เมื่อฉันและเขาในทุ่งดอกไม้

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7 Views

  • 0 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7

    Overall
    7

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เมื่อสายลมผัดผ่าน ฉัน อาเซอุต โกลอาย ได้พบกับเขาคนนั้น.... มิราจ ไวท์


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่า หายไปซะนานเลยขอโทษนะคะแต่ไม่ต้องห่วงคะวันนี้
ไรท์กลับมาแต่งนิยายแล้วคะ หึ หึ
แต่ว่า....นิยายที่จะแต่งนี้ไม่ธรรมดาคะ เพราะอะไรนะหรอ
หึ หึ 4 คำคะ แต่ง คู่ ชาย หญิง แปลกใจละสิ 5555
ไม่ต้องแปลกใจคะเคยบอกไปแล้วว่าอาจจะมีแต่งอย่างอื่นนอกจาก
คู่ชายชาย
เอาล่ะๆเรามาเริ่มเข้าสู่เนื้อเรื่องกันเลยดีกว่า
ปล. ภาพปกวาดเองนะคะ ใช้เวลาประมาณ59 นาที - -* (เหลืออีก1วิไว้เพื่อ?)

 



เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.ย. 59 / 22:29

บันทึกเป็น Favorite


วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558

เวลา 12:00 นาฬิกา

"แฮ่ก...แฮ่ก..."

"หยุดนะ!!!"

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558

เวลา 13 : นาฬิกา

"แฮ่ก...แฮ่ก..."

"หยุด!"

วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558

เวลา 14 : 00 นาฬิกา

"แฮ่ก...แฮ่ก...คง...คงไม่ตามมาแล้วสินะ...แฮ่ก....แฮ่ก" ฉันได้หยุดวิ่งแล้วมาอยู่ที่หน้าป่าใหญ่ชื่นมันทั้งมืดทั้งหน้ากลัวแต่ฉันไม่ได้กลัวมันเลยแม้แต่นิด

"...." ฉันรีบกึ่งเดินวิ่งเข้าไปในป่า

จิ๊บ~ จิ๊บ~

ฉันไปทางต้นเสียงที่ได้ยินและเมื่อฉันเดินไปตามที่นกนั้นบินไปจู่ๆฉันก็เห็นนกบินไปเกราะที่กิ่งไม้...ไม่สิ...นั่นไม่ใช่กิ่งไม้...มัน...

"หึ...หึ...เจอแล้ว~"

แขนมนุษย์!!!

ไม่น่ะ...

การกระทำไปไวกว่าสมองฉันรีบวิ่งหนีอีกครั้ง

วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558

เวลา 16 : 00 นาฬิกา

"แฮ่ก...แฮ่ก"

วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558

"แฮ่ก...แฮ่ก...ทำไม...ทำไมมีแต่มนุษย์ที่จะล่าละ..."

"5555"

"หยุดนะ!!!!"

"ทำไมละ!!??"

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558

"แฮ่ก....แฮ่ก..." ฉันมาหยุดอยู่ที่กลางป่าชื่นแห่งหนึ่งหลังจากที่หนีตายมาจากพวกมนุษย์

"ขอให้ปลอดภัยด้วยเถอะ" ฉันพูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าแห่งนั้นทันที

"แฮ่ก...แฮ่ก...อ่ะ!?" ฉันสะดุดล้มท่ามกลางป่าชื่น

"อะ...อูย...หืม???" ฉันมองสิ่งตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ตื่ยตกใจ

"..*^*.." สิ่งที่ฉันพบเห็นนั้นก็คือ ทุ่งดอกไม้สีทองสว่างที่อยู่ท่ามกลางป่าดิบชื่นและถ้าสังเกตุดูดีละก็ในดอกไม้นั่นมีสีทองปกคลุมสีขาวที่อยู่ด้านในของดอกไม้

"สวย...จัง" หลังจากได้มาเจอเรื่องที่ร้ายๆดอกไม้ตนนี้คงทำให้ฉันใจเย็นลงบ้าง

แซ่ก แซ่ก

เฮือก!!!???

ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจที่จู่ๆก็ได้ยินเสียงแปลกๆที่อยู่ใกล้ๆกับพุ่งไม้แถวๆฉัน และด้วยสัญชาตญาณฉันจึงรีบถอยหลังหนีด้วนความกลัวถึงอยากจะลุกก็ลุกไม่ไหว ขามันชาไปหมด

' ขอร้องละ...ขอร้องละ...ขออย่าให้เป็นมนุษย์เลย '

ฉันหลับตาอธิฐานในใจแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ....

คำขอของฉันคงไม่มีทางเป็นจริงอย่างงั้นสินะ...

มนุษย์....มนุษย์กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน

"เธอ..."

"ขอร้องละ" ฉันตะโกนออกไปทั้งๆที่มนุษย์ตนนั้นยังพูดไม่จบ

"ขอร้องละคะอย่าจับหนูเลย" ฉันพูดขอร้องมนุษย์ตรงหน้าแม้ผลรับจะได้0%ก็ตาม

แต่แล้ว....

ตุบ

มนุษย์ตนนั้นเอามือมาวางไว้บนหัวของฉันแถนที่จะเป็นเชือกเพื่อที่จะเอามามัดคอของฉัน และด้วยความสงสัยฉันจึงเงยหน้าไปมองมนุษย์ตนนั้นด้วยความสงสัย

"ผมไม่ทำอะไรเธอหรอกไม่ต้องกลัวนะ" มนุษย์คนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"ไม่จริง..." ฉันพูดออกมาเสียงเบา

"ทำไม.."

"หืม??"

"ทำไมไม่จับหนูละ" ฉันถามมนุษย์ตนนั้นด้วยความที่ไม่เข้าใจ

"ไม่เป็นไรไม่ต้องกลัวหรอก"

' หนู....หนูควรที่จะเชื่อใจมนุษย์มั้ยคะ....ท่านแม่ '

เวลา 12 : 00 นาฬิกา

ฉันกับมนุษย์ตนนั้นยังคงจ้องตากันอยู่อย่างเดิม...แต่จะว่าไปฉันก็พึ่งสังเกตุนะว่ามนุษย์ตนนี่มีสีผมสีดำทมิฬที่สีออกสว่างไม่เหมือนมนุษย์ตนอื่น

"ไม่ต้องกลัวนะผมไม่ทำอะไรเธอหรอกผมนะอยากปกป้องเธอนะ" มนุษย์ตนนั้นพูดออกมาพรางเข้ามาจับมือของฉันมากุมไว้แน่นแถมยังจ้องตาของฉัน

"อ...." ฉันหยุดคำพูดที่จะตอบรับทันทีเมื่อนึกถึงอดีตที่ถูกมนุษย์ตามล่า

' ไม่ไหว...ไม่ไหวๆๆๆ...ยังไงก็ไม่ไหวหรอก ' 

ในขนาดที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้นฉันก็เพลอจ้องมองไปยังดวงตาของมนุษย์ตรงหน้าขาวสะอาด....ไม่มีสิ่งแปรเปื่อน....

' ....แม่คะ...ถ้าหนูเชื่อใจมนุษย์ตนนี้หนูจะมีความสุขรึเปล่าคะ? '

"อืม...ตกลง" ฉันพูดออกมาด้วยเสียงที่เบาแต่ก็พยายามออกเสียงให้มนุษย์ตรงหน้าได้ยิน

" ว้าว~ " มนุษย์ตรงหน้าของฉันยิ้มร่าออกมาแล้วค่อยๆเอามือมาลูบหัวฉันเบาๆ 

"ฉันชื่อ มิราจ ไวท์ เธอละ" มนุษย์ตรงหน้าของฉันเอ่ยออกมาหลังจากที่ลูบหัวของฉันมานาน

' สีขาวละ....ชื่อของมนุษย์ตนนี่แปลว่าสีขาวคะท่านแม่ ' 

"..โกลอาย...อาเซอุต...โกลอาย" ฉันบอกชื่อกับมนุษย์ตรงหน้าไป...ครั้งแรกเลยละที่บอกชื่อให้กับมนุษย์แบบนี้

"นี่...สัญญานะว่าจะปกป้อง?" ฉันถามอีกฝ่ายเพื่อความแน่ใจ

"แน่นอนสิเพราะงั้นไม่ต้องกลัวแล้นะ โกลอาย"

" .////. " ครั้งแรกเลย ครั้งแรกเลยละที่มีมนุษย์มาเรียกชื่อของฉันตรงๆแบบนี้

"เรารีบไปกันเถอะนะ" อีกฝ่ายพูดจบก็ลุกขึ้นยืนและไม่ลืมที่จะดึงข้อมือของฉันให้ลุกขึ้นตามเบาๆ

"อ....อืม"

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559

เวลาผ่านนับกลางคืนกลางวันพวกเรายังคงออกเดินทางไปเรื่อยๆและมนุษย์ตนนั้นยังคงรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้...ไม่เปลี่ยนแปลง

"ไวท์"

"หืม?"

"รักนะ..."

"เอ๊ะ!?"

"เปล่าๆไม่มีอะไร"

"ด...เดี๋ยวสิโกลอาย"

_______________.END.____________

ก็จบไปแล้วนะคะกับเรื่อง 'เมื่อฉันและเขาในทุ่งดอกไม้'
สนุกเปล่า????
คือจะบอกว่าเรื่องนี้มีความลับเยอกมากกกกกกอาจจะงงนะคะ
ประมาณว่า "เอ๊ะอะไรจู่ๆอินี่ก็หนี" เข้าใจคะเพราะคนแต่งยังงงเลย 55555
ถ้างงตรงไหน หรือว่าอยากจะรู้เรื่องอะไรบอกนะคะอาจจะแต่งตอนพิเศษให้
ยังไงครั้งนี้ก็ขอตัวลาากันไปก่อนละคะ บายยยยย

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ .IKU. จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น