We are ...คือ เรารักกัน [Yaoi]

ก่อนอื่นผมคงต้องออกตัวก่อนว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบนิยายแนวนี้แต่อย่างใด พักหลังๆมานี่ผมสังเกตเห็นแฟนเพ้อมาก บอกอนุญาตให้ผมเป็นแบบภูมิได้ ผมก็งงว่าภูมิคือใคร เขาเลยไล่ให้มาอ่านนี่แหละ เมื่อพอได้อ่านผมก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเข้าขั้นเพ้อหนัก

ผมเห็นว่ายังไม่มีใครเขียนวิจารณ์ให้นิยายเรื่องนี...| ดูเพิ่ม >>

ก่อนอื่นผมคงต้องออกตัวก่อนว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบนิยายแนวนี้แต่อย่างใด พักหลังๆมานี่ผมสังเกตเห็นแฟนเพ้อมาก บอกอนุญาตให้ผมเป็นแบบภูมิได้ ผมก็งงว่าภูมิคือใคร เขาเลยไล่ให้มาอ่านนี่แหละ เมื่อพอได้อ่านผมก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเข้าขั้นเพ้อหนัก

ผมเห็นว่ายังไม่มีใครเขียนวิจารณ์ให้นิยายเรื่องนี้ ผมเลยอยากจะขออนุญาตคนแต่งเขียนนะครับ และผมคงต้องกล่าวขอโทษล่วงหน้าหากคำวิจารณ์บางคำมันจะมีผลต่อสภาพจิตใจของคนแต่งหรือผู้อ่านหลายๆคน เพราะผมไม่อาจสัมผัสได้ว่าในมุมมองของนักอ่านนิยายประเภทนี้เขาคิดยังไง งั้นผมขอพูดในมุมของของผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ใช่แนวแบบในเรื่องแล้วกันนะครับ

สำหรับตัวละคร ต้องขอชมคนแต่งที่คิดตัวละครขึ้นมาได้อย่างมีมิติ และคาแรกเตอร์ไม่ซ้ำกันเลย ทำให้เรื่องราวตื่นเต้นไม่น่าเบื่อ มีการดึงนิสัยของแต่ละคนมาใช้เล่าเรื่องได้อย่างลงตัว หลายครั้งที่ผมอ่านไปแล้วรู้สึกอมยิ้มกับคาแรกเตอร์กวนๆเหล่านั้น ส่วนบางครั้งผมก็นั่งงงอยู่พักหนึ่งว่าใครเป็นใคร เพราะหลังจากที่เอา 2 แกงค์มารวมกันแล้วคนเยอะเหลือเกิน จำไม่ได้ว่าใครเป็นเพื่อนใครตอนอยู่มัธยม เลยทำให้ขาดความสนุกไปชั่วครู่ แต่เมื่อมองดูชีวิตจริง ในชีวิตมหาลัย กลุ่มหนึ่งๆอาจมีจำนวนคนมากกว่านี้ด้วยซ้ำและบางคนก็มาจากไหนไม่รู้ บางคนก็เป็นเพื่อนกันมาก่อน ฉะนั้นคนแต่งไม่ต้องคิดมากนะ ที่คุณคิดขึ้นมาหน่ะมันดีแล้ว มันสอดคล้องกับชีวิตจริง มันจึงดูเหมือนตัวละครมีมิติ ดิ้นได้ ถ้าหากเป็นไปได้นะ ผมคิดว่าตัวละครแต่ละตัวควรจะมีเพื่อนที่สนิทที่สุดด้วย เพราะในชีวิตของผู้ชายนะ แม้จะอยู่ในกลุ่มเดียวกันที่เปิดเผยและคุยกันได้ทุกเรื่อง แต่ก็ต้องมีคนๆหนึงที่ผุ้ชายคนนึงจะโทรหาหรือโทรไปเล่าให้ฟังก่อนเป็นคนแรกเสมอ จากนั้นค่อยเล่าให้คนที่เหลือฟัง แรกๆผมก็คิดว่าแทนคือเพื่อนสนิทที่สนิทที่สุดของพีม แต่พออ่านไปสักพัก เริ่มจะกลายเป็นคิว แล้วก็กลับมาเป็นแทนอีก ผมก็เลยรู้สึกขาดความอบอุ่นไปหน่อยในบางครั้ง

สำหรับพื้นฐานของตัวละคร ผมก็เห็นด้วยกับการวางพื้นฐานแบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วพวกหน้าตาดีๆก็จะคบกันอยู่กลุ่มเดียวกันอยู่แล้ว ถ้าพูดถึงนิสัยที่เกเรนิดหน่อยด้วยและ ถ้าอยู่ด้วยกันก็ไม่แปลกเลย แต่ผมช็อกไปชั่วขณะเมื่อได้รู้ว่าพ่อแทนเป็นตำรวจ ผมไม่รู้นะว่าตำแหน่งจะใหญ่แค่ไหน แต่ภาพแรกที่ผมนึกขึ้นได้คือ นายตำรวจที่ทำงานบนโรงพักรับแจ้งเรื่องร้องเรียน มันเลยทำให้ผมรู้สึกขัดๆที่เข้าใจว่า ในกลุ่มที่ทั้งหล่อแระรวยมีจุดบกพร่องที่นายพีมเพียงคนเดียว คงทำใจให้รับสภาพยากนะ จริงอยู่ที่คนเราคบกันที่ใจ แต่ถ้าฐานะทางการเงินบ้านพีมเป็นอย่างนั้นจริง มีหรอที่พีมจะไม่รู้สึกอะไรกับการอยู่ร่วมกับคนในกลุ่มนี้ (ถ้าผมเข้าใจฐานะผิดก็ขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ) การที่ผมเข้าใจฐานะของพีมอย่างนี้ทำให้ทุกครั้งที่ผมจินตนาการบ้านของพีมมันดูเหมือนบ้านไม้สองชั้นที่มีสนามหญ้ากว้างๆต่างจากคอนโดภูมิที่ห้องใหญ่ยังกะบ้าน จะว่าไปแล้วคนแต่งก็ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะครับ(แม้ผมจะเข้าใจถูกหรือเข้าใจผิด) เพราะนี่คือสิ่งที่คุณทำด้วยใจและมันก็ดีแล้ว ที่ว่าดีก็เพราะมันทำให้ทุกครั้งที่มีการพูดถึงฉากบ้านพีมมันทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ทุกคนมีให้กัน บ้านเล็กๆมักจะอบอุ่นเสมอทุกคนใกล้ชิดกัน ยิ่งมีพวกเพื่อนๆมากันเยอะๆยิ่งทำให้บ้านนั้นรู้สึกแออัดไปเลย อบอุ่นไปอีกแบบ เวลาผมเลือกจะไปฉลองบ้านเพื่อนคนไหน พวกผมก็มักจะเลือกบ้านแบบนี้แหละ เพราะพวกผู้ชายไม่ชอบที่ฉลองที่กว้างๆสักเท่าไหร่หรอก มันดูห่างเหิน ไม่สนิทกัน

ต่อไปขอพูดถึงการเขียน บทสนทนานั้นมีอารมณ์ของเพื่อนรักกันมาก อ่านเมื่อไหร่ก็จินตนาการได้เลยว่ากลุ่มนี้เขาสนิทกันแค่ไหน ส่วนคำบรรยายนั้นบางครั้งผมก็ต้องพูดตรงๆว่ามันยาวไป (หมายถึงสิ่งที่บรรยายท้ายคำพูดของแต่ละคนนะ) เพราะคนอ่านมักไม่อ่านข้ามคำแม้คำเดียว ซึ่งความจริงแล้วบางคำมันตัดได้ หรือย่อใจความลงได้ จะได้ไม่ดูน่าเบื่อเวิ่นเว้อจนเกินไป แต่ต้องขอชมสำหรับบทบรรยายเหตุการณ์(ที่ไม่ใช่บรรยายท้ายคำพูด...แบบว่าขึ้นบรรทัดใหม่แล้ว)อ่านแล้วลื่นดี จินตนาการง่าย เขียนได้มีมิติมาก เหมือนคนอ่านได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยจริงๆ อ่านจนอิน ไม่อยากวางเลยทีเดียว ต้องรอจนจบบทถึงจะวางไปทำอย่างอื่นได้ (แต่คงต้องบอกว่ากว่าจะจบหนึ่งบทนั้นนานมาก ผมปริ้นมาอ่าน..”ต้องขอโทดคนแต่งด้วย ที่ปริ้นมาไม่ได้คิดจะคัดลอกแต่อย่างใด แค่อ่านในคอมนานๆแล้วปวดตา” หนึ่งบทใช้กระดาษเกือบ 10 แผ่น หลังๆผมเลยก๊อปใส่wordก่อนแล้วดึงบรรทัดมาติดกัน ก็ยังมากกว่า 7 หน้าอยู่ดี) ขอบอกว่าแต่ละบทมันยาวมาก ถ้าเป็นไปได้ ผมว่าถ้าเรื่องหรือเหตุการณ์มันไม่ต่อกัน สังเกตได้จากการที่คนแต่งใช้ ....... คนแต่งน่าจะลองเอาขึ้นเป็นบทใหม่แทนนะ จะได้ไม่ยาวมากจนคนอ่านต้องนั่งอ่านจนตะคริวถามหา แต่โดยรวมผมให้คะแนนการเขียนอยู่ในเกณฑ์ดีทีเดียว

โดยส่วนตัวผม ผมชอบนิยายเรื่องนี้นะ คงไม่ต้องบอกว่าคนที่ชอบนิยายแนวนี้เขาจะชอบและคลั่งไคร้มันมากแค่ไหน ทุกครั้งที่ผมอ่านมันทำให้ผมยิ้มได้ ผมชอบตอนที่เพื่อนทะเลาะกัน และก็ชอบตอนที่พีมกับภูมิง้อกัน เหมือนแฟนกันจริงๆเลย คิดแล้วอดอมยิ้มไม่ได้เวลาง้อกับแฟน ผมคงต้องขอยืมคำพูดบางประโยคไปง้อแฟนมั่งนะ ฟังแล้วน่ารักดี

ผมต้องขอโทษคนแต่งและแฟนๆนิยายเรื่องนี้นะครับ หากคำวิจารณ์ของผมไม่ถูกใจคุณในประการใด ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายกับนิยายเรื่องนี้แต่อย่างใด ผมยังชื่นชมด้วยซ้ำ ขอเป็นกำลังใจให้คนแต่งนะครับ ขอให้มีกำลังใจแต่งนิยายตอนต่อๆไปให้แฟนผมอ่านอีกนะ ไม่งั้นแฟนผมฆ่าผมตายแน่ที่มาเขียนคำวิจารณ์บ้าๆแบบนี้ ... ขอบคุณครับ

ลายเมฆ << ย่อ |

เป็นนิยายเรื้องแรกที่อ่านแล้วประทับใจมากๆค่ะ ความรู้สึกที่ว่าดีใจซึ้งจนร้องไห้เป็นยังไงก็มารู้จากเรื่องนี้ ทุกคนน่ารักหมด บรรยายและพาสา เข้าใจง่าย มากๆๆๆๆ ไรเตอร์ เขียนได้ไงคะ เก่งมาก และเราทึ้งมากกก สุดยอดอ่านฉากหวานๆไปร้องไห้ตามเพราะ ดีใจแทน ต้วละครยังมี และ ดำเนินเรื่องไม่น่าเบื่อเลย สุดท้ายยย ไร...| ดูเพิ่ม >>

เป็นนิยายเรื้องแรกที่อ่านแล้วประทับใจมากๆค่ะ ความรู้สึกที่ว่าดีใจซึ้งจนร้องไห้เป็นยังไงก็มารู้จากเรื่องนี้ ทุกคนน่ารักหมด บรรยายและพาสา เข้าใจง่าย มากๆๆๆๆ ไรเตอร์ เขียนได้ไงคะ เก่งมาก และเราทึ้งมากกก สุดยอดอ่านฉากหวานๆไปร้องไห้ตามเพราะ ดีใจแทน ต้วละครยังมี และ ดำเนินเรื่องไม่น่าเบื่อเลย สุดท้ายยย ไรดตอร์สู้ๆๆๆๆๆๆนะคะ สุดยอดมากๆ << ย่อ |

ไม่เคยอ่านนิยายแบบนี้เลยปกติดิฉันอ่านจะเป็นนิยายปกติชายหญิงค่ะลูกสาวอ่านจนถึงขั้นติดเวลาไปส่งที่โรงเรียนตอนเช้าก็จะพูดแต่เรื่องของนิยายเรื่องนี้ ดิฉันมีโอกาสได้อ่านหลังจากทำงานเสร็จหลังจากนั้นก็เริ่มติดแต่ยังไม่เก่งคอมพิวเตอร์เลยยังสมัครไม่เป็น เลยใช้รหัสของลูกสาวมาวิจารย์แทน
ดิฉันชอบคว...| ดูเพิ่ม >>

ไม่เคยอ่านนิยายแบบนี้เลยปกติดิฉันอ่านจะเป็นนิยายปกติชายหญิงค่ะลูกสาวอ่านจนถึงขั้นติดเวลาไปส่งที่โรงเรียนตอนเช้าก็จะพูดแต่เรื่องของนิยายเรื่องนี้ ดิฉันมีโอกาสได้อ่านหลังจากทำงานเสร็จหลังจากนั้นก็เริ่มติดแต่ยังไม่เก่งคอมพิวเตอร์เลยยังสมัครไม่เป็น เลยใช้รหัสของลูกสาวมาวิจารย์แทน
ดิฉันชอบความพิเศษที่ต่างออกไปของตัวละครมากรู้สึกเหมือนมาจากประสบการณ์จริงของผู้แต่ง และดูไม่เหมือนนิยายตลาดทั่วไป แต่ละตัวละครแต่ละตอนแต่ละฉากมีความต่างกันไปทำให้จดจำแต่ละฉากได้ง่าย
ตั้งแต่อ่านเรื่องนี้มุมมองเวลาเห็นชายรักชายเปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนดิฉันจะมองความรักแบบนี้ในแง่มุมของผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ไม่ชินกับรักร่วมเพศ แต่ตอนนี้ดิฉันคิดว่าเค้าก็คือส่วนหนึ่งและมันก็คือเรื่องปกติไปเสียแล้ว ตอนนี้มันกลายเป็นความรักที่ดิฉันคิดว่ามันน่ารักมาก ยิ่งรสชาติของนิยายเรื่องนี้ออกไปค่อนข้างเหมือนความเป็นจริงอยุ่มาก และเป็นประสบการณ์ที่หลายๆคนเคยอาจพบเจอดังนั้นบางฉากบางตอนดิฉันรู้สึกมีความสุขร่วมไปกับตัวละคร
ดิฉันอยากให้ปรับปรุงเรื่องการเรียบเรียงภาษา เพราะภาษาสำหรับผู้ใหญ่อย่างดิฉันยังถือว่าเข้าใจยากอยู่พอสมควรด้านความเหมาะสมดิฉันคิดว่า มันคือพฤติกรรมปกติของเด็กสมัยนี้ซึ่งไม่ถือว่าร้ายแรงหรืออะไร แต่บางคำพูดบางมุขดิฉันก็ไม่ค่อยจะเข้าใจซักเท่าไหร่นัก ต้องอาศัยลูกสาวช่วยแปลให้อีกที
สุดท้ายนี้อยากให้ผู้แต่งได้รับกำลังใจเยอะๆ และค่อยๆปรับปรุงข้อดีข้อเสียต่อไปเรื่อยๆ อยากให้เด็กๆอยู่กับเราไปนานๆ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ให้ดิฉันและหลายๆคนได้อ่าน

<< ย่อ |