เวลาที่เดินถอยหลัง

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

เช้าวันจันทร์อากาศแจ่มใส แดดส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอน...เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานอยู่ อุณหภูมิ

ในห้องยังคงเย็นสบาย ฉันยังนอนหลับอย่างสบายบนเตียงอันอ่อนนุ่มในห้องนอน

            "ตื่นได้แล้ว...ตื่นๆๆๆๆๆ"     

เสียงแม่ที่ปลุกฉันให้รู้สึกตัวพร้อมกับดึงผ้าห่มออก...อากาศที่ยังเย็นอยู่ทำให้ฉันขดตัวงอเหมือนกุ้ง

            "วันนี้วันจันทร์นะ ไม่ไปเรียนหรือไง?"

            "อือ..."     ฉันตอบกลับไปแบบงัวเงีย

...ฉันเกลียดวันจันทร์...

            "ไม่ไปเรียนเดี๋ยวก็สอบตกมาอีกหรอก นี่มันซัมเมอร์นะ ค่าเรียนก็แพงจะตาย อย่าให้ต้องเสียเปล่าได้ไหม"

            "อื้อ...ตื่นแล้วๆ"     

ฉันตอบกลับไปพร้อมกับลุกขึ้นมานั่งบนเตียงในท่านั่งขัสสมาธิ แต่หัวยังจมอยู่ในหมอน

            "รีบลุกได้แล้ว...อย่าต้องให้เตือนเหมือนเด็กๆได้มั้ย!!"         แม่เตือนฉันอีกครั้ง

            "ค่ะๆๆๆ"               

ฉันย้ำคำพูดกลับไปหลายที แล้วพยายามดันหัวของตัวเองที่หนักเหมือนลูกเหล็กขึ้นจากหมอนแล้วลุกขึ้นเดิน

อย่างไม่ค่อยมั่นคงนักไปที่ห้องน้ำแล้วจัดการกับภารกิจส่วนตัว แต่งตัว ออกจากบ้านไปมหาลัย

ระหว่างทางในรถ ฉันยังคงหลับไปตลอดทาง

11: 00  ฉันนั่งอยู่ที่หน้าคอม ในห้องชมรม เปิดเวบไซต์ไปเรื่อยเปื่อย คุยแชทกับเพื่อนๆที่อยู่หน้าจอเช่นกัน

ฉันหันไปมองนาฬิกา...ใกล้เที่ยงแล้ว ต้องเดินลงไปซื้ออาหารกลางวัน...ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้ ฉันไม่อยากจะขยับตัวซักเท่าไหร่เลย...อากาศร้อนมันทำให้ชีวิตดูเหมือนจะหมดกำลังในการที่จะกระทำการทุกสิ่ง ยกเว้นเพียง นิ้วที่ยังเคาะคีย์บอร์ดอยู่อย่างสม่ำเสมอ...ภายในห้องไม่มีใครมีแต่ฉันกับ

เม่น 2ตัว แกรกๆๆ...เสียงของเม่นแคระที่รุ่นพี่แอบเอามาเลี้ยงในชมรมกำลังขูดลังกระดาษอย่างเมามัน

ฉันเดินไปเอานิ้วเขี่ยเม่นเล่น...มันงับฉัน ด้วยความตกใจฉันรีบสะบัดมือออก มือของฉันมีแผล เลือดไหลออกเล็กน้อย...ฉันหันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง...ถึงแม้ว่าฉันจะหิวมากแค่ไหน...ฉันยังคงนั่งอยู่ในห้องชมรม

10 : 00 เวลาเลิกเรียนของวิชาที่ต้องเรียนวันนี้ วิชาเดิม กับอาจารย์คนเดิม ชีทชุดเดิมและแผ่นใสชุดเดิม

เสียงเดิมๆของอาจารย์ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยจากวันแรกที่ฉันได้เรียน...มันเป็นช่วงเวลาแสนสุขหลังจากที่

ทุกคาบที่เรียน ฉันได้แต่นั่งมองนาฬิกา ดิจิตอลของตัวเองนับถอยหลังให้ถึงเวลาเลิกคาบ...รู้สึกได้เลยว่า

แต่ละวินาที มันช่างยาวนานยิ่งนัก! ...ถ้ามันทรมานขนาดนั้นก็ไม่ต้องไปเรียนซะก็สิ้นเรื่อง

ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้ ฉันยังคงนั่งอยู่ในห้องชมรม

8 : 00 เวลาเริ่มเรียนวิชาที่ต้องเรียนวันนี้...วิชาที่ฉันได้ F ไป 1 ครั้ง ดรอปทิ้งไป 1ครั้ง และต้องมาทนเรียน

ในช่วงเวลาหยุดพักผ่อนที่แสนจะร้อนอบอ้าวแบบวันนี้อีก 1 ครั้ง...อีก 2 ชั่วโมงกว่าจะหมดเวลา 2ชั่วโมงแห่งความทรมาน...การที่จะภาวนาให้อาจารย์มาเข้าสอนสายกว่าเวลาเริ่มนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดแบบ 100%

เพราะศักดิ์ศรีความเป็นครู ของอาจารย์ หรือความเคร่งครัดในหน้าที่ก็ไม่อาจทราบได้ อาจารย์ไม่เคยเข้าสอนสายแม้แต่วินาทีเดียว...ไม่ว่าฝนจะตก แดดจะออก เหตุการณ์บ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร อาจารย์ก็ไม่เคยหยุดสอนแม้แต่ครั้งเดียว(ถ้าโชคร้ายสอนไม่ทัน ก็มีนัดเพิ่มในวันหยุดอีกแน่ะ) ปกติเวลาฉันมามหาลัย ฉันจะค่อยๆเดินไปที่ตึกเรียน...ระหว่างทางก็อาจจะเดินแวะซื้อน้ำหรือขนมเป็นการถ่วงเวลา ให้เข้าเรียนสายไปซักนิดก็ยังดี...เพราะเวลาในห้องเรียนน่ะ มันช่างเดินช้าเสียเหลือเกิน ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้ กว่าจะเดินไปถึงตึก เม็ดเหงื่อก็ผุดขึ้นเต็มหน้า คิดได้แค่นั้น...ตัวฉัน ยังคงนั่งอยู่ในห้องชมรม

7: 40 ฉันถึงมหาลัยก่อนเวลาเรียนเล็กน้อยความจริงก็คือขี้เกียจ ข้ออ้างต่างๆนานา ฉันไม่ค่อยอยากมาเรียนซักเท่าไหร่หรอก

เช็กชื่อก็ไม่มี เข้าเรียนก็ได้ ไม่เข้าก็ได้...ไม่แตกต่างซักเท่าไหร่เพราะถึงเข้าไปเรียน ไม่เกินครึ่งคาบ ฉันก็หลับอยู่ดี

แต่การที่มาเรียนก็เหมือนเป็นการที่ทำให้ตัวเองสบายใจมากกว่าว่า "อย่างน้อยเราก็มาเรียนแล้วนะ มันคงจะมีอะไรติดหัวกลับไปบ้าง" ทั้งๆที่ฉันเองก็รู้แก่ใจว่า...ฉันเรียนไม่รู้เรื่อง...วิชาที่ไม่ชอบ เรียนยังไงก็ไม่รู้เรื่อง...ครั้งที่ 3 แล้วที่ยังต้องย่ำอยู่กับวิชาเดิม ที่ฉันไม่เห็นประโยชน์เกี่ยวกับชีวิตตัวเองซักเท่าไหร่

ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้ ตัวฉันยังคงนั่งอยู่ในห้องชมรม

ฉันหันกลับไปมองนาฬิกา...ฉันเริ่มเอะใจ...เวลามันเดินถอยหลังหรือเปล่านะ?  เมื่อกี้ยัง 11 : 00 แล้วทำไมมันตอนนี้ถึงกลายเป็น 7 : 40 ? นี่...ถ้าย้อนเวลาได้จริงๆล่ะก็ ฉันขอให้ย้อนกลับไปเยอะๆ กลับไปในช่วงเวลาที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียน ย้อนกลับไปช่วงเวลาที่มีแต่ความสุข...ช่วงไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ช่วงเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้

กึงๆ...เสียงเปิดประตูห้องชมรม เพื่อนของฉันเดินเข้ามา เล่นกับเม่น 2 ตัวที่อยู่ในกล่อง

            "แกเชื่อมะ...เวลามันเดินถอยหลังได้ เมื่อกี้เรานั่งตั้งแต่ 11โมง...ตอนนี้มันย้อนกลับมา ตอน 7 : 40 แหละ"   ฉันหันไปพูดกับเพื่อนด้วยสีหน้าตื่นเต้น

            "เดินถอยหลัง?...แกจะบ้ารึไง...ถ้าเป็นจริงแกมีอะไรเป็นหลักฐานล่ะ?"

            "ก็นั่นไง"                ฉันชี้กลับไปที่นาฬิหา...เข็มวินาทีกำลังเดินถอยหลังอยู่!!!!

            "นาฬิกาถ่านใกล้หมดก็เป็นแบบนี้แหละ..."         

เพื่อนฉันพูดพร้อมกับเดินไปหยิบนาฬิกาแล้วถอดถ่านออก...เข็มวินาทีหยุดนิ่ง

            "เฮ้ย...แล้วตอนแรกที่ฉันดูนาฬิกาว่า 11โมงแล้วนั่นน่ะ ถ้าเวลามันไม่ได้ย้อนกลับมายังไงมันก็ตั้ง4ชั่วโมงกว่าๆแกจะหาว่าฉันโกหกว่าฉันนั่งอยู่ในห้องชมรม 4 ชั่วโมงกว่าๆเนี่ยนะ?"

            "แกพูดอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว...ตอนนี้ 8โมงแล้ว ต้องไปเรียนแล้วไม่ใช่รึไง...มัวแต่ขี้เกียจแบบนี้

ถึงได้ไม่ผ่านวิชานี้ซักทีไง...ไม่ผ่าน น่ะ ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...ไม่ผ่านซักที...

เสียงของเพื่อนฉันย้ำซ้ำๆไปมาราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ภาพข้างหน้าฉันเริ่มค่อยๆเบลอเสียงของเพื่อนก็ค่อยๆ เบาลงจนจางหายไป

ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงของมือถือที่ปลุกอยู่ข้างๆหูฉัน...ฉันเหลือบมองเวลาเล็กน้อย... 8 : 00 ฉันยันตัวเองขึ้นมา...มองไปรอบๆตัวฉันยังคงนั่งอยู่ในห้องชมรม ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้

กุกกักๆๆ....เสียงของเม่นในชมรม กำลังวิ่งอยู่ในกล่องกระดาษ ฉันลุกขึ้น หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายก่อนที่จะเดินออกจากห้องชมรมแล้วล๊อกประตู

8 : 20 ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้ ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียนที่มีเครื่องปรับอากาศแบบเย็นเฉียบที่ช่องของแอร์ตรงกับหัวของฉันพอดี ฉันนั่งจับปากกาด้วยมือที่เย็นจนแข็ง เหลือบมองเวลาในนาฬิกาข้อมือและเริ่มนับเวลาถอยหลังจนกว่าจะหมดคาบ...

4ชั่วโมงในฝันช่างสั้นนักเมื่อเทียบกับ 2 ชั่วโมงในคาบเรียนที่แม้แต่จะสับปะหงกก็ยังทำไม่ได้เพราะความเย็นยะเยือก

...เวลาอาจไม่ได้ย้อนถอยหลัง...แต่อย่างน้อยคำอธิษฐานของฉันอย่างนึงก็เป็นจริง ที่ฉันขอให้ไม่อยู่ในช่วงเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ อากาศร้อนแบบนี้แต่กลับกลายเป็นในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้

"อากาศเย็นยะเยือกราวกับแช่แข็ง" แบบนี้...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ....ฉันบอกแล้วไงว่าฉัน "เกลียดวันจันทร์ ในเวลาแบบนี้ วันแบบนี้ ปิดเทอมอย่างนี้ " ฉันก้มลงมองมือของตัวเอง...ที่มือของฉันมีรอยฟันเล็กๆของเม่นอยู่บนนั้น

///

เขียนเพราะอยากเขียน - -'' มันคล้ายๆ กับฝันของเราตอนอยู่ในห้องชมรมจริงๆนะ...มีเม่นด้วย ไม่ได้เล่นกับมันนานๆแล้วเริ่มดุ ทั้งพองขนทั้งกัด จับแทบไม่ได้เลย =-=' ทั้งๆที่เมื่อก่อนเชื่องกว่านี้แท้ๆ T_T (แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดี ถึงจะเหม็นไปหน่อยก็เถอะ) เรื่องเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรมากเหมือนเป็นการบ่นๆเรื่องเรียนซัมเมอร์....

...

ใครหลงเข้ามาอ่านแล้วก็...

ช่วยคอมเม้นหน่อยเน่อ~ *-*/   

จานลัลล้า~ มนุษย์พลั้งพลาดแห่งดาวเฟล///