สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1

ตอนที่ 7 : เรื่องที่ ๓ ปีใหม่ของนายสมส่วน (ChauMonTe / โชมองต์เต้)


     อัพเดท 24 ธ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: กิจกรรม, ประกวด, นิยาย, คริสต์มาส, ขึ้นปีใหม่
ผู้แต่ง : นัก(อยาก)เขียนมือใหม่ใจเกินร้อย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัก(อยาก)เขียนมือใหม่ใจเกินร้อย
My.iD: http://my.dek-d.com/lightwriter
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 11 Overall : 1,702
96 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 6 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1 ตอนที่ 7 : เรื่องที่ ๓ ปีใหม่ของนายสมส่วน (ChauMonTe / โชมองต์เต้) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 27 , โพส : 5 , Rating : 3 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


กิจกรรมประกวดนิยาย Light writer ครั้งที่ ๑

เรื่องที่        ปีใหม่ของนายสมส่วน (ChauMonTe / โชมองต์เต้)

 

 

นายสมส่วนนั่งลงกอดเข่าอยู่บนขอนไม้ที่ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน สายตาของแกมองเหม่อไปยังถนนดินแดงเบื้องหน้า ลมหนาวพัดมาเป็นระลอกทำเอาชายสูงวัยห่อไหล่สะท้านเพราะความหนาวเย็น อากาศในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกปวดแปลบเข้าไปจนถึงกระดูกแต่ก็ฝืนยื่นมือออกไปหยิบกิ่งไม้แห้งโยนเข้ากองไฟที่กำลังจะมอด พลางขยับเสื้อกันหนาวเก่ามอมให้กระชับกายยิ่งขึ้น

 

แต่จู่ ๆ น้ำตาแกก็เอ่อขึ้นคลอหน่อยและไหลลงอาบสองแก้มที่เหี่ยวย่น ไอ้เป็ดสุนัขแก่ที่นอนอยู่บนบ้าน นาน ๆ จะผงกหัวขึ้นมองนาย เริ่มส่งเสียงครางหงิง ๆ ขณะลุกมานอนหมอบใกล้ ๆ ชายชราเบนสายตามามองมัน แล้วมองเลยเข้าไปยังบ้านไม้หลังเล็กมุงสังกะสีที่สภาพทรุดโทรม ถ้วยชามยังไม่ได้ล้าง หม้อต้มก้นดำมีเศษน้ำต้มซี่โครงไก่จับเป็นคราบวุ่น แก้วจานวางระเกะระกะ นายสมส่วนมองดูภาพเหล่านั้นแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือตบหัวไอ้เป็ดสองครั้ง เขาข่มกลั้นก้อนสะอื้นไว้ในอก ยกลากไอ้เป็ดตัวหนักขึ้นมาไว้บนตักแล้วซบหน้าบนคอของมันสะอื้นไห้ ไอ้เป็ดทำเสียงในลำคอคล้ายว่ามันกำลังปลอบใจเจ้านายด้วยเสียงแหบแห้งราวกับเป็ดของมัน

 

 

 

ครั้งหนึ่งเมื่อปีก่อน นายสมส่วนมีโอกาสเข้าไปในตัวอำเภอกับครูใหญ่ ขณะที่เดินผ่านร้านขายข้าวมันไก่ นายสมส่วนเกิดชะงักหยุดเดินเอาดื้อ ๆ เมื่อเห็นภาพในจอทีวีเครื่องใหญ่ที่ห้อยอยู่กลางร้าน เสียงนักแสดงในทีวีกำลังหัวเราะและกรีดร้องแสดงความดีใจแก่กันที่สำเร็จการศึกษา หมวกสีดำถูกโยนขึ้นบนท้องฟ้าพร้อมช่อดอกไม้หลากสี เสียงหัวเราะร่าเริงของหนุ่มสาวที่สำเร็จการศึกษาทำให้ชายสูงวัยยืนจ้องตาไม่กะพริบ แถมยังยืนยิ้มฝันหวานอยู่ที่หน้าร้านเป็นนานสองนานจนเจ้าของร้านชักสีหน้าไม่พอใจ ส่งเสียงถามไถ่แกมไล่เสียงดัง

 

ลื้อจะเอาอะไร ถ้าไม่สั่งข้าวกินก็ไปให้พ้น อย่ามายืนเกะกะหน้าร้าน

 

มะ...ไม่...ไม่เอาจ้า

 

นายสมส่วนตอบเสียงเบา แล้วรีบก้มหน้าเดินงุด ๆ เขาเร่งฝีเท้าตามครูใหญ่ที่หยุดดูลอตเตอรี่ที่แผงข้างหน้าจนทัน ชายสูงวัยอิ่มเอมใจกับภาพในทีวีนั้นแม้เด็กสาวเหล่านั้นจะไม่ใช่ภาพบุตรสาวของตน แต่มันก็เหมือนใช่เพราะอีกไม่กี่เดือน ดวงใจก็คงได้สวมชุดแบบเดียวกัน...มันจะได้ใส่ชุดรับปริญญา...นายสมส่วนพึมพร่ำเอียงคอยิ้ม ๆ

 

อะไรนายส่วน หิวข้าวรึ? เสียงมีแววปราณีดังมาจากบุรุษเบื้องหน้า

 

ครู ๆ ลูกผมจะได้ใส่ชุดรับปริญญาไหม? นายสมส่วนหาได้ตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามในสิ่งที่ตนกำลังคิดพร้อมรอยยิ้มอย่างคาดหวัง

 

เขาเรียกชุดครุย...จบปริญญาก็ต้องได้ใส่กันทั้งนั้นบุรุษศีรษะค่อนข้างล้าน ใส่เสื้อโปโลสีชมพูอ่อนเข้าในกางเกงตอบด้วยไมตรี

 

ลูกผมนะ...ดวงใจน่ะ...ลูกผมจบปริญญามันก็ต้องได้ใส่แน่ ๆนายสมส่วนรีบอธิบายด้วยสีหน้าภูมิใจ

 

ใช่ ๆ...อ้อ...นายส่วน รอฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะเข้าไปซื้อน้ำในร้านก่อน...วางของก่อนก็ได้ท่าทางหนักเอาการอยู่ แล้วฉันจะซื้อน้ำมาให้ ครูใหญ่เอ่ย

 

นายสมส่วนพยักหน้าแรง ๆ แต่ไม่ยอมวางถุงกระดาษ เขายกมันขึ้นมาอุ้มไว้เพราะไม่อยากให้ของที่ครูใหญ่ซื้อเปื้อนผงฝุ่นแม้แต่นิดเดียว คนขายลอตเตอรี่สามหรือสี่รายที่หน้าร้านต่างพากันมองดูนายสมส่วนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากนั้นก็เปิดหัวข้อนินทากันว่า นี่มันคนดีที่ไหน มันดูเป็นคนบ้าแท้ ๆ บ้าแบบนี้หรือจะมีลูกเรียนจบชั้นปริญญา ลูกมันคงหลอกเอาซะมากกว่า

 

นายสมส่วนได้ยินดังนั้นก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงชี้หน้าด่ากราด

 

ไอ้พวกคนเลว...เลวทั้งหมดเลย ไอ้คนใจบาป

 

คนขายล็อตเตอรี่รุ่นหนุ่มคนหนึ่งก็ชักโมโหสวนกลับไม่เกรงใจชี้หน้าว่าตอบ ก็หรือไม่จริงอย่างแกเหรอลูกจะเรียนจบ ถ้าเป็นผู้หญิงป่านนี้มันก็ไปอยู่ตามผับตามบาร์แล้ว แล้วถ้าเป็นผู้ชายก็คงไม่พ้นนั่งดมกาวอยู่ใต้สะพานในกรุงเทพล่ะว้า

 

นายสมส่วนเนื้อตัวสั่นตรงเข้าจะทำร้ายชายหนุ่มที่ขายล็อตเตอรี่ แต่ครูใหญ่ออกมาเห็นเข้าพอดี จึงตรงเข้าห้ามทัพ เขาต้องขอโทษชาวบ้านร้านตลาดแทนนายสมส่วนพักใหญ่ แต่ครูใหญ่ก็ไม่แสดงท่าทีว่าจะโกรธเคืองชายสูงวัยที่ทำเรื่องให้ต้องขายหน้า เนื่องด้วยเข้าใจแกดีว่านายสมส่วนนั้นสติไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่

 

นายสมส่วนน้ำหูน้ำตาไหลตลอดทางจนกระทั่งถึงรถแม้แต่ตอนดื่มน้ำที่ครูใหญ่หยิบยื่นให้แกก็ไม่วายน้ำตาไหลจนต้องยกแขนเสื้อที่เริ่มเปียกชุ่มขึ้นมาซับ ปากก็พร่ำด่าคนพวกนั้น กระทั่งรถของครูใหญ่เคลื่อนตัวออกจากตัวอำเภอมาได้สักระยะชายสูงวัยจึงเอ่ยขึ้น

 

ดวงใจมันไม่เป็นแบบนั้นหรอกครู มัน...มันเป็นเด็กดี นายสมส่วนแสร้งหันไปมองมองภาพสองข้างทางกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ขณะรถกระบะคันเก่าโขยกเขยกไปตามทางลุกลัง ภาพเก่า ๆ หลั่งไหลคืนสู่ชายชราดวงตาแดงกล่ำ

 

 

 

พ่อจ้า พ่อดูด้วง เด็กหญิงตัวเล็กหยิบตัวด้วงกวางเขางามขึ้นชูแก่บุรุษเบื้องหน้าที่กำลังก่อไฟหุงข้าว

 

โอ๊ะ!... เด็กหญิงร้องขึ้นด้วยความตกใจ แล้วเริ่มร้องไห้เสียงดัง ผู้เป็นบิดารีบทิ้งท่อฟื้นวิ่งรี่ลงมาหาแม้จะสะดุดตะปูที่โผล่พื้นจนเท้ามีเลือดซึม แต่เขาก็หาใส่ใจกับความเจ็บปวดนั้น สิ่งที่เจ็บปวดสำหรับเขาคือเสียงร้องไห้ของบุตรสาวเพียงคนเดียว

 

ด้วงกวางเจ้ากรรมหนีบนิ้วหนูน้อยอย่างแรงจนห้อเลือด ผู้เป็นพ่อรีบง้างมันออกแล้วปาหายเข้าไปในดงหญ้า เขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วปลุกปลอบ เด็กน้อยกอดรอบคอพ่อแน่น แม้จะยังร้องไห้สะอื้น

 

ไม่เป็นไร ๆ อย่าร้อง ข้าอยู่นี่แล้ว ไหน ๆ เอามือมาข้าจะเป่าให้ เขาคว้ามือน้อยมาเป่าสองสามครั้ง

 

เพี้ยง! หาย เพี้ยง! หาย เขาว่า

 

เขายกเด็กหญิงดวงใจให้นั่งคล่อมบนหลังสุนัขสีน้ำตาลขนเป็นมัน คอยพยุงตัวเธอเอาไว้ เด็กหญิงลืมความเจ็บง่ายดายหัวเราะคิกคักสนุกสนาน เขาเองก็หาใส่ใจกับแผลที่เท้า ยังคงยิ้มและหัวเราะไปกับบุตรสาวตัวเล็ก

 

 

 

เมื่อครั้งเป็นหนุ่มใหญ่นายสมส่วนได้แต่งงานกับเด็กสาวคนหนึ่งในหมู่บ้าน พ่อแม่ทางฝ่ายหญิงเห็นว่านายสมส่วนในเวลานั้นพอมีที่ทางอยู่บ้างและเป็นคนขยัน แม้จะไม่ค่อยเต็มเต็งเท่าไหร่นักในความรู้สึกของชาวบ้าน แต่เขาก็ดูรักและเทิดทูนสายใจ เด็กสาวเองก็เต็มใจทั้งสองอยู่กันได้ไม่กี่ปีเมียสาวก็ตั้งท้องและจากไปเนื่องจากการคลอดลูกที่ขาดผู้รู้มาช่วยดูแล ทำกันไปตามมีตามเกิดแม่เด็กเกิดเสียเลือดมากจนจากไปในที่สุด นายสมส่วนจึงเฝ้าเรียกดูบุตรสาวตามลำพัง

 

แม้นายสมส่วนจะเป็นเพียงภารโรงจน ๆ รับจ้างถาหญ้าบ้าง กวาดขี้หมูบ้าง แต่ก็สามารถเก็บเงินส่งลูกเรียนจนจบมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ถึงต้องขายที่ข้างบ้านได้เงินไม่กี่หมื่นบาท ต้องอาบเหงื่อต่างน้ำ เก็บออมเงินเพื่ออนาคตลูกสาวคนเดียวจนบางครั้งต้องอดข้าว หรือขายของเก่าในบ้าน กระทั่งต้องบากหน้าเที่ยวหยิบยืมเพื่อนบ้านนายสมส่วนก็ยอม ครูบาอาจารย์บางท่านนึกสงสารก็อุตส่าห์เจียดเงินมาสมทบจุนเจือเพื่อความสำเร็จของดวงใจลูกสาวเขา

 

นายส่วน ปวดแข้งปวดขาทำไมไม่ไปหาหมอ จะรอให้เป็นมากรึ ครูหญิงที่โรงเรียนเคยเรียกมาถามเมื่อเห็นแกเดินโขยกเขยกกวาดใบไม้ที่สนาม

 

เก็บเงินไว้ให้ลูกเรียนครับ คุณครู นายสมส่วนยิ้มเห็นฟันหลอ

 

 

 

เวลานี้นายสมส่วนยืนลูบคลำเสื้อไหมสีเปลือกมังคุดที่ครูใหญ่ยกให้ เขาหวังจะใส่ไปในงานไม่ให้ลูกสาวอายใคร กางเกงสีดำนั้นอีก สมส่วนก้มมองส้นเท้าแต่งดำของตัวเองอย่างขัดใจก่อนใช้ใบมีดโกนตัดเนื้อด้านหนา ๆ ที่ส้นเท้าออกจนใบมีดแลบเลือดออกหลายครั้ง เขาหวังให้มันดูนุ่มเนียนขึ้น ถึงจะเจ็บอยู่บ้างแต่เขาก็กัดฟัน ก่อนวันที่ลูกสาวเดินทางกลับบ้าน สมส่วนก็วานเพื่อนบ้านย้อมผมให้ ขณะทำเขาก็หลับตานึกถึงภาพถ่ายคู่ลูกสาว ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความสุขชื่นมื่น ดอกไม้หลายช่อบานสะพรั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา แขนของดวงใจโอบกอดเขาไว้ ตั้งแต่เกิดมานายสมส่วนเพิ่งจะได้เข้าไปเหยียบเมืองชาวฟ้าชาวสวรรค์ก็ครั้งนี้เอง

 

แต่ไม่กี่วันหลังจากนั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจก็ไหลเข้ามาสู่หัวใจคนเป็นพ่อ กิริยาอาการและคำพูดของลูกสาวนั้นเปลี่ยนไป มันสร้างความผิดหวังให้กับนายสมส่วนอยู่ในใจลึก ๆ

 

พ่อไม่ต้องไปหรอก ขืนไปฉันได้อับอายเขาทั้งงานสายตาของดวงใจมองมายังบิดาด้วยความรู้สึกขยะแขยง...ดูพ่อสิ ฟันเก ๆ สีเหลืองเป็นคลราบสกปรก ต้นคอดำ ๆ นั้นคงเพราะย้อมผมด้วยตัวเองกระมัง นิ้วมือนิ้วเท้าก็หยาบกร้าน... ดวงใจสะบัดหน้าหนี คิดในใจว่าจะไม่ทนอยู่แบบนี้อีกต่อไป บ้านก็เก่าทรุดโทรม หมาแก่ ๆ มีขนเพียงหย่อม ๆ ที่กระดิกหางให้เธออย่างบ้าคลั่งนั้นก็แสนน่ารังเกียจ ดวงใจเดินปัง ๆ เข้าห้องดึงกระเป๋าใบใหญ่มาเก็บเสื้อผ้า

 

ครูใหญ่ที่หวังจะแวะมาทักทายถามไถ่และแสดงความยินดีกับเด็กสาว เผอิญได้เห็นอาการของดวงใจอย่างนั้นก็นึกอยากเข้าไปอบรมสั่งสอนให้รู้คุณบิดา แต่มันจะเป็นประโยชน์อันใดเล่า น้ำกำลังเชี่ยวเอาเรือเข้าขวางเขาคงโดนเด็กถอนหงอกเอาง่าย ๆ ครูใหญ่ซึ่งปกติเป็นคนใจเย็นจึงเดินหนีไม่อยากอยู่ฟังการสนทนาระหว่างพ่อลูก ปล่อยให้สมส่วนนั่งจ๋องมองดูดวงใจเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

 

ข้าอยากเห็นเอ็งใส่ชุดรับปริญญา เอ่อ...ไม่ใช่ๆ ชุดครุย ให้ข้าไปด้วยสิ

 

แล้วจะถ่ายรูปมาให้ ดวงใจตอบเสียงห้วน

 

ข้ามีเสื้อไหมนะ นี่ ๆ นายสมส่วนกุลีกุจรลุกเข้าไปหยิบเสื้อไหมมาให้บุตรสาวดู

 

ไปเอามาจากไหน ดวงใจถาม พลางมองเสื้อในมือบิดา

 

ครูใหญ่เขาให้ นายสมส่วนลูบคลำชุดเบามือ

 

เชอะ! ของเขาใส่แล้ว ยังจะดีใจอีกดวงใจทำเสียงหยัน

 

นายสมส่วนหน้าสลดลงเมื่อถูกบุตรสาวเอ่ยเสียงดุ ได้แต่เอ่ยเสียงเบาคล้ายขอร้อง

 

ข้าไปไม่ได้จริง ๆ เหรอ อยากเห็นเอ็งใส่ชุดสวย ๆ เอ็งสวยเหมือนนางสายใจตอนสาว ๆ เลย

 

หญิงสาวกัดริ้มฝีปากเมื่อเห็นแววตาของผู้เป็นพ่อมองมาอย่างคาดหวัง ก่อนตอบเสียงห้วนยืนกรานเสียงแข็ง

 

ไม่เอาไม่ให้ไปอายเพื่อน

 

เก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วดวงใจก็หุนหันลงจากบ้านไปขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซของเพื่อนจากในตัวอำเภอที่จอดรออยู่ นายสมส่วนไม่เท่ากล่าวลา ไอ้เป็นมองตามมอเตอร์ไซควันขาวที่แล่นจากไปอย่างรวดเร็วสลับกับนายที่ยืนกอดเสื้อไหมไว้แน่น

 

ไอ้เป็ด ข้าไม่ได้ไปเอ็งก็ไม่ได้ไป ดวงใจมันไม่ให้ข้าไป ถ้าข้าไปลูกข้าก็จะอับอายเพื่อน

 

ไอ้เป็ดร้องหงิง ๆ แล้วหย่อนก้นลงนั่งคล้ายหมดแรง

 

 

 

เสียงการจลาจลเบื้องล่างนั้นไม่ใช่สิ่งที่น่าฟังสักเท่าใด แต่สำหรับหญิงสาวในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงขาสั้นสีเหลืองกลับมองภาพรถยนต์ที่ติดยาวเหยียดจากห้องบนชั้น 6 ด้วยความสุขใจ ดวงใจ หรือที่ใคร ๆ รู้จักในชื่อ หทัยการ นั้นพึงพอใจกับชีวิตในเมืองเป็นอย่างยิ่ง ผู้คนมากมาย แสงสี และความสะดวกสบายคือสิ่งที่ ดวงใจต้องการมากกว่าอากาศบริสุทธิ์และท้องทุ่งสีเขียว...เชอะ!...เชยระเบิด... คิดถึงชนบทที่เติบโตมาครั้งใด ดวงใจเป็นต้องเบ้หน้าแสดงความรังเกียจอย่างออกหน้าออกตา ยิ่งนึกถึงบิดา เธอยังรู้สึกโมโหไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนั้นที่ทำให้เธอยิ้มได้แม้แต่เพียงเรื่องเดียว ดูเหมือนเขาจะชอบทำให้เธอกลายเป็นตัวตลก หรือขายหน้าอยู่เสมอ

 

นังดวง บอกพ่อเอ็งทีให้เป็นเศษข้าวไปให้หมูด้วย

 

ดวง พ่อเอ็งว่างเมื่อไหร่ บอกให้ไปลอกคูน้ำข้างบ้านข้าให้ที

 

ดวง บอกนายส่วนเอาเงินมาใช้หนี้ป้าบ้างนะ

 

ดวง พ่อเธอไม่เต็มใช่เปล่า แม่เราว่างั้น

 

ความคิดของเธอหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ดังขึ้น หญิงสาวยิ้มระรื่นกระโดดไปนอนบนเตียงก่อนหยิบโทรศัพท์มากดปุ่มรับสายพร้อมกรองเสียงหวาน ๆ ไปยังผู้ฟังปลายทาง

 

สวัสดีค่ะพี่ต้น

 

ทำอะไรอยู่จ๊ะมิ้น เสียงชายหนุ่มถามกลับมาด้วยเสียงนุ่มชวนฝัน

 

ให้บอกจริงเหรอ มิ้นเขินนะดวงใจที่เปลี่ยนชื่อเล่นเสียใหม่จาก ดวงเป็นมิ้นให้ทันสมัยและสวยสมหน้าตาของเธอพูดตอบ

 

บอกมาเถอะน่าชายหนุ่มทำเสียงอ้อน

 

ก็...กำลังคิดถึงพี่ต้นอยู่ไง หล่อนบรรจงตอบเสียงนุ่มนวล ใบหน้าหล่อเหลาของเขาปรากฏขึ้นใกล้ๆเหมือนกำลังนอนคุยกันอยู่บนเตียง

 

พี่ก็คิดถึงมิ้นอยากกอดแน่น ๆ เหมือนเมื่อก่อน

 

จริงเหรอ นึกว่าหลงรักสาวชลบุรีไปแล้วซะอีกเธอแสร้งตัดพ้อไปอย่างนั้น

 

มีที่ไหนกัน นี่หึงพี่เหรอเนี่ย ชายหนุ่มทำเสียงล้อ

 

บ้าสิ

 

พี่มีแต่มิ้นคนเดียวจริง ๆ นะ...โอ๊ย! คิดถึงจะบ้าอยู่แล้วเนี่ย เสียงร้องของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากหญิงสาวได้ในที่สุด

 

ร้องโวยวายเป็นหมูถูกเชือดไปได้พี่ต้นเธอว่าพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักพอใจ

 

แล้วนี่คุณพ่อกับคุณแม่จะมาที่งานด้วยรึเปล่า? ชายหนุ่มถามขึ้นน้ำเสียงติดจะกังวล

 

คำถามของเขาทำเอาดวงใจนิ่งไป ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ ไม่ให้ผิดสังเกตว่า คุณพ่อกับคุณแม่ท่านงานยุ่งค่ะ ต้องไปดูโครงการบ้านจัดสรรที่...เอ่อ...ที่ต่างจังหวัด

 

งั้นพี่ก็ไปค้างกับมิ้นได้น่ะสิ ชายหนุ่มเรียบ ๆ เคียง ๆ ถามด้วยความหวัง

 

ค้าง? ไม่รู้สิคะ หญิงสาวทำเสียงลังเล

 

โธ่ พี่ลางานแล้วด้วยว่าจะขอนอนกอดให้หายคิดถึง

 

หญิงสาวหัวเราะแล้วว่า แล้วมิ้นจะรอนะคะ

 

จ๊ะ แล้วคืนนี้อย่าลืมฝันถึงพี่บ้างนะ

 

มิ้นฝันถึงพี่ต้นทุกคืน แต่ไม่รู้ทางโน้นจะฝันถึงเราบ้างรึเปล่า หญิงสาวทำเสียงงอน

 

พี่เองก็ฝันถึงมิ้นทุกคืน คิดถึงแก้มหอม ๆ ผิวนุ่ม ๆชายหนุ่มหยอดคำหวาน

 

บ้า พี่ต้นพูดมาได้

 

แล้วเจอกันนะครับ รักนะจุ๊บ ๆ

 

เขาวางสายไปแล้ว ดวงใจหยิบหมอนข้างมากอดแล้วหอมฟอดใหญ่ พี่ต้นเป็นชายหนุ่มหล่อเหลา ช่างเอาใจ ฐานะทางบ้านเขาก็ดี หากได้อยู่ด้วยกันเธอคงมีชีวิตที่สุขสบายอย่างแน่นอน เป็นเวลาเกือบสองเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน เขาต้องไปทำงานที่ชลบุรี เธอคิดถึงเขามากทีเดียวเพราะเมื่อก่อนอยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืน

 

แม้ทั้งคู่จะไม่เคยไปบ้านของกันและกัน ไม่เคยรู้จักกับพ่อแม่ของแต่ละฝ่าย แต่มิ้นรู้ดีว่ามันไม่สำคัญ เธอไว้ใจเขาจึงมอบทุกอย่างในชีวิตให้แม้แต่สิ่งที่หญิงสาวทุกคนควรจะรักษาไว้จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน เธอก็หมอบให้เขาเพราะคำหวานที่เขามักมอบให้หล่อน ชายหนุ่มเปรียบเสมือนน้ำทิพย์หล่อเลี้ยงจิตใจของดวงใจ หากขาดเขาเธอไม่รู้เลยว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรถึงจะมีข่าวว่าเขาควงผู้หญิงอื่น แต่ดวงใจก็ไม่ได้ใส่ใจกลับแหวใส่เพื่อนจนหน้าหงายว่าเป็นเพราะคนเหล่านั้นอิจฉาเธอ

 

ดวงใจพบเขาครั้งแรกเมื่อครั้งเข้าศึกษาในชั้นปีแรก เป็นน้องใหม่ที่สวยโดดเด่นจนได้เป็นดาวสาขา ส่วนต้นเป็นรุ่นพี่ปีสาม หลายครั้งหลายคราที่ดวงใจได้ยินกิติศัพท์ความเจ้าชู้ของเขา แต่ดูเหมือนต้นจะเลิกกับทุกคนและจบลงที่เธอเพียงคนเดียว หลักจากสามเดือนที่รู้จักและคบหากัน ทั้งสองก็ย้ายไปอยู่หอดั่งเช่นคู่รักทั่วไปในวัยเรียน อยู่ด้วยกันอย่างอิสระไม่มีใครมาขีดเส้นให้ ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นสำหรับดวงใจ ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ก็แบ่งกันออก ถึงบางครั้งเธอต้องออกมากหน่อยจะเป็นไรไป เงินในมือเธอไม่เคยขาด ชีวิตช่างแสนสบาย

 

ความคิดของดวงใจไพล่นึกไปถึงบิดา เธอถอนหายใจอย่างหมดอารมณ์หวาน พ่อดูไม่แข็งแรงเท่าไหร่ แต่นั่นล่ะดีแล้ว ถ้าอาการหนักเรื่องทุกอย่างอาจจะได้จัดการง่ายขึ้นก็ได้ ไม่มีใครรู้ว่าเธอมีพ่อเป็นภารโรงจน ๆ คนรักตลอดจนเพื่อนฝูงเข้าใจมาโดยตลอดว่าพ่อแม่ของเธอเป็นเจ้าของโครงการบ้านจัดสรรในต่างจังหวัด ดวงใจมักเอ่ยเรื่องนี่ซ้ำไปซ้ำมาจนเริ่มคิดแล้วว่าเป็นเรื่องจริง เธออาจเป็นเด็กที่ภารโรงกระจอกนั่นขโมยมาเลี้ยงก็ได้ พ่อแม่ที่แท้จริงของเธอคงเป็นเศรษฐีร่ำรวยอยู่ที่ใดที่หนึ่ง คิดไปแบบนี้แล้วดวงใจก็นึกโมโหนายสมส่วนขึ้นมาถึงกลับปาหมอนที่กอดอยู่ลงบนพื้น

 

หึ...นี่ตานั่นคงไม่มาเองหรอกนะ ดวงใจเอ่ยเสียงกรุ่นโกรธแล้วคิดในใจว่า บุรุษชราที่ต่างจังหวัดคงไม่มาเองแน่เพราะเมื่อเธอพูดอะไรสั่งอะไรเขาก็เอาตามอยู่แล้ว คงไม่กล้าขัดคำสั่งเธออย่างแน่นอน

 

 

 

ผ่านไปปีหนึ่งแล้วดวงใจก็ยังไม่กลับมา นายสมส่วนร้องไห้สะอื้นกับไอ้เป็ดอยู่เป็นนานที่ใต้ต้นมะม่วงนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงแว่วของเครื่องยนต์ดังฝ่าสายหมอกมาบนทางดินลูกรัง รถเก๊งสีเขียวเหลืองกลางเก่ากลางใหม่แล่นมาจอดอยู่ไม่ไกล ฝุ่นผงยังฟุ้งกระจายตามมา ไอ้เป็ดสุนัขชราคู่ทุกข์คู่ยากถอยกรูดเหมือนรู้ถึงการมาเยือนของคนแปลกหน้า แม้มันจะกลัวแต่ยังไม่วายส่งเสียงเห่าอันแหบแห้งขู่ ร่างของหญิงคนหนึ่งก้าวลงมาพร้อมเสียงประตูที่ปิดดังปัง!

 

นายสมส่วนลุกขึ้นจากขอนไม้เดินแกมวิ่งเข้าไปหาทันทีที่มองออกว่าเป็นใคร

 

ดวงใจเอ็งกลับมาแล้ว...กลับมาแล้ว... นายสมส่วนทักด้วยความปิติ น้ำตาเจ้ากรรมก็ทำท่าจะไหลลงมาอีก หากคราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข แต่แล้วเขากลับชะงักเมื่อเห็นดวงใจเต็มตา

 

ในอ้อมกอดของดวงใจมีห่อผ้าที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมา นายสมส่วนจ้องมองห่อผ้านั้นสลับกับหน้าของลูกสาวคนสวยที่สวมแว่นตาสีดำดันโตที่ปิดไปเกือบครึ่งหน้า

 

อ้าว ยืนอยู่ทำไม มาช่วยฉันหิ้วตะกร้าที ฉันเริ่มเมื่อยแขนแล้วนะพ่อ ดวงใจแหวขึ้นเมื่อเห็นนายสมส่วนยืนนิ่ง

 

ชายชรารีบรี่เข้าไปหยิบตะกร้าใบขนาดกลางที่บุตรสาวส่งให้ ก่อนปิดประตูเดินตามเธอไป แต่แล้วก็หยุดเสียดื้อ หันไปมองบุรุษที่นั่งทางตอนหน้าของรถ จากนั้นแกก็ยิ้มออก ตรงเข้าไปเคาะกระจกอย่างรวดเร็ว นายสมส่วนยกมือไหว้ชายวัยกลางคนที่นั่งหลังพวงมาลัย พร้อมกล่าวเชิญให้เขาเขาไปในบ้านด้วยเข้าใจว่าเป็นสามีของบุตรสาว

 

คุณลงมากินน้ำก่อนสิ...มาๆ ลงมา

 

ไม่ต้องลำบากหรอกตา ผมขอรออยู่ในรถนี่ล่ะ โชเฟอร์ตอบขณะยกมือไหว้ตอบ

 

ลงมากินน้ำก่อน เหนื่อยมาไม่ใช่รึนายสมส่วนยิ้มแก้มปริบท่าทางไม่เลิกรา

 

ดวงใจเห็นดังนั้นก็นึกโมโห ทำไมชายชราผู้นี้จึงมักทำให้เธอขายหน้าได้ทุกครั้งที่พบกันนะ

 

พ่อ อย่าไปยุ่งกับเขา มานี่เร็ว ๆ เข้า จะปล่อยให้ฉันยืนอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ดวงใจชักสีหน้าไม่พอใจอย่างร้ายกาจใส่บิดา

 

แต่ผัวเอ็งเขา...

 

พ่อ! เขาใช่ที่ไหนล่ะ ก็แค่คนขับรถ ดวงใจตวาดเสียงดัง เธอโกรธจนหน้าแดง

 

นายสมส่วนดูเงอะงะ แต่แล้วก็ยิ้มกว้างภูมิใจ ลูกสาวของเขามีคนขับรถให้นั่งงั้นหรือ พอเรียนจบคงได้แต่งงานกับคนดี ๆ อยู่สุขสบายเป็นแน่ ชายชรารู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาอีก

 

ชายสูงวัยคว้าขันจ้วงน้ำเย็นในตุ่มมาวางให้ลูกสาวที่กำลังนำผ้าขนหนูออกจากตะกร้ามาปูก่อนนั่ง บ้านนายสมส่วนไม่มีตู้เย็นไม่มีโทรทัศน์ มีเพียงหม้อหุงข้าวใบเล็กๆ และพัดลมเก่าๆตัวหนึ่งไว้เป่าลมยามร้อน ดวงใจมองน้ำในขันแล้วทำปากเบ้

 

นั่นลูกใครรึ นายสมส่วนถามอย่าสนใจพลางชะเง้อมองทารกในห่อผ้า

 

เอ่อ...ลูกฉัน ดวงใจอึกอักตอบ เธอพยายามปั้นยิ้มอย่างที่สุด หลานพ่อไงจ๊ะ

 

สมส่วนยิ้มกว้าง หลาน ๆ ดีๆ

 

ดวงใจส่งลูกให้บิดาโดยไว ถ้านายสมส่วนยื่นมือไปรับช้าอีกนิดเด็กน้อยคงมิวายหล่นลงพื้น นายสมส่วนอุ้มหลานลุกขึ้นเดินไปเดินมา

 

มันหน้าเหมือนเอ็งนะ นายสมส่วนเอ่ยขึ้นหลังจากพิจารณาทารกเพศชายในอ้อมกอด

 

ดวงใจกัดริ้มฝีปากอย่างติดเป็นนิสัย เหมือนเธออย่างนั้นหรือ ดวงใจไม่ดีใจเลยสักนิด เพราะเด็กคนนี้ทำให้ความฝันเธอพังทลาย เธอต้องเลิกรากับคนรัก พี่ต้นทิ้งเธอไปเพราะเด็กคนนี้ มารความสุข ช่างจงใจเกิดมาทำลายเธอแท้ ๆ

 

พ่อเป็นไงบ้าง?ดวงใจเปลี่ยนเรื่องโดยเร็ว

 

สบายดี ๆ ข้ากวาดถูห้องไว้ให้เอ็งทุกวัน เดี๋ยวข้าเอาของเอ็งไปเก็บให้เขาทรุดกายลงนั่งไม่ไกลจากบุตรสาว พลางเอื้อมมือไปหยิบตะกร้า ปากก็พร่ำพูดต่อ

 

พ่อ...คนเป็นลูกพยายามท้วง

 

ข้าซื้อฟูกใหม่ไว้ด้วยคิดว่าปีนี้เองจะมา เอ็งก็มาจริง ๆ ไม่เสียแรงที่ข้าเก็บเงินไว้ซื้อ...

 

พ่อ!” ดวงใจขัดขึ้นเสียงดัง ก่อนเอ่ยว่า

 

ฉันไม่กลับมาอยู่บ้านหรอกดวงใจพูดเน้นเสียงแข็งแสดงถึงความจริงจังที่ไม่อาจมีใครเปลี่ยนใจเธอได้แม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดา

 

อ้าว เอ็ง...เอ็งไม่กลับมาอยู่เหรอนายสมส่วนรู้สึกผิดหวัง ชายชราไม่อาจบังคับสีหน้าที่แสดงออกได้ มันจึงเต็มไปด้วยความเศร้าและผิดหวัง เขาหวังอยู่เสมอว่าลูกสาวคนเดียวจะกลับมาอยู่ใกล้ ๆ เข้าอิจฉาอ้ายแม้น ท้ายวัดที่มีวัยใกล้เคียงกัน อ้ายแม้นมันก็มีลูกสาว ลูกสาวอ้ายแม้นไม่สะสวยเท่าดวงใจลูกของเขา แถมยังเรียนจบแค่ มอ 3 แล้วก็แต่งงานมีลูก แต่ลูกสาวอ้ายแม้ก็อยู่ใกล้พ่อแม่ ไปวัดก็เห็นมันถือของให้พ่อมัน นายสมส่วนก็แอบอิจฉาอยู่ลึก ๆ

 

แต่ดวงใจก็ทำให้เขาได้หน้าอยู่เสมอเพราะเรียนจบสูง ชาวบ้านแถวนี้มีลูกบ้านไหนบ้างที่จบปริญญา ถ้าไม่นับรวมลูกเจ๊ก เฒ่าแก่ร้านขายของชำ ดังนั้นไปวัดทีไร นายสมส่วนก็ได้รับคำชมว่าลูกสาวสวยและเก่งอยู่ตลอด

 

โธ่ พ่อฉันจบปริญญาตรีนะ จะให้มาทนดักดานทำอะไรที่นี่ หล่อนสะบัดเสียง แต่แล้วก็ปรับเสียงและสีหน้าโดยเร็ว

 

แต่ฉันก็กลับมาเยี่ยมพ่อแล้วไง พาตาหนูกลับมาด้วย ดวงใจยิ้มประจบบิดา

 

หลานพ่อชื่อสมชาย ฉันตั้งเอง คล้องกับพ่อไหมล่ะ พ่อชื่อสมส่วนหลานพ่อชื่อสมชาย

 

สมส่วน สมชาย คล้อง ๆ นายสมส่วนอุ้มชูหลานอย่างรักใคร่ ปากก็เรียกชื่อหลานสลับกับชื่อต้นพลางหัวเราะจนเห็นฟันหลอ

 

พ่อ ปีใหม่ไม่มีอะไรรับขวัญหลานเลยเหรอจ๊ะดวงใจถามขึ้น

 

สมส่วนหน้าตื่น เขายืนขึ้นอย่างทุลักทุเลหยิบถุงพลาสติกบรรจุใบยี่สิบและใบร้อยเป็นปึกนับได้ราวสามพันออกมาจากใต้ขื่นบ้านออกมารับขวัญหลาน นายสมส่วนวางมัดเงินไว้บนอกทารกน้อย

 

ขอให้อายุยืนนะไอ้หนู

 

ดวงใจยิ้มกว้างก่อนยืนขึ้นเอื้อมมือไปคว้าเงินมาถือไว้

 

ฉันจะเก็บไว้ให้ลูกนะ เอ่อ...ก็เอาไว้เป็นทุนให้มันเรียนตอนโต...นี่พ่อฉันจะเข้าตลาดไปซื้อของมาทำกินตอนปีใหม่...พรุ่งนี้แล้วนี่...พ่ออยากกินอะไรจ๊ะ?

 

ข้า...ข้าอยากกินไก่ตัวอ้วน ๆ เคยซื้อแต่ซี่โครงมาต้ม คราวนี้อยากลองกินเป็นตัว ไอ้เป็ดก็คงมีลาบปาก มันไม่ค่อยจะได้กะ...

 

ได้ ๆ ฉันจะรีบไปรีบมา ดวงใจตัดบทโบกมือลาคนเป็นพ่อก่อนก้าวยาว ๆ ไปขึ้นรถเก๊งที่จอดอยู่ ครู่ใหญ่รถเก๊งคันนั้นจึงออกตัวไป

 

ดวงใจก้าวขึ้นไปนั่งบนรถแล้วปิดประตูโดยเร็วก่อนหันไปบอกกับโซเฟอร์

 

ออกรถสิ

 

โซเฟอร์ได้ยินแว่ว ๆ ว่าตลาดจึงเอ่ยถามว่า คุณ จะไปตลาดยังไง เลี้ยวซ้ายหรือไงครับ

 

ไปทำไมที่ตลาด ฉันไม่ได้บอก...ไปส่งฉันกลับกรุงเทพซิเธอยกมือกอดอกชักสีหน้า พยายามไม่หันกลับไปมองบ้านที่พึ่งเดินจากมา

 

อ้าว แล้วลูกคุณ...โชเฟอร์ลังเล เขาหันมามองเธอตรงแล้วมองผ่านเลยไปยังชายชราที่อุ้มลูกของหญิงสาวไว้ เขากำลังมองมาที่รถเก๊งด้วยรอยยิ้มมีความสุข จนโซเฟอร์รู้สึกจุกที่ช่องท้องคล้ายถูกต่อยเขากำลังสงสารชายชราร่างผอมที่พึ่งพูดคุยกันไม่กี่ประโยคหือนี่

 

นี่...อย่าวุ่นวายนักเลย พาฉันไปส่งที่กรุงเทพดวงใจตอบเพียงเท่านั้นก็เชิดหน้าขึ้นราวกับนางพญา

 

โชเฟอร์หันกลับมาสตาร์ดรถ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่พึ่งเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดในตอนนี้เอง

 

ดวงใจกำเงินในมือแน่น...คุณนิรันด์รอมิ้นก่อนนะคะ มิ้นกำลังจะกลับไปหาคุณ...ดวงใจคิดถึงหนุ่มใหญ่เจ้าของร้านวัสดุก่อสร้างที่เธอเคยไปสมัครงานเมื่อไม่นานมานี้ เขาไม่ทราบอะไรเกี่ยวกับหญิงสาวมากนัก แต่ก็มีสนใจเธออยู่บ้าง ดวงใจพบว่าหัวใจเธอเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้งและครั้งนี้ หญิงสาวจะไม่ยอมให้อะไรมาขวาง ทำให้ชีวิตเธอต้องพังอีก...ไม่มีทาง ไม่ว่าจะเด็กจะแก่...

 

รถเก๊งแล่นออกไปแล้ว นายสมส่วนอุ้มเด็กชายที่นอนหลับตาพริ้มอย่างน่าเอ็นดูกระชับอกเพราะอากาศที่หนาวเย็น เขากลัวหลานตัวน้อยจะไม่สบาย ชายชรามองตามรถคันนั้นไปจนลับตาแล้วเอ่ยเบา ๆ กับหลานรักว่า

 

ไงไอ้หนู เดี๋ยวไปนั่งรอแม่เอ็งที่หน้าบ้านกัน ปีใหม่ปีนี้ดีแท้ ๆ ตามีเอ็งกับแม่มาอยู่ด้วย...อ้อ มีไอ้เป็ดอีกตัว ปีนี้ข้ากับเองคงได้กินไก่ตัวใหญ่ละไอ้เป็ด ประโยคสุดท้ายเขาก้มไปมองหน้าสุนัขแก่ที่นั่งสั่นหางไปมา ท่าทางดีใจและมีความสุขไม่ต่างจากนาย

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1 ตอนที่ 7 : เรื่องที่ ๓ ปีใหม่ของนายสมส่วน (ChauMonTe / โชมองต์เต้) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 27 , โพส : 5 , Rating : 3 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#5 : ความคิดเห็นที่ 39
อื้อหือ เรื่องแนวเรื่องสั้นจรรโลงสังคมราวกับหนังสืออ่านนอดเวลาสมัยมัธยมออกมาให้อ่านแล้ว

ชื่อเรื่อง ตอนเห็นครั้งแรกก็คิดแล้วว่าน่าจะเป็นแนวตัวเอกเป็นคนสูงอายุ และก็เดาไม่ผิดจริงๆ แต่เมื่ออ่านเรื่องจนจบแล้วกลับมีความคิดว่า 'มันไม่สัมพันธ์กัน' อยู่ เนื่องจากเราไม่อาจตีความได้ว่าอะไรคือ 'ของขวัญ' ที่นายสมส่วนได้รับกันแน่

ภาษาและการบรรยาย ขอชื่นชมจากใจจริงเลยว่าคุณบรรยายได้ในระดับดีถึงขั้นดีมาก เห็นภาพตามตลอด อ่านแล้วได้บรรยากาศตามต่างจังหวัดดีจริงๆ คำผิดมีจุดเดียวเท่านั้น เยี่ยมมาก

เนื้อเรื่อง เรื่องนี้เป็นเรื่องแนวจรรโลงสังคม ดังนั้นจึงเป็นการตีแผ่ความจริงในสังคมออกมาให้ผู้อ่านได้รับรู้ โดยคุณเขียนออกมาได้ดีเลยทีเดียว เพราะเดินเรื่องกระชับ ใช้ถ้อยคำที่เข้าใจได้ง่าย หากบาดลึกถึงอารมณ์ อย่างตอนที่คนขายข้าวมันไก่ดูถูกสมส่วน และตอนที่เพื่อนๆของดวงใจพูดถึงพ่อของเธอ เป็นการแสดงให้เห็นว่าในสังคมเรานั้นยังคงมีคนที่สนใจในรูปลักษณ์ภายนอกมากกว่าความงามในจิตใจอยู่ทุกที่ หรือจะเป็นตอนที่กล่าวว่าดวงใจมอบทุกอย่างให้ต้น ก็ราวจะเป็นการสอนคนอ่านที่เป็นผู้หญิงกลายๆว่าถึงแม้จะพลีกายมอบใจให้ไป ก็ใช่ว่าผู้ชายจะรักเราจริง 

แต่เรื่องนี้กลับมีจุดบอดอันใหญ่ตรงที่...ตอนจบ กล่าวคือ อ่านแล้วไม่รู้สึกว่า 'มันจบ' เหมือนกับคุณตับจบฉับดื้อๆโดยที่ไม่มีการสรุปความใดๆเอาไว้ ให้ความรู้สึกราวกับว่ายังมีเนื้อเรื่องตอนถัดไปให้ตามอ่านมากกว่าจบแล้วเสียอีก เนื้อหาก็ไม่ค่อยจะเกี่ยวกับหัวข้อคริสต์มาสและปีใหม่ซึ่งเป็นโจทย์ในการเขียนเรื่องเท่าใดนัก 

ตัวละคร เป็นเรื่องแรกที่ตั้งแต่อ่านมาแล้วพบว่าใช้ตัวละครน้อยสมกับเป็นเรื่องสั้น และแต่ละตัวก็มีมิติชัดเจนดีอย่างยิ่ง ดังนั้นจะขอวิเคราะห์เป็นตัวๆไปเลย

สมส่วน - ตัวเอกของเรื่อง ชายวัยกลางคนผู้สติไม่ค่อยสมประกอบ เป็นคุณพ่อและสามีที่ดี ซ้ำยังเป็นคนเจียมตัว หากชะตาชีวิตกลับน่าสงสารที่สุดในเรื่อง คุณเขียนออกมาให้เขาช่างน่าเวทนาสงสารยิ่งนักในสายตาของเรา

ดวงใจ - เด็กสาวผู้หลงใหลไปกับแสงสีเสียงของเมืองกรุงจนลืมแม้กระทั่งกำพืดและบุญคุณของผู้ให้กำเนิดตนเอง ที่สุดท้ายแล้วก็ยังไม่รู้ว่าชีวิตของเธอจะก้าวลงขุมนรกไปลึกอีกเท่าใด เป็นตัวละครที่กล้าพูดเลยว่าใครที่ได้มาอ่านเรื่องของคุณ เขาจะต้องรังเกียจตัวละครนี้แน่นอน ถือว่าคุณประสบความสำเร็จในการสร้างตัวละครให้คนเกลียดได้

ครูใหญ่ -  คนที่มีเมตตากับสมส่วน คนนอกที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรสองพ่อลูกได้ เพราะไม่ใช่คนในครอบครัว


โดยรวม เรื่องนี้ดี ดีมากๆ ทั้งให้ข้อคิดและสะเทือนอารมณ์ผู้อ่าน แต่ก็ยังมีจุดอ่อนที่สำคัญอย่างการลงในตอนจบและไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับคริสต์หรือมาสปีใหม่ซึ่งเป็นหัวข้อของการประกวด

คะแนนที่ให้ 3.5/5 

สู้ต่อไปนะ เป็นกำลังใจให้


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 ธันวาคม 2554 / 16:11
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 25 ธันวาคม 2554 / 16:11

PS.  กินซะ ก่อนจะไม่ได้กิน...นอนซะ ก่อนจะไม่ได้นอน...ทำซะ ก่อนจะไม่ได้ทำ
Name : หอยทากกินบะหมี่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หอยทากกินบะหมี่ [ IP : 202.44.135.242 ]
Email / Msn: snail-dag_bamee(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 15:58

#4 : ความคิดเห็นที่ 37

อ่านจบสะเทือนใจ ทั้งที่คิดว่าน่าจะหักมุม อยากให้ดวงใจกลับตัว แต่จนจบก็ไม่เปลี่ยนนิสัย
เศร้าจริงๆ ส่วนอารมณ์ที่ตามมาอีกครั้งคือโมโห ไม่ควรทำกับพ่อแบบนี้เลย...

เอาล่ะเนื้อหาโดยรวมคงพูดถึงความรักของพ่อเป็นหลัก ก็เข้าใจได้ค่ะ เรื่องลำดับเวลาดูซับซ้อนนิดหน่อย
แต่ก็ไม่ถึงขนาดกับงง ภาษาที่ใช้ก็ดีมากค่ะ ทำให้รู้สึกเศร้าตามไปด้วยในบางฉาก แน่นอนว่ายังมีคำผิด
บ้างเล็กน้อยเช่น ลาบ น่าจะเป็น ลาภ

ปล.กลับมาแก้ไข เพราะไม่แน่ใจว่าผู้ร่วมกิจกรรมสามารถลงคะแนนได้รึเปล่า
เลยขอลบคะแนนออก ^^



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ธันวาคม 2554 / 06:27
Name : เพ่ยกวาง (PeiGuang)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เพ่ยกวาง (PeiGuang) [ IP : 115.67.11.1 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 15:35


#3 : ความคิดเห็นที่ 33
#ปีใหม่ของนายสมส่วน

อืม... ดูเป็นปีใหม่ที่น่าเศร้านะคะ ไม่ค่อยตรงกับโจทย์เท่าไหร่
เหมือนเป็นการเล่าเรื่องย้อน แล้วย้อนซ้ำอีก แล้วค่อยดำเนินกลับมาเรื่อยๆ
อ่านไปยังต้องกลับมาทวนว่าตอนนี้..อ่านถึงช่วงเวลาไหนแล้วนะ?

การดำเนินเรื่อง เหมือนไม่จบค่ะ เดาว่าเริ่มแรกเลยคงเป็นเหตุการณ์ล่าสุด
แล้วหลานหายไปไหน นอนหลับอยู่ในบ้าน?
แล้วตอนจบของเรื่องจริงๆ กลับเขียนไม่ถึงฉากแรกเสียอย่างนั้น
เหมือนตัดจบ ตัดอารมณ์ให้ขาดโดยทันทีน่ะค่ะ

การบรรยายทำได้ดี ถึง ดีมาก ไม่ค่อยเจอส่วนที่ยืดเยื้อ แต่ก็มีบ้างที่ต้องอ่านทวน (ตามเหตุผลที่บอกไปตอนแรก)

ตัวละครมีมิติดีมาก บรรยายปูมหลังทำให้เศร้าได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ เลยค่ะ นับถือ.

แนวคิดของเรื่อง สำหรับเรามันคลุมเครือนะคะ
อ่านมาทั้งเรื่อง ยังไม่รู้ว่าต้องการจะสื่ออะไรให้เข้ากับปีใหม่กันแน่
ของขวัญที่ชายคนหนึ่งได้รับมาด้วยการไม่รู้เท่าทัน...อย่างนั้นหรือ?
เพราะเป็นการนำเสนอแบบบรรยายไปเรื่อย เหมือนมีคนมาเล่าให้ฟัง
เลยดูไม่เหมือนมีตอนจบ อยากใส่อะไรเพิ่ม ก็ใส่ไป (ตรงนี้ถ้าแรงไปขอโทษด้วยนะคะ)

คะแนนที่เราให้ 3/5
ตั้งใจเขียนต่อไปนะคะ .
Name : momoe'< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ momoe' [ IP : 110.49.249.4 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 14:25

#2 : ความคิดเห็นที่ 31
เรื่องนี้เนื้อเรื่องดีมากเลยนะครับ
แต่เหมือนจะไม่ได้เกี่ยวกับหัวข้อเลยหรือเปล่า
บรรยายได้เห็นภาพเลยทีเดียว
รู้สึกได้ว่านายสมส่วนเป็นคนไม่สมประกอบจริงๆ
ลักษณะของภาษาก็ทำให้นึกถึงความเป็นบ้านนอกได้ดีเลย
แต่ตอนจบดูเหมือนจะไม่ค่อยชัดเจนซักเท่าไร
เหมือนว่ามันยังไม่คล้องกับตอนเริ่มเรื่องที่นายสมส่วนไปกอดสุนัขแล้วร้องไห้เลย
ทำให้กลายเป็นจบแบบค้างๆ ไปนิดหนึ่ง
แต่โดยรวมก็ถือว่าดีมากครับถึงจะไม่ตรงหัวข้อไปบ้าง

คะแนนสำหรับผมก็เป็น...

3/5

ตัดที่ไม่ตรงโจทย์ อิอิ

PS.  Subject : watch : นาฬิกาผ่าเวลา Genre : แฟนตาซี ไซไฟ ครอบครัว
Name : Aerng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aerng [ IP : 1.47.226.50 ]
Email / Msn: aerngq(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 13:41

#1 : ความคิดเห็นที่ 17
ฮึก...นั่งอ่านไปร้องไห้ไปเลยล่ะค่ะ นายสมส่วนน่าสงสารมากเลย
ส่วนดวงใจเอง ทั้งที่พ่อส่งเสียให้ไปเรียน ยอมอดข้าวขายอะไรให้เรียน
หล่อนก็ยังทำแบบนี้กับพ่อของตัวเองได้ลงคอ...
ไม่อยากคิดเลยว่าต่อจากนี้ไปนายสมส่วนจะอยู่ยังไง

เข้าเรื่องดีกว่า
บรรยายได้ดีมากเลยล่ะค่ะ มีคำผิดอยู่แค่ไม่กี่คำ ถือว่าเยี่ยมมากเลยค่ะ
เรื่องนี้ดูไม่ค่อยเกี่ยวกับปีใหม่กับคริสมาสต์เลยนะคะ เอาเถอะค่ะ
ตัวละครดำเนินเรื่องได้ดีมาก ทำให้มีอารมณ์คล้อยตามด้วย

คะแนนที่ได้ 5/5
(เรื่องนี้ดีมากจริงๆ ค่ะ)

PS.  Do You Love Me Like I Love You...? If You Don't Love. Please...Don't Give Me Hope...
Name : Shadow Alice< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shadow Alice [ IP : 101.108.35.124 ]
Email / Msn: Little_Mingsia(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 10:18

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android