สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

อุ่นไอรักกลางสายลม Re. (จบบริบูรณ์)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 Re.


     อัพเดท 8 ก.พ. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : JD-1 ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JD-1
My.iD: http://my.dek-d.com/jdone
< Review/Vote > Rating : 96% [ 5 mem(s) ]
This month views : 377 Overall : 26,509
278 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 128 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
อุ่นไอรักกลางสายลม Re. (จบบริบูรณ์) ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 Re. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1481 , โพส : 5 , Rating : 33 / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


4

                ร้อยโทนายแพทย์ปัฐน์มาถึงบ้านพักของพันเอกสุริยาภายในครึ่งชั่วโมง เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แต่ก็ต้องมานั่งรอคนที่นัดเวลาอยู่อีกเกือบครึ่งชั่วโมง

                แสงอรุณใส่เสื้อยืดสีครีมซีดๆ กับกางเกงสีดำที่บัดนี้เก่าจนกลายเป็นสีเทา นายแพทย์หนุ่มนั่งรออย่างสำรวมกิริยา ครูอรุณนั่งดูทีวี และตรวจการบ้านอยู่ตรงนั้นด้วย แม้เจ้าบ้านจะยกผลไม้มารับรองแขก ที่เขาก็ไม่ได้แตะแม้แต่น้อย เพียงดื่มน้ำเท่านั้น

                “อ้าวแจ้ง ทำอะไรอยู่หมอเขามารอตั้งนานแล้วนะ”  ผู้เป็นแม่ทักขึ้นเมื่อเห็นลูกสาวก้าวเท้าอย่างอ้อยอิ่งลงบันไดมา

                “นอนอยู่ค่ะ”  แสงอรุณตอบหน้าตาเฉย

                “เอ้อ เด็กคนนี้เหลวไหลจริง”

                แสงอรุณทำเป็นไม่ได้ยินคำที่แม่ดุ เดินลอยชายมานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับนายแพทย์ปัฐน์ โดยเว้นระยะห่างไว้พอสมควร เธอยื่นมือหยิบจานผลไม้ขึ้นมา แล้วใช้สร้อมจิ้มผลไม้เข้าปากตัวเอง

                “แจ้ง เสียมารยาทนะลูก”

                “ไม่เสียหรอกค่ะแม่ แขกเขาไม่ถือ จริงมั้ยหมวด”  เธอพูดกับแม่ทั้งที่ปากยังเคียวผลไม้ตุ้ย แล้วหันไปส่งสายตาดุให้ผู้เป็นแขก นายแพทย์หนุ่มยิ้มแหยตอบ หัวเราะแหะๆ จนลูกสาวผู้พันกินผลไม้ในจานไปได้ครึ่งหนึ่งก็ลุกเข้าไปหาน้ำดื่มในครัว ก่อนจะพรวดพราดออกมา

                “ไปหมวด เราพร้อมแล้ว”  แสงอรุณบอกพลางตบหน้าอกเบาๆ ไล่ของที่กินเข้าไปให้ลงกะเพาะ

                “แจ้งนี่ ทำให้มันดีๆ หน่อยสิลูก เอ้อ ไปหาหมูสับแล้วรีบกลับนะ พรุ่งนี้เริ่มเรียนแล้วใช่หรือเปล่า”

                “ค่า คุณครู”  ลูกสาวคนเล็กตอบเสียงยาว เผลอทำท่าทะเล้นไปนิดหนึ่งก่อนที่จะรู้ตัว รีบเดินนำออกไปขึ้นรถ นายแพทย์หนุ่มขอตัวตามออกไป และรับปากว่าจะพามาส่งให้เร็วที่สุด

 

                รถยนต์แล่นอย่างนิ่มนวล จุดมุ่งหมายอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์หลังค่ายอดิรถไปราวหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น ละแวกนี้จึงมีฟาร์มปสุสัตว์ตั้งอยู่ทั่วไป

                ภายในรถมีแต่ความเงียบ รถขับผ่านไฟทางทำให้เห็นสาวน้อยที่นั่งอยู่ด้วยเริ่มเอนตัวทำท่าจะหลับ นายแพทย์ปัฐน์ซึ่งเป็นคนขับจึงต้องหาเรื่องมาคุยเพื่อกำจัดความเงียบ

                “พี่ก็พึ่งรู้ว่าผู้พันเลี้ยงหมู ครูอรุณขายผักด้วย”  พูดแล้วรอดูปฏิกิริยาคนข้างๆ เป็นดังคาดเมื่อเขาเหลือบไปมองก็ได้รับค้อนกลับมาเต็มๆ

                “เออแจ้ง ผู้พันสุริยา นามสกุลมโนพัศ ทำไมแจ้งนามสกุลหัตถศิลปล่ะ”  เขาถามข้อสงสัยที่มีมาแต่เมื่อเย็นทับไปแทน

                “หัตถศิลปมันนามสกุลวิชาเอกเรา” 

                “วิชาเอก?? เรียนหัตถศิลปเหรอ เฮ้ยนี่แจ้งเรียนศิลปะจริงดิ”  นายแพทย์หนุ่มมีน้ำเสียงแปลกใจจนเก็บไว้ไม่มิด

                “คิดจะว่าเราไร้สาระอีกคนใช่มั้ยล่ะ” 

                “เปล่าๆ พี่ไม่ได้คิดอย่างนั้น แค่คิดว่านิสัยอย่างแจ้งนี่ทำงานละเอียดอ่อนแบบนั้นได้ด้วยเหรอ แปลกใจน่ะ”  เขาอธิบายแล้วหันไปดูแสงอรุณอีกแวบหนึ่งก็รู้ทันทีว่าเธอจะพูดว่าอะไร  “เรื่องของแจ้งใช่มั้ยล่ะ”

                รถของนายแพทย์ปัฐน์เข้าที่จอดรถยังไม่ทันได้ดับเครื่อง ผู้โดยสารก็ปลดเข็มขัดนิรภัยเปิดประตูลงจากรถเสียก่อน เธอเดินนำขึ้นอาคารใหญ่ของโรงพยาบาล ส่วนนายแพทย์หนุ่มที่เป็นคนขับรถให้นั้นดับเครื่องยนต์ตามไปอย่างไม่รีบร้อนเท่าใดนัก

                ห้องที่หมูสับพักฟื้นไม่มีสัตว์ชนิดอื่นปนอยู่ด้วย มันนอนอยู่บนเตียงที่ดูคล้ายกับเปลเด็กมีกรงรอบด้านสูงเกินที่หมูอย่างมันจะปีนออกมาได้ แต่สภาพขณะนี้หมูสับนอนตะแคงตาแป๋วมองผู้เป็นเจ้าของอย่างขอความช่วยเหลือ มันคงจะเจ็บ และไม่ชินกับการมีเฝือกติดขา แสงอรุณได้แต่ยืนดูมันอย่างห่วงใย ลูบหัวให้กำลังใจมัน

                “เห็นมั้ยว่าหมูสับมันไม่เป็นอะไรจริงๆ มองแจ้งตาแป๋วขนาดนี้”  นายแพทย์หนุ่มที่ตามมาถึงเอ่ยขึ้น และยิ้มให้กับลูกหมูอย่างโล่งใจ

                “ขออีกสิบนาทีแล้วเราค่อยกลับ”  แสงอรุณบอกกับคนขับรถจำเป็น แล้วหันมาสนใจพูดคุยลูบหัว ลูบตัวให้กำลังใจกับหมูสับแทน

                “เออ พี่ยังไม่เห็นแจ้งกินข้าวเย็น ขากลับแวะกินข้าวก่อนมั้ย”  เป็นคำถามที่ได้รับความเงียบเป็นคำตอบเช่นเคย นายแพทย์ทหารจึงเลี่ยงไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้กำแพงห้องเพื่อรอเวลาแทน

 

                แสงอรุณขึ้นรถได้ก็หลับทันที แต่นายแพทย์ปัฐน์นั้นรู้สึกหิวนานแล้วเพราะกินข้าวมื้อล่าสุดเมื่อตอนสิบเอ็ดโมง ตอนนี้เวลาเลยมาเกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว เขาจึงถือโอกาสที่ผู้โดยสารหลับจอดรถแวะซื้อข้าวกล่องริมทางเพื่อไปกินที่บ้าน แต่พอกลับมาอีกทีก็พบว่าผู้โดยสารหายไปเสียแล้ว เขามองไปรอบๆ จนพบสาวน้อยที่คุ้นตาเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ กับร้านข้าว นายแพทย์หนุ่มลอบระบายลมออกทางปากอย่างโล่งใจ

                แสงอรุณดื่มน้ำอัดลมที่ซื้อมา แล้วยื่นกล่องน้ำผลไม้ให้นายแพทย์ที่ยืนรออยู่ริมถนน เขารับมาก่อนยิ้มแทนคำขอบคุณ ผู้โดยสารเปิดประตูรถเข้าไปนั่งประจำที่ คนขับจึงเดินไปเปิดประตูขึ้นนั่งในตำแหน่งของตนด้วยเช่นกัน ก่อนออกรถเขาใช้หลอดเจาะกล่องน้ำผลไม้ดื่มจนหมด วางกล่องเปล่าไว้ข้างประตูในช่องของที่ใส่ขวดน้ำ ทำท่าทางสดชื่นเอาใจคนให้ แต่เธอก็หาได้ใส่ใจในกิริยานั้น

               

                รถของนายแพทย์ปัฐน์ถึงบ้านของพันโทสุริยาแล้ว แสงอรุณปลดเข็มขัดนิรภัยเปิดประตูลงจากรถไปเงียบๆ เดินวนมาเคาะกระจกฝั่งคนขับ นายแพทย์หนุ่มลดกระจกลง

                “รอแป๊บนึง”  สาวน้อยบอกหน้านิ่งแล้วเดินเข้าบ้านไป ครู่เดียวก็ออกมาพร้อมกล่องใส่ผลไม้เย็นจนมีไอเกาะอยู่ที่กล่อง ผลไม้ทุกชิ้นพร้อมกินได้ทันที เมื่อยื่นให้คนขับรถไปแล้ว ก็หันกลับโดยไม่ได้กล่าวอะไร

                …วิธีขอบคุณของเธอสินะ แสงอรุณ….. นายแพทย์หนุ่มยิ้มวางกล่องผลไม้ไว้ที่เบาะข้างคนขับ ที่ผู้ให้ผลไม้พึ่งลุกออกไป

 

                ในห้องนอนของแสงอรุณยังมีแสงไฟบางๆ ลอดออกมาแม้ว่าจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว เป็นไฟจากโต๊ะหนังสือที่ใช้เปิดอยู่ประจำ ร้อยตรีอาทิตย์ตื่นมาเข้าห้องน้ำยามดึกบ่อยๆ ทุกครั้งก็ยังเห็นไฟจากห้องของน้องสาวเปิดอยู่ บางทีตีหนึ่งตีสองก็ยังเห็น แสงอรุณไม่ได้เป็นคนกลัวผี ไม่ได้กลัวความมืด และบางคืนไฟในห้องก็ปิดแต่หัวค่ำ พึ่งเปิดเรียนแบบนี้ไม่น่าจะมีการบ้านอะไรหนักหนาถึงขนาดต้องอยู่ทำดึกๆ ดื่นๆ

                คืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งร้อยตรีอาทิตย์จึงตัดสินใจลองเคาะประตูห้องดู แสงอรุณสะดุ้งตื่น รู้สึกเป็นเหน็บที่แขน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกพร้อมเสียงเรียกเบาๆ ของผู้เป็นพี่ เธอส่งเสียงอู้อี้ออกไป และเดินออกมาเปิดประตูให้

                “ทำอะไร”  พูดพร้อมกับมองสำรวจเข้าไปในห้อง แสงอรุณหันมองตามไป เห็นเครื่องคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กที่หน้าจอดับไปนานแล้ววางอยู่บนโต๊ะ

                “ดูหนังเกาหลี”  น้องสาวตอบหน้าตาย แต่พี่ชายดันหัวเราะหึๆ ออกมา

                “หน้าอย่างแจ้งนี่นะจะดูหนังเกาหลี”

                “ทำไม หน้าอย่างแจ้งต้องดูหนังอินเดียวิ่งไล่จับกันบนภูเขาใช่มั้ย แจ้งจะดูหนังประเทศไหนมันก็เรื่องของแจ้ง พี่อาทิตย์ไม่ต้องมายุ่งหรอก”  เธอทำหน้ามู่ทู่ใส่พี่ชายแล้วดันประตูปิด แต่ถูกมือแข็งแรงอย่างทหารดันไว้ก่อน

                “แจ้ง เรื่องของแจ้งบางเรื่องพี่ไม่ยุ่งได้นะ แต่บางเรื่องพี่ก็จำเป็นต้องยุ่ง ถ้าแจ้งเห็นว่าพี่เป็นพี่ เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน แจ้งไม่อยากคุยกับใครก็คุยกับพี่ได้ พี่สัญญาว่าจะไม่พูดกับใครต่อ แจ้งเป็นน้องของพี่ พี่รักแจ้งและหวังดีกับแจ้งเสมอ พี่อยากให้แจ้งรับรู้ไว้เท่านี้แหละ”  พูดจบก็ดึงประตูปิดให้ แสงอรุณเม้มปากอย่างครุ่นคิด เดินกลับไปจัดการกับอุปกรณ์หากิน ตรวจเซฟงานและปิดให้เรียบร้อย ก่อนล้มตัวลงนอนแผ่บนเตียงเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อหลังและไหล่

 

                เย็นวันต่อมาแสงอรุณเลิกเรียนช่วงบ่ายแก่ๆ เธอโดดการรับน้องและซ้อมเชียร์กีฬากลับบ้านทันที กว่าจะนั่งรถเมล์มาถึงโรงพยาบาลสัตว์ก็เย็นพอดี แม้จะหิวแค่ไหนแต่เธอก็อดทนไปเยี่ยมอาการของหมูสับก่อน พอเดินไปถึงหน้าห้องก็พบร้อยโทนายแพทย์ปัฐน์ยืนล้วงกระเป๋ามองหมูสับจากหน้าห้อง เสียงก้าวเดินเชื่องช้าของแสงอรุณทำให้เขาหันมามอง และส่งยิ้มทักทายให้ทันที

                “หน้าตาหมูสับมันสดชื่นขึ้นเยอะเลยนะ” 

                “เราไม่ได้ถามซักหน่อย”  แสงอรุณบอกแล้วเดินแทรกเปิดประตูเข้าไป หมูสับร้องงอิ๊ดๆ ทำตาแป๋วขยับตัวไปมา แสงอรุณไม่รู้ว่าจะช่วยมันยังไง ทำได้แต่เพียงลูบหัวคุยกับมันเหมือนเก่า

                เสียงโทรศัพท์มือถือของแสงอรุณดังขึ้น เธอกดรับและคนโทรมาก็ซักถามด้วยความห่วงใย

                “แจ้งอยู่กับหมูสับค่ะแม่…. อ๋อ คือแจ้ง …แจ้งมากับหมวดค่ะ ….ก็หมวดหมอปัฐน์ไงคะแม่ …เดี๋ยวหมวดไปส่งค่ะ… ค่ะแม่ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไม่ต้องรอกินข้าวค่ะ …ค่ะ”  สาวน้อยกดวางสายโดยที่ไม่ทันเห็นรอยยิ้มของผู้ที่ถูกกล่าวถึงปรากฏขึ้นเต็มใบหน้า

 

แสงอรุณอยู่เป็นเพื่อนหมูสับจนค่ำก็จำใจบอกลามัน หมูสับร้องอิ๊ดๆ อีก แววตามันอ้อนวอนจนเจ้าของแทบไม่อยากจะกลับ แต่ก็ต้องทำใจลา

หมวดไม่ต้องไปส่งเราก็ได้ เรากลับเอง”

ไม่เป็นไรนี่ พี่กลับค่ายเหมือนกัน ไม่ได้ลำบากอะไร”  นายแพทย์ทหารบอกอย่างจริงใจ บ้านพักของเขาก็อยู่ในค่ายอดิรถ แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่ก็ถือว่าค่ายเดียวกัน พอจะเอามาพูดให้ดูเหมือนว่าเป็นทางผ่านได้

งั้นรอเราเดี๋ยว”  แสงอรุณบอกแล้วเดินเร็วๆ ไปทางร้านค้าสวัสดิการของโรงพยาบาล ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมขนมปังและน้ำอัดลม มีน้ำผลไม้ติดมือมาด้วยอีกกล่องก็ยื่นให้นายแพทย์หนุ่มไปอย่างเคย

พี่อยากกินน้ำอัดลม แจ้งเอาน้ำผลไม้ไปกินนะ”  ผู้รับบอกแล้วยื่นกล่องน้ำผลไม้คืนให้ ทั้งที่ไม่ชอบดื่มน้ำอัดลม แต่ก็เห็นแสงอรุณดื่มมันบ่อยๆ และบ่อยเกินไปจนดูท่าจะไม่ดีต่อร่างกายเอา

แล้วไม่บอก เราไปซื้อให้ใหม่แล้วกัน”  เธอไม่รับของคืนแต่หันกลับจะไปซื้อให้ใหม่แทน

เดี๋ยวแจ้ง ไม่ต้อง เอาของแจ้งนั่นแหละ พี่รีบ ขึ้นรถเถอะไป”  นายแพทย์หนุ่มดึงน้ำอัดลมมาจากมือของแสงอรุณได้สำเร็จ และกล่องน้ำผลไม้นั้นก็กลับไปอยู่ในมือของสาวน้อยตรงหน้า

เขาเห็นควมรู้สึกห่วงใยคนอื่นจากการกระทำของเธอ แสงอรุณซื้อแต่น้ำผลไม้ให้เขาโดยไม่ถามว่าเขาชอบไหม แสงอรุณไม่ยอมกล่าวขอบคุณแต่เอาของมาให้เป็นการตอบแทน ภายในใจของเธอเป็นคนอ่อนโยน แต่การแสดงออกกลับตรงข้ามจนใครที่ไม่ได้สัมผัสมันบ่อยๆ จะมองไม่เห็นอะไรแอบแฝงที่ปนออกมากับความแข็งกร้าวนั้นเลย

เพราะอะไรกันนะแสงอรุณ เธอจะไม่ยอมระบายมันออกมาเชียวหรือ แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะดึงสิ่งเร้นลับที่ซ่อนในตัวเธอออกมาให้ได้ 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
อุ่นไอรักกลางสายลม Re. (จบบริบูรณ์) ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 Re. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1481 , โพส : 5 , Rating : 33 / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#5 : ความคิดเห็นที่ 266
ผู้ชายแบบพี่หมอน่ารักอ่ะ 
PS.  ขอบคุณไรต์เตอร​์ที่น่ารักทุกคนนะคะ
Name : ICCube< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ICCube [ IP : 166.147.104.144 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:40

#4 : ความคิดเห็นที่ 211
แจ้งดูมีอะไรดีอ่ะ อยากรู้ต้องติดตาม^^
Name : Nuttie-n< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nuttie-n [ IP : 115.67.134.154 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2556 / 15:23


#3 : ความคิดเห็นที่ 196
เห็นด้วยคะ อ่านสบายๆ ไม่มีมาม่ามากไป แต่ไม่ได้แปลว่ามีไม่ได้นะคะ ชอบมาม่าคะ คริๆๆ
PS.  การอ่านนิยายคือความสุขของซี ขอบคุณไรต์เตอร​์ที่น่ารักทุกคน
Name : ICCube< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ICCube [ IP : 107.211.249.59 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2556 / 22:34

#2 : ความคิดเห็นที่ 11
อ่านนิยายไรเตอร์แล้วเหมือนเข้าสปา อมยิ้ม สบายใจ หายเครียด



 
Name : พันธุ์หมาบ้าxxx< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พันธุ์หมาบ้าxxx [ IP : 171.99.13.191 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กันยายน 2555 / 21:21

#1 : ความคิดเห็นที่ 8
อ่านแล้วสบายใจ ไม่เครียด สนุกมากค่ะ
Name : chalongrat [ IP : 182.93.180.34 ]
Email / Msn: tak1pang(แอท)hotmail.com
วันที่: 5 กันยายน 2555 / 14:02

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android