สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

พะนอขวัญ

ตอนที่ 6 : บทที่ ๕ พี่นาง..?!


     อัพเดท 10 ต.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ฬีฬา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฬีฬา Email : lilas_novel(แอท)yahoo.com
My.iD: http://my.dek-d.com/lilacrose
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 189 Overall : 44,166
410 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 238 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
พะนอขวัญ ตอนที่ 6 : บทที่ ๕ พี่นาง..?! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2107 , โพส : 4 , Rating : 61 / 13 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


พะนอขวัญ บทที่ ๕

 

 

เรื่องบังเอิญคงมีได้แค่สองครั้งเท่านั้น คงไม่บังเอิญเจอกันเป็นครั้งที่สามในวันนี้หรอกนะ

น่านฟ้ามองตามร่างโปร่งที่เดินตัดถนนไปฝั่งตรงข้าม เจ้าตัวปฏิเสธที่เขาเสนอไปส่ง บอกว่าเอารถมา จอดอยู่ใกล้ๆ นี้ เธอชี้ไปฝั่งตรงข้าม เขาจึงไม่ได้คะยั้นคะยออะไร

เป็นการรับประทานอาหารที่เขาเป็นคนพูดมากที่สุด ทั้งๆ ที่ปกติมักเป็นฝ่ายฟังมากกว่า ก็ น้องแพงดูเหมือนจะถนอมคำพูดอยู่ไม่ได้น้อย

เขายังมองจนหญิงสาวเดินผ่านประตูรั้วที่อยู่ถัดจากตึกฝั่งตรงข้ามไป ป้ายหน้าประตูเป็นชื่อเดียวกันกับป้ายที่ติดบนโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์ซึ่งเปิดไฟสว่าง บอกให้รู้ว่ายังไม่ปิดทำการ

ชื่อของบริษัทนั้นคุ้นหูอยู่บ้าง

ไม่ยอมบอกนะว่าทำงานที่นี่ เขาหัวเราะในลำคอ ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ของแดนดินจะไม่ค่อยอยากพูดเรื่องของตัวเองเท่าไร

น่านฟ้าเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แม้จะฟ้าจะเริ่มมืดแล้ว แต่แสงจากดวงไฟมากมายสว่างไสวขึ้นแทน ผู้คนยังพลุกพล่าน บนท้องถนนแทบไม่มีที่ว่าง เขาเองก็ไม่ได้มีจุดหมายใดเป็นพิเศษ น่านฟ้าจึงเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม

ปกติแล้วเขาชอบไปดูงานออกแบบทั้งของไทยและต่างประเทศ ชอบความคิดสร้างสรรค์ของนักออกแบบที่ทุ่มเทพลังสร้างงานออกมา แต่พักหลังภาระงานที่มากขึ้นก็ทำให้ห่างหายไปจากสิ่งที่ชอบ

เมื่อเข้าไปในร้าน ในร้านมีลูกค้าอยู่ประปราย พร้อมกับพนักงานที่พร้อมจะให้บริการอย่างกระตือรือร้น แต่ก็ปล่อยให้ลูกค้าสามารถเดินชมได้อย่างสะดวก ชายหนุ่มกวาดสายตาช้าๆ มองสินค้าที่จัดแสดง การจัดวางค่อนข้างสะดุดตา เพราะเหมือนกับการแสดงงานศิลปะมากกว่า นอกจากป้ายราคาแล้วยังมีป้ายกำกับว่างานชิ้นนั้นมาจากนักออกแบบคนไหน วัสดุที่ใช้มาจากอะไร มีทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

เขามองไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน บางครั้งก็หยุดดูนานเมื่อสะดุดตาของบางชิ้น

เป็นรุ่นพี่ของนายเล็กก็น่าจะเป็นดีไซน์เนอร์สินะ เขานึกถึงหญิงสาว เดาว่าเธอน่าจะเป็นนักออกแบบมากกว่าตำแหน่งอื่น เพราะน้องชายเขาเรียนด้านการออกแบบ

เขาอยากรู้ว่าเธอจะทำงานแนวไหน

แพง...คงเป็นชื่อเล่น เสียดายไม่ได้ถามชื่อจริงไว้ เขามองป้ายชื่อเจ้าของงานแต่ละชิ้น ส่วนใหญ่มักจะเป็นชื่อจริงหรือไม่ก็นามแฝง

น่านฟ้าเดินอยู่พักใหญ่ก็สะดุดตามุมหนึ่งซึ่งเป็นจัดเป็นเหมือนห้องนั่งเล่นเล็กๆ ผนังด้านหนึ่งสีขาวส่วนอีกด้านเป็นวอลล์เปเปอร์โทนสีแดง แต่ลวดลายและพื้นผิวนั้นถ้าเขาเดาไม่ผิดน่าจะเป็นผ้าไหม ลวดลายเกิดจากการทำผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาปะติดปะต่อกัน

บนผนังสีขาวมีภาพดอกทานตะวันที่อยู่ในกรอบกว้างสักครึ่งเมตรยาวหนึ่งเมตร สามภาพเรียงกัน ภาพที่เกิดจากเศษผ้าสีเหลืองหลากหลายเฉดหลากหลายลวดลายกลายเป็นดอกทานตะวันที่ลอยเด่นขึ้นมา ดอกไม้ที่รูปร่างเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกันเพราะเศษผ้าที่ใช้นั้นไม่มีลวดลายซ้ำกัน

จู่ๆ ดอกทานตะวันทั้งสามก็เรืองแสงขึ้น

งานชิ้นนี้เป็นได้ทั้งภาพประดับและโคมไฟค่ะ

เขาหันไปทางต้นเสียงก็พบว่ามีพนักงานสาวคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก ที่ผนังข้างๆ มีแผงไฟบ่งบอกให้รู้ว่าเธอเป็นคนกดสวิตซ์

เชิญชมตามสบายนะคะ พนักงานสาวเอ่ยเสียงหวานแล้วก้าวถอยไป แม้ใจจริงจะอยากคอยดูแลคุณลูกค้าสุดหล่อ แต่เป็นนโยบายของบริษัทที่ต้องการให้ลูกค้าสามารถเลือกชมได้อย่าเป็นส่วนตัว แต่ก็พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือตลอดเวลา

น่านฟ้าพยักหน้านิดๆ แล้วหันกลับมายังการจัดห้องนั่งเล่นที่ดูสะดุดตา ปกติเขาชอบแนวเรียบๆ สีก็จะเป็นขาว ดำ หรือน้ำตาล ชอบงานแนวโมเดิร์นมากกว่า แต่การจัดห้องนี้ก็น่าสนใจทีเดียว ทั้งชุดโซฟาสำหรับพักผ่อน ของประดับอื่นๆ ชิ้นน้อยใหญ่ แม้กระทั่งโคมไฟเพดานล้วนมาจากงานเศษผ้า

เขาหยุดสายตาที่ป้ายเล็กๆ อันเป็นชื่อผู้ออกแบบ

พะนอขวัญ...ชื่อแปลกดี น่านฟ้าเอ่ยกับตัวเอง เมื่อนึกถึงชื่อแปลกๆ ก็นึกไปถึงคงจะคนที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่ เขาก็คิดว่าแปลกดี ทำไมพ่อแม่ตั้งชื่อว่า แพง

ถึงแพงจะมีความหมายว่าราคาสูง แต่คนชื่อว่าแพงก็ฟังแปลกๆ อยู่เหมือนกัน

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

พะนอขวัญเปิดผลักประตูเข้าไปในห้องแผนกออกแบบก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านหลังห้อง เป็นชายหนุ่มร่างใหญ่ หนวดเคราเฟิ้ม ดูคล้ายๆ มหาโจรมากกว่าจะเป็นผู้คนธรรมดา เสียงห้าวๆ ดังขึ้นกลบเสียงจอกแจกของบรรดาพนักงานฝ่ายออกแบบทั้งหมด

ไอ้แพง เย็นนี้หนึ่งเมา

เสียงโห่ฮาดังขึ้นจากเพื่อนร่วมแผนกซึ่งมีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย สภาพแต่ละคนดูน่าจะหลุดออกมาจากสถานกักกันอะไรสักอย่าง

ชวนแต่เช้าเลยนะเฮียโต พะนอขวัญก้าวผ่านประตูพลางหัวเราะ ก่อนจะหยุดลง แล้วไหว้บรรดาพี่ๆ ในแผนก โดยเฉพาะเฮียโตหรือโตมร ซึ่งโตทั้งชื่อ ตำแหน่ง และอายุ เพราะเป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบและอายุมากที่สุด และที่สำคัญก็ ติสต์ที่สุด ติสต์จนทะเลาะไปแทบทุกฝ่าย เพราะไม่ค่อยมีคนธรรมดาเข้าใจแก

เธอเป็นน้องสุดท้องของแผนกจนเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ก็ได้นักออกแบบคนใหม่มาอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี

แล้วว่าไง...พรุ่งนี้วันหยุด โอเคใช่ไหม โตมรถามย้ำเอาคำตอบ

เย็นนี้คนสวยมีนัดแล้วพี่โต พะนอขวัญตอบ ขณะเดินเข้ามาที่โต๊ะ

อะไรๆ นี่ตกลงกันไปหมดแผนกเลยนะไอ้แพง พี่โตโวยวาย หลังๆ นี่เบี้ยวตลอด แอบมีกิ๊กใช่ไหมวะ นอกใจเฮียเหรอไอ้แพง โตมรชี้หน้ารุ่นน้องสาวซึ่งยักคิ้วกวนๆ ตอบกลับมา เขาสนิทกับพะนอขวัญมากทีเดียว ปกติเขาไม่ค่อยอยากจะสนิทสนมกับผู้หญิงมากนัก เพราะรำคาญพวกตัวแม่ทั้งหลาย แต่พะนอขวัญไม่ค่อยมีนิสัยน่ารำคาญที่เขาไม่ชอบ

ใครจะทนอยู่ในใจพวกหน้ามหาโจรได้ มัทวีแทรกขึ้น พร้อมยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียน เพราะโตมรมักจะปล่อยให้หนวดเครารกรุงรังเต็มหน้า ไว้ผมยาว สวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เก่าๆ เป็นหลัก รูปร่างใหญ่ ดูผาดๆ นั้นน่ากลัวทีเดียว

เสียงหัวเราะดังประสานขึ้นมาทั้งแผนก มัทวีเป็นนักออกแบบสาวเจ้าของฉายา ติสต์ตัวแม่คู่กับโตมร วันนี้เธอมาพร้อมกับแฟชั่นผ้าโพกผมลายดอกสะดุดตาตั้งแต่ห้าสิบเมตรได้เลย

หน้าโจรดีกว่าหน้าใสใจโจรนะเว้ย โตมรโต้คู่ปรับ ก่อนจะหันไปทางพะนอขวัญซึ่งส่ายหน้าขำๆ

กิ๊กกั๊กที่ไหนล่ะพี่...น้องรหัสสี่ตัว เอ๊ย สี่คนนั่นต่างหาก แดนจะเลี้ยงขอบคุณที่ไปช่วยทำโปรเจควันก่อน

แดนดินโทรศัพท์มาบอกตั้งแต่เย็นวันนั้นแล้วว่าโปรเจคผ่านและได้คะแนนดีเสียด้วย บอกว่าเดี๋ยวจะนัดเลี้ยงอีกทีแต่ขอนอนสะสมพลังงานก่อน หลังจากที่ไม่ได้นอนมาหลายคืน แล้วเมื่อวานก็โทรศัพท์มาว่าจะขอนัดวันนี้ แล้วบอกด้วยว่าจะให้คมคิดมารับที่ออฟฟิศเอง

สี่หนุ่มน้อยน่าเคี้ยวน่ะเหรอ ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหมแพง มัทวีเอ่ยกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับ รุ่นน้องของพะนอขวัญแต่ละคนนั้นเป็นขวัญใจของสาวๆ ในแผนกทุกคน

แหม...เจ๊แป๋วปล่อยลูกนกลูกกาไปเถอะ อย่าให้หลงทางเสียเวลา หลงรุ่นป้าเสียอนาคตเลย พะนอขวัญหัวเราะคิกคัก

ปากคอเราะร้ายจริงๆ นะเรา เจ๊ขอแช่งให้มีคนสอยลงจากคาน ให้มีผู้ชายหล่อ ผู้ชายรวย มามะรุมมะตุ้มรุมแย่ง

แหม...เจ๊แช่งซะน่ากลัวเชียว พะนอขวัญหัวเราะแทบน้ำตาเล็ด แต่อย่าเพิ่งให้ปากเจ๊แป๋วศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาล่ะ เธอยังอยากอยู่บนที่สูงไปอีกสักพัก เพราะตอนนี้ก็สบายดีแล้ว

ตกลงไปกินของฟรีดีกว่าว่างั้นเหอะ โตมรสรุปสั้นๆ แล้วไม่ตื้อต่อ เออๆ วันหลังก็ไปกับเฮียด้วยล่ะ เดี๋ยวนี้ชิ่งบ่อยนะเราน่ะ

ค่า...คุณเฮีย พะนอขวัญรับปาก พักหลังมานี้เธอไม่ค่อยได้ไปสังสรรค์กับพี่ๆ บ่อยนัก

หลังจากทักทายกันพอกระชุ่มกระชวย แผนกก็เงียบลง ทุกคนเข้าสู่โลกของตนเอง บางคนก็ออกไปที่สตูดิโอ พะนอขวัญหยิบเศษผ้ามาพิจารณาว่าคนจะทำอะไรกับผ้าล็อตใหม่ซึ่งตอนนี้กำลังถูกคัดแยก

กำลังทำงานเพลินๆ ไปพักใหญ่ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น

คุณแพงคะ เชิญที่ห้องผู้จัดการด้วยค่ะ

เดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ หญิงสาวถามกลับเมื่อได้รับคำสั่งจากเลขานุการผู้จัดการ

ค่ะ

เดี๋ยวแพงไปค่ะ พะนอขวัญวางสาย แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อไปพบผู้จัดการตามคำสั่ง เมื่อมาถึงหน้าห้องก็พบกับแวววรรณ เลขานุการของผู้จัดการยิ้มแย้มรีบบอกให้เธอเข้าไปพบเจ้านายได้ทันที

พะนอขวัญเปิดประตูห้องก็พบกับสิทธาซึ่งเป็นผู้จัดการบริษัทและนักออกแบบชื่อดังซึ่งเป็นผู้สร้างแรงบันดาลใจให้กับเธอ และยังมีคุณรินทร์รองผู้จัดการซึ่งดูแลด้านการตลาด ทั้งสองคนคือที่มาของ สิริ อาร์ตแอนด์ดีไซน์

สวัสดีค่ะ พะนอขวัญไหว้ทั้งสอง

มาๆ นั่งเลยแพง สิทธากวักมือเรียกให้มานั่งที่หน้าโต๊ะทำงาน

งั้นนายคุยกับแพงไปนะ พี่จะออกไปพบลูกค้าก่อน รินทร์พยักหน้าให้หุ้นส่วน แล้วพยักหน้าให้นักออกแบบสาวก่อนจะเดินออกจากห้อง

ตอนนี้งานอะไรค้างอยู่ไหมแพง สิทธาเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวนั่งเรียบร้อยแล้ว

แพงกำลังดูผ้าล็อตใหม่กับพี่โตอยู่ค่ะ กำลังตกลงกันว่าจะทำอะไรบ้าง เดี๋ยวจะทำแผนมาให้พี่ดูค่ะ เธอตอบ ทั้งสิทธาและรินทร์ต่างก็วางตัวง่ายๆ กับพนักงานทุกคน

อ๋อ...ดีๆ แต่ตอนนี้พี่ได้งานใหม่เข้ามา มีลูกค้าชอบงานของแพงก็เลยอยากให้แพงทำงานให้เขา สิทธาเข้าเรื่องที่เรียกเธอมาทันที

งานแบบไหนคะ พะนอขวัญรู้สึกดีใจทุกครั้งที่มีคนชอบผลงานของเธอ และสนใจเรื่องงานใหม่ๆ เสมอ

ลูกค้ามีโปรเจคจะทำโรงแรมแนวอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม แล้วก็ถูกใจงานของแพง เลยอยากจะคุยคอนเซปกับแพง แพงสนใจไหม สิทธาอธิบาย แม้ว่าใจจริงเขาจะไม่อยากปฏิเสธงานนี้ โดยเฉพาะรินทร์นั้นบอกให้เขาทำอย่างไรก็ได้ให้พะนอขวัญไม่ปฏิเสธงานนี้ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าการบังคับศิลปินนั้นไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

เขาเองก็ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ กว่าที่เขากับรินทร์จะผสมผสานธุรกิจกับงานศิลปะให้เข้ากันได้ก็ใช้เวลามาไม่น้อย เพราะบางเรื่องเขากับรินทร์ซึ่งเป็นนักการตลาดนั้นมองกันคนละขั้วเลยทีเดียว

ดูเหมือนพี่ลุ้นๆ อยู่นะคะ มีอะไรเป็นพิเศษไหมคะ พะนอขวัญเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

อืม...ก็นะ จะว่าพิเศษก็คงเป็นที่ตัวลูกค้าล่ะมั้ง สิทธาสบตาโตๆ ของลูกน้องสาวแล้วยิ้ม พะนอขวัญไม่ใช่คนสวยจัด ไม่ได้น่ารักแบบเด็กๆ ไม่ขาวไม่หมวย แต่ดูหวานนิดๆ มองได้เพลินๆ ดี

คะ... พะนอขวัญเลิกคิ้ว

แพงรู้จักอังสนากรุ๊ปไหม กลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์

เหมือนจะคุ้นๆ อยู่นะคะ พะนอขวัญพยักหน้า ชื่อบริษัทที่ว่านั่นคุ้นๆ แต่นึกไม่ค่อยออก คงเพราะว่าเธอไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจเท่าไร

ปกติอังสนาจะทำพวกบ้าน คอนโค แต่โปรเจคนี้เป็นโรงแรมสไตล์บูติก เข้าใจว่ามีไม่กี่ห้อง แต่เน้นเรื่องกรีนดีไซน์ เป็นคอนเซปต์น่าสนใจทีเดียว แล้วแพงว่าไง สนใจไหม

แพงสนใจค่ะ พะนอขวัญตอบรับอย่างไม่ลังเล เพราะเธอก็อยากทำงานใหม่ๆ ที่ท้าทายเช่นกัน

ถ้าอย่างนั้นพี่จะให้คุณแวววรรณนัดกับทางคุณเขตชล แล้วบอกแพงอีกทีว่าจะคุยกันวันไหน

คุณเขตชล...

ใช่...เขาเป็นเจ้าของโปรเจคที่ว่า รู้สึกว่าจะเป็นลูกชายของตระกูลนี้ด้วยนะสิทธาตอบ หยิบนามบัตรที่ได้จากรินทร์ส่งให้พะนอขวัญ

เขาเข้าใจว่าทำไมรินทร์ถึงต้องการให้ได้งานนี้ เพราะถ้าหากงานที่ออกมาทางอังสนากรุ๊ปพอใจ ก็หมายถึงลูกค้ารายใหญ่ของบริษัททีเดียว เพราะน่าจะมีโปรเจคต่อเนื่องได้อีกมากทีเดียว

 

 

 

พะนอขวัญกอดอกมองใบหน้ายิ้มแป้นของคมคิด นัยน์ตาพราวออดอ้อนเต็มที่ แต่ไม่ได้ทำให้เธอเคลิ้มไปด้วยหรอก ริมฝีปากบางแสยะยิ้ม

ไหนแดนอกว่าให้คิดมารับเจ๊ไง

ก็มารับแล้วนี่ไงครับเจ๊คนสวย คมคิดทำเสียงออดๆ ยิ้มตาพราวประจบรุ่นพี่สาว

พะนอขวัญทำเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ

พอได้เวลาเลิกงาน คมคิดโทรศัพท์มาบอกว่าเขามาถึงแล้ว เธอลงมาที่ข้างล่างก็พบว่ารุ่นน้องกำลังเจ๊าะแจ๊ะประชาสัมพันธ์สาวตามสไตล์หนุ่มขี้หลี เธอเลยรีบจับแยก เพราะเกรงคมคิดจะมาสร้างวีรกรรมแถวนี้ น้องๆ ของเธอนั้น ตัวร้าย กันทั้งนั้น

แล้วก็ปรากฏว่าคมคิดมารับเธอด้วยตัวเปล่า และพูดง่ายๆ ว่า

ขอกุญแจพี่ตองด้วยครับ คมคิดเกาะแขนรุ่นพี่สาวอย่างออดอ้อน เขารีบอาสาพี่รหัสว่าจะมารับเจ๊แพงเอง โดยที่พี่รหัสคงนึกว่าเขาจะขับรถมารับตามปกติ ไม่ได้เฉลียวใจอะไร

การขับรถเก๋งเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับเขามาก ต้อง พี่ตองสิ รถในฝันของเขาเลยทีเดียว แต่เขาก็ไม่สามารถซื้อรถจักรยานยนต์ประเภทใดๆ ได้ สาเหตุไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เพราะทางบ้านของเขาคัดค้านหัวชนฝาเลยทีเดียว

พะนอขวัญกลอกตา รู้ว่ารุ่นน้องชอบแต่...มันก็ไม่ใช่เรื่องจะยอมง่ายๆ หรอกนะ

มีใบขับขี่หรือเราน่ะ

คมคิดไม่ตอบแต่หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วหยิบใบขับขี่รถจักรยานยนต์ออกมา เขาเตรียมตัวไว้เพราะรู้ว่าพะนอขวัญใช้ข้ออ้างนี้บ่อยๆ เขาจึงไปสอบใบขับขี่มาเรียบร้อยแล้ว

เตรียมพร้อมนะยะ หญิงสาวค่อน

คมคิดยิ้มกว้าง

เสียใจ...เจ๊มีหมวกกันน็อกใบเดียว กฎหมายเขาให้ใส่หมวกกันน็อกทั้งคนขี่คนซ้อนจ้ะน้องรัก

ยิ้มกว้างของเด็กหนุ่มหุบฉับ

เจ๊แพงครับ...เมตตาน้องคนนี้นะครับ น้า...น้า... เขาลากเสียงออดอ้อนยิ่งขึ้น สีหน้าที่เหนือกว่าของรุ่นพี่สาวไม่ได้ทำให้โกรธหรอก เพราะรู้ว่าอย่างไรเจ๊แพงก็แพ้ทางพวกเขาอยู่ดี

พะนอขวัญโคลงศีรษะ ยกนิ้วชี้ขึ้นจิ้มหน้าผากรุ่นน้องที่ก้มมาไถไหล่เธอเหมือนกับลูกสุนัข แต่คงเป็นพันธุ์เกรทเดนเพราะสูงใหญ่ปานนี้ เธอก็ใจแข็งกับคมคิดหรือน้องคนอื่นได้ไม่นานหรอก

หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปหาโตมรซึ่งใช้รถจักรยานยนต์เหมือนกัน ผู้ชายตัวโตหน้าเถื่อนอย่างเฮียโตขับฟีโน่สีชมพูหวานจ๋อย ดูแล้วน่ากลัวมากกว่าน่ารัก เฮียโตมีหมวกกันน็อกสำรองอยู่อีกใบ

เฮีย...แพงขอยืมหมวกกันน็อกของเฮียอีกอันนะ เธอได้รับคำอนุญาตให้หยิบใบที่วางไว้ที่รถได้เลย พะนอขวัญพยักหน้าให้คมคิดเดินตามไปที่ลานจอดรถ

เย้...เจ๊แพงคนดี คนสวย ขอบคุณที่สุดในโลกเลย คมคิดแทบจะอุ้มรุ่นพี่สาวแล้ววิ่งไปที่รถ ถ้าไม่ถูกเตะขาเสียก่อน...แบบไม่มีเบาแรงเสียด้วย

พะนอขวัญส่ายหน้ากับอาการดีใจมากของรุ่นน้อง

แล้วตกลงนัดกันไว้ที่ไหนเนี่ย ทำเป็นความลับอยู่ได้ เธออดบ่นไม่ได้ แดนดินไม่ยอมบอกว่าจะนัดเลี้ยงที่ไหน บอกแค่ว่าจะให้แดนดินมารับเท่านั้น

 

 

ประตูรั้วเหล็กดัดค่อยๆ เลื่อนเปิดจากการควบคุมด้วยระบบไฟฟ้า เวสป้าสีเขียวตองอ่อนเคลื่อนผ่านประตูเข้าสู่ถนนเล็กๆ เรือนไม้สีไข่ไก่ท่ามกลางสวนดอกไม้ปรากฏอยู่ตรงหน้า

พะนอขวัญไม่นึกว่าจะได้กลับมาที่นี่อีก...อย่างน้อยก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

สายตายังจับจ้องที่เรือนไม้หลังงาม จนกระทั่งคมคิดเลี้ยวรถแยกไปยังด้านบ้านหลังเล็กซึ่งเป็นสถานที่ เกิดเหตุ เมื่อสามวันก่อน

เจ๊แพง... เสียงตะโกนดังลั่น ก่อนที่ร่างสูงๆ ของเด็กหนุ่มสามคนจะวิ่งกรูลงมาจากด้านในบ้าน มารุมล้อมเวสป้าโดยที่พะนอขวัญกับคมคิดยังไม่ทันจะได้ลงจากรถ

สวัสดีครับเจ๊ สามเสียงประสานกันพร้อมกับยกมือไหว้งามๆ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากพะนอขวัญได้มากทีเดียว

อืม... ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นนะ พะนอขวัญรับไหว้พร้อมกับทักรุ่นน้องทั้งสาม ซึ่งวันนี้หน้าตาแจ่มใส สภาพร่างกายก็ดูดีไม่ทรุดโทรมเหมือนที่เห็นครั้งล่าสุด โดยเฉพาะแดนดินที่ท่าทางร่าเริงเป็นพิเศษเพราะโปรเจคนั้นได้คะแนนดีมาก

พะนอขวัญลงจากรถ ถอดหมวกกันน็อกกับเสื้อคลุมออก เช่นเดียวกับคมคิดที่ยักคิ้วให้ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องซึ่งมองด้วยความอิจฉาเต็มที่เพราะเขาเห็นเขาขี่พี่ตองซ้อนรุ่นพี่สาวมา คงไม่มีใครคิดว่าเขาจะได้ขี่พี่ตองมา

เจ๊แพง... สามเสียงประสานกัน พร้อมกับสายตาจ้องรุ่นพี่สาวอย่างเว้าวอน

ในบ้านนี่ก็พอนะ พะนอขวัญโคลงศีรษะ ก่อนเอ่ยอนุญาตเพราะตาละห้อยของแต่ละคน บริเวณบ้านของแดนดินกว้างพอที่จะทำให้น้องๆ ได้ขี่รถให้หายอยากไปได้บ้างโดยไม่อันตรายเหมือนกับบนท้องถนน

เย้... เจ๊แพงใจดีที่สุด สามเสียงประสานกัน แล้วจึงเกิดศึกแย่งชิงกัน จนในที่สุดแมทธิวใช้สิทธิ์น้องเล็กสุดขึ้นคร่อมเวสป้า โดยมีภาษิตเป็นคนซ้อน แล้วรีบออกรถไปทันที

แต่ละคน... พะนอขวัญส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะหันมาทางแดนดินซึ่งมองรุ่นน้องทั้งสองอย่างระอาแกมอิจฉาที่ได้ขี่พี่ตองก่อน

แล้วนี่ตกลงมาเลี้ยงที่นี่

ใช่แล้วเจ๊ สถานที่อำนวยที่สุด แดนดินหันมาตอบ แล้วขยิบตาให้รู้ว่าไม่ได้มีเพียงแค่อาหารหวานคาวเท่านั้น แต่เครื่องดื่มๆ ต่างๆ ไม่อั้น เพราะใครเมาก็จับลากเข้าห้องได้เลย เรียกว่าปฏิบัติตามนโยบายเมาไม่ขับอย่างเคร่งครัด

พะนอขวัญหัวเราะหึๆ แล้วก้าวตามสองหนุ่มเข้าบ้าน หากเมื่อจะก้าวขึ้นบันไดด้านหน้าก็ชะงัก เมื่ออะไรบางอย่างแวบเข้ามาในความคิด

แดนดินเห็นปฏิกิริยาของรุ่นพี่สาวก็เอ่ยเย้าๆ

พี่ใหญ่ยังไม่กลับหรอก...พี่นาง

คำพูดของแดนดินทำให้พะนอขวัญแทบสะดุดบันได เธอหันขวับไปยังรุ่นน้องที่ยิ้มกริ่ม ยกมือชี้หน้าทะเล้นนั่น ส่วนคมคิดมองสองรุ่นพี่อย่างงงๆ โดยเฉพาะคำที่แดนดินใช้เรียกรุ่นพี่สาว

พี่นางแล้วนางไหนละเนี่ย

ใครสั่งใครสอน พะนอขวัญอยากจิ้มหน้าผากหลานรหัสสักที แต่เจ้าตัวสูงชนิดที่ถ้าไม่ก้มลงมา เธอต้องเขย่งสุดปลายเท้านั่นแหละ

แดนดินยิ้มกว้าง ขำปฏิกิริยาของรุ่นพี่สาว

โอ๋ๆ ผมพูดผิดไป ต้องเรียกว่าว่าที่พี่นาง น่าจะถูกกว่าเนอะ

เหอะๆ เดี๋ยวเจ๊ก็เป็นจริงๆ ซะหรอก พะนอขวัญเปลี่ยนเป็นกำหมัดชกไปที่ท้องรุ่นน้องเบาๆ

แดนดินถอยฉาก แม้จะรู้ว่าพะนอขวัญไม่ได้เอาจริง แล้วยักคิ้วล้อๆ

อย่าคืนคำนะเจ๊

เฮอะ... เลิกพูดเลย อารมณ์เสีย หญิงสาวก้าวขึ้นตัวบ้าน เลิกใส่ใจรุ่นน้องที่หัวเราะอยู่เบื้องหลัง หากได้ยินเสียงคมคิดเอ่ยถามเกี่ยวกับคำว่า พี่นางแว่วๆ

 

ตกลงทำไมเฮียเรียกเจ๊ว่า พี่นางล่ะ คมคิดถามพี่รหัสที่เอาแต่หัวเราะ ส่วนย่ารหัสของเขานั้นเดินจ้ำๆ ขึ้นบ้านไปแล้ว

ไม่ค่อยได้เห็นท่าทางแบบนี้จากพะนอขวัญเลย

ก็... พี่นางแปลว่าพี่สะใภ้ไง แดนดินตบไหล่น้องรหัสก่อนจะก้าวเท้าตามรุ่นพี่สาวเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้คมคิดนิ่งอึ้ง ก่อนจะหัวเราะแล้วผิวปากเดินตามทั้งสองเข้าไปในบ้าน

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
พะนอขวัญ ตอนที่ 6 : บทที่ ๕ พี่นาง..?! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2107 , โพส : 4 , Rating : 61 / 13 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#4 : ความคิดเห็นที่ 309
พี่นาง กิ้วๆๆๆๆๆๆๆ.
Name : เรฟามีร์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เรฟามีร์ [ IP : 101.51.166.141 ]
Email / Msn: laphatrada_14031990(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2556 / 17:47

#3 : ความคิดเห็นที่ 297
ว้าว จะมีอะไรนะ
PS.  
Name : puphaa< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ puphaa [ IP : 171.7.132.175 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2556 / 21:19


#2 : ความคิดเห็นที่ 115
^////////^ เขิลเลยยยย

ขอบคุณค่ะ
Name : LaMeAd [ IP : 101.109.233.105 ]
Email / Msn: JIB-JOYCE(แอท)hotmail,com
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:12

#1 : ความคิดเห็นที่ 9
พี่นาง ฮิ้ววว
Name : ป้าหัวฟู [ IP : 125.26.80.76 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 20:39

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android