ราคีสีน้ำผึ้ง

  • 98% Rating

  • 32 Vote(s)

  • 422,528 Views

  • 2,373 Comments

  • 905 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22,163

    Overall
    422,528

ตอนที่ 34 : บทที่ 11-3 ความใกล้ชิดที่ไม่อาจปิดกั้นใจView : 1099 , Rating : 97% / 7 vote(s)

21 ส.ค. 59

ตอนที่ 34 : บทที่ 11-3 ความใกล้ชิดที่ไม่อาจปิดกั้นใจView : 1099 , : 97% / 7 vote(s)

21 ส.ค. 59


 

าพสามพ่อแม่ลูกที่เดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของคฤหาสน์เอลลิสันนั้นทำให้ร่างบางที่แอบมองอยู่ ณ มุมหนึ่งภายในบ้านต้องรีบเดินหลบไปทางห้องครัว หลังจากที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่ใหญ่แล้วรู้สึกเหมือนจะทนไม่ได้ ซึ่งความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน และมันไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำไป

 

หนูน้ำผึ้ง วันนี้ไม่ไปมหาวิทยาลัยเหรอจ๊ะ

 

เจนจิราซึ่งกำลังนั่งแกะสลักผลไม้อยู่ในห้องครัวละมือจากงานที่ทำเมื่อเห็นแม่ครัวสาวไทยเดินเข้ามาทรุดกายลงนั่งใกล้ๆ

 

วันนี้ไม่มีเรียนค่ะ น้ำผึ้งตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือ แต่ไม่มีสมาธิเอาเสียเลยค่ะมาธวีตอบตามความรู้สึกที่เป็นอยู่ในตอนนี้

 

สมองอาจจะทำงานหนักเกินไป พักผ่อนบ้างก็ได้นี่จ๊ะ หรือหาอะไรทำคลายเครียดบ้างก็ได้ อย่างที่ป้าทำอยู่นี่ไงล่ะ ผู้สูงวัยแนะนำอย่างหวังดี

 

โอ้โฮ! ป้าเจนแกะสลักผลไม้เก่งจังเลยค่ะ ว่าแต่ป้าเจนทำให้ใครทานเหรอคะ

สาวไทยเอ่ยชมจากใจเมื่อเห็นผลไม้หลายชนิดถูกแกะสลักวางไว้ในจานอย่างสวยงาม

 

ก็มีอยู่คนเดียวแหละจ้ะ เจนจิราตอบยิ้มๆ

 

คุณวินชอบทานผลไม้ไทยด้วยเหรอคะ

 

เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของคนแกะสลักผลไม้ มาธวีก็เดาได้ทันทีเลยว่าเจ้าของผลไม้จานนี้จะต้องเป็นวินเซนซ์อย่างแน่นอน

 

ใช่จ้ะ คุณวินชอบทานผลไม้ไทยมาก แต่อาหารไทยนี่ต้องคอยเคี่ยวเข็ญถึงจะยอมทานค่ะ

 

ต้องเคี่ยวเข็ญเลยเหรอคะ แต่ทำไมคุณวินถึงบอกน้ำผึ้งว่าชอบทานอาหารไทยล่ะคะ

 

ป้าหมายถึงเมื่อก่อนตอนที่คุณผู้หญิงยังมีชีวิตอยู่น่ะจ้ะ ตอนนี้รู้สึกว่าคุณวินจะเปลี่ยนใจมาชอบอาหารไทยแล้วล่ะ

เจนจิรารีบแก้คำพูดก่อนหน้าเมื่อรู้ว่าตัวเองพลั้งปากบอกความลับของนายหนุ่มออกไป

 

อ๋อ...ค่ะ เอ่อ...ป้าเจนคะ น้ำผึ้งขอถามอะไรหน่อยจะได้ไหมคะ มาธวีเลียบเคียงถาม

 

ถามมาสิจ๊ะ ถ้าตอบได้ป้าก็จะตอบ 

 

เรื่องคุณวินกับคุณแอนนาน่ะค่ะ เอ่อ...ป้าเจนอย่าหาว่าน้ำผึ้งละลาบละล้วงเลยนะคะ น้ำผึ้งแค่สงสัยว่าคุณวินกับคุณแอนนาทำไมถึงไม่ปรับความเข้าใจกัน เอมิลี่จะได้มีทั้งแด็ดดีและมัมพร้อมหน้ากัน คือน้ำผึ้งรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องมาแสดงตัวเป็นคนรักกำมะลอของคุณวิน ไม่อยากเป็นมือที่สาม อีกอย่างน้ำผึ้งไม่อยากมีส่วนร่วมทำให้แม่ลูกเขาต้องพรากจากกันด้วยค่ะ

 

หล่อนกลั้นใจถามออกไปและรอคอยคำตอบด้วยใจระทึก

 

คุณวินไม่จำเป็นต้องปรับความเข้าใจกับคุณแอนนาหรอกค่ะ เพราะทั้งสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกันมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ความจริงเรื่องนี้มันน่าจะจบไปตั้งนานแล้วล่ะค่ะ แต่ว่าคุณแอนนาเธอหวังสูงเกินไป เรื่องเอมิลี่ก็เลยยังคาราคาซังอยู่จนถึงทุกวันนี้

 

ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน? แล้วเอมิลี่ล่ะคะมาธวีชักเริ่มสงสัยกับความสัมพันธ์ที่ดูคลุมเครือระหว่างวินเซนซ์และแอนนา

 

ป้าคงพูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้ เอาเป็นว่าหนูน้ำผึ้งทำตามที่คุณวินขอร้องอีกสักระยะเถอะนะ แล้วหนูก็จะรู้เองว่าอะไรเป็นอะไร ที่สำคัญอย่าได้คิดว่าตัวเองเป็นมือที่สามเลยนะ ให้คิดเสียว่าหนูกำลังช่วยเหลือเด็กคนหนึ่งให้มีชีวิตความเป็นอยู่และสุขภาพจิตที่ดีขึ้นก็พอ

 

เจนจิราอธิบายและแนะนำอีกฝ่ายเท่าที่จำเป็นเท่านั้น ส่วนเรื่องราวในอดีตนั้นเธอจะไม่ขอกล่าวถึงอีก

 

คำตอบของเจนจิราทำให้มาธวีมั่นใจในระดับหนึ่งเท่านั้น แต่กระนั้นคำยืนยันตอนท้ายของแม่นมชาวไทยก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เพราะอย่างน้อยก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเลือกช่วยเหลือคนไม่ผิด และคงจะช่วยเหลือเขาต่อไปจนกว่าภารกิจในครั้งนี้จะเสร็จสิ้นลงไป

 

 

 

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นกลางดึกของคืนนั้น ทำให้ร่างบางซึ่งกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงภายในห้องต้องผวาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

 

ฮันนี่ครับ ฮันนี่ เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ

 

น้ำเสียงร้อนรนที่ดังขึ้นเบื้องหลังประตูบานหรูส่งผลให้มาธวีรีบขยับลงจากเตียงนอน ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมที่พาดเอาไว้ตรงเก้าอี้มาสวมทับชุดนอนกางเกงผ้าเนื้อหนา จากนั้นก็พาตัวเองไปที่ประตูห้องอย่างรีบร้อน

 

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณวินหญิงสาวเอ่ยถาม ใบหน้างามบ่งบอกถึงความตกใจ

 

ไปที่ห้องนอนของแอนนากับผมหน่อยสิครับ

 

วินเซนซ์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่รีบคว้ามือของหญิงสาวแล้วรั้งให้เดินตามเขาไปทันที

 

เอ่อ...เดี๋ยวก่อนสิคะ คุณจะไม่บอกเหตุผลของการไปที่นั่นให้ฉันฟังก่อนเหรอคะ มาธวีออกแรงขืนกายเอาไว้ ไม่ยอมก้าวตามคนร่างใหญ่ไปโดยง่าย

 

เอมิลี่ไม่สบายครับ

 

คำตอบที่ได้รับฟังยังผลให้ร่างบางยอมเดินตามแรงรั้งของอีกฝ่ายไปแต่โดยดี และไม่มีคำคัดค้านหรือคำถามใดๆ ผ่านออกมาจากริมฝีปากของหล่อนอีกเลย

 

 

 

 

ร่างเล็กที่นอนละเมอเพราะพิษไข้อยู่บนเตียงนอนขนาดเล็กภายในห้องนอนของแอนนานั้นช่างดูน่าสงสารสำหรับผู้พบเห็นยิ่งนัก

 

แอนนาไปไหน ทำไมไม่มาดูแลลูก

 

เจ้าของคฤหาสน์เอลลิสันที่ตอนนี้ประคองร่างเล็กของลูกสาวเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอมหันไปถามสาวใช้ที่เอาแต่นั่งก้มหน้างุดอยู่ข้างๆ เตียงนอนของหนูน้อยนับตั้งแต่วิ่งไปส่งข่าวให้วินเซนซ์ทราบเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

 

เอ่อ...คือ... พี่เลี้ยงของเอมิลี่อึกอักเพราะถูกนายจ้างสาวกำชับเอาไว้ว่าไม่ให้บอกความจริงกับใคร

 

ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกก็ให้ตอบฉันมาตามตรง วินเซนซ์สั่งเสียงกร้าว

 

คะ...คุณแอนนาออกไปงานเลี้ยงกับเพื่อนๆ ของเธอน่ะค่ะ เพราะเกรงจะถูกไล่ออกจากงาน พี่เลี้ยงสาวจึงจำเป็นต้องบอกความจริงออกไป

 

แค่คืนที่สองก็ทนไม่ได้แล้วหรือไง ชายหนุ่มพึมพำสีหน้าเย้ยหยัน

 

เรียกคุณหมอมาดูอาการของเอมิลี่ก่อนดีกว่านะคะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังค่ะ

 

มาธวีรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้ากร้าวกระด้างของนายจ้างหนุ่ม หญิงสาวอดที่จะคิดไม่ได้ว่า ถ้าเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นที่บ้านของแอนนา เอมิลี่ซึ่งอยู่ตามลำพังกับพี่เลี้ยงจะน่าเป็นห่วงขนาดไหน เพราะแค่พี่เลี้ยงคนเดียวคงดูแลไม่ไหวแน่ๆ ถ้าหากแกป่วยหนักถึงขั้นต้องพบแพทย์

 

ผมว่าเราพาเอมิลี่กลับไปที่ห้องโน้นดีกว่า จะได้คอยดูแลแกได้สะดวกหน่อย วินเซนซ์ตัดสินใจก่อนจะช้อนอุ้มร่างน้อยของลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของตน

 

ก็ดีเหมือนกันค่ะ มาธวีเห็นดีเห็นงามกับความคิดของชายหนุ่ม

 

ไปเถอะครับ เดี๋ยวจะได้ตามหมอมาดูอาการ

 

ค่ะ มาธวีรับคำก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูห้องเพื่ออำนวยความสะดวกให้เจ้าของร่างใหญ่ จากนั้นก็เดินแกมวิ่งตามอีกฝ่ายไปติดๆ

 

 

 

 

นึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเด็กหญิงเอมิลี่ก็ได้รับการตรวจรักษาจากนายแพทย์ประจำคฤหาสน์เอลลิสัน โดยคุณหมอได้วินิจฉัยว่าหนูน้อยป่วยเป็นไข้หวัดธรรมดา ทานยาที่หมอจัดให้ แล้วนอนพักผ่อนให้เต็มที่ อาการก็จะดีขึ้นตามลำดับ

 

ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องพลอยลำบากอดหลับอดนอนไปด้วยนะครับฮันนี่

วินเซนซ์กล่าวกับมาธวีอย่างเกรงใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งเฝ้าดูอาการป่วยของเอมิลี่ไม่ยอมห่าง

 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยินดีและเต็มใจที่จะช่วยดูแลเอมิลี่ค่ะ

มาธวีกล่าวด้วยความรู้สึกจากส่วนลึกในใจ ในขณะที่สายตานั้นไม่ได้ละไปจากร่างน้อยของคนป่วยเลย

 

คุณน่าจะเป็นมัมของเอมิลี่มากกว่าแอนนาเสียอีกนะครับ รายนั้นไม่เคยสนใจลูกเลย รู้ทั้งรู้ว่าเอมิลี่ร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรงก็ยังปล่อยปละละเลยให้แกอยู่กับพี่เลี้ยงเพียงลำพัง

 

เจ้าของห้องซึ่งนั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของเตียงนอนวิจารณ์มารดาของลูกสาวออกมาตรงๆ

 

คุณวินคะ เอ่อ...ฉันขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่งจะได้ไหมคะ

 

มาธวีเอ่ยขอพร้อมช้อนสายตาขึ้นมองคนร่างใหญ่ เพราะเรื่องที่ต้องการจะถามนั้นมันช่างคาใจเธอเหลือเกิน

 

ได้สิครับฮันนี่ แต่ผมจะตอบเท่าที่ตอบได้นะครับ หวังว่าคุณคงจะไม่โกรธ วินเซนซ์ดักทางราวกับจะรู้ว่าคนร่างบางจะถามถึงเรื่องอะไร

 

มันเป็นสิทธิ์ของคุณนี่คะ ฉันจะโกรธคุณไปทำไม

 

ถ้างั้นก็ถามมาเถอะครับ

 

ฉันอยากจะถามว่า เอ่อ...เอมิลี่ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากคุณกับคุณแอนนาใช่ไหมคะ เมื่อถามไปแล้วก็กลั้นใจรอคอยคำตอบอย่างใจจดจ่อ

 

ทำไมคุณถึงอยากรู้คำตอบนี้ล่ะฮันนี่ ชายหนุ่มยังไม่ตอบคำถามนั้น แต่ย้อนถามอีกฝ่ายอย่างใคร่รู้เช่นกัน

 

ฉะ...ฉันแค่อยากจะมั่นใจว่าคุณกับคุณแอนนา...

 

สายตาคู่คมที่มองมาราวกับจะให้ทะลุไปถึงหัวใจนั้นทำให้มาธวีถึงกับพูดไม่ออก

 

ผมไม่เคยมีความสัมพันธ์กับแอนนามาก่อน แต่อย่าถามเลยนะครับว่าใครเป็นพ่อที่แท้จริงของเอมิลี่ เพราะตอนนี้เอมิลี่มีพ่อคนเดียวก็คือผม

 

ทายาทเอลลิสันตอบตามความเป็นจริง ยกเว้นบางสิ่งที่ไม่ควรจะแพร่งพรายออกไปเท่านั้น เพราะเขาอยากจะให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาจากความผิดพลาดในอดีตจบลงไปพร้อมกับบุพการีทั้งสองที่จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์

 

คำตอบนั้นทำให้มาธวีถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ และไม่ถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีก แต่หล่อนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่บนผนังห้องนอนของเขา ซึ่งเป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งโอบกอดกันอย่างรักใคร่ ภาพที่ชายหนุ่มเคยบอกกับเธอว่าเป็นภาพบิดาและมารดาของเขาเอง

 

มะ...ไม่ถามค่ะ แค่รู้ว่าคุณวินกับคุณแอนนาไม่เคยมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกันมาก่อน ฉันก็สบายใจแล้วค่ะ หญิงสาวส่ายหน้า หล่อนอยากรู้แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ

 

ทำไมคุณถึงสบายใจล่ะครับฮันนี่วินเซนซ์แกล้งถามกลับ

 

ก็...คือ...ฉันจะได้ช่วยเหลือคุณได้อย่างสบายใจ จะได้ไม่ต้องตะขิดตะขวงใจยังไงล่ะคะ

 

แม้ว่าสาวหน้าหวานจะหาคำตอบได้ทัน แต่ทว่าสีหน้าของหล่อนนั้นปรากฏพิรุธอย่างเด่นชัดเลยทีเดียว

 

ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่างเลยนะครับฮันนี่ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมว่าคุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ

 

ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณดูแลเอมิลี่ก่อนก็ได้ค่ะ

 

อย่าเลยครับฮันนี่ อีกอย่างยาที่หมอให้ก็คงจะทำให้แกหลับไปจนถึงเช้า คุณกลับไปนอนพักผ่อนเถอะครับ ที่เหลือผมจะจัดการเอง วินเซนซ์ยืนยันเพราะไม่อยากให้คนตัวบางต้องลำบากมากไปกว่านี้อีก

 

ถ้างั้นฉันกลับห้องก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือก็เรียกได้ตลอดเวลาเลยนะคะ

 

เหตุผลที่วินเซนซ์เอ่ยมานั้นทำให้มาธวีตัดสินใจที่จะกลับห้องเพื่อพักตามคำแนะนำของเขา

 

ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่ประตูห้องนะครับ

 

วินเซนซ์คลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินนำสาวไทยไปยังประตูห้องที่เชื่อมต่อกัน และจัดการเปิดให้สุภาพสตรีตามหน้าที่ของสุภาพบุรุษ

 

ราตรีสวัสดิ์นะครับฮันนี่

 

ค่ะ มาธวีรับคำสั้นๆ ก่อนจะหลบเลี่ยงดวงตาสีเหล็กที่มองมาอย่างมีความหมายด้วยการผลักประตูห้องให้ปิดลงอย่างแผ่วเบา

 

ฉันกลายเป็นผู้หญิงอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไรกัน

 

หญิงสาวตำหนิและโกรธตัวเองที่กลายเป็นคนหวั่นไหวง่าย ไม่รู้จักควบคุมจิตใจของตัวเองให้เข้มแข็งเวลาเผชิญหน้ากับเจ้าของสายตาคมคู่นั้น มิหนำซ้ำยังเผยพิรุธให้อีกฝ่ายได้เห็นอยู่หลายครั้งหลายครา คิดๆ ไปแล้วก็น่าอับอายขายหน้าเสียเหลือเกิน

*******************************
แจ้งข่าวจ้า
ไรท์เตอร์ได้ลงเนื้อหาราคีสีน้ำผึ้งมาจนถึงครึ่งทางแล้วค่ะ จึงขออนุญาตอัพถึงแค่ตอนนี้คือ 11-3 นะคะ
ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอบคุณทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจค่ะ

ขอบคุณจากหัวใจค่ะ
ธัญวลัย 

 

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 34 : บทที่ 11-3 ความใกล้ชิดที่ไม่อาจปิดกั้นใจView : 1099 , Rating : 97% / 7 vote(s)

21 ส.ค. 59

ตอนที่ 34 : บทที่ 11-3 ความใกล้ชิดที่ไม่อาจปิดกั้นใจView : 1099 , Rating : 97% / 7 vote(s)

21 ส.ค. 59

3 ความคิดเห็น

  1. #2373 nittedujob (@nittedujob) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 09:45
    อ่านเล่มแล้ว และยังมาอ่านในนี้อีกจ้า  ใครยังไม่มีเล่มรีบจับจองเลยนะคะ  สนุกมากๆค่ะ รับประกันความฟิน
    #2373
    0
  2. #2372 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 23:42
    ขอบคุณเช่นกันค่ะ พักผ่อนบ้างนะคะไรท์
    #2372
    0
  3. #2371 มินนี่ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 14:24
    ลูกของพ่อวินเซนต์หรอ
    #2371
    0
  4. #2194 dekbanna (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 19:21
    รอลุ้นคับ
    #2194
    0
  5. #2193 supame (@supame) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 18:21
    รอนะคะ
    #2193
    0
  6. #2192 mint-mint-33 (@mint-jiraporn) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 18:06
    รอค๊าาา
    #2192
    0
พิมพ์เลขที่เห็น