สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

War Online สงครามสาดกระสุนออนไลน์

ตอนที่ 45 : ความพ่ายแพ้


     อัพเดท 27 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/สงคราม
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ฯ (Paiyanleg) ไปยาลเล็ก ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฯ (Paiyanleg) ไปยาลเล็ก
My.iD: http://my.dek-d.com/jaabza2010
< Review/Vote > Rating : 90% [ 4 mem(s) ]
This month views : 20 Overall : 24,704
297 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 164 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
War Online สงครามสาดกระสุนออนไลน์ ตอนที่ 45 : ความพ่ายแพ้ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 36 , โพส : 1 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่43.ความพ่ายแพ้

          ปังๆๆๆๆๆ เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องชุดแล้วชุดเล่า ไรเฟเลและสหายกำลังยิงต้านเอเลี่ยนที่กำลังกรูกันเข้ามาหา พลางถอยหลังไปเรื่อยๆ เพราะพวกมัน ตายยากและว่องไว แถมโจมตีได้อย่างรุนแรงและโหดเหี้ยม ถ้าไม่ยิงระยะประชิด กระสุนอาจจะกระทบแล้วเฉี่ยวไปตามลำตัวที่มันวาวของมัน

          “บ้าเอ๊ย พวกมันมีกันเยอะเกินไป” นารูเตะสบถขณะกำลังรีโหลดตลับกระสุนปืนกลเบาใหม่และรู้ว่ามันจะหมดในอีกไม่ช้า

          “กระสุนฉันเหลือไม่มากแล้ว”

          ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ากระสุนของตัวเองกำลังจะหมดลง

          “ระวังอย่าเสียรูปขบวน สู้มันต่อไป พวกเราต้องรอด” ไรเฟเลตะโกนเตือนสติทุกคนขึ้น แล้วได้ยินเสียงพวกมันอีกฝูงจากทางด้านหลังพร้อมกับเงาจำนวนมาก

          “บ้าเอ๊ย มันมาข้างหลังอีก!” ไรเฟเลสบถแต่ยังคงยิงฝูงที่อยู่ข้างหน้าอยู่ดีเพราะแค่นี้ก็เต็มกลืนแล้ว

          แต่ในขณะนั้นเอง เขาได้เหลือบไปเห็นประตูที่อยู่ทางด้านขวามือซึ่งกำลังเปิดอยู่

          “ทุกคนรีบเข้าไปในห้องนั้นเร็ว ฮายาโตะ นารูเตะ ช่วยฉันยิงต้านหน่อย!” แล้วทุกคนก็รีบเข้าไปในห้องนั้น เมื่อไรเฟเล ฮายาโตะและนารูเตะ ค่อยๆถอยเข้าไปในห้องจนหมดก็พยายามจะปิดประตูแต่มันไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

          “มันต้องใช้พลังงานในการเปิดปิด บ้าเอ๊ย! ช่วยกันหาที่เปิดไฟเร็วเข้า มันต้องอยู่ในนี้ละ” ไรเฟเลพูดพร้อมกับออกไปข้างนอกเพื่อยิงต้านอีกครั้ง

          พรึบ! ไม่นานนักไฟในห้องที่เคยมืดก็สว่างขึ้นด้วยฝีมือบาคาสุที่คือค้างจับที่คันโยกสีแดง ไรเฟเลรีบถอยกลับเข้าไปในห้องแล้วประตูก็ค่อยๆเริ่มปิดลงและล็อกอย่างหนาแน่น เสียงเหล่าเอเลี่ยนที่พยายามจะทำลายประตูดังถี่ยิบอย่างน่ากลัว สักพักเมื่อแน่ใจแล้วว่าพวกมันผ่านเข้ามาไม่ได้แน่ทุกคนจึงทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า

          “ว่าแต่ ห้องนี้มัน ห้องอะไรกัน” ไรเฟเลพุดพร้อมกับมองสำรวจไปรอบๆห้อง

          ในห้องแห่งนี้พื้นและผนังเป็นสีขาวโพลน มีโต๊ะและอุปกรณ์คล้ายอุปกรณ์ทางการแพทย์และสิ่งที่เหมือนตู้เก็บสารเคมี บนพื้นห้องมีฐานรูปวางกลมขนาดกว้างราวหนึ่งเมตรอยู่ทั่วอย่างเป็นระเบียบ แต่มีอยู่ที่หนึ่งซึ่งมีผนังแก้วทรงกระบอกยื่นขึ้นมาและมีสิ่งที่เหมือนฝาปิดข้างบน ภายในหลอดแก้วมีสิ่งที่คล้ายกับสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่และมีของเหลวสีฟ้าอยู่ภายใน ทำให้สิ่งมีชีวิตข้างในลอยอยู่ และมีฟองอากาศออกจากปากของมันแสดงถึงการที่ยังมีชีวิตอยู่

          “นี่มัน...” นีน่าจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของตนอย่างไม่เชื่อสายตา

          รูปร่างของมันคล้ายกับมนุษย์ เพียงสูงใหญ่กว่าเหมือนดั่งมนุษย์ยักษ์ ข้างปากของมันมีสิ่งที่เหมือนเขี้ยวยื่นออกมาข้างละสองโค้งเข้าหากันเหมือนเงี่ยง เส้นผมใหญ่และหนาจนแทบจะสามารถนับจำนวนได้ และร่างกายที่กำยำดูแข็งแกร่งน่าเกรงขาม

          “พรีเดเตอร์!” สิ้นเสียง สิ่งมีชีวิตในผนังแก้วลืมตาขึ้น นีน่าตกใจกำลังจะถอยหลัง แต่มันชกผนังแก้วแตกแล้วบีบคอนีน่าทันที

          “นีน่า!” ไรเฟเลตะโกนพร้อมกับหันปากปืนไปที่สัตว์ประหลาดตัวนั้น แต่มันกลับยกนีน่าขึ้นมาขวางวิถีกระสุน ทำให้เขาต้องชะงักไป

          “ทุกคนล้อมมันไว้!” ไรเฟเลตะโกน ฮายาโตะ นารูเตะ ไวท์เกิล และบาคาสุเริ่มขยับตัวเป็นวงล้อมลอบย้วดจา(พรีเดเตอร์)ตัวนั้นไว้

          ย้วดจาค่อยๆวางนีน่าลงอย่างช้าๆ แต่แล้วมันก็โยนนีน่าไปที่ไรเฟเล ทำให้เขาต้องรับนีน่าเอาไว้ ส่วนคนอื่นๆระดมยิงพรีเดเตอร์ที่กำลังหลบหลีกอย่างรวดเร็ว

          ฮายาโตะยิงกราดไปที่มันขณะกำลังวิ่งอย่างเร็วไตกำแพงเข้าไปหาเขาแล้วชกกระเด็นติดฝาผนัง แล้วถีบกลับหลังใส่นารูเตะ แล้วหยิบปืนที่ตกอยู่ของฮายาโตะขว้างใส่ไวท์เกิล ส่วนบาคาสุนั้นอยู่เฉยๆและทิ้งปืน มันจึงไม่ทำร้าย แล้วเดินเข้าไปหาไรเฟเลอย่างช้าๆ และดึงคอเสื้อขึ้นไป ทำให้เขาหายใจไม่ออก ไรเฟเลใช้มือทั้งสองจับไปที่ข้อมือของมันตามสัญชาตญาณ

          “ไรเฟเล มันคือมนุษย์ต่างดาวที่เคยสู้กับเผ่าพันธุ์จักรกลของฉัน” ไรเฟเลไม่ได้สนใจสิ่งที่โรโบเทอร์บอกมาเพราะใกล้จะตายเต็มที เขารวบรวมสติและแรงคว้าปืนพกที่เอวยิงย้วดจาระยะประชิด

          ปัง ปัง ปัง “ก๊าซ!!”  มันปล่อยไรเฟเลลงกับพื้นแล้วร้องด้วยความเจ็บปวดและถอยผละไป

          “หึๆ ไม่นึกเลยว่าต้องมาเสียท่าให้กับแก ไอ้เจ้าแห่งจักรกล” ย้วดจาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองไรเฟเลอย่างไม่หวาดกลัว

          ไรเฟเลตกใจที่มันพูดอย่างนั้น

          “เพราะเจ้า เพราะเจ้า ที่ทำให้ข้าต้องมาหลับใหลนานนับสิบๆปี อีกนิดเดียวข้าก็จะครองโลกมนุษย์นี้ได้อยู่แล้ว ครั้งนี้ละ ข้าจะบดขยี้เศษเหล็กจากซากของเจ้า แล้วเอาไปหลอมทำถนนซะ!

          “เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ใช่ เจ้าแห่งจักรกล”

          “อย่ามาโกหก!

          พรีเดเตอร์หัวเราะลั่นและคำรามใส่

          “ข้า ยังจำกลิ่นอายของสนิมเหม็นเปรี้ยวของเจ้าได้อยู่ ทั้งกลิ่นน้ำมันเครื่องที่แสนโสมมจนแทบอาเจียน ตอนนี้เจ้าคงกลายเป็นมนุษย์ได้ตามที่หวังแล้วสินะ และเจ้าต้องเสียใจที่อยากกลายเป็นมนุษย์ที่แสนอ่อนแอ”

          “เข้าใจผิดแล้ว แขนขวานี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเจ้าแห่งจักรกลเท่านั้น ไม่ใช่ทั้งหมด”

          “หุบปาก ยังไงซะก็มีความสัมพันธ์กับหุ่นยนตร์พวกนั้นใช่ไหมละ ยังไงซะข้าก็จะฆ่าเจ้าอยู่แล้ว”

          ไรเฟเลมองย้วดจาตรงหน้าอย่างสงสัย

          “ฉันคิดว่านายคงไม่ลืมนะว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ โดนไปขนาดนั้นยังไงซะแกก็คงจะยืนไม่ไหวแล้ว”

          “ไม่หรอก กลับกันเลยต่างหาก”

          มันยิ้ม

          “เจ้าสิเสียเปรียบ” ย้วดยาลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ กล้ามเนื้อของมันพองโตอย่างน่ากลัว กระสุนสามนัดจากปืนพกที่ไรเฟเลยิงไปเมื่อกี้ไม่สามารถเจาะทะลุร่างของมันได้ เพียงแต่หัวบุบบิดเบี้ยวและตกลงสู่พื้นเท่านั้นเอง

          ย้วดจาพุ่งเข้าหาไรเฟเลอย่างรวดเร็วและบีบคอของเขาด้วยมือทั้งสองอย่างรุนแรงกว่าเดิมจนคอมนุษย์แทบขาดออกจากกันได้ ไรเฟเลเริ่มหน้าแดงเพราะเลือกไม่สามารถไหลเวียนได้อีกอย่างปกติ เขาดิ้นทุลนทุลายพยายามเตะมันแต่ไม่เป็นผล ยวดจ้าหัวเราะเสียงดัง

          “หือ...” พรีเดเตอร์รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติที่แผ่นหลังของตนจึงหันกลับไปดู เห็นบาคาสุกำลังปีนป่ายตัวของมันเมื่อเห็นก็ยิ้มตอบ

          “แหะๆว่าไงพี่เบิ่ม อุบ!!!” บาคาสุถูกซัดกระเด็นไปไกลหลายตลบ ย้วดจาหันมาสนใจที่ไรเฟเลต่อ แต่ไม่นานนัก

          ตูม!!! ก็เกิดระเบิดขึ้น หลังของย้วดจาตัวนั้นไหม้เกรียมและเนื้อหลายแห่งถูกแรงระเบิดจนหายไปอย่างผิดรูป ไรเฟเลเมื่อถูกปล่อยลงสู่พื้นอีกครั้งก็ไออย่างหนักและสูดหายใจเอาออกซิเจนเข้าสู่ร่างกาย เพราะร่างของย้วดจาทำให้แรงระเบิดที่จะมาถึงตัวไรเฟเลลบหายไป ทำให้เขาไม่ได้รับอันตราย

          ไรเฟเลมองหน้าบาคาสุที่กำลังยิ้มและชูนิ้วโปงมาให้เขาอย่างยิ้มๆและฟุบไปกับพื้นต่อ

 

          “หือ ได้ยินเสียงระเบิดเมื่อกี้ไหม?” นายทหาร LF หันถามเพื่อนที่กำลังมองระวังอีกทางอยู่

          “รู้สึกจะเป็นอย่างนั้น แต่ฉันได้ยินเหมือนมีเสียงอะไรอย่างอื่นมากกกว่า”

          “เสียงอะไรเหรอ?”

          “ไม่รู้สิ น่าจะทางแยกข้างหน้า ระวังกันด้วยละ”

          พูดจบกลุ่มทหาร LF หลายคนก็เดินไปที่มุมกำแพงและดูสถานการณ์

          เอเลี่ยนหลายร้อยตัวกำลังรวมกระจุกกันอยู่ที่เดียวจนเหมือนกับมดในรังที่คลานยั้วเยี้ยอย่างน่าขยะแขยงและน่ากลัว ทหารคนหนึ่งกำลังจะร้องอุทานออกมาแต่ยังดีที่เพื่อนของเขาปิดปากเขาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นพวกมันคงมาสนใจพวกเขาแทนเป็นแน่

          “ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย พวกมันกำลังทำอะไร?”

          “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตรงนั้นจะต้องเป็นอะไรที่สำคัญมากแน่ ถึงมีไอ้พวกนี้รวมกันปกป้องอยู่”

          “รึว่าจะเป็น ไอเท็มในตำนาน!” ทุกคนเงียบเสียงลงอย่างมิได้นัดหมายแล้วมองหน้าคนพูด

          “มันต้องใช่แน่ๆ แน่นอนเลย เราต้องรีบรายงานให้หัวหน้าทราบ”

 

          “แฮกๆ ไอ้พวกชั้นต่ำ บังอาจนัก!” ย้วดจาที่นอนราบไปกับพื้นท่ามกลางของเหลวสีเขียวที่ออกมาจากตัวของมันเองพูดอย่างเคียดแค้น

          “หุบปาก แล้วบอกมาว่า ไอ้แรร์ไอเท็มมันอยู่ที่ไหน!” ไรเฟเลตะคอกใส่แล้วเหยียบไปที่แผ่นหลังของมันและขยี้ที่แผลไหม้เกรียมจนได้กลิ่นของเนื้อสุก

          “หึๆ อ๋อ เข้าใจแล้ว พวกแกไม่ได้จะมาฆ่าข้า แต่จะมาเอาสิ่งนั้นน่ะเหรอ ฮ่าๆ ไร้สาระสิ้นดี นั่นมันเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาโดยพวกเจ้าเอง มันไม่มีอยู่จริงหรอก”

          “ฉันไม่เชื่อ รีบๆบอกมารึว่าอยากศพไม่สวยไอ้หน้าแมงมุม!

 

          “ทุกคนพอฉันให้สัญญาณก็รีบออกไปแล้วยิงกระหน่ำเลยนะ หน่วยจู่โจมคอยยิงตัวที่หลุดมาได้  แล้วช่วยคุ้มกันด้วย และห้ามใช้ระบิดเด็ดขาด”

          วีโน่สูดหายใจอย่างช้าๆ

          “ไปได้!

          สิ้นเสียงผู้เล่นหน่วยสนับสนุนฝ่าย LF หลายสิบคนก็ออกจากกำแพงแล้วตั้งปืนกลหนักทันที ส่วนฝ่ายจู่โจมยิงคุ้มกันขณะที่ปืนกลกำลังติดตั้ง

          แกร็กๆ “พร้อมแล้วครับ!” หัวหน้าหน่วยสนับสนุนตะโกนก่องพร้อมดึงคันรั้งปืน

          “ยิงได้!

          ปังๆๆๆ เสียงปืนหลากชนิดดังขึ้นพร้อมกัน จนพื้นที่ที่เคยเต็มไปด้วยความมืดถูกปัดเป่าด้วยแสงไฟจากปากปืนหลายสิบกระบอก

          เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเอเลี่ยนแหลมจนแสบโสตประสารทแข่งกับเสียงปืน พวกมันหลายตัวพยายามวิ่งเข้าไปยังต้นกำเนิดความเสียหาย แต่ไม่มีตัวใดที่จะสามารถรอดพ้นจากห่ากระสุนที่แทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างมวลอากาศอันน้อยนิด

          “หยุดยิง!” วีโน่ตะโกนสั่ง 5 วินาทีต่อมาทางนั้นได้เข้าสู่ความเงียบอีกครั้งหลังปลอกกระสุนอันสุดท้ายที่กระทบกับพื้นหิน

          ซากศพของเอเลี่ยนหลายร้อยตัวกองรวมกันเป็นพะเนินสูงเลือดสีเขียวๆที่เป็นกรดไหลออกมากัดเซาะบริเวณโดยรอบ

          “ค่อยๆเข้าไปช้าๆ ระวังด้วย” หน่วยจู่โจมหลายสิบคนค่อยๆเดินตั้งขบวนเข้าไปอย่างช้าๆ ปืนทุกกระบอกประทับบ่าอย่างระมัดระวัง แม้มีเอเลี่ยนบางตัวยังไม่ตาย แต่ก็ไม่สามารถขยับได้มาก จึงเป็นเหยื่อที่อยู่นิ่งๆให้ยิงโดยไม่ต้องเล็งมากแต่อย่างใด

          “ฮึบ!” ทหารสองสามคนช่วยกันผลักศพเอเลี่ยนที่กองรวมกันอยู่ออกไป

          “หัวหน้าครับ เจอประตู!” ทหารนายหนึ่งตะโกนบอก

          “ตั้งมั่นที่จุดนี้ไว้ เผื่อยังมีพวกมันอยู่ พวกนายรีบไปตั้งปืนตรงทางนั้นกันมันมาตลบหลัง”

          วีโน่หยุดยืนอยู่ที่ประตูบานเล็กซึ่งมีคราบถูกกัดกร่อนจากเลือดกรด แล้วพิจารณาอยู่สักพักและเดินถอยห่างไป

          “หาทางเปิดมัน แล้วบุกเข้าไปตั้งขบวนตั้งรับ ข้างในอาจจะมีอะไรก็ได้ ระวังด้วย”

          สิ้นเสียง หน่วยวิศวกรหนึ่งคนก็วิ่งไปที่ประตูแล้วหยิบเครื่องมือออกมาทำการเปิดประตูทันที

 

          “เมื่อกี้นี่มันเสียงปืนนี่ มีกลุ่มอื่นกำลังมาทางนี้!” ไรเฟเลพูดขึ้น

          “บาคาสุช่วยฉันหน่อย รีบสร้างที่กำบังแล้วพาทั้งสี่คนไปหลบหลังตู้เหล็ก” สิ้นเสียงไรเฟเลก็ผลักตู้เหล็กลงจนของกระจัดกระจาย แล้วลากร่างทั้งสี่ที่หายใจรวยรินนอนราบไปหลังตู้

          “หึๆ แคกๆ ยังมีพวกอื่นอยู่ด้วยเหรอเนี้ย” ย้วดจาที่แผ่นหลังไหม้เกรียมพูดขึ้น

          “เออสิ มีหลายคนที่เข้ามาในนี้เพื่อมาหาอาวุธสุดยอดของพวกแก”

          “หึๆ ไม่ ไม่มีใครได้มันไปง่ายๆหรอก เดี๋ยวก็ตายกันหมดแล้ว”

          “อย่างแก สภาพนี้จะไปทำอะไรใครได้”

          “ใครว่าเป็นข้าละ” ย้วดจามองตาไรเฟเลอย่างเจ้าเล่ห์

          ตูม!!! อยู่ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น

          “อะไรน่ะ!!!

          “หึๆ ฮ่าๆๆๆ”

 

          “ทุกคนยิง!” วีโน่ตะโกนดังลั่นชี้นิ้วไปที่ศัตรูที่อยู่ข้างหน้า กระสุนไม่อาจะทำอะไรมันได้เนื่องจากมันเป็นหุ่นยนตร์ขนาดใหญ่ ทหารหลายนายตายอย่างอนาภเพราะถูกปืนเลเซอร์ของมันยิงและระเบิดไปรอบด้าน

          “บ้าเอ๊ย ทุกคนหมอบเร็ว!” วีโน่สั่งอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

          “ยิงปืนกลหนักได้!!!” สิ้นเสียง ฝ่ายสนับสนุนที่เคยกลัวว่าถ้ายิงแล้วจะไปถูกพวกตนเองได้กระหน่ำยิงไปที่หุ่นเหล็กยักษ์ไม่ยั้ง

          เมื่อวีโน่คลานไปถึงที่ตั้งก็รีบสั่งให้หน่วยต่อต้านรถถังระดมยิงปืนต่อต้านยานเกราะทันที

          หัวระเบิดหลายสิบลูกพุ่งไปที่เป้าหมายทันที บางลูกชิ่งผ่านตัวของมันไปแต่ที่เหลือเข้าเป้าและระเบิดอย่างรุนแรงทันที

          ทุกสายตาจับจ้องไปที่กลุ่มควันและฝุ่นที่ตลบอบอวนขึ้นมาบดบังทัศนวิสัยอย่างลุ้นระทึกกับความเสียหายที่ได้สร้างไปเมื่อครู่

          “สำเร็จไหม” ทหารคนหนึ่งพูดขึ้น พร้อมกับปรากฏแสงสีแดงสองเส้นผ่านกลุ่มควันออกมาให้เห็นและสิ้นสุดที่เท้าของวีโน่

          “เวรแล้วงะ...” พูดไม่ทันจบ บริเวณโดยรอบก็เกิดการระเบิดขึ้น กระสอบทรายกระเด็นขึ้นไปบนอากาศผู้เล่นหลายคนตายและอวัยวะขาดออก เมื่อไร้ผู้นำแล้วก็เกิดการโกลาหลขึ้นครั้งใหญ่ ไม่นานนัก บริเวณนี้ก็ไม่เหลือสิ่งมีชีวิตอยู่เลย

 

          “เสียงมัน...เงียบไปแล้ว” ไรเฟเลเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับประทับบ่าปืน Thompson

          วืด กึก! ประตูเหล็กข้างหน้าของเขาอยู่ๆอยู่มีแสงสีแดงสว่างวาบขึ้นมา แล้วหายไป

          “หือ เกิดอะไรขึ้นน่ะ” บาคาสุชะโงกหน้าขึ้นมาดู

          ตูม!!! อยู่ๆทางเข้าประตูก็ระเบิดและเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นร่างของหุ่นยนตร์ยักษ์สีขาว

          “ฮ่าๆๆ พวกแกต้องตายอยู่ที่นี่ละ! นี่คือหุ่นยนตร์ที่พวกข้าออกแบบเพื่อมาต่อกรกับพวกแก มนุษย์และจักรกล มันไร้จุดอ่อน แม้ว่าจะเป็นกระสุน ระเบิด ก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้”

          ไรเฟเลยิงไปที่ตัวของมันแต่ก็จริงอย่างที่ย้วดจาพูด มันไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดเขาจึงตัดสินใจเก็บปืนเข้าไปในกระเป๋าเหลือแต่มือเปล่าๆแทน

          “อะไร ยอมแพ้แล้วเหรอ จงสยบต่อความแข็งแกร่งของพวกข้า และอับอายในความไร้ความสามารถของพวกแกซะเถอะ!” พรีเดเตอร์คำรามลั่น

          “ใครว่าจะยอมแพ้”

          “หือ”

          “บาคาสุ!

          “อะไรเหรอ?”

          “ใช้ระเบิดได้”

          เมื่อพูดจบ บาคาสุอดที่จะยิ้มอย่างสนุกไม่ได้ เขาควักระเบิดหลายลูกออกมาจากกระเป๋าจนเต็มมือ แล้วถอดสลักอย่างรวดเร็วและบาไปที่หุ่นยนตร์ยักษ์ตัวนั้น

          ตูมๆๆๆๆ เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้เลย

          “มีที่ดีกว่านี้อีกไหม?” ไรเฟเลถาม

          “ก็มีนะแต่มีลูกเดียว”

          “ส่งมาให้ฉันหน่อย” ไรเฟเลคว้าระเบิดจากมือบาคาสุมา

          “กี่วินาทีระเบิด?”

          “สาม”

          “งั้นเหรอ” ไรเฟเลถอดสลักทันทีแล้วเตรียมตัวขว้าง

          “หนึ่ง สอง” ไม่ทันนับถึงสาม เขาก็ขว้างระเบิดไปข้างหน้าทันที

          “บอกแล้วไงว่าระเบิดแรงแค่ไหนก็ทำอะไรมันไม่ได้!

          “ใครบอกว่าฉันจะปาใส่มัน” ย้วดจาตนนั้นสงสัยกับคำถามแล้วหันไปตามลูกระเบิด

          ตูม!! ระเบิดทำงานทันทีที่ถึงเวลา แต่มันไม่ได้ระเบิดที่ตัวของหุ่นยนตร์ แต่เป็นด้านบนของมัน ด้วยแรงระเบิดทำให้เพดานข้างบนถล่มลงมาทับร่างของมันอย่างรวดเร็วจนมิดหายไปในกองเศษหิน

          “จะยอมแพ้ได้รึยัง? บอกที่อยู่ของแรร์ไอเท็มมาซะดีๆเร็ว” ไรเฟเลกระชากคอของย้วดจาขึ้นมาจากพื้น

          “หึๆ ฮ่าๆๆ”

          “เป็นอะไร เห็นหัวเราะตั้งหลายรอบแล้ว ประสาทรึไง” บาคาสุพูด

          “แกคิดว่าแค่นี้จำทำลายหุ่นของข้าได้รึ?” ทันใดนั้นกองเศษหินก็เริ่มสั่นไหวและร่วงโรยลงมาเมื่อหุ่นยักษ์ลุกขึ้น

          “พังยากพังเย็นจริงๆ” ไรเฟเลปล่อยมือจากคอของพรีเดเตอร์แล้วยืนขึ้น

          “อย่างพวกแกจะไปทำอะไรได้ เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาแท้ๆ”

          “เว้นแต่ว่าไม่ธรรมดาละนะ” ไรเฟเลพูดจบก็ยื่นมือขวาออกไปข้างหน้าทันทีแล้วรวบรวมสมาธิ และพูดขึ้นเบาๆ

          “สกิลพิเศษควบคุมโลหะ”

          สิ้นเสียงของไรเฟเล หุ่นยักษก็หยุดชะงักทันทีและเริ่มลอยเหนือพื้น

          ‘โครตหนักเลยโว้ย!!!’ ไรเฟเลคิดในใจ

          ด้วยความหนักของมันทำให้ไรเฟเลต้องใช้แขนซ้ายพยุงแขนขวาที่เริ่มตกลง เหงื่อเม็โปงเริ่มผุดออกจากใบหน้าผสมกับฝุ่นจนไหลลงตามแรงโน้มถ่วง

          กึด! ไรเฟเลบิดแขนแล้วกำมือแน่นทันที ทำให้ตัวของหุ่นยักษ์บุบลงไปอย่างรวดเร็วและระเบิด

          “บะบ้านา เรื่องแบบนี้มัน เรื่องแบบนี้มัน เป็นไปไม่ได้ หุ่นที่พวกข้าอุตส่าห์สร้างกันมา ถูกทำลายโดยเจ้านี่น่ะเหรอ” ย้วดจาสบถ

          “เอาละ ทีนี้ บอกมาได้แล้วว่า แรร์ไอเท็มอยู่ที่ไหน”

          ย้วดจาหลับตาอย่างเหนื่อยล้าแล้วพูดเบาๆขึ้นว่า

          “อยู่ที่ห้องควบคุม ไม่ไกลจากห้องนี้”

          “ไปกันเถอะ” ไรเฟเลไม่รอช้ารีบพยุงร่างของนีน่าและนารูเตะขึ้น ส่วนบาคาสุพยุงร่างของฮายาโตะ

          “ไวท์เกิลเดินไหวไหม” ไรเฟเลถามไวท์เกิลที่กำลังยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล

          “แค่โดนปืนฟาดใส่ไม่เป็นไรมากหรอก”

          แล้วทั้งหมดก็รีบออกไปจากห้องนั้นโดยไม่สังเกตุเห็นสิ่งที่พรีเดเตอร์กำลังกดที่แขนซ้ายของมันอยู่เลย

 

          ในห้องควบคุมมีสิ่งรูปร่างคล้ายโต๊ะยาวสามแถวและมีช่องสัมผัสเหมือนคีย์บอร์ดแต่กว้างกว่ากันมาก ข้างหน้าโต๊ะทั้งสามมีแท่นที่ติดกับผนังเหมือนเป็นที่นั่ง ไรเฟเลค่อยๆเดินเข้าไปดูใกล้ๆแล้วสัมผัสที่นั่งเบาๆ

          ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเปิดเครื่องดังขึ้นและตามด้วยเสียงพูด

          “กรุณานั่งบนที่นั่งเพื่อทำการติดตั้งไอเท็ม”

          สิ้นเสียงไรเฟเลหันไปมองด้านหลังซึ่งมีบาคาสุกับไวท์เกิลยืนมองอยู่

          “ไม่ต้องมามองอย่างนั้นนา ฉันเข้ามาในนี้ไม่ได้มาเอามันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่มาหาวัตถุทำระเบิดอย่างเดียว”

          “นายสมควรได้รับมันแล้วละ พวกฉันไม่ค่อยได้ช่วยอะไรนายเลย ถ้าได้มันไปคงรู้สึกไม่ดีแน่ๆ นายเอาไปเถอะ”

          ไรเฟเลพยักหน้าแล้วนั่งลงบนที่นั่งทันที

          “เฮ่ย!” อยู่ๆเมื่อเขาวางแขนลงบนแท่นก็มีที่ล็อกขึ้นมาล็อกตัว ข้อมือ ศอก คอ หน้าผาก ปาก และขาทันที ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้

          “จะเริ่มทำการติดตั้ง” สิ้นเสียงรอบๆบริเวณเก้าอี้เกิดแสงสีฟ้าขึ้นรอบๆเป็นรัศมีวงกลมเหมือนบาเรีย และตรงหน้าของเขาได้มีเครื่องมือต่างๆที่เหมือนเครื่องมือทางการแพทย์ออกมาจากผนังมากมาย

          “ทำการติดตั้ง อาร์มเทคนาม” เครื่องมือตรงหน้าเขาเลื่อนลงมาที่แขนซ้ายแล้วกดมือของเขาเอาไว้ ตามด้วยแผงวงจรลักษณะทรงกระบอกยาวประมาณสิบเซนติเมตรมาครอบที่แขนของเขา

          อะไรเนี้ย ไรเฟเลนึกในใจ

          “...อ๊ออกกกกก” ไรเฟเลร้องลั่น เมื่อแผงวงจรที่เพิ่งติดตั้งไปเจาะเข้าไปในแขนของอย่างรวดเร็ว และดูดเลือดของเข้าไปจนทำให้แผงวงจรณ์เรืองแสงสีแดงออกมา

          “ทำการติดตั้ง อาร์มเทคนาม สำเร็จ เริ่มทำการติดตั้ง อายเทคนาม” เครื่องมือที่เคยไปจ่ออยู่ที่แขนซ้ายเลื่อนขึ้นมาอยู่ที่ตาซ้ายของเขาแทน

          “ไม่ ไม่ ไม่ นะ อย่าเพิ่ง อ๊ากกก!!!” ไรเฟเลร้องลั่นอีกครั้งเมื่อเครื่องมือพวกนั้นกำลังเบิกเปลือกตาซ้ายของเขาแล้วควักดวงตาซ้ายของเขาออกไปแล้วปล่อยลงบนตัก เลือดสีแดงหยาดเยิ้มไหลลงผ่านใบหน้าและมุมปากจนเหม็นคาว ผ่านลำคอและซึมในเนื้อผ้า

          เครื่องจักรไม่รีรอหยิบวัตถุกลมๆเหมือนดวงตาขึ้นมาแล้วใส่เข้าไปในตาข้างซ้ายที่ว่างเปล่า ตามด้วยเจาะเข้าสู่ภายในเพื่อเชื่อมต่อกับสมองและดูดเลือดของเขาอีก จนเรืองแสงสีแดง



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
War Online สงครามสาดกระสุนออนไลน์ ตอนที่ 45 : ความพ่ายแพ้ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 36 , โพส : 1 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#1 : ความคิดเห็นที่ 224
- - เหอๆๆ ถ้าได้ ของ แบบนี้ ไม่เอาดีกว่าไหม

ขอบคุณจ้าาาาาา
Name : ^_^ [ IP : 115.87.74.49 ]
Email / Msn: -
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:16


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน พฤศจิกายน 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android