สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ขอโทษค่ะ .. บังเอิญรักซุปเปอร์สตาร์

ตอนที่ 11 : Chapter 11 - ถ้าเธอพร้อม .. ฉันก็พร้อม


     อัพเดท 22 ก.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: เกาหลี, ปูซาน, ท่องเที่ยว, โซล, ไอดอล, นิยายรัก, นิยายหวานแหว
ผู้แต่ง : มอคค่าปั่นใส่วิป ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอคค่าปั่นใส่วิป
My.iD: http://my.dek-d.com/mocca-frappe
< Review/Vote > Rating : 90% [ 6 mem(s) ]
This month views : 257 Overall : 19,558
385 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 281 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ขอโทษค่ะ .. บังเอิญรักซุปเปอร์สตาร์ ตอนที่ 11 : Chapter 11 - ถ้าเธอพร้อม .. ฉันก็พร้อม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1526 , โพส : 6 , Rating : 20 / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 Chapter 11 - ถ้าเธอพร้อม .. ฉันก็พร้อม

 

             ฉันออกมาชงกาแฟตอนตีสามกว่าๆ การทำงานตอนกลางคืนช่วยให้ฉันคิดงานได้มากขึ้น สมองแล่นกว่าตอนกลางวัน ที่มีแสงแดดเป็นไหนๆ ฉันยังจำได้ดี ครั้งนึงเคยบอกกับเพื่อนๆ ว่า ถ้าชั่วโมงเรียนของพวกเรามีเฉพาะตอนกลางคืนนี่ เกรดของฉันคงดีกว่านี้ เพราะกลางวันแดดร้อน อากาศไม่เหมาะกับการนั่งเรียนเลย

            เสียงแก้วตกแตกดังมาจากห้องของกียอง ทำให้ฉันละจากแก้วกาแฟของตัวเอง เดินขึ้นไปดูด้านบนตรงห้องนอนของกียอง

 เงียบ .. ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาอีก ห้องนอนของกียองเป็นกระจกใส แต่เขาดึงม่านลงมาปิด ทำให้ฉันมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ฉันจึงลองเคาะประตู

            “กียอง” ฉันเรียกเขา เงียบไม่มีเสียงตอบ สักพัก ประตูถูกปลดล๊อค ฉันเปิดเข้าไปดู เห็นกียองเดินกุมท้องตัวงอกลับไปนั่งที่ปลายเตียง ทำเอาฉันตกใจ รีบเข้าไปหาเขา

            “เป็นอะไร”

            “ปวดท้อง” กียองบอกอย่างนั้น หน้าเขาซีดมาก จากลักษณะที่เขากุมท้องจนตัวงอขนาดนั้น คงจะปวดมากเลยทีเดียว

            “ฉันต้องทำยังไง โทรบอกโรงพยาบาล หรือเราไปเองได้ อะไรยังไง” ฉันเริ่มสติหลุด เราอยู่กันแค่สองคน ฉันไม่รู้จักใครนอกจากกียอง ฉันไม่รู้ว่ากระทั่งว่าในเกาหลี เวลาเกิดเหตุฉุกเฉินจะกดเบอร์อะไรด้วยซ้ำ

            กียองให้ฉันไปหยิบโทรศัพท์ของเขาที่อยู่บนหัวเตียงมา เขากดโทรศัพท์หาผู้จัดการของตัวเอง ก่อนจะวางสายลง แล้วหันมายิ้มให้ฉัน มือของเขาร้อนฉ่า ในขณะที่มือของฉันเย็นเฉียบ ทั้งตกใจและกลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้วตอนนี้

            “ไม่ต้องตกใจ เดี่ยวรถพยาบาลมา เอยช่วยไปหยิบเสื้อหนาๆ ให้ผมหน่อย ของเอยเองก็เหมือนกัน”

            ฉันลังเลที่จะปล่อยเขาไว้อย่างนั้น แต่ที่กียองบอกนั้นก็ถูก ข้างนอกตอนนี้อากาศเย็นมาก   ถ้าไปทั้งสภาพอย่างนี้คงไม่ดีแน่  ฉันประคองกียองให้มานอนบนเตียง ก่อนจะวิ่งไปหยิบเสื้อหนาวของตัวเองมา พร้อมกับของเขา

            สิบห้านาทีถัดมา ผู้จัดการของกียองก็มาถึงที่นี่ แล้วตามด้วยรถพยาบาลที่ตามมาติด ๆ เขามองที่ฉันอย่างสงสัย แต่เราไม่ทันได้พูดอะไร กียองก็ถูกพาขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว ฉันกับพี่ผู้จัดการขับรถตามไปติดๆ ทันที

            “ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่กับกียองได้” พี่ผู้จัดการของกียองถามฉันเสียงเครียด เหมือนอย่างหน้าตาของพี่เขาตอนนี้แหละ

            “ฉันเป็นเพื่อนของกียอง ฉันมาเกาหลีคนเดียว เขาเลยให้ฉันมาพักที่นี่” ฉันบอกพี่ผู้จัดการท่าทางดุคนนั้น เขาไม่ได้ถามอะไรฉันต่อ จังหวะเดียวกับที่เรามาถึงโรงพยาบาลพอดี

            กียองถูกพาเข้าไปตรวจข้างใน ส่วนพี่ผู้จัดการของกียองยังคงวุ่นวายกับการโทรศัพท์    คุณหมอออกมาแจ้งอาการกับเรา ว่ากียองเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ต้องทำการผ่าตัดด่วน ฉันทำอะไรไม่ถูก ขอเข้าไปคุยกับกียอง ปล่อยให้พี่ผู้จัดการเป็นคนจัดการเรื่องเอกสารไป

            กียองนอนหน้าซีดอยู่บนเตียงคนไข้ มีสายน้ำเกลือระโยงระยาง เขาดูเหนื่อยมาก ฉันปาดน้ำตาบนหน้า ก่อนจะยิ้มให้เขา กียองยิ้มให้ฉัน เขาจับมือฉันเอาไว้ มือเขายังร้อน     ในขณะที่มือฉันเย็นเฉียบเหมือนเดิม กียองช่วยฉันเช็ดน้ำตา ที่ฉันพยายามไม่ให้มันไหล แต่มันก็ไม่เชื่อฟัง

            “ไม่ต้องร้อง ผมไม่ได้จะตายซะหน่อย”

            “คนบ้า พูดอย่างนี้ได้ยังไงกัน” ฉันตีแขนเขาเบาๆ แก้เขินที่โดนเขาล้อเลียน

            “ผมขอโทษ” กียองบอก ด้วยเสียงที่จริงใจ ฉันพูดอะไรไม่ถูก สุดท้ายเลยได้แต่นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น กียองดึงฉันให้พิงที่ไหล่ของเขา พร้อมตบหัวไหล่ฉันอย่างปลอบใจ

            “มันไม่มีอะไรร้ายแรง เอยไม่ต้องคิดมากหรอก อย่าร้องไห้เลย มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด ที่ทำเรื่องให้เอยต้องร้องไห้” กียองบอกฉัน ฉันรีบปาดน้ำตาทิ้ง ฉันไม่ได้โกรธเขา ฉันเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ ฉันแค่รู้สึกตกใจ ที่กียองต้องมาเข้าผ่าตัดกลางดึกแบบนี้

            พี่ผู้จัดการทำเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยแล้ว กียองแนะนำฉันกับผู้จัดการของเขาอย่างเป็นทางการ พี่ฮยอนดนบ่นกียองเป็นภาษาเกาหลี ฉันไม่รู้ว่ากียองถูกเขาต่อว่ายังไงบ้าง แต่สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็หัวเราะให้กัน ฉันคิดว่ามันคงไม่มีอะไรร้ายแรง

            กียองถูกเข็นไปที่ห้องผ่าตัดทันที ฉันกับพี่ฮยอนดน ทำได้แค่นั่งรอเขาที่หน้าห้องผ่าตัดเท่านั้น ฉันบีบมือตัวเองที่เย็นเฉียบ ในใจนึกถึงบทสวดมนต์ที่แม่เคยสอนตอนเด็กๆ ภาวนาให้กียองปลอดภัย ไม่มีอะไรแทรกซ้อน ระหว่างการผ่าตัด

            ผ่านไปกว่าสามชั่วโมง กียองถึงจะออกมาจากห้องผ่าตัด เขาถูกส่งต่อไปที่ห้องพักฟื้น ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากออกมา  กียองก็ตื่นขึ้นมา มือเขาจับที่แผลทันทีที่รู้สึกตัว ไม่นานหลังจากที่ฉันบอกกับพยาบาลว่ากียองฟื้นแล้ว ทีมคุณหมอก็ตามเข้ามาดูแลทันที กียองนี่สมกับเป็นคนไข้วีไอพีซะจริงๆ       พี่ฮยอนดนบอกให้ฉันออกมารอในส่วนของห้องรับแขกด้านนอกก่อน สีหน้าของเขาดูเครียดๆ และยังวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์ไม่หยุด ฉันไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน แต่กียองก็ดูท่าทางเครียดไปด้วย

            ฉันยืนมองแสงพระอาทิตย์ที่กำลังทอแสงขึ้นมา    เกาหลีไม่มีพระอาทิตย์ขึ้นสวยๆ   ให้ฉันดูเหมือนเมืองไทยหรือยังไงไม่รู้   แต่ตอนนี้ ฉันก็ไม่อยู่ในอารมณ์ชื่นชมกับแสงอาทิตย์เอาซะเลย

            พี่ฮยอนดนเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วย เขาบอกให้ฉันเข้าไปหากียองด้านในแทนเขา  กียองวุ่นวายกับโทรศัพท์ของเขาอีกแล้ว นี่มันยังเช้ามากอยู่เลยนะ ใครกันโทรหาเขาตอนนี้ แต่สุดท้าย เขาก็ปิดโทรศัพท์ตามไป ท่าทางเขาดูอารมณ์เสีย ฉันไม่ชอบเลย กียองเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดมา เขาควรได้รับการพักผ่อน มากกว่ามานั่งรับโทรศัพท์แบบนี้

            “ผมว่า เอยน่าจะออกไปเที่ยวบ้างนะ อย่ามาอุดอู้อยู่ในห้องแบบนี้เลย” กียองบอกกับฉัน ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม ในเมื่อเขากำลังป่วย และฉันก็ยินดีที่จะอยู่เป็นเพื่อนเขา ฉันเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ เวลาเที่ยวของฉันยังมีเหลืออีกเยอะ

            “ผมอยากพักผ่อนคนเดียวมากกว่า ให้พี่ฮยอนดนพาออกไป แล้วค่ำๆ ค่อยกลับมาหาผมอีกทีก็ได้ อย่าให้ผมต้องมาทำให้เอยไม่ได้เที่ยวเลย แค่นี้ผมก็รู้สึกแย่แล้ว ที่ทำให้เอยต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” กียองบอกฉัน เหตุผลยืดยาวที่เขาพยายามให้ฉันออกไปข้างนอกนั้น มันบอกกับฉันว่า เขาไม่ต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่ ตอนนี้ มันคือการไล่อย่างอ้อมๆ นั่นแหละ ฉันไม่พูดอะไรต่อ พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไป        

            พี่ฮยอนดนพาฉันออกทางที่จอดรถชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล ก่อนจะพาข้ามถนนไปที่ฝั่งตรงข้าม ฉันโบกมือลาพี่เขาพร้อมกับเดินไปที่สถานีรถใต้ดินที่อยู่ใกล้ๆ นั้นเอง

            ฉันมองไปที่ฝั่งตรงข้ามของโรงพยาบาล มีแฟนคลับกลุ่มใหญ่ที่มายืนให้กำลังใจกียองอยู่ที่ทางด้านหน้าทั้งๆ ที่ยังเช้าอยู่มาก ในกลุ่มพวกเขามีป้ายอะไรต่างๆ ชูบอกกียอง มันเขียนเป็นภาษาเกาหลีซะส่วนใหญ่ ทำให้ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเขียนอะไรมา แต่น่าจะเดาได้ว่า คงเป็นคำอวยพรให้กียองนั่นแหละ

            ฉันกลับไปที่คอนโดอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำความสะอาดบ้าน ฉันไม่ได้คิดไว้ก่อนว่าจะไปเที่ยวไหน เลยขอกลับมาตั้งตัวที่บ้านก่อนแล้วกัน ตั้งใจว่าจะทิ้งตัวลงนอน เพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่สุดท้ายแล้วก็ข่มตาไม่ลง

            สุดท้าย ฉันก็ลุกขึ้นมานั่งเปิดดูเวปไซต์การท่องเที่ยวเกาหลี ทั้งเวอร์ชั่นภาษาไทยและอังกฤษ มั่วๆ ในเวปเกาหลีมานิดหน่อยด้วย จับใจความได้ว่าตอนนี้ที่เขตยออึยโดมีงานเทศกาลดอกซากุระแล้ว และมันไม่ห่างจากที่นี่มากนัก วันนี้ฉันเลยว่าจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะยออึยโดซะหน่อย และว่าจะถือโอกาสนั่งชมแม่น้ำฮันแบบใกล้ชิดไปด้วย ไหนๆ ก็นั่งมองห่างๆ จากที่นี่มาหลายวันแล้ว

            ยัยโอ๋โทรมาถามฉันถึงเรื่องข่าวกียองเข้าโรงพยาบาลว่าเป็นจริงหรือไม่ เชื่อเลย ตอนนี้ที่เมืองไทยเพิ่งจะเก้าโมงเช้าเท่านั้น นี่เพื่อนฉันตื่นมาก็นั่งเล่นเนตดูข่าวนักร้องเลยเหรอเนี่ย และคำถามสำคัญของยัยโอ๋ ที่ทำเอาฉันอึ้งไปเล็กน้อยคือ ฉันเป็นคนที่อยู่กับกียองตามที่มีคนลือกันในโลกโซเชียลใช่ไหม

            “ฉันไม่รู้ว่าลือกันยังไงนะ แต่ฉันอยู่กับกียองตอนที่เขาเข้าโรงพยาบาลจริง ทำไมเหรอ”

            “ไอ้บ้า ถามมาได้ว่าทำไม แกรู้ไหม พวกแฟนคลับจีวายเขาตามล่าหาตัวแกอยู่แหนะ ไปอยู่บ้านเดียวกับศิลปินอันเป็นที่รักของเขาได้ยังไง”

            “อ้าว ไม่ใช่เรื่องเลยแก งั้นแกก็แถลงข่าวแทนฉันเป็นเวอร์ชั่นภาษาไหนก็ได้ที่แกสามารถแล้วกัน ว่าฉันอยู่กับกียองจริง ก็ฉันเป็นเพื่อนเขานี่ มาเที่ยวที่นี่ แล้วเขาเลยชวนมาพักที่บ้านของเขา จะอะไรกันนักหนา”

            “แกแน่ใจนะ ว่าแกเป็นแค่เพื่อนเขา” ยัยโอ๋ฮุกหมัดตรงใส่ฉัน ทำเอาฉันไปไม่เป็นเลย จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าสำหรับเราคืออะไร กียองอาจจะแสดงออกให้เห็นบ้าง แต่ฉันอยากได้ความมั่นใจมากกว่านี้จัง

            “ไม่ใช่อะไร  ฉันจะได้คุยได้ว่ามีเพื่อนสนิทเป็นแฟนกับจีวายเชียวนะ” เสียงยัยโอ๋พูดมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ ฉันอดที่จะตอบกลับเพื่อนไม่ได้เลยจริงๆ แต่มันติดตรงไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาพูดเนี่ยซิ

            เที่ยงกว่าแล้ว ฉันออกจากบ้านมาแวะกินกาแฟที่ร้านใกล้ๆ กับเค้กเป็นอาหารเช้าควบมื้อเที่ยงประจำวันไป ก่อนจะลงรถใต้ดินไปเที่ยวยออึยโด เพื่อดูงานเทศกาลซากุระอันเลื่องชื่อของเมืองโซลซะหน่อย

            เมื่อไปถึงแล้วไม่ผิดหวังจริงๆ จากสถานีรถใต้ดิน ที่ฉันออกประตูผิดอีกครั้ง มีต้นซากุระเรียงรายให้ดูเรียกน้ำย่อยไปเรื่อยๆ และเพราะว่าวันนี้เป็นวันหยุด ทำให้ครอบครัวชาวเกาหลีพากันออกมาเที่ยวกันมากมาย ต้นซากุระที่เรียงรายกันริมถนน และความวุ่นวายของผู้คนและการจราจร ถึงมันจะไม่ประทับตราตรึงใจเท่าที่จินเฮ หรือ เคียงจู แต่ความสวยของมันก็ไม่ได้น้อยไปกว่ากันเลย

            ฉันเดินไปเรื่อยๆ จนถึงริมลานกว้างแม่น้ำฮัน ที่นี่มีเวทีโชว์การแสดงเล็กๆ มีขั้นบันไดเป็นครึ่งวงกลม ให้คนนั่งดูการแสดง วงดนตรีกำลังทำการแสดง มันเป็นสไตล์เครื่องเป่ากับกีต้าร์ ท่ามกลางแสงแดดจัดจ้านมาก ถ้าเป็นที่เมืองไทย ฉันคงไม่ออกมาเดินตากแดดแบบนี้แน่ แต่เพราะสายลมหนาวของที่นี่ ช่วยดึงให้มันไม่ร้อนเกินไป

            ฉันนั่งเล่นกินลมชมวิวที่เก้าอี้ ที่ตั้งเอาไว้ตรงแนวเขื่อนริมแม่น้ำฮัน หยิบโทรศัพท์เครื่องของกียองขึ้นมาดู มีเมสเซจจากเขา เขาส่งข้อความมาบอกให้ฉันเที่ยวให้สนุกนะ อะไรบางอย่างในข้อความนี้บอกกับฉันว่ามันมีอะไรผิดปกติ

            ฉันลองเข้าไปดูในโซเชียลเนตเวิร์คต่างๆ ไม่ผิดเลย ในนั้นมีเรื่องของฉันมากมาย โลกของจีวาย ไม่ต้องการให้มีฉันอยู่ในนั้น โลกของแฟนคลับจีวาย คือแค่จีวายกับสมาชิกวงบูมคนอื่นๆ  และพวกเธอเท่านั้น ฉันเริ่มมองเห็นเค้าลางความไม่สนุกของเรื่องนี้แล้วซิ แต่ก่อนที่เป็นยังไงต่อไป ฉันอยากคุยกับกียองให้รู้เรื่องก่อน ถึงเรื่องราวของเรา ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจอะไรลงไป ฉันอยากได้ความมั่นใจอะไรบางอย่างซะก่อน

            ฉันกลับไปหากียองเอาตอนมืดแล้ว ที่หน้าโรงพยาบาลยังมีแฟนคลับกลุ่มหนึ่งเฝ้ารออยู่ ฉันรู้สึกดีใจและภูมิใจไปกับกียองด้วย ที่เขามีคนรักเขามากมายขนาดนี้

            ในห้องพักฟื้นของกียอง มีกระเช้าเยี่ยมมากมาย วายบีก็อยู่ที่นี่ด้วย กียองเคยบอกฉันว่า วายบีคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เพราะเข้ารับการฝึกที่บริษัทด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ฝ่าฟันอะไรด้วยกันมากมาย กว่าจะได้เป็นวงบูมที่โด่งดัง มีแฟนคลับมากมายแบบนี้ เขาเชื่อว่าวายบีคือคนที่เขาสามารถฝากชีวิตไว้ได้อย่างแน่นอน  

            วายบีขอตัวกลับไปก่อน หลังจากที่ฉันมาถึงไม่นาน พี่ฮยอนดนก็ไม่อยู่ที่นี่ จึงเหลือแต่ฉันกับกียองเท่านั้น กียองบอกว่า พี่จีฮเยไปช่วยเก็บเสื้อผ้ามาให้ฉันแล้ว เพราะที่คอนโดมีแฟนคลับจำนวนนึงไปเฝ้ารออยู่ เพื่อที่จะดักเจอฉัน     ถ้าหากกลับบ้านไปคนเดียวตอนนี้     คงไม่ปลอดภัย กียองเลยขอให้ช่วยเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันที่นี่ และพักกับเขาที่นี่แทน ฉันมองกระเป๋าใส่เสื้อผ้าใบเล็กที่วางอยู่บนโซฟารับแขก แล้วพยักหน้ารับรู้

            “แฟนคลับคุณเขานี่น่ากลัวแบบน่ารักนะ” ฉันบอกกียอง

            “ยังไง” กียองย่นคิ้ว

            “ก็เขารักคุณมาก ยอมทนตากอากาศหนาวๆ เพื่อเฝ้าคุณอยู่หน้าโรงพยาบาล แต่ที่น่ากลัวคือ พวกเขาทำอย่างกับฉันไปฆ่าคุณตายอย่างนั้นแหละ ทำไมพวกเขาทั้งน่ารักแล้วใจร้ายได้ในเวลาเดียวกันได้แบบนี้นะ”

            “มันไม่ใช่ทุกคนหรอก พูดอย่างนี้แสดงว่ารู้เรื่องแล้ว” กียองมองฉันยิ้มบางๆ สายตาที่เขามองฉัน มันชวนให้ฉันเขินจนบอกไม่ถูก

            “รู้แล้ว ความจริงบอกกันตรงๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องไล่ให้ไปข้างนอกเลย” ฉันต่อว่าเขา

            “ไม่ได้ไล่นะ อยากให้ไปเที่ยวจริงๆ นะ วันนี้ท่านประธานมาที่นี่ด้วย ทุกคนมารุมถามผมไม่ต่างจากพวกข้างนอกนั่น ผมไม่อยากให้เอยรู้สึกอึดอัดไปด้วย เลยให้ไปข้างนอกดีกว่า” กียองบอกฉัน แววตาของเขาปิดไม่มิด ว่าเขามีเรื่องที่กำลังกังวลใจอยู่ เท่าที่รู้ นอกจากแฟนคลับจะไม่อนุญาตให้ศิลปินที่รักของพวกเขามีคนรักแล้ว บริษัทก็ไม่อนุญาตเช่นกัน และผลกระทบก็อย่างที่เห็นๆ อยู่ กียองในฐานะจีวาย อาจจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป ถ้าหากเขาไม่มีแฟนคลับคอยซัพพอร์ทให้ แล้วอัลบัมโซโล่ที่เขาบอกว่ากำลังทำมันอยู่หล่ะ กียองและจีวายต้องการแฟนคลับของเขามากนะ

            แต่นั่นทำให้ฉันตัดสินใจอะไรบางอย่าง ฉันไม่อยากลังเล หรือคิดไปเองฝ่ายเดียวอีกแล้ว ถ้าหากฉันสิ่งที่คิดมันผิด ฉันก็ยินดีที่จะไปจากเขา โดยที่ไม่ปล่อยให้ความรู้สึกมันไปมากกว่านี้ แต่ถ้าหากฉันคิดถูก และเราสองคนคิดตรงกัน ฉันก็อยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเขาเหมือนกัน

            “กียอง .. ระหว่างเรามันคืออะไร” ฉันโพล่งถามออกไปตรงๆ .. ตรงกับหัวใจตัวเองนั่นแหละ ฉันกำมือตัวเองแน่น มันเย็นเฉียบจนถึงปลายนิ้ว ทั้งๆ ที่อากาศในห้องนี้มันอุ่นสบาย กียองมองหน้าฉันนิ่ง ไม่พูดอะไร ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

            “เอย .. ที่ผ่านมา ถึงเราจะรู้จักกันไม่นาน แต่เอยก็รู้ทันผมมาตลอด ผมแทบจะไม่ต้องพูดอะไร เอยก็รู้ใจว่าผมต้องการอะไรไม่ต้องการอะไร  แล้วทำไมถึงได้มาสงสัยเอาตอนนี้หล่ะ”

            “ไม่ได้เพิ่งจะมาสงสัย แต่อยากได้ความมั่นใจต่างหาก” กียองกำลังทำให้ฉันอายนะ เขาพูดอ้อมค้อมไปมา ดึงเวลามองหน้าฉันอยู่นั่นแหละ นั่นไง เขายิ้มล้อเลียนฉันใหญ่เลย .. ตาบ้านี่

            กียองขยับตัว จัดท่านั่งตัวเองให้สบายมากขึ้น สายน้ำเกลือถูกถอดออกไปแล้ว ทำให้เขาเคลื่อนไหวได้สะดวกมากขึ้น เขาดึงแขนฉันให้มานั่งข้างๆ เขาที่บนเตียง ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมฉัน อย่างที่เขาชอบทำ เราไม่ได้พูดอะไรกันอีก ต่างมองตากันอย่างนั้น ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาคิดอะไร ฉันรู้แล้ว

            ฉันจับมือของกียองมาจับไว้ ประคองมันไว้ในมือตัวเองอย่างนั้น สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างลึกๆ เรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนจะบอกกับเขาอย่างตรงไปตรงมา

            “ถ้าข้างหน้าของเรามันเป็นอุปสรรค ตราบใดที่คุณไม่ปล่อยมือฉัน ฉันก็ไม่จะปล่อยมือคุณ”

            กียองบีบกระชับมือฉันให้แน่นขึ้น เพื่อเพิ่มความมั่นใจทั้งฉันและเขาเอง ฉันจะไม่หวั่นไหวอะไรอีก ตราบใดที่มือนี้ยังจับมือฉันไว้อย่างมั่นคงอย่างนี้ตลอดไป

 


 


สามารถพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ที่ 

  


ผลงานเรื่องอื่นๆ 



 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ขอโทษค่ะ .. บังเอิญรักซุปเปอร์สตาร์ ตอนที่ 11 : Chapter 11 - ถ้าเธอพร้อม .. ฉันก็พร้อม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1526 , โพส : 6 , Rating : 20 / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#6 : ความคิดเห็นที่ 298
โฮกกกกกก เสียวแท้ แต่ซึ้งอะ
PS.  รักฮยอก หลงวอน จีบบอม เกี้ยวด็อง กดมิน คลั่งคยู <3
Name : nooparnkiss< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nooparnkiss [ IP : 49.48.217.182 ]
Email / Msn: www.nooparn_sujuthb(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2556 / 20:38

#5 : ความคิดเห็นที่ 239
กรี๊ดกร๊าดดดดดดด ~
เขินอีกแล้วๆๆ 5555555
Name : melonnn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ melonnn [ IP : 223.207.8.77 ]
Email / Msn: chanida.somorn.17(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2556 / 20:18


#4 : ความคิดเห็นที่ 229
คู่นี้น่ารักจริงไรจริง
PS.  
Name : Cold heart.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Cold heart. [ IP : 182.53.122.150 ]
Email / Msn: khim.2541(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2556 / 16:15

#3 : ความคิดเห็นที่ 64
ที่ผ่านมาเอยรู้ใจผมมาตลอด >< เขินๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : ฺBlue [ IP : 58.8.148.73 ]
Email / Msn: -
วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:01

#2 : ความคิดเห็นที่ 46
คิดถึงจัง ไกลกันบ้าง จะได้รู้ว่า ความคิดถึงมันเป็นยังไง นึกว่าจะต้องให้ตามกลับมาซ่ะแล้ว น่ะเนี่ย เอยของเรา
Name : moon shadow< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ moon shadow [ IP : 101.51.231.39 ]
Email / Msn: junchay.s(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:44

#1 : ความคิดเห็นที่ 26
กรี้ดดด  ด ด          ซึ้งงง~~~


แค่มองตาก็รู้ใจ
PS.  sweet and beautiful and dangerous obsession with the death lament. 愛が達することが困難である。
Name : ตาตี่แล้วงัย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตาตี่แล้วงัย [ IP : 223.204.33.173 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:21

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน พฤศจิกายน 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android