สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic Reborn]โครงการรักแลกหัวใจ ยัยโหดร้ายกับคุณชายอารมณ์ร้อน

ตอนที่ 7 : มิซึยะบุกบ้าน (ชื่อแรงไปมะ^^)


     อัพเดท 11 ธ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : NightWalker ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NightWalker Email : luktannzz_tiamo(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/luktanzz
< Review/Vote > Rating : 70% [ 7 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 2,803
221 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 19 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic Reborn]โครงการรักแลกหัวใจ ยัยโหดร้ายกับคุณชายอารมณ์ร้อน ตอนที่ 7 : มิซึยะบุกบ้าน (ชื่อแรงไปมะ^^) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 215 , โพส : 6 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


++ ++


6

 

โรงเรียนนามิโมริ

 

“เอาล่ะค่ะ ไม่เข้าใจตรงไหนบ้าง การบ้านอย่าลืมทำมาส่งนะคะ” เฮ้อ...อาจารย์เนี่ยน้า วันๆให้แต่การบ้าน การบ้าน แล้วก็การบ้าน ตูล่ะเบื่ออย่างแรง~

“ต่อไปก็คาบว่าง ไม่มีไรทำเลย เซ็ง~!”

“ไม่เอาน่า” ทาเคะจัง

“เอ้อ! ที่นี่มีเปียโนให้เล่นไหม”

“มีสิ^_^แต่ให้โกคุพาไปแล้วกัน พอดีกว่าจะไปซ้อมเบสบอลน่ะ”

“อย่าผลักภาระมาให้ฉันสิฟะ เจ้าบ้าเบสบอล”

หลายนาทีอยู่ที่สองคนนี้จะผลักภาระ(ฉัน)กันไปผลักกันมา ดูเหมือนฉันจะเป็นตัวสังคมรังเกียจเลยแฮะ ตอนนี้ก็กลายเป็นโกคุเทระต้องมาส่งฉันแทน แต่ดูเหมือนเขาจะไปๆมาๆที่ห้องนี้บ่อยมาก เพราะดูท่าทางเหมือนจะชินกับการเดินมาที่นี่ แต่พอเขามาส่งฉันเสร็จก็ขอตัวออกไปก่อน

ห้องนี้เป็นห้องซ้อมที่ใหญ่ ผนังห้องสีเนื้อถูกประดับไปด้วยรูปภาพคนสำคัญเกี่ยวกับดนตรีหรือคนที่ให้กำเนิดดนตรี ในห้องมีแกรนด์เปียโนสีดำหลังใหญ่อยู่กลางห้อง พวกเครื่องดนตรีวงแจ๊ส อะไรต่างๆเต็มไปหมด

ฉันเดินตรงเข้าไปหาเปียโนหลังใหญ่ นั่งลงก่อนที่จะเริ่มบรรเลงเพลง นิ้วของฉันเล่นบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆตามจังหวะที่ใจกำหนด...

“I will not make the same mistakes that you did

I will not let myself cause my heart so much misery
I will not break the way you did
You fell so hard
I learned the hard way, to never let it get that far

*Because of you I never stray too far from the sidewalk
Because of you  I learned to play on the safe side .So I don't get hurt
Because of you I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you .I am afraid

I lose my way. And it's not too long before you point it out
I cannot cry. Because I know that's weakness in your eyes
I'm forced to fake a smile, a laugh. Every day of my life
My heart can't possibly break .When it wasn't even whole to start with (*)

I watched you die. I heard you cry
Every night in your sleep
I was so young. You should have known better than to lean on me
You never thought of anyone else. You just saw your pain
And now I cry. In the middle of the night
Over the same damn thing

Because of you. I never stray too far from the sidewalk
Because of you. I learned to play on the safe side so I don't get hurt
Because of you. I tried my hardest just to forget everything
Because of you. I don't know how to let anyone else in
Because of you. I'm ashamed of my life because it's empty
Because of you. I am afraid

Because of you…”

 

แปะๆๆ

 

                “ใครน่ะ!?!”

                “ไม่ยักรู้ว่านักเรียนแลกเปลี่ยนจะเล่นเปียโนได้เก่งถึงขนาดนี้ แถมเสียงก็ยังเพราะอีก”

          ใครคนนั้นที่เข้ามาก็คือ...อาจารย์!?! อาจารย์เอโกะ อาจารย์ที่เข้มงวดยิ่งกว่าเจ๊ระเบียบรัตน์นี่หว่า...เพิ่งรู้ว่าอาจารย์ก็เป็นอาจารย์สอนดนตรีด้วย (เพราะปกติแล้วครูส่วนใหญ่จะไม่เข้ามาที่นี่ยกเว้นครูประจำวิชา)

                “สวัสดีค่ะ อาจารย์ คะ คือ...หนูเล่นเปียโนรบกวนอาจารย์ทำงานหรือเปล่าคะ ขอโทษนะคะ” กล่าวเสร็จก็ก้มหัวโค้งงามๆให้อาจารย์หนึ่งที

                “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหนู...อาจารย์ชอบสไตล์การเล่นแบบเธอมากเลย^^ สนใจจะไปแข่งไหม เดี๋ยวอาจารย์จะพาไปแข่งเอง”

          “เอ๋...จะดีเหรอคะอาจารย์ คือแบบว่า...ฝีมือหนูมันยังไม่ถึงไหนเลยง่ะ^^;;;” เหงื่อตกเลยตู ม่ายนะ หนูไม่ชอบ

                “ดีสิจ้ะ อาจารย์จะได้มีตัวเก็งเพิ่มขึ้นเป็น 2 คน”

          “ก็ได้ค่ะ อาจารย์...เอ่อ...ใกล้หมดเวลาแล้ว หนูไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ปะ ปฏิเสธไม่ลงเลยฉัน หาเรื่อง...หาเรื่องใส่ตัวอีกแล้วไง

ล่ำลาอาจารย์เสร็จแล้ว ฉันรีบเดินไปหานายทาเคะจังที่ชมรมเบสบอลทันที อาจารย์คนนี้น่ากลัวจริงๆนั่นแหละ ดูเหมือนจะเป็นอาจารย์ที่ทุ่มเทให้กับดนตรีสุดๆ จนน่ากลัว สงสัยอาจารย์เขาอาจจะกำลังหาตัวเก็งทางด้านดนตรี แต่ดูเหมือนจะยากมากเลยแฮะ เพราะนักเรียนส่วนใหญ่เท่าๆที่ดู จะเป็นพวกบ้าพลัง คงไม่สนใจพวกนี้ล่ะมั้ง...- -*

แก้ง~!!

“ว้าว! เจ้ายามาโมโตะทำโฮมรันอีกแล้ว เก่งชะมัด” รุ่นพี่คนนึงพูดขึ้น

“เห็นบ้านเจ้านั่นมันมีเด็กแลกเปลี่ยนเป็นผู้หญิงซะด้วย น่าอิจฉาชะมัดเลยว่ะ...แถมยังเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนคนเดียวของโรงเรียนเราอีกด้วย” รุ่นพี่อีกคนพูดสมทบ

อืม...รู้สึกหมอนี่ (ทาเคะจัง) จะเป็นดาวด้านกีฬา...เฮ้อ~น่าอิจฉาจัง ฉันมันก็อยากได้ดีทางกีฬาแบบนั้นบ้างจัง สงสัยชมรมเลิกแล้วล่ะมั้ง ไปหาทาเคะจังดีกว่า...อุ๊บ! ลมแรงชะมัดเลย

หมับ~!!!

“เฮ้ย! ผมเธอน่ะมันเข้าตาฉันนะ”

เอ๋...นั่นไง...งานเกิดแล้ววว ตอนนี้คนที่กำลังหาเรื่องฉันอยู่เบื้องหน้านี้เป็นหมี! ไม่ใช่หมีธรรมดา หมีควายชัดๆเลยนะนั่น ว้ากกก!! ดับกันเถอะประเทศไทยTToTT ฉันจะเอาแรงอะไรไปต่อกรT^T

“ปล่อยมือได้แล้วไอ้หมีบัฟ (ฟาโล่) หน้าปลาจวด” ดู๊ดู จะให้เขาปล่อยแทนที่จะขอร้องดีๆ

“ว่าไงนะ!?”

“ตัวโตกว่าค-วายแล้วยังหูหนวกอีกเรอะT[ ]T จะให้ฉันด่าอีกทีไหมล่ะ” โอย~ยิ่งพูดยิ่งอยากตบปากตัวเอง...ฉันจะไปใส่ไฟมันอีกทำไมวะ>[ ]< ตายแน่เลยช้านนน ไอ้หมีความันจับคอเสื้อฉัน

“เฮ้ย! คิดจะทำอะไรผู้หญิงคนนั้นวะ” ไอ้น้ำเสียงเซ็งๆไม่สบอารมณ์แบบนี้มัน โกคุเดระO_O มากับทาเคะจังด้วย โอ้...นับว่าฉันยังมีบุญนะเนี่ย~_~

ไอ้หมีตัวที่ยังจับคอเสื้อฉันหันไปทางสองพ่อเทพบุตร (ได้ทีล่ะชมซะ=_=*) ที่มาช่วยฉัน ก่อนที่ไอ้หมีบัฟ (ฟาโล่) จะปล่อยคอเสื้อ

“แล้วพวกแกมายุ่งอะไรด้วยวะ”

“โทษทีนะ โทษที พอดีว่าฉันจะมาพาเพื่อนฉันกลับน่ะ^^” นายทาเคะจัง...ไม่ว่าในสถานการณ์ไหนนายก็ยังยิ้มได้TvT

“ไม่ให้กลับว่ะ”

“ให้ฉันกลับได้...แล้ว!!!” สิ้นคำว่า‘แล้ว’ฉันจับข้อมือของไอ้หมีบิ๊กเบิ้มหักเข้าหาตัวมัน

“อ๊ากกกก!!!”

“อะไรวะ โดนนิดหน่อยยังจะร้องอีก” ว่าแล้วก็จับแขนมันพาดไหล่ จับทุ่มลงไปอย่างสวยงาม ก่อนจะเตะแถมให้อีกที

ป้าบ!!

“โอ๊ย!!” ไอ้หมีควายร้องเสียงหลง

“ฉันเกลียดพวกไม่มีความอดทนจริงๆ คิดจะหาเรื่องฉันมันยังเร็วไปร้อยปี...ไอ้น้อง^o^ เอาล่ะๆ กลับบ้านเรา~รักรออยู่ แรกๆฉันหันไปด่านะ แต่พอหลังๆฉันกลับร้องเพลงได้อย่างมีความสุข...ทำเอาสองคนนั้นยืนอึ้งO_O!

“อ้าว! พวกนายจะยืนจนรากงอกหรือไง ไม่กลับบ้านเหรอ” ฉันเรียกสติสองคนนั้น เมื่อเฮียๆแกรู้สึกตัวก็รีบเดินตามฉันมาทันใด แต่ก็ยังมิวายถามเรื่องที่เพิ่งเกิดไปเมื่อกี๊

“แล้วนี่หล่อนไปหาเรื่องอะไรเขาก่อน” โกคุจังถามฉัน

“เอ๋...ไม่รู้สินะ เห็นพูดๆว่า ผมเข้าตาๆ เอ๊ะ! ฉันรู้แล้ว...สงสัยลมพัดผมฉันเข้าตาเขาล่ะมั้ง”

“^_^;;” ทาเคะจัง

“-_-+” โกคุจัง…ส่วนฉัน...

“^ ^~” มีความสุขอย่างแรง~ที่ได้ทำการประทุษร้ายพวกชอบหาเรื่องคนอื่น

แต่ฉันกำลังดีใจมากๆเลย ถ้าไม่ติดว่าหมอนั่นจะพูดแบบ...

“ยัยโหดร้าย- -*” แบบนี้ไง... เจ้าโกคุจังผู้ชอบขัดความสุขชาวบ้าน

“ฮึ่ย~แล้วมันหนักกบาลนายมากหรือไง”

“ก็เปล่า...”

“- -?”

“ฉันแค่ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนโหดๆเท่าเธอมาก่อน...แค่นั้น ไปก่อนล่ะ” หมอนั่นรีบบอกลาโดยไม่รีรอให้ฉันได้ประเคนหมัดให้เขาสักทีสองที...ฉันล่ะเบื่อจริงๆ ไอ้พวกหนีไวเป็นลิงกัง

“บ๊ายบาย” ก็ยังมีแต่คนที่หัวสมองกลวงๆ ไม่คิดอะไรมากอย่างนายนั่นแหละนะ ที่ยังไม่คิดอะไรเลย...

“รีบกลับบ้านกันเถอะ ทาเคะจัง” ฉันจับแขนเสื้อ (แค่เสื้อ) ของนายทาเคะ ก่อนจะลากเขาเดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

 

ร้านทาเคะซูชิ

 

“อ้าว! วันนี้กลับเร็วจังเลยนะลูก^^” คุณพ่อหันมาทัก

“ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณพ่อ” และฉันก็ทักคุณพ่อด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม

“กลับมาแล้วคร้าบ”

 “เอ้อ! อายะ วันนี้มีแขกมาหาลูกน่ะ”

“แขกงั้นเหรอคะ” ฉันหันไปถามพ่อเพื่อความแน่ใจ

“อืม...”

เด็กสาวที่อยู่ในบ้านเดินออกมาหาฉัน นี่เธอเป็นน้องของทาเคะจังหรอกเหรอ ก็น่ารักดีนะ ย้อมผมซะเหมือนลูกครึ่งฝรั่ง-ญี่ปุ่นเลย ดวงตาสีเขียว ผมยาวถึงครึ่งหลัง ผูกโบว์สีขาวไว้บนหัว ท่าทางไม่เหมือนพวกเด็กที่ชอบทำตัวกร่างๆ หรือแรดๆ ดัดจริตจะก้านเลย ดูเรียบร้อยน่าเอ็นดูจัง...

“คุณพี่...นางามาสะ ฮิคาริใช่มั้ย” อะ อะไรกัน!? ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้รู้ชื่อกับสกุลญี่ปุ่นของฉันล่ะO_O? ให้ตายสิ...

“นี่เธอ...เป็นใครกัน” ฉันถามหน้าเครียด เพราะไม่เคยมีใครรู้ชื่อกับนามสกุลญี่ปุ่นของฉันมาก่อน ยกเว้น พ่อ แม่แล้วก็คนใช้อยู่สามคน

“คะ คือว่า...พี่ใจเย็นๆก่อนนะคะ ฉันชื่อซายุมากิ มิซึยะค่ะ^ ^;; เป็นลูกบุญธรรมของคุณลุงกับคุณป้าค่ะ แต่ความจริง ฉันเพิ่งเป็นลูกบุญธรรมของพวกท่านได้ไม่กี่วัน หลังจากที่พี่มาที่ญี่ปุ่น”

วะ ว่าไงนะ!

“แล้วทำไมเธอถึงมาที่นี่! ในฐานะลูกถึงจะลูกบุญธรรมก็เถอะควรจะอยู่ดูแลพ่อกับแม่ไม่ใช่หรือไง!! ลูกบุญธรรมอะไรกัน...” ฉันเขย่าตัวมิซึ ทาเคะจังมาแยกตัวฉันออกจากมิซึแทบไม่ทัน หะ ให้ตายสิ เย็นไว้...เย็นไว้...

“พี่ทำใจเย็นๆไว้ก่อนนะคะ ที่ฉันมาที่นี่เพราะคุณลุงให้ฉันหนีตายมา”

“O_O!!”

“เมื่อประมาณ 36 ชั่วโมงก่อน มีคนแอบลอบสังหารคุณลุง คุณป้า และคนใช้ที่บ้านของพี่ค่ะ แต่ก่อนที่พวกท่านจะตาย ท่านฝากนี่มาให้พี่...คิดว่าพี่คงจะรู้นะว่ามันคืออะไร” มิซึยะหยิบตำราหนึ่งออกมาจากกระเป๋าที่สะพายติดตัวไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่สนใจมัน

“อย่ามาพูดพล่อยๆน่า! พูดบ้าๆ เธอ...โกหก” ฉันตวาดใส่มิซึยะ

“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ ฉันเองก็...ไม่เคยโกหกใคร” มิซึหลบหน้าฉัน

“งั้น...ไอ้ของที่ว่าคือตำรานี้งั้นเหรอ ... มีเลือดด้วยนี่...แถมนี่เป็นตำราประจำตระกูลของฉันอีก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่มัน...ข้อความเลือด...งั้นฉันจะถือว่าที่เธอบอกมาเป็นความจริงแล้วกัน ขอบใจมากมิซึ” ฉันทิ้งท้ายคำพูดไว้แค่นั้นก่อนที่จะเข้าห้องของตัวเองไป

 

(...ยามะพูดครับ...)

 

ถึงตอนนี้ผมยังอึ้งบวกทึ่งไม่หาย เหตุการณ์เมื่อกี๊มันเกิดขึ้นเร็วมาก ตั้งแต่ที่เด็กผู้หญิง...ไม่สิ ผมไม่ควรเรียกว่าอย่างนั้นด้วยซ้ำเพราะดูจากท่าทางแล้ว อายุน่าจะพอๆกับผม เธอคนนี้เขาพูดเกี่ยวกับครอบครัวของอายะ จากนั้นเธอก็ยื่นหนังสือเล่มเบ้งให้กับอายะเสร็จ อายะก็เดินสะบัดเข้าห้องไปเลย

“คือ...ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มาสร้างความวุ่นวายให้” เธอว่าก่อนที่จะก้มหัวให้

“มะ ไม่เป็นไรหรอก มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ช่วยอธิบายให้ฟังอีกทีได้ไหม”

“เอ้อ!ทาเคชิ ตั้งแต่พรุ่งนี้จนถึงปีหน้าพ่อจะไม่อยู่บ้านนะ” คุณพ่อ

“หา!! พ่อจะไปไหนล่ะ^ ^;;” ผมถามพ่อแบบเช่นเคยคือ หน้ายิ้มได้ทุกสถานการณ์

ทำไมคุณพ่อต้องรีบไปเอาตอนนี้เนี่ย...ให้ตาย งั้นคนที่จะทำกับข้าวให้ก็ไม่มีน่ะสิ แถมอาจจะต้องอดตายกันทั้งนักเรียนแลกเปลี่ยนและโฮสต์=[]=

“พ่อจะไปหากำไรชีวิต( o o)//” พ่อทำท่าเหมือนคนสู้ชีวิตมาก- - +แต่ภายในใจแล้ว น่าจะหนีปัญหามากกว่านะพ่อ

“ละ แล้วพวกเราล่ะพ่อ^[ ]^;;”

“เป็นการหาประสบการณ์ชีวิตไงล่ะลูกเอ๊ย! อ้อ ให้หนูมิซึยะจังอยู่บ้านนี้ด้วยแล้วกันนะลูก^^ ส่วนพ่อ...ชิ่งก่อนล่ะ!!” พ่อหยิบกระเป๋าออกมาก่อนจะวิ่งไปขึ้นแท็กซี่

อ๊ากกกก คุณพ่อ! เล่นทิ้งกันง่ายๆอย่างนี้เลยเรอะT~T! ตายยกบ้านแน่

“อะ เอ่อ...คือ...ให้ฉันอยู่บ้านนี้ด้วยได้หรือเปล่าคะ” มิซึยะก้มหน้าถามผม

“กะ ก็...ช่วยไม่ได้ล่ะนะ อยู่บ้านฉันก็แล้วกันนะ^^;; ดูท่าเธอไม่ใช่คนที่นี่ด้วย นอนห้องเดียวกับอายะแล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ^ ^ งั้นฉันเอาของขึ้นไปเก็บก่อนนะคะ” เธอว่าก่อนจะเอาสัมภาระขึ้นไปข้างบน


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โว้ๆ เย้เย ~~ ย้าฮู้วววว์ ในที่สุด
ก็อัพเสร็จอีกตอน...^_^ v
พรุ่งนี้เข้าค่ายแล้วเจ้าค่า~
ดีใจจังอิๆ (เอ็งจะมาบอกเขาทำไม=_=: ในใจ)
อยากจะบอกกับคนที่เข้ามาอ่าน+เม้นท์ว่า...
รัก...มากมาย รักคนเม้นท์มากมาย ไม่มีหน่วยวัดได้หรอกความรักนี้~~ 555+
(โดนสหบาทารุมตื้บ) ฝากฟิคนี้ระหว่างที่ไม่อยู่ด้วยนะเจ้าคะ^^


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic Reborn]โครงการรักแลกหัวใจ ยัยโหดร้ายกับคุณชายอารมณ์ร้อน ตอนที่ 7 : มิซึยะบุกบ้าน (ชื่อแรงไปมะ^^) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 215 , โพส : 6 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#6 : ความคิดเห็นที่ 83
มิซึจัง

น้องของอายะจัง

จะสวยเหมือนพี่หรือเปล่าเนี่ย
PS.  ...ความฝันมันอยู่ไม่ไกล...แค่สลัดคราบความกลัวแล้วกางปีกออก...ก็จะพบว่าตัวเองบินไปจนถึงฝันแล้ว...I can fly.You can fly...
Name : いちじつ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ いちじつ [ IP : 125.27.18.242 ]
Email / Msn: nung_Mstar(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ธันวาคม 2552 / 17:33

#5 : ความคิดเห็นที่ 46

ซายูมากิ มิซึยะ ชื่อคุ้นๆแฮะเจ้าของชื่อนี้ใช่ tayuya รึเปล่า


PS.  ศิลปะซักวันก็ต้องละลายจากไป..แม้มันไม่มั่นคงแต่ก็ไม่ได้จากไปในชั่วพริบตา
Name : Inazuki Hinami< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Inazuki Hinami [ IP : 124.122.181.39 ]
Email / Msn: verin_41(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2552 / 20:21


#4 : ความคิดเห็นที่ 45
มิซึย้าาาา ออมจังออกแล้ววววว>O<
Name : aidol< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aidol [ IP : 125.24.18.90 ]
Email / Msn: dol-napa(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2552 / 15:03

#3 : ความคิดเห็นที่ 44

บะ...บุกเลยเรอะ =[]=;;

เอาเหอะค่ะ อัพด้วยนะคะ


PS.  คนเราทนเหงาไม่ได้...เพราะงั้น ต่อให้เธอเลวยังไงแต่ฉันก็เลิกรักเธอไม่ลง
Name : tayuya< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tayuya [ IP : 124.120.46.192 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2552 / 20:11

#2 : ความคิดเห็นที่ 42
พี่ออมออกโลงแล้ววววววววววววววววววว~
PS.  เม้นท์ดีๆ เม้นท์ไม่ดีไม่มีคนให้อภัย งั้นข้าพเจ้าจะเม้นท์ดีๆให้เอง
Name : คิโทระ คารูมิ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิโทระ คารูมิ [ IP : 112.142.88.219 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2552 / 17:54

#1 : ความคิดเห็นที่ 41

ซายูมากิ มิซึยะ...ออมจางนี่หว่า กร๊าซซซซ+++


PS.  ชีวิตมันต้อง..หลั่นล๊า~
Name : คิโทระ โฮวาชิ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คิโทระ โฮวาชิ [ IP : 114.128.161.78 ]
Email / Msn: muktapa357(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2552 / 19:27

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Blood Incident ทีมผมไม่ (วุ่น) วายนะครับ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android