[OS] นัมซงร่างกายของเรา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 379 Views

  • 0 Comments

  • 23 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    379

    Overall
    379

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เมื่อเขาอยากพูดถึงร่างกายของกันและกัน


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 17 ก.ย. 59 / 11:31

บันทึกเป็น Favorite











ร่างโปร่งที่กำลังถือกระเป๋าและสะพายกระเป๋ากีตาร์เปิดประตูเข้าไปในห้องที่เขาพักอยู่กับเมมเบอร์ในวง ห้องพักแห่งนี้ในยามนี้เงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆอาศัยอยู่

คงไปทำเพลงที่ตึกกันหมดเขาคิดในใจพร้อมเดินตรงไปยังห้องของของเขาที่อยู่ด้านในสุดทันที


ร่างโปร่งหมุนลูกบิดประตูห้องของตัวเองแต่ก็ต้องแปลกใจที่พบว่าห้องไม่ได้ล็อค  เขาคิดว่าเขาจำได้ว่าเขาล็อคมันไว้แล้วแต่คงไม่แปลกอะไรในเมื่อทุกห้องมีกุญแจสำรองเก็บไว้เป็นส่วนกลาง บางทีผู้จัดการหรือไม่ก็เมมเบอร์สักคนคงเข้ามาเอาของแล้วลืมล็อคไว้เหมือนเดิม  ร่างโปร่งเดินเข้าห้องเพราะอยากพักผ่อนเต็มทีแต่ทันทีที่เปิดไฟกลางห้องเขาก็ต้องสะดุ้งตัวโยนเมื่อพบว่าในห้องนั้นไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวแต่กลับมีอีกสิ่งมีชีวิตหนึ่งที่กำลังยึดครองเตียงนุ่มของเขาอยู่

ให้ตายเถอะเจ้าของห้องบ่นออกมาพร้อมปลดกระเป๋ากีตาร์ที่สะพายอยู่วางเก็บเข้าที่

คนบนเตียงดูจะไม่รับรู้ถึงการมาของเขา ร่างหนานั้นยังคงหลับตาพริ้มปล่อยลมหายใจออกมาในจังหวะสม่ำเสมอ 

ไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่นคนตรงหน้าก็ยังน่ามอง คิ้วเข้ม แพขนตายาวสวยที่เจ้าตัวภูมิใจอยู่เสมอ จมูกโด่งคมสัน  ริมฝีปากหยักที่สาวๆใฝ่ฝันอยากจะสัมผัสมันสักครั้ง รอยสักบนบ่า รอยสักที่แผ่นอกที่โผล่พ้นผ้าห่มที่เจ้าตัวห่มไว้ในยามนี้ทำให้ไม่อาจละสายตาออกไปได้ หากสาวๆคนไหนได้มายืนมองคนตรงหน้าเหมือนเขาในเวลานี้ คงอดใจไม่ไหวอยากจะลักหลับสัมผัสคนตรงหน้าดูสักครั้ง  คิดได้แบบนั้นเจ้าของห้องร่างโปร่งก็ระบายยิ้มออกมาน้อยๆ พาสองขาก้าวตรงไปยังเตียง นั่งลงข้างๆ ร่างหนาผิวแทนสวยชวนสัมผัสไปทุกสัดส่วน 

 

มือขาวยื่นเข้าไปลูบแพขนตายาวสวยของคนบนเตียง คิดถึงคือความรู้สึกของเขา นัมแทฮยอน

อือ คนถูกรบกวนจากการนอนขมวดคิ้วน้อยๆเหมือนรำคาญ เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงดูจะรู้สึกตัวแล้ว นัมแทฮยอนจึงรีบลุกขึ้นไปยืนตีหน้ายักษ์อยู่ข้างเตียงทันที 

ร่างหนาบนเตียงลืมตาขึ้นด้วยความง่วงงุน กลับมาแล้วเหรอเมื่อเห็นคนตรงหน้าจึงเอ่ยปากถามด้วยเสียงแหบพร่า

อือ

กลับมานานแล้วเหรอ

สักพัก” 

คนบนเตียงขยับตัวลุกขึ้นนั่งพยักหน้ารับรู้พร้อมทั้งบิดขี้เกียจ แต่การกระทำนั้นทำให้คนที่กำลังตีหน้าขรึมยืนมองอยู่ต้องหันหน้าหนี โรคจิตมานอนห้องคนอื่นหน้าตาเฉยแล้วยังจะไม่ใส่เสื้อผ้าสักชิ้นอีก นัมแทฮยอนเรียกสติก่อนจะกระแอมกระไอมองสบตาคนตรงหน้าถามเสียงแข็ง

มานอนห้องนี้ทำไม

คิดถึงนะสิ เขาตอบแทบจะทันที

แล้วเป็นบ้ารึไงมานอนแก้ผ้าในห้องคนอื่นเนี่ย แอร์ก็ไม่เปิดร้อนจะตายยังมานอนห่มผ้าอยู่อีก อยากสุกตายรึไง

คนถูกบ่นยาวอมยิ้มสบตากับเจ้าของห้อง

เป็นห่วงเหรอเอ่ยถามพร้อมยกยิ้มมุมปากน่ามองอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ

ไม่ได้ห่วง แต่กลัวมีคนตายแล้วกลัวผี

ใจร้ายจังเลยนะ นัมแทฮยอนร่างหนาบนเตียงตัดพ้อพร้อมทำปากยู่เหมือนน่ารักซะเต็มประดา

ไปใส่เสื้อผ้าเลยนะเจ้าของห้องทำเสียงแข็งพร้อมถลึงตาใส่

มันร้อนอยู่แบบนี้แหละ

โรคจิต ร้อนแล้วทำไมไม่เปิดแอร์ทั้งๆที่อยากจะรู้สึกหงุดหงิดใส่คนตรงหน้าแต่เอาเข้าจริงก็ยังอดรู้สึกห่วงไม่ได้

พี่กลับมาจากญี่ปุ่นก็นึกว่าเราจะกลับมาจากเชจูแล้ว เลยมาดูแต่ห้องล็อค พี่เลยเอากุญแจสำรองไขเข้ามา

แล้วทำไมถึงมานอนแก้ผ้าในห้องคนอื่นแบบนี้

ก็... ก็พี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าก็ลองมาห้องเราซะก่อน

เดินแก้ผ้าเข้าห้องคนอื่นเนี่ยนะ

ก็ไม่มีคนอยู่ ห้องก็ใกล้กันแค่นี้

เชื่อเขาเลยนัมแทฮยอนว่าพลางเงยหน้าขึ้นเหมือนเหนื่อยหน่าย

 “พี่ไม่ได้ตั้งใจมานอนหรอกแค่คิดถึงที่ของเรา คิดว่าจะเข้ามาแป๊บเดียวแล้วจะออกไปรอเรา แต่เล่นมือถือแล้วก็เผลอหลับไปน่ะ

แทฮยอนแอบอมยิ้มกับคำว่า ที่ของเราเราที่คนบนเตียงว่าหมายถึง เขา หรือหมายถึง เราที่รวมกันเป็น เรากันแน่นะ แต่จะหมายถึงแบบไหนมันก็รู้สึกอบอุ่นใจทั้งนั้น


แล้วไปพักผ่อนเป็นไงดีรึเปล่า

ดีมากเลยแหละ ทั้งดำนำ ไดร์ฟกอล์ฟ แล้วก็ยิงปืนนัมแทฮยอนจงใจเน้นคำว่ายิงปืนหวังให้คนฟังเข้าใจความหมาย

ยิงปืนด้วยเหรอ น่าสนุกจัง คราวหน้าเราไปลองเล่นด้วยกันดีมั้ย

เอาสิ ให้พี่เป็นเป้าด้วยก็คงดี

“…” คนฟังนิ่งไปราวกับเริ่มรับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่อีกคนตั้งใจส่งให้

พี่มินโฮ

หือพี่มินโฮของแทฮยอนเงยหน้าเลิกคิ้วถามเหมือนไม่มีสตินัก

เป็นอะไรอยู่ๆก็นิ่งไป

ไม่มีอะไรหนิ เมื่อตั้งสติได้มินโฮก็เอ่ยตอบขำๆ

ไม่มีอะไรงั้นเหรอ เหอะกลับเป็นคนถามซะเองที่ออกอาการฟึดฟัดหันหลังเดินไปห้องน้ำทำเอาคนที่มองอยู่เริ่มทำตัวไม่ถูก


มินโฮไม่รู้เลยว่าเขาทำอะไรให้แทฮยอนไม่พอใจ เขาเผลอพูดอะไรผิดไปรึเปล่า มินโฮไม่รู้เลยหรือว่าเรื่องนั้น  อ่า เรื่องใน MV สินะ ให้ตายเถอะ มินโฮลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้าของแทฮยอนก่อนจะคว้าผ้าขนหนูมาพันรอบเอวสอบนั้นไว้ เดินตรงไปยังห้องน้ำที่อีกคนหายเข้าไปทันที


แทฮยอนอา”  

อีกฝ่ายยังคงก้มหน้าก้มตาวักน้ำล้างหน้าอย่างไม่สนใจ

แทฮยอนอา”  มินโฮพุ่งตัวเข้ากอดเจ้าของชื่อจากด้านหลังทันทีเมื่อเห็นอีกคนล้างหน้าเสร็จแล้ว

เป็นอะไร โกรธอะไรพี่

แทฮยอนยังคงนิ่ง ตอนนี้แทฮยอนกำลังหงุดหงิดเมื่อนึกถึงภาพใน MV BODY นั้น เพลงโซโล่ของมินโฮที่เพิ่งปล่อยออกมาอีกทั้งมินโฮก็ทำเหมือนไม่สนใจสักนิด ไม่คิดจะโทรไปหาเขาหรือส่งข้อความหาซึ่งมันดูจะทำให้เขาหงุดหงิดมากที่สุด

 “ยะ อย่าแทฮยอนร้องห้ามเมื่อคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเขาจูบพร้อมขบเม้มที่ต้นคอของเขาเสียจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง

พี่ขอโทษ

ขอโทษทำไมล่ะ

ขอโทษที่ทำให้เราไม่พอใจ ขอโทษที่พี่ไม่ได้ติดต่อไปเลย

หึ ก็รู้นี่ แล้วทำไมต้องเงียบไปแบบนี้”  แทฮยอนว่าก่อนจะพลิกตัวมาสบตากับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

แล้วใครใช้ให้หนีไปเที่ยวกันละ หืมมินโฮบีบจมูกคนดื้อเบาๆ

ใครเค้าหนีไปเที่ยวกัน เค้าเรียกออกไปหาแรงบันดาลใจ หึ

ที่พี่ไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความไปเพราะพี่อยากให้เราได้พักผ่อนสมใจ กลัวว่าจะไปรบกวนเปล่าๆ แล้วเราทำไมไม่ติดต่อหาพี่บ้างล่ะ

ก็รู้ว่าคงซ้อม  ไม่อยากกวน

คนฟังยกยิ้มดวงตาวาววับ

ก็รู้นี่มินโฮย้อนด้วยคำพูดของแทฮยอน แทฮยอนถึงได้หันมาถลึงตาใส่เสียทีหนึ่งก่อนจะสะบัดตัวออกไปจากห้องน้ำ

มินโฮหัวเราะเบาๆกับท่าทางของคนแสนงอนก่อนจะตามออกไป

 

 


มันเกินไปมั้ย

หือมินโฮขานรับเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนพูด

มันเกินไปมั้ยที่ต้องไปจูบนัวเนียกันใต้น้ำแบบนั้น เป็นปลากัดรึไงต้องไปเล่นกันใต้น้ำ

มินโฮหลุดขำออกมาท่าทางของคนพูดจนโดนค้อนขวับไปเสียอีกหน

ก็แค่งานเองน่า ทีเรายังมีฉากจูบกับสาวเลยนะ อีกอย่างพี่ก็บอกไปตั้งแต่ตอนถ่ายทำแล้วว่ามีฉากจูบ เราก็รับรู้แล้วนี่

มาบอกตอนแบบนั้นเนี่ยนะ เหอะ

ถึงจะทำปากดีตอบโต้แต่แทฮยอนเขินแทบแย่เมื่อนึกถึงคราวที่มินโฮบอกเขาเรื่องที่มีถ่ายฉากจูบ เขาคงรับรู้มันได้ดีกว่านี้หากไม่อยู่ในห้วงอารมณ์วาบหวามแบบนั้น ห้วงอารมณ์ที่มินโฮบอกอะไรก็เหมือนเขาจะยินยอมพร้อมใจไปเสียหมด เขาไม่มีสติรับรู้มันได้ดีนักแต่ก็พอจำได้ว่ามินโฮขออนุญาตเขาในเรื่องนี้แต่ในห้วงอารมณ์ที่มินโฮเป็นคนนำพานั้น แทฮยอนไม่อาจขัดหรือจะทันได้คิดสิ่งใดได้เลย

มินโฮมองคนแสนงอนที่คงจินตนาการถึงเรื่องที่เขาพูดถึงจนแก้มขึ้นสีระเรื่ออย่างนึกเอ็นดู น่ารัก


คิดถึง

แทฮยอนชะงักความคิดก่อนจะเงยหน้ามองคนพูดที่นั่งอยู่ไม่ห่างกัน ถึงได้เห็นแววตาวาววับที่ดูไม่น่าไว้ใจจากตาคมดวงนั้น

ออกไปได้แล้ว พรุ่งนี้ทำงานไม่ใช่รึไงดูจากสายตาของคนตรงหน้าแล้ว แทฮยอนรู้สึกว่าถ้ายังทำแสนงอนโง่เง่าอยู่อีกคงโดนง้อเสียจนไม่ได้หลับได้นอนอย่างที่ตั้งใจไว้เป็นแน่ รีบๆไล่ออกไปดีกว่า

ยังหัวค่ำอยู่เลย พี่คิดถึงเราแทบตายทำไมต้องเอาแต่ผลักไสพี่ด้วย

ผมง่วง ผมอยากพักแทฮยอนตอบอย่างไม่ยอมแพ้

เราง่วงเราก็นอนไปสิ  พี่ไม่ได้ง่วงสักหน่อย”           

อื้อ ผมง่วงจริงๆนะครับเมื่อเห็นว่ามินโฮดูจะเอาจริง แทฮยอนตื่นตระหนกจนเปลี่ยนท่าทีจากแข็งๆกลายเป็นแมวน้อยขี้อ้อนขึ้นมาทันที

ก็นอนสิพี่ไม่ได้จะทำอะไรเราสักหน่อย”  มินโฮนึกขันกับท่าทางของแทฮยอนที่ดูเหมือนกลัวเขาจะรังแกเต็มที

แต่สายตาพี่... มันบอกว่าพร้อมจะทำทุกอย่างเลยนะ

เก่ง แบบนี้ต้องให้รางวัลพูดจบก็ชะโงกหน้าเข้าหอมแก้มคนเก่งเสียหนึ่งฟอดพร้อมผละออกอย่างรวดเร็ว

แทฮยอนไม่ทันตั้งตัวได้แต่เบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของคนเอาแต่ใจตรงหน้า แทฮยอนไม่เคยทันมินโฮสักครั้งเลยให้ตายเถอะ

นอนเถอะมินโฮว่าพร้อมลุกขึ้นจากเตียงหันหลังจะเดินออกจากห้อง แต่...

จะไปไหน

รอยยิ้มระบายอยู่เต็มหน้าหล่อเข้ม ก่อนจะทำหน้านิ่งหันกลับมาหาคนพูด

กลับห้อง เราจะได้พักผ่อน

จะออกไปข้างนอกเหรอ

มินโฮทำหน้างงๆ ก่อนเอ่ยตอบ เปล่า

ถ้าไม่ก็นอนห้องนี้ก็ได้

“…”

เปิดแอร์หลายห้อง... เปลืองไฟ”   

มินโฮหลุดยิ้มออกมาห้ามไม่อยู่ ตัวคนพูดก็ดูเหมือนจะทำหน้าไม่ถูกเหมือนกันที่พูดออกมาแบบนั้นได้แต่ก้มหน้างุดกัดปากแน่น

 

 

'คิดถึงมาก' คือความรู้สึกของนัมแทฮยอน เขารู้สึกอายมากกับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ ตอนแรกทำเหมือนโกรธเคืองอีกฝ่ายแล้วอยู่ๆก็กลับมาออดอ้อนเสียแบบนั้น อยู่ใกล้มินโฮทีไรแทฮยอนรู้สึกเหมือนควบคุมการแสดงออกให้เป็นอย่างใจไม่ได้เสียทุกที เขาอยากเป็นผู้คุมเกม  มินโฮมักทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นผู้คุมเกมได้เกือบทุกครั้งแต่ทำไมพอมินโฮยอมตามเกมเขากลับรู้สึกว่าเป็นเขาเองต่างหากที่พ่ายแพ้อยู่ทุกครั้งไป

 

มินโฮรู้ว่าแทฮยอนชอบเอาชนะ เขาชอบทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าคุมเกมได้ แต่ที่แทฮยอนไม่รู้ก็คือทุกครั้งที่เขายอม แทฮยอนเองนั่นแหละที่จะใจอ่อนยอมเสียยิ่งกว่าเขา

 

 

กลิ่นหอมสดชื่นของคนที่ออกมาจากห้องน้ำกำลังปลุกปั่นอารมณ์ความคิดถึงของเขาให้มากยิ่งขึ้น จนอยากจะเอาแต่ใจตั้งแต่ตอนนี้ให้สมกับความคิดถึงที่สะสมมาหลายวันแต่นึกเห็นใจคนที่เอาแต่บ่นว่าง่วงเพราะฉะนั้นคืนนี้เขาจะพยายามไม่เอาแต่ใจ

 ฝันดีครับ  คนที่เพิ่งสอดตัวเข้ามาในผ้าห่มพูดกับเขาก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆกัน

ครับ

เอ่อ แต่ลืมไปว่าพี่เพิ่งตื่นแล้วยังหัวค่ำอยู่เลย ถ้าเบื่อก็ดูทีวีหรือไม่ก็ไปหาอะไรทำก่อนก็ได้นะ

นี่ ตกลงจะให้ไปหรือจะให้อยู่

ก็เพิ่งนึกได้นี่น่า ก็แค่... อยากให้มานอนด้วยกัน พูดจบก็ดึงผ้าห่มปิดหน้าข่มความเขินอาย

อีกครั้งที่มินโฮยิ้ม ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ของวันนี้ที่เขายิ้มเพราะแทฮยอน  คนปากแข็งที่เป็นเจ้าของหัวใจของเขาหรือแม้แต่ร่างกายของเขา



อื้อแทฮยอนส่งเสียงพร้อมขืนตัวออกอยู่ใต้ผ้าห่มเมื่อมินโฮตวัดมือมาโอบกอด

 “ไหนบอกว่าอยากให้มานอนด้วยกัน

แค่นอนเฉยๆแทฮยอนตอบพร้อมทั้งยังดิ้นดุ๊กดิ๊กไม่หยุด ไม่ใช่ไม่ชอบแต่แค่เล่นตัวพองาม

พี่ก็แค่กอดเฉยๆ นอนเสียสิเท่านั้นแทฮยอนจึงหยุดดิ้นแล้วค่อยๆโผล่หน้าออกจากผ้าห่มออกมาสบตาคนพูด

นอนเถอะ พี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า

แทฮยอนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะยกตัวจุ๊บปากคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วแล้วถอนกลับ  ผมนอนนะ

 

มินโฮมองคนที่จุ๊บปากเขาแล้วนอนหันหลังให้อย่างไม่อยากเชื่อ ให้ตายสิ มาทำแบบนี้แล้วมาหลับหน้าตาเฉย อยากจะลักหลับให้เข็ด ปล่อยให้นอนไปก่อนสัก 2-3 ชั่วโมงแล้วไม่รอดแน่!

 

 

******************************


แทฮยอนรู้สึกรำคาญกับอะไรบางอย่างที่กำลังรบกวนการนอนของเขา หัวคิ้วขมวดมุ่นก่อนจะรู้สึกได้ถึงบางอย่างกำลังยุ่มย่ามอยู่กลางลำตัวเท่านั้นดวงตาก็เบิกกว้าง

พี่มินโฮ

ครับคนมือปลาหมึกที่นอนซ้อนหลังอยู่ขานรับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทำอะไรเนี่ย

ทำโทษ ทำโทษคนที่ทรมานพี่ให้นอนข่มใจอยู่ตั้ง 3 ชั่วโมง

เอามือออกไปแทฮยอนพูดพร้อมตะปบมือปลาหมึกให้หยุด

อื้อมือหยุดแต่ริมฝีปากของคนด้านหลังกลับไม่ยอมหยุด มินโฮจูบต้นคอขาวเนียนอ้อยอิ่ง ค่อยๆลากขึ้นมายังติ่งหูทำเอาขนอื่นลุกชันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

ได้พักแล้วนี่  พี่ขอนะครับมินโฮกระซิบเสียงพร่าข้างหู

ไหนบอกว่าไม่ทำอะไรไง

ก็ใช้ให้มาจูบพี่กัน  เด็กดื้อ

มินโฮจับคนด้านหน้าให้หันมาสบตากัน

พี่ขอโทษจริงๆนะที่ทำให้เราไม่สบายใจ  ไม่ได้ติดต่อไปเพราะอยากให้เราพักผ่อนแล้วพี่ก็มีซ้อมด้วย

...

ส่วนเรื่องใน MV พี่อยากจะบอกว่าทุกส่วนในร่างกายและใจของพี่มันเป็นของเรานะ

“…”

แล้วก็ทุกส่วนในร่างกายของเราพี่ก็คิดว่ามันเป็นของพี่เหมือนกัน

“…”

และตอนนี้พี่อยากจะพูดถึงมัน ร่างกายของเรา เรียวขาของเรา ริมฝีปากของเรา ทุกๆอย่างในตัวเรา แม้แต่ลมหายใจของเรา

“…”               

พี่คิดถึงแต่เรานะ อย่าโกรธพี่เลยนะคนดี

แทฮยอนกำลังเขิน  เขินกับทุกคำที่มินโฮพูดออกมา

มินโฮมองคนที่สบตาเขาด้วยแก้มขึ้นสีระเรื่ออย่างสื่อความหมาย              

คืนนี้เรามาพูดถึงร่างกายของเราและเรากันเถอะนะครับ

 ริมฝีปากหยักทาบทับลงไปยังริมฝีปากบาง มอบจุมพิตดูดดื่มให้กับคนที่ถวิลหาอยู่ทุกลมหายใจ

 

เมื่อร่างกายหลวมรวมเข้าด้วยกัน คำว่ารักและคำขอโทษมากมายผลั่งผรูออกมาจากปากของมินโฮไม่มีหยุด เหมือนต้องการปลอบประโลมและให้ความมั่นใจกับคนในอ้อมอก

หลังจากพายุความหวาบหวามจบลง  มินโฮจูบขมับชื้นเหงื่อของแทฮยอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงอีกคนเข้ามากอดไว้แน่น

ผมรักพี่มินโฮนะ

ครับ พี่ก็รักแทฮยอน

ผมคิดถึงพี่มากด้วย

ครับ พี่รู้ เมื่อกี้เราบอกพี่เสียงอ่อนเสียงหวานตั้งหลายครั้งเท่านั้นคนพูดเลยโดนทุบไปเสียทีหนึ่ง

ทะลึ่งคนทะลึ่งเลยหัวเราะร่วน

นอนแล้ว

อีกรอบไม่ได้เหรอ”                 

ไม่เอาแล้ว ผมเพลีย อยากนอน

เราเพลียแต่พี่ไม่เพลียสักหน่อย เราก็นอนไปสิเดี๋ยวพี่จัดการเองคนพูดเลยโดนค้อนขวับไปอีกวง

มินโฮก็ไม่ยอมให้โอกาสหลุดลอยไปเมื่อมือใหญ่เริ่มเลื้อยยุ่มย่ามบนตัวแทฮยอนอีกครั้ง และไม่ทันให้แทฮยอนได้คัดค้านปากหยักก็ทาบทับลงบนริมฝีปากบางทันที  ในยามนี้ MV BODY ที่เร้าใจกว่าเวอร์ชั่นไหนๆกำลังจะฉายขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

******************************


อื้อคนถูกกวนตอนกำลังนอนส่งเสียงอย่างขัดใจ

แทฮยอนอา

อื้อ

แทฮยอนอา ตื่นได้แล้ว

อือคนถูกรบกวนลืมตาขึ้นอย่างง่วงงุน หัวคิ้วตกๆขมวดมุ่นอย่างขัดใจ

ได้เวลาให้อาหารแมวแล้ว

หัวคิ้วที่ขมวดอยู่แล้วยิ่งขมวดเข้าไปใหญ่กับประโยคที่ได้ยิน

ก็ไปให้สิ จะมาปลุกทำไมอยากจะฟาดคนก่อกวนสักทีแค่จะให้อาหารแมวจะมาปลุกเขาทำไมให้วุ่นวาย เพลียจะแย่

ถ้าแมวหลับจะกินอาหารได้ไงล่ะ ให้อาหารแมวเหมือนที่เราเคยทำเหมือนสมองของคนฟังจะเริ่มประมวลผลคำพูดนั้นได้ ท่าทางงัวเงียถึงได้ดูหายไปแทนทีด้วยท่าทางตื่นๆแทน

ยังไม่พออีกเหรอ

สำหรับเราแล้ว... คำว่า พอไม่มีในพจนานุกรมของพี่

“’งั้นทิ้งๆไปเหอะเดี๋ยวผมซื้อเล่มใหม่ให้คนฟังขำคิกกับการรับมุกของอีกฝ่าย

นะ ตื่นนอนใหม่ๆแบบนี้ได้เวลาให้อาหารแมวแล้วครับ

แต่แบบนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นอาหารมากกว่าถูกให้อาหารนะ

ก็พี่จะเป็นอาหารให้เรากินอยู่นี่ไง

ไม่เอาหรอก

ไหนๆก็ไหนๆแล้วยอมๆเถอะน่า พี่จะเป็นอาหารที่ยอมทำตามทุกอย่าง

พูดง่าย เมื่อคืนก็เพลียแทบแย่ เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา

กับเรื่องแบบนี้ ไม่มีคำว่า หมดแรงในพจนานุกรมของพี่เช่นกัน

โอ๊ย อยากจะเอาไปเผาไฟทิ้งแล้วฝังกลบให้ไม่เหลือซากไอ้พจนานุกรมเล่มนี้เนี่ย” 

คนฟังเลยได้หัวเราะร่วนอีกรอบ การเย้าแหย่แทฮยอนมันคืออีกหนึ่งความสุขของมินโฮจริงๆ แม้บางครั้งจะแลกมากับการโดนฟาดไม่ยั้งก็ตาม  มินโฮยอม

ผมไม่เอาด้วยหรอก ผมจะนอน

ก็ได้ งั้นพี่จะเป็นคนป้อนอาหารให้แมวเอง

ไม่เอา

เอาเถอะ

ไม่...ยังไม่ทันได้ปฏิเสธจนจบมินโฮก็ทาบทับริมฝีปากลงมาอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ  ให้อาหารแมวที่ไหนจะร้อนแรงแบบนี้


END



#นัมซงร่างกายของเรา 


***********************************************************


เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง BODY ของมิโนค่ะ ที่พูดถึงร่างกายของคนรัก
และก็เป็นเหตุการณ์วันที่มิโนกลับมาจากญี่ปุ่นและแทฮยอนกลับมาจากพักผ่อนที่เชจูค่ะ 

ยังขาดๆเกินๆเหมือนเดิม ไม่มี NC เพราะแต่งไม่ถูกค่ะ เป็นคนใสๆ 555

ปล.เพลงที่เอามาใส่เป็น BODY - NAMSONG เนื้อหาเพลงไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องโดยตรงนะคะ แค่อยากลงเฉยๆ 555

ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบและมีรอยยิ้มกลับไปค่ะ 

คอมเม้น พูดคุยกันได้นะคะ แท็ก  #นัมซงร่างกายของเรา 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iipum จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น