สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ปมรัก-รอยอดีต

ตอนที่ 2 : จุดเริมต้น(ที่ไม่ดีนัก)


     อัพเดท 12 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/หักมุม
Tags: รัก, ชัง, แค้น.หลง.หน้าค้นหา,
ผู้แต่ง : la_mer ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ la_mer Email : la_mer(แอท)hotmail.co.th
My.iD: http://my.dek-d.com/la-mer11
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 147
0 Comment(s)

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ปมรัก-รอยอดีต ตอนที่ 2 : จุดเริมต้น(ที่ไม่ดีนัก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 76 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 



                   พื้นน้ำสีฟ้าครามไกลสุดลูกหูลูกตา  เกาะน้อยใหญ่เรียงรายสลับกัน แสงแดดยามเช้าส่องกระทบพื้นน้ำที่หมุนเป็นเกรียวกระทบพื้นทรายสีทอง ทอแสงประกายระยิบระยับ แสงสว่างค่อยๆมาแทนที่ความมืด 

สะพานไม้ทอดยาว เป็นทางเชื่อมจากท้องทะเลกว้างสู่เกาะอันงดงาม “เกาะอุ่นรักกั” ที่ตั้งรีสอร์ทแสนสวยที่มีชื่อเดียวกับเกาะ “รีสอร์อุ่นรัก”  และยังเป็นแหล่งผลิตมุกอันดับต้นๆของเมืองไทย  เกาะขนาดไม่ใหญ่นักถูกแบ่งส่วนออกอย่างชัดเจน ในส่วนหน้าของเกาะถูกจัดเป็นรีสอร์ทเล็กๆแบ่งเป็นห้องพักเพียง 8 หลัง แต่ละหลังอยู่ห้างจากกัน เพื่อความเป็นส่วนตัว ส่วนด้านหลังของเกาะถูกจัดแบ่งเป็นฟาร์มหอยมุก ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะ และมุมหนึ่งของเกาะถูกจัดเป็นที่พักสำหรับผู้เป็นเจ้าของ ขนาดของบ้านไม่ใหญ่น่ะ มีลักษณเป็นบ้านแฝดหลังหนึ่งค่อนข้างใหญ่และอีกหลังเป็นหลังเล็กโดยทั้งสองหลังมีทางเชื่อมต่อกัน โดยทางเชื่อมจะเป็นห้องที่กันด้วยกระจกทุกด้าน ภายในตกแต่งเป็นสวนขนานเล็กมีต้นไม้นานาชนิด ดูสะบายตา

เรือสปีดโบทแล่นมาเทียบท่าตรงสะพานไม้ นักท่องเทียวไม่เกิน 10 คน ค่อยๆทยอยเดินขึ้นจากเรือ “ไอรดา”สาวน้อยในตาคมผิวสองสี ตาโต จมูกโด้ง ผมสีน้ำตาลเป็นลอนยาว ในชุดกระโปรงยาวและเสื้อสายเดียวสีขาว คล้องคอด้วยสร้อยดอกกล้วยไม้สีม่วงสด มารอต้อนรับพร้อมกับคล้องสร้อยดอกกล้วยไม้สี่ม่วงสดให้กับแขกทุกคนด้วยรอยยิ้ม แขกทุกคนก็ส่งรอยยิ้มกลับคืนให้เธอเช่นกัน จนมาถึงแขกคนสุดทาย “ปกรณ์” ชายสูงโปร่ง ผิวขาว จะมูกโด้งเป็นสัน ไรหนวดบางๆ ซ่อนด้วงดาคมภายใต้แว่นตาดำคลับ กางเกงยีนส์สีซีดกับเสื่อยืดสีขาวดูพี้นๆ    

“ยินดีต้อนรับสู้เกาะอุ่นรักค่ะ” ไอรดากล่าวทักทายอย่างมีมารยาท เหมือนเช่นแขกทุกคน พร้อมยื่นสร้อยดอกกล้วยไม้เพื่อเป็นการต้อนรับพร้อมรอยยิ้มที่สดใส   แต่ชายหนุ่มกลับไม่รับไมตรีจากเธอ มองเธอในช่วงเสี่ยววินาทีผ่านแว่นตาดำขลับ ไอรดาสังเกตเห็นร้อยยิ้มบางๆตรงมุมปากของชายหนุ่ม มันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่ชายหนุ่มเดินตามแขกคนอื่นๆไป

แขกค่อยๆทยอยเข้าห้องพัก แต่ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาเสียแล้ว

“คุณไอร์ค่ะ  เอ่อ....ห้องพักไม่พอค่ะ”  อ่อน พนักงานของรีสอร์ทบอกกับไอรดา หน้าตาเจื่อนๆ

“หมายความว่าไงพี่อ่อน  ห้องไม่พอได้ยังไง” ไอรดาถามอย่างส่งสัย

“คือ...ยัยนิ่มรับแขกซ้อนห้องพักกันค่ะ”  อ่อนบอก

“นิ่มขอโทษค่ะ”  นิ่มที่ยืนแอบอยู่ข้างหลังอ่อนค่อยๆโผล่ออกมา และยังคงยืมก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด

“เอาเถอะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดียวพี่อ่อนลองติดต่อรีสอร์ทไกล้ๆดูน่ะค่ะว่ามีที่ไหนว่างบ้าง ส่วนแขกเดี่ยวไอร์ จัดการเองค่ะ   แล้วแขกอยู่ไหนค่ะ”

“คุณผู้ชายรออยู่ทางโน้นค่ะ” อ่อนบอก พร้อมกับผายมือไปทางเจ้าของปัญหา  ไอรดาพยักหน้ารับและเข้าไปจัดการปัญหาทันที

                ไอรดา เดินไปยังชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ตรงชุดรับแขก มองจากด้านหลังไอรดาเริ่มรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมา  เมื่อได้ประชันหน้ากับชายหนุ่มไอรดาถึงกับชงักเล็กน้อย เพราะเขาก็คือแขกคนที่ไม่ยอมรับไมตรีจากเธอตอนขึ้นเรือนั้นเอง

“ขอโทษด้วยน่ะค่ะที่ทำให้ต้องลำบาก  เดียวทางเราจะจัดหาห้องพักของรีสอร์ทไกล้ให้น่ะค่ะ”                ไอรดาแสดงความรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“นั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ” ปกรณ์ ปฎิเสธการรับผิดชอบของไอรดา    ปกรณ์ ค่อยๆถอดแว่นตาออกเผยให้เห็นดวงตาคม เขาจ้องมองไอรดานิ่ง  สายตาของเขาทำเอาหญิงสาวหวั่นใจ

“ผมจองห้องพักที่นี้เพราะผมอยากพักที่นี้ไม่ใช้ที่อืน  สิ่งที่ผมต้องการคือพักที่นี้ ส่วนคุณจะทำยังไงก็เป็นปัญหาของคุณ  แต่ผมต้องได้พักที่นี้”    ปกรณ์ยื่นคำขาดโดยไม่สนใจเลยว่ามันทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มจะไม่ชอบขี้หน้าเขาเสียแล้วแต่ยังคงข่มอารมณ์ไว้ไม่เผยออกมาให้เห็น

“ฉันทราบค่ะ แต่ตอนนี้ห้องพักของเราไม่ว่างจิงๆ ทางเรายินดีที่จะคืนเงินจองให้คุณ และจัดหาที่พักใหม่ให้ น่ะค่ะ”  ไอรดายื่นข้อเสนอให้กับชายหนุ่ม แต่นั้นกลับทำให้ชายหนุ่มไม่ชอบใจมากขึ้นไปอีก

“คุณ ไม่เข้าใจที่ผมพูดเหรอะ  ผมไม่ได้ต้องการเงินคืน แต่ผมต้องการได้ห้องพักของผม     ที่นี้ เดี่ยวนี้”  ปกรณ์ยืนยันเสียงแข็งไม่ว่าจะยังไงเข้าก็ต้องการพักที่นี่  “คุณควรมีความรับผิดชอบหน่อยนะ”  ประโยคนี้ช่างจี้ดใจคนฟังเสียเหลือเกิน  ไอรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนตบหน้าอย่างแรง ในเมื่อเขาอยากพักที่นี้นักก็ได้

“ตกลงค่ะ  ถ้าคุณยืนยันที่จะพักที่นี้จริงๆ   ที่นี้ตอนนี้ก็คงเหลือแค่บ้านของฉันล่ะค่ะ  ถ้าคุณยินดีฉันก็ตกลงค่ะ  แต่ถ้าคุณไม่ฉันก็หมดหนทางแล้วเหมือนกัน” ไอรดาเสนอทางเลือกสุดท้ายให้กับชายหนุ่ม  โดยไม่คิดว่าเขาจะตกลงในข้อเสนอ

“ตกลง ผมจะพักที่บ้านของคุณ” ปกรณ์ตอบรับทันที  มันทำให้ไอรดาแปลกใจไม่น้อย ทำไมเขาตกลงงายนัก นี้เขาอยากพักที่นี้มากขนาดนี้เลยเหรอะ  ในเสี่ยวนึ่งรอยยิ้มมุมปากนั้นเกิดขึ้นบนหน้าเข้าอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นสายตาคมคู่นั้นของเขามันเหมือนซ่อนอะไรไว้ เขาต้องการอะไรกันแน่

“ค่ะ  งั้นคุณรอสักครู่น่ะครู่น่ะค่ะเดี่ยวจะให้พนักงานจัดการที่พักให้ค่ะ”  ไอรดาบอกอย่างมีมารยาท ก่อนที่จะเดินจากไป  แต่ไม่ว่ายคำพูดของเขาก็สกิดใจเธออีกจนได้

“เร็วหน่อยก็ดีนะคุณ”   ปกรณ์พูดเสียงเรียบเฉย แต่ก็สร้างความขุ่นใจให้คนฟังไม่น้อย  แต่ไอรดาก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มบางๆกลับไป  ลับหลังชายหนุ่มไอรดาก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าเซงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น




 

ละจากชายหนุ่มไอรดาก็จัดแจงให้อ่อนและนิ้มจัดการเรื่องที่พักให้กับชายหนุ่ม โดยให้ย้ายของ ของเธอไปไว้ที่ห้องพักบนเรือนแฝดหลังใหญ่  โดยปกติไอรดาจะอาศัยอยู่ในบ้านแฟดหลังเล็ก  ส่วนหลังใหญ่จะเป็นของพี่ชายของเธอ แต่ในตอนนี้พี่ชายของเธอไม่ได้อยู่ที่นี้มาพักใหญ่แล้ว แต่จะให้ชายหนุ่มอยู่เรือนหลังใหญ่ที่เป็นของพี่ชายเธอก็คงไม่ใช่ที่ ดังนั้นเธอจึงย้ายมาอยู่เรือนใหญ่แทน และให้ชายหนุ่มพักที่เรือนหลังเล็ก คงไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วสำหรับเวลานี้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยไอรดาปลีกตัวออกจากรีสอร์ทในชุดที่ทมัดทแมงกว่าเดิม กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังท่ายเกาะพร้อมปิ่นโตและข้าวของพรุงพรังเต็มสองมือ ปกรณ์ที่กำลังเดินสำรวจอยู่บริเวรรีสอร์ทเห็นเข้าพอดีจึงแอบตามไอรดาไป ไอรดาเดินตามทางอย่างคุ้นเคยโดยมีปกรณ์ตามมาโดยเธอไม่รู้ตัว ไอรดาเดินหายเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็ก หายเข้าไปไม่นานก็กลับออกมาข้างของเมื่อกี้ก็หายไปแล้วด้วยสร้างความแปลกใจให้ปกร์ไม่น้อย

“มีใครอยู่ในบ้านหลังนั้น” ปกรณ์พึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย ในมุมนึ่งหลังพุ่มไม้  ก่อนที่จะเดินตามไอรดาไป  แล้วสิ่งที่ได้พบก็สร้างความแปลกใจให้กับปกรณ์ไม่น้อย ไอรดากำลังสั่งงานกับคนงานนับสิบคนที่กำลังฟังเธออย่างตั้งใจ และเดินสำรวจไปรอบๆ ใช่แล้วนี้คือฟาร์มมุกที่ใหญ่พอตัว ดูเหมือนจะใหญ่มากด้วยซ่ำเมื่อเทียบกับเธอ นี้เธอดูแลมันเองเลยเหรอะ งานควบคุมคนมากขนาดนี้มันใช่งานของผู้หญิงด้วยซ่ำ เพราะอะไร แล้วพี่ชายเธอละหายไปไหน?

ไกล้มืดแล้วไอรดากำลังกลับเข้าบ้านแต่ต้องชะงักเมื่อมีเสียงที่คุ้นหูทักขึ้นมา

“คุณนี้ก็ขยันดีนิ” ปกรณ์ ที่ยืนอยู่ตรงมุมนึ่งของบริเวณบ้านทักขึ้นมา จนทำให้ผู้ถูกทักต้องชะงักและหันกลับไปมองเจ้าของเสียง

“คุณนี้เอง..นึกว่าใคร”ไอรดาพูดอย่างเรียบๆ

“คุณมีอะไรกับฉันหรือเปล่า  หรือต้องการอะไรหรือเปล่า ถ้าขาดเหลืออะไรบอกพนักงานได้นะค่ะ” ไอรดาพูดอย่างมีมารยาท

“ผมไม่ได้ต้องการอะไรหรอกครับ  ก็แค่แปลกใจที่เห็นคุณทำงานบนเกาะนี้คนเดียว”

“ฉันว่า มันไม่ใช่เรื่องของคุณนะค่ะ” ไอรดาเริ่มจะไม่ชอบใจเขาขึ้นมาอีกแล้ว “ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวน่ะค่ะ”

“แล้วพี่ชายคุณไปไหนซะละ ถึงได้ปล่อยให้น้องสาวต้องทำงานหนักอยู่คนเดียวแบบนี้”   ไอรดาที่กำลังจะเดินจากไปถึงกลับต้องชะงักอีกครั้ง มองหน้าปกรณ์อย่างสงสัย

“คุณรู้ได้ไงว่าฉันมีพี่ชาย” ไอรดาถามกลับอย่างสงสัย เขาเป็นใครทำไมรู้ว่าเธอมีพี่ชาย  รอยยิ้มบางๆตรงมุมปากนั่น มันต้องมีอะไรแน่ๆ

“ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกคุณ  ผมก็แค่ได้ยินพนักงานเขาพูดกัน ก็แค่นั้น” ปกรณ์พูดปัดอย่างไม่ใส่ใจว่าคนฟังจะเชื่อหรือเปล่า ชายหนุ่มกำลังจะเดินจากไป

“เดี่ยว.....ฉันยังไม่รู้ชื่อคุณเลย” ไอรดาถามขึ้น ใช่ว่าเธอจะอยากรู้จักชื่อเขาแต่ว่าหากได้รู้ชื่อเขามันอาจจะทำให้เธอนึกออกบางว่าเคยเจอเขามาก่อนหรือเปล่า

“ผม...ปกรณ์คับ  ยินดีที่ได้รู้จักคับคุณ ไอรดา  บริรักษ์” สิ้นเสียงสอบนั้นปกรณ์ก็เดินหายเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้ไอรดายืนงงกับคำพูดของเขา  น่าแปลกที่เขารู้ว่าเธอมีพี่ชาย ทั้งยังรู้ชื่อและนามสกุลของเธออีกทั้งที่เขาพึ่งจะมาที่นี้เป็นวันแรก

เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทำเอาไอรดานอนไม่หลับ เธอยังคงคิดไม่ตกถึงเรื่องของปกรณ์  หน้าตาเขาก็ไม่คุณ ชื่อของเขาเธอก็ไม่เคยได้ยิน  รอยยิ้มแปลกๆนั้นอีก มันคืออะไร เขาเป็นใครกันแน่  ไอรดายังคงคิดไม่ตก แต่ด้วยความเหนื่อยล่าที่เจอมาทั้งวันทำให้เธอเพลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เช้าวันใหม่ไอรดาไปทำงานตามปกติ เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติตรงเค้าเต้อรับแขกของรีสอร์ท ดูเหมือนว่าอ่อนกับนิ่มกำลังสนทใครบางคน ซึ่งท่าทางบรรยากาศไม่ค่อยดีนัก เธอจึงรีบปรี่เข้าไปทันที

“มีอะไรหรือเปล่าค่ะพี่อ่อน”  ไอรดาถามทันทีที่มาถึง

“ก็คุณผู้หญิงคนนี้สิค่ะ อ่อนบอกไปแล้วว่าห้องพักของเราเต็มหมดทุกห้อง แต่เธอก็ยังยืนยันจะพักให้ได้ค่ะ”  อ่อนบอก    เจ้าของปัญหายังคงยืนหันหลังให้กับไอรดานิ่งอยู่ เหมือนไม่อยากให้ไอรดาเห็นหน้าซะอย่างงั้น

“ขอโทษน่ะค่ะคุณ ห้องพักเราไม่ว่างจริงๆ ค่ะ ยังไงคุณคงต้องหาที่ให้แล้วละค่ะ หรือจะให้ทางเราแนะนำให้ ก็ยินดีค่ะ”   ไอรดาตอบอย่างสุภาพ แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ ช่วงนี้มันอะไรหนักหนามีแต่คนอยากมาพักที่นี้

“ไม่ค่ะ ฉันต้องการพักที่นี้” หญิงสาวตอบยืนยัน  ก่อนที่ร่างบางจะหันมาพเชิญหน้ากับไอรดา

“คงไม่.................” ไอรดาที่กำลังจะตอบปฎิเสธ ต้องชงัก ทิ้งคำพูดประโยคต่อไป   เมื่อได้เห็นหญิงสาวในชุดเสื้อผ้าทันสมัย ผิวสีน้ำผึ้ง  ดวงตาก จมูก ปากที่ได้รูป ผมสไล่ส์ประบ่า หันหน้ามายิ้มกว้างให้กับเธอ

“ยัยเอม.........” ไอรดา เรียกอย่างดีใจ เพราะนี้คือเอมมิกาเพื่อนสาวคนสนิทของเธอ ทั้งคู่เรียนด้วยกันตั้งแต่ ม.ปลาย จนมหาลัยก็ยังเรียนที่เดียวกัน แต่เมื่อเรียนจบมหาลัยเมื่อสองปีก่อน เอมิกา ก็ตัดสินใจไปเรียนต่อที่สิงคโป  การเรียนต่อของเอมิกาเป็นเพียงข้ออ้างแท้ที่จริงแล้วเธอก็แค่อยากหลบไปเลียแผลใจต่างหาก 

“ก็ฉันน่ะสิ...” เอมิการตอบกระเซ่า  สิ้นคำพูดทั้งสองต่างโผเข้ากอดกันแน่น ต่างก็ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง  สร้างความแปลกใจให้กับอ่อนและพนักงานคนอื่นๆทีกำลังมองมายังทั้งคู่

“ไม่รู้ว่าพอจะมีที่ให้เพื่อนคนนี้ซุกหัวนอนหรือเปล่าเนี้ย” เอมิกาพูดแหย่ขึ้นมาอย่างขำๆ 

“สำหรับเพื่อนสุดที่ love อย่างแก ฉันให้พักฟรีตลอดชีวิตเลย   VIP  เลยด้วย”  ไอรดาตอบกระเซ่ากลับอย่างดีใจ

ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนานหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสามปี  ตามประสาผู้หญิง หลังจากที่จัดเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว ไอรดาก็พาเอมมิกา สำรวจรอบเกาะ ทั้งรีสอร์ท ฟาร์มห้อยมุกที่แสนรักของพี่ชายเธอ และเป็นที่ที่ครั้งหนึ่งเอมมิกาเคยครุกอยู่ทุกวัน เพื่อออกแบบเครื่องประดับต่างๆ จากมุกที่ได้จากห้อยพวกนี้  เอมิกาอดที่จะหวนคิดถึงมันไม่ได้  เอมมิการเรียนเรื่องการออกแบบและเธอก็มีพรสวรรค์ทางด้านนี้ แต่เมื่อเธอจากที่นี้ไป ยังไม่ทันจะมีนักออกแบบคนใหม่มาก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน  จนทำให้ที่นี้เลิกทำเครื่องประดับมุกไป มีเพียงการเลี้ยงห้อยมุกเพื่อขายมุกเท่านั้น  เอมิกาก็รักที่นี้ไม่แพ้ไอรดาแต่ตอนนั้นหัวใจของเธอมันไม่พร้อมที่จะอยู่จริงๆ การกลับมาครั้งนี้เพราะคิดว่าหัวใจของเธอมันแข็งแรงพอ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าหากได้เจอกับเข้าอีกครั้งหัวใจดวงนี้ของเธอยังยืนยันเช่นเดิ่มอยู่หรือเปล่า




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ปมรัก-รอยอดีต ตอนที่ 2 : จุดเริมต้น(ที่ไม่ดีนัก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 76 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android