สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1

ตอนที่ 10 : เรื่องที่ ๖ MSN รักนี้ไม่มีหลอก (เพ่ยกวาง (PeiGuang))


     อัพเดท 24 ธ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: กิจกรรม, ประกวด, นิยาย, คริสต์มาส, ขึ้นปีใหม่
ผู้แต่ง : นัก(อยาก)เขียนมือใหม่ใจเกินร้อย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัก(อยาก)เขียนมือใหม่ใจเกินร้อย
My.iD: http://my.dek-d.com/lightwriter
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 6 Overall : 1,603
94 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 6 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1 ตอนที่ 10 : เรื่องที่ ๖ MSN รักนี้ไม่มีหลอก (เพ่ยกวาง (PeiGuang)) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 119 , โพส : 4 , Rating : 12 / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


กิจกรรมประกวดนิยาย Light writer ครั้งที่ ๑

เรื่องที่ ๖       MSN รักนี้ไม่มีหลอก (เพ่ยกวาง (PeiGuang))

 

 

สายฝนที่ซัดสาดลงมาอย่างหนักชนิดไม่ลืมหูลืมตา ดูเหมือนเป็นม่านสีขาวกั้นอยู่เบื้องหน้าแทบมองไม่เห็นอะไร น้ำเจิ่งนองไปทั่วทุกที่ สายฟ้าแลบปลาบสะท้อนแสงสีเงินเป็นเส้นยาว พร้อมเสียงดังราวกับกัมปนาท จนคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างถึงกับสะดุ้ง บทสนทนาสั้น ๆ แทรกเข้ามาในความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว

 

ไหนสาบานสิที่บอกว่ารักก้อยนะ พี่นภพูดจริง

ถ้าพี่พูดไม่จริงขอให้ฟ้าฝ่าเลย

 

นภดลถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นกอดอกรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หนาวเพราะละอองฝนงั้นหรือ...ไม่ใช่...หนาวอย่างไรเขาไม่สามารถอธิบายได้ ท้องฟ้าภายนอกยังคงส่งเสียงร้องครืน นภดลละสายตาจาภาพเบื้องหน้า เขาเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องที่มีหนังสือวางระเกะระกะ ทั้งบนโต๊ะทำงานและบริเวณรอบ ๆ

 

ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ เขาเอนกายพิงพนักปล่อยมือสองข้างห้อยลงข้างที่พักแขนอย่างหมดอาลัยตายยาก นภดลเงยหน้ามองเพดานที่มีพัดลมสีขาวหมุดเอื่อย อะไร ๆ ในห้องดูจะขาวไปซะหมด คล้ายห้องในโรงพยาบาล แต่มันเป็นสีที่เขาชอบ...อย่างน้อยก็เคยชอบ ตอนนี้เขานึกอยากให้ห้องมีสีส้ม หรือสีเหลืองเผื่อว่ามันจะช่วยให้อบอุ่นขึ้นแม้เป็นแค่เพียงในความคิด

 

นภดลหลับตาลงพยายามสงบจิตใจไล่ความฟุ้งซ่าน เคยมีใครสักคนเคยพูดไว้ว่า อยู่คนเดียวจงระวังความคิด อยู่กับมิตรจงระวังคำพูด...ใช่แล้ว...ตอนนี้เขาอยู่คนเดียวในห้องสีขาวที่มีพัดลมหมุนวนและภายนอกฝนตก...เขาต้องระวังความคิดในวันที่รู้สึกเปลี่ยวเหงาอย่างในตอนนี้ ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกา 18.38 น.

 

 

 

6.12 น. ของเช้าวันเสาร์ เขายังไม่ได้หลับตั้งแต่เมื่อวาน ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในศีรษะของชายหนุ่ม

 

ก้อยเขาเปล่งเสียงออกมาเบา ๆ หญิงสาวเจ้าของชื่อนั่นเองคือสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้ เขามักจินตนาการว่ามีเธออยู่เคียงข้าง ถ้ามีเธออยู่กับเขาวันนี้อาจไม่รู้สึกโดดเดี่ยวนัก ห้องก็คงดูไม่เย็นชาเท่านี้ นภดลขยับตัวลืมตาขึ้นมองพัดลมบนเพดานอย่างที่เขามักทำประจำจนติดเป็นนิสัย เขาเสียเธอไปแล้ว...เสียเธอไปเพราะความใจร้อนของเขา เปล่าประโยชน์ที่จะนึกถึงเด็กสาวคนนั้นชายหนุ่มคิด แต่มือเจ้ากรรมก็ยังเอื้อมไปกดเปิดคอมพิวเตอร์ ภาพค่อย ๆ ปรากฏขึ้นหลังข้อความต้อนรับตามโปรแกรม รูปหญิงสาวผมยาวกำลังยิ้มให้เขา เธอมีลักยิ้มเล็ก ๆ ที่แก้มซ้ายน่าเอ็นดู เรื่องราวต่าง ๆ ย้อนกลับมาสู่ห้วงความคิดของเขาช้า ๆ แต่แจ่มชัดขึ้นเรื่อย 

 

 

 

31 ธันวาคม 2553 วันส่งท้ายปีเก่าที่แสนเงียบเหงา ชายหนุ่มไม่ได้ออกไปฉลองวันขึ้นปีใหม่กับใครแม้กระทั่งครอบครัวจึงเลือกที่จะคุยกับใครสักคนที่อาจจะอยู่เพียงลำพังเหมือนเขาในวันนั้น เขาเข้าไปยังเว็บเพจสำหรับหาเพื่อนออนไลน์และเลือกคุยกับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเพราะความชอบส่วนตัว ชายหนุ่มย้ำเสมอว่าต้องการเพียงแค่เพื่อน มีหลายคนที่เขาขอเป็นเพื่อนและหนึ่งในนั้นคือ ก้อย

 

ผ่านไปไม่นานเพื่อน ๆ ที่เคยคุยราวครึ่งร้อยก็เหลือน้อยลง ไม่ถึงสิบคน และเหลือเพียงก้อยคนเดียวในที่สุด เธอเป็นคนคุยสนุกและมักอดทนกับประโยคคำตอบสั้น ๆ ที่เขาพิมพ์ไป แน่นอนเขามักย้ำกับเธอว่าเป็นเพราะเขาพูดไม่เก่ง

 

 

 

ก้อยกลอยใจ: พี่นภทานข้าวรึยังค่ะ

คนเหงาคนหนึ่ง: ทานแล้ว

ก้อยกลอยใจ: วันนี้ออกไปไหนรึเปล่าคะ อย่าลืมพกร่มนะ เขาว่าฝนจะตก

คนเหงาคนหนึ่ง: ไม่ไป

 

..... สิบนาทีผ่านไป .....

ก้อยกลอยใจ: อ้าว เงียบซะงั้น แหม พี่นภตอบสั้นจัง

คนเหงาคนหนึ่ง: ขอโทษครับ พี่พูดไม่เก่ง ไม่รู้จะพิมพ์อะไร

ก้อยกลอยใจ: จ้า ไม่เป็นไร เดี๋ยวก้อยคุยเอง คราวนี้ห้ามไม่หยุดฉุดไม่อยู่นะจะบอกให้ 555

คนเหงาคนหนึ่ง: ครับ

 

 

นภดลติดต่อกับเด็กสาวอย่างสม่ำเสมอผ่านทางโปรแกรมที่เรียกว่า Msn และแลกภาพกันบ่อยครั้ง เขารู้ว่าเธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในกรุงเทพฯ ตลอดเวลาที่ผ่านมาก้อยเป็นกำลังใจให้เขาเสมอ ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าตัวเองมีค่า มีคนคอยห่วงใยและให้กำลังใจ เธอเป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขาช่วยเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไป

 

ในครั้งหนึ่งทั้งคู่ได้แลกเบอร์โทรศัพท์กัน เขาตัดสินใจอยู่สามวันกว่าจะโทรหาเธอ นภดลยิ้มให้กับวันเวลานั้น เสียงเธอเพราะจริง ๆ เขายอมรับกับตัวเองอย่างจริงใจว่าหลงรักเด็กสาวคนนี้เข้าแล้ว การสนทนาทางโทรศัพท์ไม่แตกต่างจากการสื่อสารผ่านทางแป้นพิมพ์นัก เพราะชายหนุ่มยังคงพูดน้อยเช่นเดิม

 

ความไว้เนื้อเชื่อใจเริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิด นภดลคิดหนักอีกครั้งเมื่อต้องการพบหน้าเธอ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง แต่ในที่สุดโอกาสก็มาถึง ช่วงปิดเทอมในเดือนตุลาคมที่งานสัปดาห์หนังสือเขาได้นัดหมายกับเธอ โดยใช้ข้ออ้างที่ว่าไม่มีเพื่อนเดินดูหนังสือด้วย

 

 

ก้อยกลอยใจ: เจอกันเหรอ?

คนเหงาคนหนึ่ง: ครับ

ก้อยกลอยใจ:พี่นภคือคนในรูปจริง ๆ เหรอคะ

คนเหงาคนหนึ่ง: ครับ

ก้อยกลอยใจ: โอ๊ยจริงอ่ะ ก้อยคิดว่าพี่หลอกซะอีก แอบหล่อนะเนี่ย

 

.....ห้านาทีผ่านไป....

ก้อยกลอยใจ: อ้าว หายอีกแล้ว ชมแค่นี้ลอยไปติดบนเพดานเลยเหรอคะ

คนเหงาคนหนึ่ง: เปล่าครับ ก้อยก็น่ารักนะ

ก้อยกลอยใจ: ของมันแน่อยู่แล้ว..อิอิ... เจอกันจริงอ่ะ

คนเหงาคนหนึ่ง: ครับตรงเซ่เว่น สิบโมงครึ่งนะ

ก้อยกลอยใจ: ค่ะ แล้วเจอกันนะ เอ...ก้อยใส่เสื้อสีอะไรดีนะ พี่นภชอบสีอะไรเอ่ย?

 

 

ในวันนั้นเธอปล่อยให้เขารอ รอตั้งแต่เช้าจนกระทั่งถึงตอนเย็นเขาพยายามโทรหาเธอ แต่เด็กสาวไม่ได้รับ จากความโกรธและหงุดหงิดกลายเป็นความห่วงใยหรือเป็นเพราะน้ำที่กำลังจะท่วมทำให้เธอมาไม่ได้กันนะ... นภดลรออยู่จนใกล้ปิดงาน เขากลับมาถึงที่พักด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว ชายหนุ่มส่งข้อความถึงเธอมากมาย แต่ก้อยก็ไม่ได้ตอบกลับมา คืนนั้นเขาโทรหาเธออีกหลายสิบครั้ง ฝากข้อความเสียงไว้หลายสิบข้อความ บางครั้งก็ใส่อารมณ์ไปบ้างและเมื่อคิดขึ้นได้ข้อความถัดมาคือคำขอโทษ

 

 

 

ผ่านไปสองอาทิตย์ก้อยก็เข้ามาทักเขาใน Msn อีกครั้ง นภดลดีใจยิ้มกว้างแต่เขาจะให้อภัยเธอง่าย ๆ อย่างนี้หรือ...ชายหนุ่มชักลังเลแต่ก็ตัดสินใจตอบกลับไป...ลองฟังเหตุผลดูก่อนไม่เสียหาย

 

 

ก้อยกลอยใจ: พี่นภทำไมไม่ไปตามนัดล่ะ

คนเหงาคนหนึ่ง: ไปสิ ก้อยต่างหากที่ไม่ไป

ก้อยกลอยใจ: ก้อยไปนะ ไปรอตั้งนาน ก้อยโทรหาพี่ พี่ก็ปิดโทรศัพท์ มันยังไงกันแน่ค่ะ ไม่เห็นต้องแกล้งกันเลย

คนเหงาคนหนึ่ง: จริงเหรอ อย่ามาหลอกว่าไปนะ

ก้อยกลอยใจ: ไม่ได้หลอก จะหลอกทำไมอ่ะ

คนเหงาคนหนึ่ง: พี่ส่งข้อความไปไม่ได้รับเลยเหรอ

ก้อยกลอยใจ: ไม่อ่ะ

 

.....สิบนาทีผ่านไป....

ก้อยกลอยใจ: ช่างเถอะ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว

คนเหงาคนหนึ่ง: พี่ขอโทษนะ

ก้อยกลอยใจ: อืม ๆ

 

 

หลังจากวันนั้นทุกอย่างดูจะเปลี่ยนไป ก้อยพูดคุยน้อยลงและไม่ค่อยรับโทรศัพท์ เขาส่งข้อความถึงเธอมากขึ้นทั้งทางโทรศัพท์และอีเมลล์ แต่น้อยครั้งที่จะได้รับการตอบกลับมา นภดลเริ่มสืบทุกอย่างเกี่ยวหับเด็กสาวโดยใช้อีเมลล์ของเธอ เขาพบว่าเธอเล่นเฟรสบุ๊ค มีชายหนุ่มมากมายเข้ามาทักทาย ถึงส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มเพื่อนจากโรงเรียนและการพูดคุยตอบโต้จะเกี่ยวกับสถานการณ์น้ำท่วม แต่นภดลก็เกิดเจ็บแปลบขึ้นในใจ เมื่อเห็นข้อความตอบกลับของก้อยกับหนุ่มน้อยเหล่านั้น หนึ่งในเด็กหนุ่มกลุ่มนั้น นภดลเพ่งมองไปที่เพื่อนคนหนึ่งของเธอ

 

กาย...มันชื่อ กาย เขาพึมพำ ชื่อเด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสไตล์เกาหลี นภดลพยายามหาที่อยู่ของคนทั้งสองแต่ไม่พบ มีเพืยงชื่อโรงเรียนเท่านั้น แต่จะเอาไปทำไมในเมื่อตอนนี้โรงเรียนปิดภาคเรียน ชายหนุ่มเก็บซ่อนความโกรธไว้ภายในใจ

 

 

ก้อยกลอยใจ: พี่นภวันนี้เป็นไงบ้างคะ ทานข้าวรึยังเอ่ย?

คนเหงาคนหนึ่ง: อืม

ก้อยกลอยใจ: อารมณ์ไม่ดีเหรอคะ งั้นก้อยไม่ชวนคุยก็ได้นะ

คนเหงาคนหนึ่ง: ทำไม? คุยกับคนอื่นเหรอ

ก้อยกลอยใจ: เปล่านี่คะ เช้า ๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีคนออนหรอก

คนเหงาคนหนึ่ง: อ้อ เลยคุยกับพี่

ก้อยกลอยใจ: อะไรเนี่ยคนเขาคุยดี ๆ มาเหวี่ยงใส่ โกรธแล้ว

คนเหงาคนหนึ่ง: ขอโทษนะ ก็พี่หวง

 

...ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้งเหมือนเดิม แต่น่าอึดอัดกว่าทุกครั้ง.....

ก้อยกลอยใจ: พี่นภ...ไม่ต้องส่งข้อความมาบ่อย ๆ ก็ได้นะ

คนเหงาคนหนึ่ง: ทำไม?

ก้อยกลอยใจ: ก็...เดี๋ยวเปลื้อง

 

 

นภดลถอนหายใจพักหลัง ๆ เขามักใส่อารมณ์กับประโยคธรรมดาแบบนั้นเสมอ จนบางครั้งเขานึกอยากจะต่อยคอมพิวเตอร์เข้าสักเปรี้ยง

 

วันหนึ่งก็เกิดเรื่องเข้าจนได้ เมื่อเขาโทรไปหาเธอในตอนเช้าวันอาทิตย์เขาอยากจะแก้ตัวอีกสักครั้ง...ใกล้ปีใหม่แล้วหากชวนไปดูไฟในยามค่ำคืนคงโรแมนติกดีเหมือนกัน ชายหนุ่มวาดฝันว่าจะขอเธอเป็นแฟนในวันนั้น แต่ปลายสายกับเป็นเสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง นภดลพยายามข่มน้ำเสียงให้สงบถามกลับไปดี ๆ ว่าคนรับสายเป็นใคร เมื่อทราบว่าชื่อ กาย นภดลแทบคลั่ง...ทำไมไอ้เด็กนั่นถึงรับโทรศัพท์ก้อย...เขาไม่พูดอะไรอีก จู่ ๆ ก็ตัดสายทิ้งไป และเปลี่ยนเป็นส่งข้อความแทน ส่งมันเข้าไปจนกว่าจะได้รับการตอบกลับมา ส่งมันไปทุกทาง กระทั่งเฟรสบุ๊ค เขาก็เข้าไปพรรณนาถึงความรักที่มีต่อเธอ

 

 

แล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่ทำให้ความรักของเขาและเธอต้องจบลง เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เบอร์โทรศัพท์ที่แสดงทางหน้าจอทำเอาหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ก้อย...ก้อยโทรมาหาเขา

 

 

ครับ ก้อย...พี่คิดถึ...

 

พอแล้ว! อย่าโทรมาอีก อย่ามายุ่งกับก้อยอีก เธอตัดสายแล้วหายไปจากชีวิตเขา ไม่มีการบอกถึงเหตุผล ไม่มีคำอธิบายอื่นใด ทิ้งไว้เพียงปริศนาให้ชายหนุ่มขบคิด...นี่เขาทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ...

 

 

 

ชายหนุ่มเฝ้าติดตามเด็กสาวทุกทาง ส่งข้อความผ่านเฟรสบุ๊คถามเพื่อน ๆ ของเธอ นภดลยอมรับว่าเขาบ้าคลั่งถึงขนาดส่งข้อความไปขู่เด็กหนุ่มที่ชื่อ กาย แต่มันก็แค่คำขู่และความคิดชั่วแล่น ที่สำคัญที่สุดเขาทำไปเพราะรักก้อย รักอย่างจริงใจแม้จะเป็นเพียงแค่ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ

 

นภดลในตอนนี้ไร้นิ้วมือไปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างคนกำลังฝัน พี่รักก้อยนะ เขาเอ่ยเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม ชายหนุ่มป้อนรหัสเข้าสู่โลกอินเตอร์เน็ทและติดตามเธออีกครั้ง จากนั้นก็ส่งข้อความไปยังมือถือของเธออีกนับไม่ถ้วน

 

อย่าทิ้งพี่ไป พี่รักก้อย นั่นคือข้อความที่เขามักลงท้ายไว้เสมอ เขาจะไม่ยอมให้อุปสรรค์ใด ๆ มาขวางกั้นระหว่างเขาและเธอเด็ดขาด

 

 

 

24 ธันวาคม พ.ศ. 2554

ยายก้อยเป็นยังไงบ้างครับพี่ เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสดงความเป็นห่วง

 

พึ่งหลับ เมื่อกี้ก็อาละวาทยกใหญ่ เสียงของหญิงที่สูงวัยกว่าสั่นเครือ

 

พี่จะทำยังไงดีตาวิทย์ พี่มีลูกคนเดียวนะ พ่อเขากลับมาเห็นลูกเป็นแบบนี้จะว่าไงหญิงคนนั้นยกมือขึ้นปิดหน้าขณะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้

 

พี่ตุ๊กใจเย็น ๆ ผมกำลังสืบอยู่ว่ามันเป็นใคร ตอนนี้มีรูปแล้วคงหาตัวไม่ยาก วิทยาปลอบพี่สาวแล้วมองไปยังเด็กสาวหน้าตาซีดเสียวในชุดสีฟ้าของโรงพยาบาล

 

เดี๋ยวผมขอไปดูเพื่อนยายก้อยหน่อย ถ้าพอพูดจาได้จะได้สอบถามซะเลย

 

วิทยาเดินออกมาจากห้องของหลานสาวก้าวเข้าสู่ห้องถัดไป บนเตียงมีร่างเด็กหนุ่มไม่ได้สตินอนอยู่พร้อมเครื่องช่วยหายใจ สัญญาณชีพจรปกติ ดูท่าไม่สามารถให้การอะไรได้ในตอนนี้ วิทยาค่อย ๆ ถอยหลังออกมาจากห้องช้า ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนญาติที่เฝ้าไข้

 

 

 

วิทยานั่งอยู่ในห้องทำงานจ้องมองภาพถ่ายที่ตนอุ้มหลานสาวตัวน้อยโดยมีฉากทะเลเป็นพื้นหลัง ก้อยเปรียบเหมือนลูกสาวของเขาหลังจากที่เขาสูญเสียภรรยาแลลูกไปในอุบัติเหตุรถยนต์ โชคดีที่พี่สาวยกหลานคนนี้ให้เป็นลูกบุญธรรม เขาจึงอยู่อย่างมีความหวังที่จะได้เลี้ยงดูเธอจนเติบโตและประสบความสำเร็จในชีวิต... แต่แล้วมันกลับเกิดเหตุนี้ขึ้น หรือเพราะเขาเองที่ผิด...ผิดที่ซื้อโน้สบุ๊คให้หลานเป็นของขวัญปีใหม่เมื่อปีที่แล้ว

 

วิทยาถอนหายใจยาว เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มขึ้นมาทบทวนข้อมูล...ไม่ว่ามันจะเป็นใคร มันจะต้องชดใช้ที่ทำให้หลานสาวที่น่ารักของเขาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ วิทยาก้มลงดูรูปและอ่านเอกสารอย่างตั้งใจอีกครั้ง

 

เด็กหนุ่มที่ชื่อเล่นว่า กาย ประสบอุบัติเหตุหลังจากมาเยี่ยมอาการป่วยของยายก้อยในวันอาทิตย์ พยานให้การว่าเห็นเด็กหนุ่มกำลังจะข้ามถนน พอดีกับก้มมองโทรศัพท์ซึ่งมันไม่น่ามีอะไรเพราะเป็นไฟแดงให้คนข้าม แต่จู่ ๆ มันก็เกิดเปลี่ยนเป็นไฟเขียวขึ้นมาอย่างกระทันหัน รถทางตรงวิ่งมาด้วยความเร็วชนเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มอย่างจังจนลอยไปกระแทกกับกำแพงอีกฝั่งถนน

 

เจ้าของรถให้การว่าเข้าไม่ทันเห็น แต่นายตำรวจหนุ่มก็จับได้ว่าคนขับรถกำลังใช้โทรศัพท์พูดคุยอยู่ในขณะนั้น

 

มันบอกว่ามันเล่นชู้กับเมียผม มันเล่าทุกอย่างเลยว่าตอนนี้ท่าไหนยังไง แถมทำเสียงสะใจ ผมก็โมโหเลย...เลยจะพุ่งกลับบ้าน ชายเจ้าของรถให้การเสียงสั่น แต่ปรากฎว่านั่นไม่เป็นความจริงเพราะภรรยาของเขาปฏิบัติธรรมอยู่ที่สระบุรีมีพยายานเรื่องนั้นหลายคน

 

วิทยาถอนหายใจ หาตัวหมอนั่นให้พบก็จบ เจ้าของเบอร์เบอร์เดียวกับที่ทำให้หลานสาวเขาต้องคลั่ง

 

ทุก ๆ วัน นฤมล หรือ ก้อยจะได้รับข้อความมากมายจากชายลึกลับที่เข้ามาตีสนิท และดูเหมือนจะไม่ใช่แค่โทรศัทพ์ ข้อความหลั่งไหลมาจากทุกที คอมพิวเตอร์ แฟ็กของที่บ้าน และโทรศัพท์ของคนใกล้ตัว ทำให้เด็กสาวหวาดกลัวอย่างหนักจนไม่เป็นอันทำอะไร เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ครั้งร้ายแรงที่สุดเห็นจะเป็นเมื่อสองวันก่อน จากคำบอกเล่าของพี่สาวที่ว่า ก้อยทำลายเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน ร้องตะโกนให้บางสิ่งบางอย่างหยุดสักที วิทยาพยายามทำความเข้าใจ พยายามหาเหตุผล แต่...ก็จนปัญญา

 

 

 

นางนภาวิ่งรี่เข้ามาในบ้านเมื่อได้ยินเสียงร้องกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานของลูกสาว นางถึงกับทิ้งตะกร้าไว้บนแท็กซี่ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากเลือดเนื้อในอก ภาพที่เห็นทำให้นางตกตะลึง บ้านเหมือนมีพายุใหญ่พัดผ่านทุกอย่างระเนระนาด เครื่องใช้ไฟฟ้าถูกทุบทำลาย ลูกสาวมีเลือดออกจากการที่ถูกเศษแก้วบาด นางนภาวิ่งตรงไปหาลูกสาวและกอดไว้แน่น ๆ

 

ก้อยเป็นอะไรลูก...ไหนบอกแม่เป็นอะไร ใครมันทำอะไรหนู นางถามปากคอสั่นมองไปรอบรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

 

แม่ พี่นภ...พี่นภเขาตามหนูไปทุกที่เลย หนูดึงปลั๊กออกแล้ว ทำไม ทำไมพี่เขายังตามมาอีก ก้อยเนื้อตัวสั่นเทาในอ้อมกอดของมารดา

 

ก้อยฟังแม่นะลูก ไม่มีคนชื่อนั้นหรอก ไม่มีใครรู้จักบ้านเรา ใจเย็น ๆ นะลูก เดี๋ยวแม่ให้น้าวิทย์จัดการมันเอง น้าวิทย์ต้องจัดการได้ น้าวิทย์เป็นตำรวจเก่งจะตาย มารดาของเธอกอดลูกสาวไว้แน่นพยายามปลอบใจทั้งที่ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางประคองลูกลุกขึ้นพยุงออกไปเบื้องนอก โชคดีที่คนขับแท๊กซี่ยังอยู่

 

คุณมีอะไรเหรอ ขโมยขึ้นบ้านรึเปล่า ผมโทรแจ้งตำรวจให้เอาไหม ชายสูงวัยชะโงกหน้าถาม

 

ค่ะ ๆ ช่วยหน่อย ช่วยพาไปโรงพักที นางเอ่ยอย่างรวดเร็ว

 

ชายชราถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาช่วยพยุงเด็กสาวขึ้นรถ นภาเห็นลูกขึ้นรถเรียบร้อยก็วิ่งกลับเข้าไปที่บ้านเพื่อปิดบ้านก่อนไป แต่แล้วก็ถึงกับผวาเมื่อโทรทัศน์ส่งเสียงซ่าขึ้น ทั้งที่ปลั๊กนั้นตกอยู่ข้าง ๆ หูนางไม่ได้ฟาดแน่นอนเพราะนอกจากเสียงแล้วยังมีภาพปรากฎขึ้นบนหน้าจอที่แตกร้าวนั้น

 

ก้อย...ก้อยอยู่รึเปล่า...พี่รักก้อยนะ  ชายหนุ่มสวมแว่นเอ่ยขึ้นขณะเพ่งมองมายังนาง

 

 

 

เช้าวันนั้นอากาศค่อนข้างเย็น วิทยาเข้ามาที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้าด้วยท่าทางรีบเร่ง ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้มั่น

 

พี่ตุ๊ก...ได้เรื่องแล้วนะ... วิทยาเอ่ยขณะยื่นซองให้พี่สาว

 

นภารับซองมาแกะ รูปถ่ายใบหนึ่งแนบอยู่ด้านหน้าสุด นภาเอ่ยออกมาด้วยความยินดี

 

ใช่ๆ มันนี่ล่ะ ที่ก่อกวนยายก้อย นี่มันคงไปแอบติดอะไรต่ออะไรที่บ้านพี่แน่ ๆ พี่เคยเห็นมันนะ วิทย์จับมันได้ใช่รึเปล่า

 

คือว่า...

 

อะไรวิทย์

 

คนในรูปน่ะ ชื่อ นาย นภดล เปรื่องคุณ เบอร์ที่ใช้ตรงกัน

 

ก็ใช่น่ะสิพี่บอกแล้วไงว่าเคยเห็นมัน งั้นก็ไปจับมันได้น่ะสิ หรือถ้าไม่จับ วิทย์จะทำยังไงก็ได้ให้มันเลิกยุ่งกับยัยก้อย

 

มันจะมายุ่งได้ยังไงล่ะพี่ นายนภดลตายไปปีกว่าแล้ว ผูกคอตายในห้องพักที่มหาวิทยาลัย

 

อะ...อะไรนะ คนฟังลมแทบจับ คนในโทรทัศน์ที่นางเห็นคือคนที่ตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ

 

 

 

ภายในห้องพักฟื้น จู่ ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เด็กสาวผวาตื่นจ้องมองไปยังต้นเสียง

 

ขอโทษนะคะ พี่รอโทรศัพท์สำคัญอยู่ พยาบาลสาวสวยขอโทษขอโพยแล้วรีบเดินตรงไปทีประตูพร้อมกดรับ ก้อยมองตามน้ำตาเอ่อขึ้นมาคลอหน่วย มือกำผ้าปูที่นอนแน่น ก่อนลุกขึ้นนั่งยื่นมือออกไปข้างหน้า เมื่อพยาบาลสาวเดินเข้ามาด้วยสีหน้างง ๆ พยาบาลค่อนข้างแปลกใจ แต่ก็ยื่นโทรศัพท์ให้

 

ว่าไงคะพี่นภ...ก้อย...ก้อยก็รักพี่นะ แต่...ก้อย...แล้วแม่ก้อยล่ะ...อย่าทำแบบนั้นนะ อย่าทำแม่ก้อยนะ...ก้อยยอมแล้ว...แล้วจะให้ทำยังไง....ค่ะ...ค่ะ... เด็กสาววางโทรศัพท์แล้วล้มตัวลงนอนร้องไห้ พยาบาลรับโทรศัพท์คือ พยายามสอบถามว่าเป็นอะไร แต่เด็กสาวเอาแต่ร้องไห้ เธอจึงเลี่ยงออกมาเพื่อบอกมารดาของเด็ก

 

เด็กสาวทุบหมอนหลายครั้งด้วยความเจ็บช้ำ ถ้อยคำของชายที่ไม่เคยพบก้องอยู่ในสมอง ก้อยพี่ขาดก้อยไม่ได้นะ มาอยู่กับพี่เถอะ เราจะอยู่ด้วยกันพี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้แม่ก้อยต้องเป็นห่วงก้อยอีก มาสิ...มาอยู่กับพี่

 

 

 

เมื่อทั้งแม่และน้ากลับเข้ามาก็ไม่พบเด็กสาวแล้ว เธอหายไปจากเตียง พยาบาลเองก็ตกใจรีบค้นหาภายในห้อง

 

ตาวิทย์ ยายก้อยไปไหน แกไปไหนแล้ว

 

พี่ใจเย็น ๆ นะ หาดูในห้องให้ทั่วก่อน บางที...

 

ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาหนึ่งผ่านทางหน้าต่างล่วงลงสู้พื้นด้านล่าง สายลมเบื้องนอกพัดหวีดหวิว เสียงร้องไห้ครวญครางผสมปน มีเพียงหนึ่งที่ยังยิ้มได้ในตอนนี้

 

นภดลยิ้มอย่างมีความสุขเขารูปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาหายไปแล้ว เขาตัดเธอออกจากใจ ชายหนุ่มแหงนหน้ามองพัดลม เห็นแสงสีขาวเป็นวงเล็ก ๆ ที่ใจกลางแกนนั้น ลมพัดเอื่อย ๆ แต่เขาไม่หนาวอีกต่อไป กลับรู้สึกอุ่นอย่างประหลาด

 

 

 

ปิดเทอมอันแสนยาวนานน่าเบื่อผ่านพ้นไปแล้ว นักเรียนต้องกลับมาหน้าดำค่ำเคร่งกับกรอ่านหนังสือและตารางที่แน่นเอียดอีกครั้งเพราะพิษน้ำท่วม แม้มันไม่ได้น่าเบื่อนักเพราะได้เจอเพื่อนฝูง แต่มันก็ทรมานสิ้นดีกับการบ้านท่วมหัวท่วมหูที่เหล่าอาจารย์กระหน่ำสั่งราวกับเป็นการแก้แค้นที่วัยเด็กเคยถูกใช้ให้ทำมาก่อน

 

ตั้น ไงวะไหนจะไปเกาหลีตอนปีใหม่ อย่าลืมเอาสาว ๆ เกาหลีมาฝากสักคนนะโว๊ยเด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเบื้องหลังคนที่สูงกว่า

 

พ่อข้าไป ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนกันหน่อยซิวะคนที่ถูกกระโดดกอดคอตอบเสียงแห้งเพราะคอยังถูกวงแขนของเพื่อนรัด

 

ฟาย...ไม่ว่างโว๊ย ปีใหม่ต้องอยู่กะแฟนเพื่อนจอมแสบคลายวงแขนออกแล้วยักคิ้วยียวนจนอีกฝ่ายง้างขาทำท่าจะเตะ

 

มีแฟนก็คงดีเหมือนกันท่าทางมันมีความสุข ตั้นคิดขณะมองเพื่อนรักวิ่งไปหาสาวน้อยผูกโบว์ขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม

 

เด็กหนุ่มกลับถึงบ้านในตอนค่ำ แม่บ้านที่คอยอยู่ดูแลกุลีกุจรออกมาช่วยรับประเป๋า วันนี้บ้านเงียบเชียบพ่อแม่ของเขาต้องออกไปงานเลี้ยงสังสรรค์ส่งท้ายปีเก่าตอนรับปีใหม่กับพนักงานที่บริษัท ที่บ้านจึงมีเพียงเขากับแม่บ้านเท่านั้น ตั้นไม่มีกระจิตกระใจอ่านหนังสือ เขาเปิดเข้าเว็บไซท์ชื่อดัง เข้าไปอ่านนิยายและฝากคอมเม้นให้นิยายหลายเรื่องที่เขาแอดเป็นแฟนประจำ เข้าเหลือบมองไปมุมขวาที่บังเอิญเม้าส์เลื่อนไปชี้...หาเพื่อน MSN...ตั้นมองยิ้ม ๆ นึกสนุกจึงฝากเมลไว้ สามคำเกี่ยวกับตัวเองเหรอ...หล่อ ,หล่อมาก,หล่อมากมาย...ง่ายจะตาย

 

เสียงโปรแกรมเอ็มเอสเอนทำงานมีคนแอดมา เขาไม่ได้กดรับ ยังคงค้างหน้าจอไว้อย่างนั้น รอไปอีกหนึ่งชั่วโมงไม่มีใครแอดมาสงสัยจะหมั่นไส้ข้อความของเขา เด็กหนุ่มจึงกดรับเพื่อนใหม่เพียงหนึ่งเดียวคนนั้น

 

 

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: ดีค๊ ทังค้าวยาง

นายตั้นสุดหล่อ: อะไร เป็นมนุษย์ต่างดาวเหรอ พิมพ์ไทยไม่ถูกไม่ต้องคุยกันนะ ผมขี้เกียจแปล

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: แหม...แค่นี้ก็ต้องดุด้วย ก็นึกว่าจะชอบคุยแบบนั้นนี่นา

นายตั้นสุดหล่อ: ไม่อ่ะ ชอบคุยธรรมดาครับ

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: อืม ๆ เราชื่อ ก้อยนะ เธอชื่ออะไรเหรอ

นายตั้นสุดหล่อ: ชื่อ ตั้น

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: เธอหล่อเหรอ

นายตั้นสุดหล่อ: ใช่

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: เราชอบคนหล่อนะ

นายตั้นสุดหล่อ: เธอก็ดูดีนี่ มีลักยิ้มด้วย แล้วนั่นรูปเธอจริงรึเปล่า

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: จริงสิ ยังไงก็ขอบใจที่ชม อิอิ เธอชอบคนดูดีรึเปล่า

นายตั้นสุดหล่อ: ชอบดิ

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: งั้นเราเป็นแฟนกันเอามั้ย

นายตั้นสุดหล่อ: ง่ายไปรึเปล่า

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: ชอบยาก ๆ เหรอ

นายตั้นสุดหล่อ: ไม่เชิง...ก็ได้เป็นแฟนกัน

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: ดี ๆ เดี๋ยวเรามานับถอยหลังปีใหม่ไปด้วยกันนะ แต่สัญญาแล้วนะว่าจะเป็นแฟนเราอ่ะ

นายตั้นสุดหล่อ: อืม คำไหนคำนั้น สาบานให้ฟ้าผ่าเลย 555

///นฤมล///สาวน้อยขี้เหงา: คุณได้สิทธิ์นั้นเดียวนี้ อิอิ

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
กิจกรรมประกวดนิยาย Lightwriter ครั้งที่ 1 ตอนที่ 10 : เรื่องที่ ๖ MSN รักนี้ไม่มีหลอก (เพ่ยกวาง (PeiGuang)) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 119 , โพส : 4 , Rating : 12 / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#4 : ความคิดเห็นที่ 66
สวัสดีครับ..
ขออนุญาติแนะนำตัวก่อนนะครับ พอดีทั่นมิว(จาก SSS)ขอให้มาช่วยดูและเมนต์ให้คุณน้องให้ด้วย
เนื่องจากเขียนงานแนวเดียวกัน
(แต่จริงๆ แล้วของผมน่าจะจัดในแนวเรื่องเร้นลับ
ส่วนของคุณน้องจัดอยู่ในเรื่องสยองขวัญแน่ๆ ครับเพราะอ่านแล้วสยองได้สุดยอดมากๆ)
ผมชื่อปัฐ หรือปัฐพี หรือจะเรียกดินก็ได้ครับ และผมไม่ได้มาให้คะแนนนะครับ ขออภัยถ้ามารบกวน
ก่อนอื่นขอบอกว่าเรื่องสนุก โคลงเรื่องก็ดีมากเลยครับ วาง Plot ไว้ได้แข็งแรงดีมากๆ
ไม่แปลกใจกับคะแนน 4ใน5 ของผู้ให้คะแนนเลย เหมือนอ่านนิยายสยองของญี่ปุ่นเลยทีเดียว
เป็นเทคนิกการวนเรื่องจากตัวละครสู่ตัวละครให้ตอนต้นกับตอนท้ายหมุนกันไปต่อเนื่องได้อย่างไม่รู้จบ
เป็นการวางโคลงเรื่องที่ชาญฉลาดเหลือหลายจริงๆ ครับ
ในขณะที่คนไม่เคยอ่านแนวนี้จะลุ้นระทึกและสนเท่ห์ไปกับเรื่องที่จะเกิด
ขณะเดียวกันคนที่เคยอ่านแนวนี้มาจะตามเรื่องไดัทันและสนุกกับการคาดเดา
การบรรยายเองก็นับได้ว่าดีกว่าผมเสียอีก
การเว้นวรรคและการใช้ เครื่องหมายช่วยในการแบ่ง ชนิดของประโยคและบทสนทนาก็ทำได้เป็นอย่างดี
ส่วนที่ผิดก็พอมีบ้างแต่ก็ไม่มาก ยังไงก็ระวังการแปลงภาษาต่างประเทศเป็นภาษาไทยไว้ด้วยก็น่าจะดีนะครับ
เช่น Facebook  เห็นเขียนเป็นเฟรสบุ๊ค น่าจะใช้ เฟสบุ๊ค ดีกว่าไหมครับ โน๊สบุ๊ค เป็น โน้ตบุ๊ค ก็น่าจะดีนะครับ
คำผิดส่วนที่ผมเจอ นภดลเริ่มสืบทุกอย่างเกี่ยวหับเด็กสาว
มีเพืองชื่อโรงเรียนเท่านั้น
ก็.. เดี๋ยวเปลื้อง
นภดลตอนนี้ไร้นิ้วมือ.. (ถ้าไร้นิ้วมือนี่ค่อนข้างสยองนะครับ(ฮา)) ไล้
เขาจะไม่ยอมให้อุปสรรค์ใดๆ
อาละวาด
หลังจากที่เขาสูญเสียภรรยาแลลูก..
มีพยายานเรื่องนั้นหลายคน
ตรวจละเอียดเกินไปหรือเปล่าครับเนี่ย ต้องขออภัยนะครับ แ่ต่ถ้าเราได้คนช่วยตรวจหลายๆ คนมันก็ดีนะครับ
งานเราจะได้ผิดพลาดน้อยลง อย่ารังเกียจเลยนะครับ ( ไม่แตะส่วนที่เป็นการแชทนะครับ)
จุดสำคัญที่ผมอยากชมรองลงมาจากโคลงเรื่องก็คือการนำเอาความจริงที่น่าสนใจของสังคม
เช่นนิสัยของการเล่นแชทมาเล่าได้อย่างสนุกสนานน่าสนใจ และคนที่เล่นจะเข้าใจว่านั่นคือความจริง
ตรงนี้ทำได้ดีมากๆ เลยครับ
สุดท้ายนี้ ก็ขอบอกว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของผมเท่านั้น นำมาเป็นมาตรฐานใดๆ ไม่ได้
ได้แต่หวังว่าคงมีประโยชน์ต่อคุณบ้างแม้สักเพียงน้อยก็จะดีใจมากแล้วครับ ^ ^


PS.  ไอ้ปัฐเองคับ
Name : dinn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ dinn [ IP : 110.168.74.215 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2554 / 23:40

#3 : ความคิดเห็นที่ 48
ตอนแรกอ่านชื่อก็คิดอยู่ว่า เอ...มันจะเป็นนิยายรักหรือนิยายผีกันนะ
พออ่านมาชัดเลย ผีแน่ๆ ฮ่าๆ

การบรรยายถือว่าลื่นอยู่นะครับ
บางจุดไม่ต้องบรรยายก็แสดงถึงอารมณ์ตัวละครได้เลย เรื่องนี้ขอชื่นชมครับ
ส่วนเรื่องเนื้อเรื่องก็อ่านสนุกไม่ซับซ้อนเลยครับ ดำเนินเรื่องเข้าใจได้ง่ายเลย
แต่ที่สำคัญคือมันไม่ได้เกี่ยวกับโจทย์เลยนี่นน่ะสิ อันนี้ก็ต้องว่ากันไป อิอิ
การเล่าเรื่องก็หลอกคนอ่านได้อยู่ครับ ช่วงแรกๆ แต่พอเฉลยก็ อ๋อกันไปตามกันเลยๆ
อ่านไปอ่านมามันก็คล้ายเรื่องสั้นระทึกขวัญของผมอยู่เหมือนกัน ผมเลยเดาเนื้อเรื่องออกหมดเลย อิอิ
จะให้คะแนนแล้วนะครับ....

4/5 ครับ
หักคะแนนที่ไม่ตรงโจทย์ครับ ^^


PS.  Subject : watch : นาฬิกาผ่าเวลา Genre : แฟนตาซี ไซไฟ ครอบครัว
Name : Aerng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aerng [ IP : 111.84.65.104 ]
Email / Msn: aerngq(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 19:09


#2 : ความคิดเห็นที่ 43
#MSN รักนี้ไม่มีหลอก

คริสมาสต์อยู่ไหนอ่ะ -___-;;
เอ่อ คืออ่านเรื่องนี้แล้วค่อนข้างงงกับการดำเนินเรื่องนะคะ
เริ่มต้นมาเหมือนกับว่านภดลเป็นคนและกำลังระลึกถึงภาพวันวาน แต่ความจริงก็คือเขาตายไปแล้ว
หลังจากนั้นก็ดำเนินเรื่องที่ย้อนความกลับไป มาเรื่อยๆ
ก็เจอความสับสนในเรื่องของการบรรยายมากขึ้นเรื่อยๆ

จนโยงมาถึงความงง เรื่องของคาแรคเตอร์และมิติของตัวละคร
เพราะมันไม่ชัดเจน คลุมเครือไปหมด ไม่รู้เลยว่าใครเป็นยังไง
จู่ๆ ก้อยเปลี่ยนไปเพราะอะไร (หรือเราอ่านไม่ละเอียดพอ ตีความไม่ชัดเอง?)
พออ่านตอนจบ ก็รู้สึกว่าเรื่องสั้นเรื่องนี้ เหมือนกับลูกโซ่ ที่จะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไม่มีวันจบ.

คำผิดเจอบ้างค่ะ อันนี้ไม่นับคำวิบัติที่ตั้งใจเขียนตอนเป็นการคุย msn นะคะ

ด้านไอเดียเราขอโนคอมเม้นท์แล้วกันค่ะ
บอกแค่ว่ามันไม่เกี่ยวกับปีใหม่ตรงไหนเลย

คะแนนที่เราให้ 2.5/5
ตั้งใจเขียนต่อไปนะคะ .
Name : momoe'< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ momoe' [ IP : 110.49.251.205 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 18:05

#1 : ความคิดเห็นที่ 20
คนอ่านตะลึง อึ้ง และค้างค่ะ!
สรุปคือนฤมลหรือก้อยในตอนแรกนั้นเป็นคน แล้ว MSN กับ...กับ...!?
แล้วตอนหลัง...ก้อยก็ Die แล้วก็...ก็... T[]T!!!
[คลั่งค่ะคลั่ง]

เข้าเรื่อง...
บรรยายได้ดี มีติดขัดอะไรบ้างเล็กน้อย บางประโยคก็แอบงงนิดหน่อย
[คาดว่าคนอ่านคนนี้จะงงไปเองคนเดียว ไม่ต้องห่วง ฮ่าๆๆ]
คำผิดไม่มีเลยสักนิดเดียวค่ะ สุดยอดไปเลย! พล็อตเรื่องแปลกดีนะเนี่ย
แต่มันไม่ค่อยเกี่ยวกับคริสมาสต์หรือว่าปีใหม่สักเท่าไรเลยนะ ว่าไหม??

คะแนนที่ได้ 4/5
(หัก 1 คะแนน เนื่องจากว่ามันไม่ค่อยเกี่ยวกับวันคริสมาสต์และปีใหม่ ขอโทษด้วยนะคะ แหะๆ)

PS.  Do You Love Me Like I Love You...? If You Don't Love. Please...Don't Give Me Hope...
Name : Shadow Alice< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shadow Alice [ IP : 101.108.35.124 ]
Email / Msn: Little_Mingsia(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ธันวาคม 2554 / 11:12

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android