สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic] Fin...Nagaoka&Miyashita

ตอนที่ 37 : แฮ่ก ๆๆ.. >/////<


     อัพเดท 12 พ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: นากาโอกะ, มิยาชิตะ, nagaoka, miyashita
ผู้แต่ง : luk-keaw ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ luk-keaw
My.iD: http://my.dek-d.com/k-keaw
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 1,144 Overall : 21,184
969 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 42 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic] Fin...Nagaoka&Miyashita ตอนที่ 37 : แฮ่ก ๆๆ.. >/////< , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 622 , โพส : 14 , Rating : 10 / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


            “ พี่มิยูจ๋า..” ฮารุกะที่เดินออกจากห้องน้ำ เข้ามาทรุดตัวนั่งกอดเอวร่างสูงที่กำลังหมกมุ่นกับจอสี่เหลี่ยมเล็กๆตรงหน้า
 

            “ จ๋า..” มิยูหันมาตวัดร่างบางขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะกดจูบลงบนแก้มนิ่ม เรียกริ้วแดงๆให้ระบายบนใบหน้าหวาน
 

            “ ง่ะ... พี่แต๊ะอั๋งหนู” ฮารุกะยกมือขึ้นจับแก้มนิ่ม ตวัดค้อนใส่ร่างสูงพอเป็นพิธี
 

            “ ไม่ได้แต๊ะอั๋งซักหน่อย... แค่นี้เอง ^___^” มิยูกล่าว ขณะที่ซุกหน้าลงกับคอขาวของร่างบาง.. ริมฝีปากกดลงเบาๆที่ต้นคอ มือหนาเริ่มลูบวนที่แผ่นหลัง... ก่อนจะสอดมือเข้าไปในเสื้อบางแล้วเหมือนว่ามันกำลังจะเลื่อนขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ
 

            “ พะ...พี่มิยู.. ปล่อยหนูก่อน” เสียงหวานตะกุกตะกัก.. มือบางพยายามดันร่างสูงออกห่าง
 

            “ อืม...” มือหนายกขึ้นจับมือบางก่อนจะกดจูบลงบนฝ่ามือบาง มืออีกข้างเลิกชายเสื้อบางขึ้นสูง
 

            “ พะ..พี่คะ... ปละ..ปล่อยหนูก่อนนะ” เสียงหวานเอ่ยท้วงเบาๆ... ดวงหน้าหวานลอบมองนัยน์ตาคมที่เงยขึ้นมามองหน้าเธอ.. ดวงตาใสส่งสายตาเว้าวอนให้ร่างสูงใจอ่อน
 

            “ เฮ้อ !!” มิยูถอนหายใจออกมา ก่อนจะยอมปล่อยมือจากร่างบาง..แล้วซบหน้าลงนิ่งๆที่บ่าบาง.. ดวงหน้าคมมุ่ยขึ้นเล็กน้อยแสดงความหงุดหงิด
 

            “ พี่มิยู... อย่าเคืองหนูนะ ^^” ฮารุกะรั้งต้นคอร่างสูงข้ามใกล้ ซบหน้าผากชนกับหน้าผากร่างสูงเอ่ยอ้อนๆ

            “ นะคะ ^___^
 

            “ อืม..” มิยูตอบขึ้น แต่ไม่ยอมสบสายตาร่างบางที่ส่งมา นัยน์ตาคมเสมองลงล่าง มือหนาคลึงมือบางเบาๆ.. เหมือนหมาหงอยกำลังงอนเจ้าของ
 

            “ พี่มิยู... อย่าเคืองนะคะ ^^” ฮารุกะก้มลงช้อนตามองร่างสูงให้เงยขึ้นสบตา ก่อนจะเอ่ยอ้อนอีกครั้ง
 

            “ ค่ะ... ไม่เคือง” ปากบอกไม่เคือง แต่หน้ายังคงมุ่ยอยู่.. ทำให้ฮารุกะได้แต่ยิ้มกว้างอย่างเอาใจ มือบางยกขึ้นบิดแก้มร่างสูงเบาๆ ก่อนจะกดจมูกลงไปครั้งหนึ่งแล้วผละออกมาซุกกับบ่ากว้างอย่างรวดเร็ว
 

            มิยูที่เห็นน้องพยายามง้อ.. ก็เริ่มยิ้มออก.. แม้ว่าจะแค่หอมแก้มก็เถอะ.. ก็นะ... แค่นี้สำหรับเค้าก็พอแล้ว.. ตราบใดที่น้องยังนั่งอยู่ตรงนี้ .. เรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากัน

 

            “ พี่มิยูจ๋า...” ฮารุกะส่งเสียงเรียกเบาๆ.. แต่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากบ่ากว้าง
 

            “ คะ ??” มิยูที่นั่งลูบหลังน้องเพลินๆเอ่ยถาม

            “ หนูมีของจะให้ค่ะ
^^” ฮารุกะพูดยิ้มๆ
 

            “ ให้...ให้พี่หรอคะ ^^” มิยูถามอย่างไม่แน่ใจนัก
 

            “ ใช่ค่ะ... ให้พี่ ^^
 

            “ อะไรล่ะคะ” มิยูถามพลางแบมือมาตรงหน้าร่างบาง
 

            “ นี่ค่ะ ^____^” ฮารุกะวางสร้อยคอที่เธอเคยซื้อเก็บไว้ลงบนมือร่างสูง
 

            “ สร้อย..หรอคะ ??” มิยูเงยหน้าถามเมื่อเห็นว่าของในมือเป็นอะไร
 

            “ ใช่ค่ะ... สร้อย”
 

            “ ให้พี่ทำไมล่ะคะ” มิยูถามอย่างแปลกใจ
 

            “ ก็... ให้คืนไงคะ.. พี่ให้สร้อยหนูมา.. หนูก็ให้สร้อยคืนพี่ไง.. ^^” ฮารุกะอธิบาย
 

            “ แค่นั้นหรอคะ..” มิยูถามซ้ำ
 

            “ อืมมมม... แค่นั้นรึเปล่าน๊า” ฮารุกะแสร้งเอามือเคาะคางตัวเองราวกับใช้ความคิด ดวงตากลมเสมองร่างสูงเจ้าของตักที่กำลังเฝ้ารอคำตอบเธออย่างตั้งใจ
 

            O_^
 

            “ ก็..แค่นั้นแหละค่ะ ^^” ฮารุกะบอก ก่อนจะหยิบสร้อยขึ้นมาคล้องคอให้มิยู
 

            “ ......” มิยูนั่งนิ่งให้ร่างบางใส่สร้อยจนเสร็จ
 

                “ เรียบร้อยค่ะ ^___^
 

            “ ขอบคุณค่ะ”

            “ เอ่อ..”

 

            “ คะ..??
 

            “ พี่มิยู.. คราวหน้า..อย่าดื้อ..อย่าซน... อย่านอกใจหนูนะคะ.. เพราะหนูล่ามโซ่พี่เรียบร้อยแล้ว.. ดังนั้นพี่ต้องเป็นของหนูคนเดียว ฮี่ๆๆๆ” ฮารุกะที่ใส่สร้อยให้มิยูเสร็จ ก็กอดหมับเข้าที่คอของร่างสูงก่อนจะกระซิบอธิบายที่ข้างหู เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของร่างบางดังขึ้นอย่างพอใจก่อนจะลุกขึ้นจากตักร่างสูงแล้วก้มลงจุ๊บเบาๆที่มุมปากร่างสูง ก่อนจะเดินไปมุดตัวในผ้าห่มหยิบหนังสือขึ้นมากางปิดหน้า ซ่อนอาการเขินของตัวเองอย่างเต็มที่

            มิยูที่นั่งเอ๋ออยู่ตอนแรก.. ก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมาเต็มใบหน้า.. เมื่อตั้งสติได้ ความปริ่มเปรมเกิดขึ้นข้างในใจ เสียงหัวใจเต้นระรัวจนเค้ากลัวว่ามันจะทะลุออกมา.. มือหนายกขึ้นปิดหน้าพยายามกลั้นรอยยิ้ม..แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเท่าไหร่ เมื่อรอยยิ้มกว้างยังคงระบายอยู่เต็มใบหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ร่างบางเตรียมไว้ให้เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

 

            ปึก !!

                พรึ่บ !!

                จุ๊บบ.. ร่างบางที่มิยูคิดว่าน่าจะหลับไปแล้วพลิกตัวกลับขึ้นมานอนบนตัวร่างสูงทันทีที่ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาในผ้าห่ม
 

            ดวงตากลมโตเป็นประกายใส สบกับนัยน์ตาคมของร่างสูงที่อยู่ด้านล่าง แขนร่างบางวางด้านข้างหน้าร่างสูง ดันตัวเองให้สบตากับคนที่อยู่ด้านล่างได้สะดวก
 

            รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนดวงหน้าหวาน.. เมื่อเห็นหน้าร่างสูงฉายแววงุนงง แปลกใจ และคาดไม่ถึง ผสมกับตกใจที่พบว่าเธอยังไม่หลับ

 

            ฮารุกะค่อยๆลดใบหน้าลงหาร่างสูง จมูกบางชิดกับจมูกของร่างสูงที่นอนอยู่ด้านใต้ ดวงตากลมปิดสนิทลง.. ก่อนที่มิยูจะยกมือขึ้นรั้งต้นคอของร่างบางลงมาในท่าที่ถนัด ริมฝีปากหนาประกบกับปากบางที่อยู่ด้านบนอย่างแผ่วเบา.. ลิ้นร้อนดูดดึงที่ริมปากบางราวกับเรียกร้องสัมผัสที่มากกว่านั้น
 

            แต่ก่อนที่ลิ้นร้อนจะแทรกเข้าไปในโพรงปากร่างบางที่อยู่ด้านบน มิยูก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นเบาๆจากร่างบาง ก่อนที่น้ำตาร่างบางจะตกกระทบแก้มร่างสูง เป็นเหตุให้มิยูถอนริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมจ้องดวงตาหวานเจือความรู้สึกผิด

 

            เสียงสะอื้นแผ่วเบาในลำคอ ทำให้มิยูทวีคูณความรู้สึกผิด.. ฮารุกะซบหน้าลงกับซอกคอร่างสูง สะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังอยู่เหนือการควบคุม
 

            “ ฮึก... ขะ..ขอ..ฮึก....ฮึก.. ขอโทษค่ะพี่มิยู ฮือๆๆ” ฮารุกะฝืนพูดเสียงสะอื้นอย่างรู้สึกผิดที่ไม่สามารถบังคับอาการกลัวของตัวเองได้
 

            “ ไม่เป็นไรคนดี.. ไม่เป็นไร... พี่มากกว่าที่ต้องขอโทษ อย่าร้องไห้นะ” มิยูลูบหัวฮารุกะเบาๆ
 

                ..เค้าผิดเองที่ทำให้น้องเป็นแบบนี้ ผิดเองที่ทำให้น้องกลัว

 

                เมื่อร่างบางเริ่มสงบลง.. มิยูก็พลิกร่างบางให้ลงมานอนหนุนแขนตัวเอง.. มือหนายกขึ้นพันผมร่างบางเล่นเบาๆ..            
 

                ดวงตาใสของฮารุกะลอบมองเสี้ยวหน้าของร่างสูงที่เต็มไปด้วยความกังวลและรู้สึกผิด จนร่างบางที่นอนอยู่เริ่มรู้สึกแย่ที่เป็นแบบนี้

            “ พี่มิยูคะ...” ฮารุกะผงกหัวขึ้นมองหน้ามิยู

            “ คะ...” มิยูที่รู้สึกตัวสบสายตากับร่างบางอย่างสงสัย
 

            “ พี่อย่ารู้สึกแย่เลยนะคะ” ฮารุกะบอกเสียงแผ่วเบา

            “ แต่ว่าพี่..” ถึงแม้ร่างบางจะบอกอย่างนั้น แต่เค้าก็อดรู้สึกผิดไม่ได้อยู่ดี


            “ นะคะ... พี่มิยู..” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างอ้อนวอน ด้วยไม่อยากเห็นร่างสูงต้องคิดมาก
 

            “ ค่ะ..” มิยูรับคำ
 

            “ ดีค่ะ ^^” ฮารุกะรับคำก่อนจะล้มตัวหนุนแขนมิยูอีกครั้ง
 

            “ แต่พี่เป็นแฟนที่แย่จังเลยนะคะ” อยู่ๆมิยูก็พูดขึ้น
 

            “ ทำไมล่ะคะ” ฮารุกะถามอย่างสงสัย พลางลุกขึ้นนั่งมองมิยูอย่างต้องการบอกกลายๆว่าเธออยากรู้จริงจัง
            “ ก็พี่ดีแต่หาเรื่องให้ฮารุกะนี่คะ... วันนั้นก็ทำเราเสียใจ มาวันนี้ก็เรื่องฮานะอีก.. พี่ขอโทษนะคะ” มิยูพูดหน้าเศร้า ก่อนจะซุกตัวเข้ากอดฮารุกะแน่น.. มือหนาโอบรอบเอวร่างบาง จนฮารุกะต้องส่งมือมารั้งต้นคอมิยูให้ซบลงกับบ่าก่อนจะลูบหลังร่างสูงเบาๆ ราวกับจะบอกว่า...ไม่เป็นไร

            “ ไม่หรอกคะ..” เสียงหวานเอ่ยขึ้น
 

            “ ไม่อะไรคะ..” มิยูผละออกมามองหน้าฮารุกะอย่างสงสัย

            “ ก็พี่มิยูไม่ได้เป็นแฟนที่แย่ไงคะ.. เพราะพี่คือแฟนคนแรก..และเป็นคนเดียวที่หนูจะรัก... เพราะงั้น.. ถ้าไปเปรียบกับคนอื่นพี่อาจจะดูเป็นแฟนที่แย่
 

            แต่หนูมีพี่คนเดียว... ดังนั้นพี่ก็คือแฟนที่ดีที่สุดแล้วค่ะ ^^” ฮารุกะพูดพร้อมรอยยิ้มกว้างด้วยความมั่นใจ
 

            มิยูที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกวูบขึ้นมาจากด้านใน เค้ารับรู้ได้เลยว่าใจของเค้ามันกำลังสั่นระรัวด้วยความยินดี ยินดีที่ร่างบางตรงหน้าเป็นของเค้า.. ของเค้าแต่เพียงผู้เดียว

            “ พี่รักเธอนะ..ฮารุกะ”

 

 

            “ หนูก็รักพี่ค่ะ ^^” ฮารุกะพูดก่อนจะยื่นหน้าเข้าประกบปากกับร่างสูง มือบางดึงคอเสื้อร่างสูงให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะหามุมที่ถนัด .///.
 

                มือหนารั้งต้นคอบางให้เข้ามาใกล้.. อีกข้างโอบอยู่รอบเอวบาง..
 

            ลิ้นเล็กไล้เบาๆที่ริมปากหนา.. ก่อนที่ลิ้นเล็กจะสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากร่างสูง มือบางขยุ้มผมร่างสูงจนไม่เป็นทรง อีกข้างรั้งต้นคอร่างสูงให้เข้ามาใกล้.. ลิ้นเล็กๆเกี่ยวกระหวัดลิ้นร่างสูงไปมาอย่างไม่ยอมกัน
 

            มือหนาเลื่อนเข้ารอบเอวบาง.. ไล้เบาๆก่อนจะสอดเข้าไปใต้เสื้อบาง... ร่างสูงดันร่างบางให้นอนลงแล้วทาบตัวลงบนร่างบาง โดยที่ปากของทั้งคู่มิได้แยกออกจากกันแม้เพียงช่องว่าง..
 

            ริมฝีปากหนาผละออกจากร่างบาง ลิ้นไล้ไปทั่วมุมปากบางกวาดหยาดน้ำที่ไหลล้นออกมาอย่างเสียดาย มือหนาที่สอดเข้าไปในเสื้อเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

            “ เป็นของพี่นะ..คนดี”


            เสียงทุ้มกว่าพูดขึ้นก่อนจะก้มลงประกบปากบางอีกครั้งโดยไม่รอคำตอบใดๆทั้งสิ้น ... มือหนาเลิกเสื้อร่างบางขึ้นสูง ก่อนจะผละออกมามองหน้าร่างบางอย่างต้องการคำตอบ

        
            
“ ค่ะ..
.////.

           
            
ริมฝีปากหนาก้มลงประกบกับร่างบางทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ... ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากบาง เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กตามแรงอารมณ์


            มือหนารั้งเสื้อร่างบางออกจากตัว มือหนาลูบไปทั่วเนื้อนิ่ม ลิ้นร้อนๆลากตามไปทุกสัมผัสที่มือหนานำทาง.. แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามแรงอารมณ์และความปรารถนา

 

            “ อะ...อืม..” ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะปรือตามองเจ้าของมือที่กำลังลูบอยู่ที่เอวบาง มือบางยกขึ้นขยี้ตาแผ่วเบา.. ก่อนที่ร่างบางจะหน้าแดงขึ้นเมื่อระลึกได้ว่า ..เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น และใครเป็นคนเริ่ม
 

            ง่า.. ฮารุกะนะฮารุกะ... แล้วจะกล้ามองหน้าพี่มิยูได้ยังไงล่ะเนี่ย ฮือๆๆ...ตายแล้วชั้น..

 

            “ ตื่นแล้วหรอค่ะ..คนดี ^___^” เสียงของร่างสูงดังขึ้น หลังจากที่ร่างบางผล๊อยหลับไปซักพัก.. แล้วเค้าไม่รู้จะทำอะไรก็เลยได้แต่นอนมองร่างบางที่เริ่มปรือตามอง
 

            มิยูที่เห็นฮารุกะนอนหน้าแดง ตาใสจ้องมองมายังเค้าอย่างไม่ปิดบังก่อนจะซุกลงกับหมอนด้วยไม่กล้าสบตาเอ่ยถามขึ้น เรียกให้ร่างบางค่อยๆโผล่หน้าออกมาจากหมอนช้าๆ.. แต่ก็หันกลับไปซุกกับหมอนเหมือนเดิม
 

            มิยูที่เห็นร่างบางไม่ยอมหันหน้าออกจากหมอน ก็เลยเลื่อนตัวลงไปนอนซุกหน้าลงกับซอกคอของร่างบาง ก่อนจะขบเม้มเบาๆที่ต้นคออย่างถือสิทธิ์ ฝากรอยเอาไว้แสดงความเป็นเจ้าของก่อนที่มิยูจะผละออกมาดูผลงานตัวเองอย่างชื่นชม

           
           
“ ง่ะ... พี่มิยูอ่ะ
./////.” ร่างบางผลักร่างสูงออกห่าง..ก่อนจะมองหน้ามิยูค้อนๆ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น นิสัยที่ติดตัวและต้องทำประจำคือการกัดปาก.. และเหมือนวันนี้การกัดปากของร่างบางที่เคยคิดว่าจะไม่เป็นไร กลับทำให้ร่างบางได้อายอีกครั้ง..

            เมื่อมิยูก้มลงมางับปากร่างบางเบาๆทันที.. เรียกริ้วแดงๆให้เกิดขึ้นบนใบหน้าหวานอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาที่เคยกลมโตกลับหยีเล็กลงด้วยรอยยิ้มกว้างที่มิยูนึกเอ็นดู มือหนายกขึ้นไล้ขอบปากบางเบาๆ นัยน์ตาคมเพ่งมองเหมือนใช้ความคิด.. จนร่างบางนึกสงสัย
 

            ฮารุกะเงยหน้ามองร่างสูง มือบางไล้ขอบปากตัวเองตามมือหนา.. ก่อนจะหยุดกึกทันทีเมื่อมิยูพูดว่า
 

            “ พี่กัดได้คนเดียวค่ะ ^^
 

            มิยูบอกออกมาอย่างภาคภูมิใจ ไม่ได้มองหน้าเจ้าของปากบางที่กำลังตวัดค้อนใส่ร่างสูงกลายๆ ปลายหางตาหรี่ลงเล็กน้อย.. ปากบางเม้มเข้าหากันอีกครั้ง แก้มนิ่มเริ่มพองออกทั้งสองข้างเมื่อเจ้าของกินลมเข้าไปเต็มกระพุ้งแก้ม

 

            ฟอด !!

                มิยูที่เห็นร่างบางพองแก้มได้น่ารัก.. ก็ทนไม่ไหวต้องกดจมูกลงบนแก้มนิ่มข้างซ้าย ก่อนจะเลื่อนเป็นข้างขวาเพื่อไม่ให้เกิดความลำเอียง.. ก่อนจะรั้งร่างบางให้ขึ้นมานอนบนร่างตน
 

            ฮารุกะที่ถูกรั้งขึ้นมาด้านบน มือบางทุบลงบนอกร่างสูงไม่จริงจังนัก หน้าหวานมุ่ยลงอย่างแสดงอาการเคือง.. พยายามดิ้นลงจากตัวร่างสูง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมิยูเอื้อมแขนขึ้นมารัดตนแน่นไม่ยอมปล่อย

            “ ง่ะ... พี่มิยู ปล่อยหนูได้แล้วค่ะ” ฮารุกะโวยวาย เมื่อมือร่างสูงที่กอดอยู่ด้านล่างเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไปมาจนร่างบางเริ่มเกิดอารมณ์

 

            “ ไม่ปล่อย ^^” มิยูที่นอนอยู่ด้านล่างตอบร่างบาง ก่อนจะกดจูบที่ริมปากร่างบางแล้วไล่ลงมาที่คอ คางและซุกลงกับซอกคอบางตรงหน้า
 

            “ ง่ะ.. ปล่อยเถอะนะคะ” ฮารุกะเสียงอ่อย
 

            “ ไม่เอา.. ไม่ปล่อย ^^” มิยูเงยหน้าขึ้นมาตอบ ก่อนจะซุกหน้าลงไปทำรอยที่ซอกคอบางอีกครั้ง.. ด้วยเห็นว่ารอยที่ทำเมื่อครู่ยังไม่ชัดเจนมานัก

            “ อื้อ..อื้ม...อ๊ะ..พะ...พี่มิยู ..อือ...ปละ... ปล่อยหนูก่อนค่ะ” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักด้วยกำลังสะกดอารมณ์ที่กำลังจะพุ่งขึ้น

 

            “ อืม..” ร่างสูงพึมพำในลำคอ ก่อนหน้าที่ซุกอยู่กับซอกคอร่างบางจะเลื่อนลงต่ำลง... มือหนาที่วางอยู่บนเอวบาง..เลื่อนขึ้นมาด้านบน...กดศีรษะร่างบางลงไม่ให้หันหนี..ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาปิดปากร่างบางก่อนที่จะได้เอ่ยคำพูดใดๆออกมาอีก
 

            “ อะ..อืม..” แล้วร่างบางที่ไม่อาจต้านทานการชักนำของร่างสูงได้ ก็ได้แต่ปล่อยตัวเองให้เป็นไปตามอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอีกครา..

 

            พรึ่บ !!
 

                ทันทีที่หลังร่างบางสัมผัสกับเตียงนุ่ม... ร่างสูงก็ทาบทับลงมาทันทีอย่างไม่รอช้า มือหนาทำหน้าที่อย่างไม่บกพร่อง จนร่างบางได้แต่ส่งเสียงครางออกมาจากด้านล่าง... มือบางปัดป่ายไปทั่วร่างสูงอย่างไม่รู้ว่าจะไปวางที่ใดดี ก่อนที่จะจิกลงกับหลังร่างสูงแน่นเมื่อความรู้สึกไปถึงจุดสูงสุด

 

            แฮ่ก ๆ ๆ
 

            มิยูล้มตัวนอนทับร่างบางที่อยู่ด้านล่าง ผ่อนลมหายใจเข้าออก หน้าคมฝั่งแน่นกับซอกคอร่างบางด้านใต้.. กอดจะพลิกตัวลงนอนข้างร่างบางแล้วตวัดร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด
 

            ริมฝีปากหนากดลงที่หน้าผากบางอย่างเต็มไปด้วยความรัก.. มือหนากระชับอ้อมกอดแน่น.. รอยยิ้มระบายไปทั่วใบหน้า
 

            ฮารุกะที่ถูกตวัดเข้าไปในอ้อมกอด ซุกตัวลงกับซอกคอของร่างสู ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก.. แม้เสียงหายใจจะบ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อน.. แต่มันก็เป็นความเหนื่อยที่ร่างบางได้แต่ยกมือขึ้นกอดร่างสูงอย่างหวงแหน.. ก่อนจะผล็อยหลับไปในที่สุด

 

            “ ฮารุกะจัง.. ตื่นเถอะค่ะ” มิยูที่ได้ยินเสียงนาฬิกาดังบอกเวลา ก็เขย่าตัวร่างบางเบาๆเป็นการปลุก
 

            “ อื้อ.. เช้าแล้วหรอคะพี่มิยู” ร่างบางที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดร่างสูง ปรือตามมองเล็กน้อยก่อนจะขยับซุกตัวเข้าหาร่างสูงมากกว่าเดิม
 

            “ เช้าแล้วค่ะตัวเล็ก.. ตื่นนะคะ... ไปอาบน้ำ.. เดี๋ยววันนี้เราต้องไปออกรายการ.. ลืมรึเปล่าค่ะ” มิยูก้มลงบอกร่างบางที่ซุกอยู่กับอกตน ก่อนจะเตือนว่าวันนี้มีโปรแกรมต้องทำอะไรบ้าง แม้เค้าจะไม่อยากให้ร่างบางลุกออกไปจากอ้อมแขนเท่าไหร่นัก.. แต่ความรับผิดชอบมันก็ต้องมาก่อน และเค้ารู้ว่าสำหรับร่างบาง..ความรับผิดชอบก็มาก่อนเหมือนกัน
 

            “ งืม.. ไม่อาบนะ.. นะคะ” ฮารุกะที่วันนี้ดูขี้เซามากกว่าปกติซุกตัวเข้ากอดมิยูแน่น อาจจะเพราะเมื่อคืนผ่านกิจกรรมอะไรหนักๆมาร่างบางก็เลยเพลีย เรียกสายตาเอ็นดูจากมิยูได้ไม่ยาก

            เราไม่อาบ.. งั้นพี่อาบให้ ^^’
 

                มิยูคิด ก่อนจะลุกขึ้นช้อนตัวร่างบางขึ้นแนบอก แล้วอุ้มเดินเข้าไปในห้องน้ำที่เค้าลุกไปเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างรอไว้แล้ว ก่อนจะบรรจงวางร่างบางลงในอ่างที่เต็มไปด้วยน้ำจนร่างบางที่สะลึมสะลือปรือตาขึ้นมอง
 

            แล้วร่างสูงก็ก้างเข้าไปนั่งซ้อนหลังร่างบางในอ่างน้ำ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามานั่งตักแล้วเริ่มลงมือถอดเสื้อผ้าของร่างบางออก มือหนาวักน้ำขึ้นรดตัวร่างบางก่อนลูบชำระล้างร่างกายให้ร่างบางช้าๆ
 

            ฮารุกะที่เริ่มรู้ตัวตั้งแต่ตอนที่มิยูถอดเสื้อผ้าออก สะดุ้งนั่งตัวตรงทันทีที่ร่างสูงวักน้ำในอ่างขึ้นล้างตัวให้... ดวงตากลมโตเบิกกว้างไร้วี่แววความง่วงงุนเมื่อครู่ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองก่อนจะหันกลับหาร่างสูงที่ยังแต่งตัวเต็มยศอยู่

 

            ฟู่ !!!

                เมื่อร่างบางสังเกตได้ถึงความแตกต่างทางการแต่งกาย และท่าทางของร่างสูงกับตัวเอง ก็ทำให้ฮารุกะได้รู้จักคำว่า อายจนควันออกหู...
 

            มือสองข้างที่ยกขึ้นกอดตัวเองรัดแน่นกว่าเก่า ใบหน้าหวานงอง้ำแม้จะแดงก่ำ แต่ก็เรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี
 

            “ ปิดอะไรคะ... พี่เห็นมาทั้งคืนแล้ว”

 

                ฮารุกะที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่าแก้มตัวเองร้อนขึ้นมาทันใด.. รีบหันหลังให้ร่างสูงก่อนจะเอื้อมมือหยิบเสื้อที่ถูกมิยูถอดเมื่อครู่ขึ้นมาสวมลวกๆ ก่อนจะหันไปฟาดค้อนให้ร่างสูงอีกวงเบ่อเร่อ.. จนมิยูที่นั่งอยู่ด้านหลังได้แต่มองร่างบางที่กำลังเขยิบตัวไปอีกด้านของอ่างด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
 

            จะหนีพี่ไปไหนพ้นคะ.. อ่างมันก็เล็กอยู่แค่นี้อ่ะเนอะ ฮ่าๆๆ

 

            พรึ่บ !!

                มิยูที่นั่งมองร่างบางเขยิบไปจนเกือบถึงอีกฝั่ง แล้วก็ยื่นมือไปรั้งร่างบางเข้ามาสู่อ้อมกอดตนเอง ก่อนที่หน้าคมจะซุกลงกับต้นคอร่างบางจากทางด้านหลัง.. มือหนาเริ่มสอดรัดกับเอวบางเหมือนงูกำลังรัดเหยื่อ ริมฝีปากหนากดลงกับแผ่นต้นคอร่างบาง
 

            แม้ว่าคนในอ้อมกอดจะดิ้นแค่ไหน.. มันก็น้อยนิดเมื่อเทียบกับแรงรัดของร่างสูง เมื่อยิ่งดิ้นอ้อมแขนที่รัดมันก็ยิ่งแน่นขึ้น

 

            “ พี่อาบให้ดีกว่าค่ะ..”
 

            มิยูกระซิบบอกที่ริมหูร่างบาง ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามานั่งอยู่บนตักอีกครั้ง มือหนาลูบไล้ไปทั่วตัวร่างบาง
 

            เมื่ออาบน้ำเสร็จ... มิยูก็จับฮารุกะหันหน้ามาหาตนเอง.. ก่อนจะกดจูบลงที่ปากบางแรงๆ.. แล้วหยิบผ้ามาคลุมให้ร่างบางที่ยืนตัวแดงอยู่ตรงหน้า..
 

            ฮารุกะได้แต่กำผ้าคลุมแน่น.. ดวงตาหวานไม่กล้าเงยขึ้นสบกับร่างสูง ร่างกายบางสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยรู้สึกถึงสายตาโลมเลียของร่างสูง ไหนจะมือหนาที่จับอยู่ตรงเอวเธอไม่ยอมปล่อย..
 

            หน้าหวานก้มลงต่ำจนแทบชิดอก.. เมื่อร่างสูงก้มลงมาช้อนตาขึ้นมองหน้าบางที่หลบสายตาเค้า.. มิยูยื่นมือมาจับหน้าหวานให้เงยขึ้นก่อนจะก้มลงกดริมฝีปากลงกับปากบาง.. มือหนารั้งต้นคอกระชับเข้ามาใกล้ ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวลิ้นบางภายในอย่างหยอกล้อ ก่อนจะผละออกอย่างเชื่องช้า..
 

            มือหนาหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่ขึ้นห่มตัวร่างบาง ผูกเชือก.. ก่อนจะดันหลังร่างบางให้ออกมาแต่งตัวด้านนอก.. แต่ก่อนที่ฮารุกะจะเดินพ้นประตู เสียงร่างสูงก็ดังตามหลังมาว่า...
 

            “ รอพี่ออกไปแต่งให้ก็ได้นะคนดี ^^

 

            “ พี่มิยูบ้า .////.” ร่างบางได้แต่บ่นพึมพำอยู่หน้ากระจก มือบางจับเบาๆที่รอยแดงตรงต้นคอ ก่อนจะก้มลงส่องกระจกเพื่อดูใกล้ๆว่ามันเป็นรอยอะไร..

 

            ก็ไม่ได้ถูกยุงกัดซะหน่อย ...เอ๊ะ...หรือว่ามดกัด ??’

 

            ร่างบางลูบที่รอยแดงเบาๆ ก่อนจะกำสร้อยที่อยู่บนคอแน่น.. พลางคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
 

            ให้ไปแล้ว.. ให้ไปอย่างเต็มใจด้วย... ให้หมดทั้งตัวและหัวใจ... หนูให้พี่หมดแล้วนะคะ พี่มิยู...^^’

               

                สวบ !!

                มิยูที่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำหลังแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เดินเข้ามาสวมกอดร่างบางที่ยืนอยู่หน้ากระจกจากด้านหลัง.. จมูกโด่งก้มลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆของร่างบางจากต้นคอ.. มือทั้งสองโอบรัดรอบเอวแน่น

 

            เป็นของพี่แล้วนะคะ.. อย่าไปน่ารักที่ไหนอีกล่ะ... พี่หวง

                มิยูได้แต่คิดในใจ ขณะสบตากับร่างบางผ่านกระจกที่อยู่ตรงหน้า.. ดวงตาหวานที่ส่งมานั้นเปิดเผยความในใจทั้งหมดให้มิยูได้รับรู้.. แก้มนวลอมชมพูที่ตอนนี้มีรอยยิ้มประดับอยู่บางเบา มือบางที่กำลังจับอยู่ที่รอยบนต้นคอ... รอยที่เค้าบรรจงสร้างเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
 

            จากภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจก ...มิยูสาบานได้เลยว่าถ้าไม่ติดว่าวันนี้จะต้องไปออกรายการกับทีมล่ะก็... เค้าไม่มีทางยอมปล่อยร่างบางออกจากห้องง่ายๆแน่
 

                มิยูได้แต่ถอนหายใจ... เมื่อสิ่งที่หวังไม่มีทางเป็นจริง เค้าจึงได้แต่ตัดใจเดินไปหยิบเสื้อคลุมในตู้มาสวมให้ร่างบาง ก่อนจะดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้... แล้วรูดซิบให้จนสุด..
 

            ฮารุกะที่เห็นมิยูรูดซิปให้.. ก็เขย่งตัวขึ้นจุ๊บที่มุมปากร่างสูงแผ่วเบา แล้วเดินเลยไปหยิบของส่วนตัวใส่กระเป๋า...ก่อนจะสะพายเดินผ่านหน้าร่างสูงที่นั่งนิ่งไปใส่รองเท้าทันที

 

            รองเท้า..ที่ร่างสูงตั้งใจร้อยให้... แม้จะบูดๆเบี้ยวๆด้วยเพราะไม่เคยร้อยแบบเธอ... แต่มันก็ทำให้ร่างบางอดที่จะยิ้มกับตัวเองเบาๆไม่ได้.. เมื่อพบว่ามันคือความตั้งใจ และความเอาใจใส่ของร่างสูงที่มีให้กับเธอ
 

            “ พี่มิยู.. เร็วๆสิคะ... เดี๋ยวพี่ซาโอริก็รอนานหรอก ^^
 

            ร่างบางส่งเสียงเรียกร่างสูงที่กำลังเดินไปหยิบของใช้ส่วนตัวที่หัวเตียง.. ก่อนจะรีบวิ่งมาหาร่างบางพร้อมยื่นของทั้งหมดในมือส่งให้ฮารุกะ

 

            “ ฝากหน่อยสิคะ... คุณภรรยา ^^

 

            มิยูยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะก้มใส่รองเท้าที่ร่างบางหยิบออกมาจากตู้รองเท้าให้... แล้วจูงมือร่างบางที่กำลังยืนอึ้งกับคำพูดของเค้าเมื่อครู่ให้เดินออกตาม

 

            !!

            แต่ก่อนที่มือหนาจะได้เปิดประตู มิยูก็หยุดชะงักเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรบางอย่าง... หันกลับมามองร่างบางด้านหลังที่เงยหน้ามองตนเองอย่างงงๆ
 

            มือหนารั้งศีรษะร่างบางให้เงยขึ้นเป็นองศารับกับมุมที่ร่างบางกดจูบลงบนปากบางทันที จูบที่แผ่วเบา แต่เนิ่นนาน.. ก่อนจะผละออกด้วยความเสียดาย
 

            “ รักนะคะ.. คนดี”

_______________________________________________
มาแล้วๆ.. เค้าเอามิยูมิยามาเสิร์ฟ
แล้วจะขอหายตัวไปซักพัก.. อย่าลืมกันน๊า อิอิ
พอดีว่าเปิดเทอมแล้วงานยุ่งนิดหน่อย.. อาจจะมาต่อเป็นระยะๆ
แล้วคงไม่ได้เจอกันทุกวันแน่ๆ..
ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนล่ะ..(อ้อนๆ)
ไปดีกว่า.. ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ
ป.ล.ขอขอบคุณทุกคอมเม้นท์ กำลังใจและการติดตามค่ะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic] Fin...Nagaoka&Miyashita ตอนที่ 37 : แฮ่ก ๆๆ.. >/////< , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 622 , โพส : 14 , Rating : 10 / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#14 : ความคิดเห็นที่ 343
เป็นของพี่แล้วอย่าไปน่ารักที่ไหนอีกนะ....พี่หวง อ๊ายยยยเขิลลลแทนฮารุกะเลยอ่ะ
Name : nidnoi [ IP : 49.230.148.182 ]
Email / Msn: k.nittaya212(แอท)gmail.com
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2556 / 22:28

#13 : ความคิดเห็นที่ 293
มาต่อสิไรท์เราคิดถึงน้อง จะดูน้องแข่งในทีวีน้องก็ไม่ได้ลง 😢
Name : fc Myst [ IP : 49.230.160.253 ]
Email / Msn: -
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2556 / 21:06


#12 : ความคิดเห็นที่ 290
ฟินนนนนนนนนนนนมากค่าาาา อย่าหายนานเดินไปนะคะ เดี๋ยวไม่มีกำลังใจเรียน อิอิ
Name : Pamiyaul [ IP : 171.4.216.192 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 21:04

#11 : ความคิดเห็นที่ 288
เขินนนนน ///// สนุกมากค่ะไรท์ สู้ๆ
Name : N'Baitong Suriyaporn Za< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ N'Baitong Suriyaporn Za [ IP : 110.77.237.38 ]
Email / Msn: baitongkeio(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 20:03

#10 : ความคิดเห็นที่ 286
โอ๊ยๆ ฟินไปป่ะ555555มาต่อไวไวน้ะค้ะจะรออ่านค่ะ สู้ๆค่ะ
Name : aom [ IP : 49.230.71.99 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 19:32

#9 : ความคิดเห็นที่ 284
เขินแทนนนนนน 55 ชอบอะ 😆 ไรท์มาต่อเร็วๆนะ อย่าหายไปนานเกินนะจะรออ่านทุกวันเรย จุ๊บๆ
Name : fcpj. [ IP : 49.230.120.107 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 14:36

#8 : ความคิดเห็นที่ 283
โอ๊ยยยยยยย ฟินค่ะ อ่านไปยิ้มไป
กลับมาต่อ ไวๆนะค่ะ
สู้ๆค่ะ
Name : ฮารุ ฮารุ [ IP : 49.48.176.154 ]
Email / Msn: miyashita0888614668(แอท)gmail.com
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 13:54

#7 : ความคิดเห็นที่ 282
โอ๊ยยย ตอนนี้คือแบบบรรยายไม่ถูกอ่ะ เขินอ่ะนี่พูดเลย ชอบสุดๆหวานกันหยดย้อยมาก >////<
อย่าหายไปนานนะคะไรท์เตอร์ เค้าคิดถึง TT
Name : saleefan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ saleefan [ IP : 49.230.127.148 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 11:39

#6 : ความคิดเห็นที่ 281
หวานสุดๆ ใจจะวายค่ะ ขอบคุณนะคะ จะรอเสมอไม่หายหรอกค่ะไรท์
Name : peanpang< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ peanpang [ IP : 49.230.160.247 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 10:08

#5 : ความคิดเห็นที่ 280
อ๊ายยยย รอยแดงง จะพ้นสายตาซาโอริป่าวน้าาา
จะรอนะไรท์เตอร์
Name : Hotaru [ IP : 27.55.21.69 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 08:55

#4 : ความคิดเห็นที่ 279
ฟินนนน ยังไงก๊จะรอน้าาา ไม่หายแน่นอนน
Name : คูมะ [ IP : 27.55.21.69 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 08:54

#3 : ความคิดเห็นที่ 278
ไรท์มาทิ้งระเบิดลูกใหญ่เลยจ้าาา
อ่านไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าและ -////////////////-
รออ่านต่อน้า สู้ๆ
Name : palpalm [ IP : 110.164.173.43 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 08:49

#2 : ความคิดเห็นที่ 277
ฟินเบยยยยย !~
ไม่หายหรอกไรท์เตอร์ๆๆๆ
จะติดตามตลอดเลยๆๆ
Name : maysal [ IP : 171.98.5.226 ]
Email / Msn: benmore_bm(แอท)hotmail.com
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 06:56

#1 : ความคิดเห็นที่ 276
กรี๊ดดด ....คุณภรรยา
จะหวานกันไปถึงไหน แต่ชอบมากๆๆ
อ่านแล้วยิ้มไปด้วย (เราบ้าหรือเปล่า อิอิ)

อย่าหายไปนานนะไรต์ สู้ๆจ้า

ยังไงก็จะติดตามอ่านต่อไปจ้าาา ^^
Name : Lovemiyu [ IP : 182.52.132.170 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2556 / 06:20

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android