สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic EXO] Painkiller (KRISTAO,CHANBEAK,KAIDO)

ตอนที่ 23 : ✖ EP.21 ✖


     อัพเดท 15 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: exo, kris, tao, CHANYEAL, BEAKHYUN
ผู้แต่ง : Holic_LekKu ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Holic_LekKu
My.iD: http://my.dek-d.com/leklove
< Review/Vote > Rating : 100% [ 8 mem(s) ]
This month views : 50 Overall : 49,210
1,698 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 914 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic EXO] Painkiller (KRISTAO,CHANBEAK,KAIDO) ตอนที่ 23 : ✖ EP.21 ✖ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1655 , โพส : 54 , Rating : 30 / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




Bu gong Ping (Not Fair) - Ost.The Outsider












 

 

 

“หวางจื่อเถาหายไปไหน!


เสียงกึ่งโวยวายใช้อำนาจของเจ้าของปราสาทหลังใหญ่ในฝั่งตอนเหนือดังแทบจะไปทั่วบริเวณพื้นที่ทั้งหมดของปราสาทเพราะสาเหตุที่เขาเข้ามาในห้องของแขกสำคัญที่เขาไปตามกลับมาดันไม่อยู่ในห้อง



กลัว...กลัวเหลือเกินว่าเด็กนั่นจะหนีไปอีกครั้ง



แต่คนที่กลัวมากกว่าในตอนนี้คือกลายเป็นทหารบริวารระดับร่างๆที่อยู่ในละแวกนั้นส่งสายตาเลิกลัก ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าที่เห็นเจ้านายที่เคารพอารมณ์ไม่ดีโดยแสดงออกมาให้เห็นชัดเจน เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่ชื่อของคนที่ถูกนายใหญ่ของพวกนั้นเรียกหาเคยหลบหนีไปมาแล้วครั้งหนึ่ง พวกที่อยู่ในเหตุการณ์ในคืนนั้นแทบจะจำได้โดยไม่มีวันลืม อู๋อี้ฟานอาละวาดซะจนแทบจะหาชิ้นส่วนที่ดีของพื้นที่ของที่อยู่อาศัยแทบไม่เจอ สั่งออกตามหาไรแคนท์เพียงตัวเดียวที่แฝงตัวอยู่ในปราสาทแห่งนี้ ออกตามล่าเผ่าพันธุ์สี่ขาในอาณาเขตของทรานซิลวาเนียแล้วบดขยี้พวกที่ยังหลงเหลือจนแน่ใจว่าหวางจื่อเถาจะไม่มีที่ไหนให้คอยซุกหัวนอนคอยกบดานอีก และดวงตาสีดำนิลที่กลายเป็นสีเหลืองนวลของอู๋อี้ฟานตอนนี้นั้นยิ่งทำให้พวกที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงกลัวที่จะกลายเป็นที่ระบายอารมณ์โดยการโดยชำแหละเป็นชิ้น ๆ ถ้าพูดจาไม่เข้าหู




“จะอาละวาดเสียงดังแข่งกับชานยอลหรือไงห๊ะ อู๋อี้ฟาน” คุณหมอหน้าหวานที่ขลุกตัวอยู่ในห้องพักออกมาบ่นกระปอดกระแปดใส่เจ้าของที่พักอย่างหัวเสีย มือที่ว่างก็ยกมานวดใบหูของตนแล้วใช้สายตาตำหนิ


“จื่อเถาไปไหน” คริสพยามยามข่มอารมณ์ครุ่นเคืองเล็ก ๆ


“ใจคอจะให้อยู่แต่ในห้อง ขังไว้แต่ในปราสาทหรือไง กลัวเด็กมันจะหนีจนขึ้นสมองไปแล้วหรอไอ้บ้า!


“อี้ชิง อย่ามากวนอารมณ์ ฉันถามว่าจื่อเถาอยู่ไหน”


“เห็นว่าเดินไปทางหลังปราสาท ไปเล่นกับมังกรพ่นไฟล่ะมั้ง”


“คิดจะหนีมากกว่า”


“นี่! ท่านลอร์ทอี๋ฟาน ถ้าเด็กมันจะหนีสู้มันฆ่าตัวตายไปเลยดีกว่า ถ้าหนีจนตัวตายไปข้างแล้วยังโดนลากตัวกลับมาน่ะห๊ะ คิดสิคิด!” อี้ชิงบ่นอย่างหัวเสียที่คนตัวสูงกว่าเหมือนเริ่มจะทำตัวงี้เง่าหมดความหน้าเชื่อถือขึ้นมา อยากจะเอานิ้วที่ชี้ย้ำไปที่หัวของตัวเองไปจิ้มหน้าผากของคริสให้รู้แล้วรู้รอด เผื่อว่าคำกร่นด่าของเขามันจะช่วยให้สมองของคนที่ใช้แต่กำลังกับเด็กขนปุยจะคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้บ้าง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าหวางจื่อเถาไม่มีทางหนีไปไหนได้เต็มตัว แถมตัวเองยังสามารถหยั่งรู้ความคิดของใครต่อใครได้

 

 

หน้าตาก็ดีไม่หน้าทำตัวแกล้งโง่เลย อู๋อี้ฟาน...


 

 

อี้ชิงอยากจะพูดประโยคนี้ใส่คริสอีกเหมือนกันนะ แต่เก็บไว้ดีกว่า เพราะด่าไปก็ไม่ประโยชน์ เหมือนยิ่งพูดเข้าหูซ้ายมันก็ไปทะลุออกที่หูขวาอยู่ดี ปล่อยให้มีเวลาเดินออกตามหาเจ้าหนูไรแคนท์ขนปุยดีกว่ามาเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกันเพราะเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง แถมจางอี้ชิงยังมีวิจัยให้ต้องคอยรับผิดชอบทิ้งไว้ในห้องอีกต่างหาก ก่อนที่ตนเองจะจรรีปลีกวิเวกหายเข้าไปในห้องจางอี้ชิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาแรง ๆ หยุดการเคลื่อนไหวแล้วหันไปพูดกับเหล่าพวกตัวเย็นที่ยืนแข็งทื่อทำสายตาลนลานจนเขานึกรำคาญ



“นายพวกแกไปแล้ว คราวหน้าคราวหลังก็บอกกล่าวนายพวกแกหน่อยว่าของ ๆ เจ้านั่นไปไหน จะได้ไม่ต้องโดนตาแก่อายุร้อยกว่าปีอาละวาด







 

สัตว์แห่งตำนานตัวใหญ่แผ่สยายปีกมหึมาแหวกไหว้อยู่ท้ามกลางท้องฟ้ายามเย็นที่กว้างใหญ่ภายในห้วงอาณาเขตเมืองที่ปักหลัก บนหลังของมันมีชายตัวสูงบางนั่งสูดอากาศยามเย็นและทอดมองวิวทิวทัศอยู่บนหลังของมัน

 

 

นักโทษของผู้เป็นนาย...ผู้ซึ่งป็นนายของมันอีกตนเช่นกัน



 

หวางจื่อเถานั่งอยู่บนหลังเจ้ามังกรตัวโตที่โลดแล่นอยู่บนฟ้า

 



 

“ขอบคุณนะแพนธ่อม”  เด็กหนุ่มพูดขอบคุณพาหนะขนาดมหึมาที่พาเขาออกมาโลดแล่นรับลมและความสูงของชั้นบรรยากาศ การที่อยู่บนที่สูงแล้วเคลื่นผ่านไปไหนมาไหนนั้นทำให้จื่อเถาเห็นทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าที่เป็นผืนฝ้าที่ไกลโพ้นและพื้นเบื้องล่างที่ตกลงไปก็คงมีแต่ตายกับตายสำหรับมนุษย์ธรรมดาทั่วไป เขาหลับตาซึมซับอากาศและลมที่ประทะเข้ามาหา สายลมและความสงบทำให้เขาผ่อนคลายมากขึ้นถึงแม้ว่ามันจะเพียงน้อยนิดก็ตาม


“ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนอีกา”  แพมธ่อมทำให้หว่างจื่อเถาเหมือนว่าตัวเองกำลังบินได้เหมือนนกที่เป็นอิสระ เหมือนกับนกกาที่บินอยู่บนท้องฟ้าเพราะไม่มีใครคิดจะเอามาเลี้ยงไว้ประดับบ้านเรือน และถ้าให้ถามว่าถ้าเขาเป็นนกขึ้นมาจริงๆ จื่อเถาก็คงอยากจะเป็นอีกา


 

เป็นอีกาน่ะมันดีอยู่แล้ว....ดีกว่านกที่อยู่ในกรงแต่ลืมวิธีการบิน

 





 

แต่อีกาตัวนี้ก็เหมือนกำลังจะถูกจับขังไว้ในกรง

 




รอยยิ้มระบายบางๆถึงแม้ว่าดวงตาจะมีแต่ความเศร้าสร้อยเจอปนอยู่ ทอดมองไปข้างหน้าที่ไม่มีวันรู้ว่าขอบฟ้าจะไปสิ้นสุดอยู่ที่ตรงไหนแล้วค่อยเปลี่ยนมาฟุบหมอบกับหลังของเจ้ามังกรพ่นไฟตัวใหญ่แล้วหลับตาลงอีกครั้งปล่อยให้มันบินพาไปเรื่อยๆตามใจต้องการของมัน จื่อเถาผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆเหมือนขับไล่ความรู้สึกที่แบกรับความทุกข์ระทมไว้ตลอดกาลเวลาทั้งที่ฟุบอยู่บนหลังของสัตว์เลี้ยงตัวใหญ่ ความรู้สึกเหล่านี้มันอาจจะขยายไปให้เจ้ามังกรได้รับรู้ความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่บนหลังของมัน แต่ไม่ได้แพร่ขยายไปถึงเจ้าของตัวจริงของมันที่เหมือนกับจิตวิญญาณของมัน และนั่นคือสิ่งที่หวางจื่อเถาต้องการ



เถาค่อยๆปล่อยตัวเองให้ล่วงลงจากหลังมังกรพ่นไฟแล้วให้อากาศโอบล้อมนำพาเขาสู่พื้นดินโดยที่ดวงตายังหลับอยู่ ไม่สนใจว่ามันจะสูงมากขนาดไหน เพราะในหัวคิดว่าแค่ว่า...อย่างเก่งก็แค่ตายเท่านั้นเอง แต่เจ้าแพนธ่อมก็คงจะไวกว่าถึงได้ทิ้งดิ่งจากท้องฟ้าลงมาแล้วใช้หลังของมันลองรับไม่ให้จื่อเถาล่วงลงสู่พื้นดิน ไอร้อนที่มาพร้อมกับไฟที่พ่นออกจากปากของมันทำให้เถารู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังทำให้เจ้ามังกรตัวนี้ไม่สบอารมณ์จนทำให้จื่อเถาอดที่จะขอโทษไม่ได้



“ขอโทษนะ ที่ฉันทำให้แกเกือบโดนเจ้านายของแกทำโทษเป็นครั้งที่สอง”  มือเรียวลูบหัวเจ้าแพนธ่อมเบา ๆ แล้วค่อยโอบกอดมันไว้เหมือนคราวก่อน จนมันพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับควันที่ออกมาจากจมูกเหมือนกับตำหนิเขา และถ้ามันพูดได้จื่อเถาก็คงจะคิดว่ามันคงจะว่าตัวเขาเอาแต่หนีปัญหาอยู่แน่ ๆ



เที่ยวการบินสู่ท้องฟ้าของเจ้ามังกรตัวใหญ่กับไรแคนท์ขนปุยถูกกำหนดให้สิ้นสุดลงทันทีโดยสัตว์ในตำนานได้บินลงมาส่งลงพื้นดินตรงบริเวณสวนป่าที่อยู่ด้านหลังของปราสาทใหญ่

 

 

สุดท้ายเขาก็ไม่มีทางได้ออกไปจากที่นี่จริงๆ...


 

ไรแคนท์หนุ่มค่อย ๆ เดินไปตามทางลาดชันที่สามารถลัดเลาะเข้าไปในเขตของสถานที่หนึ่งที่อยู่ในส่วนของหลังปราสาทผีดูเลือดจนเดินมาถึงสถานที่สำคัญของพวกตัวเย็น ฝ่ามือค่อยๆผลักประตูเหล็กดัดบานใหญ่เข้าสู่ลานกว้างที่มีรั้วเหล็กดัดจำกัดพื้นที่ของสถานที่ที่มองยังไงก็ยังดูกว้างขวางอยู่ไม่น้อย เด็กตัวสูงเดินดูงานแกะสลักด้วยหินอ่อนและแผ่นศิลาถูกตั้งไว้เกือบทั่วบริเวณต่างๆของเขตที่เขาได้พาร่างกายเข้ามาในยามเวลาที่เงียบสงัดและดูจะหดหู่ได้เข้ากับสถานที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นสุสานของเผ่าพันธุ์พวกดูดเลือดที่มีชาติตระกูลเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ ที่ๆเอาไว้เก็บโลงศพเปล่า ๆ แต่ไร้ซึ่งร่างของผู้นอน จะมีก็แต่ชื่อที่ถูกแกะสลักอยู่บนแผ่นศิลาและรูปปั้นแกะสลักจากหินอ่อนที่เขาได้เห็นจนเขาได้เหลือบไปเห็นรูปแกะสลักรูปหนึ่ง งานแกะสลักรูปของหญิงสาวที่ถูกสร้างอย่างประณีตจนเหมือนกับว่าเป็นตัวจริง งดงามแม้แต่งานแกะสลักที่ประดับบนแผ่นศิลาปิดหลุมศพ



 

สายตาเฉี่ยวจ้องมองหน้าแผ่นศิลาของหญิงสาวที่หลับใหลไปตลอดกาลที่แม้แต่เลือดเพียงหนึ่งหยดก็ไม่สารมารถทำให้หล่อนได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อีก สองมือที่ไร้แม้กระทั่งดอกไม้ซักดอกมามอบให้ยืนไปปัดเศษใบไม้ที่ล่วงหล่นมาบดบังชื่อที่สลักไว้บ่นแผ่นหินกับหยิบชื่อดอกไม้ที่เริ่มเหี่ยวเฉาที่คงจะมาจากผู้มีอำนาจสูงสุดของที่นี่ขึ้นมาดูแล้วค่อยวางไว้ที่เดิม




“หลบมานั่งสารภาพบาปตรงนี้เอง” จื่อเถาหันหลังขวับทันทีเมื่อได้ยินเสียงของใครอีกคน ทั้งๆที่คิดว่าเขาคงจะอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว  เจ้าของน้ำเสียงทุ้มต่ำกอดอกยืนยิ้มพิงอยู่กับรูปปั้นเทวทูตที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่หวางจื่อเถายืนอยู่ ร่างที่สูงพอ ๆ กับพี่ชายคนโตแต่ติดที่ว่าเสียงจะต่ำกว่านิดหน่อย ดวงตาฉายแววขี้เล่นกับรอยยิ้มที่เห็นเขี้ยวแหลมๆทั้งสองข้างของแวมไพร์ผู้น้องที่ไม่ค่อยจะยิ้มออกมาให้ใครได้เห็นนัก


 “รู้ไหมว่าเขาตามหากันให้วุ่นน่ะ”  


“ก็มีอยู่แค่ผีดิบตัวเดียวเท่านั้นแหละที่กัดไม่ยอมปล่อย” เถาบ่นพึมพำกร่นด่าคนที่ถูกพาดพิงเข้ามาถึงตัวเอง แต่ติดที่ว่าเสียงมันคงจะดังพอให้ชานยอลได้ยินแล้วทำสีหน้าขุ่นมัวที่ถูกลดระดับให้กลายเป็นแค่พวกผีดิบ


“เห้! เรียกให้ดี ๆ หน่อยอาซ้อขนปุย ปากคอเลอะร้ายในถิ่นของศัตรูมันไม่ดีหรอกรู้ไหม” ลอยยิ้มที่ยังไม่มีแวววาจะจางหายไปจากร่างสูงกว่านิดเดียวพร้อมกับคำขู่ไม่ได้ทำให้เถารู้สึกว่าตัวเองเกรงกลัวอะไรเลยซักนิด เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องหาส่วนไหนมาหวาดกลัวกับลมปากของชานยอล จริงอยู่ที่ชานยอลเป็นพวกที่ไม่ชอบขู่ให้กลัวแต่ยินดีที่ทำให้เห็น เถาหันกลับมาที่แผ่นศิลาหน้าหลุมศพอย่างเดิมแล้วเข่นรอยยิ้มออกมาก่อนจะพูดในสิ่งที่เขาไม่สามารถได้อย่างสมความตั้งใจ





“งั้นก็รีบ ๆ ฆ่าฉันซะ ไม่ต้องขู่ให้เปลืองน้ำลายหรอก”




ชานยอลกรอกตาไปมาเหมือนพวกเบื่อโลกแล้วจิ๊ปากอย่างขัดใจในสิ่งที่ไรแคนท์ที่มีอายุน้อยกว่าเขาต้องการ ไม่เรียกว่าพี่ไม่ว่า แต่ใช้น้ำเสียงเรียบเฉยแล้วทำท่าทีไม่หวั่นเกรงอะไร ชานยอลนั้นไม่ชอบเลยจริง ๆ


“ทำไมอาซ้อถึงอยากตายนักล่ะ อยู่กับพี่คริสน่ะดีจะตาย  เลี้ยงดูปูเสื่อให้อย่างดีเลยนะ” ชานยอลเดินมาอยู่ข้าง ๆ ร่างที่มีความสูงน้อยกว่าเขาไม่กี่เซน ก้มหัวทำความเคารพหลุมศพของหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาทั้งสอง


“หยุดเรียกฉันแบบนั้นซักทีเถอะน่า” ชานยอลหันมามองคนที่เหวใส่เขาให้เลิกพูดสรรพนามที่เหมือนตอกย้ำตัวเขาเองและชานยอลก็เลิกพูดแต่กับยิ้มมุมปากให้แทน


“มันเริ่มจะมืดแล้วนะชานยอล คงไม่ดีนักถ้าจะทิ้งให้แบคฮยอนออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว กลิ่นกายและกลิ่นเลือดยิ่งหอมขนาดนั้นอยู่ด้วยสิ” ชานยอลทำหน้าคุ่นคิดอยู่ซักพักก่อนที่นึกได้ในความจริงที่จื่อเถาพูด ชานยอลจะไม่ถามว่าจื่อเถาเคยพบเคยเห็นคนของเขาได้ยังไงเพราะว่าอย่างน้อยอยู่ในปราสาทหลังเดียวกันอย่างน้อยก็หน้าจะเคยได้เห็นหรือได้ยินชื่อกันบ้าง แต่คงไม่ได้พูดคุยมีโอกาสได้คุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเท่าไหร่หรืออาจะไม่เคยด้วยซ้ำ  จนร่างสูงโปร่งหันหลังเดินออกไปจากสุสานทันที แต่ยังไม่พ้นขอบประตูชานยอลก็ชะงักหยุดเดินแล้วหันมาปล่อยประโยคที่คิดว่าหน้าจะทำให้จื่อเถาได้สะอึกพร้อมกับเอ่ยชื่อจริงที่เถามักไม่ต้องการให้ใครเรียก






 “ถึงอาซ้อตายไป สงครามมันก็ไม่ได้สิ้นสุดลงหรอกนะหวางจื่อเถา”













ภายในห้องสมุดของปราสาทหลังใหญ่ เจ้าของร่างสูงในชุดลำลองที่มีแค่เพียงเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขายาว ที่วันนี้แทบทั้งวันที่ตื่นมาก็เอาแต่ขลุกตัวเองอยู่แต่ในห้องสมุด สายตาที่มีแว่นกรอบแว่นคั่นอยู่ไล่กวาดดูตัวอักษรในหนังสือเล่มหนาแต่ปากกลับขมุบขมิบประโยคที่มันไม่ได้มาจากหนังสือที่อยู่ในมือของอู๋ฟานซักตัวอักษร

“กลับมาซักทีสิเจ้าหมาดื้อ อย่าต้องให้ฉันออกตามหาได้ไหม?” มืออีกข้างเริ่มเคลื่อนย้ายมาบีบนวดต้นคอเบาๆบรรเทาความเมื่อยเพราะเขาเอาแค่ก้มหน้าก้มตาอ่านมันแล้วยืนพิงกับชั้นวางหนังสือแล้วค่อยเปลี่ยนมาพลิกกระดาษไปยังหน้าถัดไป ทั้ง ๆ ที่เนื้อหาในนั้นดูจะไม่ได้ไหลเข้าสู่สมองแวมไพร์หนุ่มเลยซักตัว

“ใจดีเข้าให้หน่อย เลยชักจะเคยตัวใหญ่แล้วใช่ไหม” เขายังไม่เลิกพูดกับตัวเองเบา ๆ แต่ประโยคเหล่านั้นมันเป็นคำพูดที่เข้าใช่บ่นกับเจ้าตัวการที่เขาเปิดประตูห้องนอนไปแล้วไม่พบ เขารู้ว่าเจ้าเด็กหน้าเหวี่ยงนั่นไม่สามารถไปไหนได้ไกล อย่างเก่งก็แค่ทำได้เพียงเดินเล่นเตร็ดเตร่อยู่ในอาณาเขตที่มีกำแพงปราสาทกั้นเอาไว้ และเขาก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าตอนนี้สมบัติของเขาไปหลงระเริงอยู่ที่ไหน

 

ก็คงจะเดินเล่นจนไม่ดูเวลาอยู่แถว ๆ นี้นั่นแหละ เพราะไม่ถึงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเขารู้สึกว่าเขาได้ยินว่าชานยอลเป็นเรียกที่จริงของสมบัติล้ำค่าของเขา

 

“ถ้าเนื้อหาในหนังสือที่ถืออยู่มันไม่ได้ไหลเข้าสู่สมองพี่ก็ปิดมันลงแล้วมานั่งซักทีเถอะ พี่ฮิมชานไม่ได้นั่งกินที่ขนาดที่พี่นั่งไม่ได้หรอกนะ”

“จะดีไม่น้อยถ้าแกไม่พาดพิงฉันนะแดฮยอน” คนที่ถูกพาดพิงที่นั่งเอกเขนกอยู่ที่โซฟายาวตัวใหญ่กรอกตาขึ้นลงแล้วเหล่ไปหาเจ้าของเสียงที่เหน็บแนมเขาตั้งแต่อยู่ที่โรมาเนียจนเดินทางมาถึงปราสาทของญาติผู้น้องที่ทำหน้าตาไม่รู้ร้อนแต่ในใจดันคิดอะไรสารพัด

“จะยืนเก๊กอีกนานไหม มานั่งสิคุณเจ้าของบ้าน” ท่านบาทหลวงหันไปพูดกับคริสแล้วใช้มือข้างที่ไม่เจ็บตบโซฟาเบา ๆ จนคริสหันเอาหนังสือไปเก็บเข้าที่ที่มันต้องอยู่แล้วเดินมานั่งกับฮิมชานแต่โดยดี

“โอ๊ะ! ฉันมีความรู้สึกว่าฉันกำลังเห็นร่างอวตารของท่านอี้ฟาน ลมอะไรหอบให้ท่านบาทหลวงมาที่นี่ได้น่ะ” อี้ชิงเดินเข้ามาพร้อมเหยือกบรรจุของเหลวสีแดงที่อยู่บนถาดในมือ แกล้งทำเสียงให้ดูเหมือนแปลกใจที่เห็นบาทหลวงกำมะลอกับแดฮยอนมานั่งจับเจ่ากับท่านลอร์ดที่เพิ่งจะโวยวายเมื่อตอนบ่าย ๆ ของวัน

“นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่แต่ที่บ้านมันเบื่อ”

“ก็ดีนะ ผมจะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ จากที่ไปโรมาเนีย” อี้ชิงยักไหล่นิดหน่อยแล้วเดินไปนั่งตรงตรงพนักพิงโซฟาฝั่งของฮิมชาน

“ขอดูแขนหน่อย”อี้ชิงเอ่ยขอดูบาดแผลของบาทหลวง

“ก็ยังดีกว่าตอนที่เห็นครั้งแรก ถือว่าเถายังปราณีอยู่นะเนี่ย” อี้ชิงตรวจดูความคืบหน้าของบาดแผลนิดหน่อยก่อนจะเริ่มจัดการล้างแผลให้ฮิมชาน

“ยองแจมากกว่าที่ยังปราณี ถ้ายองแจไม่ขอร้องแล้วโยนขวดยารักษาให้ป่านนี้แขนของท่านบาทหลวงคงจะเหลือข้างเดียวไปแล้ว” อี้ชิงอมยิ้มน้อย ๆ ผสมกับกลั้นหัวเราะที่เห็นสีหน้าของฮิมชานกำลังเขม่นใส่แดฮยอนที่ช่วงนี้จะจิกกัดและเหน็บแนมตัวเองแต่ก็รีบปรับสีหน้ามาให้เป็นปกติและกระแอมเบา ๆ เพราะสองร่างอวตารอย่างฮิมชานกับคริสหันมาจ้องมองเขาเป็นตาเดียว

ฮิมชานมองเพราะเขาเกือบจะเห็นด้วยกับคำพูดเหน็บแนมของแดฮยอนส่วนคริสน่ะมันใช้ตวัดสายตาตั้งแต่อี้ชิงพูดถึงอาหมวยหน้าเหวี่ยงแล้ว...

“ว่าแต่ชานยอลไหนอ่ะ” ฮิมชานเลิกทำหน้าบึ้งใส่คุณหมอแล้วใช้สายตาสาดส่องมองหาแวมไพร์อีกตน

“อยู่กับคุณหมอแบคฮยอนล่ะมั้ง” อี้ชิงตอบกลับแล้วเผลอถอนหายใจเบา ๆ

“จนได้ล่ะสิไอ้เด็กคนนี้ ว่าแต่คุณหมอตัวน้อย ๆ ยังปลอดภัยดีใช่ไหมเนี่ย” ฮิมชานถอนหายใจตามต่อจากอี้ชิงแบบติด ๆ และถามถึงความปลอดภัยขอมนุษย์เพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ที่นี่

“เปลี่ยนเป็นถามว่า หวงขนาดไหนคงจะดีกว่ามั้ง”  อี้ชิงบ่นอุบเมื่อนึกถึงวีรกรรมของชานยอลที่สร้างไว้ตอนที่ไปลักพาตัวหรือจะเรียกให้สวยหน่อยคือตามหาจนเจอแล้วพากลับมาทั้ง ๆ ที่แบคฮยอนลืมความทรงจำไปหมดแล้ว

 

“เข้าเรื่องเถอะ เดี๋ยวชานยอลก็มาไม่ต้องรอหรอก” คริสใช้มือไปเลื่อนหมากบนกระดานหมากรุกแล้วเอนตัวกลับมานั่งแบบเดิมเพื่อรอฟังความคืบหน้าและความคิดเห็นของการนัดพบปะและประชุมในครั้งนี้

“เราต้องหลีกเลี่ยงการปะทะกับพวกฮันเตอร์ ไม่ต้องพบปะได้เลยยิ่งดี” ฮิมชานเริ่มเปิดประเด็นของเรื่องที่เขาต้องมาที่นี่โดยไม่ลืมจะหันไปหาลูกพี่ลูกน้องที่มากับเขา  จนแดฮยอนทำได้แค่ยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้าเท่านั่น

“ยงกุกเป็นอีกสิ่งหนึ่งสิ่งที่ควรจะเลี่ยงไม่สู้ด้วย”คริสพูดออกมาแล้วไปเลื่อนม้าที่อยู่บนกระดานหมากรุกอีกครั้ง  กวาดเก็บเบี้ยฝั่งตรงข้ามที่โดนกินให้ออกจากกระดาน

“ดูก็รู้ว่ายากที่จะไม่เจอกับยงกุก” อี้ชิงขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าจะต้องเลี่ยงที่จะไม่สู้กับหัวหน้าเผ่าพันธุ์ฝั่งตรงข้าม เขาดูจะคิดไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าจะมีทางไหนที่จะไม่เจอกับบังยงกุก ผู้ที่เหมือนจะกระหายในสงครามอย่างยงกุกเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ออกมาทำศึกต่อสู้

“มีสิ” แดฮยอนโพล่งคล้ายกับตัดความสงสัยของคุณหมอทันที จะมีก็แต่ฮิมชานกับอี้ชิงที่หันไปให้ความสนใจกับคำพูดแค่สองคำของแดฮยอน และแดฮยอนก็เริ่มจะเฉลยคำตอบออกมา

“ในคืนพระจันทร์กรด ยงกุกจะเดินตามคำทำนายที่ถูกกำหนดไว้ในคัมภีร์ ถึงในตอนนั้นพวกเราก็ไม่ใช่เป้าหมายแล้ว”

“เพราะเป้าหมายจริง ๆ  คือหัวหน้าไรแคนอีกตัวที่มันส่งเถามาต่างหาก” คริสเสริมขึ้นมาต่อจากแดฮยอนแล้วจบเกมส์บนกระดานแล้วเดินไปหยุดที่หน้าประตูบานใหญ่

 

ปึง!

 

เสียงตัวหมากรุกกระทบลงกับกระดานด้วยแรกมือของเจ้าของปราสาทที่ใช้หมากเพียงตัวเดียวไล่บี้ฝั่งตรงข้าม จนมาถึงหมากที่เป็นขุนที่เขาต้อนมันให้จนมุม

 

รุกฆาต...

 

 

“อย่าหวังว่าจะได้อย่างที่สมใจอยาก”

 

!!!

 

 น้ำเสียงราบเรียบออกมาจากอีกฝั่งที่ประตูปิดกั้นเอาไว้ยิ่งทำให้ห้องที่เงียบอยู่แล้วเพราะเพิ่งหมดคำพูดของเจ้าของปราสาทก็ดูเงียบเข้าไปใหญ่ ทั้งห้องสัมผัสได้ถึงสภาวะที่เริ่มจะตรึงเครียดเข้าไปใหญ่ถ้าอู๋อี้ฟานเปิดประตูออก แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบและเหมือนจะตรึงเครียดอย่างจริงจังเมื่อร่างสูงตัดสินใจเปิดประตูออก

 

หวางจื่อเถาอยู่ตรงนี้แล้ว....

 

ใบหน้าคมและดวงตาเรียบนิ่งแต่แสดงความเย่อหยิ่งจ้องมองร่างสูงที่เปิดประตูออกมาไม่วางตา พอ ๆ กับไอความเย็นจากร่างกายของคริสก็แพร่กระจายปรกคุมบริเวณนั้นเช่นกัน

 

“ไปไหนมา” คริสเริ่มเป็นผู้ที่ถามเจ้าขนปุยที่เหมือนจะแอบได้ยินสิ่งที่พวกเขาได้คุยกัน และพยายามทำเป็นลืมว่าได้ยินอะไรจากร่างที่ตัวเล็กกว่า


“ไปหาทำเลฝังตัวเองตอนที่ตายแล้ว”


“แล้วได้ตายสมใจไหมล่ะ” ในเมื่ออีกคนที่พูดจาประชดประชันใส่ ก็คงไม่ต้องไปพูดจาดีให้ดูเปลืองน้ำลายของเขา คริสเลยได้ใช้คำถามย้อนกลับไปพร้อมสายตาที่เหนือกว่า จะดูว่าเด็กปากดีจะเก่งได้ซักขนาดไหน

 

“สวัสดีท่านบาทหลวงฮิมชาน” เทาแค่นรอมยิ้มใส่อู๋ฟานก่อนจะมองเลยไปเจอบาทหลวงที่นั่งอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่และแดฮยอนกับอี้ชิงที่นั่งมองเขาอย่างเงียบ ๆ

รอยยิ้มเยือกเย็นส่งไปหาบาทหลวงที่จ้องมองเขา แล้วบรรจงหาคำพูดถามสารทุกข์สุขดิบ

“แผลหายเร็วนะครับ ตอนนั้นผมหน้าจะตะปบแล้วกัดให้แขนขาด”

ฮิมชานทำหน้าตาอย่างเหลือเชื่อกับคำพูดที่มาจากเจ้าขนปุยที่เขานึกอยู่ว่านั้นคือคำถามไถ่จริง ๆ หรือเปล่าก็จะยกยิ้มแล้วใช้น้ำเสียงสบาย ๆ ตอกกลับ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เด็กหน้าเหวี่ยงก็พูดตัดหน้าออกมา จากคิดที่จะพูดอะไร ก็ทำได้แค่เม้มปากเงียบแล้วเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

“ขอแสดงความดีใจด้วยที่ยองแจจำทุกอย่างได้ แต่ก็ขอแสดงความเสียใจด้วยอย่างสุดซึ้งจริง ๆ ที่เจ้านั้นเกลียดท่านบาทหลวงซะแล้ว สมใจอย่างที่ต้องการหรือยังล่ะ”

“ฉัน...”

 

“หยุดทำตัวก้าวร้าวซักทีเถา” คริสออกปากปรามเด็กที่สู้วาจาร้ายกาจของเขาไม่ได้แล้วไปลงกระทำคำพูดร้ายกาจใส่ลูกพี่ลูกน้องของเขาแทน จนเถาหันมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งโดยพร้อมที่จะเล่นสงครามประสาทกับร่างสูง รอยยิ้มเชือดเฉือนฉาบลงที่ใบหน้าเรียว


“เป็นเดือดร้อนแทนกันด้วย? มันคงกระทบจิตใจพี่ด้วยสิเน๊อะ” เถาเปลี่ยนสรรพนามที่ใช่เรียกร่างสูงที่มีอายุมากกว่าทั้งที่ไม่เคยคิดจะใช้เรียกมันอีกเลย เขาสังเกตสีหน้าของร่างสูงที่ยังไม่มีกิริยาตอบสนองหรือแววตาที่จะแสดงอะไรออกมา จะมีก็แต่เสียงของนาฬิกาในหัวสมองที่บอกเวลานับถอยหลังเป็นระเบิดเวลาเอาไว้แล้วรอเวลาที่มันระเบิดออกมาเหมือนความอดทนของใครหมดลง


“....”


“โดนพรากของรักเหมือนกันนี่แถมคนที่พรากก็ยังเป็นคนๆเดียวกันอีก”


“....”


“ต่างกันก็แค่ของพี่เขาแค่จากตายเท่านั้นเอง”

 

พลัก!!!

 

เสียงหมัดหนักกระแทกเข้าใบหน้าของไรแคนจนล้มลงไปกองกับพื้นสร้างความแตกตื่นให้กับผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์เพราะไม่มีใครคิดว่าคริสจะต่อยเด็กหน้าเหวี่ยงจนล้มไปกองกับพื้น และสิ่งหวางจื่อเถาทำมันก็คือระเบิดเวลาชั้นดีสำหรับอู๋อี้ฟาน มือเรียวค่อย ๆ แตะเข้าที่มุมปาก สัมผัสได้ถึงของเหลวสีและรสชาติแปร่งๆของเลือดที่ไหลออกมา แต่เถาก็ยังไม่เลิกราที่จะเล่นสงครามประสาทต่อไป


“ทำไม? พูดแทงใจดำหรอ” รอยยิ้มเหยียด ๆ ประโยคซ้ำเติมจี้จุดลงไปให้อีกฝ่ายได้โกรธเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าโดยที่เถาไม่ต้องพยายามอะไรให้มากมายนอกจากใช้คำพูดและความหลังที่ไม่ได้สวยงามให้อีกฝ่ายได้ยิน บุคคลที่กลายเป็นบุคคลภายนอกพยายามที่จะใช้คำพูดหรืออะไรก็แล้วแต่เบี่ยงเบนไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองฝ่ายสงบอารมณ์ลง แต่ก็เท่ากับว่ามันสูญเปล่าไปเสียทุกอย่าง ไอเย็นกำลังคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่ตรงนั้นและเหมือนว่ามันกำลังกระจายไปทุกที่


 

ไม่มีใครห้ามอู๋อี้ฟานที่โดนประทุอารมณ์ได้

 

 

หวางจื่อเถากำลังดึงตัวเองให้หล่นลงไปในหุบเหวของจริง.....

 

มือแกร่งฉุดกระชากเด็กที่ตัวเล็กกว่าจนตัวมาประทะกับแผงอก แรงบีบข้อมือด้วยมือเพียงข้างเดียวคงดูจะไม่สาแก่ใจของท่านลอร์ทของที่นี้จนใจมืออีกข้างหนึ่งออกแรงบีบที่สันกรามของเด็กจอมอวดดี รอยยิ้มเย็นยะเยือกจนดูหน้ากลัวถูกฉายให้อีกคนเห็นขึ้นมาอีกครั้ง แรงบีบทำให้เถาส่ายหัวไปมาเพื่อต้องการจะให้เขาปล่อยแต่คริสกลับกำชับบีบให้แน่นเข้าไปอีก


อยากจะเล่นสงครามประสาทใช่ไหมจื่อเถา ...ได้สิฉันจะจัดให้


“สงสัยฉันคงจะใจดีกับเถามากเกินไป”

“...”

“กลัวหรอคนดี”

“อึก!

“จะกลัวทำไมล่ะ ทีเมื่อกี้ยังไม่เห็นจะกลัวเลย” คริสปล่อยมือข้างที่บีบแก้มของเถาเปลี่ยนเป็นค่อย ๆ ลูบผมเบา ๆ ใส่สายสงสารเข้าปลอบประโลมนิ้วทั้งห้าแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มผมแล้วบรรจงกระชากจนศีรษะต้องผงกขึ้นตามแรงดึงของมือแกร่ง สายตาเปลี่ยนเป็นราวราชสีเจอเหยื่อ


“คริสหยุด!


เสียงทุ้มของท่านบาทหลวงตะโกนร้องห้ามการกระทำของลูกพี่ลูกน้องตัวเองหรือแม้แต่อี้ชิงก็ยังรีบเดินเข้ามายื้อร่างสูงให้ปล่อยร่างที่โดนทึ้งหัวอยู่แต่ก็โดนสะบัดออกจนตัวเองกระเด็นออกมาแล้วหันไปตวัดสายตาดุดันใส่แวมไพร์ทั้งสามที่พยายามจะเข้ามายื้อหรือเอ่ยปากห้าม


“ตกลงกันไว้ตามนั้น ถ้าเป็นไปได้คงต้องจัดการให้เร็วที่สุด” สิ้นเสียงดุจมัจจุราชก็หันกลับมาตวัดสายตาแล้วยกยิ้มเหี้ยมให้กับเด็กดื้อด้านที่ใช้เล็บมือทั้งสองข้างจิกเข้าที่แขนเพื่อให้คริสปล่อย

“ปากก็เอาแต่พร่ำบอกว่ามันไม่ยุติธรรม”

“อึก!

“แล้วสิ่งที่นายเคยทำกับฉันมันยุติธรรมตรงไหน!” ร่างสูงตะแบงเสียงใส่เด็กหน้าเหวี่ยงที่กำลังเบ้หน้าเพราะความเจ็บแล้วใช้แรงนิดหน่อยผลักให้ลงไปกองกับพื้น ดวงตาสีนิลเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลเขี้ยวแหลมค่อยๆเผยให้เห็นอย่างชัดเจน เด็กดื้อแพ่งไอจนตัวโยนค่อย ๆ กระเถิบตัวถอยหลังไปเรื่อย ๆ ในขณะที่คริสเองก็ค่อยเดินเข้ามาใกล้ เขาอาจจะใจดีกับเถามากจนเกินไปจนลืมไปบ้ามันคงเป็นเรื่องที่จะเปลี่ยนสัญชาติยานดุร้ายของหมาป่าให้กลายมาเป็นเพียงลูกแมวเชื่อง ๆ ได้ ต่อจากนี้ก็คงไม่ต้องได้หลงเหลือไว้แม้แต่เศษเสี้ยวของความใจดีของเขาหรอก

หยิบยื่นให้เท่าไหร่ก็ไม่ต้องการ


ก็อย่าได้มันอีกเลยแล้วกัน...


“บางทีเถาอาจจะอยากเห็นภาพเหตุการณ์เก่า ๆ ที่คอยตามหลอกหลอนในความฝัน” รอยยิ้มของปิศาจกับน้ำเสียงเย็นจับใจทำให้คนส่ายหน้าไปมาพร้อมหยาดน้ำใส ๆ ค่อย ๆ ไหลออกมาให้เห็น แต่คริสก็ไม่ได้สนใจกับน้ำเพียงไม่กี่หยดที่ไหลอาบแก้มของเจ้าขนปุย

 

ประตูถูกบานใหญ่ของห้องสมุดปิดอย่างดังเพราะแรงหวดในอากาศของร่างสูงเพื่อให้บุคคลที่ยังอยู่ข้างในออกมาช่วยไรแคนที่อยู่กับเขาข้างนอก ก่อนจะค่อย ๆ ออกแรงกระชากลากถูเถาให้เดินตามเขาไปจนได้แม้ว่าต้องใช้แรงมากมายขนาดไหน

 

อยากจะตายให้ได้นักใช่ไหมหวางจื่อเถา....

 

ได้สิ....

 

ฉันจะปล่อยให้นายได้ตายอย่างทุกข์ทรมาน...


 






แต่ไอ้ทำเลที่บอกจะเอาไว้ฝังตัวเองน่ะ เก็บไว้ฝังไอ้เวรนั่นเถอะ...





TBC....

ปาดเหงื่อออกเป็นแทบ ๆ นับวันยิ่งแต่ภาษายิ่งป่วง ตัดได้ไร้ใจความมาก๕๕๕๕  เราตัดแบบนี้คนอ่านไม่รุมกระทืบเราใช่ไหม???

ส่วนเรื่องรวมเล่ม รวมแน่ ๆ ค่ะ ถ้ามีความต้องการจะให้ไรเตอร์รวม #ห๊ะ แต่ใครว่างพอจะออกแบบหน้าปกให้บ้างนี่แหละประเด็น  - -" เอาล่ะ เจอกันในตอนต่อไปค่ะ อย่าลืมอีกสองเรื่องนะแง่มๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic EXO] Painkiller (KRISTAO,CHANBEAK,KAIDO) ตอนที่ 23 : ✖ EP.21 ✖ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1655 , โพส : 54 , Rating : 30 / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3

#54 : ความคิดเห็นที่ 1629
เทาอย่าดื้อ คริสก็อย่าโหด
Name : ศะนะคะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ศะนะคะ [ IP : 171.100.22.220 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 สิงหาคม 2557 / 04:33

#53 : ความคิดเห็นที่ 1115
จื่อเทาเจ็บมั้ยลูก โธ่ TT คริส นี่นายเคยใจดีกับเทาด้วยหรอ?? - - ไรเตอร์กลับมาแล็ววววววววววววววววววววววววว TOT
Name : ปีศาจน้ำแข็งB< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปีศาจน้ำแข็งB [ IP : 110.49.227.226 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2556 / 00:04


#52 : ความคิดเห็นที่ 1018
เทาโดนอีกแล้ววว โถ่
Name : bnrz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bnrz [ IP : 202.91.19.204 ]
Email / Msn: st.2010(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2556 / 20:43

#51 : ความคิดเห็นที่ 958
โฮฮฮฮ ไรเตอร์มาแล้วว TT^TT ตอนนี้สงสารจื่ออ่ะ (เอะอะอะไรก็เข้าข้างจื่อตล้อด 555+)

ชอบเรื่องนี้มาก รักเรื่องนี้ที่สุด อยากให้มีรวมเล่มมากๆค่ะ ซื้อแน่นอนเบยยค่าา >.<
Name : so_x< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ so_x [ IP : 124.122.73.144 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2556 / 22:55

#50 : ความคิดเห็นที่ 897
มันเกิดอะไรขึ้นนนนเนี่ย ไอเวร ที่คริสว่านี่มันคือใคร(-- ) ( --)
Name : pleng_sun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pleng_sun [ IP : 113.53.37.62 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มิถุนายน 2556 / 22:44

#49 : ความคิดเห็นที่ 896
คือเด็กๆ คัมแบคคราวนี้ หมาป่าเงี้ย
ฮูยยยยยยยยยย เข้ากับฟิกเรื่องนี้มากเลยอ่ะ
ตอนเห็นทีเซอร์เอ็มวี ฟิกเรื่องนี้ก็ลอยเข้ามาในหัวเลย

อิพี่คริสโหดป๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ T^T
คือแกไม่ได้อยากฆ่าน้องเทาหรอก แค่อยากทำให้น้องมันยอมสยบ
แต่เทาเทานี่สิ แลดูอยากตายเต็มที่ มันจะไม่ตายง่ายๆ น่ะสิเทาเทา = ="
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มันจะทรมานเล่นนะน้องเอ้ยยยยยยยย T^T
อิพี่คริสสสสสสสสสสสสสสสส เบาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อย่าทำน้อง T^T
Name : tHeSP [ IP : 171.5.226.12 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 มิถุนายน 2556 / 21:41

#48 : ความคิดเห็นที่ 868
เฮียโหดมากเกินไปแล้วนะ ใครจะไปอยากอยู่ด้วยล่ะโดนทำร้่ายตลอด โกรธเฮียว่ะ
ไรเตอร์ อยากอ่านภาคบีเอพีอ้ะ ฮิมแจกำลังสนุกเลย
Name : SugarDobby< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SugarDobby [ IP : 122.155.44.203 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2556 / 09:16

#47 : ความคิดเห็นที่ 859
น้องเทาจะตายด้วยมือเฮียจริงๆเหรอ เฮียจะฆ่าน้องเทาจริงๆเหรอ
เริ่มถามซ้ำๆพร้อมอ้อนวอนไรต์เตอร์ *-*
อย่าทำอะไรเจ้าขนปุยเลยนะ ถ้าจะฆ่าจริงๆทำไมไม่ฆ่าตั้งแต่เเรกๆล่ะเฮีย เก็บไว้จนถึงตอนนี้ทำไม
ถ้าได้ทำเลอย่างที่น้องเทาบอกจริง ถ้าฆ่าน้องเทาด้วยมือตัวเองจริงๆ
กล้าบอกเราไหมว่าตัวเองจะไม่ไปทำเลนั้นที่จะฝังน้องเทา กล้าบอกไหมว่าจะไม่คิดถึงน้องเทา
กล้าบอกคนอ่านไหมล่ะเฮีย งื้ออออออออออออออออออออ ฮึก
รีบมาหยุดเรานะไรเตอร์ เราเพ้อไม่ไหวแล้ว T^T
Name : DearRedpie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DearRedpie [ IP : 49.0.69.207 ]
Email / Msn: satochi_tsumabuki(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2556 / 10:18

#46 : ความคิดเห็นที่ 855
จะรอไรท์มาอัฟไวๆๆนะ
พี่คริสกับอาเถาโหดจริงๆๆ
Name : Hello exo [ IP : 171.98.222.16 ]
Email / Msn: Nanny_nancy_255(แอท)hotmail.com
วันที่: 13 พฤษภาคม 2556 / 23:13

#45 : ความคิดเห็นที่ 854
เฮียโหดจริงๆ แต่ชอบ 55555

PS.  It does not do to dwell on dreams and forget to live.
Name : *Aphorist*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *Aphorist* [ IP : 203.144.144.164 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2556 / 15:30

#44 : ความคิดเห็นที่ 852
คริสเทานี่รุนแรงอ่ะ สงสารเทา
Name : E.L.F forever< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ E.L.F forever [ IP : 101.108.240.39 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 13:57

#43 : ความคิดเห็นที่ 851
สนุกตรงคริสเทาตีกันเนี้ยแหละ
แบบสะใจแปลกๆตอนพี่คริสเล่นด้วย
แบบดื้อนักใช่มั้ย ใจดีเกินใช่หรือเปล่า
แบบโหดดดดเลยยยย สะใจดี -__-
PS.  เดี๋ยวนี้อ่านฟิคบางคนแล้วเรื่องเยอะ บางทีก็รู้สึกว่าคนเขียนเขาลืมไปหรือเปล่าว่าตอนเป็นแค่คนอ่านเขารู้สึกยังไง
Name : MoojuM< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoojuM [ IP : 119.42.98.234 ]
Email / Msn: Moojum_GT(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 13:02

#42 : ความคิดเห็นที่ 850
สุภาษิตสำนวนไทยประจำเรื่องนี้

รนหาที่
ปลาหมอตายเพราะปาก

ให้เถาโดยเฉพาะเลยนะนั่น

ป.ล. สู้ๆนะไรท์ // เป็นกำลังใจให้// รอรวมเล่ม// ส่องทุกวัน
Name : ngampisut< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ngampisut [ IP : 125.25.170.185 ]
Email / Msn: ngampisut_raye(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 10:41

#41 : ความคิดเห็นที่ 849
โหยเทา ไปเล่นสงครามประสาทใส่คริสระวังจะเจ็บตัวเร็วนะ ตื่นเต้นมากกกกก คริสอย่ารุนแรงนักล่ะ
Name : จุฑาธิบดิ์ [ IP : 113.53.31.163 ]
Email / Msn: uri.pleng(แอท)gmail.com
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 09:04

#40 : ความคิดเห็นที่ 848
สงสารน้องเทานะ โดนพี่คริสทารุณตลอด
Name : Suladda KT< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Suladda KT [ IP : 103.10.231.127 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 08:58

#39 : ความคิดเห็นที่ 847
กรี๊ดดดดดดด เดี๋ยวเถอะนะคริส ถ้าน้องตายจริงๆอย่ามาเรียกร้องให้น้องฟื้นนะ

ทำร้ายน้องตลอดเลยนะ ใครเขาจะอยากอยู่ด้วยล่ะ มันน่าให้พี่บังจัดการซะนี่

สงสารเทาอ่า YY 
Name : Kirunsama< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kirunsama [ IP : 14.207.210.54 ]
Email / Msn: mysteriousbeautygirl(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2556 / 01:28

#38 : ความคิดเห็นที่ 845
อยากจะพุ่งตัวไปโดดตบตีเฮียจริงๆT^T
เทาเทาาาา
PS.  KrisTao TaoRis หลงรักเทาเทา หลงรัก EXO *3*
Name : DEVIL EVIL< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DEVIL EVIL [ IP : 113.53.142.252 ]
Email / Msn: suttida_girldevil(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 19:17

#37 : ความคิดเห็นที่ 844
T^T หยาาาาาา  เฮียใจเย็นนนนนนนนนนนน *^* 
PS.  in time
Name : myumbella< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ myumbella [ IP : 180.180.226.159 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 18:30

#36 : ความคิดเห็นที่ 843
ตกลงเทาเคยทำอะไรคริสอะ
แล้วคริสอย่าใจร้ายกับเทานักเลย สงสาร

ไรท์เตอร์รีบมาต่อไวๆนะ
PS.  보고싶어요 기광
Name : junkwang< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ junkwang [ IP : 110.168.42.174 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 16:46

#35 : ความคิดเห็นที่ 842
รออัพอยู่นะไรท์เตอร์ เปิดมารอทุกวันเลยๆๆ
ชอบมากๆ ไม่ค่อยมีคนเขียนแนวนี้ แล้วคือภาษาสวยมาก
PS.  보고싶어요 기광
Name : junkwang< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ junkwang [ IP : 110.168.42.174 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 11:22

#34 : ความคิดเห็นที่ 841
สงสารอาเทานะอยากตายแต่ตายไม่ได้
Name : Hello exo [ IP : 171.98.222.16 ]
Email / Msn: Nanny_nancy_255(แอท)hotmail.com
วันที่: 8 พฤษภาคม 2556 / 23:16

#33 : ความคิดเห็นที่ 840
ในที่สุดก็อัพแล้ววววววว
ชอบมากๆๆ แต่ที่บอกว่าไม่ยุติธรรมนี่คืออะไร เทาไปทำอะไรคริสไว้
สงสัยมากที่ตอนแรกเทาหนีคริสออกมาได้ๆ มาอัพเร็วๆนะคะ รออยู่เลยยยย
PS.  보고싶어요 기광
Name : junkwang< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ junkwang [ IP : 110.168.23.76 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2556 / 13:47

#32 : ความคิดเห็นที่ 839
น่าสงสารเทามากเลย ToT
Name : JamesM [ IP : 115.67.133.57 ]
Email / Msn: jame-jessica0henry(แอท)hotmail.com
วันที่: 6 พฤษภาคม 2556 / 00:28

#31 : ความคิดเห็นที่ 838
TTOTT ยอลพูดไร ทำไมมันสื่อถึงว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี
Name : LM...< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LM... [ IP : 125.24.61.60 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2556 / 17:18

#30 : ความคิดเห็นที่ 837
มาต่อเร็ว ๆ นะจ๊ะ สนุกมาก
Name : Great Demon< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Great Demon [ IP : 27.55.10.182 ]
Email / Msn: bee_ays_2(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2556 / 12:57

หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android