สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[No.6-Shounen ai Novel] แปลฉบับนิยายเป็นภาษาไทย

ตอนที่ 5 : เล่ม 1 : Chapter 2.2 การเริ่มต้นอันเงียบสงัด (End of Chapter 2)


     อัพเดท 3 ก.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: No.6, novel, นิยาย, แปล, Yaoi
ผู้แต่ง : katba ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katba
My.iD: http://my.dek-d.com/katba
< Review/Vote > Rating : 100% [ 17 mem(s) ]
This month views : 121 Overall : 18,162
1,261 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 395 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[No.6-Shounen ai Novel] แปลฉบับนิยายเป็นภาษาไทย ตอนที่ 5 : เล่ม 1 : Chapter 2.2 การเริ่มต้นอันเงียบสงัด (End of Chapter 2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 688 , โพส : 28 , Rating : 15 / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




“ชิอง” ซาฟุท้าวศอกทั้งสองลงบนโต๊ะแล้วประสานมือทั้งสองเข้าหากันก่อนวางคางลงบนมือที่ประสานกันนั้น...แล้วจ้องมองไปยังชิอง

 

“ฉันอยากถามอะไรเธอหน่อย”

 

“อะไรหรอ?

 

“สี่ปีก่อน...ทำไมเธอถึงไม่เข้าเรียนที่ชั้นเรียนพิเศษล่ะ” ราวกับคำถามของเธอล่วงรู้ความในใจของอีกฝ่าย...ชิองเผลอบีบแอ๊บเปิ้ลพายในมือจนแตกละเอียด ชิ้นส่วนของพายกระจายลงบนจาน

 

“ทำไมจู่ๆมาถามตอนนี้ล่ะ?

 

“เพราะฉันอยากจะรู้นี่...หากดูตามผลการเรียนแล้วเธอเป็นนักเรียนชั้นดี นอกจากจะความจำดีแล้วยังปรับความรู้ที่ได้รับมาใช้ได้ดีอีกด้วย อาจารย์คาดหวังกับเธอไว้สูงทั้งนั้น”

 

“ชมมากไปแล้วล่ะ”

 

“ก็มันจริงนี่..ตัวเลขมันแสดงให้เห็นอยู่...เธอยากให้ฉันเอาผลการทดสอบความสามารถของเธอเมื่อสี่ปีก่อนมาให้ดูตอนนี้เลยไหมล่ะ?

 

“ซาฟุ...” เขารู้สึกขมข้างในปาก ราวกับมันท่วมท้นออกมาจากภายในร่างกาย

 

“ถามให้ได้อะไรขึ้นมาล่ะ? สี่ปีก่อนนั้นพวกเขาตัดสินใจให้ผมพ้นจากชั้นเรียนพิเศษเอง..จากนั้นก็สูญเสียสิทธิพิเศษต่างๆทั้งหมด...ผมไม่ได้ไม่เข้าเรียน..แต่ผมเข้าเรียนไม่ได้...ตอนนี้ผมทำงานให้สำนักงานดูแลสวนสาธารณะเพื่อส่งเสียค่าเล่าเรียนของตนเองในการลงเรียนที่สำนักงานแรงงาน...แต่ผลการเรียนผมไม่ดีนีก และยังไม่แน่ว่าจะเรียนจบหรือเปล่าด้วย...นั่นคือความจริง...ความจริงที่เธอกำลังพูดถึงอยู่ซาฟุ...”

 

“แล้วทำไมเธอถึงเสียสิทธิพิเศษนั้นไปล่ะ?

 

“ผมไม่อยากพูดถึงมัน..”

 

“แต่ฉันอยากให้เธอเล่านี่..”

 

ชิองเลียเศษพายแอ๊บเปิ้ลที่นิ้วมือจนหมดก่อนจะปิดปากเงียบ...เขาไม่อยากพูดถึงมัน..หรือมันอาจะเป็นเพราะว่าเขายังหาคำอธิบายดีๆเพื่อให้ซาฟุเข้าใจทุกอย่างไม่ได้...

 

 

เหตุผลมันชัดเจน...เขาให้ที่พักพิงกับVC แถมยังช่วยให้ VC หนีไปอีก..สำนักงานความมั่นคงรู้สึกสงสัยเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าคารันปิดระบบเตือนภัยที่บ้าน แถมชิองยังปิดเครื่องมือตรวจจับสิ่งแปลกปลอมในห้องอีก...ระบบรักษาความปลอดภัยของทุกบ้านในเมืองถูกเชื่อมต่อกับสำนักงานความมั่นคง...มันไม่ยากเลยที่พวกเขาจะหาเจอ

 

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากเนซึมิจากไป...เจ้าหน้าที่จากสำนักงานความมั่นคงก็มาเคาะประตูหน้าบ้านเขา...แล้วการสอบสวนอันยาวนานก็เริ่มขึ้น

 

เธอรู้ว่าเขาเป็นVCใช่ไหม?

 

ครับ

 

แล้วทำไมถึงไม่รีบโทรบอกตำรวจ?

 

คือว่า...

 

ตอบคำถาม...ไม่ต้องรีบหรอก..ขอแค่คำตอบที่ชัดเจนและตรงไปตรงมาก็พอ

 

เพราะว่าเขาอายุเท่าๆผมและยังบาดเจ็บสาหัส...ผมสงสารเขา

 

หมายความว่านายสงสารVCคนนี้...จึงไม่ได้ติดต่อตำรวจ.. แถมยังรักษาแผลให้มันแล้วช่วยให้มันหนีไปอีก

 

มันเป็นเช่นนั้นครับ

 

ผู้สอบสวนเขามีชื่อว่า ราชิ ...เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตลอดเวลาที่สนทนา..ไม่มีแม้สักครั้งที่จะขึ้นเสียงหรือทุบโต๊ะแสดงมารยาทแย่ๆใส่ผมเลย...เมื่อการสอบสวนอันยาวนานผ่านพ้นไปสองวันชิองก็ถูกปล่อยตัว...เขาตบบ่าชิองเบาๆก่อนจะลาจากแล้วเอ่ยว่า


“นายคงเหนื่อย...ฉันรู้..ขอบคุณมาก”


แม้จะยิ้มแต่นัยน์ตาของเขาไม่เคยแย้มยิ้มเลยสักครั้ง...แม้จนถึงตอนนี้สายตาคู่นั้นก็ยังตามหลอกหลอนเขาในความฝัน...เขามักตื่นขึ้นมาด้วยร่างที่สั่นสะท้านและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อทุกครั้งหลังจากพ้นจากความฝันนั้น

 

เขาให้ที่ซ่อนอาชญากรแถมยังช่วยให้หนีไปอีก..ชิองมิได้มีความผิดฐานก่อคดี ทว่าเขาถูกมองว่ามีการตัดสินใจที่ไม่ดีและตอบสนองต่อสถานการณ์ได้ไม่เหมาะสม...ดังนั้นสิทธิ์พิเศษต่างๆรวมถึงชั้นเรียนพิเศษของเขาจึงถูกถอดถอน

 

เมื่อพายุเฮอร์ริเคนได้ผ่านพ้นไป..ชิองและคารันถูกไล่ออกไปอยู่ตามถนนภายใต้ผืนนภาสีฟ้าอันหม่นหมอง...พวกเขาไม่มีที่ให้ไป...และไม่รู้จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร...พรสวรรค์ทางด้านนิเวศวิทยาของชิองดูเลือนลางห่างไกลมากขึ้นทุกที...มากยิ่งกว่าก้อนเมฆที่ล่องลอยอยู่บนผืนฟ้าเบื้องบนเสียอีก

 

ความมั่นคงแน่นอนที่เขารู้สึกเมื่อวานหายวับไป..สลายเป็นเสี่ยงตามสายลม...เปราะบางยิ่งกว่าใบไม้ที่ถูกสายลมกรรโชกผ่าน...มันเป็นความรู้สึกสูญเสียครั้งแรกในชีวิตของเขา

 

No.6 ไม่มีระบบสังคมสงเคราะห์...มีเพียงประกันชีวิตซึ่งขึ้นอยู่กับว่าประชาชนผู้นั้นเสียสละให้กับเมืองมากน้อยเท่าไร..ชิองกับคารันนั้นแทบไม่ได้บริจาคอะไรให้เมืองหมายเลขหกเลย..ดังนั้นทั้งสองจึงถูกกระทำเช่นประชาชนที่หมดคุณสมบัติในการเป็นคนของเมือง...พวกเขากลายเป็นคนชนชั้นล่างสุด...นั่นหมายความว่า..นอกเหนือจากการการอนุญาตให้อาศัยอยู่ในเมืองเลย...พวกเขาไม่มีสิทธิ์ในการรักษาพยาบาลหรือประกันชีวิตใดๆเลย

 

จานเพาะเลี้ยงหัวกะทิ...เนซึมิใช้คำนี้เรียกเมืองแห่งนี้ในคืนนั้น...มันเป็นเรื่องจริงแท้..เขาเข้าใจมันทันทีเมื่อถูกโยนออกจากเมืองที่เป็นราวกับภาชนะที่มีเกราะป้องกัน..เมืองหมายเลขหกเป็นเพียงเมืองแห่งชนชั้นวรรณะเท่านั้น...กราฟการกระจายของประชนก่อนถูกกำหนดให้เป็นรูปปิรามิด...หากคุณถูกโยนออกจากยอดปิรามิดแล้วล่ะก็...มันยากเหลือเกินที่จะปีนขึ้นไปบนยอดสูงนั้นอีก

 

“ดูเธอสิ...หน้าเครียดเชียว” ซาฟุหัวเราะ “เข้าใจแล้ว ถ้าไม่อยากจะบอกล่ะก็ ฉันไม่ถามแล้วก็ได้”

 

“ขอโทษนะ..” ชิองยกมือขึ้นแล้วโน้มศีรษะลงเป็นการขอโทษ เขาโล่งใจที่เธอไม่ได้ถามอะไรเขามากกว่านี้อีก...จริงๆแล้วมันไม่ได้อธิบายยากอะไรหรอก...เขาอยากจะบอกซาฟุถึงเรื่องทั้งหมดที่ทำให้ชีวิตเขาพลิกผันถึงเพียงนี้...ทว่าสิ่งที่เขาไม่สามารถสรรหาคำพูดมาอธิบายนั้นคือความรู้สึกของเขาต่างหาก...

 

ในเวลานั้นเขาเคยรู้สึกแปลกใจและเสียใจนิดๆ...เขาเคยรู้สึกช็อคเมื่อรู้สึกถึงความไร้ค่าของตนเองในเวลานั้น..จึงได้แต่จมปลักอยู่กับความรู้สึกสูญเสีย...ทว่าตอนนี้..หลังจากเวลาผ่านไปสี่ปีที่เขาไตร่ตรองมันดูแล้ว...หากย้อนเวลาได้เขาจะทำอย่างไร?เมื่อครั้งคืนวันเกิดปีที่สิบสองของเขา...เขาจะเรียกตำรวจหรือเปล่า?เขาจะเปิดระบบรักษาความปลอดภัยไหม?

 

คำตอบคือ “ไม่”

 

แม้เขาจะมีโอกาสย้อนเวลากลับไปยังคืนนั้น...เขาก็ยังจะทำเช่นเดิม..เขาจะน้อมรับสายลมและพายุฝนซึ่งนำพาเอาผู้บุกรุกผู้นั้นเข้ามาด้วย..เขาแน่ใจ...และความแน่ใจนั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเอาเลย..ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบชีวิตในตอนนี้มากกว่าในอดีตหรอกนะ..เขายังคงรักในนิเวศวิทยาและชีวิตที่แสนสะดวกสบายในเวลานั้น...ทั้งรางวัลและคำชมเชยรวมถึงสายตาชื่นชมที่ทุกคนมองเขาเป็นจุดเดียว..แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น...เขาก็จะทำเช่นเดิม..หากการพบเนซึมินั้นหมายถึงการทำลายชีวิตของเขาเอง...เขาก็ยอม...เขาไม่รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่กระทำลงไป ทว่าก็ยังอธิบายไม่ได้ว่าทำไม?...

 

หลังจากคืนนั้น..พายุเฮอร์ริเคนพัดผ่านแล้วจากไปไม่รู้กี่รอบ...ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงคร่ำครวญของใบไม้ท่ามกลางสายลมกรรโชก...ชิองไม่เสียใจ...ทว่าเขากลับรู้สึกปรารถนา...มันคือความโหยหาที่จะพบเนซึมิอีกครั้ง...

 

ชิองไม่มีความมั่นใจว่าเขาจะสามารถอธิบายให้ซาฟุเข้าใจได้ดีพอ..จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากได้แต่นิ่งเงียบ

 

“ไปกันเถอะชิอง..” ซาฟุลุกขึ้นยืน ร้านอาหารเริ่มเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนทั้งสองแทบไม่ได้ยินเสียงของกันและกัน

 

“ผมจะไปส่งที่สถานีนะ” ชิองเสนอ

 

“แน่นอน...เธอน่ะช่างไม่รู้จักกาลเทศะถึงขนาดปล่อยให้เด็กผู้หญิงเดินกลับบ้านเพียงลำพังแบบนี้...จริงไหมชิอง?

 

“ไม่เอ่าน่า..” ชิองค้าน “เราก็รู้กันอยาว่าเธอเข้มแข็งแค่ไหน...ถึงเธอจะดูผอมบางแต่ก็ว่องไวน่าดูเลย..ผมคิดตลอดเลยนะว่าเธอน่ะ เหมาะกับศิลปการต่อสู้มากกว่าสรีรวิทยาอีกแน่ะ”

 

“ก็จริงนะ...เคยมีคนบอกฉันว่าฉันน่ะเจ้าอารมณ์กว่าที่คิด..แม้ปกติจะเป็นคนเงียบๆก็เถอะ..บางทีฉันอาจไม่เหมาะกับการอยู่ในห้องแลปเท่าไร”

 

พวกเขาเดินเคียงข้างกันตามถนนที่มุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟ...นอกเหนือจากภัตตาคารบางแห่งแล้ว ธุรกิจการค้ายามค่ำคืนนั้นไม่ได้รับอนุญาตในเมืองแห่งนี้ อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงร้านรวงต่างๆที่มีผู้คนเดินผ่านมากมายเหล่านี้จะหายวับอย่างรวดเร็ว...ชิองดันหลังของซาฟุเบาๆ...ประโยคสุดท้ายของเธอที่เขาได้ยินนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง

 

“นั่นเป็นเสียงและคำพูดของคนที่สอบผ่านและกำลังจะได้ไปเรียนต่อต่างประเทศหรอหืม?

 

ซาฟุเงยหน้าขึ้นแล้วแย้มยิ้ม

 

“อิจฉาใช่มั้ยล่ะ”

 

“ใช่เลย”

 

“พูดตรงชะมัดเลยเธอน่ะ”

 

“จริงใจกับตนเองและใจดีกับผู้อื่น..นี่คือคติของผมในตอนนี้น่ะนะ”

 

“โกหก”

 

“หา?

 

“เธอไม่ได้อิจฉาฉันเสียหน่อย”

 

ชิองหยุดนิ่ง...ซาฟุกำลังจ้องมองเขาอย่างท้าทาย...ฉับพลันที่กำลังจะเอ่ยเรียกชื่อเธอเขาก็ถูกรวบหัวไหล่จากด้านหลัง

 

“ขอโทษนะ” ชิองหมุนตัวกลับไปหา ชายผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหลังแล้วส่งยิ้มมาให้เขา เขาเตี้ยกว่าชิองประมาณความสูงของศีรษะแล้วยังสวมชุดเครื่องแบบของสำนักงานความมั่นคง..มันเป็นชุดสีกรมท่าตั้งแต่หัวจรดเท้าซึ่งถูกถักทอด้วยไฟเบอร์ชนิดพิเศษซึ่งมีคุณสมบัติเยี่ยมยอดแต่รูปสมบัติไม่เตะตา...ความแข็งแกร่งของมันเทียบแล้วประมาณสิบเท่าของเหล็กกล้าซึ่งสามารถกันกระสุนได้ดีทีเดียว ในขณะเดียวกันก็โปร่งสบายจนอากาศถ่ายเทได้ทั่วถึง มีเจ้าหน้าที่จากสำนักงานความมั่นคงในชุดเครื่องแบบนี้จำนวนมากขึ้นในบริเวณใกล้เขตฝั่งตะวันตก..ชิองค่อยๆปัดมือของอีกฝ่ายออกจากไหล่

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

 

“อ่า...เราแค่อยากจะถามคำถามพวกเธอสักนิดหน่อย..อายุเท่าไรกันแล้ว?

 

“สิบหกครับ”

 

“ทั้งสองคนเลยหรอ”

 

“ครับ”

 

“พวกเธอรู้หรือเปลาว่า คนที่อายุไม่ถึงสิบแปดถูกห้ามไม่ให้ออกจากบ้านหลังจากสามทุ่ม”

 

“ครับ..แต่นี่มันยังไม่สองทุ่มเลย”

 

“ชิอง..” ซาฟุกระซิบเสียงดุ เธอกำลังบอกเขาเป็นนัยว่าไม่ควรเถียงกับอีกฝ่าย..ทว่าเจ้าหน้าที่ผ็นี้ทำให้เขานึกถึงสายตาของเจ้าหน้าที่สอบสวนที่ชื่อว่าราชิ...มันทำให้เขารู้สึกอยากตอบโต้มากกว่าถูกข่มขู่

 

“ขอดูบัตรประชนหน่อย..ทั้งสองคนเลย” ราวกับสังเกตเห็นท่าทีแข็งขืนของชิอง...ชายผู้นั้นหุบยิ้มแล้วเรียกหาบัตรประจำตัวประชาชนอย่างโผงผาง ซาฟุยืนการ์ดสีเงินให้เขา ชิองเองก็ยื่นให้เงียบๆ

 

“เลขประจำตัวประชาชน..ตามลำดับ”

 

SSC-000124GJ

 

Qw-55142

 

ชายผู้นี้ดึงการ์ดออกจากเครื่องอ่านการ์ดก่อนหันไปโค้งคำนับให้ซาฟุ

 

“นักเรียนในชั้นเรียนพิเศษเช่นคุณไม่ควรมาเดินเล่นอยู่ฝนพื้นที่แบบนี้ในยามวิกาล...ผมแนะนำให้รีบกลับบ้านครับ”

 

“กำลังจะกลับอยู่แล้วค่ะ นี่ก็กำลังเดินไปที่สถานี”

 

“ให้ผมไปส่งคุณนะครับ”

 

“ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไร...เขาจะไปส่งอยู่แล้ว” ซาฟุเกาะแขนชิอง

 

“ผมจะไปส่งเธอเอง” ชิองเอ่ยสั้นๆ “เราจะไปที่นั่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไปกันเถอะ ซาฟุ”

 

หลังกระชากบัตรของตนเองออกจากมือของเจ้าหน้าที่แล้วชิองก็รวบมือของซาฟุไว้แล้วพาเธอเดินออกไป เมื่อเบือนสายตากลับไปด้านหลังชายผู้นั้นก็หายวับไปกับฝูงชน...

 

“น่ากลัวจัง” ซาฟุกำหน้าอกแน่น “ฉันยังไม่เคยโดนเจ้าหน้าที่สำนักงานความมั่นคงดุแบบนี้มาก่อนเลย”

 

“ไม่แปลกหรอก เจอบ่อยจะตาย” ชิองตอบ “ ยิ่งถ้าเธอไม่มีไอดีของนักเรียนชั้นเรียนพิเศษนะ เขาจะทำตัวแย่กว่าเรามากกว่านี้อีก”

 

“จริงหรอ”

 

“จริงสิ” ชิองยิ้มหยัน “เหมือนกับรถไฟที่เธอกำลังจะโดยสารนั่นแหละ ด้วยไอดีการ์ดนั่นเธอจะได้นั่งรถแบบพิเศษ...เมืองของเราก็เป็นแบบนี้...ทุกคนถูกแบ่งชนชั้นตามความสามารถ ความร่ำรวย และปัจจัยต่างๆ”

 

“อย่าพูดแบบนั้นสิ “ ซาฟุท้วง”เธอจะมาแยกแยะคนเหมือนกับขยะหรือสินค้าไม่ได้นะ..ประชาชนก็คือประชาชน..พวกเขาเป็นมนุษย์เหมือนกัน”

 

“ซาฟุ..ในเมืองแห่งนี้น่ะ จะเป็นคนหรือไม่มันก็ไม่สำคัญอะไรหรอก..สำคัญที่ว่าเธอมีประโยชน์กับเมืองอย่างไรก็เท่านั้น”

 

“ชิอง...”

 

“เมื่อกี้เธอเรียกผมว่าคนโกหก...มันไม่จริงสักหน่อย...ผมอิจฉาแน่นอนอยู่แล้ว เธอได้สิทธิพิเศษทุกอย่าง เธอได้เรียนสิ่งที่เธออยากเรียน ผมอิจฉา..ซาฟุ..ผมโกรธเธอ...เธอได้ทุกสิ่งที่ผมไม่มีโอกาสได้รับ...”

 

ชิองหยุดพูด...ก่อนระบายลมหายใจยาว...เขาใส่อารมณ์มากไปแล้ว..น่าละอายจริงๆ..ต่ำช้า...น่าอับอายที่สุด...เขามันคนขี้ขลาด...ชิองกระเดาะลิ้นด้วยความผิดหวัง

 

ซาฟุถอนใจเช่นเดียวกัน

 

“เธอก็ยังเป็นคนโกหกอยู่ดี”

 

“หา?

 

“ไม่ได้ยินหรอ...เธอ..ยัง..เป็น..คนโกหก..จริงๆจะเพิ่มคำว่าสุดๆตามหลังก็ยังได้นะถ้าเธอชอบ เธอพยายามจะอิจฉาฉัน หรือไม่ก็ไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าเธอกำลังโกหกฉันอยู่...ตาทึ่มเอ๊ย”

 

“ซาฟุ...นี่มัน...”ชิองเริ่มรู้สึกโมโห

 

“ถ้าเธออิจฉาหรือโกรธฉันจริงๆล่ะก็ คงไม่มาเดินเที่ยว ทานข้าวกับฉันแบบนี้หรอก...แต่นี่เธอหัวเราะให้ฉัน...กินข้าวกับฉัน...พูดคุยเรื่องสนุกสนานกับฉันราวกับไม่รู้สึกอะไรเลย”

 

“นี่..ผมก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ จะให้แสดงท่าที่อิจฉาออกมาโต้งๆคงไม่ได้”

 

“ชิอง...”ซาฟุเอ่ยเสียงเข้ม “ฉันถนัดเรื่องกระบวนการรับรู้ของสมอง...การทำงานของสมองและความสัมพันธ์ระหว่างสมองกับฮอร์โมน..”

 

“รู้แล้วล่ะ”

 

“ดี..เพราะถ้าเธอไม่รู้ล่ะก็ ฉันต้องบ้าตายแน่ๆเพราะฉันพร่ำบอกเธอไม่รู้กี่รอบแล้วเรื่องนี้.อะนะ” เธอเอ่ยต่ออย่างรวดเร็ว “ถ้าเธอซ่อนความกรุ่นโกรธไว้แล้วแกล้งทำเป็นสนุกสนานต่อหน้าฉันมันคงเป็นสภาวะเครียดน่าดูจริงไหม?

 

“น่าจะนะ..”ชิองเอ่ยเรียบๆ

 

“มันเครียดแน่นอนสิ..และเมื่อเธอเครียด ต่อมหมวกไตของเธอก็จะหลังฮอร์โมนสเตียรอยด์ที่ชื่อว่า corticosteroid ออกมา..ซึ่งจะมีผลตรงๆกับสมองของเธอ..และมันก็มีผลกับสมองโดย...”

 

“โอเคๆ ซาฟุ...เข้าใจแล้ว” ชิองเอ่ยขัดขึ้นมา “พอแล้วล่ะ ไว้ค่อยเลคเชอร์ผมทีหลังนะ คราวหน้าผมจะตั้งใจฟังเลย”

 

“ฟังนะ...เธอไม่ได้มีภาวะเครียดอะไรเลย...เธอไม่ได้โกรธฉันเลยสักนิด...ชิอง...อะไรที่เธออยากจะทำกันแน่..?

 

“หือ?

 

“ถ้าเธออยากเรียนต่อล่ะก็เธอจะต้องรู้สึกไม่พอใจฉันบ้าง..แต่นี่ไม่...เธอบอกว่าฉันมีสิ่งที่เธอไม่มี...แล้วอะไรที่เธอมีตอนนี้ล่ะ? เธอจะบอกว่าเธอไม่มีอะไรเลยน่ะมันเป็นไปไม่ได้หรอก” เธอเอ่ยอย่างเร่งร้อน “คนที่ไม่มีอะไรสักอย่าง..ไม่สิ..คนที่ “คิด” ว่าตนเองไม่มีอะไรเลยสักอย่างไม่สามารถยิ้มหรือพูดแบบเธอได้หรอก หากจะใช้วิธีหลบซ่อนอารมณ์ไว้ภายในไม่ให้แสดงออกมานั้นต้องใช้การฝึกพิเศษเลยนะ แต่เธอก็ไม่เคยฝึกพิเศษอะไรแบบนั้นมาก่อน..เธอไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์แต่เธอเองก็ไม่ใช่คนที่ซ่อนอารมณ์ของตนเองได้100%เหมือนกัน...เหตุผลเดียวจะอธิบายได้ก็คือเธอมีกลไกการรักษาระดับอารมณ์ที่คงที่มาก”

 

“ซาฟุ ที่เธอพูดเนี่ยมันเป็นแค่ทฤษฎีเองนะ มนุษย์มีอารมณ์ที่ซับซ้อนไม่เหมือนพวกหนูทดลอง ผมไม่คิดว่าเธอจะอธิบายผลของอารมณ์ที่มีต่อการกระทำได้ง่ายๆแบบนั้น...มันเย่อหยิ่งเกินไปหรือเปล่าที่คิดว่าวิทยาศาสตร์สามารถอธิบายธรรมชาติของมนุษย์ทุกอย่างได้น่ะ”

 

ซาฟุยักไหล่..พวกเขามาถึงสถานีรถไฟแล้ว

 

“ไม่ยักรู้ว่าเธออยากจะเป็นนักเขียนด้วย”

 

“ซาฟุ” ชิองเอ่ยอย่างอ่อนใจ

 

“งั้นฉันจะพูดแบบสำนวนนิยายก็แล้วกัน...กลไกการควบคุมระดับอารมณ์...ฉันหมายถึงความหวัง..ความฝัน...เธอมีสิ่งเหล่านี้ไง..นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอไม่โกรธฉัน..ชิอง...ความหวังของเธอคืออะไรกันแน่?

 

ความหวัง...เขาทวนคำนี้ในใจ...เขาไม่ได้เอ่ยคำๆนี้มานานหลายปีแล้ว...มันไม่ใช่คำที่หวานชื่นหรือขมขื่น..ทว่ามันค่อยๆสร้างความอบอุ่นภายในใจของเขา...

 

หวัง...ผมหวังอะไรกันนะ?

 

อนาคตของเขาพังทลายไปหมดแล้ว...สิ่งที่เหลือมีเพียงแม่ของเขา...เงินค่าจ้างแล้วก็ร่างกายของเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีนี้...ความหวังของเขาอยู่ในสิ่งเหล่านี้หรอ?..เขาเองก็ไม่แน่ใจ..แต่ที่แน่ๆก็คือเขาไม่เคยสูญสิ้นความหวังไปทั้งหมดเช่นกัน

 

พวกเขาเข้าไปในสถานี เขตเมืองเก่าที่ชิองอาศัยอยู่นั้นตั้งอยู่ตรงชายแดนติดกับพื้นที่ฝั่งตะวันตก ทำหน้าที่เป็นเกราะกันระหว่างใจกลางเมืองกับพื้นที่ฝั่งตะวันตก...มันถูกเรียกขานว่าเมืองอัปปาง...เมืองอันห่างไกลจากความสงบสุขของใจกลางเมืองหมายเลขหก...มันเป็นสถานที่ซอมซ่อและแน่นขนัดไปด้วยประชาชน สถานีรถไฟก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมายเช่นกัน กลิ่นจางๆจากของทอดและเหล้าลอยละล่องมากระทบจมูก

 

“ส่งแค่นี้ก็พอ” ซาฟุหยุดเดิน มีแมลงสีดำเกาะอยู่บนบ่าของเธอ..ชิองปัดมันออกก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ

 

“ระวังตัวด้วยนะ..จริงสิ..เธอจะเดินทางไปเรียนต่อเมื่อไรหรอ?

 

“อีกสองวัน”

 

“สองวัน!” ชิองอุทาน “ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ?

 

“เพราะไม่อยากจะบอกน่ะสิ...ถ้าบอกแล้วเธอจะจัดงานอำลาให้ฉันหรือเปล่าล่ะ?

 

ซาฟุยื่นคางอย่างดื้อรั้น

 

“ชิอง..ฉันอยากถามอะไรเธอหน่อย”

 

“เอาสิ..ถ้าเกิดถามแล้วเธอยังไปทัน...”

 

“น้ำเชื้อของเธอ”

 

ซาฟุสบสายตากับชิองเมื่อเอ่ยประโยคนี้โดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา...ชิองอ้าปากค้างไปแล้ว

 

“ได้ยินหรือเปล่าน่ะ? ฉันอยากได้น้ำเชื้อของเธอ”

 

“อะ...อะไรนะ? ซาฟุ..เอ่อ...”

 

“ในผู้ชายทั้งหมดที่ฉันรู้จัก..เธอเป็นเจ้าของน้ำเชื้อที่มีคุณภาพที่สุด...สเปิร์มของเธอกับไข่ของฉัน...ไม่คิดว่ามันจะให้กำเนิดเด็กที่สุดยอดเลยหรอ..ฉันต้องการมัน..ชิอง...ฉันอยากได้น้ำเชื้อของเธอ”

 

“การผสมเทียมต้องได้รับการอนุญาตจากทางการเสียก่อน” ชิองตอบด้วยความงุนงง

 

“นั่นไม่ยากหรอกนะ เมืองนี้น่ะสนับสนุนการผสมเทียมระหว่างคนสองคนที่มีDNA ระดับดีเยี่ยมอยู่แล้ว”

 

ชิองกลืนน้ำลายลงคอ...ก่อนเบือนสายตาไปทางอื่น...แมลงตัวหนึ่งบินผ่านลานสายตาส่งเสียงร้องดังหึ่งๆ...ความรู้สึกกระอักกระอ่วนเริ่มท่วมท้นจากภายใน...

 

“ซาฟุ...ไม่รู้ว่าเคยบอกเธอหรือยัง..ผมน่ะไม่เคยเจอพ่อของตัวเองเลยด้วยซ้ำ...ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง...รูปร่างหน้าตาแบบไหน หรือมีโรคประจำตัวอะไรหรือเปล่า”

 

“ฉันรู้..แต่เรื่องพ่อแม่ไม่สำคัญหรอก 99%ของพันธุกรรมของมนุษย์ถูกถอดรหัสได้หมดแล้ว...ฉันสามารถค้นหาทุกๆสิ่งที่อยากรู้เกี่ยวกับข้อมูลทางพันธุกรรมของเธอได้หมดแหละ”

 

“แล้วถ้าเกิด...เธอได้ข้อมูลนั้นมาแล้วมีบางสิ่งที่เธอไม่อยากได้ล่ะ..เธอจะทำยังไง”

 

“ถ้าแบบนั้น...”

 

“ซาฟุ...เธอต้องการอะไรน่ะ? คิดว่ามนุษย์เราถูกกำหนดโดยรหัสตามDNA ทั้งหมดเลยหรอ...เธออาจจะรู้ข้อมูลDNAของผม..หรืออาจจะรู้ยีนด้วยซ้ำ...แต่มันก็บอกถึงความเป็นตัวตนของผมไม่ได้หรอก...เรื่องมีลูกน่ะมันอาจจะดูง่ายนะ..แต่..”

 

“ฉันรู้เรื่องเธอมากกว่าที่เธอคิดนะ!

 

ซาฟุขึ้นเสียงลั่น...ผู้คนใกล้ๆต่างเมียงมองมายังพวกเขาระหว่างที่เดินผ่าน

 

“เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่สองขวบ...ฉันรู้ดีว่าเธอเป็นคนยังไง..เธอชอบอะไร...ฉันรู้...ทั้งๆที่รู้แต่ฉันก็ยังถามเรื่องพวกนี้กับเธอ...เธอนั่นแหละคือคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย...”

 

“อะไรนะ?

 

ซาฟุพึมพำอะไรบางอย่างทว่าเขาไม่อาจจับใจความได้...เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อจะได้ยินได้ชัดขึ้น

 

“ฉันอยากมีเซ็กส์กับเธอ”

 

เสียงของเธอส่งผ่านเข้าโสตประสาทของชิองอย่างแจ่มชัด

 

“ซาฟุ...”

 

“ฉันไม่อยากได้น้ำเชื้อ...ไม่อยากได้การผสมเทียม...ฉันไม่สนว่าจะมีลูกได้หรือไม่ได้...ฉันแค่อยากมีเซ็กส์กับเธอ...ก็เท่านั้น”

 

“ด..เดี๋ยวสิ...ซาฟุ...ฉะ...ฉัน...”

 

“ตอนนี้เลย..”

 

ชิองสูดหายใจลึก...กลิ่นของทอดลอยเข้ามาแตะจมูก...นาฬิกาเคลื่อนคล้อยเป็นเวลาสองทุ่มตรงแล้ว...

 

“ไม่ใช่ตอนนี้”

 

“ทำไมล่ะ?...เพราะเธอไม่เคยสนใจฉัน? หรือเธอไม่สนใจเรื่องอย่างว่า?

 

“ผมสนใจทั้งคู่แหละ...แต่ว่า...ผมแค่ไม่อยากทำ..ตอนนี้..กับเธอ..”

 

“งั้นก็แปลว่าเพราะเป็นฉันถึงทำไม่ได้?

 

“ไม่..ร่างกายผมคงจะตอบสนองได้ไม่มีปัญหา...ถึงจะเป็นตอนนี้..แต่..แต่ว่าเพราะนั่นแหละผมถึงไม่อยากทำ...ผมไม่อยากนอนกับเธอโดยไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้”

 

“หมายความว่า...เธอไม่เคยมองฉันในแง่นั้นมาก่อนเลย”

 

“ใช่..ผมคิดว่าเธอเป็นเพื่อน...”

 

“ไม่อยากจะเชื่อเลย” ซาฟุระบายลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “ทำไมเธอถึงทำตัวเหมือนกับเด็กแบบนี้นะ...ฉันจะกลับแล้ว”

 

“ซาฟุ...อีกสองปี..”

 

“หือ?

 

“เธอต้องไปเรียนสองปีใช่ไหม...พอเธอกับมาช่วยถามผมอีกครั้งนึงนะ”

 

“ถามว่าจะมีเซ็กส์หรือเปล่าน่ะหรอ?

 

“อือ..”

 

“เธอนี่มัน...งี่เง่าอย่างที่สุดเลย...ไม่รู้ว่าเธอโตมาได้ขนาดนี้ทั้งๆที่เอื่อยเฉื่อยแบบนี้ได้ยังไงกันนะ”

 

“รักษาตัวด้วยนะ...อย่าทำงานหนักมากไปล่ะ”

 

“อืม วางใจได้เลยเรื่องงานหนักน่ะ...ฉันจะทำงานหนักอยู่แล้ว..จะไม่ให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาใกล้เลย”

 

หลังจากโบกมือลา..ซาฟุก็หันหลังก่อนส่งเสียงกรี๊ดออกมา...สัตว์ตัวน้อยสีเทากระโดดผ่านเท้าของซาฟุก่อนวิ่งวนขึ้นไปบนร่างของชิอง...

 

“หนู!

 

หนูตัวน้อยขนาดเล็กเท่านิ้วก้อยของชิงวิ่งขึ้นไปนั่งบนบ่าของเขาแล้วขยับจมูกไปมา

 

“แปลกจัง..มีหนูในเมืองนี้ด้วย...แต่มันก็น่ารักดีนะ” ซาฟุหัวเราะเบาๆ

 

“เป็นมิตรด้วยเหมือนกันแฮะ”

 

หนูตัวน้อยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของชิอง...

 

“ยังทึ่มเหมือนเดิมเลยนะ” มันกระซิบ

 

เขารู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าฟาดผ่านร่าง...ชิองรวบตัวหนูตัวนั้นไว้แต่มันกลับลื่นหลุดผ่านระหว่างนิ้วมือแล้วกระโดดลงจากบ่าของเขาวิ่งไปยังทางออกของสถานี...ใช่...ถึงมันจะเป็นเขตเมืองเก่า..ทว่าเมืองอัปปางแห่งนี้ก็ยังอยู่ในกำแพงเมืองหมายเลขหก...การจะพบหนูสักตัวในนี้เป็นเรื่องยากมากๆ...สำนักงานสาธารณะสุขได้กำจัดทั้งหนูและแมลงทั้งหมดออกไปหมดแล้ว...ผู้คนจึงไม่เคยชินกับการเห็นหนูสักตัววิ่งแล่นผ่านฝีเท้าของตนเองไป...เสียงกรีดร้องและท่าทีตื่นตระหนกดังออกมาจากฝูงชน

 

และตรงสุดทางเดินนั้น....ชิองเห็นดวงเนตรสีเทาคู่หนึ่ง..มันเป็นเวลาแค่เสี้ยววินาที...ราวกับสายฟ้าฟาดผ่านร่างกายของเขาอีกครั้ง..

 

“เนซึมิ!!

 

“ชิอง..เกิดอะไรขึ้น?

 

“ซาฟุ...ขอโทษนะ เธอกลับเองได้ใช่ไหม?

 

“หา?...ได้สิ..ฉันก็กำลังจะกลับเองอยู่แล้วนี่...ว่ามันเกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมต้องลุกลี้ลุกลนด้วย?

 

“ขอโทษ..”

 

หากจากกันตอนนี้เขาจะไมได้พบซาฟุอีกสองปี...เขารู้ดีว่าควรจะลาจากเธอให้ดีกว่านี้...อย่างน้อยก็ควรจ้องมองแผ่นหลังของเธอลับสายตาเข้าไปในฝูงชน...ไม่ว่าพวกเขาจะได้มีความสัมพันธ์อย่างว่ากันหรือไม่ก็ตาม...ซาฟุก็ยังเป็นคนสำคัญสำหรับเขาไม่แปรเปลี่ยน...เขารู้ดีว่าการจากลาแบบนี้ไม่รู้ควรกับคนสำคัญเช่นเธอเลย...เขารู้...ทว่าความคิดนั้นก็มลายหายไปชั่วพริบตา...

 

ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวโดยไม่ทันคิด...ละทิ้งเหตุผลทั้งหมด...ใช่...เขาเคยประสปความรู้สึกแบบนี้มาแล้วเมื่อสี่ปีก่อน...

 

เปิดระบบรักษาความปลอดภัย...แจ้งสำนักงานความมั่นคง...กำจัดสิ่งแปลกปลอมในบ้านออกไป...เขาปฏิเสธการกระทำทุกอย่างนี้ทั้งหมดในตอนนั้น..และตอนนี้เองมันก็เป็นเช่นเดียวกัน...เขาปล่อยให้อารมณ์ควบคุมการกระทำของเขาอีกครา...

 

ฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมา...หยาดน้ำฝนหล่นกระทบแก้มของเขา...เดินเสาะหาไปมาอย่างเร่งร้อนแต่กลับไม่พบใบหน้าที่คุ้นตา..

 

“ชิอง!” คารันเรียกลูกชายของตนตรงหน้าประตู...ดวงตาของเธอเบิกโต “ลูกเปียกไปหมดแล้ว! ไปทำอะไรมา?

 

“เดินเล่นครับ”

 

“กลางฝนเนี่ยนะ?จากไหนลูก?

 

“จากสถานีรถไฟครับ”

 

“แล้วทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเปียกปอนแบบนี้ล่ะ?

 

“มันทำให้อารมณ์เย็นขึ้นน่ะครับ”

 

“อารมณ์เย็นขึ้น...หา? เอื่อยเฉื่อยเหมือนเดิมเลยนะลูกแม่นี่”

 

ซาฟุเองก็ใช้คำนี้เช่นกันเมื่อครู่...ชิองหัวเราะเบาๆก่อนเริ่มเช็ดเรือนผมของตนเอง..อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆหลังจากที่ฝนเทกระหน่ำลงมา..พัดลมฮีทเตอร์เก่าๆส่งเสียงร้องหึ่งเพื่อปรับอุณหภูมิห้องให้อุ่นขึ้น คารันหาวหวอด...ตอนนี้เป็นเวลานอนของเธอแล้ว หลังจากย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่เมืองอัปปางแห่งนี้คารันก็เปิดร้านเบเกอรี่เรียบๆ...มันเป็นร้านเล็กๆซึ่งมีตู้โชว์ขนมเพียงแค่ตู้เดียว..ทว่าผู้คนต่างถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมของเบเกอรี่สดใหม่ซึ่งลอยละล่องผ่านประตูร้านในทุกๆเช้าทำให้กิจการของเธอไปได้ดีมากๆ...เธอเปิดร้านเช้าแล้วก็เข้านอนเร็วด้วยเช่นกัน เพียงแค่สามทุ่มเป็นราวกับเที่ยงคืนสำหรับคารันแล้ว

 

“แม่คิดว่าจะเพิ่มบัทเตอร์โรลในวันพรุ่งนี้ แล้วก็ขายเค้กง่ายๆเพิ่มก็ท้าทายอยู่เหมือนกันน้า...นอกเหนือจากมัฟฟินที่เราขายกันอยู่แล้ว ลูกว่าไหม?

 

“อย่างเช่นเชอร์รี่เค้กหรอครับ?

 

“นั่นก็ด้วยจ้ะ...ต้องเป็นอะไรที่คนซื้อไว้ทานเล่น แต่ก็ดูหรูหรากว่าขนมฟังหรือมัฟฟิน...เป็นของฝากสำหรับวันสำคัญหรืออะไรแบบนั้นน่ะจ้ะ”

 

“ผมว่าดีนะครับ” ชิองเห็นด้วย

 

“ใช่ไหมล่ะ? แล้วแม่ก็คิดว่าถ้าเอาเค้กขึ้นมาโชว์หน้าร้านก็จะดูดีขึ้นอีกนะ”

 

ชิองพยักหน้า ก่อนเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป..ในบ้านหลังนี้พวกเขาไม่มีห้องนอนหรูหราที่เป็นของตนเอง...คารันนอนในมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น ส่วนชิองนอนที่ห้องเก็บของใต้ดิน

 

“ชิอง..” แม่ของเขาเรียกให้เขาหันหลังกลับมา

 

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าลูก?

 

“หา?

 

“มีอะไรเกิดขึ้นบางอย่างที่ทำให้ลูกต้องตากฝนเพื่อให้อารมณ์เย็นลงหรือเปล่า?” คารันเอ่ยต่อโดยไม่รอคำตอบจากชิอง “ตอนลูกกลับมาถึงบ้านลูกดูเหม่อๆ...ขนาดตัวเปียกทั้งตัวยังไม่รู้เลย...แล้วจนถึงตอนนี้..”

 

“ตอนนี้?

 

“ลูกดูเหม่อลอย แต่ก็ดูกระวนกระวายไปด้วย...หน้าตาลูกตอนนี้แปลกมากเลย อยากให้แม่เอากระจกมาให้ดูไหมล่ะ?

 

ชิองระบายลมหายในสั้นๆ

 

“มีคนตายในสวยสาธารณะครับ”

 

“หา? ในวนอุทยานน่ะหรอ? ไม่เห็นมีข่าวเลย”

 

ไม่มีข่าวงั้นหรือ?...หมายความว่าชายคนนั้นเสียชีวิตโดยธรรมชาติหรอ?...ถึงมันจะกะทันหันทว่าก็อาจจะอธิบายได้ก็ได้สินะ...คงเป็นการตายธรรมดาที่ไม่มีค่าพอให้ลงข่าว...ชิองส่ายหน้าไปมา..ไม่สิ...คราวนี้มันไม่ใช่...ร่างของศพแข็งตัวแล้วไหนจะสีหน้าของเขาตอนที่ตายอีก...แล้วก็รอยคราบสีเขียวบนร่าง.....มันผิดปกติมากเกินไป...

 

เขาอธิบายกับสำนักงานความมั่นคงว่าเขาเป็นคนค้นพบศพ เขาทำเหมือนกับว่าไม่เห็นภาวะศพแข็งตัวและไม่เห็นรอยคราบสีเขียวบนตัวศพ...เขารู้สึกว่าต้องบอกไปแบบนั้นโดยไม่รู้ว่าทำไม..รู้แต่ว่าบางสิ่งบางอย่างภายในมันพร่ำบอกให้เขาแสร้างทำเป็นไม่รู้...แสร้งโกหก...คล้ายกับสัตว์ตัวน้อยที่พยายามหลบซ่อนตัวจากภัยอันตราย..สัญชาติญาณมันร้องเตือนเขา...สัญชาติญาณอีกแล้ว...เขาละทิ้งเหตุผลก่อนกระทำไปตามความรู้สึก..เขากำลังหันหลังให้ตรรกะแล้วเลือกเชื่อแต่อารมณ์ตามสัญชาติญาณของตนเอง...ชิองระบายลมหายใจยาวอย่างยากลำบาก...

 

“นั่นทำให้ลูกกระวนกระวายแบบนี้หรอ?

 

“อ่า..ครับ..ผมไม่เคยเห็นศพมาก่อนเลยนี่”

 

ผมโกหกครับแม่...ผมเห็นนัยน์ตาคู่นั้นอีกครั้งต่างหาก...ผมเห็นเนซึมิ...มันมีลางสังหรณ์ว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น....ผมถึงได้...

 

คารันยิ้มแล้วเอ่ยราตรีสวัสดิ์กับเขา มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน...เขาเอ่ยราตรีสวัสดิ์ตอบก่อนเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

 

 รูปร่างของคารันยังคงท้วมทว่าเธอดูอ่อนเยาว์ก่อนเมื่อก่อนหน้านี้นัก ดูเหมือนว่าการถูกไล่ออกมาจากโครนอสให้มาอยู่ในเมืองอัปปางนั้นจะไม่ได้เลวร้ายอันใดนัก เธอมักยิ้มเสมอเมื่อเล่าให้ฟังว่าเธอสนุกกับการอบขนมมากเพียงใดและรู้สึกดีแค่ไหนเวลาที่ลูกค้ามาซื้อขนมปังของเธอ มันไม่ใช่แค่การปลอบใจลูกชายของเธอ..คารันไม่ได้รู้สึกสิ้นหวังในการอยู่ที่นี่..โครนอสให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับพวกเขา..ทว่าในเมืองแห่งนี้เธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของเธอเอง...ดังนั้นชิองจึงไม่อยากทำลายมัน..เขาไม่อยากทำลายชีวิตของเธอเช่นเดียวกับเมื่อสี่ปีที่แล้วอีก..เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้เธออีกแล้ว

 

ชิองทิ้งตัวลงบนเตียง เขารู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อยและยังรู้สึกเจ็บหนักๆตรงด้านหลังศีรษะ เมื่อเขาปรือเปลือกตาปิด...ภายเลือนลางบางอย่างก็แว่บเข้ามาผ่านเปลือกตาของเขา...คราบสีเขียว...หัวกะหล่ำบนพื้น...เสื้อเชิ้ตสีชมพู...ใบหน้าของซาฟุ...


ฉันอยากมีเซ็กส์กับเธอ...


หนูที่ไต่ขึ้นมาบนร่างเขา...


ยังทึ่มเหมือนเดิมเลยนะ...


ร่างกายของเขาร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัว...มันไม่ใช่ความฝัน...มันไม่ใช่ภาพมายา...เนซึมิอยู่ที่นั่นจริงๆ..ท่ามกลางฝูงชนที่สถานีนั้น...นั่นเป็นการปรากฎตัวแค่ชั่วเสี้ยววินาทีของนาย...


“คนโง่” เขาพึมพำกับตนเองเคล้าเสียงลมหายใจ...เขาหวังอะไรจากการปรากฎตัวแค่ชั่วแว่บเดียวของอีกฝ่ายกันนะ
?...เนซึมิต้องการจะทำอะไร?

 

ชิองยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยสลัดความคิดเกี่ยวกับซาฟุออกไป...ศพที่สวนสาธารณะกับเนซึมิเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ?...ในวันที่เขาพบศพนั้นเนซึมิก็ปรากฎกาย...เป็นแค่เรื่องบังเอิญหรอ?...แล้วถ้าเกิดมันเกี่ยวข้องกันล่ะ...มันเกี่ยวข้องกันได้ยังไง...

 

เสียงเตือนขัดจังหวะความคิดของเขา...โทรศัพท์มือถือที่บัตรประชาชนส่งเสียงร้อง...ไม่มีทางน่า...เขารู้ว่ามันไม่มีทางเป็นเนซึมิ..แต่กระนั้นหัวใจก็เต้นรัวเร็ว...นิ้วมือของเขาสั่นเทาเมื่อเอื้อมเข้าไปจับบัตร...ตัวอักษรสีขาววาบขึ้นมาบนหน้าจอ...ซาฟุ...เขากดตรงปุ่มรับโทรศัพท์แล้วหน้าจอก็ปรากฎภาพของซาฟุขึ้นมา

 

“ชิอง..หลับหรือยัง?

 

“อ่า...เอ่อ..ยังหรอก”

 

เขาลืมไปเสียสนิท..ควรจะเป็นเขาที่โทรไปหาเธอก่อนหลังจากการลาจากที่ค้างๆคาๆที่สถานีนั้น

 

“ซาฟุ ผมขอโทษนะในตอนนั้น..ผม...”

 

“คนๆนั้นสำคัญกับเธอมากเลยหรอ?

 

“เอ๋?

 

ซาฟุยิ้มหยันกับตนเอง...มันเป็นรอยยิ้มที่ทั้งเศร้าและงดงาม

 

“ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนั้นมาก่อนเลย...รู้ไหมว่าตอนนั้นเธอแสดงท่าทีแบบไหนออกมา?

 

“เอ๋? มันดูแย่มากเลยหรอ?

 

“มันน่าสนใจต่างหากล่ะ..มันน่าสนุกดีนะ...เริ่มแรกก็ท่าทีตื่นตระหนก..หลังจากนั้นก็...อืม...จะเรียกว่ายังไงดีล่ะ?...มีความสุข...ปิติยินดีมากๆล่ะมั้ง..มันมากพอที่จะลบทุกอย่างออกจากความคิดของเธอ...แล้วเธอก็พุ่งตัวออกจากสถานีไปแล้วทิ้งฉันไว้เอาไว้...เรื่องเศร้านะว่าไหม?

 

“ผมขอโทษ...ไม่รู้จะขอโทษยังไงดี..”

 

“ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยฉันก็ได้เห็นอีกด้านนึงของเธอ..ไม่เคยเห็นเธอทำหน้าตาแบบนั้นมาก่อนเลย..ชิอง.ใครกันที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้นได้..คนๆนั้นสำคัญกับเธอมากขนาดที่ทำให้เธอทิ้งทุกอย่างแล้วตามเขาไปงั้นหรอ?

 

“อือ”

 

เขาประหลาดใจกับตนเองที่ตอบรับได้รวดเร็วขนาดนี้...

 

“อือ...ซาฟุ..อย่าเข้าใจผิดนะ..ไม่ใช่แฟนหรืออะไรแบบนั้นหรอก..เอ่อ..ไม่รู้จะอธิบายยังไง..แต่ว่า..”

 

“นี่เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เห็นเธอพูดจาดติดขัดเพื่อที่จะอธิบายบางอย่าง..ถึงเธอจะมีแฟนก็ไม่เป็นไรหรอก..ไม่เป็นไรถ้าเธอมีใครในใจอยู่แล้ว..ไม่สิ..ฉันโกหกต่างหาก...ดูหน้าฉันสิ...ฉันพยายามทำหน้าตาเข้มแข็งในทุกๆสถานการณ์เลย...นิสัยแบบนี้แย่ชะมัด...”

 

“ไม่จริงหรอก” ชิองค้าน “เธอซื่อสัตย์กับตนเองเสมอต่างหาก”

 

“เฉพาะต่อหน้าเธอเท่านั้น...ไม่รู้หรอไง” ซาฟุเอ่ยต่อด้วยสีหน้าขึงขังกว่าที่เคย

 

“ซาฟุ...ผม...เอ่อ...ดูแลตัวเองด้วยนะ อีกสองปีข้างหน้าที่เราได้เจอกัน...”

 

“ฉันรักเธอชิอง...รักมากกว่าใครๆ...”

 

สายโทรศัพท์ถูกตัดโดยไม่รอคำตอบจากเขา...เสียงหยดน้ำฝนหล่นกระทบดังแว่วให้ได้ยิน..แล้วเขาก็รู้สึกราวกับเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวที่มุมหนึ่งของห้อง

 

“เนซึมิ?

 

ท่ามกลางถุงแป้งสาลีและน้ำตาลที่กองพะเนินอยู่ในห้องเก็บของ...มีเพียงเสียงสายฝนดังแว่วผ่านเพียงเท่านั้น..ชิองกอดเข่าของตนเองก่อนนั่งเงียบๆอยู่ท่ามกลางความมืด...เงี่ยหูฟังเสียงสายฝนโปรยปราย...ฝนไม่ได้ตกหนักขึ้นหรือเบาเลย...ทว่ามันยังโปรยปรายไปตลอดทั้งคืน...



--------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอตั้งชื่อตอนนี้ว่า รักสามเส้าของเราสามคน กร๊ากก สงสารซาฟุ..โธ่ๆ..หารู้ไม่ว่าชิองของเราเดินเข้าทางสายวายไปซะแว้ววว

เห็นมั้ยว่าในนิยายชิองพร่ำเพ้อแค่ไหน..เนซึมิ...เนซึมิ..ในโลกทั้งใบมีแต่เนซึมิ..เดี๋ยวอ่านๆไปจะเจอมากกว่านี้อีก พร่ำเพ้อถึงนัยน์ตาสีเทามั่ง...มองท่าทีงามสง่าของเนซึมิมั่ง พอคิดแล้วก็เขินหน้าแดงมั่ง...โอ๊ยชิอง! น่ารักไปไหน

ฮาตอนที่ชิองบอกว่า "สนใจทั้งสองอย่างนั่นแหละ (หมายถึงเรื่อง sex กับผู้หญิง)" ไรท์เตอร์อ้าปากหวอ ก่อนตะโกนหน้าคอมว่า "จริงอะ????!!!"....


ไม่ได้สนใจผู้ชายหรอกหรอ ฮาาาาาาาาาาา


TBC ค่ะ มาได้ครึ่งเล่มแล้วนะ...ใบ้ว่าตอนหน้าทั้งสองคนจะได้เจอกันแล้ว!

เดี๋ยวอาจจะขอแว่บไปอัพ Fic reborn ก่อนที่คั่งค้างอยู่ กะว่าจะรีบปั่นให้จบแล้วเหลือแต่แปลอย่างเดียว...แง่มๆ


ปล. สำนักงานรักษาความปลอดภัยเดี๋ยวต่อไปจะแปลว่า หน่วยสันติบาลแล้วนะคะ คล้ายๆกรมตำรวจอะไรแบบนั้น...คือตอนแรกแปลตรงๆ...แต่คิดว่าแปลว่าหน่วยสันติบาลหรือกรมตำรวจจะดีกว่า



 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[No.6-Shounen ai Novel] แปลฉบับนิยายเป็นภาษาไทย ตอนที่ 5 : เล่ม 1 : Chapter 2.2 การเริ่มต้นอันเงียบสงัด (End of Chapter 2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 688 , โพส : 28 , Rating : 15 / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#28 : ความคิดเห็นที่ 1224
ตกลงวายเหรอค่ะ? เพราะงงมากคนนึงบอกว่าวาย อีกคนบอกไม่ใช้ 55555
แต่ใจจริงเราคิดว่าใช้5555
Name : เอนมะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอนมะ [ IP : 223.205.245.20 ]
Email / Msn: marrynarak(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:34

#27 : ความคิดเห็นที่ 1166
ซาฟุดีตรงที่เป็นผู้หญิงที่ตรงดีนี่แหละ
ในนิยายพูดเยอะกว่าในเมะซะอีก กล้าจริงๆ 55
ชิองไม่เคยลืมเนซึมิได้เลย กรี๊ดดดด><
ขอบคุณมากๆค่าาาา
Name : TLHunHan [ IP : 115.67.162.79 ]
Email / Msn: -
วันที่: 14 ตุลาคม 2556 / 17:07


#26 : ความคิดเห็นที่ 1091
อ๊าาาากกกก 0[]0
อ่านล่ะจะเป็นลม 
Name : SukoGna< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SukoGna [ IP : 119.63.83.38 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2556 / 21:00

#25 : ความคิดเห็นที่ 1084
เนซึมิ สำคัญตั้งแต่แรกพบ
Name : SukoGna< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SukoGna [ IP : 119.63.83.38 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2556 / 20:38

#24 : ความคิดเห็นที่ 1003
น้ำเชื้อของชิองน่ะไม่ได้เป็นของเธอหรอกซาฟุแต่มันเป็นของเนซึมิตั้งแค่แรกแล้ว อะจ้าวฮ้าา วะฮ่าๆๆ!#ว้อท #ข้ามมันไปเถ๊อะ= =

อ้าากกกก ชิองพร่ำเพร้อถึงเนซึนอะไรขนาดเน้ ~ เห็นเนซึนสำคัญยิ่งกว่าใคร คิดถึงเนซึนมากกว่าใคร

ไม่ใช่วายแล้วจะเรียกว่าอะไรค้าาาาา หึหึ (วิบัติเพื่อเสียง)




PS.  1D are perfect to me
Name : м υƒƒ ι ŋ ❥< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ м υƒƒ ι ŋ ❥ [ IP : 171.98.172.51 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 21:20

#23 : ความคิดเห็นที่ 900
เนซึมิจะมาแล้ววว >.<
Name : llou< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llou [ IP : 58.8.80.83 ]
Email / Msn: rak_friend(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:58

#22 : ความคิดเห็นที่ 846
"ยังทึ่มเหมือนเกิดเลยนะ" <<<ถูกป่าวฟะ ช่างมัน
แต่ซาฟุ เอ่อออ เธอแรงงนะเอออ
ชิอง เพ้อหาแต่เนซึมิๆๆๆ เขินโว้ยย >
Name : Vongola Tantan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Vongola Tantan [ IP : 49.0.80.216 ]
Email / Msn: tan220635(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:33

#21 : ความคิดเห็นที่ 792
แน่มาก...
ซาฟุ คำๆนี้ฉันยกให้เธอทั้งในอนิเมะและนิยาย...
Name : No.9 [ IP : 171.97.16.171 ]
Email / Msn: -
วันที่: 18 มกราคม 2556 / 21:00

#20 : ความคิดเห็นที่ 743
โฮกฮากกระชากตับไต
มันให้คนล่ะอารมณ์กับอนิเมจริงๆ เติมเต็มอารมณ์ส่วนที่ขาด
PS.  ถึงผมจะอ่านYแต่ผมก็ไม่ใช่เกย์นะ!!! .....เพราะผมเป็นทอม 55555+
Name : raining< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ raining [ IP : 180.180.188.21 ]
Email / Msn: teega-777(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 00:55

#19 : ความคิดเห็นที่ 735
ชิองคิดถึงเเต่เนสึมิสินะ><
PS.  โปรดชี้นำหมู่มวนดอกไม้
Name : ทูน่าจังเจ้าค่ะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ทูน่าจังเจ้าค่ะ [ IP : 101.51.60.228 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2556 / 19:50

#18 : ความคิดเห็นที่ 721
เป็นการสารภาพรัก(?)ที่แปลกแหวกแนวมาก 555
เป็นผู้หญิงที่น่ากลัวจริงๆ
ว่าแต่น้องชิองสนใจสองอย่างนั้นจริงๆเร้อออ
ใจเต้นกับเนซึมิ ขนาดนั้นนนน

Name : yutoyama129 [ IP : 202.28.45.10 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 มกราคม 2556 / 03:54

#17 : ความคิดเห็นที่ 663
ชิองเพ้อ น่ารักอ่ะ >3<
Name : GYUZ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GYUZ [ IP : 110.49.227.55 ]
Email / Msn: ookewoo(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2555 / 22:35

#16 : ความคิดเห็นที่ 563
ซาฟุแรงมากกก -0-


PS.  ชีวิตของเรานั้นเปรียบเหมือนบทละคร ต้องแสดงไปจนสิ้นลมหายใจ
Name : ่Airino< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ่Airino [ IP : 58.9.114.138 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 01:25

#15 : ความคิดเห็นที่ 542
ซาฟุ ในอนิเมะเธอไม่ใช่คนเเบบนี้นี่ =[ ]=!! เเต่ชิองนายพร่ำเพ้อยิ่งกว่าในเมะอีก//ฟิน เเม่ชิองน่าสงสารเเฮะ โดนลูกเมินบ่อยจัง= =;
Name : NiNi [ IP : 180.180.31.147 ]
Email / Msn: -
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 07:16

#14 : ความคิดเห็นที่ 520
ในอนิเมว่าวายแล้ว เจอบทพร่ำเพ้อของชิองถึงเนซึมิเข้าำป อ่ะหืออออออออ เขิลลล >//<
Name : count-ps< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ count-ps [ IP : 58.8.145.208 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2555 / 00:45

#13 : ความคิดเห็นที่ 294
ซาฟุ...เธอกล้ามากกว่าในอนิเมะอีกนะ
แต่เสียใจด้วย ชิองมีเนซึมิอยู่แล้ววววววว ว้ากกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดด /สลบ
Name : `Cest [ IP : 101.51.137.147 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 สิงหาคม 2555 / 21:12

#12 : ความคิดเห็นที่ 253
เพ้อถึงเนซึมิตลอดเลยนะชิอง -w- หลงรักตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะนั่น //ฮา
PS.  เหม่อมองกาลเวลาที่เลือนหายไป เพราะกาลเวลาหวนย้อนคืนกลับมาไม่ได้...
Name : เพื่อน...< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เพื่อน... [ IP : 223.206.130.201 ]
Email / Msn: kitty_gift(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2555 / 18:59

#11 : ความคิดเห็นที่ 161
ซาฟุชีแร๊งงงง แต่ยังไม่โดนใจชิอง 5555

PS.  PRime BL my love
Name : Rime137< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rime137 [ IP : 125.26.68.152 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มิถุนายน 2555 / 22:36

#10 : ความคิดเห็นที่ 102
 ซาฟุ...
ยังกล้าเหมือนเดิม
แบบอนิเมะอึ้งแล้ว...
แบบนิยายอึ้งกว่า...- -*
ชิอง ไม่ต้องสนใจซาฟุ รอเนซึมินู่นนน 55555+
PS.  The happiest people don't have the best of everything, they just make the best of everything.
Name : first-tsrif< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ first-tsrif [ IP : 110.169.242.74 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2555 / 08:12

#9 : ความคิดเห็นที่ 70
 ฮ่าๆๆ  เข้าใจง่ายดีเนอะ
PS.  .......คนแวะผ่าน......
Name : galio< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ galio [ IP : 101.109.212.209 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2555 / 22:36

#8 : ความคิดเห็นที่ 57
เธอพูดอะไรแบบนั้นน่ะซาฟุ นั่นมันเคะนะ เคะ
เคะแบบชิองรุกไม่ได้หรอก โฮะๆๆ

PS.  น้ำตาประกอบด้วย น้ำ 1% ความรู้สึก99%
Name : นางฟ้าสีดำ♥♥< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นางฟ้าสีดำ♥♥ [ IP : 182.52.4.66 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 18:14

#7 : ความคิดเห็นที่ 46
ดูในอนิเมะยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกชิองเท่าไร ประมาณว่าคิดถึงแต่ไม่นึกว่าจะ
เพ้อขนาดนี้ กริ๊ดดดดดดดดดด รอลุ้นตอนหน้านะค่ะ แปลต่อไปเพื่อมนุษย์ วายตาดำๆ
ด้วยเถอะ สาธุ อิอิ สู้ๆค่ะ
Name : ตัวหนอนสายรุ้ง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตัวหนอนสายรุ้ง [ IP : 183.89.43.225 ]
Email / Msn: alfabet-cat(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2555 / 14:14

#6 : ความคิดเห็นที่ 42
เนซึมิจะมาแล้วววว><
ซาฟุเธอกล้ามากเลยนะ
ขอมี..เอ่อ..นั่นแหละ ทั้งในเมะทั้งในนิยายเลยวุ้ย
ดูในเมะยังอึ้งไม่หาย ชีกล้าม้ากกกกก มาอัพต่อไวๆนะค่ะ
PS.  I can't forget you
Name : Aily< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aily [ IP : 27.55.12.197 ]
Email / Msn: Ai_Roypim_ai(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 12:03

#5 : ความคิดเห็นที่ 41
 อร้าย!  เนซึมิๆๆ  >O< 
สงสารซาฟุ เเอบชอบมาตั้งนาน 
ชิองเจอเนซึมิแค่ครั้งเดียวเท่านั้นชนะขาดลอย  =v=;;
ก็งี้ล่ะนะ  Yaoi ชนะทุกอย่าง >< (?) 
PS.  If you say me love, I’ll answer you O.K. Are you OK?
Name : NEYZANG< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NEYZANG [ IP : 183.89.93.214 ]
Email / Msn: akane_chan03(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2555 / 23:32

#4 : ความคิดเห็นที่ 40
ฮว้ากกกกกกกกกก

เนซึมิจะมาแล่วว //ม้วน
ดูฉากนี้กี่รอบก็ช็อกซาฟุ ชีแรว๊งมาก-..-

เป็นกำลังใจให้นแปลต่อนะคะ
Name : singtou [ IP : 171.98.13.199 ]
Email / Msn: sing-to-u(แอท)hotmail.com
วันที่: 5 พฤษภาคม 2555 / 22:10

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android