แม่เรา...ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 1,320 Views

  • 5 Comments

  • 3 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    110

    Overall
    1,320

  • Comments
    5

  • Fanclub
    3

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เรื่องสั้นที่ได้รางวัลชนะเลิศของเวปเด็กดีค่ะ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
5 ธันวาคม 2550
เป็นวันแห่งจุดเปลี่ยนของนักเขียนคนนึง
กว่า 7 ปี ที่ได้อยู่ในวงการเขียน
กับนวนิยายมากมายที่ได้ตีพิมพ์กว่าสิบเรื่อง
จากนักเขียนโนเนมคนอ่านไม่ถึงร้อย
กลายเป็นนักเขียนที่มีคนอ่านเป็นแสน
มีแฟนคลับเป็นพันคน

จากวันนั้นจนวันนี้เหมี่ยวไม่เคยลืมว่า
ที่เป็นนักเขียนได้เพราะใคร...

พระมหากษัตริย์ยอดกตัญญู




 


 

      รางวัลชนะเลิศ 1 รางวัล
       เงินรางวัล 3000 บาท พร้อมประกาศนียบัตรผลงานชนะเลิศ
id 0235: แม่เรา...ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น
ชื่อผู้แต่ง : ibanezgirl
อัพเดท : 9 พ.ย. 50 / 15:28
พระราชดำรัสสั้นๆที่ทำให้ฉันรู้ว่า "ความดีเริ่มต้นที่...กตัญญู"


       ด่วนจี๋ ประกาศผล การแข่งขันประกวดเรื่องสั้นของชาว Dek-D  "ทำดีเพื่อพ่อ"  โอ้โห มีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้นเลยกรรมการหนักใจกันมากๆ งานนี้ผู้ชนะเลิศได้แก่ แม่เรา...ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น   โดยนักเขียน  ibanezgirl  อ่านแล้วน่าประทับใจมากๆ ใครยังไม่เคยอ่านลองกดเข้ามาดูได้ ยังมีผลงานรองชนะเลิศและผลงาน Top20 ให้อ่านมากมาย เข้ามาดูกันนะ!
   
                                       >> เว็บมาสเตอร์ ปอนปอน<<


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 2 ธ.ค. 57 / 15:23

บันทึกเป็น Favorite


ฉันคิดว่าการทำดีที่สุดในชีวิตคนเรา คือ การเป็นลูกที่กตัญญูกับผู้ให้กำเนิด ฉันเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งชื่อเรื่อง พระมหากษัตริย์ยอดกตัญญู เป็นเรื่องที่เล่าถึงความกตัญญูของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ต่อสมเด็จพระศรีนคริทราบรมราชชนนี มีเรื่องหนึ่งในหนังสือเล่าว่า เมื่อครั้งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรและประทับอยู่ที่โรงพยาบาลศิริราช เช่นเดียวกับสมเด็จย่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะเสด็จไปเยี่ยมสมเด็จย่าทุกวัน พระองค์ประทับอยู่ที่ชั้นเดียวกันเพียงแต่คนละมุมของตึก แต่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็จะเสด็จไปเยี่ยมสมเด็จย่า จนวันหนึ่งมีพยาบาลเข็นรถพระที่นั่งของสมเด็จย่าออกมา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงทอดพระเนตรเห็น พระองค์จึงเสด็จเข้าไปเข็นแทนพยาบาลคนนั้นแล้วตรัสขึ้นว่า แม่เรา ทำไมจะต้องให้คนอื่นเข็น เพียงแค่พระราชดำรัสไม่กี่คำของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ก็ทำให้ฉันรู้ตัวเลยว่าฉันเป็นลูกที่ดีไม่พอ

                และอีกเรื่องหนึ่ง ในหนังสือก็เล่าอีกว่า ในทุกๆ 1 สัปดาห์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะเสด็จไปเสวยพระกระยาหารค่ำกับสมเด็จย่า 4 วันที่วังสระประทุม 2 วันจะเสวยที่พระราชวังสวนจิตลดา และอีก 1 วันจะเป็นวันพระพระองค์จะงดเสวยพระกระยาหารค่ำ ทำให้ฉันคิดได้ว่าพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เป็นพ่อของปวงชนชาวไทย มีภาระและทรงงานหนักทุกวัน พระองค์ยังทรงมีเวลาไปเสวยพระกระยาหารกับสมเด็จย่าได้ แต่สำหรับคนไทยบางคนแล้ว การที่จะไปกินข้าวกับพ่อหรือแม่ตัวเองสักมื้อช่างเป็นเรื่องน่าลำบากยิ่งนัก

                หลังจากที่ฉันได้อ่านหนังสือเล่มนั้นจบ ทำให้ฉันคิดถึงคนที่อยู่บ้าน อาหารกี่มื้อแล้วที่ฉันไม่เคยได้กินพ่อและแม่ ฉันเชื่อว่าท่านคงรอที่จะกินอาหารทุกมื้อกับฉัน แต่ระยะทางและความห่างไกลมันทำให้เป็นไปอย่างนั้นไม่ได้ ฉันเรียนสาขาอาหาร แน่นอนว่าฉันต้องทำอาหารเป็น พ่อกับแม่ฉันก็คงหวังที่จะกินฝีมือของฉันทุกๆวัน แต่เมื่อก่อนฉันกลับบ้านไปฉันก็มักจะอ้างเสมอว่า เรียนอาหารก็ทำอาหารมาจนเหนื่อยแล้ว กลับบ้านยังต้องทำอีกเหรอ มันฟังดูเห็นแก่ตัวมาก แต่ตอนนั้นฉันไม่เคยคิด พ่อฉันป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ส่วนแม่ฉันก็ไม่สบายอยู่บ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่เคยคิดจะช่วยอะไรท่านเลย บางครั้งพ่อกับแม่ก็ต้องทำเองหรือไปซื้อเค้ามา ทั้งๆที่คนสอนให้ฉันทำอาหารเป็นก็คือพ่อกับแม่ฉันนี่แหละ จนกระทั่งฉันได้มาอ่านหนังสือเรื่อง พระมหากษัตริย์ยอดกตัญญู ฉันถึงได้ลองย้อนมองดูตัวเอง ฉันทำอาหารให้คนมากมายได้กิน แต่ทำไมกับแค่คนสองคนที่รักฉันมากที่สุดฉันทำให้ไม่ได้ พ่อกับแม่ให้ฉันได้ทุกอย่าง แต่เพียงแค่ท่านเรียกใช้ฉันนิดหน่อยทำไมฉันทำไม่ได้ ฉันมีเวลาให้แฟน ฉันมีเวลาไปเที่ยวกับเพื่อน แต่ทำไมฉันไม่มีเวลาให้กับคนที่รักฉันมาตั้งแต่วันแรกที่ฉันเกิดมาบนโลกนี้ ฉันมีความสุขที่ได้ทำอาหารและได้ไปกินข้าวกับแฟน แต่ทำไมฉันไม่ลองหันไปมองคนที่รอฉันอยู่ที่บ้านบ้าง ฉันโทรศัพท์คุยกับแฟนได้เป็นชั่วโมง แต่ทำไมฉันคุยกับพ่อกับแม่ได้ไม่ถึง 10 นาที เวลาที่ฉันดีใจคนแรกที่ฉันคิดถึงคือแฟน แต่เวลาที่แฟนทำฉันเสียใจคนแรกที่ฉันคิดถึงคือพ่อกับแม่ และทำไมพ่อกับแม่จะเป็นคนสุดท้ายแทนที่จะเป็นคนแรกที่ฉันคิดถึงอยู่เสมอ

                ทุกวันนี้เวลาที่ฉันกลับบ้านการทำอาหารให้พ่อกับแม่ได้กิน ฉันว่ามันเป็นความสุขที่ยอดเยี่ยมที่สุดของฉันเลย คำติหรือคำดุด่าว่ากล่าวของผู้ให้กำเนิดฉันทั้งสองมีค่ามากกว่าคำเยินยอจากคนทั่วโลก การที่เห็นพ่อกับแม่ยิ้มเวลาที่เราได้กินข้าวร่วมกัน มันมีความสุขที่หาคำเปรียบเทียบไม่ได้ บทสนทนาของพ่อ แม่ ลูก บนโต๊ะอาหารยิ่งสร้างความสัมพันธ์ของฉันกับพ่อและแม่ได้เป็นอย่างดี

                ฉันคิดว่าความดีง่ายๆที่ฉันมองความข้ามไปเกือบทั้งชีวิต ก็คือการที่มีเวลาให้กับพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดฉันได้เกิดขึ้นมาบนโลกนี้ และฉันก็คิดอีกว่าการทำความดีไม่จำเป็นจะต้องมองไปถึงสิ่งอื่นรอบๆตัวเรา แต่ลองมองดูคนที่อยู่กับเรามาทั้งชีวิตแล้วจะรู้ว่าการทำความดีเริ่มง่ายๆแค่นี้เอง คำว่า ลูกกตัญญู คือคำที่มีความหมายมากกว่าคำเยินยอทุกอย่างบนโลกใบนี้ และเป็นการทำความดีที่หาค่าเปรียบเทียบไม่ได้           
                
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเป็นพระมหากษัตริย์ยอดกตัญญูได้ ฉันในฐานะคนไทยฉันก็จะเป็นลูกกตัญญูของพ่อกับแม่ให้ได้ ความดีทุกอย่างจะเป็นไปได้ถ้าเรารู้จักให้กับตัวเราและผู้ให้กำเนิดเราก่อนจะแบ่งปันความดีนั้นให้กับคนอื่น...

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กานท์ชญา จากทั้งหมด 26 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 22:07
    อ่านแล้วคิดถึงอกอุ่นๆของคนที่บ้านจังค่ะ  ^^
    #5
  2. วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 21:43
    อ่านแล้วซึ้งมากคะ 
    #4

  3. #3 $aw
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 01:20
    อ่านแล้ว ทำให้อยากกลับบ้านเลย #ซึ้ง
    #3
  4. #2 รักพ่อน้า
    วันที่ 5 ธันวาคม 2551 / 09:11
    ซึ้งซะ



    TT
    #2
  5. วันที่ 10 มีนาคม 2551 / 14:05
    อ่านแล้ว รู้สึกดีมากขึ้นเลยค่ะ
    นั่นสิ เรามองข้ามพ่อแม่ไปได้ยังไง
    ได้ข้อคิดเยอะเลยค่ะ
    #1
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android