[TWICE] September 17th. | DUBCHAENG

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244 Views

  • 6 Comments

  • 12 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    244

    Overall
    244

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
September 17th. | bestfriend.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
SEPTEMBER 17 TH.

ONE SHOT FOR DUBCHAENG











“Chaeyoung, you're loved


? cactus

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 ก.ย. 59 / 01:55

บันทึกเป็น Favorite


September 17, 2016
DUBCHAENG - TWICE







 

Well all I really wanna do is love you

 

A kind much closer than friends use

 

But I still can’t say it after all we’ve been through

 

 







                ดาฮยอนคืนนี้มารับเราด้วยนะน้ำเสียงใสและแววตาออดอ้อนถูกส่งออกมาจากเจ้าของใบหน้าน่ารัก ซนแชยองคลี่ยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า เธอรู้ดีว่ามันสามารถทำให้ใครอีกคนใจอ่อนได้เป็นอย่างดี

 

                ไม่เอาอะ เราขี้เกียจ ดาฮยอนส่ายหน้าปฏิเสธ หนำซ้ำยังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้คนตัวเล็กกว่าอีกด้วย

 

                “คิมดาฮยอน!” แชยองมุ่ยหน้าเพราะถูกขัดใจจากเพื่อนสนิท ปกติทุกครั้งที่เธอมีซ้อมละครเวทีดาฮยอนก็มักจะมารับเธอกลับหอเสมอ ยกเว้นวันนี้นี่แหละที่อีกคนมีท่าทีว่าจะปล่อยให้เธอเดินกลับคนเดียว

 

                โอ้ยจะเสียงดังทำไมเนี่ยดาฮยอนยกมือขึ้นมาปิดหูทันทีที่คนตัวเล็กกว่าแผดเสียงดังลั่น ก็ยืนอยู่ด้วยกันสองคนแค่นี้ จะเสียงดังทำไมก็ไม่รู้

 

                มารับเราด้วย บังคับ!” พูดจบก็จัดการฟาดแขนขาว ๆ ของคนขี้กวนประสาทไปหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวก้าวเข้าไปข้างในโรงละครเวทีเพื่อซ้อมบท

 

                แชยองก็แบบนี้ทุกทีแหละน่า เผด็จการที่หนึ่ง เอาแต่ใจกว่าใคร แถมยังชอบทำร้ายร่างกายดาฮยอนบ่อยซะจนแขนขาว ๆ นั่นมีรอยแดงกลับไปทุกวัน แต่จะโทษแค่แชยองฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก ก็ดาฮยอนชอบกวนประสาทขนาดนี้ ไม่ให้แชยองทำร้ายร่างกายได้ยังไงไหว

 

               

 

 












 

 

                ดาฮยอนหยิบหนังสือการ์ตูนที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาระหว่างที่ต้องออกไปรับแชยองที่กำลังซ้อมละครเวทีอยู่

 

                คนตัวขาวพลิกหน้ากระดาษไปมาจนอ่านการ์ตูนจบไปหนึ่งเล่ม เหลือบไปมองนาฬิกาบนฝาผนังก็พบว่ายังมีเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ดาฮยอนจัดการโยนหนังสือการ์ตูนทิ้งไว้บนเตียง แขนขาวเอื้อมไปหยิบโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะจัดการเปิดมันขึ้นมา ไม่รอช้ารีบคลิกเข้าเกมส์ทันที

 

                ดาฮยอนสไลด์หน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อปลดล็อคมันก่อนที่นิ้วป้อม ๆ ของเจ้าตัวจะกดหาเบอร์ใครสักคนแล้วกดโทรออก รอสายไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์แทบจะทันทีทันใด

 

                ( ฮัลโหล มีไร )

 

                ตีฮอนกัน

 

                ( เอ่อ.. พี่ซานะมาห้องว่ะมึง ) ดาฮยอนถอนหายใจด้วยความเซงเล็กน้อย โจวจื่อวีเพื่อนตีฮอนหามรุ่งหามค่ำก็หนีไปมีแฟน ครั้นจะมาชวนเล่นเกมส์บ่อย ๆ แบบเมื่อก่อนก็ไม่ได้แล้วเนื่องจากเพื่อนต้องแบ่งเวลาจากเกมส์ไปสวีทกับแฟน พอเล่าให้แชยองฟังรายนั้นก็สมน้ำหน้าใส่อีก

 

                เล่นคนเดียวก็ได้วะคนตัวขาวตัดสินใจเล่นเกมส์รอเวลา แต่ดูเหมือนระยะเวลาแห่งความสุขในโลกเกมส์จะผ่านไปไวกว่าที่คิด เมื่อเจ้าสมาร์ทโฟนคู่ใจแผดเสียงดังลั่น ดาฮยอนกดปิดเกมส์ก่อนจะปิดเจ้าแอพนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ ผุดลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่ลืมที่จะคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ติดไปด้วย

 

                นี่คงไม่คิดว่าเขาจะเดินไปรับแชยองใช่มั้ย?

 

 

 















                ยังไม่ทันที่จะได้จอดรถ ร่างเล็กของแชยองก็เดินหน้ามุ่ยเข้ามาหาก่อนใครเพื่อน คิ้วบางของดาฮยอนขมวดขึ้นอัตโนมัติมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาแล้วก็ร้องอ๋อขึ้นมาในใจ

 

                ดาฮยอนมา –”

 

                “– เลท โอเคเราเลทไปสิบนาที เรารู้ตัวน่าคนตัวขาวบิดกุญแจรถเพื่อปิดเครื่องก่อนจะเดินตรงไปยังเจ้าของใบหน้ามุ่ยแล้วจัดการสวมหมวกกันน็อคสีขาวประจำตัวอีกคนให้

 

                เรายืนรอตั้งนานรู้มั้ย!” คนขี้เอาแต่ใจยังคงงอแงไม่หยุด ถ้าหากว่าไม่ใช่แชยองเขาคงไม่ทนยืนฟังอีกคนบ่นขนาดนี้หรอก ก็พราะว่าเป็นแชยองนี่แหละเขาถึงยอม

 

                สิบนาที อย่าเว่อร์ได้มั้ยแชยองดาฮยอนส่ายหน้ายิ้ม ๆ ใบหน้าง้ำงอของแชยองเรียกรอยยิ้มจากดาฮยอนได้ทุกครั้งไป ถึงแม้อีกคนจะไม่พอใจที่เขายิ้มก็เถอะ ก็ใครใช้ให้งอแงแล้วน่ารักล่ะ ช่วยไม่ได้นี่ที่ดาฮยอนจะยิ้ม

 

                เลทก็คือเลท ดาฮยอนไม่ตรงต่อเวลาเลยโอ้โหแม่คุณ สายไปแค่สิบนาทีบ่นเหมือนมาช้าครึ่งชั่วโมง ซนแชยองนี่มันซนแชยองจริง ๆ เลยเชียว

 

                แล้วจะให้เราทำไง?ดาฮยอนเลิกคิ้วมองหน้าอีกคน ใบหน้าขาวใสก้มลงมองจนระดับสายตาของทั้งคู่อยู่ระดับเดียวกัน แชยองส่งนิ้วชี้ขึ้นมาดันหน้าผากคนเจ้าเล่ห์ให้ถอยห่าง เป็นอีกครั้งที่ความงอแงของแชยองเรียกเสียงหัวเราะจากดาฮยอนได้

 

                ดาฮยอนต้องเลี้ยงข้าวเรา!” โอเค.. ที่ยืนบ่นมาเกือบสิบนาทีเนี่ยก็เพราะอยากกินของฟรีสินะ?

 

                แค่นี้ยังลงพุงไม่พออีกหรอ?ไม่พูดเปล่า สายตาขี้แกล้งของคนตัวขาวยังก้มมองต่ำทำเอาคนที่ถูกจ้องต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดตรงตำแหน่งที่ถูกมองทันที

 

                เราไม่มีพุงนะเว้ย!” แชยองทุบไหล่คนขี้แกล้งจนดาฮยอนร้องโอ้ย ใบหน้างอแงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสะใจ

 

                ร้ายจริง ๆ แม่คุณ

 

                จะกลับได้ยังอะ ยืนบ่นเรามาสิบกว่านาทีละนะ?ไม่รอให้ริมฝีปากนุ่มนิ่มได้เอ่ยตอบ ดาฮยอนจัดการฉุดข้อมือเล็กของอีกคนให้เดินมายังรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดไว้เมื่อครู่

 

                เหมือนมีเสียงเปล่งออกมาจากแววตาตำหนิที่แชยองส่งมาว่า แล้วจะถามทำไมวะ ดาฮยอนกระโดดขึ้นคร่อมเจ้ามอเตอร์ไซค์สกู๊ตเตอร์สีดำคู่ใจก่อนจะสตาร์ทเครื่อง

 

                ไม่ขึ้นเราปล่อยให้เดินกลับเองนะ

 

                “ชิ!” ในที่สุดคนเอาแต่ใจก็ยอมขึ้นซ้อนท้ายแต่โดยดี กว่าจะกลับได้นี่เล่นเอาเหนื่อยใจ

 

                เราบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้พกเสื้อแขนยาวติดตัวไว้ตลอดอะดาฮยอนบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่อีกคนไม่ยอมฟังกัน ถอดเสื้อแขนยาวสีน้ำตาลที่สวมอยู่แล้วจัดการวางลงบนหน้าตักของอีกคนแทน

 

                ก็เราชอบเสื้อของดาฮยอนมากกว่านี่ แชยองคลี่ยิ้ม จัดการเจ้าเสื้อแขนยาวให้มันปิดกระโปรงมิดชิด ส่วนเจ้าของเสื้อแขนยาวจากที่หงุดหงิดอยู่เมื่อครู่ก็อารมณ์ดีขึ้นมา เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำจากคนบางคน

 

 




 

              




                     ดาฮยอน

 

                “หือ?

 

                เราหิว โชว์เฟอร์จำเป็นหัวเราะออกมาเมื่ออีกคนพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน นี่คงต้องอ้อนเอาอะไรสักอย่างจากเขาแน่ๆ คอยดูเถอะ

 

                แล้วยังไง?

 

                “ถึงห้องแล้วต้มรามยอนให้เรากินหน่อยสินั่นไงล่ะ พูดยังไม่ทันขาดคำ

 

                ไม่เอา กินรามยอนมันไม่มีประโยชน์ เดี๋ยวเราแวะร้านข้าวกันแล้วค่อยกลับห้องดาฮยอนยื่นคำขาดทำเอาแชยองนั่งหน้ามุ่ยอย่างเซง ๆ ดาฮยอนก็แบบนี้ตลอดว่าแต่เธอเผด็จการ ตัวเองนั่นแหละจอมเผด็จการกว่าใครเลย

 

                ก็เราอยากกินรามยอนนี่!”

 

                เราบอกว่าไงว่า –”

 

                ก็เราอยากกินรามยอนที่ดาฮยอนทำคำพูดทุกคำที่ดาฮยอนต้องการจะเอ่ยถูกกลืนกลับลงไปจนหมดสิ้น ในเมื่อแชยองพูดออกมาขนาดนี้แล้วถ้าเขาเถียงมันก็ออกจะดูใจร้ายไปหน่อยถูกมั้ย? แต่ถ้าพูดกันตามตรงแบบคนไม่มีฟอร์มเลยคือ.. เถียงไม่ออก เหตุผลแชยองน็อคดาฮยอนทันที

 

                รู้แล้วน่า รามยอนก็รามยอน

 

                “เย้! ดาฮยอนเนี่ยน่ารักที่สุดเลยแชยองส่งนิ้วเรียวไปบิดแก้มอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว ทำเอาโชว์เฟอร์จำเป็นโวยวายเสียงดังลั่น แต่คนขี้แกล้งนี่สิเหมือนยิ่งเห็นอีกคนโวยวายยิ่งชอบใจยังคงบิดแก้มดาฮยอนไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว

 

                อ่อยเอาอะ!” (ปล่อยเรานะ)

 

                “ไม่ปล่อย

 

                “ไอ่อ็ไอ่อ้องอินอาอยอน(ไม่ปล่อยไม่ต้องกินรามยอน) นิ้วเล็กรีบปล่อยมือจากแก้มอีกคนทันที หลังจากที่แก้มขาว ๆ เป็นอิสระจากแชยอง เขาก็รีบยกมือขึ้นมาถูแก้มไปมาหวังว่าจะช่วยบรรเทาความเจ็บได้บ้าง

 

                เจ็บชะมัดเลย!!”

 

 

 

 





















                ไปอาบน้ำแล้วค่อยออกมากินทันทีที่ถึงห้องดาฮยอนก็จัดการดันคนตัวเล็กกว่าเข้าไปในห้องทันที เนื่องจากเหงื่อที่ท่วมตัวอีกคนตอนเจอกันหน้าโรงละครมันทำให้ดาฮยอนคิดว่าแชยองควรอาบน้ำก่อนเป็นอย่างแรก

 

                ขอกินก่อนไม่ได้หรอคนขี้อ้อนพลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับจอมเผด็จการ กอดแขนอีกคนไว้แน่น เงยหน้าสบตากันก่อนจะพยายามส่งแววตาออดอ้อนไปให้ แต่ก็ไม่ได้ผล

 

                “เหม็นเหงื่อ ไปอาบน้ำดาฮยอนแกะมืออีกคนที่เกาะแกะแขนตัวเองอยู่ออก ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องครัวโดยไม่สนเสียงบ่นงุ้งงิ้งจากอีกคน

 

                สุดท้ายแชยองก็ต้องเข้าไปอาบน้ำอย่างช่วยไม่ได้ นี่ไม่ได้กลัวดาฮยอนหรอกนะ อย่างเธอเนี่ยไม่กลัวคนกาก ๆ แบบดาฮยอนหรอก แค่กลัวว่าอีกคนจะไม่ยอมต้มรามยอนให้กินมากกว่า อย่าถามเลยว่าทำไมไม่ต้มเอง แค่เปิดแก๊สก็มีแววว่าจะบ้านไฟไหม้แล้ว เพราะฉะนั้นอย่าให้แชยองทำอาหารเลยดีกว่า

 

 









                แชยองเดินลากสลิปเปอร์ลายแอลโม่ออกมาจากห้องนอน ผมที่เปียกลู่ลงมาปิดหน้าปิดตา แต่นั่นมันกลับไม่ได้ทำให้เธอดูน่ารักน้อยลงไปกว่าเดิมเลยสักนิด ใบหน้าไร้เครื่องสำอางที่แชยองมักจะบ่นว่ามันทำให้เธอไม่มั่นใจเวลาจะออกไปไหนมาไหน แต่ดาฮยอนก็มักจะคอยบอกทุกครั้งว่ามันน่ารักกว่าตอนที่แชยองแต่งหน้าเสียอีก

 

                แชยองในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาวที่ยาวปิดต้นขาทำให้ดาฮยอนคิดไปถึงไหนต่อไหน ถึงแม้คนตัวขาวจะรู้ดีว่าใต้เชิ้ตขาวนั่นสวมกางเกงนอนขาสั้นอยู่ก็เถอะ แต่ถ้าเชิ้ตตัวนี้มันจะปิดมิดขนาดนี้.. ไม่ให้คิดอกุศลยังไงไหว

 

                มองอะไร!” แชยองแหวใส่อีกคนที่เอาแต่จ้องมองท่อนล่างไม่วางตา ดวงตาเบิกกว้างรีบยกมือส่ายปฏิเสธพัลวัน ดวงตาตำหนิของแชยองมองค้อนมาทำเอาคนนิสัยไม่ดีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

 

                ไม่ได้มองอะไรจริง ๆ นะ..” ดาฮยอนรีบแก้ตัวปฏิเสธก่อนที่อีกคนจะเข้าใจผิด(เอาจริงแชยองก็เข้าใจถูก) แต่จะให้ยอมรับหน้าด้าน ๆ ว่าเรามองขาแชยองนั่นแหละมันทำให้เราคิดอกุศล ก็ไม่ใช่มั้ยล่ะ

 

                ไหนรามยอนเรา?แชยองตัดสินใจที่จะมองข้ามแววตาละลาบละล้วงเมื่อครู่ของเพื่อนสนิทที่พ่วงด้วยต่ำแหน่งรูมเมท เมื่อเจ้ากระเพาะอาหารมันเรียกร้องหาของกิน แชยองก็ควรจะโฟกัสตรงนั้นมากกว่า หิวอะ..

 

                “นี่ค้าบ รามยอนของคุณซนแชยองดาฮยอนรีบเดินไปยกหม้อรามยอนมาวางไว้ตรงหน้าอีกคน หยิบตะเกียบกับช้อนยื่นให้อย่างไม่รอช้า กลัวว่าจะโดนวกกลับมาเรื่องเมื่อกี้อีก..

 

                คนนิสัยไม่ดีเขยิบเก้าอี้ออกก่อนจะนั่งลงตรงข้ามแชยองที่ตั้งหน้าตั้งตากินรามยอนไม่พูดไม่จา เชื่อแล้วว่าหิวจริง ๆ กินแบบไม่สนใจใครเลยขนาดนี้

 

 



                CHEER UP BABY

             CHEER UP BABY

 

                “ดาฮยอนแชยองเงยหน้าจากหม้อรามยอนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยเรียกชื่ออีกคนที่เอาแต่นั่งจ้องกัน

 

                หืม?

 

                “โทรศัพท์เราดังอะไม่รู้ใครโทรมา ไปหยิบมาให้หน่อย

 

                “อ้าว แล้วทำไมต้องเราอะดาฮยอนชี้นิ้วมาที่ตัวเอง คิ้วบางเลิกขึ้นก่อนจะเงยหน้าสบสายตาอีกคน

 

                เรากินอยู่ เห็นป้ะเนี่ย อย่ากวนประสาทได้ป้ะ ไปหยิบมา!!” เอ้า! ผิดอะไรวะเนี่ย

 

                ดาฮยอนลุกขึ้นยืนเดินไปหยิบเจ้าโทรศัพท์เจ้าปัญหาตามที่อีกคนสั่ง พอเห็นว่าชื่อใครปรากฏบนหน้าจอเท่านั้นแหละ ดาฮยอนแทบอยากจะปาทิ้ง ถ้าไม่ติดว่าเป็นโทรศัพท์แชยองนี่ปาไปแล้วนะ

 

                ฮัลโหล โทรมาไมไม่ยอมให้ถีงมือแชยอง ดาฮยอนตัดสินใจสไลด์หน้าจอเพื่อรับโทรศัพท์แทน

 

                ( ดาฮยอนหรอ? พี่ขอคุยกับแชยองหน่อยสิ ) คิ้วบางขมวดมุ่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าดาฮยอนกำลังไม่พอใจ ไม่ใช่เรื่องเลยจะโทรมาทำไมนี่มันเกือบเที่ยงคืนแล้วนะ ไม่คิดว่าคนเค้าจะหลับจะนอนบ้างหรือไง

 

                แชยองนอนแล้ว มีไรก็พูดมา เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าบอกให้นอนบ้านอนบออะไรล่ะ เจ้าของโทรศัพท์นั่งกินรามยอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในห้องครัวนู้น

 

                ( ไม่มีไร พี่อยากโทรมาคุยกับแชยองเฉย ๆ )

 

                คุยทำไมอะ มีธุระอะไร?

 

                ( ไม่มีค่ะ แค่อยากคุยกับแชยองเอง ไม่ได้หรอ? )

 

                เออไม่ได้ คราวหลังไม่ต้องโทรมานะ รบกวนเวลาคนอื่นจะหลับจะนอน ซ้อมละครเวทีไม่ได้คุยกันหรอไง แค่นี้นะ!” คนตัวขาวไม่รู้ว่าตัวเองเผลอตะโกนใส่โทรศัพท์ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่จะหันหลังกลับไปแล้วเจอแชยองยืนกอดอกอยู่ตรงประตูนี่แหละ

 

                .. เอ่อ แชยองดาฮยอนส่งยิ้มแห้งไปให้อีกคน

 

                ใครโทรมาหรอ?แชยองเอียงคอมองถามด้วยความสงสัย ถ้าเป็นในเวลาปกติดาฮยอนคงชื่นชมความน่ารักตรงหน้าไปแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเวลานี้เขาถึงได้ขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

 

                อ่า.. ไม่มีไรหรอก พวกโรคจิตอะโทรมาผิด

 

                “โรคจิตหรอ?ดาฮยอนพยักหน้า

 

                ใช่ ไปกันเถอะ นี่กินรามยอนหมดแล้วหรอ?กระตุกข้อมืออีกคนให้เดินตามกลับเข้าไปในห้องครัวตามเดิม ถ้าดาฮยอนหันกลับมามองสักนิดคงได้เห็นรอยยิ้มบางของแชยองไปแล้วล่ะ

 

                เมื่อกี้โรคจิตโทรมาแน่หรอ?แชยองฉุดข้อมืออีกคนไว้ จับใบหน้าขาวให้หันมามองกันก่อนจะเอ่ยถาม

 

                อื้อ โรคจิตมาก ๆ ด้วยนะดาฮยอนพยักหน้ารัว

 

                คนขี้โกหก ..

 

                “โรคจิตที่ไหนซ้อมละครเวทีกับเราด้วย?แชยองเลิกคิ้วขึ้นสูง ทำเอาดาฮยอนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ฝ่ามือที่ถูกอีกคนจับอยู่ก็เริ่มจะเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

 

                ดาฮยอนน้ำเสียงแข็งถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากแชยอง ดาฮยอนก้มหน้าหลบสายตาแชยองที่มองตรงมา

 

                อื้อ ว่าไง

 

                ใครโทรมาคะตกลง?ฮือ ทำไมต้องลงท้ายคะขาให้มันน่าขนลุกกว่าเดิมด้วยเนี่ย

 

                พี่มินะโทรมาเด็กเลี้ยงแกะคิมดาฮยอนยอมสารภาพในที่สุด แชยองพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะปล่อยมือที่เปียกชื้นของอีกคนให้เป็นอิสระ

 

                โกรธหรอ..” ดาฮยอนคว้าฝ่ามือนุ่มนิ่มของอีกคนมากุมไว้ก่อนที่จะแชยองจะเดินหนีไป

 

                ก็รู้นี่ว่าทำผิด.. แล้วจะโกหกกันตั้งแต่แรกทำไมคนบื้อ

 

                แล้วทำไมไม่ยอมบอกเราว่าพี่เค้าโทรมา?แชยองถอนหายใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่ารู้สึกไม่พอใจหรอก แต่แชยองไม่ชอบคนโกหก เพราะฉะนั้นเลยไม่อยากให้ดาฮยอนโกหก

 

                ก็เราไม่ชอบ

 

                “ไม่ชอบอะไร?

 

                “ไม่ชอบ ไม่ชอบมินะ

 

                “นี่! เค้าเป็นพี่นะ เรียกพี่เค้าดี ๆ หน่อยสิดาฮยอนฝ่ามือเล็กฟาดเข้าที่แขนของดาฮยอนเพื่อเป็นการลงโทษคนนิสัยไม่ดี นับวันดาฮยอนก็เริ่มจะเอาแต่ใจขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าไปเอานิสัยนี้มาจากใคร

 

                ทำไมต้องเรียกพี่อะ เราจะเรียกมินะมีไรป้ะ มินะมินะมินะ

 

                “คิมดาฮยอน!!”

 

                “แชยองเข้าไปนอนเถอะ เดี๋ยวเราล้างจานเสร็จจะตามเข้าไปดาฮยอนหันหลังเดินหนีอีกคนเข้าครัวปล่อยให้แชยองยืนหงุดหงิดใจอยู่กลางห้องนั่งเล่นตามลำพัง

 

                ขอโทษนะแชยอง.. เราไม่ได้อยากจะงี่เง่าหรอก ถ้ามันไม่ใช่เรื่องของเธอเราก็คงไม่ทำตัวเป็นเด็กนิสัยไม่ดีแบบนี้

 

 

 

 














                เด็กนิสัยไม่ดีเมื่อครู่จัดการปิดวาวล์น้ำหลังจากที่ล้างจานเสร็จเรียบร้อย เดินไปเช็ดมือหน้าตู้เย็นก่อนจะปิดไฟแล้วค่อย ๆ พาสองขาก้าวเข้าไปในประตูห้องนอนอย่างเงียบ ๆ เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนคนตัวเล็กกว่าเข้า

 

                ดาฮยอนล้มตัวนอนลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ เตียงนุ่มหยุบหยุ่นลงตามน้ำหนักของคนตัวขาวที่ทิ้งตัวลงนอน

 

                ดาฮยอนเจ้าของชื่อสะดุ้งตัวเล็กน้อยที่คนที่คิดว่าหลับสนิทไปแล้วเอ่ยเรียกชื่อเขาขึ้นมาท่ามกลางความมืดของห้องนอน

 

                ยังไม่นอนอีกหรอ?แชยองพลิกกายหันกลับมานอนหงายเผชิญหน้าอีกคน แชยองส่ายหน้าปฎิเสธเป็นคำตอบ

 

                นอนไม่หลับดาฮยอนพยักหน้า คว้าเอาหมอนข้างมากอดไว้แล้วรีบหลับตาลงทันที

 

                อย่าพึ่งนอน มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนแชยองคว้าหมอนข้างมากอดไว้แทนทำให้ดาฮยอนต้องยอมลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้ามุ่ยของอีกคนอย่างช่วยไม่ได้

 

                นี่แหละอีกหนึ่งจุดอ่อนของดาฮยอน.. เขาติดหมอนข้าง ถ้าคืนไหนไม่ได้นอนกอดหมอนข้างดาฮยอนมักจะนอนไม่หลับ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่แชยองแย่งหมอนข้างเขาไปกอดไว้แทน

 

                ถ้าเป็นเรื่องมินะ เอ่อ.. พี่มินะ เราขอโทษสุดท้ายคนปากแข็งก็ยอมเอ่ยคำขอโทษที่แชยองไม่คิดว่าจะได้ยินมัน

 

                คราวหลังไม่เอาแบบนี้แล้วนะรู้มั้ย?ดาฮยอนเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าลงมองต่ำเพื่อหลบสายตาแน่วแน่ของแชยองที่มองมา

 

                ดาฮยอน มองหน้าเรา

 

                “…”

 

                “ดาฮยอน มองหน้าเราเดี๋ยวนี้สุดท้ายคนตัวขาวก็จำใจต้องเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาอีกคนอย่างหลบหลีกไม่ได้

 

                ที่เราบอกไป เข้าใจใช่มั้ย?

 

                “เรารู้–”

 

                “…”

 

                “– ว่าแชยองไม่ชอบคนโกหก แต่เราก็ไม่ชอบเหมือนกันแชยองขมวดคิ้วมุ่นมองหน้าอีกคน ดาฮยอนไม่ชอบอะไร? หมายถึงไม่ชอบคนโกหกหรอ แล้วเธอไปโกหกอะไรเขาไว้

 

                ไม่ชอบคนโกหกหรอ? ดาฮยอนไม่เห็นบอกเราเลยก่อนหน้านี้

 

                “เราหมายถึง เราไม่ชอบเมียวอิมินะต่างหาก

 

                “ทำไมล่ะ?แชยองกอดหมอนข้างแน่นขึ้นกว่าเดิม แววตาใสจ้องมองไปยังริมฝีปากของอีกคนเพื่อรอฟังเหตุผล ทำไมดาฮยอนต้องไม่ชอบพี่มินะด้วยล่ะ พี่เค้าก็นิสัยดีออกนี่ เป็นถึงนักกีฬายิงธนูของโรงเรียนเลยล่ะ!

 

                เราไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเธอ

 

                แชยองนิ่ง

 

                ดาฮยอนยิ้มบางก่อนจะดึงหมอนข้างที่อีกคนขโมยไปกอดไว้  แชยองปล่อยมันออกแต่โดยดีก่อนที่คนตัวขาวจะคว้ามันกอดไว้แน่นแล้วพลิกกายหันหลังให้แชยองแทน

 

                ท ทำไม..”

 

                “นอนกัน เราง่วงแล้ว

 

                “ดาฮยอน

 

                “ไม่งอแงน่าแชยอง พรุ่งนี้ก็แสดงละครเวทีแล้วนะ รีบนอนสิเดี๋ยวไม่มีแรงหรอก

 

                “นี่ดาฮยอน

 

                “หืม?

 

                “ถ้าพรุ่งนี้แสดงละครเวทีจบ สัญญาก่อนนะว่าดูจบแล้วจะไม่โกรธคนถูกบังคับให้ตกลงขมวดคิ้วอย่างสงสัย มีอะไรที่แชยองยังไม่ได้บอกเขาเกี่ยวกับการแสดงวันพรุ่งนี้งั้นหรอ?

 

                “ไม่สัญญา ถ้าไม่อยากให้โกรธก็บอกมาสิว่าพรุ่งนี้ทำไม

 

                “ไม่เอา

 

                “แชยองคะ

 

                “ไม่เอาไม่ดุเราสิดาฮยอน จะนอนแล้ว!”

 

                อ้าว.. หนีไปนอนดื้อ ๆ แบบนี้ก็ได้หรอซนแชยอง!

 

 

 

 

 
























                “ดาฮยอนนนนแชยองยิ้มกว้างทันทีที่ดาฮยอนเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวสำหรับนักแสดงละครเวที แต่ถ้าถ้ามว่าทำไมดาฮยอนเข้ามาได้น่ะหรอ.. ก็เพราะคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงนี้ไง

 

                ค่อย ๆ เดินสิไม่เห็นต้องวิ่งมาเลยดาฮยอนส่ายหน้ายิ้ม ๆ ยกมือขึ้นจับศรีษะอีกคนโยกไปมาด้วยความเอ็นดู

 

                ไม่เอา! เดี๋ยวผมยุ่งนะดาฮยอนคนถูกดุทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ มือขาวยังคงวางอยู่บนศรีษะของคนตัวเล็กกว่าไม่ยอมปล่อย ทำเอาสายตาทุกคู่ที่อยู่ในห้องมองคนทั้งคู่ด้วยความเอ็นดู

 

                นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทกันทุกคนคงคิดว่าเป็นแฟนกันไปแล้วล่ะ ก็เล่นไปรับไปส่งกันทุกครั้ง ขนาดเรียนไม่ตรงกันดาฮยอนยังตื่นมาส่งแชยองเข้าเรียนเลย ไหนจะคอยดูแลเวลาแชยองงอแงตลอดไม่มีบ่น

 

                บอกว่าคบกันแล้วก็เชื่อนะดูแลขนาดนี้.. มีเพื่อนดีขนาดนี้ไม่มีแฟนแล้วก็ได้มั้ง

 

                แชยองคะ พี่ซอนมีบอกให้มาตามไปซ้อมบทดาฮยอนถอนหายใจออกมาแสดงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด จนแชยองต้องส่งสายตาดุ ๆ ปราบอีกคน ดาฮยอนทำตัวไม่น่ารักอีกแล้วนะ

 

                “ฝากบอกพี่ซอนมีว่าเดี๋ยวอีกห้านาทีฉันตามไปนะคะพี่มินะแชยองวาดรอยยิ้มกว้างส่งให้อีกคนยิ่งทำให้ดาฮยอนไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ เขามีสิทธิ์หวงมั้ยรอยยิ้มของคนตรงหน้าน่ะ

 

                ดาฮยอนต้องคอยเชียร์เราอยู่หน้าเวทีเลยนะ!” แชยองหันกลับมามองหน้าอีกคนพร้อมส่งยิ้มกว้างให้ มือเล็กจับมือขาว ๆ ของอีกคนมาเขย่าเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

 

                ห ห้ะ.. อ๋อ ได้สิ เราจะยืนดูอยู่หน้าเวทีเลยดาฮยอนยิ้ม ยกมือขึ้นบีบจมูกโด่งรั้นของอีกคนด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

                งื้อ! ดาฮยอน เครื่องสำอางเราลบหมดทำไง!” ถึงแม้จะดุเค้าไปแต่แชยองก็แอบอมยิ้มจนดาฮยอนอดหมั่นไส้มากกว่าเดิมไม่ได้เลยจัดการบีบจมูกนั่นอีกทีเป็นการลงโทษ โทษฐานที่ทำตัวน่ารักพร่ำเพรื่อ

 

                โอ้ย ๆ ๆ คุณน้องสองคนจะมาสวีทอะไรกันในห้องแต่งตัวแบบนี้คะ ไม่เกรงใจคนเป็นสิบที่นั่งอยู่ในนี้เลยนะฮ้า!!” เจ๊โจควอนเมคอัพอาร์ตติสของวันนี้เอ่ยแซวหลังจากที่ทนไม่ไหวกับความน่ารักน่าชังตรงหน้า

 

                สะ.. สวีทอะไรคะ เปล่าสักหน่อย!” แชยองรีบหันไปเอ่ยปฏิเสธแทบไม่ทัน ทำเอาดาฮยอนที่ยิ้มกว้างเพราะถูกแซวต้องรีบหุบยิ้มลงทันที

 

                นั่นสิคะ เราสองคนเป็นแค่ เพื่อนกัน เจ๊เข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะดาฮยอนส่งยิ้มบางไปให้เจ๊ควอน

 

                อ เอ่อ.. เจ๊ไม่น่าเข้าสอใส่เกือกเลยเนาะ แหะ ๆ ขอโทษเพื่อนสนิทคู่ซี้ด้วยนะจ๊ะ แหม ๆ ๆ ไม่น่าเลยกรู อะพ่อหนุ่มมาร์คต้วนสุดหล่อนั่งเลยจ้าเดี๋ยวเจ๊จะแต่งให้หล่อ ๆ เลยนะ

 

                แชยองนิ่ง ..

 

                แต่ดาฮยอนนิ่งกว่า ..

 

                “งั้นเราไปรอหน้าเวทีละกันดาฮยอนหันหลังเดินออกไปแต่ก็ถูกฉุดข้อมือไว้เสียก่อน

 

                เดี๋ยว –”

 

                “…”

 

                “– หนะ.. ไหนอะ กำลังใจเรา?แชยองเงยหน้าถามอีกคน แววตาใสจ้องมองแววตาว่างเปล่าของอีกคนอย่างประหม่า

 

                ดาฮยอนพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย ก็เป็นแบบนี้ทุกที แล้วจะไม่ให้ใจอ่อนได้ยังไง

 

                มานี่มากระตุกข้อมืออีกคนให้เดินตามออกมานอกห้องแต่งตัว ก่อนจะคว้าตัวอีกคนมากอดไว้แน่น แชยองยิ้มบางออกมาอย่างโล่งใจ คิดว่าอีกคนจะโกรธจนไม่ยอมให้กำลังใจกันซะอีก

 

                ไปซ้อมได้แล้วคนขี้งอแงดาฮยอนผละอ้อมกอดออกอย่างนึกเสียดาย แชยองพยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องซ้อม

 

                นี่เขาไม่ได้คิดไปเองฝ่ายเดียวใช่มั้ย.. ท่าทางน่ารักของแชยองมันกำลังทำให้เขาคิดว่าคนตัวเล็กกว่าก็รู้สึกไม่ต่างกันกับที่ดาฮยอนรู้สึก

 

                แต่ถ้าแชยองแค่เคยชินกับการทำตัวน่ารักใส่เขาล่ะ หรือถ้าแชยองแค่เคยชินกับการอ้อนขออะไรจากเขาจนเคยตัวล่ะ ถ้าทุกอย่างมันเป็นแค่ความเคยชิน ไม่ได้เป็นแบบที่ดาฮยอนคิดล่ะ? เขาจะทำยังไงต่อ

 

                ดาฮยอนสะบัดไล่ความคิดที่ผสมปนเปตีกันในหัวออกไป ก่อนจะก้าวออกจากหลังฉากไปนั่งรอหน้าเวทีแทน

 

 

 

 

































                ไม่นานการกล่าวเปิดตัวละครเวทีประจำปีก็ได้จบลง หลังจากที่พิธีกรเดินลงเวทีไป ไฟทั้งฮอลก็ดับสนิท ก่อนที่จะมีเพียงแสงไฟจากบนเวทีฉายชัดเรียกความสว่างขึ้นมาท่ามกลางความมืด

 

                แชยองเป็นตัวเต็งของนักแสดงละครเวทีของมหาวิทยาลัยมาตั้งแต่ปีที่แล้ว เป็นเฟรชชี่วัยใสที่รุ่นพี่คัดตัวไปเนื่องจากเห็นว่าแชยองเหมาะสมกับคาแรกเตอร์นั้น และพอหลังจากละครเวทีครั้งนั้นจบลงแชยองก็ได้รับคำชื่นชมอย่างล้นหลาม ทำเอาดาฮยอนอดภูมิใจไปด้วยไม่ได้

 

                ดังนั้นจากแค่นักแสดงตัวประกอบที่ออกมาไม่กี่ฉากจากปีที่แล้วก็กลายเป็นตัวเต็งที่บรรดารุ่นพี่รวมถึงครูบาอาจารย์เขียนบทละครใหม่โดยให้แชยองไปแสดงเป็นนางเอก

 

      รายนั้นพอรู้ว่าเป็นบทละครที่แต่งมาเพื่อตัวเองโดยเฉพาะแล้วก็ดีใจใหญ่ อวดเขาสามเวลาหลังอาหารตั้งอาทิตย์นึง ขี้เห่อจริง ๆ เด็กอะไร

 

                แต่คนตัวเล็กก็ขอเลือกพระเอกคู่ใจเป็นผู้หญิงด้วยกันเพราะให้เหตุผลว่าไม่อยากสกินชิพกับผู้ชายมันทำให้แชยองไม่ชอบใจและไม่อยากแสดง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่า เมียวอิ มินะได้มาเป็นพระเอกของแชยองยังไงล่ะ

 

                ดาฮยอนไม่ชอบใจเลยสักนิด แต่พอคิดว่าอย่างน้อยก็ดีกว่าให้คนตัวเล็กไปแสดงคู่กับผู้ชายเขาก็พอจะอุ่นใจได้บ้าง แต่ยังไงก็ไม่ชอบมินะอยู่ดีแหละ คนอะไรวอแวแชยองของเขาชะมัด

 

                ฉากแรกเป็นฉากเปิดตัวของเจ้าชายรูปงามก่อน เสียงกรี๊ดจากสาว ๆ ในฮอลดังลั่นเสียจนดาฮยอนนึกรำคาญ จะอะไรนักหนาก็แค่มินะเป็นเจ้าชายเนี่ย!

 

                แต่พอถึงฉากที่เปิดตัวเจ้าหญิงไซส์กะทัดรัดดาฮยอนกแทบอยากจะส่งเสียงกรี๊ดให้ แต่กลัวคนตัวเล็กกว่าจะเอามันมาล้อเธอให้อายมุดดิน ดาฮยอนเลยได้แต่ยิ้มกว้างพร้อมปรบมือให้แทน

 

                ปล่อยให้หน้าที่กรีดร้องเป็นของผู้ชายในฮอลและผู้หญิงอีกบางส่วนไปแล้วกัน

 

                รอยยิ้มของเจ้าหญิงซนแชยองเรียกความสุขจากดาฮยอนได้เสมอ วันนี้แชยองดูน่ารักเป็นพิเศษสำหรับดาฮยอน อาจจะเป็นเพราะชุดเจ้าหญิงนั่นขับให้ใบหน้าน่ารักดูน่ารักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว รวมไปถึงเครื่องสำอางที่แต่งแต้มให้แชยองดูดีขึ้นเป็นพิเศษ

 

                แต่ถึงยังไงแชยองก็น่ารักทุกวันอยู่ดีสำหรับคิมดาฮยอน

 

                ละครเวทีดำเนินมาถึงฉากสุดท้ายหลังจากที่เจ้าหญิงและเจ้าชายฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ นา ๆ มาด้วยกันหลายต่อหลายครั้ง ดาฮยอนร้องไชโยในใจเพราะเขาไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจนานอีกต่อไป

 

                ไหนจะตอนที่มินะรวบเอวบางของแชยองเข้าไปไว้ในอ้อมแขนนั่น หรือจะตอนที่คว้ามือบางไปกุมไว้ แต่ที่เลือดขึ้นหน้าสุดก็ตอนที่แชยองสะดุดล้มแล้วมินะไปรับไว้ทำให้ริมฝีปากเฉียดกันไปนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ นะ ให้ตายเถอะ!!!

 

                แต่เหมือนเทพเจ้าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ดาฮยอนอ้อนวอนขอ คนทั้งโรงละครเงียบสนิทตั้งใจรอดูตอนจบเป็นอย่างดี ก่อนที่ฉากจบมันจะทำให้ดาฮยอนเหมือนถูกมินะใส่นวมเข้ามาต่อยหน้าให้แพ้น็อคกลางเวทีมวย

 

                ฉากปิดท้ายตอนจบบนเวทีเป็นฉากที่เจ้าชายรวบเอวบางของเจ้าหญิงมาไว้ในอ้อมกอด ค่อย ๆ ก้มลงจุมพิตริมฝีปากบางของเจ้าหญิง ก่อนที่ม่านจะปิดลงเห็นแค่เพียงเงาของทั้งสองคนยืนจูบกันหลังผ้าม่าน

 

                ถ้าพรุ่งนี้แสดงละครเวทีจบ สัญญาก่อนนะว่าดูจบแล้วจะไม่โกรธคำพูดของแชยองเมื่อคืนลอยเข้ามาในหัวของดาฮยอนอย่างต่อเนื่อง

 

                นี่สินะที่บอกว่าห้ามโกรธ.. แล้วทำไมถึงไม่ยอมบอกกันแต่แรกว่าต้องจูบกันด้วย แล้วแค่ทำเหมือนจูบกันไม่ได้หรอ ทำไมต้องปากแตะปากกันจริง ๆ แบบนั้นด้วย!?

 

                ละครเวทีจบลงแล้ว ผู้คนเริ่มทยอยออกจากโรงละครเวทีไปทีละคนสองคนจนหมด เหลือเพียงแค่ดาฮยอนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

 

                ถอนหายใจยาวออกด้วยความไม่ชอบใจเมื่อย้อนกลับไปฉากตอนจบเมื่อครู่ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นเกมส์ฆ่าเวลารออีกคนให้ออกมาจากหลังเวที

 












                ดาฮยอนน้ำเสียงใสที่ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองก็รู้ดีว่าเป็นใคร ดาฮยอนเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงสะกดตัวเองไม่ให้ผลีผลามนิสัยไม่ดีใส่อีกคนไป เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกคน

 

                ทำไมไม่เปลี่ยนชุดเนี่ยเมื่อเห็นว่าแชยองยังสวมชุดเจ้าหญิงความไม่พอใจเมื่อครู่ก็เริ่มจะเผยออกมาทางน้ำเสียงและหน้าตาของดาฮยอน

 

                ก็เราไม่เห็นดาฮยอนหลังเวที เราเลยออกมาตามหา

 

                “เราไม่หนีเธอไปไหนหรอก ไปเปลี่ยนชุดได้ป้ะ

 

                “ทำไมอะ ดาฮยอนเป็นอะไรเนี่ยจับแขนอีกคนไว้ ดาฮยอนถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเบือนหน้าหนีสายตาแชยองที่มองมาอย่างตั้งคำถาม

 

                อย่าเมินเราได้มั้ย เราไม่ชอบให้ถูกเมิน ดาฮยอนก็รู้แชยองเอ่ยเสียงแผ่ว แค่แสดงละครเวทีเมื่อครู่เธอก็เหนื่อยมากพอแล้ว ไม่อยากจะทะเลาะกับดาฮยอนให้เหนื่อยเพิ่มหรอกนะ

 

                เลิกทำแบบนี้สักทีได้มั้ยแชยองดาฮยอนหันหน้ากลับมาอีกครั้ง คราวนี้เขาจ้องมองใบหน้าน่ารักอย่างไม่ลดละ

 

                เราทำอะไร? ดาฮยอนไม่พอใจอะไรเราก็พูดสิ

 

                รู้ด้วยหรอว่าทำให้เราไม่พอใจอะ? น้ำเสียงหงุดหงิดของดาฮยอนทำให้แชยองกลืนน้ำลายลงคืออย่างฝืด ๆ แชยองไม่ชอบ.. ไม่ชอบให้ดาฮยอนเย็นชาใส่แบบนี้เลย

 

                ทำไมต้องเย็นชาใส่เราด้วยริมฝีปากของแชยองเริ่มเบะเล็กน้อย คนขี้งอแงเบือนใบหน้าหลบสายตาคนนิสัยไม่ดีเพราะกลัวว่าถ้าต้องจ้องมองท่าทีเย็นชาแบบนั้นต่อจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

                มีฉากจูบทำไมไม่บอกเรา?

 

                “เราบอกไปแล้วไงเมื่อคืน

 

                “แชยอง หันหน้ามาคุยกับเราเดี๋ยวนี้นะ

 

                “ไม่!”

 

                “รู้ตัวมั้ยว่าเธอทำให้เราสับสนนะแชยองดาฮยอนก้มหน้ามองพื้นแทน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่ออารมณ์เริ่มเย็นลงมากกว่าเดิมแล้ว จับใบหน้างอแงของอีกคนให้หันมาสบตากัน

 

                เราทำอะไรเล่า! แค่นี้มันยังไม่ชัดเจนพออีกหรอหยดน้ำตาที่กลั้นมานานหยดแหมะลงตรงแก้มใสทำเอาดาฮยอนนิ่งค้างไปชั่วครู่ นิ้วหัวแม่มือยกขึ้นปาดน้ำตาให้หายออกไปจากใบหน้าใส

 

                เรามีอะไรจะบอก

 

                “…”

 

                “คือเรา.. –”

 

                “…”

 

                ทุกคำพูดที่จะเอ่ยออกมาถูกปิดด้วยริมฝีปากนุ่มนิ่มของอีกคน ดาฮยอนเบิกตากว้างก่อนจะรวบรวมสติคว้าเอวบางมากอดไว้แน่น ก่อนที่แชยองจะรีบผละริมฝีปากออกแล้วเบือนหน้าหนี

 

                ยังไม่ได้สารภาพเลย รีบจังคนขี้แกล้งเอ่ยแซวเลยถูกจัดการฟาดเข้าที่ไหล่อย่างเต็มแรง

 

                ก็ชักช้าอะ จะพูดก็ไม่พูด ลีลาอยู่นั่น

 

                “งั้นไม่สารภาพละ ขี้เกียจพูด

 

                “ไอ้! คิมดะ–”

 

                ดาฮยอนก้มลงประทับริมฝีปากลงบนตำแหน่งเดียวกันของอีกคน ริมฝีปากเอาแต่ใจของคนเหนือกว่าค่อย ๆ ลัดเลาะละเลียดชิมริมฝีปากนุ่มนิ่มอย่างช้า ๆ เพราะกลัวอีกคนจะบอบช้ำ

 

                ขมเม้มริมฝีปากนุ่ม แชยองเผลอเผยอริมฝีปากออก คนขี้แกล้งส่งเรียวลิ้นเข้าไปตวัดชิมความหวานอย่างเอาแต่ใจ แชยองขยับริมฝีปากจูบตอบอย่างไม่ประสีประสาแต่ก็ถูกชี้นำโดยคนตรงหน้าทำให้คนตัวเล็กกว่าค่อย ๆ เรียนรู้อย่างช้า ๆ

 




                อะ อื้อ..” แชยองทุบไหล่ดาฮยอนเมื่อใกล้จะขาดอากาศหายใจเต็มที คนเอาแต่ใจต้องผละริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย

 

                ขออีกทีได้มั้ย?ดาฮยอนก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของทั้งคู่แนบชิดกัน ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่แขนของดาฮยอนอย่างเต็มแรงก่อนจะมุดใบหน้าลงบนไหล่ของอีกคนด้วยความเขิน

 

                มุดอกเราทำไมอะ

 

                “มุดอกบ้าอะไรเล่า!”

 

                “ไหนเงยหน้าหน่อยสิแชยองอา

 

                “ไม่!!!” ดาฮยอนหัวเราะร่วน ก่อนจะวาดแขนกอดรอบตัวอีกคนแน่นแล้วโยกไปมา

 

                แชยอง

 

                “อื้อ

 







               เราชอบแชยองนะ

 







                พูดได้แล้วหรอคำนี้อะน้ำเสียงเง้างอดของคนในอ้อมกอดเรียกรอยยิ้มจากดาฮยอนได้อีกครั้ง

 

                รู้มานานแล้วหรอว่าเราชอบอะถึงพูดงี้ได้อะ?แชยองเงยหน้าขึ้นมามองแววตาอีกคนก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

 

                รู้จนคิดว่าคิดไปเองฝ่ายเดียว!”

 

                “นี่.. วันนี้วันอะไรรู้ป้ะดาฮยอนเอ่ยถาม แชยองล้วงมือหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของดาฮยอนขึ้นมาดู ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ

 

                “17 กันยายน 2016 ครับพ้ม!”

 

                “กวนประสาทเราป้ะเนี่ย แชยองมองหน้าอีกคนอย่างไม่เข้าใจ หรือนี่เธอพูดอะไรผิดไป .. ก็วันนี้วันที่ 17 กันยาไม่ใช่หรอ เอ้ะ.. หรือว่าวันเกิดดาฮยอนหรอ! ก็ไม่ใช่นี่นา

 

                ไม่ได้กวนก็ 17 กันยาไง

 

                “แล้วรู้มั้ยว่าไอ้สิบเจ็ดกันยาเนี่ยมันสำคัญยังไง?แชยองมองหน้าอีกคนตาแป๋วก่อนจะส่ายหน้ารัว

 

                เป็นแฟนกันนะ คบกับเราก่อนไม่งั้นเราไม่บอก

 

                “เห้ย! ง่ายไปป้ะเนี่ย สารภาพแล้วขอเป็นแฟนเลยเนี่ยนะ ไม่ให้เราเตรียมตัวอะไรหน่อยหรอ

 

                “ไม่อะ ก็ชอบมานานแล้ว ไม่อยากเป็นเพื่อนแล้วอยากเลื่อนขั้นเป็นแฟนมากกว่า อยากพูดได้ว่าเราหวงเธอ อยากดูแลได้แบบที่เรามีสิทธิ์ดูแลเธอในฐานะแฟนไม่ใช่แค่เพื่อนสนิท เอาสั้น  ๆ แบบได้ใจความเลยนะ

 

                เราอยากได้เธอเป็นแฟนอะ

 

                “…”

 

















                เป็นแฟนกันนะ

 

 



















 

               อื้อ

 

 

               

 









ปล. 17 กันยา เป็นวันสารภาพรักของคนเกาหลี ถ้าคบกันวันนี้ก็จะไปครบรอบ 100 วันตรงกับวันคริสมาสต์พอดีคับ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ qirlcrushx จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 ทาสรักคุณยูล (@siripong28) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 18:24
    งานดีแบบที่สุด ฟินเป็นเที่ยงตรงมากก
    #6
    0
  2. #5 Kkero (@kkulsone) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 11:25
    ทุกครั้งที่อ่านฟิคของคุณไรเตอร์จะต้องเจอกับน้องแชงที่ชนะตะดุ๊บทุกอย่างและมีความงอแงเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง ส่วนตะดุ๊บจะต้องมีความยอมแพ้ตลอดเลย วงวารอ่ะ 555555 แถมตกเป็นฝ่ายถูกกระทำบ่อยมาก ถูกฟาดถูกตี ฮือออออออ ตะดุ๊บจะเป็นมาโซแล้วมั้งเนี่ย

    ยังน่ารักเหมือนเดิมตามสไตล์การแต่งคุณไรเตอร์เลย ไม่ปล่อยให้หน่วงหรือดราม่า แบบว่าถ้าอยากอ่านเอาฟิน เอาเขินต้องมาอ่านของคนนี้ 555555 แต่งได้น่ารักมาก พหวีดดดดด หลังจากหายไปนานดีใจที่กลับมาอัพฟิคอีกครั้งนะคะ
    #5
    0
  3. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:33
    หดฟหสาวดกสาเกหวสเกาสวเกสเสวดเสาด้สวดกา้หวส้าส้วสดหก้สวส้หวส้ด้ว
    จะบาาาาเหลออออออออออออ โอ้ยยยยยยย บอกเลยว่าชอบอะไรแบบนี้มาก ฮืออมะไหวแล้วมะไหวจริงๆ
    ตัวจาแตกกแล้วแง้งงงทำไงดี คือมันน่ารักมาก น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ
    ชอบคาแร็กเตอร์ของดุ๊บแชงเรื่องนี้มากๆๆๆๆแบบมากๆๆๆๆๆ
    ตะดุ๊บก็กวนประสาทแต่ก็มีมุมเท่ๆ ส่วนยัยแชงคือน่ารักแบบขนคำว่าน่ารักทั้งโลกมากองให้ยังไม่พอเลยสังคม 
    เป็นเพื่อนกันต้องมุ้งมิ้งขนาดนี้ เป็นเพื่อนกันต้องดูแลกันขนาดนี้ เวลาคุยกันนี่แบบมันไม่ใช่เพื่อนแล้ว พวกหนูไม่รู้ตัวกันเลยหรอคะฮืออ แล้วทำไมยัยหนูจะต้องกัวเพื่อนโกรธเรื่องฉากจูบ เพื่อนกันเค้าไม่เปงแบบนี้นะ งื้อออ
    ยัยหนูน่ารักทุกตอนที่งอแง งอแงจะเอานู่นงอแงจะเอานี่ จากิงรามยอน แล้วตี๋มันก็ตามใจ 
    ฮืออนี่เป็นตี๋นี่ก็ยอมหมดอ่ะค่ะ น่ารักขนาดนี้ ไม่ไหวแล้วสังคม ตอนสวีทกันในห้องแต่งตัวนี่แบบ จิกหมอนจิกผ้าห่มจิกแขนจิกขาตายกันเลยอ่ะ แอบหน่วงนิดๆตอนตะดุ๊บบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน ตอนนั้นยัยแชงก็คงรู้สึกสินะ 
    ตอนฉากจบคือบับบบบเกร้ดดหดกเสเกาเวสกดาเดวก้าวดกส้าวสอะไรคือยัยน้องไปจุ๊บตี๋ก่อนคะ หนูเป็นสาวเป็นแส้ โอ้ยเขินๆๆๆเขินไม่ไหวแล้ว คือวันนี้ตอนอ่านทวิตที่บอกว่าวันนี้เป็นวันสารภาพของเกาหลีนี่ก็แอบคิดว่าอยากแต่งแต่ขี้เกียจ ขอบคุณเมย์มากที่ไม่ขี้เกียจและแต่งมาให้ชุ้นได้ฟินขนาดนี้ ไม่ไหวแล้ว รักเรื่องนี้มากค่ะสังคม จาบาตรัยยยย เลิ้ฟ 
    #4
    0
  4. #3 THWN (@THWN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:29
    อ่านแค่ชื่อเรื่องก็เขินแล้วง่ะ วันนี้วันสารภาพรักเกาหลีพอดีแล้วเป็นแนวเพื่อนสนิทงี้ได้ฟิวมากๆ เขินตรงคะขาเนี้ยแหละปกติเพื่อนไม่พูดกันอยู่แล้วยิ่งแบบเพื่อนสนิทยิ่งไม่มีแน่ๆนอกจากกวนตีน5555 อ่านแล้วเขินตลอดจนมาเจอเรื่องละครเวทีไม่รู้ว่าเข้าใจตี๋มากไปรึป่าวจนตอนโกรธน้องแชงก็โกรธตามเลยนั่งปรับอารมณ์อยู่นานกว่าจะอ่านต่อตอนที่พลิกน้องแชงจูบอะไรประมานนี้55555555555 แต่จบได้หวานมากค่ะยอม จะมีสเปเชียลภาคต่อครบร้อยวันในวันคริสมาสมั้ยคะ อยากให้มีนะ555555555 ????????????????
    #3
    0
  5. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 01:29
    มีความหึงและหวง 

    น่ารักมากเลยค่ะเรื่องนี้ชอบความขี้หึงของดุ๊บ น่ารักดีแล้วก็ความออดอ้อนของแชง น่ารักกกกกกกกกกกก

    ทำไมแต่งได้น่ารักขนาดนี้คะ ไรเตอร์ //ร้องไห้
    #2
    0
  6. #1 มินะของบ่าว
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 00:41
    โอ้ยยยยย น่ารักมากกก เราชอบฟิคเพื่อนรักรักเพื่อนไรงี้มากเลยยยย เขิน บทสนทนาไรงี้ก็ดูสนิทกันดีจังค่ะ ชอบๆ ขอบคุณนะคะไรท์
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น