สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

สิเน่หาราตรี [นิยายชุด ต้องมนตร์มาเฟีย]

ตอนที่ 2 : Night of Love ♞ 01 Can’t Pretend


     อัพเดท 22 มี.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: มิรา, ม่านโมรี, mu_mu_jung, Love, Drama, Romance, Zypnotize , Mafia
ผู้แต่ง : mu_mu_jung / มิรา / ม่านโมรี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mu_mu_jung / มิรา / ม่านโมรี
My.iD: http://my.dek-d.com/mu_mu_jung
< Review/Vote > Rating : 96% [ 18 mem(s) ]
This month views : 872 Overall : 128,512
2,489 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1061 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
สิเน่หาราตรี [นิยายชุด ต้องมนตร์มาเฟีย] ตอนที่ 2 : Night of Love ♞ 01 Can’t Pretend , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19448 , โพส : 212 , Rating : 549 / 111 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


http://25.media.tumblr.com/c88df1016f6a903ba0793feb87a42004/tumblr_mv6re60SZU1qbetfwo1_500.png

Night of Love 01

Can’t Pretend

 

          มณฑาเทวีวิ่งเข้าห้องพักได้ก็ล็อกประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา หัวใจเต้นแรงเหมือนมันไม่เคยเต้น หัวใจก็สั่นรัว ยกมือกอดตัวเองเอาไว้แน่น ทั้งอายทั้งกลัวจนลนลานหนีเข้าไปซ่อนอยู่ในห้องน้ำ และนาทีนั้นก็ได้เห็นว่าใบหน้าของตัวเองแดงก่ำมากแค่ไหน

            มือเล็กยกวางทาบที่อกข้างซ้าย สัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่ทำให้ทรมานเหลือเกิน

            โอดอล์ฟคนนั้น

          เขาช่างหยาบช้าและสารเลวมากเหลือเกินที่ข่มขู่คนที่ไม่มีทางสู้อย่างเธอได้ลงคอ

          หมาป่า ราวกับว่าคนคนนั้นคือหมาป่าที่หิวกระหาย เมื่อเห็นเหยื่อก็ติดตามไล่ล่าไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และเฝ้ารอจนกระทั่งเหยื่อที่หมายตาอ่อนแรงจากนั้นก็จัดการกลืนกินไม่เหลือเศษซาก

            ทำไมจะไม่รู้ไม่แน่ใจ ยังไงก็มองสายตาของเขาออก มันบอกว่าเขากำลังเห็นเธอเป็นเหยื่อที่ไร้ทางสู้ จะหลบหนีไปทางไหนก็ไม่ได้

            แต่เขามองมาหัวใจก็เหมือนจะหลุดปลิวหายไปกับสายลมเสียแล้ว

            เขาสั่ง มองมา คุกคาม ไม่ว่าจะทางแววตาหรือว่าคำพูดของเขาเอง

            ชายหนุ่มบอกให้ถอดสไบให้ ไม่อย่างนั้นเขาจะถอดเข็มขัดเงินของเธอ ผู้ชายคนนั้นเป็นบ้าไปแล้วหรือไร ถึงได้มาหื่นใส่คนที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันเป็นครั้งแรกแบบนี้น่ะ

            คิดแล้วก็ทั้งกลัวทั้งอายจนน้ำตาไหล สุดท้ายด้วยความที่กลัวมากกว่าอะไรทั้งนั้นทำให้เธอต้องค่อยๆ ถอดสไบออกและหันหลังให้ ดึงเอาสไบผ้าไหมที่เป็นชั้นล่างส่งให้เขาไป จากนั้นก็พันสไบจับจีบลวกๆ ก่อนจะวิ่งหนีมาแบบนี้

            ไม่รู้หรอกนะว่าเขามองมาด้วยสายตาแบบนั้น แต่ที่รู้เธออายมากเหลือเกิน อายจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจำต้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องน้ำแล้วก็ยกมือปิดหน้าปิดตาของตัวเองเอาไว้

            นัยน์ตาสีแปลกคู่นั้นคงจ้องมองแผ่นหลังของเธอและคงเห็นหน้าอกของเธอด้วย แล้วเขาเอาสไบไปทำไมกัน

            คำถามมากมายพาให้หัวใจของมณฑาเทวีแทบจะระเบิด เธอยกมือทึ้งผมที่เกล้าขึ้นไว้อย่างประณีตจนมันหลุดลุ่ยไปหมด เหงื่อเม็ดเล็กละเอียดที่ไม่รู้ว่ามาจากไหลผุดซึมตามผิวกายขาวๆ จนรู้สึกเหนอะหนะเล็กน้อย ทั้งที่อากาศเย็นขนาดนี้แต่ยังเหงื่อออกได้ คิดแล้วก็เหมือนจะบ้าตายให้รู้แล้วรู้รอดไป

            “มณ! มณอยู่ที่นี่หรือเปล่า”

            เสียงเรียกจากข้างนอกช่วยรั้งสติของมณฑาเทวีกลับคืนมา หลังจากที่มันปลิวหายกระจัดกระจายไปกับความคิดที่มีแต่โอดอล์ฟคนเดียวเท่านั้น

            “มณ!

            “อยู่ค่ะ” มณฑาเทวีตอบ แล้วก็ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง เห็นเสื้อคลุมในห้องน้ำก็คิดได้ว่าตัวเองจะพูดอะไรต่อไปดี

            “มณรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะเลยขอกลับออกมาก่อน ตอนนี้กำลังจะอาบน้ำ” เสียงหวานตะโกนตอบ ปณาลีที่เดินตามหาก็สบายใจขึ้น จากที่สงสัยกังวลว่าสาวน้อยหายไปไหนกันแน่

            “พี่ไม่เห็นเราน่ะเลยมาตาม

            “ไม่มีอะไรค่ะพี่ปลาไม่ต้องห่วงนะคะ มณรู้สึกเหมือนจะมีไข้หน่อยๆ น่ะค่ะเลยว่าจะนอนพัก พี่จะกลับไปที่งานเลี้ยงก็ไม่เป็นไรนะคะ” ว่าพลางปลดสไบออกจากตัว ผิวกายขาวเนียนเหมือนกระเบื้องเคลือบบัดนี้แดงเรื่อด้วยเลือดสาว

            มณฑาเทวีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่านัยน์ตาของตนเองจะหยาดเยิ้มได้มากขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าและแววตาล้วนฉ่ำหวานด้วยฤทธิ์อารมณ์บางอย่างที่เพิ่งรู้ว่ามันซุกซ่อนอยู่ในหัวใจและร่างกาย

            “มณจะนอนพักแล้วใช่ไหม”

            “ค่ะ มณรู้สึกปวดหัวน่ะค่ะ” เธอตอบ จากนั้นก็ปลดเข็มขัดเงินออก เผยร่างบางที่เย้ายวนของอิสตรีตรงหน้า

            หากว่าโอดอล์ฟเห็น เขาจะรู้สึกยังไงนะ

            ถามตัวเองและสะดุ้งเอง รีบยกมือตบแก้มเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืนมาหลังจากที่มันเอาแต่วนเวียนคิดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นอยู่ร่ำไป

            “งั้นพี่แวะไปที่งานต่อนะ”

            “ค่ะมณฑาเทวีตอบอย่างเหม่อลอย รอจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวห่างออกไปและตามด้วยเสียงปิดประตูจึงหลับตาลง

            และขนาดว่าปิดตาแน่นก็ยังมองเห็นแววตาของหมาป่าตัวร้ายคนนั้นไม่หยุด จนคนตัวเล็กร้องไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ

            “ไปซะ และอย่ากลับเข้ามาในหัวของฉันอีกโอดอล์ฟ!

 

            “เขาว่ากันว่าแฝดมักจะเหมือนกัน แต่ไม่คิดนะว่าจะเหมือนกันขนาดนี้” ช่างจัดดอกไม้หยิบยกเรื่องของโอดอล์ฟขึ้นมาคุยอีกครั้งระหว่างที่อยู่ในเวลาทำงาน

            และหนึ่งในช่างจัดดอกไม้อย่างมณฑาเทวีก็สะดุ้งเพราะเอาแต่ก้มหน้าก้มตาร้อยพวงมาลัยเงียบๆ ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น จึงได้เห็นร่างสูงใหญ่ของโอดอล์ฟและรานอฟยืนเคียงข้างกันและคุยกับทีมผู้กำกับหนังอย่างเคร่งเครียด มองดูเผินๆ ทั้งสองคนเหมือนกันจนแทบจะแยกไม่ออก ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

            สายตาของมณฑาเทวีพยายามมองสองคนนั้นแต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าใครเป็นใคร อดใจสั่นไหวกับเหตุการณ์เมื่อวานตอนค่ำที่โอดอล์ฟปล้นชิงเอาสไบของตัวเองไปหน้าตาเฉย

            “คนพี่คุณโอดอล์ฟนะ คนน้องรานอฟ ชื่อแปลว่าหมาป่าทั้งคู่เลย เป็นลูกครึ่งที่แทบไม่เหมือนลูกครึ่งเลยว่าไหม” สาวๆ ต่างพูดคุยกันอย่างออกรส มีเพียงมณฑาเทวีที่ก้มหน้าตามเดิมเงียบกริบไม่พูดจา

            “แต่เห็นว่าหน้าหวานๆ ได้มาจากแม่ที่เป็นคนไทยน่ะ พูดไทยก็ชัดมากด้วย”

            ใช่ ขนาดคำว่าสไบกับเข็มขัดเงินเขายังรู้จักเลย มณฑาเทวีตอบกลุ่มเพื่อนอยู่ในใจ และอดชำเลืองมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นอีกครั้งไม่ได้

            พวกเขาเป็นคนที่มีอิทธิพล ไม่เหมือนกับเธอที่เป็นฝุ่นผง ไม่เข้าใจว่าโอดอล์ฟจะมาวอแววุ่นวายกับเธอทำไม ในเมื่อรูปร่างหน้าตาฐานะอย่างเขาหาผู้หญิงได้ง่ายดายเพียงแค่กระดิกนิ้วอยู่แล้ว

            ในพลันนั้นร่างบางก็สะดุ้งเมื่อเห็นสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองมา ต้องก้มหน้างุดอีกครั้ง หัวใจเจ้ากรรมมันเต้นแรง นึกอยากกลับบ้านแต่งานยังไม่เสร็จ และไม่รู้เลยว่าจะถูกกลั่นแกล้งรังแกมากกว่านี้ด้วยหรือเปล่า

            “สาวๆ ไม่ต้องจัดดอกไม้แล้วนะ เดี๋ยวเอาที่ทำเสร็จแล้วเข้าตู้แช่ไว้แล้วก็แยกย้ายกันไปพักได้เลย” สาวสวยที่เป็นผู้ประสานงานเดิมมาบอกกับกลุ่มนักจัดดอกไม้ที่ทำงานกันเงียบๆ ฉุดให้หน้าหวานของมณฑาเทวีเงยมองคนพูดและส่งยิ้มให้อย่างบางเบา

            คนที่ดีใจที่สุดเห็นจะเป็นมณฑาเทวีที่ไม่ต้องทนกับความอึดอัดพวกนี้อีก เธอร้อยพวงมาลัยเสร็จพอดีแล้วก็จัดการช่วยคนอื่นเก็บกวาดเศษดอกไม้และใบตองทิ้ง อดเสียดายดอกไม้บางส่วนที่ทำพานและกรองมาลัยแล้วแต่ไม่ได้ใช้ไม่น้อยเลย

            เพราะว่านางเอกคนสวยเกิดวีนแหลกเรื่องเยอะหนีไปดื้อๆ ทั้งกองถ่ายเลยเหมือนใบ้กินเป็นนาน กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างลงตัวก็กินเวลาอยู่นานและต้องสั่งเอาดอกไม้จากเมืองไทยขึ้นเครื่องมาจำนวนมาก คนที่รักดอกไม้อย่างมณฑาเทวีก็อดเสียใจไม่ได้ที่มันเหี่ยวเฉาอย่างไร้ความหมายโดยที่ไม่ทันได้ทำอะไรเลย

            มณฑาเทวีเดินตามหลังคนอื่น จัดการเก็บดอกไม้เข้าตู้แช่ขนาดใหญ่ก่อนจะเดินตามหลังกลุ่มคณะอย่างเงียบๆ ไม่พูดสุงสิงกับใครเช่นเคย อยากกลับบ้านแต่งานต้องมาล่าช้าเอาแบบนี้ก็ห่อเหี่ยวไม่ร่าเริง และท่าทางของคนตัวเล็กก็อยู่ในสายตาของใครบางคนตลอดเวลา

            “นายมองอะไร” รานอฟเอ่ยถามพี่ชายเมื่อเห็นว่าโอดอล์ฟยิ้มเกลื่อนผิดวิสัยคนเจ้าอารมณ์เหลือเกิน

            ผู้เป็นพี่สบตากับน้องแล้วก็ยกยิ้มที่มุมปาก ไม่ตอบอะไร สร้างความหงุดหงิดสงสัยให้กับรานอฟเป็นอย่างมาก

            “อย่ามายิ้มแบบนี้ มันรู้สึกเหมือนนายกำลังท้าชน ไหนบอกว่างานที่นี่น่าเบื่อ แต่ฉันเห็นนายเอาแต่ยิ้มหลอนๆ แบบนี้มาหลายวันแล้วนะ แถมเมื่อวานเอาสไบมากอดๆ จูบๆ อยู่ได้ ของสาวคนไหนวะ

            จำได้ว่าเมื่อวานมีผู้หญิงวิ่งออกมาจากห้องน้ำดูเหมือนหล่อนจะร้องไห้ด้วย แต่เห็นหน้าไม่ชัดเพราะคนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีหายไปได้ในพริบตาเดียว และไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่นัก มาถึงตอนนี้ชักอยากเห็นคนที่ทำให้หมาป่าวายร้ายอย่างโอดอล์ฟยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยซะแล้วสิ

            “บอกไปแล้วอย่ามายุ่งแล้วกัน คนนี้ฉันจอง” คนเป็นพี่ชายหันไปบอก พร้อมกับทำหน้าจริงจังขึ้นมาแวบหนึ่ง

            “นายก็อย่ายุ่งกับของของฉันแล้วกัน ฉันเองก็มีคนที่จองแล้วเหมือนกัน” รานอฟตอบ พลางสบตากับโอดอล์ฟด้วยท่าทางแคลงใจ

            “อย่าบอกว่ามาชอบคนเดียวกันนะ ฉันไม่ยอมนะขอบอก” โอดอล์ฟพูดเสียงเข้ม ไม่ไว้ใจขึ้นมาซะเฉยๆ

            มันเป็นอย่างที่ใครๆ พูดเอาไว้ ว่าพี่น้องมักจะชอบอะไรที่เหมือนๆ กัน หรือคล้ายคลึงกัน

            ยิ่งเขาและรานอฟเป็นฝาแฝดที่เหมือนกันขนาดนี้ยิ่งน่ากลัว แม่นางฟ้าตัวน้อยมณฑาเทวีนั่นถึงไม่โดดเด่นสะดุดตาใครๆ แต่ก็ดึงดูดความสนใจจากตนเองไปได้จนน่าเหลือเชื่อ

            “ของนายใคร ของฉันน่ะแม่นางเอกคนสวยนะ” รานอฟตอบพลางหรี่ตาลง ขณะที่อีกคนพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

            “งั้นก็ไม่ใช่คนเดียวกันของฉันน่ะนางฟ้าที่มากับสไบ”

          “อ้อเหรอ” คนเป็นน้องชายว่า จากนั้นก็ส่งยิ้มให้กันแบบที่รู้กันแค่สองคน

            “แล้วคนนี้เอาจริงมะ ไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนี่หวา

          “ยังไม่แน่ใจ” โอดอล์ฟว่า คิดถึงกลิ่นน้ำปรุงหอมละมุนและกลิ่นดอกไม้จางๆ จากร่างนุ่มนิ่มเจ้าของสไบสีอ่อนนั่นแล้วก็ยิ้มโดยไม่รู้ตัว

            ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมแต่สายตามันมองเห็นหล่อนเป็นเหยื่อเข้าแล้ว จับไม่ได้มันก็ไม่ใช่สัญชาตญาณของหมาป่า เรื่องไล่ล่าจนเหยื่อหมดแรงไร้ทางขัดขืนน่ะเป็นของถนัดที่หอมหวานเชียวล่ะ

            “เอาสไบเค้ามาดม โรคจิตว่ะ รานอฟวิจารณ์ เมื่อเห็นสีหน้าเคลิ้มฝันของพี่ชาย

            “ของแกเหอะ ได้เอาอะไรมาดอมมาดมบ้างรึยังล่ะ?” พี่ชายค่อนขอด ส่งผลให้อีกคนแค่นหัวเราะแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองอย่างหมายมาด

            “ฉันน่ะไม่ต้องดมสไบเหมือนนายหรอก จะได้ดมทั้งตัวก็คืนสองคืนนี้แหละ”

            “ไงก็ยั้งมือเบาๆ หน่อยแล้วกัน เดี๋ยวนางเอกจะช้ำจนถ่ายทำหนังไม่ไหว งานไม่เสร็จจะยุ่งเอา”

            “ไม่ดีเหรอ จะได้รั้งแม่นางฟ้าที่โปรยดอกไม้ของนายให้อยู่ที่นี่นานขึ้นยังไงล่ะ” พูดจบรานอฟก็เลิกคิ้วสูงถามอย่างหยั่งเชิง

            “ฉันไม่ต้องพึ่งนายหรอก เรื่องแค่นี้จัดการเองได้

            “แล้วจะจัดการยังไง” ถามด้วยความอยากรู้ แต่โอดอล์ฟไม่ตอบนอกจากยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝง

            “สายตาของแกเนี่ยซาดิสม์ชัดๆ เลยว่ะ ชอบแกล้งคนรึไง” รานอฟพูดเมื่อเห็นสายตาของพี่ชายบอกชัด

            “ก็มันน่าสนุกนี่นา ว่าไหม”

 

            เพราะว่าการทำงานล่าช้ากว่าที่คิดเอาไว้มาก ดังนั้นมณฑาเทวีจึงโทรไปบอกที่บ้านว่าคงจะอยู่ที่มอสโกสักพัก

            “ค่ะแม่ พอดีว่าคุณนางเอกเค้าจู่ๆ ก็บินหนีไปเลย งานก็เลยไม่ได้ถ่ายต้องหานางเอกใหม่กันหมด พวกหนูก็เลยยังไกลับไม่ได้” เสียงหวานบอก แล้วก็เดินเตร่ไปตามช็อปปิ้งมอลล์ของทางเกซีราฟกรุ๊ปไปด้วย

            เนื่องจากการทำงานล่าช้าส่งผลกระทบไปกับทุกคนที่มาทำงานที่นี่ ดังนั้นทุกคนเลยได้บัตรกำนัลของทางห้างหรูซึ่งอยู่ชั้นหนึ่งและชั้นสองของโรมแรมใหญ่ที่พักกันอยู่ และเป็นที่ตั้งของสตูดิโอที่ทำงานกันทุกวันด้วย หลายคนก็เริ่มออกไปช็อปปิ้งกันบ้างแล้วเพราะว่าวงเงินของบัตรกำนัลนั้นสูงลิ่วจนน่าตกใจ ยิ่งไม่มีงานให้ทำทุกคนเลยสนุกกันใหญ่ เว้นแค่มณฑาเทวีที่อยากกลับบ้านอยู่คนเดียว

            “หนูว่าจะมาซื้อชุดชั้นในน่ะค่ะแม่ คือหนูไม่ได้พกมาเยอะ ไม่คิดว่าจะอยู่นาน แล้วมันก็เก่ามากด้วย หนูอายพี่ปลาที่เป็นรูมเมทน่ะค่ะ” พูดจบก็หัวเราะแผ่วเบา พาให้มารดาที่อยู่เมืองไทยหัวเราะตามไปด้วย

            “ได้บัตรกำนัลของห้างมาค่ะแม่ไม่ต้องห่วง เขาบอกว่าเป็นของชดเชยที่ต้องทำงานต่อน่ะค่ะ หนูว่าจะวางแล้ว ค่าโทรมันแพงค่ะ แล้วหนูจะพยายามโทรไปให้บ่อยขึ้นนะคะ” มณฑาเทวีบอกมารดาเมื่อเดินมาถึงแผนกชุดชั้นในที่หมายตาเอาไว้แล้ว

            หลังจากที่ล่ำลากับมารดาจบเธอก็กดตัดสายทิ้งแล้วก็เดินเข้าไป เพราะอายไม่กล้าชวนคนอื่นมาด้วยดังนั้นมณฑาเทวีจึงตัดสินใจที่จะมาหาซื้อของใช้ส่วนตัวด้วยตัวเอง นึกอายพนักงานที่มองมาอย่างเอ็นดูเหมือนกัน ไม่มีใครทำท่ารังเกียจดูถูกที่เธอเป็นสาวเอเชียตัวเล็กเลยสักคน ตรงกันข้ามหลายคนเข้ามาช่วยดูแลอย่างเต็มใจ คุยกันเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างทั้งภาษาอังกฤษและภาษารัสเซีย

            ไม่นานนักร่างเล็กก็หมุนตัวในห้องลองชุด รู้สึกพอใจไม่น้อยกับความสบายของชุดชั้นในราคาแพงที่มีคุณภาพสมราคา จังหวะที่จะถอดมันออกจากตัวเธอก็ต้องสยองสุดขีดเมื่อร่างสูงของโอดอล์ฟปรากฏตัวให้เห็นอีกครั้ง

          ถ้าในสถานการณ์ปกติคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่นี่เป็นห้องลองชุดแถมเธอยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าด้วยแบบนี้แทบจะทำให้เป็นลมล้มตึงได้เลย

            “คุณ โอดอล์ฟ” เธอพูดชื่อเขาได้หลังจากที่เวลาผ่านไปเกือบครึ่งนาที รีบคว้าเสื้อมาสวมทับบราเซียตัวใหม่ที่ยังไม่ได้ถอดออกจากตัว หน้าแดงพร่างร้อนวูบวาบเหมือนเดินอยู่กลางทะเลทรายเมื่อชายหนุ่มคว้าเอาบราเซียตัวเดิมที่ถอดออกติดมือไป

            นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกน้ำตาเอ่อคลอ อยากหนีแต่ไปไหนไม่พ้น มองดูตอนที่จอมอสูรดึงเสื้อชั้นในของเธอจรดจมูกแล้วจะเป็นลมซะให้ได้

            “ไม่เอาตัวนี้แล้วใช่ไหม งั้นขอนะ

            “ไม่ อย่าเอาไปนะ!!” มณฑาเทวีร้องเสียงหลง พยายามจะเข้าไปแย่งคืนมา แต่โอดอล์ฟไวกว่า ยัดมันใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้กับผนังก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มเข้าไปใกล้จนหน้าหวานต้องเบี่ยงหนี น้ำตาหลายหยดร่วงหล่นเมื่อความกลัวแล่นมาจับหัวใจ

            “ขอแล้วกันนะ

            ลมหายใจอุ่นจัดจนกลายเป็นร้อนผ่าวเป่ารดหน้าหวานจนฉีดสีเลือดระเรื่อ หญิงสาวหลับตาแน่นกลั้นหายใจสุดความสามารถ เกร็งทั้งตัวจนเจ็บตึงไปหมด ชั่ววินาทีแต่รู้สึกว่ามันยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ ร่างกายก็เหมือนจะปริร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ ซะให้ได้

            “เธอใส่คัพซีเชียวเหรอแม่ดอกมณฑา”

            มณฑาเทวีบังคับตัวเองไม่ยอมลืมตาเป็นอันขาด ถูกเสียงทุ้มและลมหายใจร้อนเป่าผิวกายคุกคามแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเกร็งตัวบอกว่าเธอรังเกียจกากระทำของเขามากแค่ไหน

            “ชุดชั้นในน่ะ ต้องใส่แบบนี้ต่างหาก ต้องโกยเนื้อจากตรงนี้มาด้วย ไม่แน่นะว่าเธออาจจะได้ใส่อีกคัพเลยก็ได้” ปลายนิ้วแกร่งลูบไล้ใต้ฐานอกของคนตัวเล็กอย่างหยอกเย้า ส่งผลให้มณฑาเทวีลืมตาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นตะลึง

            “ออกไปนะ คุณอย่าทำแบบนี้กับฉันนะ” ถูกคุกคามเย้าแหย่จนน้ำตาร่วง มณฑาเทวีเริ่มแค้นจัดคว้าเอาของแถวนั้นขว้างปาเขาใส่ แต่โอดอล์ฟก็สามารถรับมือได้อย่างง่ายดาย ขยับข้อมือไม่กี่ทีก็ตรึงมือเล็กเอาไว้ได้แล้ว

            “เฮ้ ฉันเป็นคนให้บัตรกำนัลกับเธอไปเชียวนะ ห้างนี้ก็ห้างของฉันด้วย ทำแบบนี้ได้ไง อีกอย่างหนึ่งที่สำคัญมากฉันเป็นผู้อำนวยการสร้างหนังที่จ้างเธอมาทำงานที่นี่ด้วย เคารพกันหน่อยได้ไหม” ว่าอย่างสนุกที่ได้เห็นลูกแมวขู่ฟ่อขนชี้ฟูทุกทิศทางเอาแบบนี้

            “ฉันไม่เอาก็ได้!” คนตัวเล็กเอาเสียงเข้าขู่ แต่มีหรือหมาป่าตัวโตจะกลัว

            ร่างสูงของโอดอล์ฟถอยหลังพร้อมกับยัดบราเซียของเธอลงกับกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ทำให้เจ้าของชุดชั้นในตัวเล็กหน้าแดงจัดแทบจะดิ้นเร่าๆ ด้วยความแค้นใจ ไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน

            “แล้วจะใส่ตัวไหนออกไปล่ะ จะโนบราออกไปเหรอ โอ้ว้าว วิวดีเหมือนกันนะถ้าอย่างนั้น”

            “คุณมัน” เกลียดนักกับสีหน้าแววตาล้อเลียนของเขา หัวอกคนตัวเล็กจะเป็นลมให้ได้ ไม่รู้ว่านี่เป็นการล้อเล่นประเภทไหนกัน แต่มันทำให้เธอทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

            “เอาเสื้อฉันคืนมานะ แล้วฉันจะคืนทุกอย่างให้คุณทั้งหมด คิดว่าคนอื่นอยากได้นักเหรอ” พูดพลางจับคอเสื้อไว้มั่น กลัวจับใจว่าเขาจะทำอะไรบ้าๆ อีก

            “แล้วเธอจะถอดบราเซียที่สวมอยู่ไปคืนพนักงานขายเหรอ เอ แบบนั้นฉันซื้อต่อดีไหมนะ มันน่าจะมีกลิ่นดอกมณฑาหอมๆ ติดไปบ้างล่ะน่า

            มณฑาเทวีกัดปากแน่นกลั้นเสียงร้องกรี๊ดของตัวเองเอาไว้สุดความสามารถ น้ำตาคลอทั้งโกรธทั้งอายและเห็นร่างสูงใหญ่ของสุนัขป่าเจ้าเล่ห์เดินเลี่ยงออกไปด้วยรอยยิ้มยียวนก็ทำอะไรไม่ถูก เธอไม่กล้าถอดบราเซียที่สวมอยู่ออก เพราะบราเซียตัวเดิมถูกช่วงชิงไปเสียแล้ว

            “ไอ้คน

            ไม่อยากจะว่าเขาเป็นโรคจิตหรอกนะ แต่การกระทำแบบนี้มันเกินไปแล้วจริงๆ มือเล็กยกขึ้นมาลูบไล้เนื้อตัวของตนเองเพื่อระงับความตื่นกลัวทั้งหมดเอาไว้ มองซ้ายมองขวาเห็นหน้าตัวเองหวานเชื่อมในกระจกแล้วก็ยิ่งกระวนกระวาย สุดท้ายก็จำต้องเดินออกมาจากห้องลองชุดเพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

            แล้วนาทีนั้นเอง เรียวขาเล็กก็พลันอ่อนแรงแทบพยุงน้ำหนักตัวเองไม่ไหว เมื่อเห็นโอดอล์ฟยืนคุยกับพนักงานขายอยู่ด้านนอก พอเธอก้าวเดินออกมานัยน์ตาสีขุ่นๆ นั่นก็มองมาราวกับจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่สวมอยู่อย่างไรอย่างนั้น

            “ฉันจ่ายเงินให้เธอแล้วนะ รวมทั้งไอ้ตัวที่เธอกำลังสวมอยู่นั่นด้วย” ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกาย แถมยังส่งยิ้มหวานๆ พานให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่ร่ำไป

            หญิงสาวโกรธจนพูดไม่ออก พนักงานขายก็มองมาด้วยความเอ็นดูและปลื้มใจแทนที่มีคนซื้อชุดชั้นในให้ แต่เรื่องแบบนี้มันใช่เรื่องที่ควรจะดีใจเสียที่ไหนกัน เธอและโอดอล์ฟไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ยิ่งคิดยิ่งอายยืนนิ่งกับที่เมื่อร่างสูงเคลื่อนกายเข้ามาหาอย่างคุกคาม พร้อมกับยัดถุงกระดาษขนาดกลางใส่ลงในมือมือของเธอ

            “ฉันเลือกให้แล้ว ถ้ามันอยู่บนตัวของเธอคงสวยไม่น้อยเลย” ชายหนุ่มจงใจกระซิบคำหวามข้างหูคนตัวเล็ก

            มณฑาเทวีอายจนแทบทำอะไรไม่ได้ อยากจะปาถุงนั้นคืนใส่เขา แต่นัยน์ตาวิบวับบอกเตือนว่าอย่าได้ทำเช่นนั้น และดูเอาเรื่องจนไม่กล้าหือด้วย

            ดังนั้นคนตัวเล็กจึงเลือกที่จะวิ่งหนีไม่เหลียวหลัง ไม่ฟังเสียงหัวเราะชั่วร้ายของจอมปีศาจที่ชอบกลั่นแกล้งอยู่ร่ำไป

            “ไอ้คนโรคจิต ไอ้คนบ้า!!

 

            มณฑาเทวีอยากจะโยนของที่ได้มาจากโอดอล์ฟทิ้งเหลือเกิน แต่เมื่อเห็นราคาแล้วก็สยองไม่กล้าจะทำแบบนั้น รวมไปถึงแบบของชุดชั้นในก็ดูน่ารักจนไม่กล้าทิ้งมัน อยากจะเอาไปให้คนอื่นแต่ก็ไม่รู้ว่าเพื่อนที่มาด้วยกันมีขนาดรอบอกเท่าไหร่ และไม่รู้ว่าจะเป็นการเสียมารยาทมากแค่ไหนถ้าเอามันไปให้คนอื่นโดยที่ไม่ได้สนิทกันเท่าที่ควร สุดท้ายก็ยัดมันลงในกระเป๋าตั้งใจว่าจะไม่สวมใส่มันอย่างเด็ดขาด

            “แล้วที่สวมอยู่ตอนนี้มันอะไรกันล่ะมณฑา” คนตัวเล็กพึมพำ เพราะชุดชั้นในตัวใหม่ยังอยู่บนตัว

            “โอ๊ยอยากร้องไห้” เธอร่ำร้อง เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าโอดอล์ฟเอาบราเซียตัวเดิมของเธอติดมือไป

            ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แต่การกระทำแบบนี้มันเข้าข่ายอาชญากรรมชัดๆ ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่ามันผิดกฎหมายน่ะ

            “ค่ะ เข้ามาได้เลยค่ะ” มณฑาเทวีตะโกนบอกใครบางคนที่มาเคาะประตูห้อง หลังจากที่เอาแต่สับสนวุ่นวายใจกับเรื่องของโอดอล์ฟไม่หยุด ส่งยิ้มให้คนที่เข้ามาใหม่เมื่อเห็นว่าเป็นปณาลีเพื่อนร่วมห้องนั่นเอง

            “นี่มณ เก็บของด้วยนะ เราจะไปกันแล้ว” เพื่อนรุ่นพี่บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอเพิ่งกลับมาจากที่ประชุมเมื่อครู่นี้เอง และเจอกับมณฑาเทวีพอดีเลยบอกข่าวที่ได้รู้มาให้สาวน้อยฟัง

            “เก็บของ เราจะได้กลับเมืองไทยแล้วเหรอคะ” มณฑาเทวีอุทานด้วยความดีใจ แต่แล้วก็ต้องฝันสลายเมื่อปณาลีส่ายหน้าพลางยิ้มขำ

            “เปล่าจ้ะ แต่เราจะย้ายกองกันน่ะ จะไปถ่ายแถบชานเมืองกันน่ะจ้ะ อากาศหนาวด้วยนะ นี่เราเอาเสื้อกันหนาวมาด้วยหรือเปล่า”

            “อ้อ ค่ะ เอามาค่ะ” เสียงหวานตอบไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็คิดว่ามีความโชคดีแฝงอยู่ด้วย เพราะจะได้ห่างจากผู้อำนวยการชีกอโรคจิตหื่นห่ามเสียที เขาเป็นคนดังเป็นนักธุรกิจที่มีงานรัดตัวคงต้องทำงานไม่มีเวลาตามไปวอแวแน่ ดังนั้นจึงยิ้มหวานสบายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก

            “ยิ้มกว้างเชียว สงสัยว่าอยากเห็นหิมะล่ะสิ” ปณาลีคาดเดาเมื่อเห็นท่าทางของรุ่นน้องที่เดี๋ยวทำหน้าตกใจเดี๋ยวยิ้มแป้นท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

            “ค่ะ อยากเห็นมากค่ะ” มณฑาเทวียิ้มบางเบา คิดว่าให้ทานพวกโรคจิตด้วยการให้บราเซียกับสไบไปผืนหนึ่ง และคงไม่มีเรื่องให้วุ่นวายใจอะไรอีก

            ทว่าเธอคิดผิด

          เพราะหลายชั่วโมงต่อมาเธอก็อยู่ในอ้อมกอดของโอดอล์ฟหมาป่าที่แสนสง่างามเสียแล้ว

            คนตัวเล็กอยากจะร้องกรี๊ดๆ แต่เชื่อได้เลยว่าไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอหรอก เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังฝ่าพายุหิมะเพื่อไปยังบ้านพักหลังใหญ่ของครอบครัวเกซีราฟเพื่อถ่ายทำหนังกันต่อ

            พ่อสุนัขป่าดุดันเอาแต่ตามประกบติดเธอจนไม่สามารถหนีไปรวมกลุ่มกับคนอื่นได้ และตอนนี้ทุกคนก็อยู่ในความดูแลของผู้ชายตัวใหญ่ ที่มีความชำนาญพื้นที่ซึ่งไต่ระดับความสูงจากพื้นดินขึ้นเขาที่เต็มไปด้วยหิมะที่ปกคลุมทั้งปี ผู้หญิงตัวเล็ก หลายคนถูกแยกออกจากกันเป็นกลุ่มเล็กๆ เธอตามไม่ทันและถูกมือหนารวบเอวตัวติดกับเขาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

            ฮือๆ หนาวจะตายอยู่แล้ว ทำไมต้องมาอยู่กับโรคจิตด้วย อยากจะร้องไห้ร้องขอความช่วยเหลือนัก แต่เสียงลมที่ตีพัดหวีดหวิวข้างหูกลบเสียงทุกอย่างไปโดยปริยาย

            “ไหวไหมแม่ดอกมณฑา” โอดอล์ฟก้มหน้ากระซิบถาม ลากดึงร่างเล็กที่แทบก้าวขาไม่ไหวไปตามทางที่รั้งท้ายคนอื่นไกลพอสมควร

            อันที่จริงเขาจงใจทำอย่างนี้เองเพราะอยากให้เธอหมดแรง ทีนี้จะได้เลิกพยศเสียที มีอย่างที่ไหน ผู้หญิงอื่นคอยแต่วิ่งตามหลังเขาต้อยๆ มาถึงแม่นักจัดดอกไม้คนนี้กลับเชิดหน้าชูคอดูเย่อหยิ่งจองหองไม่หยุด ขนาดบอกกลายๆ ว่าสนใจในตัวเธอแต่แม่ตัวเล็กคนนี้ก็ไม่สนองตอบ แล้วแบบนี้จะไม่ให้แกล้งได้อย่างไรกัน

            ซึ่งแผนการนี้รานอฟเป็นคนคิดมันขึ้นมา เพราะแม่นักแสดงสาวหน้าหวานที่เล่นเป็นบุษบาเสี่ยงเทียนคนนั้นจะได้หนีไปไหนไม่รอด เขาเลยได้โอกาสพาตัวแม่ดอกมณฑาเทวีคนงามตามมาด้วย

            “มณฑา ไหวไหม!” เสียงทุ้มหนักตะโกนแข่งกับเสียงลมหิมะ แต่ว่าคนตัวเล็กไม่มีทีท่าว่าจะได้ยินมันเลย

            สุดท้ายเขาก็พาเธอไปนั่งพิงที่ต้นไม้ สั่งความกับคนสนิทผ่านวิทยุติดตามตัวให้ขับรถมารับ ชินแล้วกับการตะลุยทะเลหิมะที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แต่แม่ดอกมณฑาเทวีนี่ไม่เคยอย่างแน่นอน

            ยิ้มขำเมื่อเธอหนาวจนตัวแข็งก่อนจะดึงตัวเข้ามากอดอย่างถือสิทธิ์ นาทีนี้มณฑาเทวีไม่ขัดขืนใดๆ ทั้งนั้นด้วยหนาวสั่นจับใจคิดว่าจะกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว ริมฝีปากอุ่นๆ ของโอดอล์ฟแนบลงกับแก้มใสที่แดงจัดเหมือนลูกแอปเปิล จูบไล่เรื่อยไปตามเปลือกตา พาเอาเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ละลายหายไปได้อย่างง่ายดาย หน้าหวานซุกลงกับอกกว้างหนาวจนแทบจะผล็อยหลับได้ทุกวินาที

            “เฮ้! อย่าหลับตอนนี้นะ” ชายหนุ่มร้องเมื่อเห็นท่าทางคนตัวเล็กแย่กว่าที่คิดเอาไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่รถคันใหญ่แล่นมาถึงพอดี

            โอดอล์ฟประคองร่างเล็กให้เดินมาด้วยกัน โดยที่หญิงสาวสะลืมสะลือตลอดเวลา ซ้ำเมื่อมาถึงบ้านพักหลังใหญ่แล้วยังแยกตัวไปที่ปีกขวาซึ่งเป็นที่พักของตนเองและคนในครอบครัวไม่ให้คนอื่นมาพัก ส่วนทางด้านคณะกองถ่ายให้อยู่ปีกซ้ายคนละส่วนโดยสิ้นเชิง

            หมาป่าหนุ่มพาคนตัวเล็กเข้าห้องพักของตนเองทันที จัดการถอดเสื้อโค้ทหนาๆ ที่ถูกน้ำแข็งจับตัวเกาะจนเปียกชื้นหนักอึ้งออกจากร่างบาง เห็นผิวเนียนถูกหิมะกัดจนเป็นรอยแดงหลายที่แล้วนึกไม่สบายใจ

            “ทำไมบอบบางอ่อนแอขนาดนี้นะ” พึมพำด้วยความไม่ชอบใจ ไม่เคยนึกเลยว่าผู้หญิงจะเป็นสิ่งที่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ตลอดเวลา

 

            มณฑาเทวีรู้สึกตัวเลือนๆ ก็ตอนที่พบกับความอุ่นละมุนที่แทรกซึมไปทั้งตัว ขับไล่ความหนาวเย็นออกไปได้อย่างชะงักงัน เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ลืมขึ้น เห็นไอละอองของน้ำลอยล้อมรอบตัวเอง เมื่อกะพริบตาถี่จนปรับภาพได้ชัดเจนแล้วก็สะดุ้งสุดตัวจะลุกออกจาอ่างน้ำอุ่นที่แช่ตัวอยู่จนน้ำกระเพื่อมกระฉอกออกนอกอ่างน้ำ ก็ตอนที่ได้สบสายตากับนักล่าที่มองมา

            ก่อนจะล้มหัวฟาดลงกับพื้น อุ้งมือใหญ่ก็รั้งให้เธอปะทะเข้าหาอ้อมอกแข็งแรงในวินาทีต่อหน้า หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีระเบิดร้อนๆ แตะพร่างพราวในร่างกายจนชายิบเมื่อรู้ว่าคนที่กอดอยู่นั้นคือใคร

            จะมีใครอีกเล่าที่กล้าทำเรื่องอุกอาจขนาดนี้ถ้าไม่ใช่โอดอล์ฟ

          “หยุดนะ!

            สาบานได้ว่าเธออยากจะพูดคำนี้ออกไปจริงๆ แต่เสียงที่เปล่งออกไปกลับกลายเป็นเสียงครางฟ่อแฟ่เหมือนภาษาพาร์เซล[1]ในหนังสือแฟนตาซีชื่อดังของโลกก็ไม่ปาน

            “ปล่อยฉันนะ!!

            โอ๊ย นี่กลายเป็นพวกพาร์เซลเมาท์ไปแล้วเหรอยัยมณฑา มณฑาเทวีด่าตัวเองและได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของหมาป่าตัวร้ายที่กอดร่างเล็กของเธอไว้แน่นราวกับจะบดขยี้ให้จมหายเข้าไปในอกกว้างแข็งแกร่งกำยำนั้น

            “รู้สึกตัวก็ดีแล้ว เธอหลับไปตั้งนานจนฉันตกใจคิดว่าจะหลับไม่ตื่นแล้วซะอีก ไปหาอะไรกินกันเธอ ท่าทางเธอต้องป่วยแน่ๆ ถ้ายังอ่อนแอไม่แข็งแรงเหมือนคนอื่นๆ แบบนี้น่ะ” โอดอล์ฟพูดเองเออเองชนิดที่ว่าคนฟังไม่สามารถท้วงอะไรได้เลย

            “ไม่เอาอ๊ะ ปล่อยฉัน” หญิงสาวอยากจะร้องกรี๊ดเพราะชายหนุ่มฟังที่ไหน เขาลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่แล้วก็คว้าเสื้อคลุมสวมให้เธอกับเขาและพาเดินออกมาข้างนอกซึ่งมีอาหารรออยู่แล้ว ท้องน้อยๆ ส่งเสียงประท้วงจนเจ้าของได้อาย หน้าหวานแดงพร่างพยายามกรีดร้องด่าทอเพื่อให้เขาปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ

            “ไม่รู้เรื่องเลยแม่ดอกมณฑาคนงาม แต่ก็เข้าใจมากๆ ว่าเธอหิวแล้วก็อยากนอนพัก”

            คราวนี้มณฑาเทวีกรีดร้องเสียงฟ่อแฟ่เหมือนงูในคอด้วยความคับแค้นใจ ดิ้นรนได้ไม่เท่าไหร่ก็หมดแรงหอบแฮ่กในอ้อมแขนของพ่อหมาป่าตัวร้ายที่เอาแต่หัวเราะเยาะไม่หยุด

            เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยนอกจากเสื้อคลุมตัวเดียว และถูกห่อหุ้มด้วยร่างกายสูงใหญ่กำยำของโอดอล์ฟแทนเสื้อผ้าหนานุ่ม แต่กระนั้นมันก็อุ่นมากจนสติเลอะเลือนไม่เป็นตัวของตัวเอง มณฑาเทวีจำไม่ค่อยได้ว่ากินอาหารได้เยอะหรือเปล่า เมื่อจัดการกับอาหารเสร็จก็ถูกอุ้มตัวไปนอนบนเตียงหนานุ่มที่เย็นชืดในตอนแรกก่อนที่ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มช่วยลดทอนความเหน็บหนาวได้

            “หนาวมากเลยเหรอ” น้ำเสียงของโอดอล์ฟเต็มไปด้วยความหยอกเย้าเอาแต่ใจ ซึ่งมณฑาเทวีไม่สามารถรับมือได้นอกจากหายใจรวยรินในอากาศที่หนาวยะเยือกแทบจะไม่มีออกซิเจนให้หายใจ

            “มาทำอะไรให้ตัวอุ่นๆ กันเอาไหม?” แววตาของคนพูดเจ้าเล่ห์นัก แต่ตอนนี้แม่ดอกมณฑาเหี่ยวเฉาเพราะลมหนาว กัดฟันมองหน้าคมคายอย่างแค้นเคืองแต่มีหรือโอดอล์ฟจะกลัว ซ้ำเขายังดึงผ้าห่มมาคลุมเอาไว้ มองมาด้วยสายตาหื่นๆ แล้วยังจะคำพูดแทะโลมให้หัวใจของสาวน้อยเต้นแรงนั่นอีก

            “เค้าว่าร่างกายจะอุ่นขึ้นถ้าหัวใจทำงานหนักๆ เข้า มาทำอะไรให้หัวใจเต้นแรงกันดีไหม” โอดอล์ฟไม่พูดเปล่า ยังเอาปลายนิ้วไต่แตะไปบนหน้าอกอิ่มเหมือนจะคลึงเคล้าเล่น แต่มณฑาเทวีตีเพี๊ยะสุดแรงและขึงตาใส่อย่างหัวเสีย

            “มาเล่นกันเถอะ มาเล่นอะไรก็ได้ให้ใจเต้นแรงกันนะ อ้อ อย่ามาพูดภาษางูใส่ด้วยนะ เพราะฉันฟังไม่เข้าใจ ฟังทีไรได้ยินว่าเยส เยส ทุกทีเลย

            มณฑาเทวียกมือทุบเขาอย่างเหลืออดและถูกดึงมือไปจูบแรงๆ ก่อนที่ร่างสูงจะพลิกตัวคร่อมร่างเล็กเอาไว้ แลบลิ้มเลียมุมปากก่อนจะจูบแก้มใสหนักหน่วงด้วยความมันเขี้ยว

            “มาเถอะ มานอนกอดกันรักกันดีกว่านะแม่ดอกมณฑา อยากเสียบหล่นๆ จัง ให้ตายเถอะ!

          “อย่านะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะแจ้งความ!มณฑาเทวีบอกเสียงกระท่อนกระแท่น หายใจแทบไม่ออกเมื่อวงแขนแข็งแรงโอบกอดรัดร่างกายแทบจะเป็นคำว่าบดขยี้ร่างกายเล็กๆ ของเธอให้ป่นเป็นผุยผงในอ้อมอกของเขาได้อยู่แล้ว

            “ข้อหา?” ชายหนุ่มย้อนถาม ยิ้มที่มุมปากด้วยความพึงพอใจที่ทำให้เธอหัวเสียได้ถึงเพียงนี้

            แบบนี้สิถึงจะสนุก ผู้หญิงที่คอยตามใจทุกอย่างมันจะไปสนุกอะไร ชายหนุ่มคิดและมองดูคนตัวเล็กที่ทำอวดเก่งทั้งที่ไม่มีอะไรจะอวดด้วยความรู้สึกชอบใจ

            “กักขัง หน่วงเหนี่ยว ขืนใจ

            “อ๊ะๆ ข้อสุดท้ายยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนะครับคุณผู้หญิง อีกอย่างตอนนี้อยู่บนภูเขาหิมะสูงขนาดนี้จะกลิ้งลงไปแจ้งความกับตำรวจเหรอ ป่านนั้นเธอคงถูกหมาป่าแทะไม่เหลือซากแล้ว” โอดอล์ฟว่าพลางหัวเราะร่วน สร้างความขุ่นเคืองใจให้กับมณฑาเทวีเหลือเกิน

            ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่ามีนิสัยชอบแกล้งกระเซ้าเย้าแหย่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอเห็นหน้าหวานชักสีหน้าเข้าใส่แล้วก็ยิ้มได้ทุกที

            มึงท่าจะบ้า ผู้หญิงโกรธใส่ด่าใส่กลับหัวเราะซะงั้น คิดอยู่ในใจ มองดูมือเล็กของมณฑาเทวีที่ยันอกตัวเองให้เกิดช่องว่างเอาไว้ แต่แค่เสี้ยววินาทีเขาก็สามารถกอดกระชับร่างบางจนแนบสนิทกลายเป็นเนื้อเดียวกันได้อย่างง่ายดาย

            “อีกอย่าง แม่ดอกมณฑา ฉันยังไม่ได้มีอะไรกับเธอเลยนะ จะยอมขึ้นขาหยั่งอ้าขาให้หมอตรวจดูข้างในเลยเหรอ ให้ฉันดูให้ดีกว่าไหม” พูดจบแล้วก็ต้องนิ่วหน้าเพราะมณฑาเทวีหวีดร้องใส่สุดเสียงจนต้องปิดปากเธอด้วยเรียวปากร้อนรุ่ม กั้นทุกเสียงร้องได้อย่างชะงักงัน

            มณฑาเทวีฮึดฮัดได้ไม่นานก็หอบหายใจอย่างอ่อนล้า ปล่อยให้คนตัวโตกอดจูบซุกไซ้ได้ตามอำเภอใจ เนื่องจากตอนนี้หมดแรงจนร่างกายชาหวิว อากาศเย็นเยือกแถมมีออกซิเจนบางเบาทำให้คนที่ไม่เคยเจอสภาพอากาศที่รุนแรงแบบนี้สิ้นฤทธิ์ เวียนหัวจนหน้าซีดเซียว

            โอดอล์ฟเห็นท่าแล้วไม่ค่อยดีก็ผละออกห่าง หยิบผ้ามาเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กละเอียดที่ผุดพรายตามกรอบหน้าหวาน ยกศีรษะเล็กให้สูงขึ้นเล็กน้อยด้วยการให้หนุนแขนหนุนไหล่จนสีหน้าของเธอดีขึ้น

            “เฮอะบอกก่อนนะว่าฉันทั้งอุ้มเธอเข้าบ้าน ทั้งอาบน้ำให้ ทั้งสละแขนให้นอนหนุน เพราะงั้นฉันจะไม่ขาดทุนเปล่าๆ แบบนี้แน่ มณฑาเทวีได้ยินเสียงแต่จับใจความอะไรไม่ค่อยได้ หายใจสะดวกขึ้นเมื่อชายหนุ่มหยิบยาดมมาจ่อที่รูจมูกให้ เพราะนายแม่ของเกซีราฟอย่างคคนางค์สั่งซื้อมาจำนวนมากเพื่อเป็นยาสามัญประจำบ้านสำหรับที่นี่

            “ดีขึ้นไหม?” เขาถาม น้ำเสียงอ่อนโยนลงเป็นเท่าตัว กระทั่งตนเองก็ไม่รู้ว่าอ่อนลงเป็นเหมือนคนอื่น

            มณฑาเทวีไม่ตอบได้แต่พยักหน้าน้อยๆ ลมหายใจยังติดขัดดูทรมานเพราะไม่เคยเจอสภาพอากาศที่เลวร้ายขนาดนี้มาก่อน ไม่ช้าก็หลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่โอดอล์ฟยังไม่หลับ เขานอนมองหน้าหวานที่หลับตาพริ้มในอ้อมแขนเพลินจนลืมเวลา ผิวกายของเธอช่างเนียนละเอียดแทบไม่เห็นรูขุมขน แถมยังนุ่มละมุนทุกสัมผัสจนอยากจะกอดเอาไว้ตลอดเวลา มองไปมองมาก็เผลอหลับตามไปโดยไม่รู้ตัว

 

            พอรู้สึกตัวอีกทีตอนเช้ามณฑาเทวีก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะเพิ่งจำได้ว่าเขาทำเรื่องร้ายกาจอะไรไว้บ้าง หันไปทุบตีเขาด้วยความแค้น แต่หมาป่าตัวร้ายไม่สะเทือน

            “ดิ้นมากๆ เข้าเดี๋ยวเสื้อคลุมก็หลุดหรอก ข้างในไม่ได้ใส่อะไรไว้ไม่ใช่เหรอ” เสียงทุ้มถามด้วยน้ำเสียงที่เจืองัวเงียอยู่บ้าง

            “เพราะคุณไม่ใช่เหรอที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้น่ะ” ว่าไปก็ทุบไปแล้วก็ใช้อีกมือหนึ่งจับสาบเสื้อเอาไว้แน่น

            “ที่นี่ที่ไหน คุณพาฉันมาที่ไหนกันแน่” คนตัวเล็กถามอย่างหวาดหวั่น จำได้ว่าเมื่อวานเดินตามหลังคณะกองถ่ายอยู่ดีๆ ก็หน้ามืด และถูกบงการจากคนเผด็จการที่มีชื่อว่าโอดอล์ฟคนนี้

            “แล้วคิดว่าที่ไหนล่ะ” ชายหนุ่มย้อนถามด้วยน้ำเสียงยียวน ทำให้หญิงสาวเม้มปากแน่นยกมือทุบอีกทีด้วยความโมโห แต่กลายเป็นว่าถูกเขายึดมือไว้แน่น และบังคับให้กางฝ่ามือก่อนจะดึงไปลูบไล้แผงอกกว้างเปลือยเปล่าที่เรียบตึงลื่นมือนั่นแทน

            มณฑาเทวีชักมือออกมาแทบไม่ทัน หน้าแดงพร่างทั้งโกรธทั้งอายขึงตาใส่แต่โอดอล์ฟก็ยังยิ้มเกลื่อนปราศจากความกลัวหรือความสำนึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น

            “ไม่ตลกนะ ฉันอยากไปหาเพื่อน แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน” ถามแล้วก็เงยหน้าขึ้นเมื่อร่างสูงเดินลงจากเตียงไม่สนใจภาพเนื้อตัวที่เกือบเปลือยเปล่างดงามนั่นสักนิด อากาศในห้องอุ่นจากฮีทเตอร์ก็จริง แต่มันก็ยังหนาวมากอยู่ดีสำหรับคนที่อยู่เมืองร้อนมาตลอดชีวิตอย่างมณฑาเทวี

            “เมื่อวานเราเจอพายุกลางทางน่ะ ฉันเลยต้องพาเธอมาพักที่นี่” เขาปด และแน่นอนว่าเธอไม่รู้

            คนที่เพิ่งเคยเจอหิมะเป็นครั้งแรกไม่รู้แน่ว่าระหว่างลมหิมะธรรมดากับพายุหิมะต่างกันยังไง หลงเข้าใจว่ามันเป็นความจริง

            “แล้วฉันจะไปเจอกับหัวหน้าฉันยังไง” เธอถาม อับอายจนปวดหัว เพราะไม่รู้ว่าเมื่อคืนสร้างเรื่องอะไรไว้หรือเปล่า

            รู้ตัวเลือนรางว่าเขาอาบน้ำให้นี่แหละ คิดว่าตัวเองคงล้มกระแทกพื้นจนมอมแมมไปทั้งตัว เขาเลยสงสารช่วยอาบน้ำให้ เพราะตอนนี้ก็ปวดระบมไปทั้งเนื้อทั้งตัว

            “เดี๋ยวจะออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกดู ตรงนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์” พูดจบโอดอล์ฟก็ยิ้ม เห็นหน้าเหลอหลาของมณฑาเทวีแล้วก็อดขำไม่ได้

            เธอเหมือนเด็กน้อยที่ถูกหลอกได้ง่ายดายเหลือเกิน ไม่รู้เลยหรือนี่ว่าเขาโกหกทุกเรื่องเลย

            “ขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็แล้วกัน

            หนาวขนาดนี้ยังจะอาบน้ำอยู่เหรอ มณฑาเทวีคิดในใจอย่างหนาวเหน็บ สิ้นหวังเพราะไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนบนโลกนี้ และอยากไปเจอกับทุกคนใจแทบขาด เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของโอดอล์ฟก็พอเข้าใจว่าเขามีเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจ แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ถ้าไม่ทำดีกับเขาคงหาทางกลับบ้านไม่ได้แน่

            “มาช่วยโกนหนวดให้หน่อยสิ” โอดอล์ฟพูดอีกคำ ก่อนหัวเราะลั่นเมื่อเห็นร่างบางสะดุ้งสุดตัว

            เสียงหัวเราะของหมาป่าตัวร้ายทำให้มณฑาเทวีตกใจในตอนแรก จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความโกรธเมื่อเขาเห็นเป็นเรื่องตลกเหลือเกิน

            “เรื่องอะไรฉันจะทำแบบนั้นให้คุณ” เธอกอดตัวเองแน่น มองผ่านผ้าม่านสีเลือดหมูตรงบานหน้าต่างที่ทำด้วยกระจกโปร่งก็เห็นแต่หิมะขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ไม่รู้ว่ามันจะหยุดตกเมื่อไหร่ หรือไม่ก็คงไม่มีวันหยุดเลย

            “งั้นคืนนี้อย่าร้องครางอีกนะว่าเจ็บ” คนพูดทำตาอ้อยอิ่มแถวๆ เนินอกอิ่ม ส่งผลให้มณฑาเทวีกระถดตัวหนีแทบจะตกเตียง เกลียดเหลือเกินกับสายตาหื่นๆ ที่มองมานั่น

            “เจ็บ พูดอะไรของคุณนะ” เธอไม่เข้าใจความหมาย แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องอายด้วย

            “ก็พอมีหนวดแล้วจูบเธอ เธอบอกว่าแสบแก้มแสบนมทุกที”

            “โอดอล์ฟ!!” มณฑาเทวีร้องกรี๊ดสุดเสียงด้วยความโมโหปนอับอาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความแค้นจัดเมื่อชายหนุ่มไม่เลิกหัวเราะ

            “ก็จริงอ่ะ หรือจะให้ไปแสบที่อื่นด้วยตรงไหนดีล่ะ ที่มันนุ่มๆ บอบบางที่สุด”

            ไม่อาจทนฟังถ้อยคำร้ายกาจหวามไหวนั่นได้อีกต่อไป มณฑาเทวีจึงโถมตัวซบหน้าลงกับเตียงกว้างและครางออกมาด้วยความคับแค้นใจ โอดอล์ฟเอาแต่หัวเราะก่อนจะเดินผ่านร่างบางไปห้องน้ำแต่ยังไม่วายจับสะโพกของเธอด้วย ร่างบางสะดุ้งขดตัวหนีร้องกรี๊ดๆ อย่างเสียสติ

            ไอ้เลว ไอ้หื่น ไอ้คนชั่ว!! เธอกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ รออย่างอ่อนเพลียจนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ

            ถึงแม้ว่าตอนนี้ร่างกายจะเริ่มปรับตัวได้กับอากาศที่หนาวเย็นแบบนี้แล้ว แต่ก็ยังทนไม่ค่อยไหวนัก ร่างกายยังหนาวสั่นซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนาก็มีกลิ่นอายของผู้ชายร้ายกาจคนนั้นซะได้ หนำซ้ำตอนนี้เขาก็ยังมาหยุดยืนซ้อนอยู่ข้างๆ เพราะไอเย็นลอยมาปะทะมากกว่าปกติ

            “ฉันขอคุยโทรศัพท์กับหัวหน้าด้วยได้ไหม?” มณฑาเทวีถามเสียงอู้อี้ใต้ผ้าห่มที่ซุกตัวอยู่ ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำก่อนเป็นอย่างแรงจนเริ่มจับทางได้ว่านั่นเป็นนิสัยวายร้ายของเขา แต่ก็ยังอดโกรธไม่ได้ทุกที

            “ก็ลุกมาแต่งตัวสิ ออกไปทั้งเสื้อคลุมตัวได้แข็งตายหรอก อีกอย่างผู้ชายอยู่ข้างนอกกันเต็ม”

            คำพูดของโอดอล์ฟทำให้มณฑาเทวีฉุกใจคิดขึ้นได้ว่าเขาเป็นผู้มีอิทธิพล เวลาจะไปไหนมาไหนก็มีคนเดินตามล้อมหน้าล้อมหลัง อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมีโอกาสได้เดินเที่ยวตามลำพังสักครั้งในชีวิตบ้างหรือเปล่า

            ไปคิดถึงเรื่องนั้นทำไม อย่างผู้ชายคนนี้เหรอจะน่าสงสาร ย้ำเตือนกับตัวเองเพื่อบอกว่าโอดอล์ฟร้ายกาจมากแค่ไหน เธอค่อยๆ โผล่หน้าออกมาใต้ผ้าห่ม อยากจะทำร้ายเขาเหลือเกิน แต่ก็รู้ดีว่าในสถานการณ์แบบนี้มันอันตรายเพียงไร ถ้าดื้อดึงทำอะไรไม่เข้าท่ามีหวังได้กลายเป็นอาหารของหมาป่าแถวนี้แน่

            เมื่อใบหน้าพ้นผ้าห่มก็ได้เห็นร่างสูงใหญ่กำลังสาละวนกับการแต่งตัว คนรูปงามไม่ว่าจะทำอะไรก็งดงามไปทุกท่วงท่า ถึงจะเจ็บใจแต่มณฑาเทวีก็อดยอมรับไม่ได้ว่าบุรุษตรงหน้าตนเองนี้งดงามและเพียบพร้อมมากแค่ไหน คงมีผู้หญิงค่อนมอสโกอยากเคียงคู่กับเขา แล้วพลันนั้นความคิดที่กระจัดกระจายก็กลับมาเมื่อนัยน์ตาสีเทาอมเขียวของราชาสุนัขป่าจ้องมองมา

            “สวมนี่สิ แล้วออกไปด้วยกัน” โอดอล์ฟดึงถุงใบหนึ่งส่งมาให้ราวกับเตรียมการเอาไว้แล้ว แม้จะตงิดใจสงสัยแต่มณฑาเทวีก็รู้ว่าแย้งอะไรไม่ได้ จำต้องดึงถุงกระดาษนั้นมาดูเงียบๆ เสื้อผ้าก็ดูดีธรรมดาอยู่หรอก แต่ไอ้ชุดชั้นในนี่มันอะไรกัน

          “จะออกไปคุยโทรศัพท์กับหัวหน้าของเธอไหม ถ้าจะไปก็รีบแต่งตัวเข้าสิน้ำก็ไม่อาบ ผู้หญิงอาร้าย

            มณฑาเทวีหน้าแดงก่ำถลึงตาใส่เขาอย่างหัวเสีย จากนั้นก็คว้าเอาถุงเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงหัวเราะชั่วร้ายของเขา แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังได้ยินชัดเจนเต็มสองหูอยู่ดี ก่อนจะพาเธอออกจากห้องนอนและจูงมือให้เดินออกไปสัมผัสกับอากาศหนาวเย็นของจริง

            ดอกมณฑาแทบกลายเป็นน้ำแข็งเมื่อเจอกับความหนาวเย็นที่จับขั้วหัวใจ เธอถอยหลังหนีเข้าบ้านโดยอัตโนมัติส่ายหน้าบอกว่าเดินต่อไม่ไหวแล้ว

            “โอเค เดี๋ยวฉันโทรบอกหัวหน้าเธอให้เองว่าเธออยู่กับฉัน พรุ่งนี้จะพากลับมอสโก ดีไหม” โอดอล์ฟถามไป

            วินาทีต่อมาก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อหน้าเล็กน่ารักนั่นพยักหน้าหงึกหงักยืนตัวสั่นในตัวบ้าน ส่วนตัวเขาเองนั้นออกมาอยู่ที่พื้นด้านนอกซึ่งความหนาวเย็นไม่สามารถทำอะไรได้เลย เนื่องจากชินเสียแล้วกับภูมิอากาศอันแสนทรหดแห่งนี้

            “ดิมิทรีนายช่วยติดต่อคณะกองถ่ายให้หน่อย บอกหัวหน้าช่างดอกไม้ที่มาจากเมืองไทยด้วย ว่ามณฑาเทวีไม่สบาย ตอนนี้อยู่มอสโกและจะบินกลับเมืองไทยพรุ่งนี้

            โอดอล์ฟไม่ได้วางแผนการล้ำลึกอะไรเลย เพียงแต่มันสบโอกาสพอดี จากนี้จะได้เล่นดอกมณฑาเสียบหล่นๆ อย่างที่ต้องการเสียที

 

            มณฑาเทวีไม่เคยรู้เลยว่าทักษะการโกหก ปลิ้นปล้อน กะล่อน ตอแหล ของโอดอล์ฟอยู่ในเลเวลไหน

          เธอทำได้เพียงแต่อ้าปากค้างกะพริบตาปริบๆ เมื่อเขาบอกว่ากองถ่ายกลับไปมอสโกกันหมดแล้วเพราะสภาพอากาศมันเลวร้ายเกินกว่าจะตั้งกองได้ และตอนนี้พายุก็เข้าเป็นผลให้คนที่ติดอยู่ที่นี่ยังกลับไปไม่ได้

            “กลับไม่ได้จริงๆ นะ พายุลูกใหญ่มากเลย คงได้กลิ้งตกเขากลายเป็นก้อนน้ำแข็งแห้งๆ กันล่ะ ถ้าออกจากบ้านตอนนี้” เขาบรรยายได้เห็นภาพ และทำให้ร่างบางสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

            แต่อยู่กับคนหื่นๆ อย่างเขาก็อันตรายไม่ต่างกันหรอก คิดในใจอย่างหนาวเหน็บ กลัวว่าจะถูกเด็ดกลีบดอกมณฑาจนไม่เหลือชิ้นดีจากเงื้อมือของสุนัขป่าหนุ่มที่กำลังกระหาย แทนที่จะตายเพราะพายุหิมะ

          “แล้วจะกลับได้เมื่อไหร่คะ ฉันอยากทำงาน อยากกลับบ้าน” อยู่ใกล้เขาแล้วไว้ใจได้ที่ไหนกัน

            นัยน์ตาแวววาวเป็นประกายแบบนี้ เห็นแล้วหัวใจสั่นไหว ไม่อยากหวั่นไหวกับคนโรคจิตคนนี้เลย แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ

            “ก็ไม่รู้อ่ะ คงต้องรอให้พายุผ่านไปก่อน” โอดอล์ฟบอกอย่างไม่ยินดียินร้าย ยกแก้วน้ำขึ้นจิบหลังจากที่ทานมื้อเย็นอิ่มแล้ว

            “แล้วมันตอนไหนล่ะคะ” มณฑาเทวีถามเสียงสูงอย่างอดรนทนไม่ได้ เขาไม่เข้าใจหรือไงว่าเธอร้อนใจมากแค่ไหนน่ะ

            “ก็ไม่รู้สินะคุยกับพายุไม่ได้ด้วยสิ” ได้ยินคำตอบแล้วนักจัดดอกไม้คนสวยอยากจะเอาส้อมแหวกอกเขาดูนัก ว่าหัวใจของเขาทำด้วยอะไรถึงได้ร้ายกาจเอาแต่ใจแบบนี้ เห็นสายตาก็รู้ว่าเขาโกหก แต่ก็เอาผิดอะไรไม่ได้เลย

            “เอาน่า คืนนี้นอนสบายๆ กับฉันอีกคืนก่อนก็แล้วกัน ถ้าพรุ่งนี้พายุสงบลงแล้วเราค่อยลงเขากัน”

            นาทีนี้มณฑาเทวีไม่อยากคุยไม่อยากอะไรทั้งนั้น เธอกระวนกระวายใจ อยากจะบอกว่าเธอเป็นคนไทยแท้ๆ ไม่นิยมการถูกเนื้อต้องตัวกันมากเกินไป แม้ว่าจะนอนกอดเขามาทั้งคืนแล้วก็เถอะ อันนั้นไม่นับ เธอเป็นไข้และคงอยากได้ไออุ่นจนเผลอไปกอดมาเฟียร้ายเอาแต่ใจเข้า แต่ตอนนี้สติทุกอย่างสมบูรณ์ดี จะไม่ยอมให้ดวงตาคู่สวย และรอยยิ้มละลายใจนั่นมีอิทธิพลเหนือกว่าจิตใจตัวเองแน่

            “ไปอาบน้ำสิ” เขาสั่งพร้อมด้วยรอยยิ้ม ส่งผลให้คนตัวเล็กหวีดเสียงร้องในอกด้วยความทุกข์ทรมาน

            ในเรื่องนี้เขาจิตที่สุดแล้วใช่ไหม!?

          “ไม่อาบเหรอ จะใส่ชั้นในตัวเดิมเหรอ แหม ไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ

            มณฑาเทวีอยากจะเถียงว่าที่นี่หนาวกว่าเมืองไทยไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า เหงื่อสักหยดก็ไม่มีแล้วจะให้อาบน้ำไปทำไม แต่ก็ไม่อยากพูดให้ได้อาย ปล่อยให้เขาพูดพล่ามบงการต่อไปเรื่อยๆ

            “ในห้องน้ำมีอ่างอาบรออยู่แล้ว แม่บ้านจัดน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ลองไปแช่ดูสิ เนื้อตัวจะได้สบายคลายตัวขึ้น”

            คำแนะนำนี้ไม่ได้ห่ามหื่นดังนั้นมณฑาเทวีเลยวางใจได้เล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้นเพราะเขาร้ายกาจจนไม่กล้าประมาทหรือเผลอตัว อีกอย่างเธอก็ระบมไปทั้งตัวเลยอยากลองแช่น้ำอุ่นดูบ้าง ตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำไม่สนใจรอยยิ้มพิกลของคนจิตหื่นที่ตามหลังมาไม่ละสายตา

            น้ำอุ่นๆ ช่วยได้เยอะทีเดียว ร่างกายที่เกร็งเครียดเพราะประสาทจะเสียมาทั้งวันผ่อนคลายได้มากโข แต่มณฑาเทวีไม่กล้าอ้อยอิ่งในห้องน้ำนานเกินควร ไม่อย่างนั้นได้กลายเป็นเหยื่อของอาชญากรโรคจิตแน่ ดังนั้นเลยลุกจากอ่างน้ำด้วยความเสียดาย ความหนาวเย็นที่แผ่ครอบคลุมร่างกายในฉับพลันทำให้เธอเดินซอยเท้ารีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวและหยิบเสื้อผ้ามาสวม ไม่มีชั้นในอีกแล้ว ไม่รู้ว่าโอดอล์ฟกลัวเธอหายใจไม่ออกในพื้นที่อากาศบางเบาหรือว่ากลัวไม่ได้ลวนลามเอาเปรียบกันแน่

            แต่งตัวเสร็จเดินออกไปด้านนอกก็เห็นว่าเขานอนเอกเขนกบนเตียงรออยู่แล้ว แถมยังสูบบุหรี่กลิ่นเย็นๆ ขื่นๆ อีกต่างหาก

            “ก็เธอไม่ให้ฉันเสียบดอกมณฑาอ่ะ หนาวเลยต้องสูบบุหรี่แก้หนาว” เขาว่าราวกับอ่านสายตาของเธอได้ว่าสูบทำไม

            “ฉันต้องนอนตรงไหน” เสียงหวานเริ่มสั่นเพราะความหนาว กอดอกและซอยเท้าไม่หยุดเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ตัวเอง

            “ตรงนี้” มือหนาของโอดอล์ฟตบแรงๆ ที่ฟูกข้างตัว ส่งผลให้อุณหภูมิใบหน้าหวานร้อนขึ้นหลายองศา

            “ฉันไม่เอาด้วยหรอก เหม็นบุหรี่” ตอบไปแล้วก็เขินนักเมื่อชายหนุ่มรีบดับบุหรี่ หยิบสเปรย์ดับกลิ่นปากพ่นเข้าปากทันที

            “หอมละ พิสูจน์ได้”

            “ไม่เอา ฉันไม่นอนกับคุณเด็ดขาด” เธอประท้วงหน้าแดงก่ำ เรื่องอะไรต้องนอนให้เขากอดจูบแทะเล็มด้วย

            “หรือต้องให้ใช้กำลัง เลือกมากอดกับปล้ำ เอาอันไหน!?



[1] ภาษาพาร์เซล (Parseltongue) เป็นภาษาหนึ่งในเรื่องแต่งชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์, ได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในหนังสือแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับห้องแห่งความลับ ซึ่งเป็นภาษางู ตามท้องเรื่องเชื่อกันว่าภาษาพาร์เซลมีส่วนเกี่ยวข้องกับการใช้ศาสตร์มืด

http://24.media.tumblr.com/1a912ab68932e9d0f2da44f8e0ef9de9/tumblr_mv6re60SZU1qbetfwo2_1280.jpg
http://24.media.tumblr.com/93ed1e36849e0c9dbdb60218e232fabc/tumblr_mv6re60SZU1qbetfwo4_400.gifhttp://25.media.tumblr.com/4b6895c7887ae87d1f28ff68b22b0f50/tumblr_mv6re60SZU1qbetfwo3_400.gif

หน้าผมนิ่งแต่ที่จริงผมไม่หยิ่งแต่หื่นนะครับ

 

Talk 2...

ถามแบบนี้แล้วจะให้ตอบยังไง >//<

ช่วงนี้พระเอกทำตัวน่ารักๆ หลายคนให้รักให้หลง

แล้วสาวๆ ละคะ อยากให้พ่อป่าทำอะไรแม่ดอกมณฑาดี

อิ้ๆ ไม่อยากจิ้นเลยนะ จริงๆ อิๆ

 

Talk 2...

จะเสร็จอีหมาป่าเจ้าเล่ห์แบบนี้เลยเหรอ

ไม่ได้นะมณฑาเทวี ดิ้นหนีเร็วๆ เข้า ><♥

ลุ้นประหนึ่งตัวเองเป็นนางเอก อร๊าย เจ้าข้าเอ๊ย ช่วงนี้มีแต่พระเอกน่ารัก

ป๋ามาร์ตินก็คนหนึ่งนะ ยังมีพ่อหมาป่าคนนี้อีก ฟินเจ้าค่ะ ฮิๆ

ส่วนอีโรมน่ะ ช่างมันเถอะ คิดแล้วอารมณ์เสีย หัวเราะ

ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ รับประกันความหึงหื่นปนน่าร๊ากน่าตีของพ่อหมาป่าเลยค่ะ

คิดตอนหน้าแล้วฟินอีกแล้ว มาเสียบหล่นๆ กัน ฮิๆ >//<

 

Talk 1...

Song :: Circadian Eyes - Goodbye

Down Load this song >>Click!!<<

จ้ะ พ่อคุณ ถ้าจะหื่นขนาดนี้แล้วล่ะก็นะ ><

พ่อโอดอล์ฟจะหื่นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ นี่ยังดีกว่ารูดอล์ฟนะเออ

รายนั้นปล้ำคคนางค์ตั้งแต่ตอนแรกเลย มอมเหล้าเค้าอีกต่างหาก -_-;;

แล้วอีหมาป่าตัวลูกล่ะ จะหื่นใส่นางเอกยังไงต่อ จะได้เค้ายังไง

มาลุ้นกันต่อนะเออ




เฟซบุ๊คสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊ค >>Click!!<<

แฟนเพจของมู่ mu_mu_jung >>Click!!<<

ทวิตเตอร์ของมู่ (ไม่ได้เล่น แต่แจ้งอัพนิยาย) >>Click!!<<

God blessed you

’m blessed you

I http://www0.dek-d.com/06pic/dot/heart.gif Readers



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
สิเน่หาราตรี [นิยายชุด ต้องมนตร์มาเฟีย] ตอนที่ 2 : Night of Love ♞ 01 Can’t Pretend , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19448 , โพส : 212 , Rating : 549 / 111 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

#212 : ความคิดเห็นที่ 2469
มันอ่านไม่ได้อะ
Name : Jiraprapa Sinsok< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jiraprapa Sinsok [ IP : 171.7.145.18 ]
Email / Msn: yuiloveclashandss501(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2557 / 12:45

#211 : ความคิดเห็นที่ 1795
กอดกับปล้ำเลือกอย่างไหนดีน้าาาา เลือกไม่ถูกเลย อิอิ
Name : yes-or-no< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yes-or-no [ IP : 115.67.132.166 ]
Email / Msn: nc_wanorn28(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2556 / 18:45


#210 : ความคิดเห็นที่ 1181
มีลูกแล้วทำไมเพิ่งบอกฮอลลลลล T _ T
Name : WHXZQ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ WHXZQ [ IP : 27.55.150.201 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2556 / 17:20

#209 : ความคิดเห็นที่ 1180
มีลูกแล้วทำไมเพิ่งบอกฮอลลลลล T _ T
Name : WHXZQ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ WHXZQ [ IP : 27.55.150.201 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2556 / 17:20

#208 : ความคิดเห็นที่ 1014
หื่นจริงๆนะแกอะ 555
Name : mintpnp< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mintpnp [ IP : 202.28.249.94 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2556 / 02:38

#207 : ความคิดเห็นที่ 997
จ้าาา รู้แล้วว่าหื่นพ่อหมาป่า
Name : นานาเบล [ IP : 171.6.248.229 ]
Email / Msn: comter_secret(แอท)hotmail.com
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2556 / 03:23

#206 : ความคิดเห็นที่ 708
อิหื่นนนน 5555555555
PS.  liberty,love,life
Name : eyeeyeye< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ eyeeyeye [ IP : 125.26.128.255 ]
Email / Msn: ncn.p(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2556 / 15:27

#205 : ความคิดเห็นที่ 452
อ่านนิยายพี่มู่แล้วหายเครียดไปเยอะเลยค่ะ ยิ้มออกแล้ว
PS.  มาเป็นเพื่อนกันเถอะ
Name : กอหญ้า< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กอหญ้า [ IP : 202.28.66.251 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2556 / 00:43

#204 : ความคิดเห็นที่ 363
อ่านไปก็ยิ้มไป แหม่ หม่าป่านี่ จิตขึ้นไหนครับเนี่ย ฮ่าๆ 
PS.  ใบไม้แห่งสายน้ำ : สู้ๆนะครับ ผมเอาใจช่วย ขอบคุณครับที่แต่งนิยายสนุกๆให้หลายคนได้มีความสุขกัน
Name : Aqualeaf< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aqualeaf [ IP : 125.27.72.16 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2556 / 16:10

#203 : ความคิดเห็นที่ 325
ป๊าหื่นจริงง>//<
PS.  ชีวิตก็แค่เกมที่ต้องเดินตามการกำหนดของชีวิตตัวเอง...เท่านั้น!ไม่มีใครมากำหนดเลยได้
Name : Pop xUr< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pop xUr [ IP : 119.42.116.150 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2556 / 07:56

#202 : ความคิดเห็นที่ 306
ป๋าเรานี้มันเจ้าเล่ห์จิงๆๆๆๆๆ
Name : nutthida chilli< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutthida chilli [ IP : 110.77.221.4 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2556 / 20:50

#201 : ความคิดเห็นที่ 305
ถึงป๋าจะหื่นแต่ก็น่ารักคอดๆอะ
Name : you [ IP : 125.25.109.79 ]
Email / Msn: -
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2556 / 16:07

#200 : ความคิดเห็นที่ 303
ถึงจะหื่น แต่น่ารักอ่ะะะ >
PS.   バイバイ あの愛しき日々は戻りはしないから 
Name : ✦ RIGOLO ✦< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✦ RIGOLO ✦ [ IP : 171.101.108.193 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2556 / 13:26

#199 : ความคิดเห็นที่ 302
ติดตามค่า
^^
Name : beam [ IP : 124.122.112.3 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:33

#198 : ความคิดเห็นที่ 301
น่าร๊ากกกกกก
Name : z-d-over< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ z-d-over [ IP : 101.51.47.81 ]
Email / Msn: film_sassy_girl(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:18

#197 : ความคิดเห็นที่ 300
เลือกอย่างหลังดีกว่านะ 55+
Name : baam [ IP : 49.48.36.238 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:03

#196 : ความคิดเห็นที่ 299
โอดอล์ฟห่ามอ่ะ >////<
Name : ABiiMW< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ABiiMW [ IP : 49.49.220.16 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 19:15

#195 : ความคิดเห็นที่ 298
โอดอฟน้ารักก สู้ๆนะคะรออ่านนนน
Name : June Jsb [ IP : 223.206.242.166 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 17:59

#194 : ความคิดเห็นที่ 297
น่ารักมากชอบมากกกกอะ
Name : aut [ IP : 125.27.163.202 ]
Email / Msn: autza_hybs(แอท)hotmail.co.th
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 00:00

#193 : ความคิดเห็นที่ 296
น่ารักอะ คิคิ
Name : jip-ppy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jip-ppy [ IP : 1.20.242.191 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 23:25

#192 : ความคิดเห็นที่ 294
หื่นอ่ะ สู้ๆนะค่ะเจ๊
Name : ไม่มีตรงกลาง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ไม่มีตรงกลาง [ IP : 113.53.82.67 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 22:29

#191 : ความคิดเห็นที่ 293
แม้...ป๋าโอดอล์ฟเป็นคำถามที่สมเหตุสมผล(ประชดนะป๋า) กับแม่มณฑาจริงๆ ชิชิ หมั่นไส้แต่ก็น่ารัก ฮ่า ฮ่า
Name : ความรู้สึก< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ความรู้สึก [ IP : 125.24.58.66 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 21:29

#190 : ความคิดเห็นที่ 292
น่ารักอ่ะคนนี้
Name : myhero [ IP : 182.53.254.189 ]
Email / Msn: -
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 20:54

#189 : ความคิดเห็นที่ 291
ฟินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : mammee [ IP : 124.121.48.154 ]
Email / Msn: -
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 20:45

#188 : ความคิดเห็นที่ 290
อิโอดอล์ฟน่ารักอ่ะ
ชอบผู้ชายแบบนี้อะ น่ารัก กวนตินนิดๆ
ถ้ามณฑาไม่สนเค้าว่างอยู่นะ (ไปไกลละฉัน สองนะ เพ้อไม่มีหยุด555)
Name : rin [ IP : 111.84.2.41 ]
Email / Msn: rinly55555(แอท)gmail.com
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 20:38

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android