เชลยข้ามแดนรัก(ปี้ยี่กับน้องอิน)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 9,054 Views

  • 243 Comments

  • 44 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3

    Overall
    9,054

  • Comments
    243

  • Fanclub
    44

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 แก้ไขRating : 10 / 2 vote(s)

2 ก.ค. 56

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 แก้ไขRating : 10 / 2 vote(s)

2 ก.ค. 56


  

 

 

เชลยข้ามแดนรัก

ตอนที่ 23

            แดดนอกชายคาเริ่มแรงแล้ว หากไม่ถึงกับร้อนอบอ้าวเพราะสำรับอาหารถูกจัดตรงศาลาโล่งริมชานลด ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาเบียดสูงตามตัวเรือน กลิ่นหอมอ่อนๆของไม้นั้นจึงกรุ่นตามพระวาโยมา

อินถวากระชับผ้าคลุมไหล่ให้คลุมร่างนางไว้มั่น ก่อนลงมือรับประทานอาหารตามคำเชื้อเชิญของเจ้าของเรือน สำรับชุดใหญ่ อาหารมากหลายเลิศรสวิจิตรน้ำมือ

พี่ให้เขาเตรียมไว้หลายอย่าง กินให้มากๆนะอินพระหัตถ์ทรงแกะกุ้งตัวโตให้คนนั่งข้าง ส่วนองค์เองมักรับทีหลัง อาการเอาอกเอาใจมากมายนั้น นางหมอบข้างมองแล้วให้ประหลาดไปทุกตน คำพูดหวานหู กิริยานุ่มนวลเอาใจ เสด็จหนุ่มไม่เคยทำต่อสตรี

ปี๊ยี่กินเต๊อะเจ้า อิ๋นยะเองได้อินถวาตอบเสียงค่อย ความอุธัจขัดเขินมากกว่าความไม่พอใจ กระนั้นก็อดคิดไม่ได้ จะตบหัวแล้วลูบหลังหรือไร

ไม่เป็นไร พี่จะทำให้เจ้า ถ้าหน้าที่หญิงอื่นคือปรนนิบัติ แต่พี่ยกให้เจ้าไม่ต้องทำ อยู่แบบนี้ก็งามแล้วสมเด็จหนุ่มทรงเข้าข้างพระองค์เองได้พระพักตร์ซื่อเป็นที่สุด

คนอยู่เฉยๆก็งาม หน้าร้อนวูบ นึกเถียงในใจ ก็คนอื่นมันไม่ต้องทำหน้าที่อย่างเฮานี่ ลองไหมล่ะ จะได้รู้ว่ามันเหนื่อยแทบขาดใจ คนอะหยังบ่ฮู้จักอิ่มจักเต็ม

อินเป็นอะไรจ้ะ

นี่ก็อีก เสียงพูดหวานหูจ้ะจ๋า คนหมอบกราบประหลาดใจระคนห่วง สมเด็จทรงเคยใช้ที่ใดกัน กับพระมารดาก็ว่าไปอย่าง

บ่เป็นหยังเจ้า ปี๊ยี่กินไปเต๊อะเจ้า

“ไม่เป็นไรมี พี่อยากทำให้ อีกเดี๋ยวก็ต้องไปทำงาน อย่าขัดใจพี่เลย”

การยอมตามเช่นนี้ คือหนทางที่ดีละกระมัง

“ไว้เดี๋ยวเย็นนี้พี่มารับด้วย คอยนะ”

นั่นปะไร คนมักมากหาทางเอาของท่านไปเรื่อย

 

พระตำหนักส่วนพระองค์เสด็จในกรมในยามเช้าผู้คนออกทำงานแล้วตามหน้าที่ ทว่าวันนี้เหล่าทาสชายถูกต้อนให้ไปทำงานอยู่อีกสถานที่หนึ่ง ปล่อยสวนขวัญฝั่งใกล้ศาลาน้อยให้เป็นที่รโหฐาน

            นกน้อยนอนกรงจิกกันวุ่นในคอกใหญ่ คนยืนมองจ้องตาไม่กระพริบ ผมดำขลับมวยสูงนอกจากพุดซ้อนดอกใหญ่แซมมีปิ่นนพเก้าสีทองสุกอร่าม คนปักให้กับหัตถ์ทรงโปรดเล่าประทานว่า ‘ตรงกลางนี้เป็นเพชรน้ำงาม ทูลกระหม่อมทรงประทานให้แต่นานแล้ว นึกถึงเจ้าเลยหยิบมาให้ รอบเป็นเพชรซีกล้อมด้วยพลอย

            ก่อนลาจรทรงปักให้ตรงมุ่นเกศา ปากชื่นชมโสมนัสว่า งามนักน้องรัก รักน้องกว่าใคร เมื่อยามจะคลาไคลยังฝากสั่งความนักหนา

อยู่ดีนะเจ้า ประเดี๋ยวพี่จะกลับมารับขวัญ น้องอิน

นกเอยนกแก้ว ต้องรักพี่แล้ว

เจ้าเอยอย่าจำนรรจา

หากจะพูดมิอดปาก จำจะฝากให้วาที

พูดเอยพูดหนอดีๆ วจีว่ารักพี่เอย

แสงแวววาวของนพเก้ากระทบอ่างบัวที่ข้างศาลา คนยืนมองนกถอนใจแต่มุมปากปรากฏยิ้มอย่างอดไม่ได้

“เป็นกระไรหรือเจ้าคะ” แม่สุดใจบัดนี้กลายเป็นนางต้นห้องแม่หญิงของสมเด็จมักเฝ้าใกล้ถามไถ่ทุกโมงยาม...หาไม่ กูจะเฆี่ยนมันให้หลังขาดเลยทีเดียว หากมันผู้ใดทำแม่หญิงเคืองใจ แม้สักนิด!’

แม่หญิงผู้เชลยจากเมืองเหนือมักนิ่งแล้วถอนใจซ้ำๆ หากอยากได้คำตอบจากคำถามแรกต้องย้ำใหม่ แต่แม่สุดใจก็คร้านเสียแล้ว แดดเริ่มแรงเกินไปสำหรับยามเช้า อีกเดี๋ยวคงได้เวลาพวกทาสสาวๆเข้าทำงาน หากแม่หญิงยังอยู่คงดูไม่งาม

สุดใจเอย...นอกจากหวายอาจจะโดนฝ่ามือของท่านข้าหลวงได้

“กลับขึ้นเรือนมิดีหรือเจ้าคะ”

แม่หญิงยืนนิ่งตัวยิ่งบางเมื่อมองผ่านแสงจ้า เธอถอนใจอีกคำรบ วันนี้ทั้งวันเธอถอนใจแล้วถอนใจเล่าสลับกับการยืนนิ่งแอบยิ้มแต่ผู้เดียวไม่แบ่งปันใคร

“นกนั่นไผขัง”

แม่สุดใจนิ่งเพราะอยู่ๆคำถามอันมิใช่คำตอบที่ตนต้องการก็ลอยมา ชะรอยเจ้าสุดใจจะทำหน้าโง่เกินควร นิ้วเรียวประกอบด้วยเนื้อขาวผิดสาวเมืองใต้ก็ชี้ต้นเหตุแห่งคำถามให้ดู

สุดใจชะเง้อคอมอง กรงนกใหญ่เสมือนบ้านทั้งหลังตั้งใกล้ศาลาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวยามอาหาร “อ๋อ นกทรงเลี้ยงเจ้าค่ะ”

“เปิ้นเลี้ยง เปิ้นขัง” เสียงเล็กๆแสดงความขุ่นมัวอยู่ในที แต่คนอยู่ด้วยไม่รู้ นางอื่นเยี่ยมๆมองๆอยู่ปลายศาลาไม่รู้ความเช่นกัน แอบๆมอง ไม่มีใครกล้าชิดใกล้พูดคุย ทุกนางล้วนเกรงพระราชอาชญาเสด็จในกรมผู้จอมทัพ

“มันขันดีแท้เจ้าค่ะ ยามเสด็จท่านแวะมา มันร้องกันเกรียวกราวละม้ายภาษาคน เสด็จจึงทรงเมตตาให้เลี้ยงไว้ แต่เพราะไม่โปรดคนให้ถึงสั่งให้เอามาไว้ไกลๆ” แม่สุดใจเป็นคนช่างพูด แม่หญิงต่างแดนจึงพลอยได้รู้ความหลายประการ

“อะหยังบ่ป่อยไป๋”

จะอยู่นานเท่าไร สุดใจก็ยังไม่ชินกับเสียงเหน่อนุ๊งนิ๊งของแม่หญิงเมืองลาว ทุกครั้งจึงต้องใช้เวลาหลังการฟังเพื่อตอบความ

“ให้ปล่อยไปหรือเจ้าคะ แล้วจะปล่อยไปทำไม”

“ก็แล้วจะขังไว้ยะหยัง” ลมพัดต้องผ้าคลุมไหล่หลุดจากที่ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนยิ่งกว่าใคร เต้าทรวงครัดเคร่งของดรุณีอยู่ภายใต้ผ้ารัดสีจันทน์

“ขังไว้เลี้ยงเจ้าค่ะ”

“เลี้ยงไว้ยะหยัง”

“เอาไว้ดูเล่นกระมังเจ้าคะ” แม่สุดใจพยายามตอบ ไม่รู้ไอ้เรื่องนกคราวนี้จะพาไปจบด้วยเรื่องใด

“บ่หันมีประโยชน์ อะหยังเปิ้นชอบจับผู้อื่นมาขัง”

“นกในกรงปลอดภัยนะเจ้าคะ มีเจ้าของ มีข้าวอิ่มท้อง มีที่นอน ไม่อนาทรพรานป่า ไม่ต้องเป็นนกย่างกิน” นางต้นห้องบรรยายเป็นฉากๆ

แม่หญิงเมืองลาวร้องขึ้นทันใด “อะหยัง นกน่อยๆงามๆ ย่างกินจะได”

แม่สุดใจก้มหน้าคิด “เอ...ข้าก็มิรู้ความเช่นกันเจ้าค่ะ แต่เขาว่านกย่างนี่อร่อยดี ทำผัดเผ็ดหรือแกงสับนี่เด็ดๆอย่าบอกใคร แล้วที่นครพิงค์เขาไม่กินกันหรือเจ้าคะ”

อินถวากำลังจะเถียง แต่พอมานึกได้ว่าตอนเล็กๆตนเองก็เคยลองแกงสับนกเลยจำต้องเงียบไป เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อเริ่มนึกภาพลูกศิษย์รุ่นเด็กๆของพ่อเหน็บหนังสติก ลูกดอก ไม้แยงสารพัดอุปกรดักจับง่ายๆที่พอจะหาได้และการตั้งขบวนเข้าเขตไพร

ใจมันก็นึกขันขึ้นมาที่อยู่ๆทำไมไปตั้งเรื่องเช่นนั้นถามแม่สุดใจจนยาวความ

เฮ้อ...นกน้อยในกรงขัง นกเอยในกรงใหญ่ บ่ต่างจากเฮาเลยจั๊กน่อย

“ขึ้นเรือนมิดีฤาแม่หญิง”

ใบหน้างามหวานขยับเป็นเชิงยอมตาม สาวร่างบางแน่งน้อยผ้าจับนุ่งตามอย่างบ้านเมืองเหนือไม่เหมือนคนเมืองใต้ ไม่ต้องคอยกรวบให้เข้ารูป ดูแม่หญิงเธอเดินงามแต่คนมองเห็นเองว่าไม่ค่อยสะดวก ถ้าเป็นเราใส่คงไม่สบายดูมันพันแข้งพันขาไปหมด ทว่าเพราะแม่หญิงชอบไม่ใช่หรือ เสด็จท่านจึงโปรดตาม สั่งช่างตัดเย็บให้ใหม่งามๆหลายผืนหลายพับ ไม่รวมเครื่องทองหยอง ของประทานมากมายทรงไม่เคยให้ใคร บัดนี้ทรงให้...แม่หญิงเชลย

ขบวนสาวๆตามกันลงจากศาลา แดดเริ่มแรง นางหนึ่งจึงยกร่มกางกั้นให้ผู้หญิงตัวเล็กหน้าขบวน

คนทั้งตำหนักนี้ ใครที่ได้รู้ก็พูดกันทั้งนั้น เสด็จในกรมท่านทรงทั้งรักทั้งหลงของท่าน ปกติสำรับเช้าเย็นท่านรับกับสมเด็จที่บน หากบัดนี้บอกปัดย้ายโอนมาที่นี่ออกบ่อย ข้าวของเงินทองนางยังไม่ออกปากเสด็จท่านก็สรรค์มาให้ อยากได้สิ่งใดยังไม่ทันฉอเลาะก็ทันตา

เขาถึงว่าแสนบุรุษใจมาอารี ไหนเท่ายามเขาหลงมัวเมา

เถอะ หากหมดรักหมดอาลัย จักทิ้งขว้างที่ใด...ก็สุดรู้

ท่านข้าหลวงเฒ่ายังเคยเผลอรำพัน หากท่านที่บนทรงรู้เข้า ทูลกระหม่อมจะทำฉันใด

กระนั้นท่านข้าหลวงก็ดูจะอวยเอ็นดูกับแม่หญิงของสมเด็จดีอยู่ เพียงนางออกปาก ท่านข้าหลวงเป็นต้องกุลีกุจอหา สิ่งใดละอันพันละน้อย ท่านข้าหลวงมักบอกสอนด้วยปราณี ไม่ได้สอนไปตีไปดังพวกนางเล็กๆตามรับใช้เช่นนี้

ฤา...นางนี้จะขึ้นเป็นหม่อมห้ามของสมเด็จท่าน อา...เช่นนั้นก็งามกันล่ะ

เมื่อพ้นสู่ตัวเรือนไม้งามหลังใหญ่ แม่สุดใจเฝ้าแหนถามไถ่ดังควร คนถือร่มเก็บไว้เรียบร้อย พวกล้างเท้าหาผ้าซับให้รวดเร็วเป็นระเบียบ

“แม่หญิงรับเครื่องว่างที่ใดเจ้าคะ”

“เอาตรงหอนั่ง เตรียมเครืองดอกไม้สดโตย เฮาจะฮ้อยมาลัยถวายพระ”

เมื่อได้ยินแล้ว พวกรู้งานก็เข้าไปสั่งพวกหอนั่งให้เตรียม พวกลงหาวิเสทพร้อมหายไปรวดเร็ว ดังนั้นยามที่ร่างบางหย่อนตัวลงบนเบาะนั่ง กระทงดอกไม้บนพานงามจึงถูกยื่นมาต่อหน้า เข็มยาวทาน้ำมันรองตองเรียบร้อยพร้อมในมือ นางอยู่งานจับพัดขึ้นวีแผ่วเบา

นางในของเสด็จในกรม ถูกโอนให้มารับใช้แม่หญิงไร้หัวนอนจนครบถ้วน

แม่สุดใจรับน้ำลอยมาลิกลิ่นกรุ่นในขันใบเล็กส่งให้แม่นางลาวน้อย มือบางขาวจัดรับมาจิบนิดหนึ่งแล้วยื่นคืนให้ พลูจีบสวยงามใส่เครื่องครบถูกยื่นให้ลำดับต่อมา แม่หญิงปฏิเสธ

“แม่หญิงไม่ชอบหมากหรือเจ้าคะ ฟันไม่ดำวาวเหมือนคนอื่น”

“เคี้ยวได้ แต่ไม่มาก ไม่ชอบ” แม่หญิงออกสำเนียงคนเมืองใต้ชัดเจน แต่คนอื่นๆไม่ทันสังเกต เพราะมัวแต่สนเท่ห์กับประโยคนั้น

“แม่หญิงพูดเหมือนสมเด็จ”

“หือ...” ดวงตากลมสวยเหมือนตาเนื้อทราย แม่สุดใจกับคนอื่นๆลงความเห็นไว้เช่นนั้นก้มมองจัดฝีเข็มให้ได้ระดับ ก่อนส่งสียงอืออาอีกครั้งแทนคำตอบ “อือ”

แต่ดอกไม้ในมือนั้นก็ยังเรียงไม่ได้ระดับอยู่ดี เพราะคนร้อยมัวแต่กลั้นขำอยู่ผู้เดียว โดยเจ้าตัวแกล้งทำหน้าเรียบบังคับสายตนตกต้องที่เข้มกับมาลิงาม

ปี๊ๆ ปี๊ยี่ กิ๋นหมากก้อเจ้า เจ้าตัวมอมดอกไม้เต็มหัว หอมดีอยู่หรอก แต่ท่าทางยื่นหน้าใกล้จนแทบจะเกยตักเพื่อเรียกความสนใจนั้นมันเกินไป

เคี้ยวได้ แต่ไม่มาก ไม่ชอบ เพราะมัวขะมักเขม้นอยู่กับการเหลาคันศรให้ได้ตามพ่อครูท่านว่าไว้จึงไม่อยากสนใจเด็กน้อยนาน

ลองก้อ นิ้วที่คงเคยขาวมีรอยแดงของปูนกัดยื่นมาต่อหน้า แสดงจำนวนครั้งที่นำเสนอ

คนถูกถามมองแวบเดียวแล้วสนใจงานต่อ ท่าขัดสมาธิกับมีดในมือมั่นคง เพียงแต่ต้องระวังไม่ให้ไอ้คนที่ทำเสมือนเกยตักนี้ต้องเอาเลือดมาบูชามีดตน

ของอิ๋นล้ำหนา เจ้าตัวเล็กดอกไม้ทิ่มคางคนผอมสูง มือข้างที่ขัดหลังไว้คนตาไวพอจะเห็นว่าของที่ว่านั้นคืออะไร

อืม กินให้ดูซิ คนสอนเกลาสองสามครั้งท่านยี่เหยียดมันออกไกลตัวเพื่อดูความสมบูรณ์

ฮ้า อิ๋นยะฮื่อปี๊ จะกิ๋นเองได้จะได คราวนี้มือข้างที่ปูนกัดค้ำเข่าคนเป็นพี่ หัวก็สั่นด๊อกแด๊กปฏิเสธ

เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูด พี่ไม่กิน

เจ้าอินน้อยดอกไม้เต็มหัวทำตาแดงๆ อิ๋นยะฮื่อปี๊ยี่ ล้ำแต้หนา แม่ๆยังบอกว่างามน่ากิ๋น อิ๋นเลยมาฮื่อปี๊ยี่ก่อน บ่อั้นแม่จะชิงไปฮื่อป้อท่าน

คนดัดคันศรรู้ว่าถ้าเด็กหญิงมาไม้นี้ตนแม้จะแพ้หรือชนะก็จำต้องยอม ท่านยี่วางไม้ที่ดัดเหลาไม่เสร็จลงข้างตัวพร้อมมีดในมือ ฝ่ามือใหญ่แบออกต่อหน้าคนตาแดง มือเล็กๆมีรอยมีดกับรอยปูนกัดปนกัน

คนเป็นพี่มองแท่งเรียวๆสีเขียวเข้มเป็นนาน ดูรูปก็งามอยู่หรอก แต่อะไรที่อัดไว้คงน่าขนพองสยองเกล้าอยู่ไม่ใช่น้อย ท่านยี่ตัดสินใจได้บัดนั้น หักพลูจีบทรงเครื่องครบนั้นออกสองท่อนรวดเร็ว ยัดใส่ปากเด็กน้อยที่ก้มใกล้ได้รวดเร็วกว่า ส่วนของตนหลับตากัดใจเคี้ยวหยับๆไม่คิดอันใดมาก

หน้าคนทำเต็มกลืน แต่เพราะมือของคนเป็นพี่กำข้อมือแน่นจึงต้องเคี้ยวตาม

น้ำตาคลอหน่วยทั้งพี่ทั้งน้อง ยามนั้นตัวน้องเวลาต่อมาน้ำตาไหลพรากๆ ปากท่องจำคำพี่เมื่อยามแรกเอ่ยชวนชิมไว้มั่น “เคี้ยวได้ แต่ไม่มาก ไม่ชอบ”

“สุดรู้แล้วเจ้าค่ะ ไม่กินหมากก็ไม่กิน แม่หญิงงามหมดยกเว้นฟัน ไม่งาม” สุดใจต่อความโดยไม่รู้กาล กระนั้นแม่หญิงลาวก็ขันเป็นนานจนคนพูดเองก็แปลกใจว่าคำประชดตนเมื่อครู่มันน่าขันที่ใดกัน หากท่านข้าหลวงอยู่ใกล้ได้หยิกอีสุดจนเนื้อหลุดเป็นแม่นมั่น

นานช้ากว่ามาลัยจะเสร็จ แม่หญิงที่ดูกิริยาประหลาดๆตามชาติพันธุ์ยามกรองมาลัยใจเย็น นั่งนิ่งไม่วอกแวก มือค่อยๆเลือกค่อยๆหาดอกไม้ที่งามเท่ากัน สอดใส่สลับลายแปลกตา แม้ฝีเข็มเรียงดอกไม่จัดว่ามือหนึ่ง หากความที่ไม่เคยเห็นลายเช่นนี้คนอื่นๆจึงมองว่าคนทำฝีมือพอเข้าขั้น กระนั้นแม่สุดใจก็อดไม่ได้

“กรองมาลัยถวายพระแล้ว ถวายสมเด็จท่านสักพวงไหมเจ้าคะ”

คนสมาธิดีเมื่อครู่ดอกไม้เสียบผิดหลุดมือถึงขั้นขั้วขาด คนทำยิ้มเก้อๆ เพราะไม่อยากให้ใครสังเกตว่าตนอ่อนไหวกับเรื่องของสมเด็จมากเท่าใด โดยเฉพาะเมื่อพูดส่อไปนัยในเรื่องส่วนพระองค์ นางไม่อยากเลยจริงๆให้ใครเห็นขนบนร่างกายที่ลุกชัน

“เดี๋ยวให้นังพวกนี้มันเอาไปวางไว้บนพระเขนย จะได้ชื่นพระทัย” แม่สุดใจช่างจ้อเจรจา หารู้ไม่ว่าคนฟังอยากเอาเข็มเย็บปากเสียจริงๆ

  

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 แก้ไขRating : 10 / 2 vote(s)

2 ก.ค. 56

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 แก้ไขRating : 10 / 2 vote(s)

2 ก.ค. 56

3 ความคิดเห็น

  1. #101 แก้ม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 14:57
    สนุกมากๆคะ อัพต่อนะคะ กำลังอินเลย
    #101
  2. #99 mooaun1974 (@mooaun1974) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 06:49
    น่ารักมากเลย

    ตอนอิ๋น นึก อะ

    สมัยเด็ก อิ๋น คงแสบเนาะ มีการหวง ปี๋ยี่ ด้วย

    อิอิ

    อย่าให้เศร้ามาก นะ


    ตอนสุดท้าย ขอให้ ทั้งสอง สมหวังนะ มาลิ นะ ขอร้อง
    #99

  3. #91 แก้มแ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:34
    ง่า สั้นจัง แต่เชื่อว่าไรเตอร์ต้องมาอัพให้อ่านแบบจุใจเร็วแน่ ๆอิอิ
    #91
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android