรี่ยวแรงเริ่มเหือดหาย 

           และไม่ว่าจะพยายามเคลื่อนที่ไปข้างหน้ามาเท่าไหร่  ก็ดูราวกับทั้งสองคนวิ่งวนอยู่กับที่เหมือนหนูวิ่งวนอยู่ในวงล้อ

           เน็กเธอร์และซูอัลไม่รู้เลย  ว่าตัวเองตกอยู่ภายใต้พลังพิเศษของนักฆ่าแห่งเงารัตติกาลตั้งแต่ย่างเท้าก้าวเข้ามาในปราสาทแล้ว

           ซูโบ  จีเนอร์นักฆ่าผู้ใช้พลังพิเศษ แถบเมอบิอุส ยืนมองดูผู้บุกรุกทั้งสองที่วิ่งอย่างเหน็ดเหนื่อยจนหอบลิ้นห้อย  แม้ชายหนุ่มร่างเล็กจะยืนอยู่ด้านหน้าของเน็กเธอร์และซูอัล  แต่ทั้งสองกลับมองไม่เห็น  เพราะพลังพิเศษของซูโบคือการสร้าง ทางเดินที่ไม่มีวันสิ้นสุด  เช่นเดียวกับการลากเส้นบนวงแหวนเมอบิอุส ที่สามารถวนกลับมายังจุดเริ่มต้นได้เสมออย่างน่าอัศจรรย์  เมื่อเน็กเธอร์และซูอัลย่างกรายเข้ามาในพื้นที่พิเศษ  พวกเขาจึงถูกตัดขาดจากพื้นที่ภายนอกอย่างสิ้นเชิง

           “วิ่งอยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ดีแน่  ออกไปตั้งหลักนอกปราสาทดีกว่า”

           เน็กเธอร์พูดเชิงขอความเห็น  แต่ไม่ต้องรอคำตอบของซูอัลเขาก็ลงมือทันที

           “X-Ray!!!”

           เขาคว้าแขนซูอัลและใช้พลังพิเศษทะลุผ่าน  ก่อนวิ่งเข้าใส่กำแพงปราสาทเพื่อออกสู่ด้านนอก

           โครม!!!’

           ร่างทั้งสองชนกับกำแพงอย่างจังจนกระเด็นกลับหลังล้มกลิ้งไม่เป็นท่า  เน็กเธอร์คลำสะโพกป้อย ๆ พลางครางอย่างงงงัน

           “นี่มัน..  เรื่องบ้าอะไรกัน!!”

           ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมใส่จนแข้งขาสั่น  บวกกับพลังพิเศษที่ไม่อาจช่วยให้หลุดรอดจากสถานการณ์นี้ได้  ยิ่งทำให้อารมณ์ของเน็กเธอร์ปะทุขึ้นจนสีหน้าเขาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย

           “ใจเย็น ๆ ครับ  ขอผมลองดูบ้าง”

           ซูอัลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความมุ่งมั่น

           “X’Mas Gift!!!”

           กล่องของขวัญกล่องยาวปรากฏขึ้นด้านหน้า  แม้นี่จะเป็นกล่องสุดท้ายของวัน  แต่วินาทีนี้ซูอัลไม่ลังเลใจที่จะใช้มัน

           ชายหนุ่มเลิกคิ้วเมื่อเห็นของในกล่องหลังจากฝากล่องสี่ด้านเปิดอ้าออก  หอกเล่มยาวถูกกระชับแน่นในมือซูอัล  เขาทั้งพลิก หมุน ควงไปมารอบ ๆ  แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าอาวุธยาวนี้จะช่วยให้พวกเขาทั้งคู่หลุดรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้อย่างไร

           ซูโบมองเหยื่อทั้งสองแล้วหัวเราะคิกคัก  ชายร่างเล็กในชุดเสื้อยืดตัวใหญ่ไม่เข้ากับขนาดร่างกายยืนห่อไหล่ราวคนไม่มั่นใจในตัวเอง  แม้ดูภายนอกนักฆ่ารายนี้จะเหมือนคนปกติธรรมดา  แต่ความวิปริตในจิตใจของซูโบกลับมีมากกว่าฆาตกรใจโฉดหลายสิบเท่า

           ความหฤหรรษ์ที่นักฆ่าหนุ่มชื่นชอบที่สุดคือการ กักขังเหยื่อไว้ในพื้นที่วงแหวนเมอบิอุส  ซูโบจะนั่งมองเหยื่อวิ่งวนไปมาหาทางออกด้วยอาการสนอกสนใจราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่  เหยื่อที่ถูกขังจะดิ้นรนหาทางออกอย่างลนลาน  สีหน้าและแววตาตื่นกลัวยิ่งกระตุ้นให้ซูโบบ่มเพาะความวิปริตในใจมากยิ่งขึ้น  เมื่อจิตใจของเหยื่ออ่อนล้าถึงขีดสุด  บวกกับร่างกายที่ขาดทั้งอาหารและน้ำมาเป็นเวลานาน  เหยื่อก็จะสิ้นใจตายในสภาพที่น่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

           นั่นคือช่วงเวลาที่ซูโบรอคอย!!

           ความรู้สึกที่ได้เห็นภาพนั้นราวกับว่าเขาได้ลิ้มรสอาหารอันโอชะ  เป็นความสุขที่ไม่มีสิ่งใดจะมาเทียบเทียมได้  และอีกไม่นานซูโบก็จะได้ลิ้มรสชาติอันคุ้นเคยอีกครั้งจากเหยื่อรายใหม่ทั้งสองคนนี้

           ซูอัลลองเหวี่ยงฟาดหอกไปยังพื้นที่ว่าง  โดยหวังจะให้โดนศัตรูที่อาจจะล่องหนหายตัวอยู่ใกล้ ๆ  แต่ต่อให้ออกแรงจนเหนื่อย  สิ่งที่หอกฟาดโดนก็มีเพียงอากาศ

           เน็กเธอร์ลูบคางพลางครุ่นคิด

           “ของในกล่องของขวัญที่นายได้  ไม่เคยมีสักครั้งที่ออกมาแบบไม่มีความหมายใช่มั้ย”

           ซูอัลคิดตาม  ตั้งแต่เขาเปิดกล่องของขวัญมาแต่ละครั้ง  มันช่วยให้เขารอดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายมาได้ตลอด  เขาจึงพยักหน้าสำทับคำพูดของเน็กเธอร์

           “ถ้าอย่างนั้น...  แสดงว่านายใช้มันผิดวิธี”

           แม้จะพูดไปโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือไม่  แต่ก็ทำให้ซูอัลเกิดไอเดีย

           “จริงสิครับ  นอกจากจะใช้แทงแล้ว  หอกยังใช้....”

           ไม่จำเป็นต้องพูดให้จบ  ซูอัลง้างแขนเต็มแรง  ก่อนพุ่งหอกซัดไปด้านหน้าสุดกำลัง  หอกพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วมหาศาลไปด้านหน้าอย่างไม่รู้จุดหมาย

           ซูโบยิ้มกริ่มมองหอกยาวอย่างย่ามใจ  แม้ตำแหน่งของมันจะพุ่งตรงมาหาตนเองแต่นักฆ่าหนุ่มก็ไม่หวาดเกรงแม้แต่น้อย

           แต่..  มันไม่มีทีท่าจะหยุด!!

           หอกยังคงพุ่งตรงมาเรื่อย ๆ ราวกับมิติที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษไม่อาจหยุดยั้งอาวุธยาวนี้ได้

           “ฮะ..  เฮ้ย!!!”

           เพียงเสียงร้องที่เปล่งจากปาก  ปลายโลหะแหลมก็เสียบแทงเข้าที่ช่องท้องก่อนแรงอัดกระแทกจะลากร่างเล็กของซูโบลอยกระเด็นไปติดกำแพงปักค้างเติ่งราวกับลูกธนูถูกยิงสู่เป้า

           ซูโบหายใจกระตุกสองสามครั้งก่อนวิญญาณจะหลุดลอยจากร่างโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่

           เพราะความมั่นใจในพลังพิเศษ  ประกอบกับเหยื่อที่จัดการแต่ละคนนั้นถูกกำจัดอย่างง่ายดาย  ทำให้ซูโบไม่รู้ข้อจำกัดของพลังตนเอง  มิติวงแหวนเมอบิอุสของเขาสามารถตรึงเหยื่อที่ อยู่บนพื้น ให้ถูกขังอยู่ในเส้นทางที่ไม่สิ้นสุด  แต่หอกที่ถูกขว้างนั้นลอยอยู่ในอากาศ  จึงอยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ของพลังโดยที่ซูโบเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน

           แถบเมอบิอุสหายไป  พร้อมการปรากฏภาพนักฆ่าแห่งเงารัตติกาลที่ถูกตรึงร่างค้างอยู่บนกำแพงสู่สายตาของผู้เชื่อมต่อทั้งคู่

           ซูอัลตีสีหน้าสลดเมื่อเห็นสภาพศัตรูที่ขาดใจตายคาอาวุธที่เพิ่งปล่อยจากมือเขา  แม้ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าจะเป็นศัตรูที่หมายเอาชีวิต  แต่เขาก็ไม่ต้องการเอาชีวิตใครทั้งนั้น  เน็กเธอร์เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนจึงตบบ่าก่อนเดินนำชายหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว

           วูบ!!’

           เงาร่างเคลื่อนไหวคล้ายภูติพราย  ทั้งสองคนดีดตัวชิดกำแพงอย่างระวัง  เน็กเธอร์เตรียมใช้พลังพิเศษเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

           แต่แล้วร่างของเขากลับเกร็งค้าง  สติที่เขม็งเป็นเกลียวจนตึงเปรี๊ยะคลายลงราวกับสมองว่างเปล่า  ซูอัลเองก็ไม่ต่างกัน  ร่างของทั้งสองแข็งทื่อราวรูปปั้น

           น้ำเสียงเบา ๆ ดังกรอกที่หู  ถ้อยคำไม่กี่คำตอกย้ำเข้าสู่ประสาทรับรู้  จากประโยคสั้น ๆ ที่เป็นเพียงคำพูด  กลับติดตรึงในสมองและจิตใจจนกลายเป็นเจตจำนงที่ทั้งคู่ต้องทำตาม 

           สองสายตามองจ้องประสานกัน  แต่แววตาที่เคยเป็นมิตรบัดนี้กลับแปรเปลี่ยน  เน็กเธอร์และซูอัลจ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

           “แก..  ตาย!!!”

           สองร่างทะยานเข้าฟาดฟัน  ปลายเท้าถีบเข้าที่หน้าอกจนกระเด็นหงายหลังไปกระแทกกำแพง แต่ความเจ็บปวดกลับไม่อาจหยุดยั้งเจตนาฆ่าฟันของเน็กเธอร์และซูอัลได้  เพียงปลายเท้าสัมผัสพื้น  ร่างก็ดีดพุ่งกลับเข้าหากันอีกครั้ง  สองหมัดสองเท้าโรมรันพันตูหมายเอาชีวิตของอีกฝ่าย

           จากมิตรแปรเปลี่ยนเป็นศัตรู

          จากช่วยเหลือแปรเปลี่ยนเป็นเข่นฆ่า

          เจตจำนงในใจของทั้งสองคนกลับตาลปัตรจากหน้ามือเป็นหลังมือ  เพียงเพราะสบตากับรองหัวหน้าเงารัตติกาลสาว  อาทาโพเอล...

          


           แม้ซูอัลและเน็กเธอร์จะเข้าถึงตัวปราสาทก่อนคนอื่น  แต่จริง ๆ แล้วคนที่สามารถเข้ามาในบริเวณปราสาทเป็นคนแรกคือเซราห์  โนอาห์บินวนเป็นวงกลมด้านบนดูลาดเลาขณะที่เซราห์ใช้แส้เถาวัลย์ส่งร่างตัวเองปีนขึ้นกำแพงสูงอย่างไม่ยากเย็นนัก

           และเพราะอยู่ในปราสาทมาเป็นเวลานาน  โนอาห์จึงรู้ทางหนีทีไล่เป็นอย่างดี  เซราห์เดินอย่างเงียบเชียบในทิศทางที่โนอาห์บินนำ  ทุกประตูทางเข้าปราสาทย่อมมีนักฆ่าเฝ้าระวังอยู่  ไม่มีทางเข้าใดที่ปราศจากการป้องกัน   โนอาห์บินวนอย่างใช้ความคิดขณะที่เซราห์หยุดซุ่มหลังพุ่มไม้คอย

           ถ้าเข้าไปในปราสาทย่อมมีคนเห็น

           เพราะฉะนั้น..  ถ้าจะเข้าไปอย่างปลอดภัย  ก็ต้องเข้าแบบไม่ให้มีคนเห็น!!

           “จริงสิ!!”

           เซราห์สัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่แอบซุกซ่อนอยู่ในพุ่มไม้เพราะคิดว่าเธอจะมาทำร้าย  แต่เมื่อเซราห์ใช้จิตสื่อสารกับสัตว์ตัวเล็กนั้น  มันก็คลานออกมาอย่างง่ายดาย

           “Evolution!!”

           ฝ่ามือทาบทับเหนือร่างเล็ก ก่อนเซลล์สีเขียวจะถูกดูดกลืนเข้าสู่ร่างกาย  เพียงพริบตาเดียวร่างบอบบางของหญิงสาวก็จางหายไปราวกับเธอไม่มีตัวตน

           หญิงสาวใช้เซลล์ของกิ้งก่าพรางตัวและลอบเข้าไปในปราสาทตามเส้นทางที่โนอาห์บินนำไปอย่างรีบเร่ง

 


           ฝั่งตะวันออกของปราสาทมีลักษณะคล้ายห้องรับแขก  เฟอร์นิเจอร์ที่ประดับประดาล้วนแล้วแต่หรูหราราคาแพง  นักฆ่าสามคนนั่งจิบไวน์อย่างไม่ทุกข์ร้อนทั้ง ๆ ที่ด้านนอกปราสาทเกิดการต่อสู้อย่างหนักหน่วง 

           “น่าเบื่อจริง ๆ  ทำไมข้าต้องมานั่งแหงกอยู่ในปราสาทด้วย  อยากจะออกไปละเลงเลือดกับพวกข้างนอกจะแย่อยู่แล้ว”

           ชายร่างยักษ์บ่นพลางเหวี่ยงลูกตุ้มเหล็กติดโซ่ในมืออย่างหงุดหงิด  เสียงตุ้มดังหวีดหวิวจนหญิงสาวในชุดรัดรูปส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างรำคาญ

           “อย่าบ่นเลยน่า  อีกไม่กี่วันเดี๋ยวพวกเราก็จะได้อาละวาดใน โลกข้างนอกเต็มที่แล้ว”

           “และโลกใบใหญ่นี้ก็จะอยู่ในมือเราด้วยใช่มั้ยที่รัก”

           ชายผมหยักศกท่าทางเจ้าชู้โอบเอวหญิงสาวพลางยื่นแก้วใส่ไวน์สีแดงก่ำให้เธอ  ทั้งคู่คล้องแขนกันดื่มไวน์ก่อนส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้กันจนชายร่างยักษ์รู้สึกขยะแขยงต้องเบนหน้าหนี

           แม้ในห้องจะมองเห็นว่ามีคนอยู่เพียงสามคน  แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่ตามองเห็น  นักฆ่าทั้งสามไม่อาจรู้เลยว่าตอนนี้มีอีกร่างที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบเพื่อผ่านพวกเขาไปโดยไม่ให้รู้ตัว

           เซราห์เหงื่อไหลท่วมใบหน้า  เธอเอาหลังชิดกำแพงจนตัวแทบจะแนบเป็นผืนเดียวกับผนังยาว  สองขาเดินไปด้านข้างเหมือนปู  สายตาจับจ้องนักฆ่าสามคนที่ดูน่าสะพรึงกลัวจนหัวใจเธอเต้นแรงแทบทะลุออกมาจากทรวงอก

           โนอาห์เฝ้ามองอย่างใจจดใจจ่ออยู่นอกกระจก  นกน้อยไม่อาจบินเข้ามาด้านในได้เพราะร่างกายไม่ได้พรางตัวเหมือนเซราห์  แม้จะมองไม่เห็นเซราห์  แต่จิตใจที่สื่อถึงกันทำให้โนอาห์รับรู้การเคลื่อนไหวของเธอ  มันลุ้นระทึกไม่ต่างจากเซราห์เลย

           “ข้าอยากฆ่าโคนนนนนนนนนน!!!”

           ชายร่างยักษ์คำรามลั่นอย่างหมดความอดทน  ริมฝีปากที่ประกบกันอยู่ของชายหญิงถอนออกจากกันด้วยความหงุดหงิด  ชายหนุ่มวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนพลางเบนสายตาไปที่กำแพงว่างเปล่า

           “ถ้าอยากฆ่า..”  มือหยิบมีดเล่มเล็กขึ้นมาโยนไปมาในอากาศ  มีดคมกริบกระจายตัวจากหนึ่งเป็นสอง  จากสองเป็นสี่  และเป็นแปดเล่มหมุนวนไปมาตามจังหวะการโยน  “ก็มีเหยื่อมาให้ฆ่าถึงที่แล้วนี่นา!!”

           มีดแหลมพุ่งเข้าใส่กำแพงหินอย่างรวดเร็ว  สายตาอีกสองคู่ของนักฆ่าที่เหลือมองการกระทำของเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ  จนเมื่อคมมีดปักกำแพง  เลือดที่ซึมหยดลงบนผืนพรมหนาก็ทำให้อีกสองคนหยิบ SSS ของตนขึ้นมาอย่างระวัง

           “ไม่ต้องห่วงหรอก  ก็แค่หนูสาวตัวนึงเท่านั้นแหล่ะ  ลำพังแค่ฉันคนเดียวก็บี้ให้แหลกคามือได้”

           เซราห์ร้องครางอย่างน่าสงสาร  มีดทั้งแปดแม้ไม่ปักที่จุดสำคัญ  แต่มีดเล่มหนึ่งก็เฉือนถากที่ท่อนแขนเรียวจนสร้างรอยแผลทางยาวให้เธอ 

           “โอ๊ย!!”

           บาดแผลและความตกใจ  ทำให้พลังพิเศษคลายลง  ร่างของเซราห์ปรากฎแก่สายตานักฆ่าทั้งสามสร้างความหฤหรรษ์ในใจของชายร่างยักษ์ที่หมายต่อสู้มาเป็นเวลานาน

           “หลบไปเลย!!  นังนี่ข้าจัดการเอง”

           ร่างใหญ่โตถลันจากโซฟาหนานุ่ม  ตุ้มเหล็กในมือหมุนวนอย่างรวดเร็วราวใบพัดเครื่องบิน 

           “แหลกไปซะ  โบนครัชเชอร์!!!”

           มือเหวี่ยงฟาดตุ้มเหล็กติดโซ่ใส่เซราห์ที่ยังยืนกุมแขนอยู่อย่างเจ็บปวด  พลังพิเศษของชายร่างยักษ์คือการทำลายล้างทุกสิ่งที่ตุ้มเหล็กสัมผัส  แต่ถึงจะไม่ใช้พลังพิเศษ  ลำพังเพียงความแรงจากการเหวี่ยงและความแข็งแกร่งของลูกตุ้ม  กะโหลกศีรษะเล็ก ๆ ของเซราห์ก็คงไม่อาจต้านทานการโจมตีนี้ได้อยู่แล้ว

           เพล้ง!!’

           ‘Compass!!’

           ร่างเล็กปราดเปรียวทะยานพุ่งชนกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องก่อนโผขึ้นสู่เพดานกว้างเหนือศีรษะชายร่างยักษ์  เพียงพริบตาตำแหน่งการยืนก็ถูกเปลี่ยนทิศ  ลูกตุ้มที่ควรจะพุ่งบดขยี้ศีรษะของเซราห์ก็พลันเปลี่ยนทางพุ่งเข้าหามือมีดที่ยังตั้งตัวไม่ติด

           ตุ้มเหล็กอัดกระแทกเพื่อนนักฆ่าจนกระดูกทั่วร่างถูกป่นทำลาย  แม้ประสาทสัมผัสที่แข็งกล้าจะรับรู้ถึงเสี้ยวพลังพิเศษที่เซราห์ปลดปล่อยออกมาจนทำให้รู้ตำแหน่งของเธอแม้มองไม่เห็น  แต่พลังร่างกายกลับไม่แข็งแกร่งเท่า  เป็นผลให้เพียงรับการโจมตีครั้งเดียวนักฆ่ามือมีดก็ถูกสังหารด้วยน้ำมือของเพื่อนักฆ่าแห่งเงารัตติกาลด้วยกัน

           “ไอ้นกบัดซบ!!”

           เพราะเงารัตติกาลมีนักฆ่าที่เป็นสัตว์เพียงตัวเดียว  ชายร่างยักษ์จึงรู้จักโนอาห์เป็นอย่างดี  มันไม่สะทกสะท้านกับการตายของเพื่อน  แต่กลับกระเหี้ยนกระหือรือเมื่อมีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง  ตุ้มเหล็กถูกกระชากจากศพนักฆ่าชายมาควงในมือด้วยความเร็วมหาศาลก่อนปลดปล่อยขึ้นทางด้านบน

           โนอาห์ไม่อาจใช้พลังพิเศษเปลี่ยนทิศทางแก้สถานการณ์นี้ได้  เพราะไม่ว่าตำแหน่งของชายร่างยักษ์จะหมุนเปลี่ยนไปอย่างไร  แต่ลูกตุ้มก็ย่อมพุ่งขึ้นด้านบนไม่เปลี่ยนแปลง  แถมด้วยความเร็วของตุ้มเหล็กที่มากมายมหาศาล  ลำพังเพียงแรงปีกของนกน้อยย่อมไม่อาจบินหลบเลี่ยงได้พ้น

           “โนอาห์!!”

           แส้แสงสีเขียวสดเหวี่ยงหวือจากสองแขนของเซราห์  เพราะเถาวัลย์ที่เก็บติดตัวมาตลอดทำให้หญิงสาวใช้พลังของพืชพันธุ์ได้ทันท่วงที  ปลายแส้เหวี่ยงตัวม้วนพันโซ่เส้นยาวก่อนแรงกระชากเพียงน้อยของเซราห์จะทำให้ตุ้มเหล็กเปลี่ยนทิศทาง

           ตูมม!!’

           เพดานหินหนาถูกทำลายเป็นรูโหว่  หินก้อนหนาหล่นร่วงลงใส่นักฆ่ายักษ์จนมันล้มลงกองกับพื้น  โนอาห์ได้โอกาสรีบกระพือปีกส่งร่างมุดลงต่ำ  กรงเล็บแหลมคมจิกที่เบ้าตาของศัตรูที่โผล่พ้นจากเศษซากหินที่กองทับถมพะเนินเทินทึก  เสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดดังก้องห้องรับแขกจนโคมไฟระย้าสั่นสะเทือน

           ด้วยความเป็นห่วง  หลังจากทำให้ศัตรูตาบอดแล้ว  โนอาห์จึงรีบบินโผไปหาเซราห์  นกน้อยกระพือปีกเต็มแรงบินอย่างรวดเร็ว 

           กึก!!’

           แต่การเคลื่อนไหวเต็มกำลังไม่อาจทำให้มันเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้  เมื่อร่างถูกพันธนาการด้วยวัตถุเส้นยาวที่หนาเกินกว่ากำลังของนกตัวน้อยจะต้านทานไหว

           นักฆ่าหญิงสีหน้าบูดเบี้ยวราวกับเจ็บปวดอย่างหนัก  ชายคนรักถูกสังหารต่อหน้ายิ่งเพิ่มโทสะให้เธอใช้พลังพิเศษควบคุม เส้นผมให้แข็งแรงและหนาจนสามารถยึดจับนกแก้วตัวเล็กไว้ได้อย่างง่ายดาย

           เถาวัลย์แสงจากมือขวาเหวี่ยงเข้าหากลุ่มผมเส้นหนาที่ยืดยาวจากศีรษะนักฆ่าสาว 

           “ฝันไปเถอะ  นังขี้เหร่!!”

           นักฆ่าคำรามลั่นพลางยืดผมอีกกลุ่มหนึ่งเข้าปะทะเถาวัลย์ของเซราห์  หนึ่งผมหนึ่งเถาวัลย์ม้วนพันกันราวอสรพิษเลื้อยรัด  เซราห์รับรู้ความทรมานของโนอาห์ยิ่งร้อนรนจนต้องเหวี่ยงฟาดแส้เถาวัลย์อีกข้างเข้าใส่คู่ต่อสู้

           วูบบ!!’

           ไม่ทันที่แส้จะกระทบร่างสาวนักฆ่า  กลับเป็นเซราห์ที่ถูกกระชากจนตัวลอยกระแทกผนังหินดังโครม  เธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ศีรษะจนน้ำตาร่วง  แต่ก่อนจะรู้สึกอะไรมากไปกว่านั้น  การเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดบนศีรษะก็ทำให้เซราห์รู้ว่าเกิดอะไรผิดปกติเส้นผมของตัวเองแล้ว

           “รู้ตัวก็สายไปแล้วย่ะ  พลังของฉันน่ะ  ไม่ใช่แค่ควบคุมเส้นผมของตัวเองได้เท่านั้นหรอกนะ  แต่เส้นผมของแกก็ตกอยู่ในการควบคุมของฉันแล้ว”

           SSS หวีของหญิงสาวชาวเปอร์เซียที่ อลิเซีย  ไครา นักฆ่าสาวแห่งเงารัตติกาลครอบครอง  สามารถบงการการเคลื่อนไหวเส้นผมของทั้งตัวเองและ อิสตรีคนอื่นที่อยู่ในระยะควบคุม  นอกจากการเคลื่อนไหวแล้ว  ทั้งความแข็งแกร่ง  การยืดยาวของเส้นผม  อลิเซียสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระ

           และที่เซราห์ถูกโจมตีโดยไม่รู้ตัว  ก็เพราะเส้นผมของเธอถูกควบคุมให้ฉุดกระชากร่างจนตัวลอย  และตอนนี้ผมของเซราห์ก็ยืดไปมัดกับซี่กรงเหล็กบนหน้าต่างใกล้กับหลังคาจนร่างเธอห้อยต่องแต่งราวตุ๊กตาไล่ฝน

           ดวงตาจับจ้องที่ร่างนกน้อยซึ่งช่วยชีวิตเธอไว้หลายต่อหลายครั้ง  แม้ไม่อาจสื่อสารภาษาเดียวกัน  แต่ความเจ็บปวดทรมานของโนอาห์ก็ส่งผ่านมาถึงจิตใจของเซราห์จนดวงใจเธอแทบแตกร้าว  ร่างของนกแก้วเขียวถูกบีบรัดจนมันส่งเสียงร้องลั่นแหลมแสบแก้วหูก่อนเสียงจะกระตุกขาดช่วงลง

           เส้นผมหนาคลายออกจากร่างโนอาห์หดกลับมาสู่ความยาวตามปกติ  อลิเซียเดินบิดสะโพกเข้าหาเซราห์ที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด  ยิ่งเข้าใกล้  แรงกระชากบนศีรษะก็มากขึ้นจนน้ำตาหมอสาวไหลพราก 

           “จะฆ่าแกมันก็ง่ายนิดเดียว  แต่ฉันอยากให้แกได้ดูโชว์ สนุก ๆก่อนตาย”

           เส้นผมส่วนหนึ่งของเซราห์ยืดลงมาคลุมร่างและมัดรอบพันธนาการเธอไว้ราวหนอนดักแด้  อลิเซียจิกกระชากศีรษะและลากหญิงสาวด้วยแรงมหาศาลผิดรูปร่าง  มุ่งสู่ส่วนซ้ายของปราสาทพร้อมเสียงหัวเราะแหลมราวคนโรคจิต

 


           เสียงต่อสู้ดังสะเทือนเลือนลั่นสะท้อนก้องปราสาทไปมาอย่างต่อเนื่อง  สภาพของชายสองคนที่ห้ำหั่นกันอย่างไม่คิดชีวิตยับเยินราวกระดาษถูกขยำ  เสื้อผ้าขาดวิ่น  เลือดชโลมกายทั่วร่าง 

           “ย้ากกกก!!!”

           ซูอัลทะยานเข้าหาเน็กเธอร์ที่ยังตั้งหลักไม่ทัน  ท่อนขาเหวี่ยงฟาดที่ชายโครงของเพื่อนที่บัดนี้กลายเป็นศัตรูโดยไม่ตั้งใจ  แรงเตะส่งร่างเน็กเธอร์ให้ลอยละลิ่วเข้ากระแทกเตาผิงที่ดับสนิทจนเถ้าถ่านคละคลุ้ง

           “แค่ก ๆ”

           เน็กเธอร์สำลักขี้เถ้าที่ปลิวกระจัดกระจายย้อมร่างเขาจนเป็นสีเทา  เพราะใช้พลังพิเศษอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน ในการต่อสู้ช่วงแรก  ทำให้บัดนี้พลังทะลุผ่านของเขาจึงไม่อาจใช้อย่างต่อเนื่องได้อีก

           ตรงข้ามกับซูอัล  แม้เขาจะไม่สามารถเรียกกล่องของขวัญได้อีกเพราะใช้ไปครบสามกล่องแล้ว  แต่เมื่อโดนเน็กเธอร์โจมตีจนร่างกายสะบักสะบอม  เขาก็เริ่มจับทางพลังพิเศษของเพื่อนสนิทได้  แม้พลังพิเศษของเน็กเธอร์จะดูเหมือนไร้เทียมทาน  เพราะสามารถทำให้ตนเองหรือสิ่งที่สัมผัสอยู่คนละมิติจนไม่อาจมีอะไรทำอันตรายได้  แต่ก็มีช่องโหว่ตรงที่มีระยะเวลาในการใช้พลังได้อย่างจำกัด  ทำให้ซูอัลสามารถคำนวณเวลาที่ร่างกายโปร่งใสจะกลับมาอยู่ในมิติเดียวกันจนจับทางและโจมตีสวนได้ในเวลาไม่นาน

           และโชคดีอีกอย่างหนึ่งคือร่างกายของซูอัล อึดที่สุดในบรรดาผู้เชื่อมต่อ  แม้จะถูกทำร้ายหนักหนาก็ยังทนทานและมีแรงเก็บออมเอาไว้ได้จนถึงตอนนี้  ซึ่งตรงข้ามกับเน็กเธอร์ที่แม้จะมีมันสมองอันชาญฉลาดในการวางแผนต่อสู้  แต่กำลังกายของเขาน้อยกว่าซูอัลเกือบครึ่ง  สถานการณ์จึงพลิกจากเมื่อตอนเริ่มต่อสู้หน้ามือเป็นหลังมือ

           เน็กเธอร์เอามือขยี้ตาที่รับฝุ่นควันเข้าไปเต็ม ๆ จนมองไม่เห็นกำปั้นหนาที่พุ่งเข้าใส่หน้าท้องอย่างแรง

           ตุบ!!!’

           เขาตัวงอเป็นกุ้งเมื่อแรงกระแทกส่งจากท้องผ่านสู่หลัง  ของเหลวในช่องท้องไหลย้อนพุ่งทะลักออกทางปาก  แต่เท่านั้นยังไม่พอ  ซูอัลโน้มคอของเน็กเธอร์ก่อนประเคนเข่าเข้าใส่ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มจนเลือดกำเดากระฉูดจากจมูกโด่งเป็นสัน

           “ตายซะ!!”

           คำบอกลาดังขึ้นพร้อมกับเข่าลูกสุดท้ายที่กระแทกใส่ปลายคางเต็มแรงจนร่างเน็กเธอร์กระเด็นไม่รู้ทิศรู้ทาง  ชายหนุ่มถูกซัดเป็นชุดจนแทบไม่เหลือสภาพเจ้าของโรงแรมหรู  บัดนี้ทั่วทั้งร่างมีเพียงรอยบาดแผล  คราบเลือด  ส่วนที่มองไม่เห็นทั้งกระดูกและอวัยวะภายในถูกทำลายจนบอบช้ำสาหัส

           “กรี๊ด!!!”

           เสียงกรีดร้องอย่างตกใจดังขึ้นเรียกความสนใจทั้งซูอัลและหญิงสาวที่เฝ้าจับจ้องการต่อสู้ของทั้งสองคนไม่วางตาให้หันมองไปทางทิศเดียวกัน 

           แม้ซูอัลจะเห็นว่าหญิงสาวที่ถูกจิกผมลากมาคือคนคุ้นหน้า  แต่ดวงตาไร้แววของเขาบ่งบอกว่าเขาปฏิเสธการมีตัวตนของเธออย่างสิ้นเชิง

           ตรงข้ามกับรองหัวหน้าสาวผู้ใช้พลังเสน่ห์จนสามารถสร้างเจตจำนงให้ซูอัลและเน็กเธอร์ต่อสู้กันเองได้ 

           อาทาโพเอลที่ยืนอยู่บนระเบียงเล็กของชั้นบนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นอลิเซียพาหนึ่งในผู้เชื่อมต่อเข้ามา  แต่เมื่อเห็นสีหน้าโรคจิตของนักฆ่าสาว  เธอก็รู้ทันทีถึงเหตุผล

           เธอไม่นึกตำหนินักฆ่าต่างสังกัดที่ทำอะไรโดยพละการ  กลับนึกชื่นชมด้วยซ้ำที่อุตส่าห์ลากเซราห์เข้ามาดูการประหัตประหารของเพื่อนตัวเองแบบนี้

           จุดจบแห่งการต่อสู้จะทำร้ายจิตใจหญิงสาวยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!!

           อาทาโพเอลหันกลับไปสนใจการต่อสู้ที่กำลังจะปิดฉากลงต่อ

           ซูอัลฉวยดาบเหล็กกล้าที่แขวนประดับผนังขึ้นมาถือ  ดวงตาจ้องไปที่ร่างซึ่งนอนหมอบกระแตของเน็กเธอร์อย่างไร้ความรู้สึก  สิ่งเดียวที่สมองสั่งการตอนนี้คือกำจัดชายเบื้องหน้าให้ได้  สองขาก้าวเข้าหาโดยไม่รั้งรอ  คมดาบในมือพร้อมจะฟาดฟันคู่ต่อสู้ที่ไร้หนทางต่อกรได้ทุกเมื่อ

           “หยุดนะซูอัล  เธอกำลังจะทำอะไร  นั่นเน็กเธอร์นะ!!”

           เสียงร้องเตือนสติของเซราห์ไม่อาจดังกระทบโสตประสาทที่โดนบดบังด้วยเจตจำนง  เขายังคงก้าวเดินด้วยความเร็วคงที่  ดาบในมือง้างขึ้นสูงทีละน้อย  จนเมื่อเขาหยุดยืนในระยะจู่โจม  คมดาบก็พุ่งเข้าใส่เน็กเธอร์อย่างไร้ความปรานี

           “X-Ray!!!”

           ร่างที่น่าจะแน่นิ่งไปแล้ว  กลับใช้พลังพิเศษทั้งที่ร่างไม่ขยับ 

           และกว่าที่ซูอัลจะรู้ตัวก็ช้าเกินไป  เน็กเธอร์ไม่ได้ใช้พลังพิเศษกับร่างกายตนเอง  ไม่ได้ใช้พลังพิเศษกับดาบหรือร่างกายของซูอัล  สายตาซูอัลมองที่ฝ่ามือของเน็กเธอร์ที่คว่ำแนบพื้น

           “....พื้น!!”

           เสียงอุทานอย่างตกใจดังขึ้นพร้อมร่างที่เสียหลัก  เน็กเธอร์แกล้งทำเป็นสลบเพื่อให้ร่างกายหยุดเคลื่อนไหว  เป็นการฟื้นฟูกำลังเพียงวิธีเดียวที่สมองคิดได้  และนั่นก็ทำให้เขารวบรวมกำลังจนสามารถใช้พลังทะลุผ่านได้อีกครั้ง 

           พื้นทางเดินหินที่ถูกทำให้โปร่งใส  ส่งผลให้สองเท้าที่เหยียบย่ำอยู่ของซูอัลทะลุผ่านลงไปก่อนที่พลังพิเศษจะหยุดทำงาน  ร่างของเขาจมลงในพื้นหินเกือบครึ่งท่อน  สองแขนทำได้เพียงปัดป่ายอากาศไปมาอย่างเจ็บแค้น

           เน็กเธอร์ค่อย ๆ ยันร่างตัวเองอย่างยากลำบาก  ใบหน้าปูดโปนเขียวคล้ำจนไม่มีเค้าความหล่อให้เห็น  มีเพียงแววตาซึ่งกลับมีประกายอีกครั้งเมื่อสถานการณ์พลิกกลับ

           “เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ”

           เขาระดมชกใส่ใบหน้าของซูอัลกลับบ้าง  แม้กระดูกจะหักหลายท่อน  แต่ความเจ็บปวดไม่อาจฉุดรั้งเจตจำนงการฆ่าฟันได้  ร่างกายจึงเคลื่อนไหวโดยไม่สนใจต่อผลกระทบที่จะเกิดขึ้น

           น้ำตาของเซราห์ไหลพราก  เธอไม่เข้าใจสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น  ความเจ็บปวดจากร่างกายไม่เท่าความเจ็บปวดที่เห็นเพื่อนต่อมาเข่นฆ่ากันเองแบบนี้  แม้ใจอยากจะเข้าไปช่วยหยุดยั้งทั้งสองคนไว้แทบขาด  แต่ร่างกายที่ถูกพันธนาการทำให้เธอไม่อาจกระดุกกระดิกได้แม้ปลายนิ้ว  หญิงสาวเบือนหน้าหนีไม่อาจมองภาพเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปได้อีก

           “โอ๊ย!!”

           แต่เธอก็ต้องหันหน้ากลับมาเมื่อนักฆ่าสาวจิกผมเธอและใช้นิ้วถ่างตาของเธอให้ดูภาพการฆ่าฟันต่อ

           “เบิกตาดูซะ  ว่าจุดจบของคนที่ต่อต้านเงารัตติกาลจะมีสภาพเป็นยังไง  ฮ่า ๆ ๆ”

           เน็กเธอร์กระโดดถีบขาคู่ใส่หน้าอกซูอัลสุดแรง  จนร่างที่จมพื้นหินถูกกระแทกกระเด็นลงนอนกองต่อหน้าอลิเซียสภาพไม่ต่างจากตัวเขาเมื่อครู่

           ดาบในมือที่หลุดร่วง  ถูกถือขึ้นมาอีกครั้ง  แต่คราวนี้มันกลับอยู่ในมือของเน็กเธอร์  เขาเดินโงนเงนช้า ๆ เพราะกระดูกท่อนขาแตกร้าว  แต่ความมุ่งมั่นที่จะสังหารอีกฝ่ายยังไม่ลดละ 

           และเน็กเธอร์ก็ต้องผงะ  เมื่อโสตประสาทได้ยินเสียงเบา ๆ จากปากของซูอัล

           “ปลดขีดจำกัดสปิริต...  Nicolas’s Gift!!!”

           แสงสว่างเจิดจ้าราวดวงตะวันส่องประกายจนตาพร่า  เน็กเธอร์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบขว้างดาบในมือเข้าใส่ซูอัลด้วยปฏิกิริยารวดเร็วเหลือเชื่อ

          และทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันช่างรวดเร็วเกินกว่าจะทำความเข้าใจ

          รวดเร็วเกินกว่าจะมีใครรับรู้

           .....กล่องของขวัญถูกเปิดก่อนหน้าที่คมดาบจะพุ่งเสียบร่างไม่กี่วินาที  พลังพิเศษที่เคยเห็นกลับกลายมาเป็นพลังของตัวเอง

           .....แต่พลังนั้นกลับเป็นพลังของนักมวยปล้ำ โอเรโร่ อี ไอที่สามารถสลายพลังพิเศษที่โจมตีตนเองให้กลายเป็นเพียงการแสดง  ซึ่งพลังพิเศษที่โจมตีซูอัลอยู่ตอนนี้มีเพียง  เสน่ห์ของอาทาโพเอลเท่านั้น  เมื่อเสน่ห์สลายไป  สติสัมปชัญญะของซูอัลจึงกลับมาเป็นปกติ

           .....ซูอัลมองเห็นดาบพุ่งเข้ามาอย่างช้า ๆ ราวกับภาพสโลว์โมชัน  ปฏิกิริยาและความแข็งแกร่งที่ร่างกายสะสมมาบอกให้เขาเอี้ยวตัวหลบคมดาบที่หมายเอาชีวิต

           .....แต่เมื่อสายตามองเหลียวกลับไปด้านหลัง  วิถีของดาบที่พุ่งตรงเข้ามานั้น  หากเขาหลบพ้น  ยังมีอีกร่างที่นอนแน่นิ่งไม่อาจเคลื่อนกายหลบได้

           .....เซราห์!!!

           .....สายตาซูอัลที่ฉายแววกลับมาเป็นปกติจนเซราห์รู้สึกได้  เขาส่งสายตาอ่อนโยนให้หญิงสาวราวกับจะถ่ายทอดคำลาและคำพูดทั้งหมดผ่านแววตานี้  เซราห์รับรู้ได้ทันที  น้ำตาหญิงสาวไหลพรากอย่างโศกเศร้าแทบใจสลาย

           สวบบ!!!!’

           คมมีดปักเข้ากลางอก  โลหะเย็นเฉียบเสียบเข้าตัดขั้วหัวใจซูอัลที่นั่งคุกเข่ากางแขนปกป้องหญิงสาวด้านหลังอย่างกล้าหาญ  รอยยิ้มสุดท้ายบนใบหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าเขาดีใจที่สามารถช่วยชีวิตเธอได้ 

           ร่างล้มลงอย่างช้า ๆ ท่ามกลางเสียงตะเบ็งกรีดร้องจนเส้นเสียงแทบขาดของเซราห์  เลือดไหลเจิ่งนองท่วมพื้นอาบร่างไร้วิญญาณของชายผู้เป็นที่รักของเพื่อนทุกคน

           ซูอัล แอทนัส เสียชีวิต.....



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
SSS สงครามวัตถุวิญญาณ ตอนที่ 33 : บทที่ 28 ความตาย... , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1188 , โพส : 32 , Rating : 21 / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#32 : ความคิดเห็นที่ 2857
เอาซูอัลของฉ้านนคืนมาาาาาาาาาาาาาาาาาา กรี๊ดดดดดดดดดดดด TT
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.6.52 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2556 / 23:53

#31 : ความคิดเห็นที่ 2587
ไม่นะ ซูอัลอย่าตายนะ
Name : akkanee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ akkanee [ IP : 61.91.117.142 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2556 / 14:43


#30 : ความคิดเห็นที่ 2464
// มาตามอ่านต่อ

ถึงตอนที่ 33 บท 28 ประมาณครึ่งทางแล้ว เฮ~
ตอนนี้สะเทือนใจ โฮววว ซูอัลคุงงงงงง T^T
แต่สู้กันมันส์ได้ใจมากเลยค่ะ บู๊สะบั้นหั่นแหลก 5555+

Name : ~ ClOuD OF DarknesS ~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~ ClOuD OF DarknesS ~ [ IP : 58.11.96.135 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2556 / 01:58

#29 : ความคิดเห็นที่ 2302
พี่มิ๊วววววววววววววววววววว//กรีดร้องดังไปแปดบ้าน
เอาซูอัลคืนมาาา T[]T เซราห์จะปลดขีดจำกัดแล้วชุบชีวิตใช่มั้ย ใช่มั้ย แง้!
Name : CharlotteTear< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CharlotteTear [ IP : 171.7.77.69 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2555 / 12:12

#28 : ความคิดเห็นที่ 2069
ไร้คำบรรยาย [ฮือๆๆๆ]
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 27.55.10.192 ]
Email / Msn: room_knight(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2555 / 08:22

#27 : ความคิดเห็นที่ 2059
โหดร้าย!!!
Name : mintcypooh< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mintcypooh [ IP : 125.24.109.160 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 11:23

#26 : ความคิดเห็นที่ 1712
ทำไมไม่ว่าใครจะมาช่วยเซราห์ คนคนนั้นต้องตายแทนตลอดเลยหว่า ทั้งนกทั้งคน = =


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤษภาคม 2555 / 11:53
Name : DarkKnight01< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DarkKnight01 [ IP : 171.7.247.168 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2555 / 11:50

#25 : ความคิดเห็นที่ 1681
ไรเตอร์ใจร้ายอย่างแรง
PS.  จงพอใจกับสิ่งที่ตนมีนั่นหละความสุขที่แท้จริงทางใจและมันไม่มีวันที่จะหายไป
Name : มังกรหนอนหนังสือ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มังกรหนอนหนังสือ [ IP : 124.120.132.111 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2555 / 14:19

#24 : ความคิดเห็นที่ 1572
 ม้ายจริงงงงงงง
Name : ลมหายใจรัตติกาล< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลมหายใจรัตติกาล [ IP : 223.207.184.126 ]
Email / Msn: Darkness_Phantom-666(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2555 / 20:46

#23 : ความคิดเห็นที่ 1521
ว๊ากกกกกกกกก ซุอัลตายแล้วววววว!!

เดี่ยวเซ่ อั้วยังไม่ได้วาดรูปลื้อเลยน่า ลื้อจะชิงตายก่อนได้ง้ายยยยย!!!=[]=

คลิกไปอ่านตอนต่อปายยยย- -
Name : พระผู้สร้างเหนือคำบรรยาย[?]< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พระผู้สร้างเหนือคำบรรยาย[?] [ IP : 58.8.208.163 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2555 / 19:02

#22 : ความคิดเห็นที่ 1496
 น่านน เจอแล้วคนตาย =[]= !!!


จะมีหนทางชุบมั้ยเนี่ย แล้วเซราห์ล่ะ T T" โนอาห์ก็เพิ่งกลับมาแล้วก็ไป(?) 


ค.จริงตารางแสงเรแพนที่คำนวน ถ้ามันฉลาดจริง ๆ น่าจะทำได้ทุกอย่างนะ แบบคำนวนเวลาทะลุมิติ ย้อนเวลาอะไรแบบนี้ได้ ?

แล้วถ้าย้อนเวลาเฉพาะของซูอัลได้ก็น่าจะชุบได้...รึเปล่า ? 5555 T T"


PS.  The Quinterra's Tale บันทึกลับ..ควินท์เทอร่า http://writer.dek-d.com/Writer/story/view.php?id=697280 ฝากด้วยนะคะ ;)
Name : เหม่งจ๋าย*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เหม่งจ๋าย* [ IP : 171.98.105.38 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2555 / 09:19

#21 : ความคิดเห็นที่ 1421
ไม่ตายจริงๆใช่ม้ายยยย
Name : K.E.bullet< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ K.E.bullet [ IP : 115.87.92.105 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2555 / 15:31

#20 : ความคิดเห็นที่ 1408
 กรี๊ดๆๆๆๆมาว่าเจ๊ซาร่าห์ขี้เหร่ได้ไงเนี่ย ออกจะสวย
PS.  หวาดดีจ้าทุกคน
Name : ดูดีมีสไตล์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดูดีมีสไตล์ [ IP : 182.53.140.192 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 20:42

#19 : ความคิดเห็นที่ 1402
 แหม ๆม่ๆด้อ่านซะนาน เพราะน้องอ่านหนังสือสอบ  คิดถึงนิยายเรื่องนี้มาก วันนี้กะขอมาอ่านให้สะใจ

ว่าแล้วกะอ่านต่อไป

PS.  หวาดดีจ้าทุกคน
Name : ดูดีมีสไตล์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดูดีมีสไตล์ [ IP : 118.172.52.104 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2555 / 22:25

#18 : ความคิดเห็นที่ 1398
เห้ย - [ ]-!! คงไม่ได้ตายจริงใช่มั้ย?!?
Name : - pearl -< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ - pearl - [ IP : 115.87.119.71 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2555 / 15:00

#17 : ความคิดเห็นที่ 1388

นั่น!  เต็มข้อเลย

นึกแล้วว่าถ้าจะให้ใครซักคนใน 5คนตาย

ต้องเป็น ซูอัล แหงๆ

แล้วงี้ เซราห์ จะคู่กับใครเนี่ย T-T


PS.  ถ้ามันเป็นปลาวาฬ ก็แค่เปลี่ยนจากคันเบ็ดเป็นฉมวก เท่านั้นเอง By 4946
Name : Mr.ฟุ้งซ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr.ฟุ้งซ่าน [ IP : 124.120.162.43 ]
Email / Msn: nagato.moe(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2555 / 12:50

#16 : ความคิดเห็นที่ 1376
นั่นไงบอกแล้ว โดนด่าแหลกๆแน่เฮีย

    เราจะซ้ำเติมๆๆๆๆๆๆๆให้จมดินเลยยยยยยยย

เอาไงถ้าเรแพนรู้นะมีหวังปลดขีดจนทำลายโลกได้แน่ๆ


             คนอ่านเอ๊ยเราวางแผนฆาตกรรมเฮียมิวกันเถอะ  ---ใช้พลังสะกดจิตบ้าง
PS.  คิดไม่ออกบอกไม่ถูก ถ้าคิดออกก็ต้องขยันด้วยนาเออ
Name : graymirow< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ graymirow [ IP : 101.51.165.32 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:13

#15 : ความคิดเห็นที่ 1370
หวังว่าซูอัลจะไม่ตายจริงๆนะไรเตอร์TT
ซูอัลคนดีจริงๆๆๆ
แง้ๆๆๆๆๆๆๆไม่ยอมๆๆๆๆๆซูอัลต้องไม่ตายสิ
Name : jinxin< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jinxin [ IP : 125.26.58.94 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:17

#14 : ความคิดเห็นที่ 1368
เหอๆ ซูอัล - -*
ตายเสียและ T T

หวังว่าไม่นานคงกลับมา....
(ชุบชีวิตป่ะ? ป่ะ? ป่ะ?)


PS.  - The Incredible Magic. นิยายของผมฝากด้วยน้า(Fantasy'Sci-Fi) -
Name : พาชีสีเงา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พาชีสีเงา [ IP : 125.25.172.100 ]
Email / Msn: sh.life-Fantasy(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:04

#13 : ความคิดเห็นที่ 1361
งื้อ!! ท่านลุงมิวคะ!

ตอนต่อไปจะมีผู้เชื่อมต่อที่ชุบชีวิตได้ใช่มั้ยคะ!

ใช่มั้ยคะ! ใช่มั้ยคะ!(TvT


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:09

PS.  That's all you are. Nothing more and nothing less. - Nate River
Name : Eclair&Xandria< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eclair&Xandria [ IP : 27.130.53.198 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:08

#12 : ความคิดเห็นที่ 1360
...
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไม่เอานะพี่มิว ใจร้ายอ้ะ!
หนูนั่งอ้าปากค้างอยู่นานมากก่อนจะตั้งสติกลับมาพิมได้
ตอนแรกว่าจะไม่ว่าอะไรแล้วแต่ว่า...
ใจร้ายอ้ะ!!!

PS.  ร้ากนิยายทุกเรื่องที่ซู้ดดดด
Name : Pankkie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pankkie [ IP : 124.121.55.11 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:03

#11 : ความคิดเห็นที่ 1359
ซูอัลต้องไม่ตายยยยยยยย T^T
Name : โดจิโม่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โดจิโม่ [ IP : 1.47.202.199 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:17

#10 : ความคิดเห็นที่ 1358
ปลดขีดจำกัด เซร่าาาาาาาาาาาา

PS.  {{{{{{นปนร. แนวร่วมปกป้องโน่ริท}}}}}} ลั่นล้าใต้แสงเดือน
Name : friend NR 68< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ friend NR 68 [ IP : 182.52.47.82 ]
Email / Msn: satanfriendza(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:58

#9 : ความคิดเห็นที่ 1357
เวรละสิ
Name : SSS [ IP : 110.164.73.75 ]
Email / Msn: -
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 10:46

#8 : ความคิดเห็นที่ 1356

ชุบชีวิต... ชุบชีวิต...
ใครก็ได้เอาซูอัลกลับมาที!!


PS.  ไม่ได้ดับแสงเหมือนจันทร์เดือนมืด แต่ก็ไม่สามารถทอแสงได้เท่าจันทร์วันเพ็ญ เป็นเพียงจันทร์ครึ่งดวงที่อยู่อย่างเดียวดาย
Name : ผู้รับใช้ดวงจันทร์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้รับใช้ดวงจันทร์ [ IP : 124.120.147.244 ]
Email / Msn: silver-writer(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:52

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android