SF พี่หญิง [ Nune X Ben ]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 114 Views

  • 5 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    114

    Overall
    114

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
“เหตุใดจึงพูดแปลกๆเราเป็นพี่น้องกันนะพี่จะหมดรักน้องหญิงได้อย่างไร” #ฟิคนุ่นเบญ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



เรือนที่เคยเงียบสงบกลับต้องเปลี่ยนไปเมื่อมีสมาชิกเพิ่มเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว





นุ่น วรนุช วงษ์สวรรค์

 หญิงไม่ชอบ..ทำไมใครต่อใครต้องบอกว่าหญิงเด็กกว่าด้วย

ทั้งที่แท้จริงแล้วหญิงโตกว่าพวกเขาเสียอีก

 



เบญ เรวิญานันท์ วงษ์สวรรค์

 เรากลับกันเถิดค่ะก่อนที่..พี่หญิง!เหตุใดจึงรั้นเช่นนี้  


 

                ไม่เอา หนูไม่ไป


                เอ็งไปเสียเถอะ อยู่รับใช้คุณหญิงดีกว่าอยู่กับป้า เอ็งต้องเป็นเด็กดีของคุณหญิงเข้าใจรึไม่


                ฮึก..แต่หนูอยากอยู่กับป้า


                อยู่กับคุณหญิงก็เหมือนได้อยู่กับป้า ท่านมีบุญคุณต่อเราก็จงอยู่รับใช้ท่านซื่อสัตย์กับท่านเข้าใจมั้ย


                เด็กหญิงใบหน้ามอมแมมเม้มปากแน่นพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วกอดหญิงสาวร่างท้วมไว้ จนคุณหญิงที่เฝ้ามองอยู่ยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู


                หากเอ็งจะให้ข้ารับเลี้ยงมันไว้ ข้าจะรับมันไว้เป็นหลานหาใช่ทาสเข้าใจหรือไม่


                ไม่ได้นะคะคุณหญิง บ่าวเป็นเพียงผู้น้อยหลานของบ่าวก็ไม่ควรใฝ่สูงตีเสมอนาย..


                ตีเสมออะไรกันเล่า ดูหน้าตามันเสียหน่อยน่าเอ็นดูเสียขนาดนี้จะให้ข้าทำใจใช้มันลงได้อย่างไร


                คุณหญิงว่าก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เด็กน้อยที่ยืนอยู่เคียงข้างบ่าวที่เธอรู้จักมาตั้งแต่อ้อนแต่ออด เจ้าหนูตัวเล็กคุกเข่านั่งกับพื้นก่อนจะหลบตาเธอ


                เอ็งชื่ออะไรรึ


                หนูชื่อ..


                คุณแม่..คุณแม่อยู่ไหนเจ้าคะ


                เสียงใสที่เอื้อนเอ่ยถามหาแม่ของตนดังมาจากข้างในเรือนก่อนที่ร่างจ้ำม่ำของเด็กหญิงตัวเล็กจะโผล่พ้นมานอกขอบประตูดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองไปที่เด็กผู้หญิงอีกคนที่อยู่ใกล้แม่ของตนเองแล้วค่อยๆก้าวลงไปหา


                ลูกหญิง ออกมาข้างนอกทำไมคะ


                หญิงมาตามหาคุณแม่..


                นัยน์ตาดูเศร้าหมองลงเล็กน้อยแก้มป่องๆพองลมไว้ด้านในพลางเม้มปากเมื่อคิดได้ว่าอาจทำให้ผู้เป็นแม่ไม่พอใจได้ที่ตะโกนหาเสียลั่นเรือน


                แต่เปล่าเลย..


                คุณหญิงทำเพียงดึงตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้มพร้อมจูบที่กระหม่อมบางเบาๆก่อนจะคว้ามือเด็กอีกคนที่ทำหน้างุนงงอยู่ให้เข้าไปภายในเรือนแต่เหมือนจะคิดอะไรได้บางอย่างจึงหันกลับไปหาอดีตบ่าวของตนเองอีกครั้ง


                เอ็งจะพามันกลับไปเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ แต่นั่นก็ต่อเมื่อเอ็งมั่นใจว่าสามารถดูแลมันได้เข้าใจหรือไม่


                หญิงสาวร่างท้วมพยักหน้าพร้อมน้ำตาก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดหลานของตนอีกครั้งเหมือนสั่งลาจึงค่อยปล่อยให้เดินตามคุณหญิงเข้าไปในเรือน..


                หยุดร้องไห้แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาได้แล้วเอ็งน่ะ


                คุณหญิงสโรชินีเอ่ยออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กใกล้ๆตัวมาชุบน้ำแล้วยื่นให้อีกฝ่าย


                ขอบคุณเจ้าค่ะ


                แล้วตกลงเอ็งชื่ออะไรรึ


                เธอเอ่ยถามออกมาพร้อมพาลูกสาวไปนั่งอยู่กลางบ้านแล้วสั่งทางสายตาให้บ่าวมาดูแลเพื่อที่ตนจะได้รู้จักเด็กที่นั่งมอมแมมบนพื้นได้มากกว่าเดิม


                หนูชื่อเรวิญานันท์ค่ะคุณหญิง


                หืม ชื่อยาวเสียจริงเอ็งจำได้เยี่ยงไร


                เธอถามพร้อมกลั้วหัวเราะก่อนจะลูบศีรษะลูกสาวเบาๆที่ตอนนี้เริ่มงอแง


                เอาอย่างนี้แล้วกันนะ ต่อจากนี้เอ็งชื่อว่าเบญละกัน


                เบญหรือเจ้าคะ..


                แววตาที่ฉายแววสงสัยทำให้สโรชินีพยักหน้าก่อนจะเริ่มอธิบายความหมายของชื่อที่เลือก


                เบญหรือเบญจะที่แปลว่าห้าเพราะข้ารู้มาว่าปีนี้เอ็งอายุห้าขวบนี่แถมยังเกิดวันที่ห้าอีกด้วย ส่วนชื่อจริง ก็ชื่อว่าเบญญาพรที่แปลว่าฉลาดด้วยความดี เอ็งมีแววเป็นคนฉลาดข้าจะให้ศึกษาเล่าเรียนไปพร้อมนุ่นเลยแล้วกัน โตมาหากป้าเอ็งมารับไว้อยู่ต่างถิ่นต่างแดนมีความรู้ติดตัวจะได้ไม่ลำบาก


                สโรชินีว่าพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเริ่มขมวดคิ้ว


                ตายจริง..ข้าลืมถามเอ็งไปเสียสนิทว่าอยากเปลี่ยนหรือไม่ หากเอ็งไม่อยากเปลี่ยนก็ไม่เป็นไรข้าไม่บังคับ


                ไม่..ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แล้วแต่คุณหญิงจะเห็นสมควร


                สโรชินีพึงพอใจกับคำตอบที่ได้รับก่อนจะมองลูกสาวของตนเองที่นิ่งเงียบไปพร้อมกอดอกหันหน้าหนีไปทางอื่น


                ลูกหญิง โกรธอะไรแม่หรือเปล่าคะ


                เงียบ..


                หญิงสาวส่ายหัวเบาๆก่อนจะจับตัวเล็กๆของลูกสาวให้หันมาหาเพื่อนใหม่


                ลูกหญิงคะนี่คือเบญต่อจากนี้น้องเขาจะมาอยู่กับลูกเข้าใจมั้ยคะลูกจะได้มีคนคอยดูแลที่เป็นวัยเดียวกัน ส่วนเบญ.. นี่คือลูกสาวของฉัน หรือ วรนุช วงษ์สวรรค์ ต่อจากนี้นอกจากเธอจะเป็นน้องสาวแล้วเธอคือคนที่คอยดูแลเด็กคนนี้แทนหากฉันไม่อยู่


                หนู..คือน้องสาวหรอคะ


                ก็ใช่น่ะสิ ลูกหญิงอายุหกขวบแล้วเชียวนะแต่ทำไมถึงไม่ยอมโตก็ไม่รู้


                สโรชินีว่าตามความจริงซึ่งเบญก็ได้แต่มองอย่างอึ้งๆคงเพราะเธอเองล่ะมั้งที่ดูภายนอกแล้วสูงกว่าแถมอีกฝ่ายก็หน้าราวกับเด็กเพิ่งหัดพูดแถมยังชอบเงียบใครจะคิดเล่าว่าจะอายุมากกว่ากัน


                ใบหน้าง้ำงอไม่ได้หันไปหาผู้เป็นแม่แต่กลับหันมาทางเธอแทนแถมเมื่อสบตากันก็รีบหันหนีไปทางอื่นจนผมยาวๆของอีกฝ่ายสะบัดตาม


                หญิงไม่ชอบ..ทำไมใครต่อใครต้องบอกว่าหญิงเด็กกว่าด้วยทั้งที่แท้จริงแล้วหญิงโตกว่าพวกเขาเสียอีก


                เพราะลูกหญิงของแม่น่ารักอย่างไรเล่า จะว่าไปมาอยู่เรือนนี้ก็คงต้องแปลงโฉมเอ็งเสียใหม่แล้วกระมั้งแม่พลอยเอ็งพามันไปอาบน้ำอาบท่าจับมันแต่งตัวดีๆเสียหน่อยเร็ว


                แล้วเสื้อผ้าล่ะเจ้าคะคุณหญิง


                เอ็งลองไปดูตลาดให้ข้าทีเพลานี้ตลาดคงยังไม่วายข้าฝากด้วย


                เจ้าค่ะคุณหญิง


                ใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถแปลงโฉมเด็กหน้าตามอมแมมเมื่อครู่ให้สะอาดสะอ้านน่าเอ็นดูพวงแก้มอมชมพูนั่นรับกับนัยน์ตาหวานของเจ้าตัวเป็นอย่างดี ผิวพรรณที่ดูดีอยู่แล้วแต่ไม่สามารถดูแลให้ดีได้กลับมาเปลั่งปลั่งดั่งเนื้อแท้ที่มีมาแต่แรก ผมยาวพะรุงพะรังกระเซอะกระเซิงถูกปล่อยสลวยแล้วมวยผมเก็บเผยให้เห็นต้นคอขาวๆ จากเสื้อผ้าที่แสนสกปรกเป็นใส่เนื้อผ้าธรรมดาแต่ก็สามารถทำให้เด็กที่ดูราวกับบ่าวใช้เมื่อครู่เป็นลูกคุณหญิงคุณนายได้ไม่ยากเพราะหน้าตาจิ้มลิ้มอย่างนั้น


                เด็กหญิงตัวเล็กที่เฝ้ามองอีกคนตั้งแต่ก้าวขึ้นมาบนเรือนอีกครั้งหลบไปอยู่หลังผู้เป็นแม่แทบจะทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย พอสโรชินีถามก็เอาแต่ส่ายหน้าแล้วบอกให้แม่สั่งให้อีกคนออกไปก่อน


                พวงแก้มขาวที่มีอยู่เยอะจนดูมีน้ำมีนวลขึ้นสีแดงระเรื่อแถมริมฝีปากก็เม้มเข้าหากันแน่น..


                อาการเหล่านั้นหลบอยู่ใต้หลังของผู้เป็นมารดาตลอดจนกระทั่งอีกฝ่ายลงจากเรือนไปถึงกล้าชะโงกหน้าออกมาตามดู


                เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งปีตั้งแต่สโรชินีรับเลี้ยงเด็กบางคนเข้ามาอยู่ในเรือนฐานะหลานสาวลูกสาวคนเก่งของเธอก็เหมือนจะเพิ่มความแง่งอนและเอาแต่ใจตนเอง แต่ด้วยความที่ตัวเล็กกว่าจึงถูกเอาคืนอยู่บ่อยครั้งจนเหมือนคนโดนแกล้งจะเปลี่ยนเป็นคนแกล้งเสียเอง


                พอแล้ว อย่าตามมาสิน้องหญิง


                พี่หญิงก็หยุดวิ่งสิคะไม่งั้นน้องจะตามทันได้อย่างไร


                ที่ข้าวิ่งเพราะไม่อยากให้เจ้าตามมาอย่างไรเล่า! ว้าย!!”


                เพราะเผลอหันกลับไปตอบขาสั้นๆจึงสะดุดเข้ากับรากไม้ที่โผล่พ้นออกมาจากพื้นดินร้อนถึงคนวิ่งตามที่ต้องรีบกระโดดกอดอีกฝ่ายจนทำให้กลิ้งกับพื้นลงไปทั้งคู่


                เป็นอะไรหรือไม่คะพี่หญิง


                เด็กที่อยู่ด้านล่างเอ่ยถามออกมาก่อนที่พี่สาวตัวเล็กจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาแต่องศาเหมือนจะผิดมุมเล็กน้อยจนทำให้ปลายจมูกทั้งสองคนชนกันเบาๆ


                ข้าไม่เป็นไร รีบลุกขึ้นเถอะเสื้อผ้าเปื้อนหมดแล้ว


                ตายจริง คุณหญิงต้องดุแน่ๆทำเสื้อตัวที่ท่านโปรดให้พี่หญิงใส่เลอะจนได้


                ท่าทีร้อนลนพร้อมลูบไปที่บริเวณเสื้อด้านหลังของเด็กหญิงตัวเล็กทำให้เจ้าตัวอมยิ้มออกมาก่อนจะส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นพร้อมช่วยพยุงอีกคน


                คุณแม่ไม่ว่าเยี่ยงไรหรอกอย่ากังวลไปเลย


                ถึงจะปลอบอีกฝ่ายแต่ถามว่าเสียดายมั้ยก็คงตอบได้ว่ามากเนื่องจากเนื้อผ้านี้ถูกนำเข้าจากต่างถิ่นเป็นของที่คุณป้าซื้อมาฝากแถมยังมีเพียงชุดเดียวถึงจะเป็นเสื้อสีน้ำตาลแก่พร้อมกางเกงสีดำที่ทำให้ชุดดูจืดไปสนิทตา แต่ถ้าถามว่าชอบมั้ยมีหรือที่จะตอบว่าไม่


                พี่หญิงตรงนี้ใช่เขตที่คุณหญิงห้ามเข้ามาใช่หรือไม่คะ


                เด็กตัวโตถามพร้อมจับข้อมืออีกฝ่ายทำให้วรนุชหันมองรอบข้างก่อนจะค่อยๆพยักหน้า ที่นี่คือสระหลังเรือนที่ถูกห้ามให้เด็กเข้ามาใกล้แต่คงเพราะกลิ้งตกกันมาเมื่อครู่ทำให้มาโผล่ตรงนี้โดยไม่ตั้งใจ


                เรากลับกันเถิดก่อนที่..พี่หญิง!เหตุใดจึงรั้นเช่นนี้


                เบญพูดออกมาอย่างหน่ายใจพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ตอนนี้เดินเข้าไปใกล้สระบัวแต่ไม่ได้เลือกลงไปเล่นน้ำหรืออะไรขาสั้นๆก้าวเข้าไปที่เรือนไม้สักขนาดกลางที่ตั้งเด่นสง่าอยู่ริมน้ำ ร่างเล็กเดินเข้าไปหากระถางใบหนึ่งที่มีดอกบัวหลายช่อวางซ้อนกันสีสันมันดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเก็บมาจากริมน้ำ


                แขนเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบมันจากกระถางขึ้นมาเล็กน้อย..แล้วค่อยๆสูดดม..




                เด็กน้อยที่อยู่ด้านหลังจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา


                น้องหญิงรู้หรือไม่ว่าชื่อที่แปลว่าดอกบัวนั้นมีเยอะมากมายแต่ชื่อที่พี่ชอบที่สุดและเป็นชื่อของสระนี้มีชื่อว่าเยี่ยงไร


                ไม่รู้เจ้าค่ะ


                อุบล ชื่อว่าอุบล


                วรนุชเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะค่อยๆผละมือออกจากดอกบัวช่องามตรงหน้าและหันไปคว้ามือของคนเป็นน้องให้เดินตาม


                พี่หญิงรู้สึกแปลกหรือไม่ที่เรือนของเรามีชื่อเรียกหลากหลายนัก เหตุใดคนๆหนึ่งต้องมีถึงสองชื่อชื่อหนึ่งสั้นชื่อหนึ่งยาว


                คุณแม่ต้องการให้เป็นแบบนั้นแต่หากน้องหญิงสังเกตสักนิดคนที่จะมีสองชื่อล้วนแต่เป็นคนที่คุณแม่ตั้งชื่อให้เอง อาจจะเป็นเพราะคุณพ่อที่ทำงานอยู่ที่กระทรวงรู้อะไรเข้าล่ะมั้งคุณแม่เลยขยันตั้งชื่อไปกันใหญ่


                อื้ม แล้วชื่อสั้นๆของเราสองคนนี่อะไรนะเจ้าคะพี่หญิง


                ถามราวกลับใสซื่อแต่แท้จริงแล้วรู้ดีอยู่เต็มอก


                เจ้าชื่อเบญ ส่วนข้าก็นุ่นอย่างไรเล่า


                คนถูกขานชื่อเป็นคนแรกยิ้มแก้มปริก่อนจะจับมือเล็กๆของคนเป็นพี่แกว่งไปมาพร้อมกับเอ่ยตอบเสียงหวาน


                เบญนุ่น นุ่นเบญ คล้องกันดีนะคะ


                วรนุชเลิกคิ้วก่อนจะหันกลับมามองอีกฝ่ายที่ยืนยิ้มตาปิดอยู่

 

               ไม่เห็นจะคล้องกันได้ดีตรงไหนเลย เด็กบ๊อง


                หยุดเดี๋ยวนี้นะพี่นลินน้องบอกแล้วเยี่ยงไรว่าไม่อนุญาตให้ทำเยี่ยงนี้


                เสียงที่ดังออกมาจากในห้องนอนของนายหญิงของเรือนทำเอาเด็กสองคนที่เพิ่งเล่นซนกันมาวิ่งเข้าไปแอบด้านหลังเสาใกล้ๆ


                โธ่ น้องหญิงพี่เปล่าทำให้น้องหญิงเดือดร้อนเสียหน่อย


                เพราะสโรชินีที่อยู่ดีๆก็เดินออกมานั่งกอดอกอยู่แพรไม้กลางบ้านทำเอานลินต้องตามมาหาและกระชับอีกคนเข้ามาสู่อ้อมกอดก่อนจะกดริมฝีปากลงที่แก้มอีกฝ่ายซ้ำๆจนแก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ


                หึ่ยยย ปล่อยน้องนะเจ้าคะเป็นสาวเป็นนางจะให้น้องอยู่เฉยๆโดนพี่นลินหอมอยู่ได้เยี่ยงไร น้องรู้ว่าพี่ไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตามเสด็จย่ามานานแต่เหตุใดกลับมาแล้วถึงชอบแสดงออกด้วยการกระทำเยี่ยงนี้ตลอด เอะอ่ะกอดเอะอ่ะหอมเราโตกันแล้วนะคะพี่


                ว่าเสียงต่ำและเรียบเฉยซึ่งเป็นน้ำเสียงที่สโรชินีมักจะใช้ดุลูกสาวเสมอแต่ก็เหมือนจะไม่สามารถทำอะไรอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย พี่สาวตัวดียังคงยิ้มจนตาหยีถึงแม้ปากจะบอกว่าให้อีกคนปล่อยแต่เพราะส่วนสูงที่มากกว่าหากสโรชินีไม่เต็มใจให้กอดอย่างไรเสียก็สามารถสะบัดหลุดได้อย่างง่ายดาย


                เพราะพี่คิดถึงน้องหญิงของพี่อย่างไรเล่า คิดถึงเขี้ยวเล็กๆของเจ้าตอนยิ้มให้พี่คิดถึงมากมายเกินกว่าจะเอ่ยบอกได้ พี่ไปอยู่ที่นู่นมานานปีหรือเจ้าไม่คิดถึงพี่แม้เพียงนิด?”


                อย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะพี่นลิน..


                แล้วเหตุใดจึงต้องผลักไสพี่ด้วย


                ก็พอพี่กลับมาก็ชอบมาถึงเนื้อถึงตัวจะไม่ให้น้องนึกหวั่นได้เยี่ยงไร นึกว่าพี่สาวไปกินอะไรผิดสำแดงเข้าหรือเปล่าถึงเปลี่ยนไปเยี่ยงนี้


                ปากคอเรอะร้ายนัก! แต่ช่างมันเถอะ น้องหญิงจ๋าพี่เพิ่งกลับมานะอยากนอนกอดเจ้าเช่นเดียวกับตอนเด็กได้หรือไม่


                สโรชินีไม่ตอบรับอะไรแก้มขาวนวลยังคงแดงปลั่งแต่ในตอนที่นลินผละอ้อมแขนกลับไปคนเป็นน้องก็รั้งพี่สาวมาในห้องนอนจึงค่อยลงกลอนพร้อมปล่อยให้คนเป็นพี่ดึงตัวหล่อนนอนกอดแก้คิดถึงเสียจนหนำใจ


                เด็กสองคนที่เฝ้ามองภาพตรงหน้ากระพริบตาปริบๆก่อนจะหันมามองหน้ากันด้วยแววตาฉงน..


               เมื่อครู่รู้สึกถึงกลิ่นอายแปลกๆเหมือนกันใช่มั้ย


☆★ ☆★ ☆★ ☆★ ☆★


                แฮ่กๆ..โอ๊ย!พี่หญิงน้องตามหาเสียจนทั่วมาอยู่ที่นี่เอง


                หญิงสาวที่ยืนหอบหายใจใช้มือค้ำที่เรือนไม้เหนือสระดอกบัวพร้อมเอ่ยออกมาเสียงติดขัดจนคนที่ฟังรีบใช้ให้บ่าวไปเอาน้ำเปล่ามาให้ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบรับไปอย่างไว


                มีอะไรรึน้องหญิง เหตุใดจึงดูหมดแรงเช่นนี้


                เสียงนุ่มเอ่ยถามจนคนเป็นน้องแอบยิ้มบางๆก่อนจะปรับเป็นสีหน้าเรียบเฉยเมื่อเห็นว่าใครอีกคนที่นั่งอยู่กับคนตรงหน้า


                ก็คุณหญิงน่ะซีคะอยากจะให้พี่หญิงไปลองทำแกงมัสมั่นให้คุณนลินกิน เห็นบอกว่าคิดถึงฝีมือหลานรัก


                จริงรึ..แต่พี่ว่าให้น้องทำคงอร่อยกว่ามากนะครั้งก่อนที่ลองแข่งกันทำพี่ยังจำได้นะใครกันที่ชนะพี่เสียขาดรอย


                พี่หญิงก็ว่าไปนั่น ครั้งนี้เราช่วยกันทำก็ได้นี่เจ้าคะ


                ปากว่าแต่นัยน์ตากลับมองไปยังอีกคนที่ไม่ได้อยู่ร่วมกับบทสนทนา รอยยิ้มยียวนของอีกฝ่ายยิ่งทำเอาเธอกัดฟันอย่างข่มใจ


                ให้พี่เป็นลูกมือได้หรือไม่น้องเบญ พี่ก็อยากจะชิมฝีมือเจ้ากับน้องหญิง


                ไม่ได้เจ้าค่ะ! หากพี่อรรคอยากกิน ก็โปรดรอที่โต๊ะรับรองที่คุณๆท่านนั่งกันอยู่ เดี๋ยวน้องกับพี่หญิงจะช่วยกันทำสุดฝีมือเอง


                หญิงสาวว่าพลางแลบลิ้นใส่อีกฝ่ายแล้วจึงค่อยลากพี่สาวเข้าไปในเรือนจนไม่ทันได้อยู่มองรอยยิ้มของคนที่ถูกห้ามปรามไม่ให้เป็นลูกมือ ฝีเท้าที่เร่งเดินเพร้อมทั้งมือที่ยังคงไม่ปล่อยจากแขนเรียวทำให้วรนุชแทบจะลอยไปตามที่น้องลาก


                น้องหญิงพอก่อน!นี่จะรีบเร่งไปไหนเชียวครัวไม่ได้หนีเสียหน่อย


                ถึงครัวจะไม่หนีแต่น้องกลัวใจของพี่หญิงจะหนีไปหาใครบางคนเสียก่อน หากเป็นเช่นนั้นน้องจะจับจะกุมมันไว้มันก็คงไม่อยากอยู่กับน้องแล้ว


                เหตุใดจึงพูดแปลกๆเราเป็นพี่น้องกันนะพี่จะหมดรักน้องหญิงได้อย่างไร


                ใช่ซีคะ เราสองคนเป็นพี่น้องกันแล้วพี่หญิงกับพี่อรรคเล่าคิดกันแค่พี่น้องหรือเปล่า


                เลอะเทอะน่าน้องหญิง รีบหั่นฟักเสียเถอะแกงเดือดแล้ว


                หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องคุยพร้อมพยักเพยิดหน้าไปทางหม้อแกงขนาดกลางที่เดือดปุดๆให้คนน้องที่ยังไม่ทันได้คำตอบรู้สึกน้อยใจขึ้นมาลึกๆอย่างห้ามไม่ได้แต่ก็หันไปทำหน้าที่ของตนอย่างดี วรนุชแอบมองอีกฝ่ายที่หยิบบางอย่างมารวบผมแล้วมวยขึ้นจนเห็นต้นคอขาวก่อนจะมัดมัน ท่าทางตั้งใจเหล่านั้นอยู่ในสายตาคนเป็นพี่โดยตลอด


                ก่อนจะค่อยๆยิ้มตามภาพตรงหน้าอย่างเผลอตัว


                หลังจากข้าวเย็นผ่านไปจนกระทั่งตกดึกวรนุชก็ไม่ได้เห็นน้องสาวของเธออีกเลย ใจที่เคยนิ่งสงบเหมือนกับหน้าตาที่มักจะไม่แสดงออกอะไรมากมายบัดนี้กลับร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว เหตุใดน้องสาวเธอถึงหายไปนานเช่นนี้


                ทั้งๆที่อยู่ใกล้ๆกันตลอด.. ทั้งๆที่มักจะบอกฝันดีกันก่อนนอนพร้อมอ้อมกอดอุ่นๆ..


                พอไม่มีเสียงหวานๆหรือสัมผัสที่คุ้นเคยจิตใจที่นิ่งสงบกลับโหมกระหน่ำดั่งพายุจนไม่อาจข่มตานอนหลับได้


                หายไปไหนกันนะน้องหญิง..


                สุดท้ายแล้วก็เลือกที่จะไม่ฟังเสียงในหัวสั่ง มือเรียวคว้าเสื้อคลุมของตนและค่อยๆเดินลงจากเรือนด้วยความเงียบเชียบไล่เดินหาน้องสาวที่หายไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงด้วยความกระสับกระส่าย


                อ้าวคุณนุ่น เหตุใดจึงลงมาดึกดื่นป่านนี้เจ้าคะ


                บ่าวคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นซึ่งหากวรนุชจำไม่ผิดเธอคนนี้คือคนที่เบญญาพรมีหน้าที่ดูแลให้อีกฝ่ายรู้งานภายในเรือนไม่ว่าหนักหรือเบา


                เห็นเบญหรือไม่


                เสียงที่มักจะนุ่มนวลน่าฟังบัดนี้แหบพร่าจากการร้องเรียกชื่อน้องสาวของตนแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ


                พี่เบญอยู่สระอุบลนี่เจ้าคะ เห็นไปนั่งอยู่นานนมจนบ่าวคิดว่ายุงจะหามเสียแล้ว ยิ่งตอนดึกๆสัตว์ร้ายมันยิ่งเยอะ


                แล้วทำไมเจ้าไม่ตามเบญกลับมา?!!”


                บ่าวตัวน้อยสะดุ้งตกใจเพราะไม่เคยเห็นลูกสาวนายหญิงของบ้านขึ้นเสียงจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาพร้อมบอกเสียงอู้อี้


                บ่าวบอกแล้วเจ้าค่ะ..แต่คุณเบญไม่อยากเข้าเรือน


                วรนุชขมวดคิ้วก่อนจะกระชับผ้าคลุมไหล่ของตัวเองเพราะลมหนาวที่พัดผ่าน


                คุณเบญบอกว่า..ไม่อยากเจอคนใจร้ายเจ้าค่ะ


☆★ ☆★ ☆★ ☆★ ☆★


                เท้าทั้งสองข้างกวัดแกว่งไปมาท่ามกลางอากาศก่อนจะผ่านไปครู่หนึ่งมันจึงจุ่มปลายเท้าไปที่พื้นผิวน้ำ


                เพี๊ยะะะ

           

                โอ๊ย! ทำไมตกดึกยุงเยอะเช่นนี้นะ พี่หญิงนะพี่หญิงคอยดูเถิดข้าจะไม่อยู่คอยช่วยฟังพี่สวดมนต์ก่อนนอนแล้ว ใจร้ายดีนัก


                โป๊ก!’


                โอ๊ย!อะไรนักหนาเนี่ย!!”


                หญิงสาวลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกุมหัวที่เหมือนจะโดนมะเหงกเข้าเต็มๆ ดวงตากลมโตตวัดมองอีกฝ่ายที่กล้าดีมาเขกหัวเธอดึกๆดื่นๆไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติแต่อย่างใดเพราะว่าผีคงไม่มือหนักขนาดนี้


                นัยน์ตาสีน้ำตาลที่ครู่แรกเผยความไม่พอใจค่อยๆเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือคนที่เธอคอยหลบหน้ามาเสียนาน


                พี่หญิง


                เป็นสาวเป็นนางดึกดื่นค่ำมืดเหตุใดยังไม่ยอมเข้าเรือนอีก


                เบญญาพรขมวดคิ้วก่อนจะหันกลับไปทางเดิมและนั่งลง


                แล้วพี่หญิงจะสนใจทำไมคะ นี่มันกี่เพลาแล้วเลยเวลานอนพี่หญิงมามากนักทำไมไม่อยู่ในห้อง


                หญิงสาวขมวดคิ้วพร้อมพองแก้มราวกับเด็กๆก่อนจะเอ่ยเชิงไล่อีกคน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงรู้สึกแปลกๆที่รู้ๆคือเธอไม่ชอบที่อีกคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย


                บางวันช่างแสนดี.. แต่บางวันก็ราวกับมีใครอื่นในใจ..


                หรือไม่ควรหวังอะไรเกินกว่าคำว่าพี่น้องตั้งแต่แรก


                พี่จะไม่สนใจได้อย่างไรเล่า..ในเมื่อคนส่งพี่เข้านอนดันงอนพี่จนยอมให้ยุงตอมเป็นขบวนแบบนี้


                หญิงสาวที่นั่งอยู่ขมวดคิ้วก่อนจะหันมองรอบกายพบฝูงยุงขนาดใหญ่บินรอบตัวเธอจนต้องกระโดดหยองๆไปหาพี่สาวอย่างจำใจ


                หากไม่คิดจะมาง้อกันแต่แค่อยากได้คนส่งเข้านอนก็กลับห้องเถอะค่ะ เดี๋ยวน้องไปส่ง


                เสียงหวานที่มักจะเอ่ยออดอ้อนกลับเรียบเฉยและไร้เยื่อใยก่อนจะเดินนำดิ่งเข้าไปในเรือนคล้อยให้คนเป็นพี่ที่ตามหลังมองด้วยแววตาสับสน ใกล้กันเพียงเอื้อมแต่ความรู้สึกกลับห่างกันแสนไกล..


                ฝันดีนะคะพี่หญิง


                ไม่มีอ้อมกอดอุ่นๆ ไม่มีรอยยิ้มหวานๆให้ชวนฝันดีแม้เพียงนิด น้องสาวของเธอหันหลังกลับหลังพูดจบและกำลังจะเอื้อมมือผลักประตูเข้าห้องแต่ในขณะที่ความคิดกำลังตีกันอย่างสับสนหัวใจที่เรียกร้องหาอีกฝ่ายก็เหมือนจะไม่ฟังสมองสักนิด ร่างบางขยับตัวเข้าไปใกล้ชิดอีกคนก่อนจะผลักน้องสาวเข้าไปในห้องของเจ้าตัวเบาๆจึงค่อยเดินคล้อยมาแล้วกดลงกลอนประตู


                หากต้องการให้พี่ง้อก็บอกมาเถอะต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะหายงอน พี่มีเวลาง้อเจ้าทั้งคืนรู้มั้ย..น้องหญิงของพี่

 

☆★ ☆★ ☆★ ☆★ ☆★


 จบแค่นี้นะคะสำหรับพี่หญิงน้องหญิงหรือนุ่นเบญของเรานั่นเอง เย่ (ปรบมือกันเร็ว)


ด้นสดหนักมากกกก เนื้อเรื่องมันแต่งเพลินมากอ่ะเนื้อหาในหัวนี่ต่อเป็นเรื่องยาวได้เลย

แต่เอาเป็นว่าไปฟินกันต่อจากนี้เองเนอะว่าพี่น้องเค้าจะง้อกันยังไง55


นี่ก็เป็นเรื่องที่10ของเราด้วย อห.แลดูเยอะ เปล่าค่ะ ดองทั้งน้านนนน


พิษสวาทตอนจบนี่ฟินตอนเขากอดกันไม่มีไรมากค่ะ555 ก็หวังว่ารีดจะชอบกันนะคะกับช็อตฟิคเรื่องนี้ คนอื่นอ่านแล้วไม่เม้นหรือจะติอะไรยังไงก็ได้นะคะไรต์ไม่ว่า


แต่เจ้าต้นเมเปิลข้าหวังว่าเจ้าจะชอบนะ ดีใจด้วยที่สอบเสร็จ55

 

รักทุกคนนนนนนน <3




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ mydolllove2102 จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Paloiix (@24947) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 21:17
    เอาอีกค่าาาา สนุกๆ
    #5
    1
  2. วันที่ 26 กันยายน 2559 / 23:46
    เรื่องยาวไม่ได้เหรอคะไรท์ *อ้อนวอน*
    #4
    1
  3. วันที่ 26 กันยายน 2559 / 23:15
    งู๊ยยยยยย รักพี่กันต์ตุงเลยข่ะ *ปราบปลื้มมม* ของขวัญชิ้นใหญ่วันสอบเสร็จ <3 โฮรยยยยย มาต่อไวๆนะคะไรท์ขา อยากรู้ว่าเขาจะง้อกันยังไง -////-
    #3
    1
    • #3-1 mydolllove2102 (@mydolllove2102) (จากตอนที่ 1)
      27 กันยายน 2559 / 22:11
      ดีใจที่ชอบนะนุ้งเมมมม
      #3-1
  4. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 18:40
    รออออออ
    #2
    0
  5. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 17:18
    รอนะค้าบบ
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น