สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

สื่อรักสื่อเสน่หา

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 เธอกับฉัน...ใครจะแน่กว่ากัน


     อัพเดท 28 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: นิยายรัก, นิยายรักหวานแหวว, โรแมนติก, คอมเมดี้, สื่อรักสื่อเสน่หา
ผู้แต่ง : ปรายกิ่ง ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปรายกิ่ง
My.iD: http://my.dek-d.com/lilyann
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 14 Overall : 1,744
35 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 26 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
สื่อรักสื่อเสน่หา ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 เธอกับฉัน...ใครจะแน่กว่ากัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 163 , โพส : 1 , Rating : 10 / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 4     เธอกับฉัน...ใครจะแน่กว่ากัน

หญิงสาวเดินมาหาลูกคิดกับเจ้บอมบี้ที่กำลังพูดคุยเรื่องบางอย่างกันอยู่ ทั้งสองเห็นเธอเข้าพอดีจึงหยุดการสนทนาลงเพราะเธอทำหน้ามุ่ยมาตลอดทาง

“เป็นอะไรไปจ๊ะณดา คู่ของเธอเป็นยังไงบ้าง” ลูกคิดเลียบเคียงถามหญิงสาวที่เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้ง

“คนอะไรก็ไม่รู้ปากร้ายชะมัด เขาทำเหมือนผิดหวังที่ได้คู่กับณดา แถมยังบอกอีกว่าจะคู่กับณดาแค่คืนนี้” เธอระบายอารมณ์อย่างหัวเสีย

“ใจเย็นๆก่อนนะ ที่เขาพูดหมายความว่ายังไง” เจ้บอมบี้บีบไหล่หญิงสาวให้สงบสติอารมณ์ก่อนแล้วค่อยถาม

“ไม่ทราบค่ะ เขาคงจะหนีกลับกรุงเทพมั้งคะ” ปุนณดาตอบตามที่จับใจความได้

“ไม่ได้นะ เราจะปล่อยให้เขากลับไม่ได้” เจ้บอมบี้รีบแย้งทันที

“ทำไมล่ะคะ ดีเสียอีกณดาจะได้มาปฏิบัติหน้าที่ของตัวเอง” ปุนณดาพูด

“ถ้าเราปล่อยให้เขากลับ คนอื่นที่แอบไม่พอใจคู่ของตัวเองก็อาจจะขอกลับด้วย ขืนเป็นแบบนี้งานก็จบน่ะสิ”

เจ้บอมบี้ทำท่ากังวลใจ ลูกคิดพยักหน้าเห็นด้วย

“ไม่รู้ล่ะ ณดาต้องทำทุกวิถีทางให้เขาอยู่นะ พี่ขอร้องล่ะณดา” ลูกคิดเสริมทับ ปุนณดาถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นณดาขอทราบชื่อผู้ชายที่สวมแว่นดำคนนั้นหน่อยนะคะ”

“อ๋อ ผู้ชายคนนี้นี่เอง เห็นน้องสาวเขาบอกว่าพี่ชายเป็นคนขี้อายมาก สงสัยเขาคงจะเขินณดาล่ะมั้ง” ลูกคิดเล่าให้ทุกคนฟัง ปุนณดาไม่อยากเชื่อหูเลยจริงๆว่าคนปากร้ายแบบนั้นจะเป็นคนขี้อาย

“เอาน่า อดทนไปก่อน แค่อาทิตย์เดียวเอง” เจ้บอมบี้ปลอบใจ  หญิงสาวจำยอมแล้วถามตัดบทว่า

“ตกลงเขาชื่ออะไรคะ”  ลูกคิดจึงเปิดสมุดลงทะเบียนไล่หารายชื่อเขาทันที

“อยู่ไหนนะๆ....อ่อ เจอแล้วๆ ชื่อคุณวิชเยนทร์”

“วิชเยนทร์เหรอ ชื่อก็เพราะดีแต่นิสัย...” ปุนณดาละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจก่อนจะเดินลิ่วๆไปหาเขาอีกครั้ง

               

หญิงสาวเห็นเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมจึงแอบคิดในใจว่า คนอะไรขี้เก๊กชะมัด สงสัยคงจะไปปากดีกับคนอื่นเข้าจนโดนต่อยตาเขียวล่ะมั้ง ถึงได้ใส่แว่นดำตลอดเวลา หญิงสาวแอบนินทาในใจก่อนเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเขา

“สวัสดีค่ะคุณวิชเยนทร์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” หญิงสาวปั้นหน้าใจดีสู้เสือ

“ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมไม่อยากรู้จักคุณ” ชายหนุ่มพูดพลางโน้มหน้าลงจนแทบชิดใบหน้าเธอ เธอเอี้ยวตัวหลบหนีเขาอย่างรังเกียจ  สักพักชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนแล้วขอตัวไปเข้านอนหน้าตาเฉย หญิงสาวจึงได้แต่มองตามเขาตาปริบๆ พอลับหลังก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ นึกขึ้นได้ก็โทรฟ้องภัทรสราเพื่อนรักทันที

 

“ว่าไง เดินทางราบรื่นดีไหมแก” ภัทรสรารับสายทันทีเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักโทรมา

“ก็ดีแหละ แต่เสียอย่างเดียว” ปุนณดานึกถึงเรื่องที่เธอกำลังเผชิญอยู่ ณ ตอนนี้

“มีปัญหาอะไรเหรอ” ภัทรสราถาม

“ก็วันนี้มีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งมาไม่ได้ ฉันก็เลยต้องมารับหน้าที่แทนน่ะ” ปุนณดาทำเสียงเซ็งๆ

“ก็ดีน่ะสิ แกจะได้ลองคุยกับคนอื่นดู เผื่อจะเจอคนที่ใช่ซะที” แทนที่ภัทรสราจะเห็นใจเพื่อนกลายเป็นเห็นด้วยซะงั้น

“ดีบ้าอะไรล่ะ ผู้ชายที่คู่กับฉันปากยังกะกรรไกร ท่าทางไม่ค่อยเต็มใจมางานนี้ยังไงยังงั้น พิลึกคน”  ปุนณดาสาธยายถึงผู้ชายคนนี้ให้เพื่อนฟังอย่างหงุดหงิด

“โหยแก ไม่แน่นะความจริงเขาอาจจะเป็นคนดีก็ได้ ประเภทปากอย่างใจอย่างไง” ภัทรสราพยายามพูดในแง่ดี

“ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น แล้วแกล่ะทำงานกับพี่ฌานเป็นยังไงบ้าง” จากอารมณ์หงุดหงิดกลายเป็นอารมณ์ดีทันที เมื่อพูดถึงดาราในดวงใจ

“เจอกันทุกวัน ยังเจ้าชู้กวนประสาทเหมือนเดิม โปรยเสน่ห์สาวในกองไปทั่ว น่าหมั่นไส้” ภัทรสราบ่นให้เพื่อนฟังบ้าง เพราะเธอต้องออกกองถ่ายรายการกับเขาแทบทุกวัน แล้วเขาก็มักจะแกล้งยั่วโมโหเธอตลอดเวลา

“ฉันอยากเจอเขาบ้างจัง ฝากบอกพี่ฌานด้วยนะว่าฉันรักเขาที่สุดๆเลย” ภัทรสราบุ้ยปากอย่างเซ็งๆกับความบ้าดาราของเพื่อน

“ไม่บอก ไว้แกมาบอกเองดีกว่า เดี๋ยวเขาจะหาว่าฉันเป็นแฟนคลับเขา”

“แค่นี้ก็ช่วยเพื่อนไม่ได้ ดึกละฉันไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้มีภารกิจรบกะอีตานั่นแต่เช้า กู้ดไนท์นะ” ปุนณดาตัดบทกับเพื่อนก่อนวางสายไปแล้วเดินกลับไปยังที่พัก

               

 

เช้าวันที่สองปุนณดารีบตื่นแต่เช้าก่อนคนอื่นๆเพราะอยากไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ริมระเบียงรีสอร์ท แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีใครตื่นเลย หญิงสาวจึงมายืนชมพระอาทิตย์ขึ้นเพียงลำพังท่ามกลางสายหมอกจางๆและอากาศที่สดชื่นเย็นสบาย สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งตามมาข้างหลัง หญิงสาวหันไปตามเสียงนั้นๆ

เขาเป็นผู้ชายหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน รูปร่างดีมีกล้ามเนื้อเป็นสัดส่วน จัดว่าเพอร์เฟ็คเลยทีเดียว เธอคิดว่าเขาคงเป็นนักท่องเที่ยวที่มาพักรีสอร์ทนี้เช่นเดียวกับเธอ แต่ทำไมเขาถึงจ้องมองเธอเหมือนรู้จักกันมาก่อน เธอพยายามมองเขาอีกทีก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

“หน้าผมมีอะไรแปลกเหรอ” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายถาม

“อ๋อเปล่าค่ะ แค่รู้สึกว่าคุ้นๆหน้าเหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน” หญิงสาวรีบอธิบายให้เขาเข้าใจ

“ก็เจอเมื่อคืนไง ความจำสั้นจริงนะ” ชายหนุ่มเอามือซ้ายล้วงประเป๋ากางเกง เดินเข้าประชิดหญิงสาวจนเธอต้องเดินถอยหลังหนีชนเข้ากับรั้วระเบียง เขาใช้มือขวาจับรั้วนั้นคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้วโน้มหน้าลงต่ำให้เธอมองเขาใกล้ๆ  ปุนณดาใจเต้นรัวอยู่พักหนึ่งก็เห็นภาพผู้ชายปากร้ายคนเมื่อคืนแว้บเข้ามาในสมอง

“ฮะ! คุณคือคุณวิชเยนทร์เหรอ” หญิงสาวอุทานเสียงหลง เอานิ้วขยี้ตาไม่อยากจะเชื่อ

“เช้านี้ผมจะกลับแล้ว เชิญคุณไปหาเนื้อคู่ที่อื่นเถอะ เพราะผมเกรงใจ” ชายหนุ่มมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มเยาะใส่เธออย่างดูถูก

“ฉันไม่เข้าใจ ในเมื่อคุณไม่อยากมาทริปนี้แล้วคุณสมัครเข้ามาทำไม” หญิงสาวถามอย่างเหลืออดกับคนปากร้าย

ไม่ทันที่ชายหนุ่มกำลังจะพูดความจริง หญิงสาวร้องตาวาวด้วยความตื่นเต้น

“อุ๊ย! นั่นไงพระอาทิตย์กำลังขึ้นแล้ว คุณเห็นไหม”ปุนณดาชี้พระอาทิตย์ให้วิชเยนทร์ดู เขางงกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของเธอ แต่ก็ไม่วายหันไปมองตาม

“สวยจังเลยเนอะ  ส่วนใหญ่คนเรามักมีโอกาสได้ชมพระจันทร์แสนสวยตอนกลางคืน แต่ไม่ค่อยได้ชมพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า ยิ่งเราอยู่ในตัวเมืองก็ยิ่งไม่ค่อยได้เห็น ฉันชักจะหลงใหลที่นี่ซะแล้วสิ” ชายหนุ่มเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังยืนเพ้อฝัน จู่ๆพระอาทิตย์ก็ฉายแสงอันอบอุ่นรดบนใบหน้าของเธอ เขายืนมองความสดใสที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าจนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว   ทั้งสองชมพระอาทิตย์ขึ้นอย่างเงียบๆจนเธอนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องที่ต้องสะสางกับเขาก่อน

“ที่ฉันถามคุณไป คุณจะตอบฉันได้หรือยัง”  น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้เขาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“ผมก็แค่อยากลองดูเฉยๆ” ชายหนุ่มไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องโกหกเธอ ทั้งๆที่บอกความจริงกับทุกคนไปทุกอย่างก็จบแล้ว

“งั้นผมขอถามคุณว่า คุณไม่มีปัญญาหาแฟนแล้วเหรอ ถึงต้องมาที่นี่” ชายหนุ่มถามอย่างตรงไปตรงมา

“คุณกำลังดูถูกฉัน และก็ดูถูกทุกๆคนด้วย” หญิงสาวชักเคืองขึ้นมาจ้องตาเอาเรื่องเขาที่บังอาจมาว่าเธอ

“ผมก็แค่ถามตรงๆ มันแทงใจดำคุณเหรอ” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่แคร์ว่าหญิงสาวจะรู้สึกอย่างไร

“คุณอยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะ แต่ที่แน่ๆ คุณทำให้บรรยากาศที่สดชื่นและสวยงามของที่นี่หม่นหมอง การที่คุณกำลังจะกลับบ้านวันนี้มันเป็นเรื่องที่ดีมาก คุณรู้เอาไว้เลยนะว่าฉันไม่ได้สนใจผู้ชายอย่างคุณเลย ยิ่งได้ยินคำพูดพล่อยๆของคุณแล้วฉันก็ยิ่งรังเกียจ คุณไปซะเถอะ ไปตอนนี้เลยยิ่งดี ฉันจะบอกพวกเขาให้เอง”   ชายหนุ่มสะอึกไปเมื่อโดนเธอตอกใส่หน้าเป็นชุดโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาตอบโต้เลย เขาคว้าแขนเธอมาบีบแน่น

“คุณบอกว่าคุรังเกียจผมเหรอ”

ชายหนุ่มแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เพราะที่ผ่านมามีแต่ผู้หญิงอยากจะเป็นแฟนเขากันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะรูปลักษณ์หรือฐานะอันเพียบพร้อมก็ตาม แล้วเธอมีดีอะไรถึงมารังเกียจเขาแถมยังว่าเขาเป็นตัวการให้บรรยากาศที่นี่หม่นหมองอีก วินาทีนี้เขารู้แต่เพียงว่าเขาไม่มีวันยอมแพ้ผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด จึงจ้องหน้าใส่เธอกลับอย่างแค้นเคือง

“มีอะไรกันเหรอคะ” เสียงเจ้บอมบี้ดังขึ้น ทั้งสองจึงยุติสงครามกันชั่วคราวแต่ยังไม่วายจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่อง

เจ้บอมบี้เดินมาพร้อมกับชุดขนสัตว์ฟูฟ่องเสมือนไปหนาวที่เมืองนอก คล้องแขนมากับลูกคิดที่แต่งตัวโอเว่อร์ไม่แพ้กัน

“คือคุณวิชเยนทร์เขาจะกลับเช้านี้ค่ะ” หญิงสาวบอกพี่ๆทันที เพราะเธอก็อยากให้เขากลับเช่นกัน

“แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้วครับ อากาศที่นี่ดีเหลือเกิน ดีซะจนผมอยากอยู่ต่อ อยากรู้จักที่นี่และคนที่นี่ให้มากขึ้นครับ” ชายหนุ่มจงใจพูดกระทบใส่เธอ ทำให้เธอโกรธจนเนื้อเต้นแต่ก็ควบคุมอารมณ์เอาไว้ เจ้บอมบี้กับลูกคิดจึงรีบบอกชายหนุ่มว่า

“ดีแล้วค่ะ อย่าเพิ่งกลับเลยนะคะ เรามาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันสิคะ นี่ใกล้เวลาอาหารเช้าแล้วเดี๋ยวเจ้ขอตัวก่อน  แล้วเจอกันค่ะ” เจ้บอมบี้กับลูกคิดขอตัวออกไป หญิงสาวอ้าปากค้างกลางอากาศจะเรียกพวกเขาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เธอจึงหันมาหาเรื่องชายหนุ่มทันที

“คุณต้องการอะไรกันแน่ คุณวิชเยนทร์”

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมจะอยู่ที่นี่ เป็นคนทำลายบรรยากาศดีๆของคุณไปทุกหนทุกแห่ง” ชายหนุ่มอาฆาตใส่เธอเอาไว้ก่อนเดินจากไปทิ้งเธอให้ยืนโมโหกำหมัดแน่นอยู่คนเดียว

               

“ทุกๆคนคะ วันนี้เป็นวันแรกที่เราจะได้ทำกิจกรรมร่วมกับคู่ของตัวเอง กิจกรรมนี้ชื่อว่าเกมทายใจ กติกาคือให้ทุกคนนั่งโต๊ะเดียวกับคู่ของตัวเอง ให้คนใดคนหนึ่งทายใจเรื่องอะไรก็ได้ของอีกฝ่าย แล้วเฉลยพร้อมอธิบายเหตุผล ผลัดกันถามตอบเรื่อยๆจนกว่าเจ้จะส่งสัญญาณนกหวีดนะคะ”   ปุนณดากับวิชเยนทร์นั่งเงียบเป็นสงครามเย็น  ในขณะที่คนอื่นๆนั่งทายกันอย่างสนุกสนาน เจ้บอมบี้กับลูกคิดเห็นเหตุการณ์จึงส่งสายตาสะกิดให้ปุนณดารู้ตัว เธอจึงยอมทำตามอย่างไม่เต็มใจนัก

“คุณชอบสีดำใช่ไหม” หญิงสาวเริ่มทายก่อน

“ใช่ คุณรู้ได้ไง” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม

“ก็คนที่มองโลกแง่ร้ายไม่น่ามองโลกเป็นสีอื่นได้นอกจากสีดำกับเทา” ปุนณดาเปิดฉากหาเรื่องเขา

“ส่วนคุณก็คงจะชอบสีชมพูสินะ” ชายหนุ่มทายกลับบ้าง

“ใช่ คุณรู้ได้ไง” ถึงคราวหญิงสาวถามบ้าง

“พวกเพ้อเจ้อตามหาความรักก็น่าจะชอบสีชมพูนี่” ชายหนุ่มยียวนกลับบ้าง

“งั้นคุณก็คงชอบอาหารรสจัดสินะ” หญิงสาวทายอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้

“ใช่ คุณรู้ได้ยังไง” ชายหนุ่มอึ้งไปเมื่อเธอทายถูกอีกแล้ว

“ก็อาหารจัดๆน่าจะคู่กับคนปากจัดๆอย่างคุณไง” เธอตอกกลับใส่อีกครั้ง ชายหนุ่มทนไม่ได้ต้องสวนกลับไปบ้าง

“งั้นคุณก็คงจะชอบแกงเขียวหวานสินะ” หญิงสาวอึ้งไปเมื่อเขาทายถูกอีกแล้ว

“คุณรู้ได้ไง” ชายหนุ่มแสยะยิ้มตอบไปว่า

“คุณน่าจะเป็นคนชอบอาหารประเภทหวานๆเลี่ยนๆแต่ก็แอบจิกกัดเอ๊ยแอบเผ็ดน่ะ”

หญิงสาวทุบโต๊ะเบาๆ ทายเขาอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังเข้มข้นกว่าเดิม

“คุณคงจะเป็นพวกบ้าเรียนบ้างานสินะ” ชายหนุ่มตาโตที่เธอทายถูกทุกข้อ หญิงสาวไม่รอช้ารีบพูดต่อว่า

“เพราะพวกบ้าเรียนบ้าทำงานน่ะ มักมองไม่เห็นใครนอกจากตัวเอง” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดทุบโต๊ะใส่คืนบ้างแล้วทายด้วยเสียงดังก้องว่า

“คุณคงจะเป็นพวกชอบทำอะไรหลายๆอย่างสินะ”

“ใช่แล้วทำไม” หญิงสาวแว้ดใส่เขาทันที

“ก็คุณดูเป็นคนไม่มีแก่นสารซะขนาดนี้ ล่องลอยไร้สาระไปวันๆ” หญิงสาวโกรธมาก ชายหนุ่มเองก็โกรธไม่แพ้กัน เดือดร้อนเจ้บอมบี้กับลูกคิดเข้ามาห้ามทัพ เพราะทุกคนเริ่มจับจ้องที่คู่นี้เป็นสายตาเดียวกันแล้ว

“โห คุณสองคนนี่รู้ใจกันจังเลยนะคะ เพิ่งรู้จักกันแค่สองวันรู้ใจกันเร็วขนาดนี้ วันนี้เราพอแค่นี้กันก่อนนะ ใครอยากคุยต่อก็ได้นะคะ ใครอยากพักผ่อนก็เชิญตามสบายเลยค่ะ”

เมื่อเจ้บอมบี้ประกาศแก้สถานการณ์จบก็พยักหน้าให้ลูกคิดแยกปุนณดาออกจากวิชเยนทร์ทันที เมื่อแยกตัวออกมาได้ เจ้บอมบี้เอ็ดใส่ปุนณดาเป็นการใหญ่

“ณดา เกิดอะไรขึ้น เจ้ให้เธอแฝงตัวมาเพื่อช่วยให้สถานการณ์มันดีขึ้น ไม่ใช่แย่ลงแบบนี้”

“ณดาไม่ชอบขี้หน้าเขานี่คะ เขาดูถูกณดาว่าไม่มีปัญญาหาแฟนถึงต้องมาที่นี่” ปุนณดารีบฟ้องทันที

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธอก็ไม่ควรทำแบบนี้ อดทนเพื่อร้านของเราไม่ได้เหรอ ท่องไว้เราเป็นคนดี เป็นคนสวย จะต้องทำให้พวกผู้ชายมาสยบเรา” ลูกคิดพยายามสร้างกำลังใจให้ปุนณดา แต่ดูเหมือนเธอจะยังดื้อรั้นอยู่ เจ้บอมบี้จึงงัดไม้ตายออกมา

“เอาเถอะ ในเมื่อณดาไม่อยากทำก็อย่าไปฝืนใจเขา ทุกๆอย่างให้มันจบลงวันนี้ เจ้ไปเก็บข้าวของก่อนนะ”  เจ้บอมบี้แสร้งทำเป็นร้องไห้เสียอกเสียใจ จนปุนณดารู้สึกผิดเข้าไปปลอบประโลมเจ้แกสักหน่อย

“ณดาขอโทษค่ะ ต่อไปจะอดทนให้มากกว่านี้”  เมื่อพูดจบปุนณดาก็ขอตัวออกไปสงบสติอารมณ์ก่อน  เจ้บอมบี้รีบหันมาตบมือกับลูกคิดด้วยความดีใจที่แผนการสำเร็จ

“เจ้ว่าแผนจับคู่ที่เราเตรียมกันมามันจะได้ผลเหรอ” ลูกคิดถามเจ้บอมบี้

“ไม่รู้สิ ก็ต้องเสี่ยงดู”

“นี่ถ้าณดารู้ว่าเราวางแผน จะต้องโกรธเราสองคนแน่ๆเลย”

ลูกคิดชักเริ่มหวั่นๆ เพราะแท้ที่จริงแล้ว เขาสองคนวางแผนหาคู่ให้ปุนณดาตั้งแต่วันรับสมัครแล้ว โดยล็อกที่ไว้หนึ่งที่เพื่อหลอกล่อให้ปุนณดาตกกระไดพลอยโจนมาเป็นลูกค้าเสียเอง แต่ทั้งหมดก็เพราะพี่ๆหวังดีให้ณดาพบรักครั้งใหม่กับใครสักคน ไม่ต้องเป็นศิราณีที่ต้องเหงาใจเสียเองเวลาที่เห็นคนอื่นเขารักกัน

               

จะมาอัพเดทตอนใหม่อีกทีวันจันทร์หน้านะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  ติดตามผลงาน และทุกคอมเม้นค่าาาาาาา ผู้เขียนดีใจมาก


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
สื่อรักสื่อเสน่หา ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 เธอกับฉัน...ใครจะแน่กว่ากัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 163 , โพส : 1 , Rating : 10 / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#1 : ความคิดเห็นที่ 34
Name : ปอปลา ตากลม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปอปลา ตากลม [ IP : 1.47.233.229 ]
Email / Msn: opor-opor2011(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2557 / 15:16


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android