อัสลามมุอะลัยกุม....
ขอความสันติสุขจงมีแด่ท่าน

 

แวะกลุ่ม  I love Islam ค่ะ  

เรื่องเล่าน่าคิด???

มีชายชาวอังกฤษเข้ามาหาเชคและถามว่า   
"ทำไมอิสลามห้ามไม่ให้ผู้ชายจับมือผู้หญิง?"

เชคถามกลับไปว่า  "ท่านสามารถที่จะจับมือกับราชินีอลิซเบธหรือไม่"
ชายคนนั้นตอบว่า "ไม่สามารถทำอย่างนั้นแน่นอน นอกจากบางคนที่ยกเว้นเป็นการส่วนตัวเท่านั้น"

เชคตอบกลับไปว่า "ผู้หญิงในอิสลามก็ฉันนั้นแหละ เปรียบเสมือนดั่งราชินี และผู้ชายทั่วไปไม่สามารถจับมือกับราชินีเหล่านี้ได้ ยกเว้นบางคนที่ได้รับการยกเว้นเช่นกัน"

หลังจากนั้น
ชายตนนนั้นถามต่อว่า
"โอ้เชคทำไมอิสลามให้ผู้หญิงปกปิดเรือนร่าง แม้กระทั่งเส้นผมของนาง?"

เชคฟังคำถามแล้วยิ้ม แล้วเอาของหวานออกมาสองถ้วย และปิดไว้ถ้วยหนึ่งและถ้วยหนึ่งก็เปิดไว้
แล้วท่านก็เอาไปวางไว้ข้างนอกและถามชายคนนั้นว่า
"ถ้าให้ท่านเลือกของหวานสองถ้วยนั้น ท่านจะเลือกถ้วยไหน"

ชายคนนั้นตอบว่า
"แน่นอนที่สุด เราย่อมเลือกถ้วยที่ปิดฝา เพราะมันปราศจากฝุ่น แมลงวันก็ไม่ตอม และปราศจากสิ่งต่างๆที่ไม่พึงประสงค์"

++++++++++++++++++

อนัสกล่าวว่า ท่านรอซูล ซล.กล่าวว่า

"พวกท่านแต่ละคนควรจะวิงวอนขอทุกอย่างที่ต้องการจากอัลลอฮ์ จนถึงขนาดที่ว่า ถ้าหากเชือกรองเท้าขาด เขาก็ควรจะวิงวอนขอต่ออัลลอฮ์"

(ติรมีซีย์)

ซัลมาน อัลฟารีซีย์เล่าว่า ท่านรอซูล ซล.กล่าวว่า

"ไม่มีสิ่งใดสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ นอกไปจาการวิงวอน"

จากชาวสลัฟกล่าวว่า:

"ส่วนหนึ่งจากความเข้าใจศาสนาของบ่าวคนหนึ่ง(ก็คือ)การให้ความสนใจต่ออีหม่าน ว่ามันลดไปได้อย่างไร?และส่วนหนึ่งจากความเข้าใจศาสนาของบ่าวคนหนึ่ง (ก็คือ)การที่เขารู้ว่าตอนนี้มันเพิ่มหรือลด? ส่วนหนึ่งจากความเข้าใจศาสนาของบ่าวคนหนึ่ง (ก็คือ) การรู้ถึงการล่อลวงของชัยตอนเมื่อมันมายังเขา

เสียงกรีดร้อง..ของร่างเดียวกัน..

ณ ซีเรีย..
ฉันตะโกนก้องจนสิ้นเสียง..
ไหนเล่า ผู้กล่าวว่าฉันคือน้องสาว
ฉันถูกกระทำชำเรา ฉันปวดร้าว 
ไหนเล่า บุรุษผู้ปัดป้อง

น้องสาวของฉัน
ผู้แผลเต็มกาย จากความอธรรมของจอมชั่วร้าย

วีรบุรุษอยู่ไหน ?
น้องฉัน ถูกตัดมือ โดยที่ไม่ผิดอะไร 
ไหนเล่า ความยุติธรรม ?

พ่อของฉัน..
ผู้ถูกเหยียบหน้าคว่ำ ไปกับพื้น
เพียงเพราะปกป้อง ภรรยาจากชายอื่น
พ่อของฉัน เลือดอาบ เกลื่อนกลาดพื้น
ไหนเล่า มนุษยธรรม ?

พี่ของฉัน..
ผู้ถูกคุมขัง ในคุกที่มืดมิด
เพียงการเป็น “มุสลิม” คือความผิด
ไหนเล่า สิทธิมนุษยชน ?

ฉันถูกอธรรม วันแล้ว วันเล่า
กลางคืน กลางวันมีค่าเท่า คือความปวดร้าวที่ไม่เคยจางหาย
ฉันตะโกนถามโลกครั้งซ้ำๆ ความยุติธรรม อยู่ที่ใด ?
คนบนโลก มีเป็นพันล้าน กำลังทำอะไร ?
หรือเพื่อนพ้องของฉันที่เขาตาย.. เลือดเขาไม่มีค่าพอ ?

ณ อารกัน
แผ่นดินนี้ ที่เคยเป็นที่พัก
ฉันกลับอยู่ในฐานะ ผู้มาหลบหนี
การศึกษา ฉันก็ ไร้สิทธิมี
โลกประกาศความเสรี.. ใยเล่าฉันถูกจองจำ ?

ชนของฉัน
ถูกหักห้าม การทำมาค้าขาย
ถูกหักห้าม การแต่งงาน การแผ่ขยาย
ฉันเห็นคนสุขสบาย 
ใยเล่า ฉันถูกจองจำ ?

ฉันวิ่งหนี..
จากความอธรรม ที่เติมซ้ำ บนพื้นกาย
สู่ความหนาว ในมหาสมุทรอย่างไร้จุดหมาย
ฉันอยู่ฉันก็ตาย.. ฉันหนีไป..ฉันจะรอดตายหรือเปล่า ?

ฉันวิ่งหา..
สิทธิมนุษยชนที่ว่า คืออะไร ?
ฉันเหยียบฝั่งประเทศไหน..
สิ่งที่ฉันได้ คือการส่ายหัว การหมางเมิน...

ฉันลอยล่อง..
ฉันกอดลูกสาวผู้หิวกระหาย
กอดภรรยาผู้มองฉันน้ำตาหลั่งไหล
ฉันอยากพาพวกเขารอดตาย..
สุดท้าย แม้ดินให้เป็นหลุมฝัง..
ฉันก็ยังไม่มี...

ณ ปาเลสไตน์
ฉันกอดร่างพร้อมเรียกหา
พ่อจ๋า ตอบฉันหน่อยได้ไหม ?
หากฉันเอามือพ่อมาต่อใหม่
พ่อจะกอดฉันเหมือนเดิม ได้หรือเปล่า ?

ฉันวิ่งไปหาหญิงชรา
ยายจ๋า ตอบฉันหน่อยได้ไหม ?
รอครู่เดียว ฉันขอไปเอารถเข็นยาย
ยายอย่าทิ้งฉันไป.. ใครจะเล่าเรื่องนบีก่อนนอนให้ฉันฟัง..

น้องชายเรียกหาฉัน
ฉันรีบวิ่ง ไปสวมกอดเขา
อดทนไว้ อดทนไว้ ฉันกระซิบเบาๆ
เขาขยับปากกล่าว “อัลลอฮคือพระเจ้าของเรา” และเขาก็จากฉันไป...

แม่.. แม่ฉันอยู่ไหน ?
ระเบิดฟอสฟอรัสคืออะไร ทำไมนางไม่เหลือร่าง
ฉันเห็นเพียงกระดูกที่เปล่าว่าง..
ช่างโหดร้ายเหลือเกิน กับความอธรรมของอิสราเอล

พวกฉัน..ผิดตรงไหน ?
เพื่อนฉันมากมาย ใยเล่า เจ้าสังหาร
ฉันได้ยิน แต่เสียงกรีดร้อง ที่ทรมาน
โอ้ผู้อยู่เบื้องหลัง จิตใจท่านทำ ด้วยอะไร ?

มือฉันเปื้อนด้วยหยาดเลือด..
แก้มฉัน เปื้อนด้วยหยาดน้ำตา..
หัวใจฉัน มีแต่ความสงสัยว่า
“ปาเลสไตน์ กำลังถูกปล้น.. คนบนโลกกำลังทำอะไร ?”

อัล-อักศอ อัลกุดศฺ
ดินแดนบริสุทธิ ถูกบรรจุ ด้วยหยาดเลือด..
หัวใจฉันเจ็บ ราวร่างถูกเชือด...
“พวกฉันถูกอธรรม.. ความเป็นธรรม ของโลกอยู่ที่ใด ?”

.....

เสียงร้อง ของพวกเขา
วันแล้ว วันเล่า ที่ถูกตะโกนไปก้องฟ้า..
เสียงหัวเราะ ของพวกเรา
วันแล้ว วันเล่า ที่คลุกเคล้า ไปกับทรายดิน..

ทุกวี่ ทุกวัน..
ความอธรรม เกิดขึ้น กับเรือนร่าง
หรือเราเป็นอวัยวะที่ไม่อาจใช้งาน
เสียงเรียกของเขา เราไม่ฟัง
ความเจ็บของเขา เราไม่ใยดี ..

ขอเถิด ดูอาอ์ของท่าน..
ขอบรรจุพี่น้องเหล่านั้น อย่างจริงจังบ้าง
พวกเขา กรีดร้อง ทรมาน..
“โอ้ อัรเราะฮฺมาน โปรดช่วยพวกเขาที...”

เราขอประกาศก้อง
แด่ผู้จ้อง ทำลายล้าง มุสลิมว่า
“อิสลาม กำลัง ขยับรวมตัว..
และความชั่ว จะหมดสิ้น จากแผ่นดิน...”

ภารกิจนี้.. ขอเราเป็นส่วนหนึ่ง..
วอนผู้ที่ หลับใหล ไม่นึกถึง
จงรีบมาเป็นส่วนหนึ่ง..
ก่อนความชั่วจะผลัก ท่านตกขบวน..

“ด้วยรัก
คุณครู ขนมปัง.."