สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

First Directions [1D One Direction]

ตอนที่ 8 : 7


     อัพเดท 9 ส.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: one direction 1d harry styles nial horan zayne malik liam payne louis tomlinson
ผู้แต่ง : Late60's ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Late60's
My.iD: http://my.dek-d.com/late60
< Review/Vote > Rating : 93% [ 3 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 12,236
185 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 132 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
First Directions [1D One Direction] ตอนที่ 8 : 7 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1260 , โพส : 13 , Rating : 25 / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 










At the moment I’m about to hold your hand…. You let go of me

Credit:anonymousslycat

 

7

ฉันนั่งชันเข่าอยู่ตรงหน้าต่างในห้องพัก หยิบกล่องของขวัญทั้งสี่กล่องที่ได้รับมาดูหลังจากปาร์ตี้จบและทุกคนได้แยกย้ายกันกลับเรียบร้อยแล้ว

กล่องแรกเป็นกล่องขนาดกลางถูกห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญสีขาวเรียบๆ ฉันค่อยๆเปิดออกและอ่านการ์ดด้านใน จึงรู้ว่าเจ้าของกล่องของขวัญนี่คือ แอน โจ และเจมม่านั่นเอง ของด้านในคือสเวตเตอร์สีเหลืองสดใสตัวใหญ่ที่ถูกปักด้วยด้านสีฟ้าตัดกันเป็นชื่อของฉัน เดาว่าฝีมือการปักประณีตขนาดนี้ต้องเป็นของแอนและเจมม่าแน่ๆ ฉันอดยิ้มไม่ได้เมื่อคิดว่าพวกเขาต้องเสียเวลาไม่น้อยแน่ในการปักสเวตเตอร์ตัวนึงได้

กล่องถัดมามาจากครอบครัวทอมลินสันแบบไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะเป็นการใส่กล่องซ้อนกล่องที่ถึงห้ากล่องยังมีภาพครอบครัวติดไว้บนกล่องอีกด้วย ของด้านในคือรองเท้าผ้าใบยี่ห้อคอนเวิร์ตสีขาวที่ถูกเพ้นท์เป็นลายสมาชิกในครอบครัวตัวจิ๋วๆ เมื่อลองใส่ดูก็พบว่ามันพอดีกับเท้าอย่างน่าเหลือเชื่อ

กล่องที่สามถูกส่งมาจากไซม่อนที่ไม่สามารถกลับมาทันปาร์ตี้ ของด้านในคือมือถือรุ่นล่าสุดกับข้อความเจ็บแสบที่ชวนหัวแตก ลุงขอโทษที่ไม่ได้มาร่วมงานและต้องขอโทษที่ลุงทนมือถืออันที่หนูใช้ไม่ไหวแล้ว เปลี่ยนใช้อันนี้เถอะ

ฮึ่ย ใจร้ายมาก ก็ฉันไม่ชอบอะไรที่มันไฮเทคนี่หวา แค่รับเข้าโทรออกก็พอแล้ว

กล่องสุดท้ายมีขนาดเล็กที่สุดกล่องสีดำสนิทเรียบๆ เมื่อเปิดดูก็พบกับสร้อยข้อมือเงินที่มีจี้หน้าตาประหลาดๆอยู่ถึงห้าชิ้น จี้อันแรกคือหูฟังของแพทย์อันเล็กๆ อันต่อมาคือเข็มฉีดยา อันที่สามคือที่วัดไข้ อันที่สี่เป็นอันเดียวที่แตกต่างเพราะไม่ได้ทำด้วยเครื่องเงินแต่เป็นถุงพลาสติกหนาอันเล็กๆที่บรรจุของเหลวสีแดงและถูกเขียนด้วยตัวอักษรตัวโอ และจี้อันสุดท้ายคือเม็ดยาสีเงินดำ

กระดาษเอสี่แผ่นเล็กถูกพับอยู่ในกล่อง ฉันหยิบออกมาดูและพบกับข้อความจากหนุ่มๆทั้งห้าคน

เราเคยออกไอเดียกันไว้นานแล้วตั้งแต่รู้ว่าวันเกิดของเธอ ก็พวกเรามันว่างนี่หว่า ฮ่าๆ หวังว่าเธอจะชอบนะยิน แต่ล่ะอันเป็นของพวกเราแต่ล่ะคน เธอจะเดาออกไหมน้า ยังไงก็ตาม สุขสันต์วันเกิดนะ เธอต้องเป็นหมอที่ดีได้แน่ๆ

ฉันพูดไม่ออก ไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้เพราะความดีใจดี แต่ที่แน่ๆฉันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

......พระเจ้าค่ะ หนูขอ..แค่ท่านให้หนูมีความสุขแบบนี้ไปอีกสักพักได้ไหมค่ะ แค่สักพักก็ยังดี.......

 

 

เพราะช่วงคริสมาสทำให้ฉันไม่ค่อยได้เจอวันไดเรคชั่นมากนัก เรียกว่าวันหนึ่งแทบจะไม่ได้เจอเลยก็ได้เพราะพวกเขาติดงานติดๆกันจนแต่ล่ะคนโทรมไปหมด ฉันจะรับรู้การมีตัวตนของพวกเขาก็แค่ตอนที่ตื่นขึ้นมาและรู้ว่าอาหารที่ทำไว้หมดเกลี้ยง ถึงได้รู้ว่าพวกเขารีบกินและต้องรีบออกไปอัดเสียงตั้งแต่ตอนเช้าติดๆกันมาสามวันแล้ว อีกอย่างที่ฉันต้องดูความเรียบร้อยคือของขวัญนับร้อยชิ้นที่ถูกส่งมาถึงลูอิสจากทุกสารพัดที่ว่าปลอดภัย

เวลาผ่านไปรวดเร็วจนจะครบเดือนครึ่งฉันมาอยู่ที่นี่ บางครั้งมันดีเกินกว่าจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขา ไม่ได้ทำให้ฉันสงสัยอีกต่อไปว่าทำไมคนถึงได้รักพวกเขามากมายนัก

“ยิน มีคนมาขอพบจ้ะ”

ฉันยิ้มรับให้กับคุณน้าแม่บ้านและลงไปยังชั้นล่าง สงสัยเล็กๆว่าใครมาขอเจอฉัน

 “สวัสดีค่ะ คุณ”

ฉันมองผู้หญิงทางด้านซ้ายอย่างงงๆ เธอคือเจสสิก้า ผู้หญิงท่าทางคุกคามที่เคยเจอในโฮมชัปเปลบ้านของแฮร์รี่ ส่วนผู้หญิงทางด้านขวาคุ้นตาเหมือนเคยเจอที่ไหนแต่กลับนึกไม่ออก เธอมีผมยาวสีน้ำตาลเป็นลอนๆ ตัวสูงเพรียว ใบหน้าเล็กๆหน้ารัก ตาคู่สวยแดงก่ำเหมือนพึ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา

“มีที่ๆเป็นส่วนตัวกว่านี้ไหม”

เธอถามฉันกลับ ตวัดตามองหาเรื่อง

“คุณมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ”

“นี่มันเรื่องสำคัญนะ ไม่ใช่เรื่องที่จะมาป่าวประกาศตรงนี้ได้”

ฉันถอนหายใจยาวหน่ายๆแล้วพาพวกเธอสองคนขึ้นมาที่ห้องพักด้านบนเพื่อตัดรำคาญ “เอาล่ะพูดมาได้แล้ว”

“ยังจำฉันได้สินะ ส่วนนี่เอเลนอร์ แฟนลูอิส”

ผู้หญิงคนนี้นี่เองคือคนที่ลูอิสเคยเพ้อถึง ตัวจริงสวยจังแฮะ ไม่แปลกเลยที่เขาจะชอบเธอ

“สวัสดีค่ะ”

“อ..เอ่อ สวัสดี” เธอตอบกลับฉันค่อยๆ

“เธอมีอะไรก็ถามเขาไปสิ อยากรู้ไม่ใช่เหรอ” เจสสิก้าหันไปตวาดคนข้างๆที่ยังยืนเงียบ

“ฉันไม่คิดว่า..”

“ไม่กล้าถามใช่ไหม ฉันเอง พวกฉันอยากจะรู้ว่าเธอจะเอาใครกันแน่ ทำไมถึงอ่อยพวกเขาไปทั่วอย่างนี้” เธอพูดเสียงดัง จิกตามองอย่างน่ากลัว

“อะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ”

เธอไม่ตอบแต่หยิบภาพนับสิบภาพจากกระเป๋ามาปาใส่ฉัน ฉันหยิบมันมาดูช้าๆถึงได้รู้ว่ามันคือรูปที่ลูอิสจูบฉันวันที่เขาเมาหนักๆนั่นเอง

เข้าใจล่ะ เพราะนี่นี่เองที่ทำให้เธอร้องไห้

ว่าแต่เขาไปได้ภาพที่ไม่อิงความจริงพวกนี้มากจากไหนนะ

“ฟังก่อน มันไม่ใช่แบบนั้น วันนั้น...”

“เลิกโกหกสักที!!” เจสสิก้าตวาดใส่ก่อนที่ฉันจะพูดจบจนเอเลนอร์หันไปปรามเธออย่างไม่ชอบใจ

“หยุดสักทีเจส ให้เขาอธิบายก่อนสิ”

“เธอมันก็โง่อยู่อย่างนี้ ไม่สมควรกับลูอิสเลยสักนิดยัยโง่”

“เจสสิก้า...” เอเลนอร์มองอีกคนอย่างไม่เชื่อสายตา และกำลังจะเดินออกไปจากห้องถ้าไม่ติดเจสสิก้าที่คว้าแขนบางกลับมา

ฉันเห็นท่าไม่ดีจะไปดึงตัวเอเลนอร์กลับมาแต่แรงกระชากของเจสสิก้าทำให้ร่างบางเพรียวที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มลงหัวกระแทกกับขอบเตียงและแน่นิ่งไป

ฉันตกใจรีบทรุดตัวลงเช็คชีพจรของเธอ ก่อนจะพบว่าร่างบางยังหายใจอยู่แต่เลือดสีแดงข้นไหลออกมาจากศีรษะช้าๆ

“เร็วเข้า เราต้องพาเธอไปโรงพยาบาล”

ฉันหันไปบอกตัวการของเรื่องที่ไม่ได้สนใจคนเจ็บเลยแม้แต่น้อย เธอกลับมาฉุดแขนฉันขึ้นให้ออกห่าง

“ไม่ แล้วเธอก็จะได้หน้าอีก มันไม่เป็นไรหรอก แต่ถึงตายก็ช่างมัน” ฉันมองคนใจอัมหิตตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา โมโหจนกำหมัดแน่นก่อนจะตัดสินใจหันหลังและทรุดลงพยายามพยุงเอเลนอร์ขึ้นมา

“บอกว่าไม่ต้องไปช่วยมันไง” เธอตวาดใส่ฉันอีกรอบ

ทนไม่ไหวแล้วนะ

ฉันโมโหจนขาดสติต่อยหน้าเจสสิก้าไปอย่างแรงจนเลือดกบปากแดงอิ่ม เธอส่งเสียงกรี๊ดเสียงดังด้วยความเจ็บ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

“ยิน เป็นอะไรไหม!!!

เสียงดังอย่างตื่นตระหนกมาจากนอกประตูพร้อมๆกับประตูไม้สีขาวที่ถูกเปิดขึ้น แฮร์รี่ เซน และเลียมยืนมองพวกเราอย่างตกตะลึง

“ก..เกิดอะไรขึ้นยิน.... เจส เอเลนอร์”

“นี่มันอะไรกัน”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อธิบาย เจสสิก้าก็ร้องไห้โผเข้ากอดแฮร์รี่ตัวสั่นด้วยความกลัว

เหอะ เล่นละครได้น่าสมเพชจริงๆ

“ช่วยด้วยแฮร์รี่ ช่วยเราด้วย”

แฮร์รี่มองผู้หญิงในแขนแล้วถามเสียงเครียด “เกิดอะไรขึ้น ทำไมแต่ละคนสภาพแบบนี้”

“เราแค่อยากมาคุยกับยิน แต่เธอเอาภาพนั้นให้เอลดูและบอกให้พวกเราเลิกยุ่งกับพวกนาย แล้วเธอก็ผลักเอเลนอร์แล้วก็ตบฉันด้วย”

ฉันเบิกตากว้างกับเรื่องที่เธอเล่าจนกลับตาลปัตรไปหมด เซนเดินเข้ามาหยิบภาพที่พื้นไปดูและกำมันแน่น ตาคู่สวยมองฉันด้วยความโกรธและผิดหวัง แฮร์รี่และเลียมเดินตามเข้ามาดูภาพในมือเซน แฮร์รี่เงยหน้าช้าๆมองฉันด้วยความโกรธ เขาเดินตรงปรี่เข้ามากระชากแขนฉันอย่างแรง

“ยิน บอกฉันมา เธอทำแบบนี้เหรอ”

“แฮร์รี่ ฉันจะพาเอลไปโรงพยาบาลก่อนนะ” เลียมตะโกนบอก ดวงตาสีน้ำตาลเฮเซลไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉัน เขาช้อนร่างเพรียวที่นอนไม่ได้สติอยู่ออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉันหันกลับมามองดวงตาสีเขียวมรกตที่มองฉันด้วยความดุดันอย่างผิดหวัง

“ปล่อย แฮร์รี่ ฉันเจ็บ”

“แฮร์รี่ ฟังยินก่อนก็ได้มั้ง”

“เงียบไปเลยเซน นายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ามีเธอคนเดียวที่ไม่เป็นอะไรเลย” แฮร์รี่ตวาดเซนกลับ บีบแขนฉันแรงขึ้น “บอกฉันมาสิ เธอทำร้ายเจสสิก้าใช่ไหม”

“ใช่!! ฉันทำเอง แล้วถ้าฉันทำมันได้อีก สาบานว่า ฉันก็จะทำ”

ตาสีเขียวเบิกตากว้าง มองผ่านม่านน้ำตาใสของร่างบางไปยังดวงตาสีเหล็กที่มุ่งมั่นและแน่วแน่อย่างผิดหวัง

“ยิน เธอ...โกหกใช่ไหม” เซนมองฉันอย่างไม่เชื่อสายตา

“นายได้ยินแล้วนี่เซน พาเจสสิก้าออกไปให้ห่างผู้หญิงคนนี้เถอะ”

“....”

“เธอมันใจร้าย ฉันไม่แปลกใจเลยที่เธอต้องอยู่คนเดียว”

เขาพูดเรียบๆปล่อยแขนฉันอย่างแรงลงบนพื้นก่อนจะพยุงเจสสิก้าออกไปพร้อมเซน

ประตูปิดลงพร้อมๆกับหัวใจของฉัน น้ำตาที่ไม่เคยไหลรินเป็นสิบปีไหลลงมาช้าๆโดยไม่มีเสียง

....ความรัก มันเจ็บแบบนี้เสมอไหมนะ.....

ร่างบางทรุดลงตรงประตู แขนเรียวเอื้อมกอดตัวเองอย่างหนาวเหน็บ ปากบางเม้มแน่นจนห้อเลือด ความรู้สึกดีๆในเวลาไม่กี่วัน ถูกทำร้ายจนย่อยยับเพียงแค่ไม่กี่นาที

........แตกสลายไปแล้วหัวใจ.........

 

 

 

คนที่รู้สึกผิดไม่แพ้กันคือเจ้าของคำพูดแย่ๆโดยไม่ได้ตั้งใจ แฮร์รี่เซนและเลียมนั่งคอยอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเงียบๆโดยไม่มีใครพูดอะไร

ภาพใบหน้าขาวใสที่คุ้นตา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแล่นซ้ำไปซ้ำมาในความคิดของน้องเล็กในวง

ไม่นานนักลูอิสและไนออลก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมๆกับพอลและการ์ดอีกสามคน

“เลียม เอลล่ะ เธอเป็นยังไงบ้าง”

ลูอิสถามด้วยน้ำเสียงกังวล เลียมยกมือตบไหล่เขาเบาๆ “ยังรอดูอาการอยู่ในห้องฉุกเฉิน หัวเธอกระแทกแรงมาก ยังไม่ฟื้นเลย”

“มัน..มันเกิดขึ้นได้ยังไง” เขาถามเสียงสั่น

“อย่างที่เล่าไปนั่นแหละ” เซนบอกเสียงเรียบ

“นี่พวกนายคิดว่ายินทำอะไรแบบนี้จริงๆเหรอ” ไนออลตะโกนถามเสียงดัง มองทั้งสามคนอย่างผิดหวัง “เรากำลังพูดถึงยินนะ”

“นายรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง รู้เรื่องนี้รึเปล่าล่ะ” แฮร์รี่หยิบภาพที่ถูกขยำคลี่ออกให้อีกสองคนดู “ไงลู ยังจำจูบนี้ได้ไหมล่ะ”

“นี่มัน....มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะโว้ย”

“แล้วมันยังไงล่ะวะ”

“หยุด อย่าทะเลาะกัน” เลียมขัดทั้งสองคน

“คืนนั้นฉันเมา แต่..”

“หยุดเถอะลู ตอนนี้ขอแค่เอเลนอร์ปลอดภัยก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน” เลียมพูด “เราสามคนเห็นอย่างที่เราเล่าจริงๆ และเราก็เจ็บไม่ต่างจากนายสองคนด้วย”

ลูอิสพยักหน้าเรียบๆและทรุดตัวลงนั่งข้างๆเลียมเช่นเดียวกับไนออล

ทั้งห้านั่งเงียบๆ จมอยู่กับความคิดของตนโดยไม่รู้เลยว่าขณะที่กำลังสับสน หัวใจอีกคนกลับแตกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี

 

 

 

ฉันยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่ออาหารเช้าที่เตรียมไว้ยังเหลืออยู่เต็มจาน เป็นอย่างนี้มาสองวันแล้วสินะตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น ฉันไม่ได้คุยกับพวกเขา ไม่ได้เจอด้วยซ้ำ

หรือมันอาจจะถึงเวลา..ที่ฉันควรจะออกจากชีวิตพวกเขาจริงๆสักที

ถึงเวลา.....ที่ควรจะตื่นจากฝันได้แล้ว

ฉันไม่ได้รับรู้อีกเลยว่าเอเลนอร์เป็นยังไงตั้งแต่วันนั้น และดูเหมือนคุณไซม่อนจะยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วย

กระเป๋าเป้ใบเล็กถูกหยิบออกมาจากบนตู้ ฉันใส่ของที่เป็นของตัวเองจริงๆไว้ในกระเป๋า สายตาไปหยุดอยู่ที่เสวตเตอร์สีเหลืองสดในตู้ รองเท้าผ้าใบคู่เดียวในโลก

ปากบางแดงยิ้มออกมาบางๆ ไม่น่าเชื่อว่าเวลาแค่เดือนเดียวจะทำให้ฉันได้รับอะไรมากมายขนาดนี้

ฉันเก็บมันไว้ที่เดิมเมื่อคิดว่ามันไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไปแล้ว ก่อนจะเดินออกมาซึมซับบรรยากาศนี่ไว้ตรงบานหน้าต่างใสที่ชอบมานั่งมอง

“แม่ค่ะ..พ่อค่ะ..หนูคิดถึงแม่กับพ่อจัง”

เสียงใสกระซิบเบาๆกับสายลม

“เฮ้ ยิน”

เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมๆกับแรงสะกิดด้านหลัง

“นาย....จอช ใช่ไหม”

“ยังจำฉันได้ด้วย ดีจัง” เขายิ้มอายๆ “ฉันเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียว อาจต้องการเพื่อน”

“ขอบใจนะ ฉันไม่ค่อยได้เจอนายเลย สบายดีไหม”

“แน่ล่ะ เจ้าพวกไดเรคชั่นเคยปล่อยเธอให้คลาดสายตาที่ไหน” เขาหัวเราะออกมา

“นั่นสินะ” ฉันตอบเข้ากลับเบาๆ ยิ้มออกมาบางๆ “นายไม่มีซ้อมเหรอ พรุ่งนี้มีแถลงโปรเจคใหม่นี่”

“ซ้อมเป็นสิบรอบแล้ว นี่ก็ต้องไปอีก เธอ..”

“หืมม”

“แบบว่าอยากจะไปดูไหม ไปดูพวกเราซ้อมน่ะ” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ ฉันคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

“น่าสนุกดีนะ”

 

 

พวกเขามีกันทั้งหมดสี่คน ฉันเคยเห็นพวกเขาแต่ไม่เคยได้ทำความรู้จักจริงๆ จอชเป็นมือกลองของวง นอกจากนั้นยังมีแซนดี้ แดน และจอนอีกรวมเป็นสี่คน

พวกเขาดูเหมือนอยู่ในโลกของตัวเองเมื่อมีเสียงดนตรี ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ฉันคิดว่าพวกเขามีหน้าที่ที่สำคัญมาก เพลงคงจะไม่มีชีวิตหากขาดดนตรี

“เป็นไงบ้าง” จอชถามฉันหลังจากที่ฉันนั่งดูพวกเขาเล่นเพลงครบทุกเพลงของวงวันไดเรคชั่น

“พวกนายเก่งจัง”

“จริงเหรอ ถ้าเธอได้เรียนเธอก็ต้องเก่งแน่ เธอเหมือนพวกเด็กอัจฉริยะนี่ ใช่ไหม”

“ฉันเคยลองตีกลองนะ เหมือนฉันจะพยายามทำให้โลกแตกมากกว่า พวกนายไม่อยากได้ยินหรอก เชื่อเถอะ”

พวกเขาขำออกมาเสียงดังจนฉันอดยิ้มตามไม่ได้

“เฮ้ เธอยิ้มแล้วแฮะ” จอชพูดยิ้มๆ “หน้าเธอเศร้ามากรู้ตัวไหม”

“จริงเหรอ...”

“เธออยากร้องเพลงไหม”

“ฉันไม่คิดว่าตัวเองร้องเพราะหรอกนะ” ฉันตอบกลับแดนไป ฉันไม่ร้องเพลงตั้งแต่อายุหกขวบได้แล้วมั้ง

“ไม่เป็นไร มาเถอะ เลือกเพลง แล้วใส่นี่เลย”

ฉันหยิบรายชื่อเพลงของวงมาดู อ่านไล่ไปเรื่อยๆและหยุดอยู่ที่เพลงเพลงหนึ่ง

“เอาเพลงนี้เหรอ” แซนดี้ถามย้ำ ฉันพยักหน้าเบาๆหยิบเฮดโฟนขึ้นสวม เสียงดนตรีดังขึ้นช้าๆเข้าจังหวะ

ใบหน้าของคนทั้งห้าแวบขึ้นมาในความคิดโดยไม่รู้ตัว


MOMENTS ONEDIRECTION

 Shut the door, turn the light off
I wanna be with you
I wanna feel your love
I wanna lay beside you
I cannot hide this even though I try

เสียงใสร้องออกมาช้าๆ ดวงตาทั้งสี่คือมองร่างเล็กที่จมอยู่กับความคิดของตัวเองอย่างตกตะลึง เช่นเดียวกับคนอัดเสียงนอกห้องที่กดอัดวีดีโอไว้โดยไม่รู้ตัว

น้ำตาใสเอ่อคลอดวงตาฉันช้าๆ ภาพประตูสีขาวที่ปิดลงเสียงดังโดยแฮร์รี่ฉายซ้ำมาอีกครั้งในความคิด


Heart beats harder
Time escapes me
Trembling hands touch skin
It makes this harder
And the tears stream down my face

ฉันยิ้มออกมาทั้งน้ำตา นึกถึงวันแรกที่เจอกันในสถานการณ์แย่ๆตอนนั้น

If we could only have this life for one more day
If we could only turn back time

...ถ้าเกิดเวลาย้อนกลับไปได้จริงล่ะ.....

[Chorus]
You know I'll be
Your life, your voice your reason to be
My love, my heart
Is breathing for this
Moments in time
I'll find the words to say
Before you leave me today

ท่อนคอรัสจบลง ฉันหลับตาลงแต่ภาพดวงตาสีเขียวมรกตใสที่มองมาอย่างเกลียดชังกลับชัดเจนมากขึ้น

Close the door
Throw the key
Don't wanna be reminded
Don't wanna be seen
Don't wanna be without you
My judgement is clouded
Like tonight's sky

จอชส่ายหัวให้กับจอนที่กำลังจะหยุดเล่นเพราะน้ำตาของร่างเล็กที่ไหลออกมอย่างน่าเจ็บปวด เขากระซิบเบาๆให้เล่นต่อจนจบ

Hands are silent
Voice is numb
Try to scream out my lungs
It makes this hard girl
And the tears stream down my face

If we could only have this life for one more day
If we could only turn back time

[Chorus]
You know I'll be
Your life, your voice your reason to be
My love, my heart
Is breathing for this
Moments in time
I'll find the words to say
Before you leave me today

ถ้าแค่เพียง...พวกเขาเปิดโอกาสให้ฉันอธิบาย

ถ้าแค่...พวกเขาเชื่อฉัน

Flashes left in my mind
Going back to the time
Playing games in the street
Kicking balls with my feet
Dancing on with my toes
Standing close to the edge
There's a pile of my clothes
At the end of your bed
As I feel myself fall
Make a joke of it all


[Chorus]
You know I'll be
Your life, your voice your reason to be
My love, my heart
Is breathing for this
Moments in time
I'll find the words to say
Before you leave me today


You know I'll be
Your life, your voice your reason to be
My love, my heart
Is breathing for this
Moment in time
I'll find the words to say
Before you leave me today

เพลงจบลงทิ้งความเงียบงันไว้ในห้อง ฉันดึงเฮดโฟนออกจากหัวช้าๆและมองไปรอบๆยังทุกคนที่มองอยู่เงียบๆ

“ขอโทษนะ อินกับเพลงไปหน่อย” ฉันพูดติดตลก ปาดน้ำตาออกจากหน้า จอชส่ายหน้า เขาผละมือจากกลองแล้วเดินมาใกล้ๆก่อนจะดึงฉันเข้ามากอดอย่างแรง

“ร้องเถอะยิน อย่าเก็บไว้เลย” น้ำตาใสไหลออกมาเหมือนกับรอให้ใครพูดประโยคนี้

เขาไม่แม้แต่จะถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้น เขาแค่ลูบหลังฉันนานเกือบสิบนาทีจนฉันผละออกมา

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”

“ใช่ ขอบคุณมากนะ พวกนายทุกคนเลย”

พวกเขาทุกคนพยักหน้าและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เป็นไร

“แน่ใจนะว่าฉันไม่ต้องไปส่ง”

จอชถามย้ำอีกรอบขณะที่ฉันกำลังจะกลับห้อง “แน่สิ มันห่างกันแค่ชั้นเดียวเองนะ ไม่มีอะไรหรอกน่า”

หรือถึงมี ก็ไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว....

“งั้นก็ได้ มีอะไรโทรมาหาฉันได้นะ”

“อืม ขอบใจนะ” ฉันกล่าวขอบคุณก่อนจะกลับขึ้นมาชั้นบนสุดเพื่อเข้าห้องเตรียมพร้อมสำหรับงานวันพรุ่งนี้...งานสุดท้ายที่ฉันจะได้ดูแลพวกเขา

ฉันสะดุ้งตกใจเมื่อมีคนห้าคนที่ไม่ได้เจอมาถึงสองวันยืนกันคนล่ะมุมตรงหน้าห้อง ใบหน้าเรียบไร้อารมณ์ของพวกเขาทำให้ฉันหนาวไปถึงกระดูก

ฉันตัดสินใจเลี่ยงเปิดประตูเพื่อเข้าห้องโดยไม่สนใจพวกเขาแต่มือที่เคยอบอุ่นแต่กลับหนาวเหน็บของแฮร์รี่กลับดึงฉันกลับมา

“มีอะไร”

“เอเลนอร์เธอฟื้นขึ้นมาแล้วจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย..ยิน..เธอทำอย่างนี้ได้ยังไง” แฮร์รี่ถามอย่างเจ็บปวด เช่นเดียวกับเลียมที่สบตาฉันอย่างผิดหวัง

“นายอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะแฮร์รี่” ฉันถามกวนๆ ยิ้มออกมาทั้งๆที่ใจเจ็บจนแทบยืนไม่ไหว

“เธอทำจริงๆเหรอ....” ลูอิสครางออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

“ยิน ยินทำเอลกับเจสสิก้าเหรอ”

ฉันสบตากับดวงตาใสๆซื่อๆของไนออลแล้วเบือนหน้าหนีออกไปทางอื่น “ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวก่อน”

“ยิน อย่างน้อยก็อธิบายให้เราฟังเถอะนะ” เลียมพูดขณะที่ฉันจับลูกบิดประตู

ฉันหันหน้ากลับไปกุมมือตัวเองเรียกความเข้มแข็งที่ถูกทำลายจนเกือบหมด

ดวงตาสีเหล็กหม่นมองมาที่พวกเขาทีล่ะคน ก่อนที่ปากแดงจะเอ่ยช้าๆ

“นายรู้ไหม คำอธิบาย ไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่มีคำตอบอยู่ในใจแล้วหรอกนะ”

ทั้งห้าคนสะอึกมองร่างบางที่เปิดประตูเข้าห้องไปโดยไม่มองพวกเขา

 

แค่เสี้ยววินาที ที่พวกเขาเห็นน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยคู่นั้น

เพียงเสี้ยววินาที ที่พวกเขาอยากดึงเธอมากอดปลอบและบอกว่าไม่เป็นไร

เพียงเสี้ยววินาที  ที่เจ็บปวดเหลือเกิน.....

 

 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
First Directions [1D One Direction] ตอนที่ 8 : 7 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1260 , โพส : 13 , Rating : 25 / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#13 : ความคิดเห็นที่ 183
ร้องไห้เลย พูดจริง กำลังเช็ดนํ้าตา
Name : สุภัทสร< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สุภัทสร [ IP : 110.168.58.10 ]
Email / Msn: pim.direction(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ตุลาคม 2556 / 19:10

#12 : ความคิดเห็นที่ 179
น้ำตาซึมเลย เกือบจะร้องตามแล้วอ่ะ
ไรท์เขียนไรก็ไม่รู้  ทั้งสนุกทั้งซื้งมากกก
เอาแบบนี้อีกหลายๆเรื่องเลยน๊าา
แล้วกลับมาเขียนเรื่องของ Niall ต่อให้จบด้วยน๊า
รอแทบจะไม่ไหวแว๊ววว  ^O^
Name : Raychiean< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Raychiean [ IP : 171.100.57.157 ]
Email / Msn: gossip_uu(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กันยายน 2556 / 22:15


#11 : ความคิดเห็นที่ 152
อ่านแล้วสนุกมากๆเลยค่ะ เราร้องไห้เลย สงสารนางเอกจัง T^T
Name : mybeer [ IP : 141.0.9.42 ]
Email / Msn: Selenagomez_supergirl(แอท)hotmail.com
วันที่: 23 มกราคม 2556 / 15:02

#10 : ความคิดเห็นที่ 134
ตอนนี้สงสารนางเอกจัง T^T
PS.  Let’s go crazy,crazy crazy till we see the sun.I know we only met but let’s pretend it’s love.We’ll never ever stop not for anyone.Tonight let’s get some and live while we’re young :)
Name : YaYo !!< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ YaYo !! [ IP : 110.77.190.26 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 15:33

#8 : ความคิดเห็นที่ 102
เป็นฟิควันไดเรกชันเรื่องแรกที่อ่านแล้วน้ำตาไหล... นับถือ
PS.  หากคุณรักคนสองคน...จงเลือกคนที่มาทีหลัง เพราะหากคุณรักคนแรกจริงๆ คุณไม่มีทางที่จะรักอีกคนไ้ด้แน่นอน !
Name : ✖'ปั้นชา ²< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖'ปั้นชา ² [ IP : 118.173.45.14 ]
Email / Msn: harajuking(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กันยายน 2555 / 22:54

#8 : ความคิดเห็นที่ 77
อนมะกี้ยังแฮปปีิ้อยู่เลยไมตอนนี้เศร้าจุงเลยอ่ะ
Name : anniversary to my onnie5th of snsd < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ anniversary to my onnie5th of snsd  [ IP : 1.4.227.144 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2555 / 21:39

#7 : ความคิดเห็นที่ 46
อินจัด ร้องไห้เลยอ่ะ สงสารยินมาก
Name : benzzbb< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ benzzbb [ IP : 183.89.77.26 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2555 / 21:54

#6 : ความคิดเห็นที่ 31
เศร้าอ่ะ สงสารยิน
Name : loli [ IP : 110.171.116.177 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 สิงหาคม 2555 / 20:01

#5 : ความคิดเห็นที่ 30
ต่อไวๆนะค๊าาค้างมากกกกกก
Name : pround1910< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pround1910 [ IP : 101.51.178.78 ]
Email / Msn: pround_lovevy_1910(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2555 / 19:53

#4 : ความคิดเห็นที่ 28
อ่านตอนนี้แล้วอินมากเลยค่ะไรเตอร์ TT_TT

โดยเฉพาะ "นายรู้ไหม คำอธิบาย ไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่มีคำตอบอยู่ในใจแล้วหรอกนะ" โดนมากเลยค่ะ
Name : ringdolls< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ringdolls [ IP : 124.121.43.172 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2555 / 16:52

#3 : ความคิดเห็นที่ 27
TTOTT ไรต์เตอร์ขา...มาต่อไวๆนะ  มันค้าง ฮือ
Name : jumies< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jumies [ IP : 58.9.21.135 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 18:54

#2 : ความคิดเห็นที่ 26
มาต่อไวไวนะ กำลังอินเลย T^T
Name : ฟ้า [ IP : 58.11.231.173 ]
Email / Msn: -
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 18:08

#1 : ความคิดเห็นที่ 24
“นายรู้ไหม คำอธิบาย ไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่มีคำตอบอยู่ในใจแล้วหรอกนะ”

อ่านแล้วเจอแทนเลยอ่ะ แต่ก็ดีแล้วหนุ่มๆจะได้สำนึกบ้าง

รออยู่ตลอดนะค่ะ^^
Name : Master Ray< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Master Ray [ IP : 27.55.11.202 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 12:35

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android