คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

อุ้งมือซาตาน (รีไรท์)

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ภูเก็ต...(2) 50%+50% อัพเพิ่มจ้า


     อัพเดท 22 เม.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ซึ้้งกินใจ, ซาตาน, อุ้งมือ, เรื่องยาว
ผู้แต่ง : อรระสา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อรระสา
My.iD: http://my.dek-d.com/mommymu
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 11,893 Overall : 83,160
260 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 826 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
อุ้งมือซาตาน (รีไรท์) ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ภูเก็ต...(2) 50%+50% อัพเพิ่มจ้า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8283 , โพส : 3 , Rating : 91% / 18 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


เผื่อว่าใครจะเพิ่งเข้ามาอ่าน ไรท์ขอชี้แจงว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ไรท์เริ่มหัดเขียนนิยาย มีบางคนบอกว่าพลอตเรื่องและการดำเนินเรื่องเชยยยย มากกก และน้ำเน่าสุดๆๆ แต่ไรท์ก็ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนพลอตของเรื่องในการรีไรท์ครั้งนี้นะคะ  เพราะจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ ถ้ากลัวรับไม่ได้ก็ไม่ว่ากันค่ะ



บทที่ 6

ภูเก็ต...(2)

 

                พลอยใสแต่งตัวสวยด้วยชุดเดรสสีม่วง ตัดเย็บด้วยผ้าชีฟอง เข้ารูป กว้านหลังไม่ลึกมากนัก มองดูแล้วทั้งสุภาพ และดูเซ็กซี่ไม่น้อย เธอไปถึงสถานที่จวนเจียนจะถึงเวลานัดเต็มทีซึ่งสถานที่นั้นก็ในโรงแรมนั้นแหละ ทันทีที่พลอยใสก้าวออกจากลิฟต์ก็พบกับนริศซึ่งยืนเตร็ดเตร่คอยเธออยู่ก่อนแล้ว เขามองพลอยใสอย่างตะลึง ด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวาบที่ใบหน้า รู้สึกภูมิใจที่ทำให้เขาตกตะลึงได้ แต่เขาเองก็ดูดีไม่แพ้เธอเลย หลายคนที่เดินผ่านไปมาได้แต่มองทั้งคู่ นริศเดินเข้ามาหาพลอยใสพร้อมรอยยิ้ม เธอจึงคล้องมือเข้ากับแขนแข็งแรงของเขาแล้วเดินเข้าไปในห้องอาหารอันหรูหราของโรงแรม

พลอยใสคิดว่านริศเสี่ยงไม่น้อยที่นัดเธอทานอาหารที่นี่ เนื่องจากนี่คือโรงแรมของเขาเอง ดังนั้น พนักงาน ลูกน้องของเขาทั้งหลายคงจับตามอง และมันอาจจะทำให้เขาเสียภาพลักษณ์ได้ แต่เขาตอบกลับบอกกับพลอยใสว่าเขามีเจตนาที่จะคบกับเธอจริงๆ ไม่ได้ต้องการจะปิดบังใคร และทุกคนจะได้รู้ว่า ทั้งสองกำลังคบหากันอยู่ ซึ่งนั่นเธอคิดว่าเขาให้เกียรติเธอมากไปหรือเปล่า เพราะ เธอเองยังไม่คิดถึงขั้นนั้นเลย

                ทั้งสองทานอาหาร คุยกันและเต้นรำ เขาถือโอกาสโอบกอดเธอเข้าไว้ในอ้อมกอดในขณะเต้นรำ ซึ่งพลอยใสเองคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของการเต้นรำเขาอาจฉวยโอกาสบ้างนิดหน่อย แต่ไม่ได้น่าเกลียดและเขาก็บอกกับเธอไปแล้วถึงเจตนารมณ์ของเขา เธอจึงไม่ได้ทักท้วงอะไร แต่สำหรับในสายตาของอีกคนที่นั่งอยู่ในมุมอับของห้องกลับมองไปอีกอย่าง

 ‘เธอนี่ช่างไม่รู้จักอายเลยนะพลอยใส ชอบทำตัวยั่วยวนผู้ชายไปวันๆ

เห็นผู้ชายเป็นไม่ได้ โผไปหาคนนั้นที คนนี้ที ใจง่าย ร่านภาคินทร์มาถึงก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้ามาเสียอีก บังเอิญจริงๆ ที่เขาคิดถูกว่ายังไงทั้งคู่คงต้องแอบนัดกันมาที่นี่แน่ๆ

ทั้งๆ ที่เรื่องของชาวบ้านเขาไม่เคยคิดเข้าไปยุ่ง แต่สำหรับยัยเลขานี่ เป็นกรณียกเว้น เพราะเขาต้องคอยจับตาดูพฤติกรรมของเธอไม่ห่าง

เหตุผลนะเหรอ ก็... เพราะ... ไม่ต้องการให้ผู้หญิงคนนี้กลับไปยุ่งกับภูมิภวัตต์อีกยังไงล่ะนี่เป็นเพียงเหตุผลเดียวในตอนนี้ที่เขาคิดออกว่าทำไมจึงต้องคอยจับตามองเธอตลอดเวลา

                เมื่อเห็นว่าเธอมองผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ภูมิภวัตต์ เขาก็น่าจะดีใจและโล่งอกแล้วสิ แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนถูกกดทับมากขึ้นกว่าเดิมก็ไม่รู้ จนดึกดื่นค่อนคืนแทนที่จะกลับขึ้นไปนอน เขากลับทำตัวเหมือนนักสืบและคอยแอบมองทั้งคู่ที่มีความสุขด้วยความโมโหที่ทำอะไรไม่ได้

                ..................................................................................................................................................................

 

การประชุมเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้นตั้งแต่เวลา  9 นาฬิกา เป็นการประชุมของผู้บริหารสาขาและบริษัทผลิตวัตถุดิบซึ่งต้องป้อนให้กับโรงงานและบริษัทอีกทีหนึ่ง ภาคินทร์เข้าร่วมประชุมด้วยเพื่อให้สาขาและบริษัทเหล่านี้มีความมั่นใจในการร่วมงานกับเขา เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหารใหม่ อาจทำให้เกิดการสั่นคลอนของสาขาขึ้นได้ โดยเฉพาะที่นี่ ถือว่าเป็นสาขาที่สำคัญสำหรับบริษัทใหญ่ ถ้าประมาทอาจเป็นโอกาสให้บริษัทคู่แข่งเข้ามาแทรกแซงได้

ภาคินทร์ได้แสดงให้ทุกคนเห็นว่าถึงแม้เขาเพิ่งจะเข้ามารับงานแต่ก็ไม่ได้ด้อยประสิทธิภาพ หรือเป็นพวกไก่อ่อนแต่อย่างใด ทุกคนชื่นชมในความสามารถ ทัศนคติ มุมมองและแผนการดำเนินงานของเขา ซึ่งเป็นไปในเชิงรุก แม้แต่พลอยใสเองก็อดที่จะชื่นชมเขาไม่ได้เช่นกัน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบเขานักก็ตาม

                เป็นธรรมเนียมของการประชุมในลักษณะนี้ ที่ต้องมีงานเลี้ยงสังสรรค์ในตอนเย็น พลอยใสทราบในข้อนี้ดี และได้เตรียมตัวและชุดสำหรับงานเลี้ยงนี้ด้วย โชคดีที่เธอหยิบชุดมาเผื่อ สองชุด ซึ่งใช้ไปเมื่อคืนนี้แล้วชุดหนึ่งและยังมีเหลืออีกชุดสำหรับงานคืนนี้

                เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้น บรรดาผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหลายได้ทยอยเข้ามาร่วมงาน ทุกคนต่างแต่งตัวกันอย่างเต็มที่ และนำคนรู้ใจมาร่วมงานด้วย ใครที่มีภรรยา ก็พาภรรยามา ใครที่มีสามีก็พาสามีมาร่วมงานด้วย  พลอยใสคิดว่าเจ้านายของเธอคงพานางแบบสาวสวยสุดฮอตนามไอวี่มาด้วยแน่นอน แต่แล้วก็รู้สึกผิดคาดแฮะ ไม่ยักกะเห็นนางแบบท็อปเท็นคนนั้น ตัวเธอเองไม่อยากจะมางานนี้สักเท่าไรหรอกเพราะมีแต่ระดับบิ๊กๆ ทั้งนั้น  เธอสอดส่ายสายตาไปทั่วๆงาน ก็เห็นเจ้านายของเธอกำลังคุยอยู่กับผู้อำนวยการสาขาและภรรยาของเขาอย่างสนิทสนม พลอยใสทำคอย่นกำลังคิดจะหลบไปให้ไกลรัศมีสายตาเจ้านายแต่ก็มีอันต้องชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวหนีเมื่อผู้อำนวยการสาขามองเห็นเธอเข้าและกำลังกวักมือเรียกให้เธอเข้าไปร่วมวง

                “สวัสดีอีกครั้ง คุณเลขา” ผู้อำนวยการสาขาทักทายพลอยใสขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เธอจึงพนมมือไหว้ทั้งเขาและ ภรรยาของเขาอีกครั้งพร้อมกับยิ้ม

                “สวัสดีค่ะ ท่าน”

“เรียกผมว่าลุงดีกว่านี่ไม่ใช่เวลาทำงาน และนี่  ภรรยาของผม ไหมทอง”

แล้วคุณไหมทองก็เรียกให้พลอยใสไปนั่งข้างๆ พร้อมกับถามไถ่อย่างเอ็นดู และไม่นานทั้งสองก็คุยกันอย่างถูกคอ แม้จะต่างวัย เพราะคุณไหมทองเป็นคนน่ารัก ใจคอกว้างขวาง โอบอ้อมอารี เธอเป็นที่รักและเคารพของบรรดาลูกน้องของสามี

“แน่ะ  ดูสิครับทั้งสองสาวลืมเราไปเลย” ผู้อำนวยการสาขาพูดติดตลก พร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ซึ่งนั่นพลอยทำให้ภาคินทร์ต้องยิ้มไปด้วย

“ได้เวลาเปิดฟลอร์เต้นรำของเราในค่ำคืนที่อบอุ่นนี้แล้ว   ขอเรียนเชิญ ท่านประธานกรรมการ ท่านภาคินทร์  วรงค์ไอยเรศ ได้กรุณาให้เกียรติเปิดฟลอร์ด้วยครับ”

เสียงพิธีกร ประกาศอยู่บนเวทีทำให้ทุกคนหยุดการพูดคุย ผู้อำนวยการสาขาพยักหน้าให้ภาคินทร์  เขาจึงลุกขึ้นยืน และโค้งคำนับภรรยาของผู้อำนวยการสาขาที่ถือว่าอาวุโสที่สุด เปิดฟลอร์ จากนั้นสักครู่ คู่อื่นๆ ก็ทยอยลุกขึ้นเต้นรำ รวมทั้งผู้อำนวยการและพลอยใสซึ่งเธอก็ต้องลุกขึ้นตามมารยาท เต้นรำได้สักครู่ผู้อำนวยการก็ขอเปลี่ยนไปคู่กับภรรยาของท่าน ดังนั้น เธอจึงจำเป็นต้องเป็นคู่เต้นกับเขา

ร่างสูงที่แนบชิดอยู่ใกล้ๆ พร้อมกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาที่เธอยังจำได้ติดจมูกทำให้เธอรู้สึกตะครั่นตะครออย่างไรพิกล ได้แต่มองที่ปกเสื้อเพราะไม่กล้าที่จะมองใบหน้าคู่เต้นรำ อีกทั้งเธอก็สูงแค่ไหล่เขาเท่านั้น ทั้งคู่เต้นรำกันเงียบๆ อย่างอึดอัด สักครู่เพลงเปลี่ยนจังหวะเป็นแนวช้าซึ่งมันเหมาะกับคู่รักที่จะเต้นรำด้วยกันมากกว่า พลอยใสจึงปล่อยมือจากตัวเขาทันทีเป็นการบอกโดยนัยว่าต้องการเลิกเต้นรำแล้ว แต่ภาคินทร์กลับตวัดรอบเอวของเธอแน่น และดึงเธอเข้ามาแนบชิด

“จะไปไหน” เขาถามเสียงกร้าว

“เต้นมานานแล้ว บอสไม่เมื่อยหรือคะ” เธอถามเขาแทนที่จะตอบคำถาม

“ทำไม? เหนื่อยแล้วเหรอ” เขาเลิกคิ้วถาม พลอยใสรู้สึกว่าสีหน้าของเจ้านายตอนนี้ทำไมมันจึงยียวนนักก็ไม่รู้

“หรือว่าเพราะไม่ใช่นายคนนั้น” เขาไม่ได้รอให้เธอตอบคำถามของเขาเลย

“หาเรื่อง พาล” เธอได้แต่บ่นอุบอิบ แต่ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอพูดอะไร

“ใครพาล ใครหาเรื่อง ก็มันจริงไม่ใช่เหรอ ทีเมื่อคืนเธอเต้นรำได้ตั้งนานสองนาน แถมกอดกันกลมดิกกับผู้ชายคนนั้น ผมไม่เห็นว่าคุณจะบ่น เห็นชอบใจด้วยซ้ำ ทีกับผม มันเป็นอะไร หรือกลัวหลงเสน่ห์ผมกันแน่ หืออ”

“บอส... ” เธออึ้ง

นี่เขาเห็นเธอเมื่อคืนนี้ด้วยเหรอ

“โดนจับได้ ถึงกับอึ้งไปเลยเหรอ”

“ดิฉันอยากกลับค่ะ” พลอยใสตัดบท ไม่อยากมีเรื่องหรือทะเลาะกับเจ้านาย เรื่องเดิมก็ยังกระอักกระอ่วนใจ และไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง ได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ หาเรื่อง พาลกันชัดๆ ทำตัวเหมือนเด็กอนุบาล

“กลับไปไหนล่ะ ห้องพัก หรือไปพลอดรัก กับเจ้าหนุ่มนั่นกันแน่ แต่เจ้านั่นคงไม่รู้ใจคุณเท่าผมหรอกมั้ง”

“เจ้านายพูดอะไรคะ หยาบคาย”

“หรือไม่จริง อย่าบอกนะว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับจูบของเรา”

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ นั่นไม่นับเป็นจูบ เพราะดิฉันไม่ได้เต็มใจ”

“เต็มใจหรือไม่เต็มใจมันก็คือจูบ แต่ เอ  สงสัยว่าคุณคงจะลืมไปแล้ว ทบทวนอีกทีเป็นไร” แล้วเขาก็ก้มหน้าลงทำท่าอย่างว่า

เธอยกมือขึ้นจะตบหน้าเขาทันที  แต่ภาคินทร์ระวังอยู่แล้ว จึงจับมือเธอไว้ได้

“ถ้าคุณตบผม ผมจะจูบคุณกลางฟลอร์นี่แหละ ลองไหม อย่างในละครไง ตบ จูบ สงสัยคุณคงจะชอบ”

เธอจึงสลัดอย่างแรงและหลุดจากอ้อมกอดของเขาได้ จากนั้นก็เดินลิ่วๆ ออกจากงาน และไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่ล็อบบี้ซึ่งขณะนี้มีนักร้องบรรเลงเพลงเศร้าๆ ซึ้งๆ ให้บรรดาแขกของโรงแรมที่ต้องการความสงบแต่ไม่เงียบ

สักครู่ ก็มีคนยื่นมือมาแตะที่ต้นแขนของเธอทำให้เธอสะดุ้งตกใจ และหันขวับนึกว่าเป็นเขา แต่แล้วก็ต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

 

“พี่นริศ”

“ทำไม่มานั่งเงียบๆ อยู่คนเดียว งานเลี้ยงไม่สนุกเหรอ”

“ไม่เห็นจะสนุกเลยค่ะ” เธอทำหน้าเซ็งๆ ที่ไม่สนุกก็เพราะเจ้านายของเธอน่ะแหละ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ไม่รู้จะจองล้างจองผลาญเธอไปถึงไหน

“งั้นให้พี่นั่งเป็นเพื่อนไหม”

“จะดีเหรอคะ พี่นริศไม่ต้องทำงาน หรือไม่ต้องกลับบ้านหรอกหรือ”

“วันนี้พี่พักที่นี่ครับ กลับบ้านเป็นบางวันเท่านั้น”

พี่นริศเป็นคนน่ารัก คุยสนุก เขาสรรหาเรื่องตลกๆ มาเล่า จนทำให้พลอยใสลืมเรื่องขุ่นเคืองไปได้

“พี่เดินไปส่งที่ห้องนะ” เขาบอกเมื่อได้เวลาที่พลอยใสจะกลับไปพักผ่อน

และเขาก็เดินไปส่งเธอถึงห้องพัก

Good night ค่ะพี่นริศ”

“ฝันดีนะครับ พรุ่งนี้น้องพลอยก็จะกลับแล้ว พี่จะไปส่งที่สนามบินนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ แล้วเจอกันค่ะ”

พลอยใสปิดประตูห้องลง หลังจากนริศเดินจากไป สักครู่ขณะที่เธอกำลังถอดเสื้อผ้าจะอาบน้ำ เนื่องจากเธอมีนิสัยที่ต้องอาบน้ำก่อนนอน ถึงแม้ว่าตอนก่อนไปงานจะอาบไปแล้วครั้งหนึ่งก็ตาม

“ก็อกๆๆ”

“เอ๊ะ! พี่นริศมีอะไรอีก” เธอจึงคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับ

เธอพึมพำอย่างสงสัย และคิดว่าคงเป็นนริศมาเคาะประตูเรียก โดยลืมดูที่ช่องตาแมวว่าเป็นใคร และเผลอเปิดประตูออกทันที

 

“พี่นริศ มี......” เธอเอ่ยถามโดยที่ยังไม่เห็นหน้า แต่

“อุ๊ย บอส มีธุระอะไร ไว้พูดกันพรุ่งนี้ดีกว่านะคะ”


%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%


ส่วนที่เหลือขอเวลาตัดและปรับบางช่วงบางตอนก่อนนะคะ เพราะจำได้ว่า เมื่อครั้งที่เคยลงครั้งแรก ได้รับแจกแบนค่ะ.......555555555


ดีใจจังที่ยังมีคนเข้ามาเยี่ยม ขอบคุณค่ะ....

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

ต่อค่ะ......


เธอรีบดันประตูปิดเมื่อเห็นว่าเป็นใคร แต่แรงของผู้หญิงอย่างเธอหรือจะสู้แรงของผู้ชายอย่างเขาได้ ผลที่ตามมาก็คือเขาเปิดประตูเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

“คิดว่าเป็นเจ้าหมอนั่นละสิ เสียใจด้วยนะ คงจะผิดหวังน่าดู” ทันทีที่พ้นประตูเข้ามาได้ก็ตีหน้ายักษ์พร้อมแยกเขี้ยวใส่เธอทันที

“อ้อ นี่คงจะนัดกันไว้ละสิ ถึงคิดว่าผมเป็นเจ้าหมอนั่น” พลางชำเลืองตาขุ่นขวางไปยังชุดที่เธอสวมใส่

“เธอนี่ เตรียมพร้อมตลอดเวลาเลยนะ” อุณหภูมิความโมโหเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เจ้าของก็ไม่ทราบสาเหตุ รู้แต่ว่ามันเพิ่มสูงขึ้นจากเดิมที่เพียงแค่คุกรุ่นหลังจากที่เธอหนีเขามาด้วยความรังเกียจแต่มานั่งออเซาะฉอเลาะกับผู้ชายอีกคน และคงคิดจะต่อกันไปถึงไหนๆ ทั้งประโยคแรกที่เขาได้ยินจากปากเธอเมื่อตอนที่เธอเปิดประตู และเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ดูหมิ่นเหม่เสียขนาดนั้น เป็นใครก็คงเข้าใจเหมือนเขาไม่ผิด

ย้อนเวลากลับไปเมื่อตอนที่อยู่ในงานเมื่อมีการปะทะคารมกันพลอยใสก็ผลุนผลันวิ่งออกมาจากฟลอร์เต้นรำ ภาคินทร์จึงได้ตามออกมา และเห็นว่าเธอนั่งคุยกับชายหนุ่มคนนั้น คนที่เขาเห็นเมื่อวานว่ามีการจับมือถือแขนกัน และโอบกอดเต้นรำกันอย่างสนิทแนบชิดเมื่อคืน เขาจึงเบือนหน้าหนีและกลับเข้าไปในงานและดื่มไปนิดหน่อย

“บอส ดื่มด้วยหรือคะ” เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์

“นิดเดียวเอง” แต่น้ำเสียงที่อ้อแอ้นิดหน่อยนั้น ทำให้พลอยใสไม่แน่ใจสักนิดว่าเขาดื่มนิดหน่อยจริงหรือเปล่า

“บอส ออกไปก่อนได้ไหมคะ มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้”

เธอพยายามใจเย็น เมื่อเห็นว่าเขาดื่มมาด้วย และแน่นอนว่ามากกว่าปกติ ดูแล้วชักจะไม่เข้าที เกิดคิดอะไรบ้าๆ ขึ้นมาอีก เธอไม่ไว้ใจเขาเลย และรู้สึกว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก พร้อมกับกระชับสาบเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าหากัน แต่นั่น... ยิ่งทำให้คนที่อุณหภูมิอารมณ์สูงกว่าปกติอยู่แล้ว เพิ่มองศาขึ้นไปอีก

 

 “นี่เธอเตรียมตัวไว้รอนายนั่นขนาดนี้เลยเหรอ”

เขากดล็อคประตูเรียบร้อย พลางย่างสามขุมเข้ามาหาพลอยใส

“ถ้างั้น.....ก็เปลี่ยนจากเจ้าหมอนั่น มาลองเป็นผมดูดีกว่า แล้วคุณจะลืมหมอนั่นไปเลย ผมรับรอง”

พลอยใสถอยหลังกรูด รู้สึกตกใจ หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความกลัวกับเหตุการณ์ที่กลับกลายไปเป็นแบบนี้ ไม่รู้จะควบคุมสถานการณ์ที่เริ่มคับขันประเภทนี้อย่างไร แต่ก็ยังพยายามทำใจดีสู้เสือ พูดกับเขาอย่างใจเย็น ทั้งๆ ที่หวาดกลัวจนตัวสั่น ใจสั่น

“ บอสคะ... คือ... เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วค่ะ” เธอพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นคนหูหนวกไปเสียแล้ว

ภาคินทร์เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พลอยใสได้แต่ถอยหลังกรูด...

หนีสิ  รีบวิ่งหนี สมองสั่งเตือนให้หนี แต่ไม่รู้จะหนีไปไหน จะวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำเหรอ ขาเธอไม่ยาวเท่าเขา เธอจะวิ่งหนีทันเหรอ สามก้าวของเธอคงเท่ากับก้าวเดียวของเขา

แต่... ไม่มีทางเลือก ที่เดียวที่พอจะหลบได้ก็คือห้องน้ำเท่านั้น  ยังไงก็ต้องลอง

เมื่อสมองประมวลผลได้อย่างนั้นเธอจึงหันหลังวิ่งไปที่ห้องน้ำ แต่เพิ่งจะก้าวขาได้เพียงสองก้าว เขาก็ประชิดตัวเธอเสียแล้ว เป็นไปตามที่เธอหวั่นแต่แรก

พลอยใสกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เขาจึงรวบตัวเธอแล้วเหวี่ยงลงที่เตียงนอน เจ็บจนจุกแทบร้องไม่ออก ซาตานร้ายอย่างเขาก็ไม่รอช้ารีบคร่อมทับร่างที่กำลังตะเกียกตะกายผละหนี และตรึงร่างเธอไว้โดยคร่อมทับอยู่ด้านบนทำให้เธอขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้ ได้แต่ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ภายใต้ร่างของเขา

“จะหนีไปไหนได้  หึหึ”

“บอสคะ... คุณ... ปล่อยฉันเถอะค่ะ”

“นะคะ ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว” พลอยใสระล่ำระลักบอกด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ

“จะบอส หรือจะคุณ ก็ไม่ปล่อยทั้งนั้นแหละ” ตอนนี้ภาคินทร์หูอื้อตาลายเสียแล้ว ไม่ได้ยินแม้เสียงวิงวอนขอร้อง

 

พร้อมกับแนบริมฝีปากลงประทับจูบริมฝีปากอันเย้ายวนซึ่งเขาจำได้ดีว่าหวานเพียงใด พลอยใสรู้สึกชาทั้งใบหน้าและร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ตั้งตัวตั้งสติไม่ทันว่าควรรับมือกับผู้ชายในสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร แต่ก็คิดไม่ออกเพราะไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน จึงได้แต่ดิ้นรนและผลักไสด้วยสองมือ และสองเท้า และเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้สิ่งใดชำแรกเข้าไปภายในปากได้

“หึ หึ จะทนได้สักกี่น้ำกัน “

ภาคินทร์ได้แต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ตอนนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยที่สามารถพันธนาการร่างบางนุ่มนิ่มไม่ให้เป็นอิสระได้

ท่าทางอินโนเซ้นต์ใสซื่อที่หล่อนพยายามปรุงแต่งขึ้นมา ทำได้แนบเนียนจนเขาเกือบจะเชื่ออยู่แล้ว ถ้าไม่เพราะได้ยินกับหู และเห็นกับตาว่าเธอมีลูกจนโตแล้วทั้งคนละก็ บางทีเขาอาจหลับหูหลับตาเชื่อเข้าไปได้บ้าง แถมผู้ชายทั้งหลายที่อยู่รอบข้างเธออีก อย่างน้อยที่เห็นๆ อยู่ก็สองคนล่ะ ดังนั้นมันไม่มีทางที่คนอย่างเธอจะไม่รู้จักเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว

เมื่อเธอปิดปากแน่นเสียขนาดนั้น ใช่ว่าจะไม่มีหนทางอื่นเสียหน่อย เป้าหมายอื่นก็ยังมี เจ้าของร่างมัวแต่หลับหูหลับตาผลักใสร่างใหญ่โตที่คร่อมอยู่ข้างบนจนไม่ได้สนใจเสื้อผ้าที่ตอนนี้เริ่มเผยอออก   เป็นโอกาสให้ปากอุ่นร้อนสำรวจและสูดดมไปตามซอกคอหอมกรุ่น มือไม้ก็อยู่ไม่สุขสำรวจแปะป่ายไปทั่วร่างน้อยนุ่มนิ่มละมุนมือภายใต้ร่างของเขา โดยไม่ได้ใส่ใจแรงทุบตีจิกข่วนอันน้อยนิดนั่นเลย ถ้ายังมีแรงทุบก็ทุบต่อไปเถอะ แต่เดี๋ยวก็เหนื่อยจนหยุดไปเอง เขานึกในใจ

ร่างกายเขาเริ่มผ่าวร้อนขึ้นทุกทีที่มือสัมผัสกับร่างนุ่มนิ่มและลื่นมือ ซึ่งในตอนนี้มือเขาก็สำรวจไปถึงชั้นในตัวน้อยและจัดการปลดออกจากร่างโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัวสักนิด ก็จะรู้ได้อย่างไรในเมื่อมัวแต่หลับหูหลับตาและจิกตีเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งจิกข่วน ทุบตี พรุ่งนี้ร่องรอยเล็บคงปรากฏเต็มร่างเขาเป็นแน่ ยัยเสือร้ายอย่างนี้เขาต้องสยบให้อยู่คาอกให้ได้

ร่างกายที่ไร้สิ่งห่อหุ้มปรากฏแก่สายตาในนาทีต่อมา ซึ่งพร้อมๆกับเจ้าของร่างคงจะรู้ตัวพอดี จึงได้ร้องกรี๊ดขึ้นมาพร้อมทั้งผละจากการทุบตีเขามาเป็นปิดป้องอกคู่งาม

“นี่ หยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะ” พลอยใสตะโกนก้องเสียงหอบๆ

“หยุดเหรอ เหอะ เหอะ เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำในเวลานี้นะครับทูนหัว” เสียงของเขาฟังดูเหมือนเสียงของซาตานร้ายไม่มีผิด พลอยใสหน้าซีดเพราะความหวาดกลัว และดิ้นรนสุดแรงพร้อมกระถดกายถอยหนีร่างซึ่งจริงๆ แล้วใหญ่โตกว่าสายตาที่มองเห็นมากนัก น่าโมโหนักที่เรี่ยวแรงของเธอไม่รู้หายไปไหน มันไม่ได้อย่างที่ใจต้องการ แค่ขยับเนื้อตัวยังแทบไม่ได้ แถมตอนนี้ยังโดนล็อคแขนล็อคขาไม่ให้ขยับเขยื้อนได้อีก

เธอจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไรดี คิดสิพลอยใส มีสติ ใช้ปัญญาเอาตัวรอดให้ได้

เสี้ยววินาทีที่กำลังคิดแก้ไขสถานการณ์อยู่นั้น คนที่คร่อมอยู่ข้างบนไม่ได้ให้เวลาเธอคิดเลย ริมฝีปากร้อนๆฉกวูบลงมาอีกครั้ง และครั้งนี้เจ้าของไม้ทันได้ปิดปากเขาจึงสอดลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นเธอได้อย่างง่ายดาย กลิ่นแอลกอฮอล์อบอวลอยู่ในปาก ทั้งริมฝีปากและลิ้นร้อนๆ นั่นเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ มันให้ความรู้สึกวาบหวิว ซาบซ่าน และขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว รู้สึกมือไม้ที่จิกตีบนหลังเขาไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ ตัวเบาโหวงเหมือนจะลอยไปไหนสักที่จนต้องเกาะไหล่เขาแน่น เหมือนโลกทั้งโลกโคลงเคลง จนตัวเธอโอนเอนไปมา หรือเธอจะเมาเพราะแอลกอฮอล์ที่ยังติดหลงเหลือที่ปลายลิ้นของเขากันแน่ 

ภาคินทร์เองรุ้สึกเหมือนจะมึนเมามากขึ้นจนแทบไม่รู้ตัวเอง ได้แต่หลงมัวเมาวนเวียนลูบไล้อยู่ที่ยอดปทุมที่แข็งเป็นไตและสั่นระริกด้วยอารมณ์ของเจ้าของ เขาถอนจุมพิตจากปากอันเย้ายวนแล้วย้ายมาและเล็มที่ยอดทั้งสองแทนมือที่ตอนนี้ไปทำหน้าที่อย่างอื่นแล้ว โดยลูบไล้ไปมาตามสีข้างและเลื่อนไปที่สะโพกกลมมน เนียนมือ พลอยใสหูอื้อไปหมด ลืมคิดถึงเรื่องที่เคยหวาดกลัวโดยสิ้นเชิง รู้สึกเสียวซ่านจนเผลอครางออกมาเสียงแผ่ว ซึ่งนั่นเป็นการกระตุ้นให้เขาฮึกเหิมมากขึ้น มือเริ่มลูบไล้วนเวียนมาแถวด้านหน้ากลางลำตัว เธอไหว้ขาปิดโดยอัตโนมัติ 

เบรคก่อนค่ะ......เบรค.....เสี่ยงกับการโดนแบน ยังไม่อยากได้รับของขวัญ 5555


“อย่า....หยุดเถอะค่ะ....ฉันเจ็บนะ”

“อย่าบอกนะว่าคุณยังไม่เคย... พระเจ้า... ”

“ก็ใช่น่ะสิ ปล่อยฉันได้แล้ว เจ็บนะ ปล่อย” พลอยใสดิ้นรนให้หลุดจากใต้ร่างมหึมานั้นให้ได้ แต่ก็ยากเหลือเกิน เพราะกำแพงหนานั้นไม่ขยับแม้สักนิด

“เป็นไปได้อย่างไร.... ก็ในเมื่อ เธอมีลูกมีสามีแล้วนี่นา” คำพูดของเขาเสียดแทงเข้ามาในความรู้สึกและหัวใจ จากอารมณ์หวามไหว กลายเป็นโมโหขึ้นมาทันที

“ดังนั้นจึงควรรีบปล่อยเสีย คนเขามีลูกมีสามีแล้ว คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ“ พลอยใสกรี๊ดขึ้นมาพร้อมกับดิ้นรนเต็มที่ แค้นใจนักที่เขาดูถูกเธอขนาดนี้ ย่ำยีจิตใจเธอไม่พอ ยังจะย่ำยีร่างกายของเธออีก

“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน ขอโทษถ้าเข้าใจผิด ก็.... ง่า เห็นเด็กคนนั้นเรียกว่าแม่ไม่ใช่เหรอ” ภาคินทร์พยายามใช้มือหนึ่งล๊อคข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือหัว และอีกมือบังคับใบหน้าเธอให้มองมาที่เขา นึกโทษตัวเองที่ปากไม่ดี ไม่น่าพูดบ้าๆ ออกมาให้เสียอารมณ์เลย

“ว่าไง จะบอกได้หรือยังว่าแท้จริงแล้วเด็กคนนั้นเป็นใครกันแน่”

พลอยใสพยายามเบือนหน้าหนี และไม่สบตากับเขา

“ถ้าไม่บอกความจริง ผมปล้ำคุณจริงๆ ด้วย” เขาพูดอย่างขึงขัง อารมณ์อ่อนไหว วาบหวามหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอยากรู้เท่านั้น

“พูด.... พลอยใส” พลอยใสได้แต่พยายยามเบือนหน้าหนี ไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้เขาเข้าใจไปอย่างนั้นก็ดีแล้ว เธอจะมาหวังให้เขามีจิตเสน่หาเธอน่ะมันคงเป็นไปไม่ได้ และไอ้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มันก็คงเพราะความเมาและอารมณ์ดิบของผู้ชายเท่านั้นแหละ

“ไม่เปิดปากพูดใช่ไหม ได้ เดี๋ยวช่วยเปิดให้เอง”

ยังไม่ทันที่พลอยใสจะอ้าปากร้องเขาก็แนบริมฝีปากร้อนๆ ลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอตั้งใจเต็มที่ที่จะไม่ยอมง่ายๆ แต่เด็กอนุบาลหรือจะสู้ปรมาจารย์อย่างเขาได้ ไม่นานร่างนุ่มนิ่มก็อ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างเขาในที่สุด ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยเธออีกแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

“เจ็บนิดเดียวนะครับ ที่รัก” เสียงนุ่มนวลปลอบโยน อยู่ข้างใบหูเล็กๆ คำว่าที่รัก มันทำให้เธอรู้สึกไว้วางใจ ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าเพราะอารมณ์พาไปก็ช่างเถอะ


เซ็นเซ่อร์ค่ะ.......................................................


ภาคินทร์มองผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างหลงใหล เขาไม่เคยรู้สึกอะไรอย่างนี้มาก่อน เหมือนเธอเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปจากชีวิต เมื่อสมปรารถนาแล้ว เขาก็น่าจะพอใจ และสะใจ แต่... ไม่รู้ทำไม เขายังรู้สึกต้องการเธอมากขึ้น นี่ถ้าเธอตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้จะตีโพยตีพายแค่ไหน หรือจะใช้เป็นสาเหตุจับเขาหรือไม่ก็ไม่รู้ ถ้าเป็นอย่างหลังก็ดีเหมือนกันเพราะเขารู้สึกคลั่งในตัวเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ประสากับเรื่องเหล่านี้มาก่อน แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกแทบคลั่งไปเหมือนกัน สรุปว่าที่เขาเข้าใจมาทั้งหมดนั้นผิดทั้งเพ เธอเป็นของเขาเท่านั้น และเขาเองก็คงไม่ปล่อยเธอไปอ่อยใครๆ อีก


 %%%%%%%%%%%%%%%พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ%%%%%%%%%%%%%%%

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
อุ้งมือซาตาน (รีไรท์) ตอนที่ 7 : บทที่ 6 ภูเก็ต...(2) 50%+50% อัพเพิ่มจ้า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8283 , โพส : 3 , Rating : 91% / 18 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 18
เสร็จจนได้ และพระเอกก็รู้ว่าเข้าใจผิดมาตลอด
PS.  การอ่านนิยายคือความสุขของซี ขอบคุณไรต์เตอร​์ที่น่ารักทุกคน
Name : ICCube < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ICCube [ IP : 107.211.249.59 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2556 / 02:46
# 2 : ความคิดเห็นที่ 17
อั๊ยยะ เสร็จนายซาตานซะแล้ว รับรองความวุ่นวายตามมาแน่ อิอิอิ
PS.  ปล่อยวาง แล้วคุณจะเปงนางฟ้า นะเค๊อะ อิอิอิ
Name : ugly boongkie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ugly boongkie [ IP : 183.89.152.246 ]
Email / Msn: nook_nickjung23(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2556 / 23:54

# 1 : ความคิดเห็นที่ 16
รออ่านค่ะ
Name : Iread [ IP : 58.11.32.8 ]
Email / Msn: -
วันที่: 4 สิงหาคม 2556 / 18:48
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน พฤษภาคม 2559"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android