กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

กิจกรรมประกวดนิยาย Light writer ครั้งที่ ๑

เรื่องที่ ๑๐    My Boyfriend มามะ มารักกันเถอะ ♥ (nid-kong)

บทที่ 1

ผู้ชายยิ้มยาก

เข้าสู่เดือนธันวาเดือนสุดท้ายของปี อากาศเริ่มหนาวแล้ว ว้า ~ คนมีคู่คงอุ่นหัวใจกัน ... แล้วฉันละ ฉันโสดมา 19 ปีเด็ม ๆ เลยนะว้อย ฟ้าชั่งโหดร้ายกับผู้หญิงบอบบางอย่างฉันยิ่งนัก

“ยัยนิวเยียส !!” ยัยเพื่อนสุดสวยตะโกนเรียกฉันที่กำลังเหม่อลอยอยู่ แต่ตอนนี้มันจะไม่สวยทันทีเมื่อมันเรียกชื่ออันไพเราะของฉันเป็นชื่ออุบาทๆนั่น L

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันชื่อ นิวเยียร์ ไม่ใช่นิวเยียสยัยใบตองแห้ง!” ใช่ค่ะ ฉันชื่อนิวเยียร์ ที่แปลว่าปีใหม่นั่นแหละ สาเหตุที่แม่ตั้งชื่อนี้ให้ฉันเพราะว่าฉันเกิดวันปีใหม่พอดีวันนั้น วันที่ใครๆต่างพากันสังสรรค์ฉลองวันปีใหม่ด้วยความสนุกสนานแต่วันนั้นเป็นวันฉันเกิด และก็เป็นวันที่พ่อฉันตาย แม่เล่าให้ฟังว่าพ่อรีบมาหาแม่ที่โรงพยาบาลแต่เหมือนฟ้าใจร้ายให้พ่อขับรถชนกับสิบล้ออย่างจัง เฮ้อออ ! เอาเถอะ ฉันทำใจได้แล้วแหละ ตอนนี้ฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยจุฬา คณะแพทย์ศาสตร์ แม่ฉันถามว่าทำไมถึงอยากเป็นหมอ ฉันให้เหตุผลว่าไม่อยากให้แม่จากไปแบบพ่อ เพราะถ้าฉันเป็นหมอฉันจะช่วยเหลือทุกๆคน ฉันไม่อยากให้เพื่อนมนุษย์ต้องประสบเหตุการณ์แบบฉัน แต่นั่นก็เถอะ ฉันเรียนหมอค่าใช้จ่ายเยอะ ลำพังแม่ฉันขายผลไม้คงได้ตังไม่กี่บาท ฉันเลยต้องทำงานพิเศษส่งเสียตัวเองเรียนด้วย ชีวิตฉันอนาถจริงๆ = =

ส่วนยัยใบตองเพื่อนสาวสุดสวยของฉัน ยัยนี่เป็นคนจีน ตาเล็ก ๆ ผิวขาวแบบซีดๆ ตัวเล็กๆ น่ารักเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้เลยแหละ ต่างกับฉันที่ ตาโต ผมยาวหยิกที่แม่ให้มาแต่เกิด ปากเล็ก ๆ ผิวขาว ยัยใบตองชอบพูดว่าผิวฉันเป็นขาวอมชมพูฉันไม่เห็นว่ามันจะชมพูตรงไหน - -* ฉันสูง 165 ส่วยยัยใบตองสูง 160 มันจึงดูตัวเล็กกว่า อย่างว่าแหละผู้ชายชอบผู้หญิงตัวเล็กๆนี่ ชิส์ เป็นเหตุให้ยัยนี่มีแฟนมาแล้วหลายสิบคน แตกต่างกับฉันที่โสดมานานแรมปี T ^ T  อ่อ เข้าเรื่อง พ่อแม่ของยัยนี่ไม่ค่อยอยู่บ้านหรอกชอบไปต่างประเทศบ่อย ๆ อ่อ ฉันยังไม่บอกสินะว่าฉันไปอาศัยอยู่บ้านยัยนี่ ยัยนี่เรียนแพทย์เหมือนกันเราเจอกันเพราะว่าฉันไปช่วยยัยนี่ไว้ตอนที่กำลังโดนหมาไล่ ยัยนี่เลยขอร้อง ไม่สิ บังคับให้ฉันไปอยู่ด้วย L

“ไม่รู้ไม่ชี้ แบร่ๆ Pp;”

“ยัยใบตองเน่า!”

“ไปละ บู้บี้” พูดจบก็วิ่งไปพร้องวางเงินหนึ่งพันบาทไว้ เฮ้อ ! ตลอดเลย ไม่ว่าจะกินอะไรซื้ออะไรยัยนี่ก็จะเป็นคนออกให้ตลอด ฉันจะวางเงินไว้ยัยนี่ก็ต้องหาทางยัดเงินฉันคืนให้ได้ L อ้อ ฉันลืมบอกไปฉันมานั่งกินเซเว่นเซ่นกับยัยนี้ทุกวันแหละ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าไอ้ไอติมนี่นิ ถ้วยก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่เนี่ย สองถ้วยมันปาไปถึงห้าร้อยเลยเราะ โด่ววว ! แพงชะมัด

โอ๊ะ !

“ขอโทษค่ O___O” ฉันตาโตทันทีที่เห็นผู้ชายตรงหน้า อะไรของเขา หมอนี่มาที่แบบนี้เป็นด้วยเราะ โอ้วโน้ววว >O< ผู้ชายตรงหน้าฉันชื่อ โอ้เอ้ หมอนี่เป็นลูกคนสวนบ้านยัยใบตอง ฉันว่าหน้าอย่างหมอนี่ไปเป็นลูกคนหนูจะเหมาะกว่านะ ดูสภาพหมอนี่สิ สูงประมาณ 190 หุ่นก็โ – ค – ร – ต ดี ผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ที่ไม่ได้ไปย้อมอะไรมาเลย  ตาที่เป็นประกายอยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวสีแทนหน่อย ฉันว่าไปเป็นนายแบบเถอะ - -*

“ยัยลิงป่า” ฉันลืมบอกไปว่าฉันกับหมอนี่เป็นคู่กัดกัน แต่จะว่าไปฉันน่ะแอบชอบเขาตั้งแต่แรกเห็นแล้วแหละ ฉันเลยต้องหาทางใกล้ชิดด้วยการทะเลาะกับเขาทุกวัน ดูเหมือนโรคจิตจัง T^T แต่ให้ทำไงละฉันมันขี้อายนิ

“ทักทายให้มันดีๆได้ไหมยะ ”

“พูดมาก! ฉันไปละ” พูดแค่นั้นหมอนี่ก็ทำท่าจะเดินหนีไปทันที ฉันเลยรีบดึงไว้ทันที  ไม่ใช่ฉันจะอะไรมากมายหรอกนา แต่ดูท่าทางหมอนี่ยังไม่ได้กินข้าวมาเลย ตลอดเลยแหละ เขาไม่ชอบกินข้าวหรอก เอาแต่ทำงานๆ ทำเข้าไปแหละงาน แต่ถึงหมอนี่ทำงานหนักแค่ไหน หมอนี่ก็หล่อเสมอ > <

“เดี๋ยว นายจะไปไหน”

“ยุ่งไรด้วย”

ปากเสียอีกแล้ว ! -*-

“ฉันถามดีๆนะยะ - ^ - ถ้านายไม่บอกฉันจะฟ้องพ่อนายว่านายไม่กินข้าว”

“ยัย ! … ฉันจะไปซื้อมาม่า”

“กินแต่มาม่า มานี่ ไม่ต้องไป!” พูดจบฉันก็ลากผู้ชายที่ตัวโตกว่าฉันเยอะมาที่ร้านอาหารได้ ตอนแรกหมอนี่ขัดขืนเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมมาเพราะฉันเอาพ่อเขามาอ้าง อ้อ ลืมบอกไปว่าหมอนี่ไม่ได้เรียนหรอก เขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้พ่อแม่ลำบากน่ะ เขาเลยตั้งใจทำงานช่วยพ่อแม่ส่งน้องเรียน โอ้ ชั่งเป็นคนดีอะไรยังงี้ แต่ว่าหมอนี่มีข้อเสียคือ เห็นหน้าก็ด่าฉันตลอด จิกกัดอยู่ได้ ไอ้ผู้ชายปากเสีย L

“ฉันไม่กินนะ ฉันไม่อยากสิ้นเปลืองเงินเธอกินไปเถอะ” หมอนี่พูดพลางทำหน้านิ่ง ๆ เออ เอาเข้าไปไอ้สุภาพบุรุษฉันไม่ให้นายเสียเงินหรอกยะ

“ฉันเลี้ยง !”

“ไม่เอา ฉันไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกิน”

“โอ้ยยยย นี่อีตาบ้า ฉันเลี้ยงเองนาเนื่องในวันที่แมวบ้านฉันตายครบรอบหนึ่งปี” โกหก ฉันโกหก แมวบ้าอะไรไม่มีหรอก - -*

“-*-”

“ไม่ต้องมาทำหน้ามุ่ย เอานี่ กินซะ !” พูดจบฉันก็เลื่อนข้าวผัดอเมริกันให้ หมอนี่มองหน้าฉันนิ่งแต่สุดท้ายก็ก้มลงกิน เฮ้อออ L กว่าจะยอมกินได้

“นี่นาย แล้วนายออกมาเนี่ยไม่กลัวแฟนคลับมารุมกรี๊ดหรอ” ใช่ค่ะ หมอนี่มีแฟนคลับด้วยแหละ เชอะ ไอ้หล่อเอ้ย ทำมาเป็นมงเป็นมีแฟนคลับ โธ่ หมั่นไส้ๆๆๆ

“กลัวอยู่ แต่ก็ออกมาแหละ มันไม่มีทางเลือก งั่มๆๆ”

“กินเลอะเป็นเด็กๆไปได้ มานี่” ฉันพูดพลางเอาทิชชู่เช็ดมุมปากโอ้เอ้ ทำไมน้าทำไม ทั้งๆที่ฉันก็อยู่ใกล้ชิดหมอนี่ แต่หมอนี่ก็ไม่มีทางเปิดใจเลย แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เป็นเจ้าของหัวใจหมอนี่สักทีเนี่ย L

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

O_O  ชะนีที่ไหนออกลูก ?

“พี่โอ้เอ้นอกใจแฟนต้าอ่า ไม่นะ แฟนต้าไม่ยอม ไม่ย๊อมมมม” ยัยแฟนตงแฟนต้าหงเหวไรนั่นวิ่งปรี่เข้ามาเกาะแขนอีตาโอ้เอ้เป็นปลิงเลย โหยยย ! ยัยปลวก - -* ที่ฉันได้ข่าวมาหมอนี่ไม่เค้ย ไม่เคย ที่จะชายตามองผู้หญิงคนไหนนอกจาก ยัยคุณหนู “แพทตี้” ที่เป็นน้องสาวยัยใบตองเลย ยัยนั่นไปเรียนออสเตเรีย 5 ปี แล้วแหละ ไปเลย อย่าได้กลับมา - -*

“เอ่อ ... -0-*” อีตาโอ้เอ้อ้าปากพะงาบๆ ทันที เหมือนจะคิดในใจ ตรูเป็นไรกับปลวกนี่ ?

“นี่ยัยปลวก หมอนี่น่ะแฟนฉันยะ” พูดจบฉันก็เดินไปกระแทกก้นใหญ่ๆของยัยนี่ออกไปจากตัวโอ้เอ้ทันที -*-

“กรี๊ดดดดด! ไม่จริง ไม่จริ๊งงง”

ปลวกยังคงโหยหวนต่อไป ให้มันได้ยังงี้สิหญิงไทย

“ที่รักเราไปกันเถอะค่ะ ปล่อยให้ชะนีร้องหาสามีต่อไป J” ฉันพูดพร้อมดึงแขนหมอนี่ตามมา จะบ้าตาย ! รู้ว่าตัวเองหน้าตาดียังจะยืนบื้ออยู่ได้ ฉันละเหนื่อยกับหมอนี่จริงๆ ถ้าไม่ติดว่าฉันชอบหมอนี่มาก่อนนะฉันจะปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้นจริงๆด้วย

----บ้าน----

“นิวเยีส นิวเยีสสสส!! เธอหายศรีษะไปไหนม....!” ทันทีที่ฉันกับโอเอ้เหยีบเข้าบ้านไปหนึ่งก้าวเท่านั้นแหละ เสียงยัยใบตองแห้งก็แหกปากทันที พอยัยนั้นเห็นฉันเดิมมากับโอเอ้ถึงกับชะงัก จะไม่ให้ชะงักได้ไง นับครั้งได้เลยนะที่ฉันจะเดินมากับอีตานี่โดยไม่เถียงกัน หลังจากที่ฉันพาอีตานี่ออกมาจากห้างหมอนี่ก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่รู้เอาปากไปทิ้งไว้กับยัยคุณหนูแพทตงแพทตี้รึไงก็ไม่รู้ L

“โอ๊ะ โอ ~ >///<” นั่นไง -*- ฉันลืมบอกไปว่ายัยนี่ก็รู้ว่าฉันแอบชอบหมอนี่มานานแล้ว แต่ ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่บอกยัยนี่ไปนะ

“เป็นโรคจิตหรอยะ ยัยใบตองแห้ง”

“เปล่า เปล๊า ! นี่นาย เอ้โอ้ทำไมได้มากับยัยนิวเยียสนี่ได้ละ”

“อ่อ พอดีไปเจอกันอยู่ห้างน่ะ”

“-*- เย็นชา ! ไม่คุยด้วยละ สวยงอน L” พูดจบก็สะบัดก้นขึ้นห้องทันที ฉันลืมบอกไปอีกอย่างคือยัยใบตองไม่ชอบผู้ชายนิ่ง ๆ เย็นชา เหมือนหมอนี่ เหอะ ฉันได้ข่าวมาว่าแต่ก่อนหมอนี่เป็นเพลย์บอยนะ พูดเก่ง คารมดี เป็นมิตร ยิ้มเก่ง แต่พอเจอยัยแพทตี้ไรนั่นก็ถอดเขี้ยวเสือ แล้วพอยัยนั่นหนีไปเรียนต่อก็กลายเป็นคุณชายเย็นชา ไม่พูด ยิ้มยาก เก็บตัว !

“ฉันไปละยัยลิงป่า” ยังไม่ได้ทันพูดอะไรหมอนี่ก็ทำท่าจะเดินเข้าไปทำงานอีกล อะไรของเขาเนี่ย หาเรื่องกวนประสาทดีกว่า J

“นี่นาย ! เอะอะอะไรก็จะทำงานเป็นเด็กเก็บกดหรอยะ”

“เปล่า พอดีไม่ชอบโหนต้นไม้เหมือนใครแถวนี้”

“ไอ้ =[]=!!” ฉันผิดหรอ ที่ชอบโหนต้นไม้ไปแอบดูหมอนี่ทุกวันน่ะ L

“หึ ๆ ”

“จะไปไหนก็ไปเลยย ไอ้ ไอ้ ไอ้ หน้าตาไม่ดี!” ฉันตะโกนด่าไล่หลังไป หมอนี่ก็ยังเดินต่อไปแบบไม่สนใจไครเหมือนเดิม เหอะ ! หึ่ย ฉันรักผู้ชายพรรคนี้ไปได้ไงกันเนี่ย

บทที่ 2

แผนการ

ฉันเดินขึ้นมาบนห้องเพื่อจะนอน เฮ้ออ วันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวันล่ะ อ่อ ฉันไม่ได้ไปเรียนหรอกช่วงนี้เห็นทางมหาลัยบอกว่าหยุดทั้งเดือนจนกว่าจะเปิดปีใหม่โน้นแหละ มันก็ดีไปอีกแบบฉันว่าจะทำงานพิเศษนะ แต่ฉันว่ายัยใบตองมันต้องห้ามฉันแน่ๆเลย วู้ว ว ว ว

แอดดด

“กรี๊ดๆๆ ยัยนิวเยียสฉันนึกออกแล้ว ^O^” พอฉันเปิดประตูเข้าไปก็เจอยัยใบตองสะดีดสะดิ้งวิ่งปรี่เข้ามาหาฉันทันที อะไรของยัยนี่นับวันยิ่งเพี้ยน

“อะไรๆ ใจเย็นๆ -*-”

“ฉันว่าระหว่างที่มหาลัยปิดเนี่ย แกหาทางพิชิตใจอีตาเอ้โอ้เถอะ”

หา ! O_O อะไรของยัยนี่ พิชิตจงพิจิตใจไรกันเห็นฉันแรดขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย

“O_O อะไร...!”

“ฉันไม่ได้หมายถึงแบบวิ่งไล่จับผู้ชาย แต่หมายถึงแบบพยามจีบแบบไม่ให้หมอนี่รู้ตัวไงฉันก็อยากจะให้หมอนี่ยิ้มแล้วลืมยัยน้องสาวใจร้ายของฉันสักที แล้วอีกอย่างแกจะได้มีแฟนกับเขาสักที” ยัยใบตองอธิบายยาวเยียดอย่างตั้งใจขมักขะเม่น ! เอิ่มม ... ฉันว่าความคิดมันก็เข้าท่านะเพียงแต่ว่า

“ฉันจีบผู้ชายไม่เป็น T__T ”

“ไม่ใช่ปัญหาฉันได้วางแผนปฏิบัติการปราบหัวใจอีตาเย็นชานั้นให้แล้วJ” ยัยใบตองยิ้มอย่างโหดเหี้ยม โอ้~เพื่อนฉันนับวันยิ่งร้ายกาจ

“ยัยเบ๊อะ เอาจริงหรอ”

“เออดิ” ฉันจะทำไงดีเนี่ย ฉันก็อยากจะเป็นแฟนกับหมอนั่นอยู่นะ แต่ .... แต่อะไรละ เฮ้อออ ลองดูก็ได้สักตั้งหนึ่งสีสันในชีวิต !

“ก็ได้ๆ”

“เยี่ยม !!! ก่อนอื่นอ่ะนี่” ยัยใบตองยื่นซองจดหมายมาให้ฉัน ดูมัน ทำอย่างกับราชการลับ - -* เว่อร์ไปละ ในจดหมายนั่นมีว่า

ปฏิบัติการขั้นแรก

ตื่นนอนทุกเช้าเพื่อไปก่อกวนเวลาทำงาน

หาเรื่องกินข้าวด้วยกัน ( หาทางเอาเอง)

ตกเย็นหาทางให้เขาส่งเข้านอนทุกวันให้ได้

(ทำยังงี้ครบ 1 อาทิตย์ )

ปฏิบัติการขั้นที่ 2

หาทางให้เขาสนใจเราให้ได้ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม

ชวนออกไปกินข้าว ดูหนัง บลาๆ อย่างที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน

ซื้อของขวัญประทับใจให้ อะไรก็ได้ที่คิดว่าดี

(ทำอย่างนี้หนึ่งอาทิต)

ปฎิบัติการขั้นที่ 3

ลองบอกรักแบบเล่นๆ

ปฏิบัติการขั้นที่ 4

เริ่มแสดงตัวว่าชอบ

ปฏิบัติการสุดท้าย !

เริ่มแสดงอาการให้ชัดเจน

หาของขวัญวันปีใหม่

บอกรักไปเลย

[ สุดท้ายนี้ ทำให้ได้ละเพื่อนสาว ระหว่างที่ฉันไปเดทกับจาร์ฟา (กิ๊กคนใหม่) กลับมาหวังว่าเธอคงมีแฟนแล้วนะ บ้ายบาย เอ้ะ เดี๋ยวสิ ถ้าเธอไม่ทำ ฉันจะฟ้องแม่เธอว่าเธอแอบชอบหนุ่ม แบร่ๆ ยัยนิวเยีสสส ! J ]

พอฉันอ่านจบปรากฏว่ายัยใบตองได้ไปแล้ว อ๊ากกก แล้วฉันจะทำไงเนี่ยเกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ยังไม่เค้ย ไม่เคยจะจีบใครเลย วันๆเอาแต่นั่นท่องสูตร โอม นะ โม ๆ ยัยเพื่อนตัวแสบ ถ้ามันกลับมาเมื่อไหร่นะ ฉันจะฆ่ามันหมกโถส้วม ฮึ่ม!

ก๊อก ๆ

ใครมากัน -0- เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นยัยใบตอง ดีเลยฉันจะได้ด่าได้เต็มที่ มันอาจจะลืมของไว้ ฮึ่มมมม!

แอดดดด

“ยัย...!!”

เฮือกก หมอนี่มาอยู่หน้าห้องฉันได้ไงอ่า O_O

“ยัยคุณหนูใบตองฝากนี่มา”

“อ..อะไร ?”

จุ๊บ X x ~

ช็อคคคค! O{}O

“เพื่อนเธอมามาหอมแก้ม”

ยังช็อคไม่หายยย O{}O

“เฮ้ ! ยัยลิงเบื้อกตายแล้วหรอ”

เมื่อกี้...โอ้เอ้หอมแก้มฉัน

หอมแก้ม

หอมแก้มมมมมม! O////O

ฉ่าาา ! O////O

เมื่อสติกลับมาแก้มฉันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ อ๊ากกกกก หมอนั่นหอมแก้มฉันหน้าตายอย่างนั้นได้ไง ได้ไง๊ !

“น..นายย! O///O”

“เพื่อนเธอฝากมาน่ะ ไปละ”

ปัง !

พูดจบหอมนั่นก็เดินไปเฉยๆ อ๊ากกก นี่มันอะไรกัน อะไรก๊านนนนน โอ้ ~ ไม่น่า T/////T หอมแก้มเลยนะ หมอนั่นทำได้ไงอ่า อย่าให้ความหวังฉันยังงี้เซ่ !

รับโทรศัพท์เพื่อนสุดสวยเธอเดี๋ยวนี้นะยะ ~

เสียงโทรศัพท์ดังพร้อมกับเสียงใสๆของยัยใบตองเน่า ต้นเหตุผลเรื่องดังขึ้น ฮึ่มมม โทรมาได้จังหวะม๊ากกก

“ฮัลโหล ยัยใบตองเน่านี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย เธอเอาจดหมายบ้าๆนั่นมาให้ฉันอ่านแล้วพอฉันเงยหน้าขึ้นเธอก็หายไปอย่างกับผีเนี่ยนะ แล้วนึกคิดบ้าอะไรให้นายนั่นมาหอมแก้มฉัน หา ! เธอรู้ไหมถ้าฉันหัวใจวายตายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบยัยปอปใบตองแห้ง!”

(ใจเย็นๆๆ ใจเย็นค่า คุณเพื่อนเลิฟ  -O – ใส่มาเป็นชุดเลย หายใจบ้างไรบ้าง)

“ไม่ต้องมานอกเรื่องเลยนะ”

(โอเคค่ะๆ ฟังนะ ฉันเตรียมการไว้ให้แล้วเธอก็ทำไปตามน้ำเถอะ แล้วเรื่องที่หมอนั่นหอมแก้ม แหะๆ ฉันแกล้งเธอนิดหน่อยนา เชื่อสิ เธอเขินอยุ่แล้วยัยคุณหมอในอนาคต J)

“ไม่ต้องมาประจบเลย L”

(ฮ่าๆ ฉันอยากให้เพื่อนฉันมีคู่ ฉันรู้นะว่าเธอก็แอบอิจฉาฉันอยู่ที่ฉันมีแฟนเนี่ย ฉันอุตส่านั่งคิดแผนตั้งนานแหนะ เธอก็ทำตามหน่อยนะๆๆๆๆ)

“เหอะ!”

(โอเคไหมยะ ~)

“ก็ได้ๆ - ^ -”

(เย้ ฮุเล่ ฮุล่า...มายเบบี๋เงียบๆก่อนนะที่รัก)

เสียงกิ๊กคุณเธอเล็ดลอดออดมา อ้วกกกก เบบี๋ ที่รัก L

(ค่าาา งั้นแค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวฉันโทรหาไหม่)

“อืม”

ติ๊ด!

เฮ้อออ นี่ฉันต้องจีบผู้ชายยิ้มยากคนนั้นจริงๆหรอเนี่ย อ๊ากกกก ฉันจะทำหน้ายังไงดีเนี่ย โอยตายแน่ๆ ยัยนิวเยียร์ แต่..เอาก็เอาวะ ลองดูสักครั้งกับความรัก คิดจะอกหักต้อนรับปีใหม่ก็เอาว่ะ!

บทที่ 3

ปฏิบัติการแรก

ก๊อก ๆๆๆๆๆๆๆ

ฉันตื่นเช้ามาเพื่อก่อกวนโอ้เอ้โดยเฉพาะ ฉันถือคติถ้าคิดจะทำอะไรก็ต้องทำไปไห้สุดๆเลย > <

แอดด

“มีอะไร”

แม่เจ้า O/////O

หมอนี่ออกมาต้อนรับฉันแต่เช้าด้วยบ๊อกเซ่อตัวเดียวเนี่ยนะ  ท่อนบนไม่ใส่อะไรเลย อ๊ากกก กำเดากระฉูด ผู้ชายอะไรซิกแพ๊กเป็นแผงเลยอ่า อ๊ากกกกกก >/////<

“ลวนลามฉันทางสายตาเราะ”

“บ..บ้า ใครลวนลามนายกันยะ -*-” ฉันพูดพลางพยามยิ่งนักที่จะไม่ไห้ตัวเองมองหน้าท้องเขา

“ยัยลิงป่าลามก”

“ไอ้...ไอ้บ้า ฉันไม่ได้ลามกนะว้อยย”

“ไม่เชื่ออะ -*-”

“พอ ! ฉันมาหานายไม่ได้มาเถียง”

“ฉันว่ามายืนดูร่างกายฉันมากกว่า”

“ห..หยาบคายยยย!! >/////<”

“มีอะไรก็พูดมาเถอะ ฉันหนาว”

“ฉันจะมาบอกว่า....” อ๊ากกก! =[]= ทำไงให้หมอนี่มากินข้าวกับฉันดีวะเนี่ยยยยย

“?”

“นายกินข้าวยัง ?” ถามอะไรออกไป ยัยนิวเยียร์ ! T_____T

“ยังอ่ะ ฉันว่าจะไปกินอยู่”

“พ่อนายสั่งให้นายมากินข้าวกับฉัน!” เวร -0-* ฉันพูดออะไรออกป๊ายยยยยย พ่อเพิ่งอะไร๊ไม่มีเลย โฮกกก!

“-*- หรอ อ่อ งั้นเดี๋ยวตามไป” หะ..หา ! O_O โง่เชื่อฉันอีก

“O{}O”

“ทำไมชอบทำหน้าเหมือนแมวโดนรถเหยียบ”

“ปากเสีย! ไอ้ ไอ้ ไอ้ ดำ L”

“ไร้สาระ -* -”

“=[]=!!”

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวตามไปยัยลิงบ๊อง” พูดจบก็เดินเข้าห้อง โดนด่าอีกฉัน เฮือกกก ผ่านไปแล้วสองด่าน เหลือด่านสุดท้ายค่อยคิดแล้วกัน T^T

----ห้องครัว-----

“ป้าแจ่มค่ะ วันนี้มีอะไรกินบ้าง” ฉันเดิมเข้าไปกอดป้าแจ่มข้างหลัง ป้าแจ่มเป็นป้าประจำตัวของยัยใบตองและป้าแกก็เหมือนแม่คนนึงของฉันเหมือนกัน > <

“มีเยอะแยะเลยค่ะ อยู่ที่โต๊ะอาหารคุณหนูเชิญเลยค่ะ”

“ป้าบอกว่าอย่าเรียกคุณหนู ให้เรียกนิวเยียร์ก็พอ L”

“ค่ะ ๆ หนูนิวเยียร์ ^^” ป้าแจ่มพูดพลางยิ้มอย่างใจดีมาให้ ~ ฉันเดินไปที่โต๊ะอาหารพบว่า....

O___O

ไม่จริงนะ!  ตรงหน้าฉันนั่นมันตะขาบนี่ เอาไงดี เอาไงดี !

(- - ) ( --) มองซ้ายมองขวา

ป้าแจ่มก็เดินไปหลังบ้านแล้ว เหลือแต่ฉัน แต่ฉัน อ้ากก ฉันเรียนหมอมาจะให้ฉันมาไล่ตะขาบเนี่ยหรอ ไม่เอาน้า T^T ฉันไม่ได้เรียนสัตวแพทย์

“ทำหน้าอะไรของเธอยัยลิงป่า” โอ้เอ้เดินมา โดยไม่สังเกตเลยว่าตะขาบมันกำลังเข้าไปหาแล้ว  เฮ้ยย!

“นาย!”

ผลักกก!

ฉันวิ่งเข้าไปผลักอีตาโอ้เอ้ออกหมอนั่นล้มลงไป เฮ้ออ รอดแล้วหละ...

ฉึก!

“โอ้ยยยย!” ตะขาบกัดฉัน มันกัดฉัน แง่งงงง! ฉันจะฟ้องแม่ ฟ้องป้า ฟ้อง ยาย ฟ้องลุง ฟ้อง^%!@$^!$^!

“เฮ้ย ยัยเบื้อกใครใช้ให้เธอมาขวางฉันเนี่ย แล้วดูดิ๊! ตัวอะไรวิ่งไปนะ” หมอนี่มันยังไม่รู้ค่ะว่าตะขาบกัดฉัน - -*

“ฮึก... T_T” น้ำตาฉันเริ่มคลิกเบ้าด้วยความน้อยใจ คนเขาอุตส่ามาช่วยยังจะใจจืดใจดำไม่รู้ว่าฉันโดนตะขาบกัดอีก ใจร้ายเกินไปแล้วนะโอ้เอ้

“เธอร้อ..เฮ้ย! O___O ” อีตาโอ้เอ้กำลังจะถามฉันแต่สุดท้ายตาอันมีเสน่ห์ของเขาก็เหลือบมาเห็นแผลจนได้ -*- เหอะ ไม่เห็นชาติหน้าเลยล่ะ L

“ไม่ต้องมาพูด ฮึก...TT”

“มานี่ โดนตะขาบกัดทำไมไม่บอกแต่แรกห๊ะ นี่ถ้าพิษมันลามเธอจะทำไง!”

“ไม่!”

“อย่าดื้อสิ ยัยลิง”

“ไม่ต้อ..อ๊ะ”

พึบบ!

จู่ๆ หมอนี่ก็ช้อนตัวฉันขึ้นเข้าไปในอ้อมกอดเขา O//O พูดง่าย ๆ คือ อุ้มฉันนั่นแหละ

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึกๆ ๆ ๆ  ๆๆ ๆๆ ๆ  ๆ ๆ 

ไอ้หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงจนมันจะกระเด็นออกมาแล้วเนี่ย >///<

แควกกก!

“นายฉีกเสื้อทำไม O[]O” อยู่ๆ หมอนี่ก็อุ้มฉันขึ้นรถแล้วฉีกเสื้อตัวเองมามัดตรงขาฉัน อะไรของเขา -0-

“ไม่มัดไว้ พิษมันก็ลามไปถึงหัวใจนะเส่ะ อยู่ๆนิ่งๆ  มองหน้าฉันไว้นะอย่าหลับๆ”

“งูไม่ได้กัดฉันซะหน่อย มันแค่ตะขาบนา”

“ไม่ได้!! L”

 ฉันพึ่งเห็นหมอนี่พูดมากขนาดนี้

ฉันพึ่งเห็นเขาแสดงสีหน้าออกมาขนาดนี้

ฉันพึ่งเห็นสีหน้าร้อนรนของเขาขนาดนี้

จะเป็นไปได้ไหมนะ ... ถ้าฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเองก็มีใจให้ฉันอยู่หน่อยๆ

บทที่ 4

เป็นห่วง

“อ้าว คุณหนูทำไมได้...” ป้าแจ่มถึงกับตะลึงที่เห็นโอ้เอ้อุ้มฉันเข้ามา ฉันจะเล่าให้ฟังละกันหลังจากที่ฉันทำแผลที่โรงพยาบาลเสร็จหมอนี่ก็อุ้มฉันมา คิดจะให้ฉันคัดค้านหน่อยก็ไม่ได้ แต่ก็ไม่เถียงหรอกนะว่าลึกๆมันก็รู้สึกดีไม่น้อย >//<

“พอดียัยลิงนี่โดนตะขาบกัดน่ะครับ เดี๋ยวผมอุ้มยัยนี่ไปส่งขึ้นห้องก่อนนะครับแล้วผมจะมาทำงานต่อ” พูดจบก็เดินไปบนห้องฉันหน้าตาเฉย อยากให้มีเวลาอย่างนี้นานๆจัง ~ >O<

“นี่ๆๆนาย ฉันเดินเองได้นา”

“พูดมาก! หุบปาก”

“งะ – x -” ฉันหุบปากแล้วทำหน้าง้ำในอ้อมกอดของเขาต่อไป

แอดดด

โอ้เอ้วางฉันลงบนเตียงอย่างเบาบาง แอร๊ย ย ยย ย  อบอุ่นชะมัด อยากให้มีเวลานี้นานๆจังเลย แต่ ... หมอนี่คง

“กินยา แล้วอย่าลืมห่มผ้า ตื่นมาจะไดกินข้าวนะยัยลิงบื้อ” พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป เรื่องอะไรจะให้ไปง่ายๆเล่า กว่าจะมีเวลาอย่างนี้มันยากกกกกกก! ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์

“อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิJ”

“ฉันจะทำงาน” แหนะ เอางานมาอ้างอีก

“คนอะไร๊ ทำคนอื่นแล้วยังไม่ดูแลอีก ใจจืดใจดำชะมัด”

“-*- เธอว่าฉันหรอ”

“ไม่รู้ดิ ใจร้ายL”

“ก็ได้ๆ นอนๆซะ” โอ้เอ้ยอมเดินกลับมาที่เดิมแล้วกดฉันให้นอนพร้อมห่มผ้าให้ แล้วยื่นยามา -0- เผด็จการชะมัดเลยผู้ชายอะไร

“ไม่กินมันขม” อันนี้ฉันไม่ได้กระแดะเสแสร้งแต่อย่างใด อันนี้ฉันไม่กินยาจริงๆ นะ มันขมมากอ่ะ

“กิน ไม่กินเดี๋ยวก็ปวดอีก”

“ไม่เอา ไม่กิน”

“อย่าดื้อ จะกินไหม”

“ไม่! L”

“ฉันจับกรอกปากนะ”

“แง่งง! T^T มันขมนี่! ไม่กิน ไม่เอ๊า ไม่”

“.....”

เงียบ =[]= หมอนี่จะตีฉันหรอ ฉันไม่อยากกินจริงๆนี่นา มันขมมากเลยนะ อย่าก็เม็ดโต๊โต

“นี่..ฉันไม่อยากกินจริงๆนะนาย มันขมมากเลย”

“....”

เงียบ ! TxT จะเล่นสงครามประสาทกับฉันหรอเนี่ย ใจร้าย ใจร้ายยยยยL

“โอ้เอ้ฉั....!”

“กินซะ ฉันเป็นห่วง!”

O////O ฉ่าาาาา

 เป็นห่วง

เป็นห่วง ง ง ง ง

เป็นห่วงงงงงงงงง!!!

อ๊ากกกกกก ! ฉันจะไม่ตายเพราะพิษตะขาบแต่ฉันจะตายเพราะคำสองพยางค์เนี่ยแหละ

“ทีนี้ก็กินซะ เดี๋ยวฉันจะมาดูเป็นพักๆ เดี๋ยวไปดูพ่อก่อนเข้าใจนะยัยลิงดื้อJ”  พูดจบก็ผลักหัวฉันเบาๆพร้อมเอายามาไว้ในมื่อ แล้ว เมื่อกี้นี่มัน !

รอยยิ้มจากผู้ชายยิ้มยาก ! O{}O !

ช็อคกำลังสองงง!

ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริงง !!! / >__< \

ฉันมองยาในมือตัวเองอย่างสับสน ถึงยามันจะขมแต่มันก็ทำให้ฉันหายได้จากอาการปวดแผล และจะมีสักกี่คนที่หมอนี่เซ้าซี้ขนาดนี้นะ ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว แง่งงง! ♥

บทที่ 5

รุกหนัก ♥

รับโทรศัพท์เพื่อนสุดสวยเธอเดี๋ยวนี้นะยะ ~

                ไม่เอาไม่รับ ฉันจะนอนนนน Zz

รับโทรศัพท์เพื่อนสุดสวยเธอเดี๋ยวนี้นะยะ ~

                มันไม่จบ ! ไม่เอาว้อย ยย ย ไม่รับจะหลับจะนอนน />.<\

รับโทรศัพท์เพื่อนสุดสวยเธอเดี๋ยวนี้นะยะ ~

โอเค ฉันยอมแพ้แล้ว ฉันรับโทรศัพท์เธอก็ได้ยัยใบตองแห้ง!

“ฮาโหลววว มีอะไรพูดมาจะหลับจะนอน = =”

(ไม่รับซะชาติหน้าเลยยะ!)

“ฉันนอนอยู่ยะ นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ยโทรมาทำไมยะ”

(ที่นู้นน่าจะประมาณเกือบๆเที่ยงแหละยะ อ่อ เข้าเรื่องดีหว่า เป็นไงมั่งๆ เล่าๆ >O<)

“= = เสียงเธอตื่นเต้นเนาะ โอเคเรื่องมันมีอยู่ว่า....”

(กรี๊ดดดดดด !!! > < อยากจะตีลังกาสิบสามตลบ กิ๊บกิ๊ว ว ว ว เธอมีโอกาส 50 % เลยนะยะๆ )

“เว่อร์ๆ ฉันว่าไม่หรอกนา~”

(ฉันว่าเธอรุกหนักไปเลยดีกว่า โฮะๆๆ)

มันไม่สนใจฉันพูดเลยยัยคนนี้ L

“ยัยบ้า รุกเริกไรจะบ้าหรอยะ”

(นี่ฉันจะบอก ซุบซิบๆๆๆ)

“O[]O!”

(ตามนี้เลยนะ! > <)

“เฮ้ยๆ อย่าพึ่งเซ่ะ อย่..!”

ติ๊ดด!

นี่ก็อีกคนเผด็จการ อีกแล้ว ! นี่เพื่อนหรือแม่ฉันเนี่ยยัยเบ๊อะบ๊ะเอ้ย ดูเซ่ พึ่งตื่นมาก็เจอเรื่องป่วนๆอีกละ วู้ ว ว ว ว แต่ถ้าฉันไม่ทำ -0-* ยัยเพื่อนบ้าเนี่ยก็จะฟ้องแม่ฉัน แง้ แม่ก็จะผิดหวัง โอ้ อนาคตอันสดใน T___T

ก๊อก ๆๆ !

ฉันให้คุณเดาว่าใครมา แน้ๆ ใช่เลยค่ะ โอ้เอ้ไง ~ > < ตั้งแต่วันนั้นหมอนี่กับฉันก็สนิทสนมกันขึ้น อย่างนี้ต้องมอบคุณงามความดีให้ตะขาบนั่น ฮี่ ๆ ฉันรักเธอตะขาบน้อยย ♥

“กินยายัง ?”

“”แง่ง อีตาบ้า มาถึงก็ให้กินแต่ยาๆ นี่มันก็อาทิตย์นึงแล้วนะยะ แผลมันหายตั้งนานแล้วแหละนั่น”

“ก็กลัวเธอไม่หาย เดี๋ยวมียัยลิงป่าที่ไหนก็มาบ่นนู้นบ่นนี้ว่าฉํนเป็นคนใจร้ายอีก”  อ๊ะ ๆ ฉันลืมบอกไปว่าอีตาบ้านี่พูดมากขึ้นเยอะ L แต่มันก็ทำให้ฉันสบายใจขึ้น > <

“พอเลยไม่เถียงด้วยแล้ว แล้วเนี่ยขึ้นมาหาฉันถึงห้องจะมาลักหลับฉันหรอพ่อหนุ่ม ♥”

“หุ่นยังกับไม้กระดาน ใครเขาจะทำลง”

อ๊ากกก และเขายังปากเสียเหมือนเดิมค่ะผู้อ่านนน!

“ห..หยาบคาย! =[]=”

“ความจริง J”

“เชอะ! เออ นี่วันนี้พาฉันไปสวนสนุกหน่อยสิๆ นะๆๆ” เริ่มเข้าแผนยัยใบตองเลยดีกว่า

“ไปทำไม โตจะตายอยู่แล้ว”

“ไปสวนสนุกไปซักผ้ามั้งไอ้บ้า ! ไปเล่นของเล่นสิยะ”

“-*- ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันไปรออยู่ข้างล่าง”

“♥....♥”

“ไม่ต้องทำหน้าทุเรสขนาดนั้นก็ได้”

“ย๊ากก หยาบคาย ! -*-” พูดจบหมอนี่ก็เดินออกไปเฉย บู้ วว ว ว ปฏิบัติการคือทำยังไงก็ได้ให้วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุด แต่ฉันยังไม่เคยเห็นหมอนี่หัวเราะเลยอ่า คนอะไรหัวเราะยากจัง

บทที่ 6

หัวเราะ

--สวนสนุก----

“แน่ใจนะว่าจะเข้าไปไม่อายเด็กเขา” ตอนนี้ฉันกับโอ้เอ้มาถึงสวนสนุกแล้ว >W< ฉันไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว อ้าก อยากเล่นของเล่นจังเลย และที่สำคัญฉันมากับคนพิเศษด้วยสิ ฮี่ ๆ

“ไอ้บ้า ! -0- ”

“ปะๆ ไปๆ ” หมอนี่เดินนำฉันเข้าไป ในสวนสนุกมีเด็กเล็กโตเยอะแยะเลย บรรยากาศที่นี่ก็ครึกครื้นเฮฮาตามสไตล์สวนสนุก วันนี้แดดไม่ออกอากาศครึ้ม ๆ เหมือนฝนจะตก อ้าก ไม่เอานะ อย่าตกนะ ไม่นะ T T

“นี่ๆ ฉันอยากเล่นอันนี้ๆ” โอ้เอ้พูดพลางชี้มือไปทางเครื่องเล่นที่หวาดเสียวนั่น มันคือ “รถไฟเหา” ! โหดร้ายอีกแล้วอีตานี่ เล่นของสูงชะมัด L

“คือ...”

“ป๊อดหรอ โด่ว ว  ~”

ป..ป๊อด ปอดแหกนั่นหรอ =[]=! ไม่มีวันนั้นหรอกยะ ระดับฉันแล้ว ฮึ่ม

“ไ..ไม่ยะ! ฉันไม่เคยกลัว ไปเด้ ไปเลย กลัวแต่นายแหละจะกรี๊ด L”

“เลสโก J”

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนเครื่องเล่นอัปมงคลนี่แล้ว แงๆ ไม่น่าเผลอปากไปอวดดีเลยฉัน มานั่งแล้วให้ความรู้สึกเหมือนจะตกนรกยังไงยังงั้นนี่มันรุนแรกกว่าการกินยาอีกนะ ฮือออออออ พ่อจ๋าแม่จ๋า T[]T

“ไหวอะเปล่า เบเบ้ ? J” อีตาโอ้เอ้ถามฉันพลางขยิบตาให้เหมือนกวนประสาท ฮึ่มมม หนอยย ไม่ติดว่หาน้าตาดีแม่จะถีบให้ตกรถไฟเหาะจริงๆด้วย

“ไ....ไหว เด้!”

หนึ่ง

สอง

สาม

รถไฟออกตัวแล้วนะครับ!

เสียงใครไม่รู้รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันกำลังจะตาย อ้ากกก อารมณ์นี้อยากร้องเพลงฉันกำลังจะตายในอีกในไหมช้า ~ T T

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”

“.......”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”

“......”

“กะ..!”

“ไอ้บ้าโอ้เอ้ นายจะกรี๊ดทำไมเนี่ยหา ! O_O” ใช่ค่ะ ไม่ใช่เสียงฉันหรอก ไม่ใช่ฉันไม่กลัวนะฉันกรี๊ดไม่ออกต่างหาก แง่ง ! แต่อีตานี่กรี๊ดทำเอาฉันผงะไปเลยเหมือนกัน ผู้ชายแมนๆเนี่ยนะกรี๊ด =[]= ! ไม่ใช่ฉันปิ๊งเกย์หรอกนะ

30 นาทีต่อมา ~

“อ้วกกกกกก!”

“เอาออกมาให้หมดนะยัยลิงบื้อ”

“อ้วกกกก!!” ตอนนี้ฉันกำลังโก่งคออ้วกตรงต้นไม้แถวๆนั้น และมีโอ้เอ้ยืนลูบหลังอยู่ห่างๆ โอ้ยยย ถ้ารู้ว่าขึ้นไปแล้วมันทรมารขนาดนี้ฉันสาบานเลยจะไม่ขึ้นไปอีกแล้ว ไอ้รถไฟมหาซวยนี่!

“เอานี่น้ำ J”

“อืม โอ๊ะ.!!”

“เฮ้ย เป็นไรๆ” โอ้เอ้รีบเข้ามาประคองฉันทันทีเมื่อฉันทำท่าจะล้ม โอ้ย ทำไมมันวิงๆอย่างนี้เนี่ย แล้วมีกลิ่นอ้วกอีก ไม่เอาๆเดี๋ยวหมอนี่รู้สึกไม่ดีกับฉันละ ไม่น้า >O<    

“ไม่ๆไม่เป็นไร ออกไปก็ได้นะตัวฉันมันมีกลั่นอ้วกเดี๋ยวนายรู้สึกไม่ดี”

“ฉันน่ะไม่ได้มองคนที่กลิ่นตัวแต่ มองคนที่ "พร้อมจะเคียงข้าง" ไปด้วยกัน แล้วฉันน่ะไม่ได้มองหาคนที่ "มาอยู่ด้วย 2-3 วัน" .. แต่ มองหาคนที่ "จะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิต" 

=[]=!! ช็อคอีกรอบบ อะไร ประโยคเมื่อกี้มันเหมือน เหมือน เหมือน....!!       

“อย่านิ่งสิ ฮ่าๆ J”

อะไร อะไร !! เมื่อกี้หมอนี่หัวเราะ O{]O

ช็อคยกกำลังสาม !

อ๊ากกกกกกกก!!! >O<  อย่าให้ความฉันได้ไหม ได้ม๊ายยยยยยยย (?)

บทที่ 7

สารภาพรัก

หลังจากวันที่ไปสวนสนุกมันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว ฉันกับโอ้เอ้ยังไม่คุยกันเลย และอีกสามวันก็จะปีใหม่แล้ว แง่ง !  เอาไงดี เอาไงดี ฉันไปบอกรักหมอนี่เลยดีไหม ถ้าอกหักคงร้องไห้ฟูมฟายเดี๋ยวก็หาย (หรอ?) โอ้ยๆ เอาไงดีเนี่ยๆ

ตู๊ด ตู๊ด

ติ๊ด

(ฮัลโหล ว่ามาเพิ่อนรัก)

เสียงยัยใบตองดังมาอย่างร่าเริง ถ้าให้ฉันเดายัยนี่คงกำลังสวีทอินเลิฟกะกิ๊กหล่อนแน่ๆ

“ฉันมีเรื่องจะบอก ซุบซิบๆ”

(หา!!!!!! O___O โอ้โน้วว ฉันว่าถ้าเป็นกรณีแบบนี้ฉันว่าวันนี้เธอก็บอกรักไปเลย)

หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ยัยนี่ฟังยัยนี่ก็บอกความเห็นมาตรงกับความคิดฉันเป๊ะเลย แต่ฉัน...

“ไม่กล้า T^T”

(โอ้ย เธอระวังนะ มัวแต่ไม่กล้าๆอยู่นั่นแหละหมาคาบไปกินจะรู้สึก!)

“มันก็จริง แต่...”

(ไม่มีตงแต่ บอกรักไปเลย!)

“ฉันจะลองคิดดู”

ติ๊ด!

เฮ้อออ เอาไงดีเนี่ย ถ้าบอกไปแล้วอกหักละ แต่ว่าคำพูดเมื่อวันนั้นมันก็บอกชัดแล้วไม่ใช่หรอว่าเขารู้สึกยังไงกับฉันอ่า แต่มันอาจจะเป็นเพียง โอ้ยๆๆๆๆ @_@

ก๊อกๆๆ

“เข้ามาค่ะ”

คนที่เดินเข้ามาคือโอ้เอ้ อะไรกัน! O_O เข้ามาทำไม อะไร ยังไง ที่ไหน กับใคร @!%&^%&! สมองฉันขาวโพลนทันทีที่เห็นหน้าเขา ได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองที่มันเต้นรัวอย่างกับกลองเนี่ย

“วันนี้ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอหน่อย เย็นนี้เจอกันสวนหลังบ้านนะนิวเยียร์” พูดจบก็เดินดุ่มๆออกไป อะไรของเขา นัดเจอฉันหรอ อ๊ากๆ อะไร ทำไม ในหัวฉันมีแต่ งอ งู เต็มไปหมด มัน งง งง งง จริงๆ !

-ตกเย็น-

ฉันมาตามนัดที่หมอนี่นัดฉันไว้ แต่ก็ไม่เห็นเขาเลยนะ หรือว่าเขาจะแกล้งฉัน -*- เอ๊ะไม่หรอก สีหน้าเขาก็ดูจริงจังอยู่นะ

“นิวเยียร์”

เฮือก! เสียงนี่มัน O_O

“ติณ!”

“J ฉันคิดถึงเธอมากเลยรู้ไหม” ติณพูดพลางยิ้มสดใสตามสไตล์เขากี่ปีแล้วที่ไมได้เจอ กี่ปีแล้วที่ไมได้เห็น กี่ปีแล้วนะ ._. ติณคือแฟนเก่าฉันตอนเด็กๆ เด็กมากเลยแหละ ตอนนั้นเขาสัญญาว่าจะย้ายตามฉันมาแต่ฉันก็ไม่เห็นเขาอีกเลยเมื่อฉันย้ายเข้ามาเรียนที่กรุงเทพจนได้เจอเขานี่แหละ แต่นั้นมันก็นานมากแล้วและตอนนี้หัวใจฉันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว

“นายมาที่นี่ทำไม”

“ฉันเป็นเพื่อนของโอ้เอ้ฉันขอให้มันนัดเธอมาให้ฉันเจอ ฉันอยากเจอเธอ” อะไรกัน ! หมอนี่ไปมีเพื่อนตอนไหน

“แต่ฉันไม่อยากเจอนาย!” พูดจบฉันกำลังจะขึ้นบ้านติณก็โผมากอดฉันด้วนหลังไว้แน่น ฉันพยามดิ้นแต่แรงเท่าแมวอย่างฉันมันทำอะไรเขาไม่ได้เลย เลยปล่อยให้เขากอดอย่างนั้น แม้ในใจจะกระวนกระวายกลัวโอ้เอ้จะมาเห็นก็ตาม

“ฟังฉันก่อนนะ ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ ฉันรู้ว่าเธอโกรธแต่ให้อภัยฉันนะ ฉันรักเธอมากเลยนะนิวเยียร์”

“ไม่ ไม่!! นายฟังฉันนะติณ ฉัน ไม่ ได้ รัก นาย แล้ว!!!!” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาแล้วดิ้นจนหลุดจากกอดของเขาแล้ววิ่งออกมาสุดแรง นี่มันเรื่องอะไรกัน ! ฉันงงไปหมดแล้ว TT

ผลัก!

“โอ๊ะ!” ฉันวิ่งมาก็ชนกับร่างหนึ่งเข้าอย่างจัง

“ไม่ได้อยู่กับแฟนเธอหรอ” เสียงนี่มัน 0.0

“โอ้เอ้! ฟังฉันนะ!”

“แฟนเธอมาละ ฉันไปละ” โอ้เอ้กำลังจะเดินไปอีกทางฉันจึงดึงมือเข้าไว้ เรื่องอะไรฉันจะปล่อยเขาไปละ วันนี้เป็นไงเป็นกัน!

“ไอ้โอ้...”

“หยุดแล้วฟังฉันทั้งสองคนนะ!!” ฉันพูดแล้วมองหน้าทั้งสองคน ฉันไม่นึกว่าฉันจะได้มาอยู่ในบรรยากาศอย่างนี้ เหอะ! แต่ก่อนฉันนึกอิจฉาใบตองนะที่มันได้มาเลือก ได้เป็นคนที่เลือกฉันนึกว่ามันจะสนุก แต่พอวันนี้ ไม่เลย มันไม่ใช่เลย! มันอึดอัดมาก มันทรมาร! แต่ให้ตายเถอะ ยังไงฉันก็๖องทำตามหัวใจตัวเอง

“ติณ ฉันยอมงรักมาเคยรักนายมากนะแต่ว่าตอนนี้ฉันรักอีกคนนึงมากกว่านาย”

“ใครละ/ใครหรอ” ทั้งติณและโอ้เอ้พูดขึ้นพร้อมกัน ฉันมองหน้าสองคนแล้วยิ้มอย่างชั่งใจ ฉันเดินเข้าไปหาโอ้เอ้แล้วมองหน้าเขา ฉันกลัวเหลือเกิน แต่ฉันก็ต้องทำ

“ฉันรักนายโอ้เอ้”

“เธ..อุ๊บ!” ทันทีที่ฉันพูดจบฉันก็โน้มหน้าโอ้เอ้เข้ามาประกบปากทันที เป็นเวลาหลายนาทีกว่าเราจะผละออกจากกันด้วย แฮกๆ =[]=! จูบมันเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ อ๊ากกก ฉันทำอะไรลงไป จูบผู้ชายก่อนนี่นะ O_O              

บทส่งท้าย

หลังจากวันนั้นฉันกับโอ้เอ้ก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาก มาก มากขึ้น! แต่ก็ยังไม่ได้เป็นแฟนหรอก ไม่รู้เหมือนกันสิ แล้วแต่เขาละกันฉันไม่อยากเซ้าซี้เท่าไหร่ ส่วนติณน่ะหรอหมอนั่นหนีไปจีนแล้วไม่ได้ส่งข้าวมาอีกเลย เฮ้อ ~

“ทำไรอยู่หืออ ลิงน้อย” นั่นไงนึกถึงก็โผล่มาเกาะเอวฉันเลย อ่อ ลืมไป หมอนี่ลามกกว่าฉันอีก L

“นี่ ฉันถามนายๆจริงๆ นายรักฉันไหมเนี่ย ?”

“J”

“ไม่ต้องมายิ้ม! ไม่บอกฉันงอนจริงๆด้วยไอ้บ้ากาม L”

“อะไรเล่า การกระทำมันก็บอกอยู่แล้วJ”

“เหอะ ! บางทีฉันก็อยากให้มันชัดนะยะ ความสัมพันธ์ของเราน่ะ”

“งั้นถามอะไรหน่อย!”

“-*- เออว่ามาสิ”

”เหนื่อยมั้ยที่มาเดินเล่นในใจผม”

อะไรของหมอนี่ เมารึเปล่านั้น ????

 “แหวะ น้ำเน่าวะ”

 “ถึงน้ำเน่าแต่ยังเห็นเงาจันทร์นะ”

O__O ! มามุขเสี่ยวเลยหรอ

 “กำ เสี่ยว”

 “เสี่ยวนักเพราะรักเธอ ♥”

 “นี่นายเบลอป่าวเนี่ย”

“เบลอว่ารักแถบแบบว่ารักเธอ ♥ ~ “

“>/////< ~”

“ที่นี้ก็หายงอนได้แล้วลิงน้อย เป็นแฟนกับฉันน่ะอย่างี่เง่านา! ยังไงก็รักเธออยู่แล้ว ♥”

แอร๊ยยยย ! >/////< ตอนนี้ฉันไม่สามารถบรรรยายอะไรได้อีกเพราะริมฝีปากฉันโดนเขาครอบครองอีกแล้วนี่สิ ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะรักเขา

รักตลอดไปนายเย็นชา ♥