สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

สามีที่รัก

ตอนที่ 2 : สามี 2 ...100%


     อัพเดท 30 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : อัคคีทิตา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัคคีทิตา Email : tom_oda_chi(แอท)windowslive.com
My.iD: http://my.dek-d.com/musuno
< Review/Vote > Rating : 96% [ 5 mem(s) ]
This month views : 70 Overall : 30,685
297 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 206 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
สามีที่รัก ตอนที่ 2 : สามี 2 ...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3240 , โพส : 15 , Rating : 101 / 21 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 


 ตอนที่ ๒...
 

 

 “ขอบใจจ้ะ อินทิรายิ้มกว้างให้ดารกา เมื่อตอนที่หล่อนมาถึงและรับสมุดรายงานและสคลิปของตัวเอง สาวน้อยส่ายศีรษะหวือ โบกไม้โบกมือทำท่าว่าไม่เป็นไร

           อินทิราเดินจากไปแล้วพร้อมกับกลุ่มเพื่อนไฮโซของเธอ ได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกกันดังมาแว่วๆ ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้ถูกใจกันนักหนา

  กำลังจะเก็บข้าวเก็บของเตรียมเข้าเรียนเช่นกัน ดารกาต้องหันขวับเมื่อได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อแต่ไกล

หนูนา หนูนา!” พยูนกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางนี้  เพราะต้องตะโกนร้องมาตั้งแต่ไกลกว่าจะเดินให้ทันสาวน้อยก็แทบจะลมจับ

เตรียมพรีเซ้นต์มาหรือยัง เสียงตะกุกตะกักบ้างเพราะหายใจไปด้วย

เตรียมแล้ว ยูนล่ะ

แล้วสิ แหม ใครก็รู้อาจารย์เทพเขี้ยวจะตาย นี่ถ้ารายงานไม่ดี พรีเซ้นส์ไม่แจ่ม มีหวังได้ไปเรียนซ้ำอีกปีหน้าแน่ พยูนว่า ทำปากยื่นบ่นอุบอิบ

พยูนสาวหมวยนัยน์ตาเล็กหยี คือเพื่อนคนที่สองที่หยิบยื่นมิตรภาพให้ด้วยรอยยิ้มและความมีน้ำใจ ดารกายังจำได้เมื่อตอนที่สาวน้อยกับแม่ขนของพะรุงพะรังเดินขึ้นห้องพักตอนปีหนึ่งจนเกือบจะพลาดล้มลงไปเพราะไม่ได้สังเกตขั้นบันไดให้ดี โชคดีเหลือเกินที่พยูนเดินสวนทางมาแล้วบอกทัน

ใครจะรู้ ว่าสุดท้ายแล้วทั้งดารกาและพยูนจะเจอกันอีกครั้งในวันรับน้องของคณะและสาขา แล้วสุดท้ายก็กลายมาเป็นเพื่อนรักกันจนถึงทุกวันนี้

พยูนตาดำปี๋เลย พยูนยกมือขึ้นลูบใต้ขอบตา เบะปาก ทำเสียงเง้างอน

หนูนาอ่ะ ก็กว่ายูนจะได้นอน ก็เกือบตีสามนิ  ใครมันจะแอกทีฟอย่างแม่หนูนาคนขยัน พออาจารย์เทพสั่งปุ๊บ ก็รีบทำปั๊บเลย

หนูนาต้องเริ่มทำงานพิเศษอาทิตย์นี้แล้วนิ ถ้าไม่รีบทำตอนที่ว่าง รายงานสองเล่มคงไม่เสร็จกันพอดี

พยูนตาโต

โอ้ย อีกแล้วหรอหนูนา ทำไมเป็นคนอย่างนี้นะ ยอมเขาไปเสียทุกอย่าง พยูนร้องสุดเสียง  เบ้หน้าเมื่อนึกถึงคนที่ควรจะเขียนรายงานเอง

ยูนว่า เขาคบกับหนูนาเพื่อผลประโยชน์แบบนี้มากกว่า โถ่ ถัง หนูนาเอ้ย ให้คนอื่นหลอกใช้อยู่ได้” 

เอาน่า ใช่ว่าจะต้องช่วยกันไปตลอดสักหน่อย ปีหน้าก็จบกันแล้ว เอินคงไม่ตามหนูนาไปช่วยทำงานให้ตอนเรียนจบหรอกน่า ดารกาฉีกยิ้มกว้าง

           พยูนมองหน้า อดไม่ได้ที่จะถาม

ยูนถามจริงเถอะ เพราะเรื่องนั้นมันฝังใจกับหนูนามากหรือ ยายเอินถึงกลายเป็นผู้มีพระคุณขนาดนี้ไปได้

ยูนไม่เป็นหนูนา ยูนไม่รู้หรอก  ถ้าไม่มีเอินหนูนาโดนทิ้งไว้ที่ระยองแล้ว

 พยูนถอนหายใจดัง ดารกาเป็นคนน่าสงสาร สาวน้อยเคยมีเรื่องเข้าใจผิดกับกลุ่มเพื่อนๆเมื่อตอนปีหนึ่ง และผลพวงจากความเข้าใจผิดในครั้งนั้นมันก็ยังส่งผลมาถึงปัจจุบันด้วย ซึ่งว่ากันตามจริงแล้ว สำหรับคนที่มีวุฒิภาวะที่ก่ำกึ่งต่อความเป็นผู้ใหญ่ ให้อย่างไรก็ไม่เหมาะสม

พยูนยังจำได้ กิจกรรมรับน้องในครั้งนั้น แม้พยูนไม่ได้เข้าร่วมในกิจกรรมสองวันแรกที่ระยอง เพราะเกิดป่วยไม่สบายกะทันหัน แต่ในวันสุดท้ายของกิจกรรมหลังจากที่กลับมาจากระยอง แล้วเห็นแววตาเศร้าๆและน้ำเสียงซื่อๆที่เจือไปด้วยความหมายพร้อมร่างผอมบางที่โผล่เข้ากอดเมื่อตอนที่เจอหน้ากันครั้งนั้น เธอยังจำฝังใจไม่ลืม

พยูนถอนหายใจอีกครั้ง

งั้นเย็นนี้ยูนจะไปเป็นลูกค้า ร้านที่หนูนาทำงานได้ไหม พยูนถาม

อืม  

 

 

หลังเรียนเสร็จบ่ายสาม ดารกานั่งรถเมล์มาจนถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ส่วนพยูนเจ้าตัวขอกลับไปทำธุระแทนแม่ก่อน แต่สัญญาว่าภายในสามทุ่มก่อนดารกาเลิกงาน จะต้องมาเป็นแขกให้ได้

ร้านที่ดารกาทำงานพิเศษช่วงหลังเลิกเรียนคือร้านอาหารชื่อดังที่เปิดสาขาใหม่ที่ ห้างสรรพสินค้าไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย สาวน้อยสมัครไว้ตั่งแต่เดือนที่แล้ว เมื่อครั้งนั้นเธอเดินเที่ยวกับพยูนแล้วเหลือบเห็นป้ายหน้าร้านติดประกาศรับ สมัครพนักงานทั้งฟลูไทม์และพาทไทม์ จึงตัดสินใจทิ้งใบสมัครไว้ จนเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว ทางร้านโทรมา บอกว่าต้องการสัมภาษณ์ ซึ่งคำถามก็ไม่มีอะไรมากนอกจากดูทัศนคติต่องานบริการ มีใจรักบริการหรือไม่ และที่สำคัญ นักศึกษาอย่างหล่อนสามารถทำงานพาทไทม์ถึงเวลาสี่ทุ่มได้ไหม   

           หน้าที่รับออเดิฟและเสริฟอาหารดูจะไม่มีอะไรมาก กับความตื่นเต้นและประหม่าที่มีตั้งแต่เริ่ม ดูเหมือนจะลดน้อยลงไปมาก เมื่อพี่ผู้จัดการร้านและพี่ๆที่ร่วมงานทั้งคนเก่าที่ถูกย้ายมาสาขานี้ และเพื่อนๆคนใหม่ที่เริ่มทำงานวันแรกเช่นเดียวกัน ให้ความเป็นกันเอง ไม่มีตำหนิหากสาวน้อยจะเสริฟออเดอร์ผิดไปบ้าง

            ร้านอาหารเริ่มมีคนเข้ามามากขึ้นเมื่อเกือบหนึ่งทุ่ม สาวน้อยวุ่นวายนิดหน่อยเมื่อต้องคอยรับเมนูของแต่ละโต๊ะ แต่กระนั้นใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้มเสมอ

หลังจากเก็บกวาดโต๊ะตัวหนึ่งเมื่อแขกเดินออกไปแล้ว โต๊ะตัวนั้นก็ได้รับการใช้งานต่อทันที สตรีร่างสูงเพรียวในชุดเดรสสีชมพูทิ้งตัวลงนั่ง ยกขาเพรียวนั่งไขว่ห้าง หยิบตลับแป้งพับขึ้นมาเปิดและปัดๆ โบ๊ะๆ ส่องดูความงามบนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง  ได้ยินเสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้นดังๆว่า

 “เร็วๆหน่อย

สาวน้อยรีบรับคำ พยักหน้ากึกๆ ก้มหน้าก้มตารีบขยับเช็ดโต๊ะอย่างรวดเร็ว กลัวลูกค้านึกรำคาญ ครั้นเช็ดเสร็จเรียบร้อย ก็รีบหันคว้าใบเมนูยื่นให้หญิงสาว สตรีผู้นั้นปรายตามอง พร้อมกับสะบัดมือไล่ พรางบอก

ยังไม่สั่ง ถ้าเห็นผู้ชายมานั่ง เธอค่อยกลับมาอีกที  

ค่ะ สาวน้อยตอบรับแล้วหันไปสนใจ กลุ่มลูกค้าที่เพิ่งจะเดินเข้ามาใหม่

ร้านยังมีคนเข้ามาต่อเนื่อง เพราะวันนี้เป็นวันแรกสำหรับการเปิดสาขาใหม่อย่างเป็นทางการ กลุ่มลูกค้าดูจะพอใจกับราคาโปรโมชั่นและรายการเสริมที่มีให้เป็นพิเศษเฉพาะ วันนี้วันเดียวเท่านั้น จึงไม่แปลกที่จะมีลูกค้าเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย หากแต่ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเล็กๆน้อยๆนั้นก็ไม่ทำให้กลุ่มผู้ที่มีใจ บริการ รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด

เกือบหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่ดารกาผละไปจากโต๊ะหญิงสาวคนนั้น สาวน้อยยืนมองจากด้านหลังเคาร์เตอร์ เธอเห็นริมฝีปากสีสดบ่นพึมพำ ใบหน้าสวยดูยับย่นงอง่ำ เหมือนมีเรื่องขัดใจ

อะไรของเขานะ มาแล้วไม่สั่งอะไรเลย นี่ร้านอาหารนะ ไม่ใช่สวนสาธารณะที่คิดจะมานั่งเล่นก็ได้ ลูกค้าคนอื่นก็เข้ามาเรื่อยๆ แม่เจ้าพระคุณก็ไม่คิดจะยอมสละที่นั่งเสียที ไม่เกรงใจคนอื่นบ้างเลย พี่คนหนึ่งในร้านบ่นกับพี่อีกคนหนึ่งซึ่งกำลังเตรียมน้ำให้กับลูกค้า

ใช่ นั่งตั้งนานเพิ่งจะสั่งน้ำส้มไปแก้วเดียวเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ดูเธอจะไม่สะทกสะท้านกับสายตาของพวกเราเลยนะว่าไหม”   

เขาบอกว่า รอผู้ชายคนหนึ่งอยู่ค่ะ ดารการ่วมแสดงความเห็นด้วย

อ้อ รอแฟน นี่เขานั่งมานานเท่าไหร่แล้วนะ ตั้งแต่เย็นละมั้ง เห็นยกแป้งขึ้นมาทาหน้า ทาแล้วทาอีก ทาซะจนจะหมดตลับแล้วนั่น แฟนก็ยังไม่มาเสียที

ครั้นกำลังจะพูดต่อ กลุ่มนินทาต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นบุรุษร่างสูงเดินยิ้มเข้ามา พนักงานที่เกาะกลุ่มกันต่างพากันยกมือไหว้ สาวน้อยดูจะเงอะงะในคราแรก ด้วยไม่รู้ว่าเขาคือใครแต่ก็ยอมยกมือไหว้ตามพวกพี่ๆ มาถูกเฉลยว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใครก็เมื่อตอนที่พี่นภลรรณ ผู้จัดการสาขาและเป็นคนที่รับเธอเข้าทำงานเดินออกมาจากหลังร้าน แล้วทักทาย นั่นละ เธอถึงรู้ว่าเขาคือเจ้าของร้านที่เธอทำงานอยู่ 

เป็นไงคุณ เหนื่อยกันไหม คนเยอะดีจัง ชายหนุ่มเอ่ยถามนภลรรณ ใบหน้ายิ้มแย้ม กวาดตามองทั่วร้าน ดูตื่นตากับจำนวนคนไม่ใช่น้อย

ไม่เท่าไร่ค่ะคุณศิลป์ พนักงานพอกับจำนวนลูกค้าค่ะ

ดี ครับ ถ้าไม่พอยังไง ผมอนุญาตให้ติดใบประกาศหาพนักงานเพิ่มอีกได้เลยนะ อ้อ เอาทั้งฟลูไทม์และพาทไมท์เหมือนเดิมนั่นเหละ เผื่อนักศึกษาเขาอยากหาได้รายพิเศษ ศิลป์บอก

ค่ะ อันที่จริงที่ติดป้ายประกาศก่อนสาขาเราเปิดอย่างเป็นทางการ ก็มีนักศึกษามาสมัครพาทไทม์กันเยอะค่ะ  แต่ลันคัดแค่น้องๆนักศึกษาที่สามารถอยู่ดึกได้ และก็มีที่พักใกล้ๆ จะได้ไม่เป็นอันตรายเวลากลับหลังเลิกงาน ได้มาสี่ห้าคนค่ะ

แหม ดีครับ ผมยกหน้าที่นี้ให้คุณไปเลยกำลัง คุยกันอย่างออกรส ศิลป์ก็มองปราดไปทั่วร้านอีกครั้ง คราวนี้เขาตั้งใจดูพนักงานของตัวเอง แล้วมาสะดุดที่ร่างบางของสาวน้อยที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา เธอดูจะป้ำๆเป๋อๆ ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นเขาจ้องมองอยู่ ครั้นได้ยินลูกค้าเรียกหา เธอก็ไหว้เขาก่อนผละไปทำหน้าที่

นั่น น้องนักศึกษาที่ลันรับไว้ค่ะ ชื่อหนูนา เพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก แกขยันนะค่ะแม้จะเพิ่งทำวันแรกแต่ลันก็รู้ได้ พร้อมเรียนรู้งานตลอด มีติดๆขัดๆบ้างนิดหน่อย ลันว่าเพราะแกยังใหม่ค่ะ เดี๋ยวทำไปเรื่อยๆก็คงใช้การได้

ศิลป์พยักหน้าเห็นด้วย มองตามเด็กสาวร่างบาง ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดออเดอร์จากลูกค้า

วันนี้คุณศิลป์จะอยู่จนถึงร้านปิดไหมคะ เผื่อว่าคุณศิลป์อยากจะตรวจบัญชีเอง ไม่ต้องให้ลันเอาเข้าไปให้ที่บริษัทนภลร รณเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นว่าเจ้านายของเธอมามือเปล่า ซึ่งปกติถ้าเขาจะเข้ามาตรวจงาน มักจะมีสมุดและอุปกรณ์ไฮเทคมาด้วย ศิลป์ยกมือขึ้นลูบลำคอ ดูขัดเขิน

อา..คงต้องรบกวนคุณลันเหมือนทุกครั้งละครับ ผมไม่อยู่นานหรอก ที่มานี่เพราะเพื่อนยากมันนัดไว้ อีกเดี๋ยวคงมาถึง

อ้อ ค่ะ งั้นลันขอตัวไปดูความเรียบร้อยด้านหลังก่อนนะค่ะ

ผมไปด้วยดีกว่า แหมเป็นเจ้าของทั้งที มาแล้วไม่ไปให้ลูกน้องเห็นหน้าก็คงกระไรอยู่ จริงไหมครับ

อ้าว แล้วถ้าเพื่อนคุณศิลป์มาถึงละค่ะ เขาไม่เห็นคุณศิลป์ เขาไม่ว่าอะไรหรือค่ะ

ช่างมันเถอะครับ มันไม่รีบร้อน งอนตุบป่อง หนีผมกลับไปก่อนหรอก อีกอย่าง ผมว่ามันคงมีเรื่องต้องจัดการก่อนที่จะเจอผม เขายิ้มแล้วเดินนำเข้าไป นภลรรณมองตามอย่างงงๆกับคำพูด ก่อนจะส่ายหน้าเมื่อคิดได้ว่าไม่ใช่เรื่องของตน แล้วเดินตามเขาเข้าไป 

 

เกือบสองทุ่มแล้วเมื่อตอนที่พยูนกับอนุชน้องสาวเข้ามาในร้าน โชคดีที่ลูกค้าเริ่มบางตา จึงหาที่นั่งได้ง่าย สองสาวเลือกที่นั่งปลอดโปร่งโล่งสบาย คือหน้าร้านที่ติดกับกระจกใส ครั้งเห็นดารกาเดินเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม สองสาวก็หัวเราะร่าทันที

นึกว่ายูนกับนุชจะไม่มาหรือ แหม พอเห็นเราสองคน ยิ้มหน้าบานเชียว

อ้าว ยูนก็ หนูนาไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย... แล้วสาวน้อยก็ทำท่าคิด ก่อนพูดต่อไปว่า

อันที่จริงก็คิดว่า ยูนกับนุชจะยอมพลาดหรือ ร้านอาหารที่มีโปรโมชั่นพิเศษๆ อย่างนี้ ไม่มีทางเสียหรอก แล้วสามสาวก็ร่วมกันหัวเราะเสียงดังอย่างถูกอกถูกใจ

แหม อย่างนี้สิถึงจะเรียกว่ารักกันจริง รู้ใจกันขนาดนี้

สองสาวสั่งอาหารแล้ว แต่เพราะตอนนี้ดารกาทำหน้าที่เป็นพนักงานของร้าน จึงไม่สามารถนั่งคุยกับพยูนและอนุชได้ ทั้งสองเข้าใจ และไม่ได้ว่าอะไร ความจริงแล้วพยูนและอนุชมาเพื่อให้กำลังใจดารกามากกว่า แค่มาเห็นว่าเพื่อนมีความสุขและสามารถอยู่กับสังคมของคนที่นี่ได้ หล่อนก็พอใจแล้ว

กำลังเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะอาหาร สาวน้อยเก็บแก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะวางลงบนถาดที่ถือไว้อีกข้างหนึ่ง  มืออีกข้างหนึ่งก็เช็ดถูโต๊ะอย่างขะมักเขม้น ครั้นเห็นว่าโต๊ะสะอาดพอแล้ว ก็หมุนตัวอย่างเร็ว ไม่ทันมองจึงชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง

อุ้ย!” ดารการ้องตกใจ  จากแรงกระแทกทำให้ตัวเธอถลาไปด้านหลัง เกือบจะล้มหงายหลังไปแล้วถ้าไม่มีมือใหญ่ของใครบางคนคว้าจับเอาไว้ ยังไม่ทันจะได้หายใจให้ให้ทั่วท้อง ถาดแก้วน้ำที่ถือไว้ก็เอียงถลา สาวน้อยรีบคว้าไว้แต่ยังไม่ทันเท่ามือใหญ่ของใครคนนั้นที่ละจากต้นแขนคว้าจับ ได้ทันท่วงที

ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า จากระดับสายตาแค่อกเสื้อ เห็นเขาถือถาดแก้วน้ำไว้ในมือ สาวน้อยเงยหน้ามอง สบกับดวงตาคมที่จ้องมองอยู่ เขายิ้มให้อย่างผู้ใหญ่ใจดี

ขอบคุณค่ะ สาวน้อยยกมือไหว้ขอบคุณ  

ไม่เป็นไรครับ

 

ดารการับถาดแก้วน้ำคืนจากเขา ได้ยินเสียงเขาหัวเราะ หึๆ แล้วเดินจากไป สาวน้อยถอนหายใจพรู  มือไม้ยังสั่นๆกับเหตุการณ์เมื่อครู่ คิดในใจว่าจะเป็นอย่างไรถ้าการทำงานในวันแรกก็ดันไปทำข้าวของเสียหาย  แล้วยังจะเดินชนลูกค้าอีก ดีแค่ไหนที่ 'น้าคนนั้น' ไม่เอาเรื่องแถมยังช่วยเธอไว้อีกต่างหาก 


'น้าคนนั้น' เดินผิวปากอารมณ์ดีไปหาหญิงสาวคนหนึ่ง ที่นั่งหน้าตายิ้มแย้มอวดฟันขาวผิดกับเมื่อครู่ที่นั่งหน้าตูมเพราะรู้สึก เบื่อกับที่ต้องรอ เขาเห็นเธอยิ้มให้แต่ในใจชายหนุ่มกลับคิดว่า รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

รอนานไหมครับ อณินศ์ยิ้มให้อีกครั้ง ถามอย่างไม่ใคร่สนใจฟังคำตอบ ถามแบบพอเป็นมารยาท

ไม่นานหรอกค่ะ ฟางก็เพิ่งมาเหมือนกัน เธอว่า แต่คนที่ฟังคำตอบกลับมองแก้วน้ำส้ม ที่ถูกดื่มไปจนเกลี้ยงแก้ว

อณินศ์ไม่พูดอะไร เขายังคงนั่งมองหญิงสาวอย่างเงียบๆ ยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้าง เอนพิงพนักด้านหลัง ยกมือขึ้นกอดอก ใช้นิ้วมือไล่ไปตามแนวคาง สายตามองไปทั่วร้าน ไม่สนใจหญิงสาวสวยตรงหน้า และเป็นหล่อนเองที่ทนไม่ได้ จึงเริ่มต้นพูดก่อน

คุณณินไม่สั่งอะไรหน่อยเหรอคะ มาเหนื่อยๆ เอาน้ำเย็นๆสักแก้ว หรือจะให้ฟางสั่งอาหารเลยดีไหมคะ เธอยิ้ม พูดประจบประแจง

ตามสบายเลยครับถ้าคุณหิว
         “ ฟางว่าให้คุณณินช่วยแนะนำอาหารดีกว่าค่ะ เพราะร้านนี้คุณณินเป็นคนนัดฟางมา แสดงว่าจะต้องเคยมาทานแล้ว คุณณินช่วยดูให้ฟางหน่อยสิคะว่าอะไรอร่อย หญิงสาวยิ้มหวาน กระพริบตาพริบๆส่งสายตาให้เขาจนขนตาปลอมงอนเด้งไปมา

 ชายหนุ่มยิ้มรับคำ ยอมตามใจสาวตรงหน้าคว้าเมนูขึ้นมาและเรียกสั่งกับพนักงานที่เข้ามารับออเดอร์

 อาหารตามที่สั่งถูกนำมาเรียงวางไว้ตรงหน้ภายในไม่ถึงสิบห้านาทีา ชายหนุ่มและหญิงสาวเลือกที่จะนั่งกินกันอย่างเงียบๆมีบ้างที่หญิงสาวรู้สึกอึดอัด จึงชวนคุย

คุณป้าคุณณินบอกว่าคุณณินเพิ่งกลับจากพักผ่อน คุณณินไปเที่ยวที่ไหนหรอคะ อันที่จริงเมืองไทยก็ไม่ค่อยมีที่เที่ยวสวยๆ คุณณินน่าจะไปต่างประเทศ ให้ฟางแนะนำนะคะ ฟางแนะนำเวนิชค่ะ  ที่นั่นฟางเคยไปเมื่อปีที่แล้ว สวยมากเลยค่ะ

ผมชอบเดินป่าครับ ไม่ชอบหรอกนะ อะไรที่เป็นของสวยๆงามๆแต่ไม่ธรรมชาติ

โอ้ย ฟางไม่เห็นจะชอบเลยค่ะ เดินป่าอะไรแบบนั้น เหนื่อยจะตาย เนื้อตัวก็มอมแมม สู่เดินเล่นอยู่ในห้างดูของสวยๆงามๆ สบายกว่ากันเยอะ พอพูดไปแล้วถึงนึกขึ้นได้แม่สั่งว่าให้ 'เอาใจ' เยอะๆ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องใหม่

คุณณินชอบเที่ยวเทคไหมคะ ฟางล่ะช้อบชอบ ได้ไปเต้นๆ ดิ้นๆ มันส์สุดๆไปเลย แล้วเธอก็เล่าเรื่องของตัวเอง สิ่งที่ชอบ สิ่งที่อยากทำ ของที่อยากได้ ตลอดจนเรื่องนินทาสาวไฮโซคนนั้น หนุ่มไฮโซคนนี้ เกลียดคนนั้น ชอบคนนี้ จนไม่สังเกตเลยว่าสีหน้าของอณินศ์เปลี่ยนไป

 ชายหนุ่มรวบช้อน เขาจ้องมองหญิงสาวสวยตรงหน้า หรี่ตามองดวงหน้าสวยๆที่กำลังใส่อารมณ์ มองริมฝีปากสีสดที่พูดแจ้วๆ มองดวงตายาวรีที่ควรจะดูสดใสตามวัยแต่กลับถูกซ่อนปิดไว้ภายใต้แพขนตาปลอมที่ให้อย่างไรเขาก็นึกไม่ออกว่าพวกผู้หญิงจะมองเห็นชัดไหมในเมื่อมันทั้งยาวและหนาขนาดนี้

นี่คุณฟาง แล้วในที่สุดความอดทนก็หมดลง เอาจริงๆ นะ วันนี้เราก็เสียเวลาอยู่มาก ที่จะต้องมานั่งทำความรู้จักกันทั้งๆที่คุณกับผมก็ไม่เคยคิดที่จะสานสัมพันธ์กันสักนิด  เรามาเจอกันเพราะอะไร คุณรู้อยู่แก่ใจ ที่สำคัญผู้หญิงสวยอย่างคุณไม่สนใจผู้ชายอย่างผมหร้อก ดูได้จากสิ่งคุณพูด คุณชอบ ดูคุณสิแต่งตัวสวยๆ แทนที่จะได้มานั่งกินข้าวกับชายหนุ่มมาดดีสักคน ไหงต้องมานั่งติดแหงกอยู่กับผู้ชายอย่างผมได้

อณินศ์เปลี่ยนท่าเป็นนั่งกอดอก

เท่าที่เล่ามา ความชอบของเราสองคนแทบจะไม่เหมือนกันเลยนะครับคุณผู้หญิง เราเหมือนอยู่คนละโลก หรืออาจคนละกาแลคซี่ ผมไม่พิสมัยความงามจอมปลอม ไม่รู้จักสาวไฮโซหรือหนุ่มไฮโซคนไหนที่คุณพูดมา และผมไม่ใคร่จะสนใจเรื่องของเขา อณินศ์ยังเสริมต่ออีกว่า

คงมีสิ่งเดียวเท่านั้นทีเราเหมือนกันคือ ถูกญาติผู้ใหญ่ที่หวังดีอยากให้เราได้รู้จักกัน ได้เรียนรู้กันและบางที่อาจได้คนที่ถูกใจ...เอ่อ ของพวกท่าน แต่ให้ตายเถอะ ผมไม่ชอบคุณ จริงๆนะ

เท่านั้นเหละ เสียงกรีดร้องสุดเสียงก็ดังแผดออกมาจากหญิงสาว ใบหน้าเธอแดงก่ำ ชี้หน้าร้องกรี๊ดๆจนชายหนุ่มต้องเอามือปิดหู ผู้คนในร้านต่างมองมาเป็นตาเดียว พร้อมๆกับที่ศิลป์และนภลรรณวิ่งออกมาจากหลังร้านพอดี เจ้าของร้านหนุ่มกุมขมับ รีบเดินมาที่โต๊ะต้นเรื่องทันที

ขอโทษเถอะครับคุณผู้หญิง มีอะไรกันหรือเปล่าครับ ผมพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหม

ไม่! หญิงสาวตวาด ก่อนจะหันไปหาผู้ชายที่นั่งยิ้มๆ อย่างไม่เดือดร้อนแม้แต่น้อย

นึกว่าฉันพิศวาสคุณนักหรือไง ก็อย่างที่คุณว่าถ้าไม่ใช่เพราะแม่ฉันบังคับให้มา คนอย่างฉันไม่มีวันลดตัวมาหาคุณหรอก เชอะ!  ผู้ชายอะไร แต่งตัวก็เสล่อ หน้าตาก็สกปรก รุงรัง ไม่น่าสนใจสักนิด อ้อ มีดีอย่างเดียวคือรวย!  แต่ไม่ไหวหรอกนะ ต่อให้รวยแค่ไหนถ้าภายนอกดูไม่ได้ขนาดนี้ ให้ฟรีฉันก็ไม่เอา คนอย่างฉันหาได้ที่มันมีดีทั้งภายนอกและภายในย่ะ เชอะ!” แล้วเจ้าหล่อนก็คว้ากระเป๋าเดินฉับๆออกไป ไม่สนใจสายตากับเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนในร้าน

อณินศ์มองตามจนเธอรับสายตาไปแล้ว เขาหัวเราะ ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของสาวเจ้าแม้แต่น้อย ครั้นแหงนหน้ามองคนที่ยืนค้ำเอวอยู่ตรงหน้า ก็ยิ้มปากแทบฉีก

ขอโทษนะครับ คุณเจ้าของร้านที่สร้างความเดือดร้อนให้ จนบรรดาลูกค้าคนอื่นๆตกอกตกใจ แต่เชื่อเถอะครับ พวกเขาจะจำการบริการที่แสนวิเศษของคุณและเพิ่มอีกนิดหน่อยคือการแสดงโชว์ห่วยของผมในวันนี้ด้วยเท่านั้นเอง

ศิลป์จ้องมองอย่างกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อลูกค้ารายนี้ ชายหนุ่มทำเสียงฮึมๆในลำคอ ก่อนจะนั่งลงตรงข้าม ยกมือขึ้นขยี้ศีรษะอย่างไม่กลัวเสียทรง

ฉันน่าจะรู้ และจำใส่สมองเอาไว้บ้างว่า คนอย่างแกไม่เคยหรอกว่าจะพูดกับผู้หญิงที่ป้าหามาให้แบบดีๆสักครั้ง แล้วนี่ทำไมแกต้องมาเลือกสถานที่ ที่เป็นร้านของฉันด้วย แถมยังต้องเป็นวันนี้ด้วยวะ หึ ไอ้คุณณิน! ”  

ไม่นึกไง ร้านแกสะดวกต่อการให้เชือดสุดๆ

ถ้าเบื่อดูตัว แกก็รีบหาใครสักคน แต่งงานด้วยสักทีซี่ ลอยไปลอยมาเป็นพ่อพวงมาลัยอยู่ได้ แล้วเมื่อไหร่คุณป้าของแกจะเลิกหาคู่ให้เล่า

น้อยๆหน่อยเถอะ บอกฉันหาคู่ แล้วตัวแกเล่า บอกเจ้าตัวเขาไปหรือยังว่าแอบชอบอยู่หน่ะ หึ ไอ้คุณศิลป์ อณินศ์หันไปมองนภลรรณ หญิงสาวผู้กุมหัวใจเพื่อนรักของเขาอย่างไม่รู้ตัว

ว๊ะ เบาๆหน่อยซี่ พูดดังเดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก

ทำตัวเป็นพ่อยอดชายขี้อายเกินนางรจนา ระวังเถอะจะถูกหมาคาบไปแดกแล้วจะหาว่าไม่เตือน

ช่ะ อย่างน้อยข้าก็มีเป้าหมายโว้ย ไม่เหมือนเอ็ง  ลอยไปลอยมาเป็นว่าเล่นไม่เห็นจะควงสาวสักคน อายุก็ปูนนี้แล้ว สมแล้วที่ป้าจะเป็นห่วง กลัวหลานชายจะขึ้นคาน พอหนังยาน ท้องป่องแล้วจะไม่มีคนเอา ต้องรีบหา มอ-สระเอีย-  เมียให้!

อย่ามาว่าข้านะ ข้าเพิ่งจะสามสิบสอง เขาว่ากำลังดี

ดีกับอะไรล่ะหือ? ถ้าดีพอที่จะสร้างครอบครัวก็สร้างได้แล้ว อีกหน่อยจะแก่มีลูกไม่ทันใช้ แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือนเหมือนกัน”  ศิลป์มองสารรูปของเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

                   “ แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะตัดผมตัดเผ้าให้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างวะ ไอ้ณิน หนวดเครารกรุงรัง เหมือนคนป่าไม่มีผิด สมแล้วที่ผู้หญิงเขาไม่สน แถมยังโดนด่ากลับมาอีก เจ็บไหมละหือ  แกเพิ่งกลับจากเมืองนอกนะเว้ย ไม่ใช่นอกเมือง สารรูปอย่างกับกุ๊ยข้างถนนอย่างนี้ใครจะไปเชื่อวะว่าเรียนจบจากเมืองนอก เมืองนา

อณินศ์หัวเราะ เขายกมือขึ้นลูบหนวดเคราไปมา

แกนี่ชักจะเหมือนป้าฉันเข้าไปทุกวัน จุกจิกจู้จี้บ่นเรื่องของฉันแทบจะสามมื้อหลังอาหาร นี่ขนาดออกมาอยู่คอนโดโดดๆ ป้ายังไม่วายตามมาหาเรื่อง ไม่บ่นเรื่องความซกมกของฉัน ก็ต้องบ่นว่าเมื่อไหร่จะเข้าทำงาน หรือหนักๆเข้าหน่อยก็เรื่องแต่งงาน ไอ้เรื่องหลังนี้แทบจะร้องไห้อ้อนวอนกันเลยทีเดียว

ใครบอกให้คุณชายเกิดเป็นทายาทเพียงคนเดียวของบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยี ละคร้าบบ ก็ต้องถูกเร่งผลิตทายาทแบบนี้เหละ เกิดแกตายขึ้นมา ตระกูลชยางกูลยังไม่มีทายาทสืบสกุลจะทำยังไง ล่มจม ล่มจมคร้าบบ 

อณินศ์หัวเราะเหอๆ ไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดเพื่อน สองหนุ่มนั่งคุยกันได้ไม่นาน พวกเขาก็พากันลุกขึ้น ศิลป์เดินตรงไปหยั่งเคาร์เตอร์ที่นภลรรณกำลังนั่งอยู่ ชายหนุ่มบอกลาเพราะเพื่อนที่นัดไว้มาแล้ว พูดคุยกันอีกนิดหน่อย ไม่ลืมบอกให้พนักงานทุกคนตั้งใจทำงาน ก่อนจะเดินออกไปพร้อมร่างสูงใหญ่ของอีกคน

 

ฉากเมื่อกี้ ยูนแทบจะหัวใจวาย เขากรี๊ดดังจริงๆนะ พยูนที่กำลังนั่งดื่มน้ำหลังจากที่สองสาวทานอาหารเสร็จและเตรียมตัวจะเช็คบิล โดยคนที่เช็คบิลก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ดารากานั่นเอง

อืม

แหม น่าเสียดายได้ยินเสียงกรี๊ดชัดเจน แต่ตอนหล่อนแว้ดๆ กลับได้ยินไม่ชัดซะนี่ อยากรู้อ่ะ เขามีเรื่องอะไรกัน

หือ ยูนนิ ไม่ใช่เรื่องของเรานะ

รู้จ้าๆ แต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้อ่ะ โอ้ย พรุ่งนี้มีเรื่องเมาท์อีกแล้วยูนเอ๋ยดารกาอดย่นจมูกไม่ได้ สาวน้อยส่งสายตาปรามแกมขำขัน  

เก็บเงินและสองสาวออกไปแล้ว ร้านกำลังจะปิดลง ครั้นพอไม่มีลูกค้า บรรดาพี่ๆก็จับกลุ่มเมาท์กันถึงการทำงานของวันนี้ และเรื่องทอล์กออฟเดอร์ทาวส์ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของชายหนุ่มปริศนาที่ดูจะ รู้จักมักจี่กับเจ้านายของพวกเขาเป็นอย่างดี

วีรกรรมของเขาและเธอที่สร้างไว้ ก็ดูจะเป็นที่โจทย์ขานของบรรดาพี่ๆที่ทำงานไปอีกหลายวัน 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
สามีที่รัก ตอนที่ 2 : สามี 2 ...100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3240 , โพส : 15 , Rating : 101 / 21 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#15 : ความคิดเห็นที่ 244
ฮามากตรงที่ เรียกว่า "น้าคนนั้น"แม่เจ้า5555555555555
Name : babeYWine9927< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ babeYWine9927 [ IP : 110.168.110.107 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2556 / 19:42

#14 : ความคิดเห็นที่ 235
เราชอบผู้ชายอายุ 32 ที่สุดเลย ...
Name : ศิลานิรันดร์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ศิลานิรันดร์ [ IP : 110.49.232.181 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 11:49


#13 : ความคิดเห็นที่ 233
มาอัพอีกเยอะๆนะคะไรเตอร์ รออยู่ค่ะ สู้ๆเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ 



PS.  "Life is like a box of choclates" ชีวิตก็เหมือนกล่องใส่ชอกโกแลตที่มีหลากหลายสีสันและรสชาติ...
Name : Fuengfahrainbow< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fuengfahrainbow [ IP : 178.24.3.70 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2556 / 18:11

#12 : ความคิดเห็นที่ 232
น่าอ่านเหมือนเดิมเลย
Name : ป้าหัวฟู [ IP : 125.26.92.164 ]
Email / Msn: -
วันที่: 22 เมษายน 2556 / 13:47

#11 : ความคิดเห็นที่ 226
รออ่านนะคะ ชอบเนื้อหาที่อัพครั้งแรกก็น่ารักดีนะคะอยากอ่านแบบน่ารักๆหวานๆบ้างเดียวนี้มีนิยายแบบตบจูบแย่งชิ่งแก้แค้นเยอะมาก..รอลุ้นนะ สู้ๆค่ะไรเตอร์เอาแบบเก่าก็ได้นะคะ สนุกดีค่ะพระเอกน่ารักจะตาย ชอบมากอบอุ่นดีค่ะ...
PS.  "Life is like a box of choclates" ชีวิตก็เหมือนกล่องใส่ชอกโกแลตที่มีหลากหลายสีสันและรสชาติ...
Name : Fuengfahrainbow< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fuengfahrainbow [ IP : 188.192.62.154 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2556 / 06:31

#10 : ความคิดเห็นที่ 225
รอติดตามต่่อค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ
PS.  
Name : pimpim< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpim [ IP : 61.90.123.208 ]
Email / Msn: kitisarn_wallapa(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 19:58

#9 : ความคิดเห็นที่ 224
เห็นด้วยกับคุณอัคค่ะ
เราชอบให้ไรเตอร์เดินเรื่องตามพลอตที่ตั้งใจไว้มากกว่าค่ะ
ยังไงโทนเรื่องคงอบอุ่นอยู่แล้วล่ะเนอะ สู้ๆๆๆนะคะ
รอออ่านและเป็นกำลังใจให้ค่ะ
Name : violinette< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ violinette [ IP : 58.8.186.155 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2556 / 23:57

#8 : ความคิดเห็นที่ 209
นางเอกเป็นเด็กดีเหมือนหนูรักเลยค่ะ วาหวังว่าเรื่องไม่บีบรัดทดแบบหนูรักนะคะ...แต่ก้อชอบอ่านแบบเศร้าๆบีบๆอารมณ์นะคะ 555+ สู้ๆค่ะ

PS.  "Life is like a box of choclates" ชีวิตก็เหมือนกล่องใส่ชอกโกแลตที่มีหลากหลายสีสันและรสชาติ...
Name : Fuengfahrainbow..< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fuengfahrainbow.. [ IP : 188.192.64.22 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2555 / 07:40

#7 : ความคิดเห็นที่ 114
>_< เรียกพระเอกซะ น้า 555 ยังดีกว่าเรียกลุงเนอะ 555

PS.  ฝากอ่านนิยายเราด้วยนะ^_^เงาหลง...รัตติกาล - http://writer.dek-d.com/poppy124/writer/view.php?id=579601
Name : AriCha/อริฌา...< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AriCha/อริฌา... [ IP : 113.53.237.202 ]
Email / Msn: aricha_writer(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2555 / 13:26

#6 : ความคิดเห็นที่ 109
ก๊ากกกกกกกกกก น้าคนนั้น ฮามาก
Name : ปลื้มใจ [ IP : 171.4.110.56 ]
Email / Msn: nanakae(แอท)yahoo.com
วันที่: 3 กรกฎาคม 2555 / 09:25

#5 : ความคิดเห็นที่ 42
ดารกาเรียกอณิณว่าน้าเชียวเหรอเนี้ย 555+
จะว่าไปก็นึกสภาพไม่ออกน่ะ ลูกทายาทนักธุรกิจดัง เซ่อ ผมยาว ไว้หนวด ชอบเดินป่า
Name : g0pN [ IP : 180.180.72.135 ]
Email / Msn: -
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 12:10

#4 : ความคิดเห็นที่ 23
 รอติดตามต่อค่ะ ช่างเป็นผู้ชายที่พูดตรงจริงจริง ชอบ ค่ะ ชอบ
PS.  แบ่งปันความสุข จะได้มีความสุขด้วย สบายใจจัง
Name : pimpimwall< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pimpimwall [ IP : 58.11.57.1 ]
Email / Msn: kitisarn_wallapa(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 16:25

#3 : ความคิดเห็นที่ 15
พระเอกถูกใจ 555+
Name : Aown [ IP : 171.96.26.85 ]
Email / Msn: -
วันที่: 9 เมษายน 2555 / 22:04

#2 : ความคิดเห็นที่ 10
พระเอกเราใช้ได้เลยสุดๆไปเลย
Name : เมเปิ้ล [ IP : 115.87.140.59 ]
Email / Msn: -
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 11:38

#1 : ความคิดเห็นที่ 8
แค่อ่านคำโปรยกับเนื้อเรื่องที่ลงก็น่าติดตามมากค่ะ
PS.  ~~ เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่ท้อ เพราะรู้ว่าสิ่งที่รอไม่ไกลเกินฝัน ~~
Name : nidka< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nidka [ IP : 101.108.75.137 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 23:22

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android