สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เงาเริงไฟ

ตอนที่ 4 : ศึกหนัก


     อัพเดท 14 ส.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ก้าวกัลชนา (พี่ก้าว) ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ก้าวกัลชนา (พี่ก้าว)
My.iD: http://my.dek-d.com/kawtopai
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 789
1 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เงาเริงไฟ ตอนที่ 4 : ศึกหนัก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 141 , โพส : 0 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


3

ศึกหนัก

โยนลูกกวางแสนรั้นลงโซฟาตัวโตแล้วโน้มตัวลงคร่อมไว้อย่างรวดเร็ว ทว่าไม่ง่ายเหมือนอย่างที่คิดเมื่ออีกฝ่ายชันเขาแหลมขึ้นทั้งสองข้างเป็นเกราะป้องกันสัตว์ร้าย แต่คิดหรือว่าณัชพลจะยอม เขาเป็นประเภทหากต้องการแล้วต้องได้ และต้องได้เดี๋ยวนี้ด้วย! จับขาทั้งสองข้างของหล่อนเหยียดตรึงไว้ด้วยมือ ก่อนจะรีบถลาไปทาบทับตรึงร่างอรชรให้สิ้นฤทธิ์หลบหนี

“จะสะดีดสะดิ้งอะไรนักหนาฮะ ผมรู้ว่าคุณมันผ่านมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ สะดีดสะดิ้งไปมันก็ไม่ทำให้คุณดูดีขึ้นหรอก อย่าหาเรื่องดีกว่าเดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน” เขาขู่เสียงเหี้ยม คิดว่าจะได้ผล ทว่ากลับกันอย่างสิ้นเชิง เธอเองไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ง่ายๆ พยายามจะดิ้นให้หลุด ปากก็ร้องโหวกเหวกโวยวายให้คนช่วยจนหนวกหู

 “ไอ้บ้า ไอ้ลามก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย

“เน่! คุณเป็นคนเลือกที่จะนอนกับผมเองนะ แล้วนี่จะมาโหวกเหวกเอาถ้วยอะไรนักหนา

“อย่ามาพูดเห็นแก่ได้นะ ฉันไปตกลงแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหน ปล่อย

ตอนไหนหรือ... ถามมาได้ ก็ที่เธอมาพบเขาที่นี้ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ แถมยังยอมรับซะเองอีกว่ารับทราบเงื่อนไขข้อนี้ดีแล้ว แล้วจะมาโวยวายเหมือนไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้ได้ไง หรือคิดจะเปลี่ยนใจ เหอะ! ไม่มีทางซะล่ะ ใครก็ตามที่ยอมรับข้อเสนอเขาถือว่านั่นคือสิทธิ์ขาดห้ามกลับกลอกคำโดยเด็ดขาด

“อัจจิมา ผมให้คุณเลือกแล้ว และในเมื่อคุณเลือกมาหาผมที่นี่ คุณก็ไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนใจหนีไปไหนทั้งนั้น” กระตุกยิ้ม “แต่ถ้าคุณยังดื้อด้าน คุณก็รู้นี่ว่าสิ่งที่ส่งไปพร้อมกับจดหมาย มันหมายความว่ายังไง”

สิ่งที่ส่งไปคืออะไร จดหมายฉบับไหน ณัฐริกาไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เธอยังคงดิ้น! ดิ้น! ดิ้น! แล้วก็ดิ้น! ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าต่อให้ดิ้นเช่นไรร่างกายที่หนักอึ้งของเขาก็ไม่มีวันสั่นคลอน

โถ่เว้ย!! ทำไมชะตากรรมเธอต้องพาลพบแต่เรื่องร้ายๆ แบบนี้ด้วย!

“ปล่อยๆๆๆ ปล่อยฉัน!!”

เอาเข้าไป ยิ่งขู่ก็ยิ่งแรงกลับ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอศึกหนักขนาดนี้ ปกติมีแต่โอนอ่อนสมยอมหรือไม่ก็หวาดกลัวจนไม่กล้าขยับกาย แต่นี่อะไร ไม่มีล่ะจะลดราวาศอก สู้ตายท่าเดียว ถือว่านี่เป็นรายแรกแห่งศตวรรษเลยนะที่กล้าต่อกรกับบทรักของเขาแบบไม่คิดชีวิต ทว่า... พยศแบบนี้กลับมีเสน่ห์ร้าย กระตุ้นให้เขากระหายอยากมากขึ้น ผจญภัยแบบเร้าใจดีนี่ล่ะถูกใจเขาที่สุด ตื่นเต้นท้าทายและน่าค้นหา ที่ผ่านมามีแต่พวกน่าเบื่อ น้อยนักน้อยหนาจะเจอคนพยศแรงแบบนี้สักครั้ง

อัจจิมา... ผู้หญิงคนนี้ช่างพยศได้ถูกใจเขาจริงๆ

“เอาเล้ย! อยากร้อง แหกปากร้องไปเลย ร้องให้ดังๆ คนทั้งคอนโดฯจะได้รู้ว่าผมมันแรงดีมากแค่ไหน ลีลาร้อนจนคุณร้องไม่หยุด”

“ทุเรศ!!”

ทั้งน้ำเสียงทั้งแววตาดุกร้าวน่าหวาดหวั่น ทว่านั่นคือเสน่ห์เย้ายวนใจที่น่าค้นหาอย่างลึกซึ้ง จ้องดวงตารั้นพลางนึกกระหยิ่มใจ หากได้กลืนกินเข้าไปจริงๆ พิษสงของเจ้าหล่อนจะเร่าร้อนสักเท่าไหร่กัน จะค่อยๆ หลอมเขาให้ละลายอย่างทรมาน หรือลุกไหม้เขาอย่างเหี้ยมโหดให้ทุรนทุรายตายคาอกแบบเฉียบพลัน แค่คิดความกระสันก็สั่นสู้ ไม่อยากจะบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยหนักอยากร่วมรักด้วยมากที่สุด ถ้านี่ไม่ใช่การเสแสร้งเพื่อเรียกร้องความสนใจ เขาก็ขอผจญภัยทดสอบข้อสันนิฐานหน่อยแล้วกัน อยากรู้นักว่าเธอจะเป็นประเภทไหน ตื่นเต้นน่าค้นหา หรือพวกท่าดีทีเหลวน่าเบื่อหน่ายเหมือนอย่างที่ผ่านมา หากเป็นเช่นข้อหลังคงผิดหวังน่าดู

รอยยิ้มกระตุกร้าย แววตาข้นเข้มแห่งไฟราระกำลังลุกไหม้ท่วมกาย จนอีกฝ่ายหวาดหวั่นเหมือนลูกกวางในกรงเล็บเสือ ใจคนเป็นเหยื่อระส่ำระส่ายหนัก ลำคอแห้งผากเหมือนขาดน้ำมาแรมปี เธอจะรอดมั้ย หรือต้องตกเป็นของบำเรอกายให้ไอ้ผู้ชายใจหยาบชั่วคนนี้จริงๆ ยิ่งสัมผัสถึงความอันตรายที่กำลังขับเคลื่อนเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งดิ้นสู้สุดใจขาดดิ้น ทว่าครั้งนี้แรงขัดขืนมันมาพร้อมน้ำตาหยดใสที่บั่นทอนเรี่ยวแรงให้อ่อนราบจนเกือบหมดสิ้น ไม่ไหวแล้ว เธอไม่ไหวแล้ว... ไม่อยากจะอ่อนแอต่อหน้าใคร หากเหตุการณ์ตรงหน้ามันเลวร้ายจนหัวใจทนแกร่งต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหลั่งไหล แต่แรงร่างกายยังสู้ไม่ถอยแม้จะอ่อนแรงจนเหมือนมดต่อย แต่ก็ยังดิ้นยังรั้นจะออกจากกรงเล็บเขาเสียให้ได้ ทว่าหัวใจที่สิ้นหวังบัดนี้กำลังบั่นทอนให้ท้อถอย จนในที่สุดเธอก็สู้ต่อไปไม่ไหว จึงเหลือไว้เพียงหยดน้ำตาและเสียงร้องไห้ที่ดังกึกก้องอยู่ในหูอย่างน่าเวทนา

“อัจจิมา... ทำไม”

น้ำเสียงเขาอ่อนลงอย่างน่าประหลาด  ยอมรับว่าตกใจไม่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงร้องไห้เสียใจกับเรื่องหรรษาอันสุขสมที่เขากำลังจะมอบให้ มือแกร่งอ่อนไหวเคลื่อนมาสัมผัสแก้วนวลอย่างอ่อนโยน เพียงถูกสัมผัส หญิงสาวทำหน้าเหมือนเจ็บปวด ไม่เข้าใจ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนทรมานใจขนาดนั้นด้วย หรือเธอเจ็บ... เจ็บหรือ... ยกฝ่ามือขึ้นจ้อง ไม่มีรอยหยาบกร้านหรือความสากเลยสักนิด แล้วถ้าเช่นนั้นอะไรเล่าที่ทำให้เธอคนนี้แสดงอารมณ์เจ็บปวดเช่นนั้นออกมา

“มีคนเคยบอกฉันว่า คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้” เห็นเขายังนิ่งไม่ทำอะไร เธอจึงพร่ำคำพูดพ่อขึ้นมา “ฉันเลือกที่จะเป็นคนดี แต่ทำไมคนดีๆ ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้” น้ำตาพลั่งพลูหนัก สะอื้นจนตัวสั่นคลอน หากริมฝีปากระริกสั่นยังพยายามจะเอ่ยคำเหล่านั้นออกมา “บอกฉันหน่อยสิ ว่าทำไม!!”

“คำถามนั้น คุณก็รู้คำตอบเองอยู่แล้ว ทำไมต้องมาถามผมอีก” สายตาเขาแปลกประหลาดไปจากเดิม ณัฐริกาสัมผัสได้ หากเธอยังเว้าวอนผ่านสายตาทั้งคู่ อยากจะรู้ว่ากรรมอันใดกันถึงทำให้เธอต้องมาทนทุกข์กับเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้ ณัชพลถอนหายใจ สุดท้ายเขาก็ยอมจำนนต่อแววตาคู่นั้น “คุณเองไม่ใช่เหรอ ที่ตัดสินใจเลือกที่จะขัดดอกด้วยวิธีนี้”

ขัดดอก!! ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เธอเริ่มจะจับต้นชนปลายอะไรบางอย่างได้แล้ว นี่หมายความว่า...

หากเธอมาที่นี่ในนามณัฐริกา จะไม่สงสัยเลยว่าผู้ชายคนนี้โกหกได้ห่วยมากแค่ไหน แต่นี่เธอมาในนามอัจจิมา เพราะงั้นจึงอดคิดไม่ได้ว่าบางที ที่เธอต้องมายืนอยู่ห้องนี้เพื่อรองรับเรื่องร้ายๆ แทนใครบางคนเป็นเพราะสิ่งนี้ นี่คุณอัจจิมาหลอกเธออีกแล้วหรือ!! ไม่มีของอะไรทั้งนั้น!  มีแต่คำลวงเพื่อหลอกให้เธอเดินเข้าปากเสือแทนอย่างว่าง่าย นี่คือสิ่งที่คนพรรคดีควรจะได้รับอีกหรือ แค่คิดน้ำตาก็หลั่งไหลอีกครั้งอย่างเจ็บปวด

“และก็อย่างที่บอก ในเมื่อคุณก้าวเข้ามาในเขตปกครองของผมแล้ว คุณจะไม่มีสิทธิ์ถอยไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว นอกจากอยู่กับผมที่นี่ จนกว่าผมจะพอใจ” นอกจากตอกย้ำเรื่องหนี้สินแล้ว ยังไม่วายย้ำสิทธิ์ที่เขาพึงมีอย่างดุดัน อยากให้เธอจำให้แม่นยำ จะได้รู้สักทีว่าต่อให้พยายามมากแค่ไหนเขาก็จะไม่ปล่อย เขายังต้องการเธอมาก และตอนนี้ก็ทุรนทุรายจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว

 “แล้วถ้าฉันไม่ใช่...”

กำลังจะเปิดปากพูดความจริง หากเสียงนี้ลอยผ่านเข้ามาเตือนสติไว้เสียก่อน

‘ลูกต้องซื่อสัตย์และพรรคดีต่อคุณอัจจิมา’

‘ปกป้องคุณอัจจิมาให้ดีที่สุด’

‘บุญคุณต้องทดแทน อย่าทำให้คุณท่านต้องผิดหวัง’

คุณหญิงท่าน... เพียงนึก มโนภาพหญิงสูงวัยผู้ใจดีก็ลอยเด่นตระหง่านตา รอยยิ้มที่เคยมีให้ ความรักความเอ็นดูที่เคยเมตตา มันมากล้นเหลือเกิน มากจนบัดนี้กำลังค้ำอกจนรู้สึกจุกแน่นไปหมด เธอจะทำเช่นไรต่อไปดี หากพูดความจริงออกมา ผู้ชายคนนี้ต้องหันกลับไประรานคุณอัจจิมาอย่างแน่นอน หากเกิดเหตุการณ์ร้ายๆ ขึ้นกับหลานรักของท่าน ณัฐริกาไม่อยากนึกสภาพเลยว่าคุณหญิงท่านจะเสียใจและทรมานใจมากแค่ไหน แค่คิดก็รู้สึกผิด แต่หากเธอไม่บอกความจริงกับเขาตอนนี้ เธอก็คง...

“คุณณัชพล ได้โปรดเถอะนะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย”

ต้องปกป้องผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นเพื่อทดแทนบุญคุณ จึงต้องเก็บกลืนความจริงลงคออย่างน่าเสียดาย แล้วเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนแทน

เปลี่ยนจากม้าพยศเป็นลูกนกไร้ปีก นี่เธอจะมาไม้ไหนกันแน่.. แต่ไม่ว่าเจ้าหล่อนจะมาด้วยกลยุทธ์หลอกล่อวิธีไหน เขาก็ไม่อาจลดหย่อนให้เป็นอื่นได้นอกจากต้องมอบเรือนกายให้เขาเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มไม่ฟังเสียง ไม่สนน้ำตา เขาให้ความสำคัญกับความต้องการของตัวเองมากกว่า เพราะตอนนี้มันร้อนหนักจวนจะแตกระเบิดออกมาอยู่แล้ว

“อย่าถ่วงเวลาอีกเลยนะ ยังไงซะ คุณก็ต้องเป็นของผมเดี๋ยวนี้”

บอกน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าเหมือนเขาตะคอกด้วยเสียงคำรามอันเกี้ยวกราดเพราะเธอตั้งต้นร้องไห้เหมือนคนบ้าอีกครั้ง พร้อมกับรัวกำปั้นทุบอกเขาไม่ยั้งจนรู้สึกเจ็บ เอาอีกแล้ว เธอใช้กำลังกับเขาอีกแล้ว เปลี่ยนอารมณ์เร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ เอากับหล่อนสิ

ทุบไปน้ำตาก็ไหลไป สุดจะทน เขาไม่ใช่คนใจร้าย แต่ก็ไม่ใช่พระเอกที่แสนดี ยอมให้นางเอกทำร้ายจนกระอักเลือดตายหรอกนะ โทสะเริ่มพุ่งสูงอีกครั้ง เขารวบมือทั้งสองอันบอบบางด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียวแล้วตรึงมันไว้มั่นเหนือหัวคนบ้าพลังอย่างรวดเร็ว

“พอได้แล้วอัจจิมา ผมสุดจะทนกับคุณแล้วนะ

“ก็แล้วทำไมคุณไม่เห็นใจฉันบ้างล่ะ คุณก็รู้ว่าฉันไม่เต็มใจ แต่คุณก็ยังจะขืนใจเอาให้ได้ ทำไมไม่คิดบ้างว่าถ้าเป็นตัวคุณเองโดยกระทำแบบนี้ จะทรมานใจมากแค่ไหน”

“กะอีแค่มีความสุขกันนิดๆ หน่อยๆ มันจะทรมานใจอะไรนักหนาฮะ คุณเองก็ใช่จะสดซิงสะอาดใหม่เอี่ยม แล้วยังจะคิดอะไรกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ หรือกำลังคิดจะต่อรองผม จะให้ลดดอกให้ใช่มั้ย ได้! ถ้าคุณทำให้ผมพอใจได้ ผมจะลดให้ครึ่งต่อครึ่งพอใจมั้ย”

เขาต่อว่าหรือต่อรองอะไรเธอไม่สน ส่ายหน้าลูกเดียว

“ไม่ อะไรก็ไม่ทั้งนั้น” กลั้นสะอื้น “ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะพยายามหาเงินมาคืนให้คุณให้เร็วที่สุด ได้โปรดเถอะคุณณัชพล ฉันขอร้อง ฉันไม่พร้อมจริงๆ”

บ้าเอ๊ย! คนอื่นมีแต่ขอร้องให้เขาต่อยก มีแต่ผู้หญิงคนนี้ล่ะที่ยังไม่เริ่มยกก็ต่อรองให้ปล่อยเสียแล้ว แต่เสียใจ เวลานี้เขาจะไม่ต่ออะไรทั้งนั้น นอกจากต่ออารมณ์ตัวเอง!

“คุณณัชพล อย่า!!” เรียกชื่อเหมือนจะเตือนสติ แต่ไม่ทันแล้ว เขากำลังซุกซนกับซอกคอหอมกรุ่นอย่างหรรษา พร้อมกับเคล้าคลึงความอวบตึงของเธออย่างเอาแต่ใจ ณัฐริกาทั้งดิ้นทั้งร้องไห้ปานใจจะขาด ทว่าเขาไม่ฟังไม่สนยังมัวลุ่มหลงกับรสกายหอมหวานอย่างบ้าคลั่ง ทั้งดูด ทั้งเม้ม ทั้งเคล้าคลึงเร้าอารมณ์อย่างหนัก จนกระทั้งเสียงร้องต้านพร้อมกับแรงขึงขังอันตรธานหายไป

ร่างที่แน่นิ่งเหมือนคนไร้ชีวิต ทำให้ณัชพลนึกเอ็ดใจ เขาเงยหน้าซุกซนขึ้นสำรวจแล้วก็ได้ประจักษ์ว่า...

“อัจจิมา นี่คุณแกล้งผมใช่มั้ย” ผงะขึ้นจากร่างบางอย่างหัวเสีย แล้วใช้มือตบหน้าเจ้าหล่อนไปสองทีเบาๆ “อัจจิมา อัจจิมา”

เงียบ ไม่มีปฏิกิริยา ให้ตาย นี่เธอจะทรมานเขาไปถึงไหนเนี่ย

“คุณอัจจิมา! ผมรู้นะว่าคุณแกล้งสลบ อัจจิมา เสียงดังขึ้น แรงมือก็หนักขึ้น ทว่าอีกฝ่ายก็ยังนิ่งไม่ขยับ ณัชพลหงุดหงิดจนแทบบ้าคลั่ง บ้าเอ๊ย! กำลังอารมณ์ขึ้นได้ทีอยู่แล้วเชียว จะมาสลบอะไรเอาตอนนี้ก็ไม่รู้ หันทำทำตาขวางให้คนสลบแล้วอยากจับร่างเขย่าให้ตื่นซะเดี๋ยวนั้น แต่ในเมื่อใจไม่ร้ายพอจึงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ารอจนกว่าเจ้าหล่อนจะตื่น เพราะเขาเองก็ไม่ใช้ไอ้บ้าตัณหาเถื่อนที่จะใจร้ายกระทำได้แม้แต่คนสลบ

มันไม่ได้อารมณ์!

นั่งอดกลั้นความทรมานอย่างสุดขีด หากสายตาไม่อาจละวางไปจากดวงหน้าหลับพริ้มทั้งน้ำตานั้นไปได้ เธอสวยแม้กระทั้งตอนหลับ สวยจนเขาไม่อาจละวางสายตาไปได้จริงๆ ทั้งที่ตั้งปฏิธานจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนสลบ ทว่าสุดท้ายก็อดใจไม่ไหวโน้มคร่อมลงไปอีกครั้ง หากครั้งนี้ไม่จาบจ้วงหรือซุกซุน เขาสัมผัสเธออย่างอ่อนโยนที่สุด ประหนึ่งว่าหากออกแรงมากกว่านี้อาจจะทำให้แก้มนุ่มๆ แตกตัวสลายหายไปต่อหน้าต่อตา

“ฉันไม่น่าสนใจตรงไหน ทำไมเธอถึงดื้อกับฉันนักฮะ อัจจิมา” ตั้งคำถามแม้จะไร้คำตอบแต่สามารถทำให้ดวงตาทรงเสน่ห์อันแข็งกร้าวของเขาอ่อนละมุนลงได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งคิดถึงยามเธอพยศแล้วยิ่งอดยิ้มไม่ได้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนล่ะที่จะกล้าทำเรื่องบ้าๆ กับเขาแบบนี้ คงมีแต่แม่หัวดื้อคนนี้ล่ะ ที่กล้าต่อต้านเสน่ห์อันเย้ายวนใจของเขา

คงเพราะความไม่เหมือนใคร ทำให้เขาสนใจผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ อยากจะเอาชนะ อยากฟังเสียงครางเพราะๆ และอยากทำให้เธอพูดมา ‘เขาสุดยอดที่สุด’ไล้หลังมือลามมาจนถึงกลีบปากสวยได้รูป แล้วใช้นิ้วแตะมันบางเบา แต่สัมผัสเพียงเท่านั้นคงไม่พอหรอกสำหรับณัชพล เขาต้องการมากกว่านั้น ต้องการลิ้มรสความหอมหวานของเธอด้วยปากของเขาเอง

แววตาคมเข้มด้วยอารมณ์ เชยคางมนขึ้น แล้วเลื่อนหน้าเข้าหา ครั้งนี้จะจูบให้อ่อนโยนที่สุด แต่ไม่นึกว่าความคิดที่จะอ่อนโยนกับใครสักคนของเขานำมาซึ่งความเจ็บปวดอย่างไม่น่าให้อภัย

“โอ้ย!!”

ฉวยโอกาสเหมาะ คว้าแจกันดอกไม้ที่ประดับอยู่มุมโต๊ะฟาดเข้าที่หัวเขาเต็มแรง และได้ผล โลหิตสีสดไหลทะลัก พร้อมอาการปวดมึนของอีกฝ่ายที่เริ่มจะออกอาการหนัก ณัฐริกาที่แสร้งสลบมาได้สักครู่จึงรีบผลักเขาจากตัวออกแล้วคว้าของประดับโต๊ะอีกชิ้นที่ทำจากปูนปั้นตีสำทับเพื่อความแน่ใจจนอีกฝ่ายสลบเหมือดลงกับพื้นจมกองเลือดที่ยังไหลไม่หยุด

“ขอโทษนะ คุณอยากบ้ากามใส่ฉันก่อน ช่วยไม่ได้!!”

จัดการไปหนึ่ง เหลืออีกสองหน้าประตู ณัฐริกาครุ่นคิดแล้วปิ้งไอเดีย เธอไม่รอรีรีบดำเนินการตามแผนที่คิดไว้ จัดท่าให้เขานอนสบายๆ แล้ววิ่งหน้าตาตื่นไปเปิดประตู

“ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! คุณณัชพลเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ อยู่ๆ ก็สลบไป”

เป็นเรื่องของเจ้านาย ไม่นึกเอ็ดใจและไม่มีนาทีให้คิดลังเล สองบอดี้การ์ดผู้พรรคดีรีบวิ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว เปิดโอกาสทองให้ณัฐริกาได้หนีตามที่คิดไว้ หญิงสาววิ่งสุดใจขาดดิ้น ทั้งกายทั้งใจล้วนสั่นเทิ้มไปด้วยความหวาดกลัว จนกระทั้งมาอยู่ในลิฟต์อาการตื่นหวั่นจึงค่อยๆ ทุเลาลงไปบ้าง คราวนี้ก็เหลือแต่ลุ้นว่าเธอจะรอดพ้นไปถึงชั้นล่างโดยที่ไม่เจอพวกของณัชพลหรือไม่เท่านั้นล่ะ

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา ขอให้ลูกช้างรอดด้วยเถอะ ขอให้รอดด้วยเถอะ เพี้ยง

พนมมือไหว้จนท่วมหัวอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะช่วยเธอหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้ รู้แต่ว่าหากเธอถูกจับได้อีกครั้ง พรหมจรรย์ที่แสนหวงแหนต้องถูกคนตัณหาจัดอย่างณัชพลทะลวงฟันทำลายจนดับสูญแน่!

แค่คิดก็เสียวไปถึงลำไส้ ขออย่าให้เธอต้องเจอะต้องเจอกับผู้ชายบ้ากามคนนี้อีกเลย สาธุ!



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เงาเริงไฟ ตอนที่ 4 : ศึกหนัก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 141 , โพส : 0 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ธันวาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android