สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักฤาลืมเลือน ~[ชุดห้าขุนพล]~ ส.น.พ.ดอกหญ้า2000

ตอนที่ 28 : บทที่ 12 - เรื่องของแม่ [50%]


     อัพเดท 25 ก.พ. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: รักฤาลืมเลือน, เกล็ดถวา, ซึ้งกินใจ, คอมเมอดี้, มาเฟีย, รักแท้, รักฤๅลืมเลือน, ซินจ๋า, ห้าขุนพล, นางฟ้าตัวน้อย, นนท์นที, ดอกหญ้า
ผู้แต่ง : เกล็ดถวา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เกล็ดถวา
My.iD: http://my.dek-d.com/kakao
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 27,064
200 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 159 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักฤาลืมเลือน ~[ชุดห้าขุนพล]~ ส.น.พ.ดอกหญ้า2000 ตอนที่ 28 : บทที่ 12 - เรื่องของแม่ [50%] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 812 , โพส : 2 , Rating : 96% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่ ๑๒  เรื่องของแม่

 

        ซางอี๊ซินนอนสะลึมสะลือกระพริบตาปริบๆ อยู่ในห้องนอนสีเหลืองไข่ซึ่งถูกตกแต่งเอาไว้อย่างน่ารักเพื่อเธอโดยเฉพาะ  ในคราแรกๆ ที่ตื่นลืมตาหญิงสาวยังสะดุ้งกับห้องสีหวานอยู่เล็กน้อย  แต่หลังจากที่ต้องตื่นนอนอยู่ในห้องขนมหวานนานร่วมเดือน  อี๊ซินก็เริ่มคุ้นชินและทำใจยอมรับได้  เนื่องจากห้องนอนดังกล่าวถูกเนรมิตขึ้นจากฝีมือของเขตต์  เจ้าของบริษัทสถาปนิกชื่อดังซึ่งเป็นผู้ลงมือตกแต่งทุกอย่างด้วยตนเองแล้วเช่นนี้เธอจะปฏิเสธอย่างไรได้ 

        เธอนอนคิดเรื่องของแม่ที่ยังไม่มีอะไรคืบหน้าไปมากกว่าได้เห็นรูปภาพของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งพี่นนท์บอกว่าเป็นแม่ของเธอเพียงเท่านั้น  ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดจึงขยับแข้งขาออกกำลังกายเรียกเหงื่อไปพลางโยนเหรียญนำทางพลิกหัวออกก้อยเล่นแก้เบื่อไปพราง  สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น




 

        นนท์นทีเดินถือถาดข้ามต้มทรงเครื่องเข้ามาวางที่โต๊ะข้างเตียงแล้วใช้หลังมืออังหน้าผากมน  สายตาอบอุ่นทอดมองคนตัวเล็กด้วยความห่วงใย “ทำไมตัวยังร้อนอยู่เลย...”

 

        อี๊ซินพยุงตัวเอนหลังกับหมอนใบใหญ่ซึ่งมีเจ้าตุ๊กตาหมีอุ้มลูกโป่งสีเหลืองนั่งอยู่ข้างๆ แล้วส่งยิ้มบางๆให้พี่ชาย  “ซินไม่เป็นไรหรอก  ทานยาเดี๋ยวก็หาย”

 

        “พี่ไม่ชอบใจจริงๆ  ทำไมทุกครั้งที่ซินไปฮ่องกง  พอกลับมาแล้วจะต้องไม่สบายทุกครั้งด้วย  คนพวกนั้นดูแลซินของพี่อย่างไรกันนะ”  ตลอดเดือนที่ผ่านมา  น้องน้อยของเขาจะต้องกลับฮ่องกงทุกวันศุกร์  และจะบินกลับมาทุกวันจันทร์ตอนเช้าเป็นประจำพร้อมกับอาการไม่สบายทุกครั้งไป 

         ดูอย่างครั้งนี้ซิ...คนตัวเล็กเพิ่งเดินทางมาถึงเรือนวลารีเท้ายังไม่ทันอุ่นก็อาเจียนจนหมด  แถมยังตัวร้อนจนเขาต้องอุ้มขึ้นมานอนพักในห้องนอน  นนท์นทีบ่นงึมงำเช็ดตัวให้น้องน้อยอย่างแผ่วเบานุ่มนวลขัดกับความรู้สึกภายในจิตใจที่ร้อนรนปั่นป่วนไปหมด


 

        “ซินร่างกายอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไรแล้วพี่นนท์ก็รู้”

 

        “ถ้าอย่างนั้นก็กลับฮ่องกงเดือนละครั้งพอ”


 

        “ไม่ได้หรอก  เดี๋ยวป๊ากับพี่ใหญ่จะมาตามถึงที่นี่ให้เป็นเรื่องใหญ่อีก  ไหนจะงานที่ท่าเรือกับคาสิโนที่ซินต้องรับผิดชอบตั้งเยอะแยะ  แถมช่วงนี้ค่าเงินยุโรปกำลังอ่อนค่า  ซินต้องติดตามสถานการณ์ตีค่าเงินยุโรปกับราคาทองวันต่อวันเลยนะ”  ที่สำคัญคือต้องเข้ารับการรักษาสมองด้วย  ประโยคหลังนี้อี๊ซินได้แต่รำพึงอยู่ในใจ

 

        “ถ้าพวกเขาอยากมาก็มาสิ  พี่ไม่ได้กีดกันเหมือนที่ซางอี๊ซุนทำกับพี่สักหน่อย  ส่วนเรื่องงาน...ซินเล่นหุ้นสนุกๆอยู่ที่บ้านดีกว่าไหม  หรือว่าจะช่วยพี่บริหารรีสอร์ทก็ดีนะ  ส่วนงานทางนั้นก็ให้หมอนั่นทำไป  พี่เห็นเขาออกจะเก่ง...ทุกเรื่อง”  คนตัวโตคิดเรื่องที่ถูกซางอี๊ซุนกีดกันไม่ให้เจอน้องน้อยทีไร  หัวใจมันก็พาลเจ็บจี๊ดเสียทุกที  พอกีดกันไม่ได้มากๆเข้า  หมอนั่นก็เล่นสงครามประสาทโทรมาก่อกวนจู้จี้ขี้บ่นเป็นหมีกินผึ้งให้ได้หงุดหงิดทุกเวลาหลังอาหาร

 

        คนตัวเล็กโคลงศีรษะหน่ายๆให้กับคำเรียกสรรพนามที่พี่ชายทั้งสองตั้งให้แก่กัน  อี๊ซินเพิ่งรู้เรื่องที่เธอถูกพี่ใหญ่กีดกันไม่ให้เจอกับห้าขุนพลก็ตอนที่กลับไปฮ่องกงสัปดาห์แรก และพี่ใหญ่พยายามยื้อทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เธอกลับเมืองไทยจนห้าขุนพลต้องรวมพลฉุกเฉินยกโขยงตามมาร้องแร่แห่กระเชิงประณามคนไม่มีสัจจะลูกผู้ชายที่หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลซางปาวๆจนวุ่นวายไปหมด 

        เหตุการณ์ในครั้งนั้นเปลี่ยนแปลงความเข้าใจผิดของอี๊ซินให้รู้แจ้งเห็นชัดว่า  แท้จริงแล้วพี่นนท์และสี่ขุนพลไม่เคยลืมเลือนเธอ  ไม่เคยทอดทิ้งเธอ  ไม่เคยปล่อยให้เธอรอคอยอย่างโดดเดี่ยว  พวกเขารักษาสัญญาเสมอ...





 

        ซินจ๋า  จำไว้นะ...ไม่ว่าซินจะหลงทางอยู่ที่ไหน  ขอแค่ซินยืนรออยู่กับที่  พวกพี่จะตามไปรับซินเอง  พวกพี่สัญญา...

 

        ใช่แล้ว...พี่ชายทั้งห้าของเธอเฝ้าตามหาตัวเธอและพยายามที่จะมารับเธอกลับบ้านอย่างไม่ลดละมาโดยตลอด  ภาพที่หญิงสาวเห็นเหล่าคนตัวโตของเธอรุมท้าร้องท้าตีท้าต่อยกับพี่ใหญ่ถึงหน้าบ้านตระกูลซาง ภาพที่เหล่าคนตัวโตของเธอพยายามปีนรั้วเข้ามาข้างในบ้านเพื่อทวงเธอคืน  และภาพที่เหล่าคนตัวโตของเธอบ้าเลือดโชว์มวยไทยกับบอดี้การ์ดของพี่ใหญ่อย่างเอาเป็นเอาตายกลางดงมาเฟียโดยมีเหล่าพี่เลี้ยงเป็นกองหนุน  แม้ว่าผลสุดท้ายคนตัวโตของเธอจะแพ้ชัย  แต่พวกเขาก็ได้หัวใจของซางอี๊ซินไปครองจนหมดดวง 

 

        น้องน้อยหวนนึกถึงคำที่พี่ใหญ่ด่าพี่ชายทั้งห้าของเธออย่างแสบสันว่าเป็นฝูงแมงเม่าที่ชอบบินเข้ากองไฟแล้วก็อดขำไม่ได้  ใบหน้าหวานซึ้งละมุนช้อนดวงตาหวานปนเศร้ายั่วเย้าหัวหน้าแมงเม่าอย่างอารมณ์ดี  “ไม่ได้หรอก  เดี๋ยวไม่มีเงินใช้”     

 

        “พี่จะเลี้ยงซินเอง”

 

        “มีซินคนเดียวที่ไหน  ยังมีพี่เลี้ยงอีกเป็นโขยง”

 

        “พี่เลี้ยงได้  มีเท่าไหร่พี่จะเลี้ยงให้หมด”  นนท์นทีหมายความตามที่พูดจริงๆ

 

        “วันหนึ่งพี่นนท์ก็ต้องมีครอบครัว  ถึงตอนนั้นซินก็ไม่มีใครเลี้ยงแล้วล่ะ”  น้องสาวส่งรอยยิ้มอ่อนหวานให้พี่ชาย 

 

        “ตอนนี้พี่ก็มีครอบครัวอยู่แล้ว  ซินไง...ซินเป็นครอบครัวของพี่”

 

        “ซินหมายถึงวันหนึ่งพี่นนท์ก็ต้องแต่งงาน  มีภรรยา  มีลูก มีครอบครัวใหม่ของตัวเอง”  หญิงสาวทอดแววตาอ่อนแสงมองใบหน้าผู้ชายที่อยู่ในความทรงจำทุกขณะจิต  ลากไล้มือบางเรียวสวยเกลี่ยแก้มสากอย่างอ่อนโยน

 

        “...พี่แต่งงานมีภรรยาแล้ว แค่ยังไม่มีลูกเท่านั้นเอง”  มือหนาซ้อนกุมมือบางอิงแอบแนบสนิทกับแก้มสาก  แล้วถูไถไรหนวดจางๆในอุ้งมือน้อยอย่างออดอ้อนเหมือนพ่อแมวน้อย

 

        อี๊ซินเอนกายนิ่งงันบนเตียงนอน  ภายใต้ดวงหน้าหวานซึ้งที่ไร้ความรู้สึกนั้น  ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วหัวใจดวงน้อยกำลังจมดิ่งลงในมหาสมุทร

 

        นี่เธอตั้งความหวังอะไรอยู่ซางอี๊ซิน  เธอกำลังจะตายอยู่มะรอมมะร่อแล้วยังจะหวงเขาเอาไว้กับตัวทำไม  พี่นนท์แต่งงานมีภรรยาแล้วเธอควรจะยินดีที่เขาจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไปสิ 

 

        คนตัวเล็กปรับแววตาหม่นหมองให้สดใสพรางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบาหวิวว่า “ทำไมซินไม่เคยเจอภรรยาของพี่นนท์เลยล่ะ  ซินอยากรู้จักเธอจัง”

 

        “ภรรยาของพี่...ก็นอนคุยกับพี่อยู่นี่ไงจ๊ะ” ริมฝีปากหยักลึกได้รูปจุมพิตหนักๆลงบนฝ่ามือบางทั้งนัยน์ตาดำขลับคู่คมยังส่องประกายวิบวับหวานหยาดเยิ้มเสียจนอี๊ซินรู้สึกหวามไหวกับสายตาที่สื่อความหมายราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวเสียให้ได้ หัวใจดวงน้อยซึ่งจมอยู่ใต้มหาสมุทรถูกคนตัวโตฉุดดึงขึ้นเสียจนตั้งตัวไม่ทัน  แม้นใบหน้าหวานซึ้งนั้นจะดูเย็นชาไร้ความรู้สึก  แต่ความซีดเซียวก่อนหน้านี้ก็เริ่มมีสีเลือดจางๆซับทั่วใบหน้าละมุนให้คนตัวโตได้เห็น  ดูท่าภรรยาตัวน้อยของเขาจะยังมึนงงกับสถานะใหม่ของตัวเองไม่หาย  คนตัวโตจึงยิ้มพรายขยายความเตือนความจำเพิ่มอีกสักหน่อย “ซินแต่งงานกับพี่ตอนอายุ ๙ ขวบ จำได้ไหม” 

 

        “...”  อี๊ซินผูกคิ้วเป็นโบ  เอียงหน้าช้อนสายตาแป๋วแหววมองตอบอย่างน่ารักไร้เดียวสาเสียจนนนท์นทีห้ามใจไม่ไหว  ต้องดึงเอาตัวน้องน้อยเข้ามาฝังในอกจนจมมิดแล้วหอมฟัดเรือนผมสีน้ำตาลเข้มนุ่มสลวยฟอดๆ จนกระทั่งคนตัวเล็กเริ่มดิ้นเพราะหายใจไม่ออกนั่นล่ะ  พ่อเลี้ยงหนุ่มถึงยอมปล่อยร่างบางนุ่มนิ่มอย่างอ้อยอิ่ง

 

        “เราจดทะเบียนสมรสกันด้วยนะ...เดี๋ยวพี่เอามาให้ดู”  นนท์นทีกระตือรือร้นลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง  แต่แล้วก็เปลี่ยนใจวกกลับมาหอมแก้มน้องน้อยอีกฟอดใหญ่  “รออยู่ตรงนี้นะจ๊ะ  เดี๋ยวพี่กลับมา”

 

        อี๊ซินพยักหน้าหงึกๆอย่างเสียไม่ได้  คันปากยิกๆอยากจะเถียงใจแทบขาดว่าเธอเพิ่งกลับมาถึงก้นยังไม่ทันร้อน  แล้วจะหนีไปไหนได้  แต่ก็ต้องยั้งปากเอาไว้ด้วยเกรงว่าหากพูดไปแล้วจะถูกคนตัวโตจับฝังในอกแกร่งจนหายใจไม่ออกอีก  นนท์นทีตัดใจจากน้องน้อยผละไปชั่วครู่ก็เปิดประตูผัวะเดินอาดๆกลับมาเหมือนกลัวว่าช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่คลาดสายตาคนตัวเล็กจะถูกลักพาตัวหายไปอีก

 

        น้องน้อยหลิ่วตาหยั่งเชิงสายตาพราวระยิบระยับแฝงเจ้าเล่ห์ของพี่ชาย   แล้วก้มหน้ามองทะเบียนสมรสที่ใส่กรอบรักษาอย่างดี  ใช่...มันเป็นทะเบียนสมรสจริงๆ  แต่มันเป็นทะเบียนสมรสที่ทำจากกระดาษขาวปอนด์เขียนด้วยตัวหนังสือคัดลายมือว่า ทะเบียนสมรสพร้อมระบุวันเวลาที่แต่งงานอย่างชัดเจนและมีลายมือชื่อของเธอกับพี่ชายเขียนกำกับในช่องสามี-ภรรยา  โดยมีสี่ขุนพลเป็นพยานและนายอำเภอในตำแหน่งเดียวกัน 

        อี๊ซินพลิกรูปภาพอีกสองสามภาพซึ่งวางซ้อนอยู่ด้านหลังขึ้นมาดูอย่างจดจ่อ  ความทรงจำให้อดีตที่เธอเคยเข้าใจว่าเป็นเพียงความฝันหรือภาพหลอนเริ่มหวนกลับมาอีกครั้ง


 

 

        เจ้าสาวน้องน้อยวลารีในวัย ๙ ขวบ  สวมมงกุฎดอกมะลิ  และถือช่อดอกมะลิเจ้าสาวเดินลอดซุ้มกระบี่ที่ทำจากกิ่งไม้ไผ่ของสี่ขุนพลซึ่งสวมผ้าคลุมอัศวินผ้าขาวม้ายืนเชิดหน้าอย่างองอาจให้เจ้าสาวก้าวผ่านไปหาพี่ชายเจ้าบ่าวที่ยืนยิ้มร่ารอตรงหน้าแท่นพิธี  เขตต์เก็บกระบี่ไม้ไผ่แล้วเดินมาทำหน้าที่บาทหลวงจำเป็น

 

        “ฮ่ะ...แฮ่ม  เด็กชายนนท์นที  ฤชานนท์  คุณยินดีที่จะรับเด็กหญิงวลารี  ฤชานนท์เป็นภรรยาของคุณตลอดไปหรือไม่”

 

        “ยอมรับครับ”  เสียงพร่าแตกเนื้อหนุ่มเอ่ยอย่างมั่นใจ

 

        “แล้วซินจ๋าของพี่ละจ๊ะ  อยากให้พี่นนท์เป็นสามีของซินจ๋าตลอดไปไหม”  น้ำเสียงจีบปากจีบคอของบาทหลวงเขตต์ยามพูดกับน้องน้อยของมันช่างแตกต่างจากตอนที่พูดกับเจ้าบ่าวราวฟ้ากับเหวจนนนท์นทีคันเท้ายิกๆ  แต่ก็ต้องพยายามระงับอารมณ์ให้เสร็จพิธีก่อนแล้วค่อยว่ากัน

 

        “ยอมรับค่ะ  ยอมรับที่สุดเล้ย”  เสียงเล็กหวานใสเจื้อยแจ้วฉีกรอยยิ้มแฉ่งแข่งกับตะวันน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนหัวใจของเจ้าบ่าวและสี่ขุนพลแทบจะเด้งออกมาเต้นตุ๊บๆ นอกหน้าอกข้างซ้าย

 

        “เฮอะ!...เชิญสวมแหวน”  อย่าว่าแต่บาทหลวงที่อิจฉาเจ้าบ่าวจนออกนอกหน้าเลย  พยานอีกสามคนที่เหลือยังเบ้หน้าพยักเพยิดนินทาเจ้าบ่าวทางสายตาอย่างหมั่นไส้

 

        เด็กชายนนท์นทีหยิบแหวนแต่งงานดอกมะลิที่เขาตั้งใจทำขึ้นกับมือด้วยตนเองบรรจงสวมใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายเล็กป้อมด้วยความทะนุทนอม  พี่ชายสบตาน้องสาว  น้องสาวก็สบตาพี่ชาย  เจ้าบ่าวเจ้าสาวส่งรอยยิ้มอ่อนหวานให้แก่กันและกัน 




 

        “พอๆๆ...จดทะเบียนๆ!”  นายอำเภอชารบสะบัดเสียงห้าว  ส่วนมือก็แกว่งกระบี่ไม้ไผ่ฟันความหวานที่ลอยตลบอบอวลจนเลี่ยนไปมาบนอากาศ 

 

        พี่นนท์และน้องซินกุมมือกันเขียนชื่อลงในทะเบียนสมรสเสร็จ  สี่ขุนพลก็ลงชื่อเป็นพยานให้อย่างแกนๆ  ไอ้ที่ยอมทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อนางฟ้าตัวน้อยของพวกเขาทั้งนั้น

 

        “เสร็จพิธีละ...ป่ะซินจ๋า  ไปกินขนมดีกว่า”  จารัญจูงมือน้องน้อยเตรียมจะพาไปกินขนมขวานที่คุณยายทำไว้ให้  แต่คนตัวเล็กกลับขืนมือสู้พรางแหงนหน้าจ๊ะจ๋าบอกพี่จาให้รอก่อน  

 

        “พี่จาจ๋า...ยังไม่เสร็จพิธีเลย  ยังเหลืออีกอย่างหนึ่งค่า”

 

        เจ้าสาวตัวน้อยพูดจบก็วิ่งเร็วปรื๋อกระโดดกอดคอสามีหมาดๆแล้วจุ๊บปากดัง จ๊วบ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนของสี่ขุนพลประดุจดั่งถูกข้าวสารเสก 

 

        “ม่ายย.../กรี๊ดด.../ไอ้นนท์...แกตาย! / แว๊ก!

 


อีกครึ่งตอนก็หมดโควต้าแล้วค่า    ตามอ่านอิพี่รบออนไลน์กันเนาะ
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักฤาลืมเลือน ~[ชุดห้าขุนพล]~ ส.น.พ.ดอกหญ้า2000 ตอนที่ 28 : บทที่ 12 - เรื่องของแม่ [50%] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 812 , โพส : 2 , Rating : 96% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 2 : ความคิดเห็นที่ 99
อ่านทุกตอนสนุกมากๆคะ น้ำตาซึม แล้วมาฮาขี้แตก .. เขียนได้ดีมากๆคะ แต่กลัวดราม่าน้ำตาตกใน นางเอกอย่าตายนะ
PS.  
Name : JustSasiwimol < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JustSasiwimol [ IP : 79.35.55.201 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2556 / 04:01
# 1 : ความคิดเห็นที่ 74
กรี๊ดดดดดดด
น่ารักทุกคนนนน
โดยเฉพาะ "ท่านนายอำเภอชารบ"
หลงรักพ่อคนนี้อย่างจริงจัง >
PS.  Te-amo Tomo Endlesstime.
Name : Te-amo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Te-amo [ IP : 124.121.126.248 ]
Email / Msn: te-amo_yiwha(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 สิงหาคม 2556 / 00:57


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน กรกฏาคม 2558"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android