สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

iD∂NTIQUE Romentica! ∎× 2PM Short Fiction

ตอนที่ 22 : I Remember + War - ChanKhun Feat. Taecyeon (PG) (AllKhun Project)


     อัพเดท 29 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: Taeckhun, Khundong, Chanuneo, Chankhun
ผู้แต่ง : MinJiGossip ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MinJiGossip
My.iD: http://my.dek-d.com/inmyblood
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 27 Overall : 18,138
2,867 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 52 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
iD∂NTIQUE Romentica! ∎× 2PM Short Fiction ตอนที่ 22 : I Remember + War - ChanKhun Feat. Taecyeon (PG) (AllKhun Project) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 607 , โพส : 54 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด







Hook 1




แก่กๆ



เสียงโลหะเงินทองหรือกระสุน 45ACP จำนวน 14 นัดที่บรรจุในแมกซีนปืน FN FNP-45 สีดำด้าน...
มัจจุ
าชที่ปลิดชีพผู้คนมาอย่างยากที่จะคำนวณนับ ดวงตาคมกริบและมือของผมยังคงแน่วนิ่งขณะที่ในใจวูบไหวกับภารกิจสุดท้ายในอาชีพ " มือปืน ”






 지옥 같던 우리의 기억이...

( ความทรงจำระหว่างเราที่รู้สึกเหมือนอยู่ในนรก )




ทั้งที่รู้ว่ามือเปื้อนเลือดแต่หัวใจกลับไม่ทานทนพอจะต้านความรักที่ผมและ 'นิชคุณ'  มีให้กันและกัน ทุกคืนวันผมใช้ชีวิตอยู่ด้วยการปิดบังตัวตนจากคนรักที่แสนดีตรงหน้าราวกับตกนรกทั้งเป็น ทุกครั้งที่หลับตา ใบ หน้าที่แสนสวยนั้นจะแทรกทับขึ้นมากับใบหน้าเปื้อนเลือดของคนที่ต้องตายด้วยฝีมือของผมที่ทำไปเพราะคำสั่ง ทุกครั้งที่ผมฟังเสียงนุ่มนั้นเอื้อนเอ่ยกับผมเสียงร้องไห้ครางอ้อนวอนขอชีวิตจะดังแทรกขึ้นมาเหมือนวิญญาณ




 

아직도 머릿속에 남아있는지 모르겠어…지난 전부 기억할게 갖고 놀던 것...덕분에 모든 바뀌었어 

( ผมไม่รู้ว่าทำไมความทรงจำเหล่านั้นยังติดอยู่ในใจผม ผมจะจดจำทุกๆวันในอดีตของเรา คุณที่เคยล้อเล่นกับความรู้สึกผม...ต้องขอบคุณคุณทุกๆอย่างกลับตาลปัตรไปหมด )



ผมอยากวางทุกสิ่งที่ทุกอย่างให้กลายเป็นอดีตและเลือกใช้ชีวิตอยู่กับคนรัก ซึ่งเจ้านายผมก็เข้าใจและไม่ขัดข้องเลยถ้าหากภารกิจลับสุดท้ายนี้สิ้นสุดลง  ในที่สุดคำ 'ตกลง' และ 'คำสัญญา' ด้วยเกียรติว่าผมจะลั่นไกเป็นครั้งสุดจึงกลาายเป็นพันธะสัญญาลูกผู้ชาย...จากนั้นเลิกแล้วต่อกัน



แกร๊ก...ผมสวมแมกซีนที่บรรจุกระสุนเต็มแม๊กเข้ากับปืน หยิบเสื้อคลุมหนังสีดำแล้วย่างเดินออกไปยังมอเตอร์ไซต์สี่สูบสีดำคันใหญ่ หัวใจของผมมันลุ่มร้อนขณะที่รอภารกิจสุดท้ายอย่างใจจดใจจ่อ ความเร็วจากมือที่เร่งบิดคันเร่งจนสุดข้อมือกับกระแสลมแรงที่โต้เข้ามาไม่สามารถยับยั้งความอึดอัดใจนี้ลงได้เลยจนกระทั่งผมค่อยๆลดความเร็วลงที่ข้างฟุตบาทตรงหน้าชายร่างสูงโปร่งที่สะพายกระเป๋าฉีกยิ้มกว้าง






ติ๊ดๆๆ






สัญญาณข้อความเตือนของมือถือดังแทรกขึ้นมา ผมยืนเท้ากับฟุตบาทขณะที่เปิดกระจกหน้าหมวกกันน็อค ขึ้นเพื่ออ่านข้อความบนหน้าจอ






-- เป้าหมาย...จะส่งไปในอีก 10 นาที --






ผมตอบกลับว่า 'รับทราบ' เพียงสั้นๆจากนั้นเอื้อมไปลูบแก้มใสนั้นด้วยหัวใจพองโต รอยยิ้มอบอุ่นที่มีให้ผมทุกครั้ง หากแต่ไม่เคยมีรอยยิ้มจากผมเลย...ซักครั้ง


 

그저 앞에서 환하게 웃던 예전에 모습은 없어 …. 어떤 사랑이 와도 웃겨 구겨진 심장 

( ไม่มีอีกแล้ว...ภาพที่ผมยิ้มแย้มอย่างสดใสอยู่ตรงหน้าคุณไม่ว่าจะมีรักในแบบไหนก็ตามเข้ามา น่าขัน หัวใจของผมที่ถูกบดขยี้ )




มือของผมมันสกปรกเกินกว่าจะมีรอยยิ้มสดใสเช่นนั้นให้คุณ ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหนก็ตาม...ไม่ว่าจะยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อคุณก็ตามแต่ผมก็ไม่สามารถเค้นรอยยิ้มสดใสออกมาได้อย่างคุณ


" คุณคือรอยยิ้มของผมนะ "




ผมพูดขณะที่ใช้ฝ่ามือที่สวมถุงมือดำนั้นลูบแก้มใสที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน จากนั้นนิชคุณก็เข้ามาโอบกอดผมด้วยอ้อมอกที่แสนอบอุ่น





" ฉันรู้...เพราะงั้นถึงยิ้มแย้มเสมอเพื่อนายไง "




มือหนาของผมค่อยๆดันอกนิชคุณออกช้าและกุมมือนั้นไว้แน่น จ้องมองดวงตาคู่สวยนั้นลึกซึ้งอีกครั้งก่อนจะหยิบหมวกกันน็อคสีดำสวมให้บนหัวทุยสวยและขับรถออกไปทันทีร่างสูงโปร่งนั้นขึ้นมาซ้อนที่เบาะด้านหลังเรียบร้อยแล้ว อีกสิบนาทีผมจะต้องไปทำภารกิจสุดท้ายและผมจะต้องพานิชคุณไปบ้านพักชายทะเลที่ผมซื้อไว้ที่ปูซานด้วยเงินสกปรกทั้งหมดที่ผมมี…






어떻게든 잊어보려 했어…내가 먼저 누구보다 잘나져서… 보면서 네가 후회하길 바랬어…

( ผมลองทุกอย่างแล้วเพื่อที่จะลืมคุณผมเคยหวังว่าจะหายดีให้เร็วที่สุดและคุณต้องเสียใจเมื่อมองกลับมาที่ผม... )



สิ่งที่ผมทำมันเลวเกินกว่าที่คนอย่างนิชคุณจะต้องมารับรู้   ผมสัญญาว่าจะฆ่าเป้าหมายนี้เป็นภารกิจสุด ท้ายและจะปิดบังความลับนี้กับนิชคุณไปตลอดชีวิต...ขอสาบาน  ถ้าหากทุกสิ่งที่ผมคิดมันง่ายเช่นนั้นซึ่งมันดูไม่แฟร์เลยสำหรับนิชคุณ  เขาควรได้เจอใครที่ดีกว่าผมแต่ผมปล่อยเขาไปไม่ได้  หลายครั้งที่ผมเคยคิดจะปล่อยมือเขาไปแต่ผมทนไม่ได้ที่ต้องเห็นคุณเสียใจ อย่างไรซะผมก็ต้อง...เลือก



ติ๊ดๆๆ 



แรงสั่นที่กระเป๋าสั่นสะกิดให้ผมผละสายตาจากเส้นทางถนนตรงหน้าเพียงเล็กน้อย อ้อมแขนจากด้านหลังกระชับที่เอวของผมแน่นทำให้ผมชะลอความเร็วลงก่อนที่มือข้างนึงจะล้วงเอามือถือขึ้นมาเปิดดูที่น่าจอ



" !!! "



เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดด.....



เสียงล้อเบียดกับถนนดังเหยียดยาวทำให้นิชคุณที่อยู่ด้านหลังโน้มมาทาบทับผมตามแรงเบรก ดวงตาของผมฉายแววตกใจชัดเจนก่อนที่เปิดกระจกหน้าขึ้นให้เห็นเองด้วยตาของตัวเองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ



" เกิดอะไรขึ้นเหรอชาน?! "



ผมเอี้ยวไปมองเสี้ยวหน้าหวานที่เปิดกระจกหมวกกันน็อคขึ้นถามด้วยความตกใจ ผมกลืนน้ำลายฝาดๆลงคอแล้วส่ายหน้า



" ...เปล่า "



ผมหันหน้ากลับมา กดกระจกด้านหน้าลงเพื่อบดบังใบหน้าที่แสนวิตกกังวลของตัวเองก่อนจะบิดครั้งเร่งรถให้แล่นต่อไปอีกครั้ง ดวงตาคมของส่ายลอกแลกไร้จุดหมาย หยดเหงื่อเม็ดเล็กไหลผลักออกตามสันกราม ผมหวาดวิตก ผมกลัว กลัว กลัว




그래 그렇게 무시하던 음악도…이젠 서울 거리에 울려 퍼지니까 (Rock on)…

( ใช่แล้ว แม้แต่เพลงของผมที่คุณเคยละเลยมันในตอนนี้ที่เพลงนี้ได้ถูกเผยแพร่ไปตามถนนต่างๆของกรุงโซล (Rock On) )



ความทรงจำทั้งหมดไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพเล่นซ้ำ คำสัญญาและภารกิจสุดท้ายเหมือนฝ่ามือที่บีบคอให้ผมขาดอากาศหายใจ ไม่ว่าอย่างไรจะบีบก็ตายก็คลายก็ไม่รอด ถ้าผมต้อง 'ฆ่า



우리 예전 습관들이 붙잡고…악몽 같던 생각에 홀려 빠져들지 매번

( เหนี่ยวรั้งสิ่งต่างๆที่เราเคยทำในอดีตเอาไว้ ผมจมอยู่ในฝันร้ายที่เป็นเหมือนความทรงจำครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างง่ายดาย )




มือของผมบิดคันเร่งให้เร็วจนสุดข้อ เข็มหน้าปัดสีแดงที่ขยับเพิ่มไปเรื่อยๆตามอัตราความเร็ว ตุบๆ ๆๆ ก้อนเนื้อในอกของนิชคุณที่แนบกับหลังของผมบอกบ่งว่ากำลังกำลังหวาดลิวมากแค่ไหน เขากลัวจนจับขั้วหัวใจขณะที่หัวใจของผมนิ่งเงียบราวกับคนที่ตาย เปลือกตาของผมปิดลงมืดสนิท ฟังเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังฟืดฟาดในพื้นที่เล็กๆ พลันใบหน้าสวยหวานของนิชคุณก็ย้อนกลับมาในห้วงความคิด  หากแต่ภาพนั้นกับปิดทับซ้อนด้วยตัวอักษรสีแดงฉาดที่ผมคุ้นเคยทุก
ครั้งก่อนลั่นไก 

' Kill '



ใช่แล้ว...ภารกิจสุดท้ายของผมคือการปลิดชีพของ 'นิชคุณ' ผู้ชายที่ผมรักและตั้งใจจะปลดเปลื้องทุกอย่างแก่เขาคนเดียว  หากแต่คำสัญญาของเจ้านายมันค้ำคอให้ผมยากที่จะตบัดสัตย์   'ผมรักคุณ' ในใจผมพร่ำแค่นั้น  เสี้ยววินาทีผมก็ตัดสินใจได้....ในเมื่อทางเลือกมีทางเดียวคือต้อง 'ฆ่า' ผมก็พร้อมที่จะตายไปพร้อมเขาอย่างไร้ข้อโต้แย้ง  ผมกลั้นใจหลบตาแน่นและปล่อยให้มอเตอร์ไซต์คันนี้พุ่งไปสู่ขุมอเวจี ชั่วอึดใจ...


โครมมมมมมม...ม!


มือของผมบีบกำที่มือเรียวไว้แน่นขณะที่รถมอเตอร์ไซต์พุ่งชนกับของแข็งบางอย่างอย่างไร้ซึ่งการเลี้ยวเบน รู้สึกราวกับค้อนปอนทุบเมื่อรู้ว่ามันเจ็บปวดมากเพียงใดขณะที่พุ่งชนกับแท่นกลางถนนจนทะยานข้ามไปอีกฝั่งฟากของถนน ไม่เพียงเท่านั้นแรงกระแทกของล้อหน้าทำให้รถเสียหลักล้มจนร่างของผมลอยเคว้งและกระแทกกับพื้นหญ้าข้างทาง ผมสมควรตายแต่ก็ยังสงสัยว่าทำไมถึงยังหายใจอยู่...



มืออันสั่นระริกของผมพยายามเปิดหน้ากระจกของตัวเองตามสัญชาติญาณก่อนที่แขนนั้นจะคล้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาของผมที่รู้สึกถึงหยดเลือดที่ไหลโดนแพขนตากระพริบขึ้นมองภาพเบื้องหน้า รถมอเตอร์ไซต์ที่ไถลไปตามถนนและหมุนเคว้งเป็นวงกลม หากแต่บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างใต้นั้นทำให้ผมตะเกียกตะกายรวบรวมแรงทั้งทั้งคลานออกไปบนถนน



" คุณ..."



ชันเข่าขึ้นหยัดกับพื้นและพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อนเดินไปยังซากรถมอเตอร์ไซต์ ลากขาข้างนึงที่ไร้สมรรถ ภาพเดินหานิชคุณที่โดนมอเตอร์ไซต์ทับอยู่ตรงนั้น ดวงตาของผมสั่นระริกเมื่อมองร่างของนิชคุณบนพื้นก่อนที่ก้มลงถอดหมวกกันน็อคนั้นออกช้า  ใบหน้าขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและคราบดำขณะที่ดวงนั้นกระพริบมองผมพร้อมหยาดน้ำใสที่ไหลออกมา ผมเอื้อมมือไปจับมือเรียวนั้นและร้องไห้



' ทำไมถึงไม่ตายๆไปพร้อมกันซะ...ทำไม? '



ผมพร่ำถามตัวเองขณะที่ร้องไห้แทบขาดใจเพราะรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรกับเป้าหมายที่ไม่ตายคาที่! ผมหยัดตัวขึ้นยืนแต่ดวงตายังคงจ้องดวงหน้านั้นไม่ละไป จากนั้นก็ใช้มือซ้ายข้างที่ใช้การได้ดีกว่าหยิบปืนที่เหน็บไว้มากำไว้มั่นไว้ในมือ  ผมร้องไห้...คุณร้องไห้...ผมรักเขา...และผมต้องเป็นคนที่ยิงเขาด้วยมือของผมเอง




그래도 사랑했던 너였기에…절대 잊지 않아 Yes, I Remember…

( แต่ยังไง คุณก็คือคนที่ผมรักผมจะไม่มีวันลืม Yes, I Remember )




" ... "



ปากของนิชคุณสั่นระริกแต่ปราศจากเสียงสะอื้นหรือการร้องขอชีวิตขณะที่ผมจ่อปลายกระบอกปืนตรงหน้าเขา ดวงตาลื่นนั้นจ้องมองผมด้วยสายตาอ่อนโยนและรอยยิ้มที่ทำให้ผมปวดหัวใจเจียนตาย 



" ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลยนะคุณ ฉัน..."



ได้โปรดอย่ายิ้มให้ฉันอีกเลย...อย่ายิ้มให้คนที่หันปากกระบอกใส่นายนิชคุณ ผมกระชับปืนในมือและเล็งไว้อย่างแม่นยำ แกร๊กก...นิ้วโป้งสั่นระริกเหนี่ยวไก หากแต่นัตย์ดวงตานั้นปราศจากความกลัวแม้สักนิด



" ชานซอง...ฉัน...จะยังเป็นรอยยิ้มของ...นายเสมอ...ใช่มั้ย..."



ปึก!



ผมตัดสินใจทิ้งปืนเพียงชั่วพรึบตาเมื่อริมฝีปากอิ่มฉีกยิ้มกว้างมาให้ผม ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มียกมอ เตอร์ไซต์ที่ทาบทับร่างนั้นออกไปให้พ้นทางก่อนที่จะหันกลับมองนิชคุณที่นอนอยู่ไม่ห่างออกไป วินาทีที่ผมกำลังจะก้าวขาเดินตรงไปหานิชคุณนั้นเอง...



ปัง! เพล้ง!



" ชานซอง! "



กระจกรถมอเตอร์ไซต์ถูกกระสุนจากจุดที่ไม่สามารถระบุได้ ฉึบ! เศษกระจกที่โดนแรงอัดแตกกระจายและเศษกระจกกระเด็นเข้านัยต์ตาทำให้ผมค้อมตัวลงด้วยความเจ็บปวดแต่โสตกลับได้ยินเสียงมอเตอร์ไซต์ที่เคลื่อนใกล้เข้ามา เลือดสดๆไหลย้อยออกมาจากตาทั้งสองข้างของผมแต่จำต้องหักห้ามความเจ็บปวดไว้และหมอบลงบนพื้น แขนเรียวประป่ายไปตามพื้นเพื่อคลำหาปืน



หมับ...ทันทีที่คว้าปืนได้ผมก็ส่ายปลายกระบอกไปทั่ว เงี่ยหูฟังอย่างใจจดจ่อและก่อนที่จะมีใครลั่นไกปืน



ปังๆๆๆๆๆๆๆ



เสียงปืนสิบนัดนัดดังขึ้นพร้อมกันจากกระบอกปืนที่ผมถือ จากนั้นเสียงมอเตอร์ไซต์อีกคันก็ชนเข้ากับอะไรสักอย่างจนเสียงดังสนั่น ผมทิ้งตัวนอนลงบนแต่มือยังคงกำปืนไว้แน่นไม่ปล่อย ดวงตาของผมปวดหนึบ หากแต่ยังรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นที่ไล้วนที่แก้ม หยดน้ำตาที่ไหลแหมะลงบนแก้มของผมแม้ดวงตาจะมืดสนิทไปแล้วก็ตาม...

 

눈을 감아도() 우릴 비추던…빛이 아직도() 그대로 있어…소중했던 시간들 깊이 간직하겠어 …많은 시간 () 아픔이 와도
( แม้ในยามที่ผมหลับตา แสงที่เคยสาดส่องลงมาที่เราสองคนนั้นก็ยังคงอยู่ช่วงเวลาที่มีค่าของเรา ผมจะเก็บรักษามันไว้อย่างดีถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะเข้ามากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง )




" ฮือๆๆๆชานซองๆได้โปรด...."



" คุณ...ฉัน..."




영원을 약속() 했던 나날들… 순간만큼 끝토록 절대 잊지 않겠어

( วันที่เราเคยสัญญากันไว้ด้วยคำว่าตลอดไปผมจะไม่มีวันลืมช่วงเวลานั้นได้เลยจวบจนวันสุดท้าย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


Hook 2

 

 

หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น...ชานซองก็กลายเป็นผู้ชายอายุน้อยที่ตาบอดทั้งสองข้างและผมคงเป็นผู้ชายวัยอายุ 25 ที่ยังยิ้มแม้ว่าคนตรงหน้าจะตาบอด...เหมือนคนบ้าเลยนะคุณว่ามั้ยบ้าแล้วยังโง่อีก...โง่ที่ยังคงรักอยู่แม้ว่าเขาคนนั้นจะเคยพยายามฆ่าผมมาแล้วครั้งนึง



 

I Don't Know What You Done to me. Just Like That 집어치워 사랑 따윈 I Came Back, Yeah 모두 버려 이상은 필요 없어

( I Don’t Know What You Done to me. Just Like That  ยอมแพ้แล้ว ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับความรัก I Came Back, Yeah โยนทุกอย่างทิ้งไป..ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว )




ผมควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้และไม่ควรให้อภัยกับคนที่หลอกลวงผมตลอดแต่มองดูเขาสิ...ผู้ชายตาบอดคนนี้ที่ผมรักหมดหัวใจ  เขาทำให้ผมยอมอภัยให้เขาทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั่งอดีตที่แสนขมขื่นของเขา ไม่ว่านายจะเคยฆ่าใครมาสักกี่สิบคน ฉันก็ไม่ได้ดีใจสักนิดที่นายไม่ได้ฆ่าฉัน...นี่ผมเป็นบ้าอะไรนะ?

 



, 내가 꾸는 꿈의 가치를 믿지 못해… 버린 현실에 내가 미쳐…I'm Hot Stuff 같은 애들이 만나달라고…간청할 주는 상처는 나름대로 악하게 살아가는 법..


( ผมไม่สามารถเชื่อในความฝันของผมได้เลยเพราะความเป็นจริงนี้ได้สลัดผมทิ้งออกมา ผมกำลังจะเป็นบ้า ความเจ็บปวดที่ผมมอบให้คนที่ร้องขอพวกนั้น มันคือวิธีการอยู่อย่างอ่อนแอของผม มีอะไรหลงเหลืออยู่บ้างหลังจากการจากลาเหล่านั้น )



" ชานซอง...ทานอาหารเย็นหน่อยนะ "



ผมนั่งลงที่เก้าข้างๆชานซองที่นั่งหันออกไปทางทะเลที่เชิงระเบียงหน้าบ้าน อากาศริมทะเลให้ความรู้สึกที่ดีมากและอาหารที่ผมทำให้ชานซองก็เป็นอะไรที่คู่ควรกัน ดวงตาของชานซองมองออกไปสู้กับแสงแดดสีส้มของพระอาทิตย์ราวกับจ้องมองมัน ทั้งๆที่มองไม่เห็น...



ผมใช้ช้อนคนโจ๊กในชามสีขาวให้อุ่นลงจากนั้นก็กุมมือชานซองไว้



" ไม่ว่าตอนกลางวันหรือกลางคืนสำหรับฉัน...มันก็มีค่าเท่ากันแหละนะ "



" ... "



" ฉันยังไม่เคยบอกนายสิว่าความจริงแล้วทุกครั้งที่ฉันหลับตา...ฉันเห็นภาพนายซ้อนทับกับภาพของผู้คนมากมายที่ฉันฆ่าตายด้วยมือฉันเอง  อ่า...น่าเสียดายนะที่ฉันดันต้องมาตาบอดแบบนี้เลยต้องทนเห็นภาพนั้นตลอดเวลา "



" ... "



ผมหยุดมือที่คนโจ๊กในถ้วยทันที หยุดแล้วหันมามองใบหน้าเรียบเฉยของชานซองแต่ผมรู้ดีว่าในใจนั้นเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าใครๆหลายเท่านัก



" เป้าหมายรายแรกที่ฉันฆ่า...เขาร้องขอชีวิต บิดกายเร้าทุรนทุรายแล้วฉันก็กระชากผมเขา สอดปลายกระบอกปืนเข้าไปในโพรงปากนั้นก่อนจะ..."



" !!! "



เคร้ง! ผมปล่อยช้อนลงแล้วเอายกขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น ชานซองเลยไม่ทันได้พูดสิ่งที่อยู่ในความ คิดของเขามา ให้ตายสิๆฉันสะอิดสะเอียนเหลือเกินชานซอง นายทำอะไรกับคนพวกนั้นกันแน่? ทุกครั้งที่นายหลับตาและนายก็นึกถึงพวกเขา นายคงทรมานมากสินะ

 


영원할 거란 약속은 결국 없어…그게 여기까지 오게 만들었지 매번… 손으로 직접 놓아버린

( ผมได้เรียนรู้ว่าสุดท้ายแล้วคำสัญญาว่าจะอยู่ตลอดไปนั้นไม่มีจริงหรอกแต่คำพูดเหล่านั้นผลักดันให้ผมมาได้ไกลขนาดนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า. คุณที่ปล่อยผมไปด้วยมือของคุณเอง )



" บอกมาสิว่านายยังยิ้มให้ฉันอยู่รึเปล่านิชคุณ? "



" ย...ยิ้มสิ...ฉันกำลังยิ้ม "



ผมฝืนฉีกยิ้มกว้างแม้น้ำตาที่กักไว้จะเอ่อคั่งร้อนผ่าวแทบกั้นเอาไว้ไม่ไหวแต่ผมก็ต้องฝืนยิ้ม มือสั่นระริกของผมตักข้าวขึ้นมาป้อนชานซอง ผมกลั้นเสียงสะอื้นเพราะแม้ว่าตาของเขาจะบอดแต่หูของเขายังใช้การได้อย่างยอดเยี่ยมเหมือนตอนที่เขายิงมือปืนสองคนนั้นตายแม้ว่าหลับตา นั่นหมายความว่าถ้าใบหน้าคมนั้นหันมาทางผมแสดงว่าผมกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไม่ดีพอ...

 


다시는 쳐다도 보지마… 생각도 나와 같다고 믿을게…절대 잊지 않아  Yes, I Remember
( อย่ามองกลับมาเลยนะ แม้แต่ครั้งเดียวถ้าคุณทำ ผมเชื่อว่าเราต่างก็จะคิดเหมือนกันผมจะไม่มีวันลืม Yes, I Remember )




" ทรมานมั้ยที่ต้องทนอยู่กับคนอย่างฉัน..นิชคุณ "



" ไม่ชานซอง ไม่ว่ายังไงฉันก็รักนายและมันไม่ได้ทรมานซักเท่าไหร่ "



ผลัก! พูดจบชานซองก็ปัดมือที่ถือช้อนของผมจนหลุดกระเด็น. ผมหันไปมองชานซองอีกครั้งด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดทั้งๆที่ผมพูดความจริง



" แต่ฉันทรมาน...ทรมานจะตายแล้วคุณที่ต้องมีชีวิตอยู่ ฮึกๆๆ คุณ...ถ้านายไม่ว่าอะไรช่วยหยิบปืนที่นายซ่อนเอาไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้านมาให้ฉันเถอะ ได้โปรด "



แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น ชานซองเอนหลังกับพนักเก้าอี้และร้องไห้โดยปราศจากเสียงคร่ำครวญ ทำไมเราทั้งคู่น่าจะตายซะตั้งแต่ตอนนั้นหรือว่าการตายมันไม่สาสมพอกับความผิดของเขา อย่างไรก็ตามผมก็ไม่สามารถกล่าวโทษใครเพราะผมเองที่ยอมรับเคราะห์กรรมส่วนนึงนั้นไว้เอง



แกรก...



เสียงเหมือนฝีเท้าของใครคนนึงกำลังเดินมาผมก็เลยหันไปมอง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองให้เหมือนปกติที่สุด



" นั่งรอแปบนึงนะชาน อย่าคิดมากอีก...เพราะนายยังมีฉันที่รักนายและนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เรายังมีชีวิตอยู่เข้าใจมั้ย? "



นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมพูดพร้อมกับสัมผัสฝ่ามือที่แก้มตอบแห้งนั่นด้วยความห่าวงหาอาธร จากนั้นก็ลุกเดินออกไปจากชานระเบียงบ้านเพื่อดูว่าใครมา ที่นี่เงียบสงบมากและไม่มีใครมาแถวนี้เลยตลอดระยะ เวลาที่เราอยู่ที่นี่. ดังนั้นผมไม่แปลกใจเลยถ้าครั้งนี้จะเป็นการมาของชายแปลกหน้าสองคนที่ผมไม่รู้จัก...



" !!! "



ทันทีที่ชายสองคนนั่นเห็นผม เขาก็รีบวิ่งตรงเข้ามากระชั้นชิดผมที่หันหลังวิ่งหนีกลับไปที่บ้านแต่การวิ่งบนหาดทรายมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คาดคิด ในที่สุดข้อมือซ้ายของผมก็ถูกจับยึดไว้ ดวงตาที่ฉายแววตระหนกของผมมองชานซองที่นั่งรออยู่ชานระเบียงและก่อนที่ผมจะได้ตะโกนร้องออกไป ฝ่ามือของชายอีกคนก็ปิดกุมปากของผมเอาไว้



ชานซองอยู่ตรงนั้นห่างกันแค่สิบเก้าแต่เขามองไม่เห็นผม และผมไม่สามารถส่งเสียงร้องใดๆออกไปได้ 



" อุก! "



กำปั้นหนักกระเข้าที่กลางท้องของผมจนจุกแทบทรุด หากแต่ชายร่างกำยำล็อกแขนปิดปากผมไว้จากด้านหลัง 



" อัก! " 



เข่าซ้ายของชายตรงหน้าถองเข้าซ้ำจุดเดิม ผมยังคงมองชานซองที่เริ่มหันซ้ายหันขวาและภาวนาให้เขานั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ผมกัดปากตัวเองกลั้นเสียงไว้จนปากแตกขณะที่ร่างถูกปล่อยในบนพื้นทรายรับแรงกระทำอย่างทารุณจากเท้าหนักที่เหยียบย่ำ กระทืบ กระทุ้ง เตะจนช้ำระบมไปทั้งร่าง



" อย่า...อึก...ทำ...เขา..."



ผมแค้นออกเสียงออกมาแผ่วเบาๆเมื่อมองชานซองที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินต่อส้นไปรอบๆด้วยความไม่มั่นใจ สองแขนเหยียดยื่นมาข้างหน้าคลำหาหนทาง 



" อีก! "



" คุณ! นายอยู่ที่ไหน! "



เขาตะโกนเรียกผมเสียงดังขณะที่แก้มของผมแนบลงกับพื้นทรายละเอียดเพราะถูกฟาดที่หลังด้วยไม้หน้าสาม ฟาดอยู่อย่างนั้นจะเจ็บและด้านชาไปเอง ดวงตาของผมเบิกโพรงมองชานซองที่สะดุดขาเก้าอี้ล้มและเขาก็ลุงขึ้นมาอีก ผมวิงวินให้ตัวเองหยุดลมหายใจไปซะ เมื่อพวกเขาได้ชีวิตผมที่เขาต้องการแล้วเขาก็จะจากไป หากแต่...



ร่างกายของผมกลับรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา มือหนานั้นดึงผมขึ้นจากพื้นชกเข้าที่ใบหน้า ชกท้องส่วนอีกคนก็เอาสันไม้ทุบที่หลังที่ต้นคอที่ขาจนเลือดไหลโซกอาบตัวผมไปหมดก่อนจะทิ้งร่างที่ช้ำไปทั้งตัวลงกับพื้น เลือดจากศีรษะไหลคลุกไปกับทรายและดวงตาผมก็เกือบจะลืมตาต่อไปไม่ไหวแล้วพวกเขาถึงยอมเดินจากไป



" คุณ..."




눈을 감아도() 우릴 비추던…빛이 아직도() 그대로 있어…소중했던 시간들 깊이 간직하겠어 …많은 시간 () 아픔이 와도…영원을 약속() 했던 나날들…. 순간만큼 끝토록 절대 잊지 않겠어…I Remember

 
( แม้ในยามที่ผมหลับตา แสงที่เคยสาดส่องลงมาที่เราสองคนนั้นก็ยังคงอยู่ช่วงเวลาที่มีค่าของเราผมจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี. ถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะเข้ามากี่ครั้งต่อกี่ครั้งวันที่เราเคยสัญญากันไว้ด้วยคำว่าตลอดไป ผมจะไม่มีวันลืมช่วงเวลานั้นได้เลยจวบจนวันสุดท้าย I Remember )




" ชาน........."



เบามากจนแทบไม่ได้ยิน ชานซองที่มองไม่เห็นย่อตัวลงและคลานหาผมไปตามพื้น ผมร้องไห้อย่างบ้าคลั่งกับภาพที่เห็น มือของชานซองสัมผัสปะป่ายไปทั่วพื้นและคลานเลยผมไป



" คุณ! คุณอยู่ที่ไหน! คุณ..."



" ชาน.........."



ไม่ว่าผมจะแค้นเสียงเรียกเท่าไหร่เขาก็ไม่ได้ยิน เขาคลานไปทั่วพื้นทรายและไม่เจอผม...ผมนอนอยู่หน้าตรงชานระเบียง ร้องไห้ ยิ้ม เรียกชื่อชานซอง กระอักเลือดออกมาเหมือนคนบ้าก่อนที่ดวงตาจะปิดลงแต่รอยยิ้มไม่เคยหายไป



' คุณคือรอยยิ้มของฉันนะ... '

 



함께 하자는 약속 …영원토록 (이곳에 간직할게)…잠시 길을 홀로 걸어가도… 모든 네게 보여줄게

( คำสัญญาที่เราบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป (ผมจะเก็บมันไว้ตรงนี้) ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วผมอาจจะต้องเดินบนถนนสายนี้เพียงลำพังผมจะแสดงให้คุณเห็นทุกอย่าง )




และลมหายใจเฮือกสุดท้ายของผมกับคำพูดของชานซอง..,



' เป้าหมายรายแรกที่ฉันฆ่า...เขาร้องขอชีวิต บิดกายเร้าทุรนทุรายแล้วฉันก็กระชากหัวเขา สอดปลายกระบอกปืนเข้าไปในโพรงปากนั้นก่อนจะ...'



눈을 감아도() 우릴 비추던…빛이 아직도() 그대로 있어…소중했던 시간들 깊이 간직하겠어 …많은 시간 () 아픔이 와도…영원을 약속() 했던 나날들… 순간만큼 끝토록 절대 잊지 않겠어

( แม้ในยามที่ผมหลับตา แสงที่เคยสาดส่องลงมาที่เราสองคนนั้นก็ยังคงอยู่ช่วงเวลาที่มีค่าของเรา ผมจะเก็บรักษามันไว้อย่างดีถึงแม้ว่าความเจ็บปวดจะเข้ามากี่ครั้งต่อกี่ครั้งวันที่เราเคยสัญญากันไว้ด้วยคำว่าตลอดไปผมจะไม่มีวันลืมช่วงเวลานั้นได้เลยจวบจนวันสุดท้าย )



ชานซอง ~ ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังรักษาสัญญาและฉันจะยิ้มกระทั่งลมหายใจสุดท้ายเพราะฉันคือรอยยิ้มของนาย  แม้ว่า....



นายคือคนที่ฆ่า 'พ่อ' ของฉันก็ตาม



....I Remember 


.
.

.


.
.
.
.




บ้ารึเปล่า...ใครจะบ้ายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคนที่ไม่รู้จักกัน?

 



.



 

.

 



ผมชื่อ...อ๊กแทคยอน...นักโทษจำคุกตลอดชีวิตจากคดีฆ่าคนตายและตอนนี้ผมก็กำลังเป็นนักโทษแหกคุกด้วย  ร่างของผมนั่งอยู่ที่เบาะฝั่งคนขับขณะที่ถอดเสื้อสีเทาของนักโทษออกและเปลี่ยนเป็นเสื้อกล้ามสีดำแทน  จากนั้นก็เปิดลิ้นชักหน้ารถเพื่อหยิบปืน H52000 ออกมาบรรจุกระสุนก่อนที่จะชะงักมือลงเพราะมือหนาของซึลองแตะสัมผัสที่ไหล่ของผม

 



“ แน่ใจแล้วเหรอวะที่ทำแบบนี้  ถ้าคราวนี้ถูกจับได้อีกแกไม่รอดแน่ๆ “

 



“ …”

 



ผมสบตาของซึลองที่เป็นเพื่อนสนิทของผมและคอยหนุนแผนการแหกคุกของผมครั้งนี้  ก่อนที่ผละสายตาไปสนใจปืนในมือของตัวเองครั้ง  กระสุนเก้านัดถูกบรรจุเข้าแมกกาซีนขณะยกขึ้นลองเล็งดูให้เกิดความคุ้นมือ

 



“ รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง? “



 

ผมไม่ได้ตอบคำถามอะไรทั้งสิ้นแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมไม่มั่นใจ การตัดสินใจของผมมันมาไกลเกินกว่าที่ผมจะหันหลังกลับแล้ว  ผมหันไปหยิบกล่องปืนสีดำใบใหญ่ที่เบาะหลังมาให้ซึลองทำให้เขาเปิดกล่องเพื่อหยิบปืน  Sniper M200 สีบลอนด์เทาออกมาถือกระชับไว้ในมือขณะที่ดวงตาคู่นั้นจ้องมองผม  มือของผมแบออกจากนั้นฝ่ามือนั้นก็จับมือของผมไว้แน่น

 



“ … “

 



“ ไม่ว่ายังไงไงเราก็ต้องรอดไปด้วยกัน “

 



เสียงทุ้มพูดพร้อมน้ำเสียงและแววตาจริงจัง  หากแท้จริงแล้วผมนึกกล่าวขอโทษซึลองอยู่ในใจเพราะหลังจากที่ผมติดคุก  ซึลองพยายามกลับตัวกลับไปทำอาชีพสุจริตแต่แล้วความเป็นเพื่อนของเราที่ตัดกันไม่ขาดก็ดึงเขากลับมาสู้สายทางโจรอีกครั้ง   ใครคนนึงเคยบอกกับผมว่า...



 

‘ นักล่ามีเหตุผลที่ต้องล่า...ดังนั้นคิดทุกครั้งก่อนจะเล็งปืนไปที่ใคร ‘

 

 

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผมพูดก่อนเปิดประตูก้าวลงไปจากรถเพื่อไปยังโรงพยาบาลประสาทตามเวลาที่กำหนดไว้คือตอนเที่ยงคืนครึ่งของวันที่ 24 กันยายน  ผมสวมใส่เสื้อผ้ามิดชิด พยายามทำตัวให้เป็นปกติปกติแล้วเดินไปยังห้องผู้ป่วยเพื่อชิงพาตัว ‘นิชคุณ’ หนีออกมาก่อนที่จะมีใครมาชิงฆ่าเขาก่อน  กึก..ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ปิดไฟสนิท






이제부터 전쟁이야!

ขอประกาศสงครามตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!

 

 

ดวงตากลามหลับพริ้มไม่รู้เรื่องราว  ส่วนผมที่ไม่สามารถรีรออะไรได้ก็รีบดึงร่างที่นอนนิ่งกับเตียงขึ้นมาอย่างช้าทำให้ดวงตาคู่นั้นเปิดขึ้นเบิกโตด้วยความตกใจเมื่อมองเห็นผม  จนผมต้องเอามือปิดปากเรียวสวยนั้นไว้ไม่ให้ส่งเสียง  ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่รอยฟกช้ำเต็มไปหมด  เห๊อะ...สภาพก็ไม่น่ารอดแต่ก็ยังรอดมาให้เขาตามฆ่าได้อีก...

 



“ ฉันมาช่วยนาย “

 



“ ฮึ... “

 



นิชคุณส่ายหน้าริกด้วยความกลัว  ดวงตากลมเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา  ผมรวบตัวนิชคุณให้ลุกขึ้นจากนั้นก็เดินไปแหวกม่านที่หน้าต่างออกเพื่อมองซึลองที่ซุ่มยิงอยู่บนยอดตึกตรงข้ามที่ส่งสัญญาณพร้อมและให้ผมระวังตัว  ผมหลุบสายตาลงไปมองรถสีดำคันนึงที่จอดอยู่หน้าตึก..

 

 

............เรือนจำพิเศษ 8 นักโทษหมายเลย 007-1-218 ฮวางชานซอง...นักโทษคดีฆ่าคนที่ขังอยู่ห้องขังข้างๆ

 

 

“ ไม่...ไม่...ไม่...“

 



ปากอิ่มสั่นระริกขณะที่พร่ำพูดประโยคเดียวซ้ำๆตลอดเวลาที่ผมพยายามพาเขาเลี่ยงหนีออกมาจากโรงพยาบาล  หากแต่ผมกลับรู้สึกได้ว่ามีใครคนนึงกำลังเดินตามเรามาราวกับลมหายใจลดต้นคอ

 



“ ชู่ว...นิชคุณเงียบไว้ “

 



ผมกระซิบข้างหูของเขาขณะที่เดินออกมากจากโรงพยายามเพื่อตรงไปที่รถ  หากเพียงแต่....ซวบ...

 



ปึง!



 

กระสุนนัดแรกเฉียดแขนผมไปไม่ถึงนิ้วทำให้นิชคุณที่ดูตื่นกลัวล้มไปนั่งคลุกกับพื้น  ผมย่อตัวลงเพื่อประครองเขาขึ้นมือขณะที่มืออีกข้างส่ายมือเล็งไปรอบ  แต่นิชคุณที่มีอาการทางประสาทกลับนั่งซุกหน้าลงไปกับเข่าไม่ยอมขยับไปไหน

 

 

...เรือนจำพิเศษ 8 นักโทษหมายเลย 007-1-218  ฮวางชานซอง ผมจำใบหน้าของเขาได้ในทันทีและอยากจะฆ่าเขาด้วยมือของผมซะเดี๋ยวนั้น  หากแต่ดวงตาคู่นั้นมองไม่เห็นผมอีกแล้ว...

 



มือหนาของผมกดศีรษะนิชคุณลงกับพื้นขณะที่กระสุนนัดที่สองจากอีกจุดนึงยิงตรงมา  ผมแหงนหน้ามองไปที่ยอดตึกเพื่อส่งสัญญาณให้ซึลองที่ซุ่มอยู่เพื่อคอยคุ้มกันให้

 



ซวบ...ปึง!

 



เสียงปืนจาก M100 แหวกอากาศพุ่งกระทบเป้าของชายในชุดสูทที่ซ่อนอยู่หลังรถห่างออกไป 200 เมตรกระสุนพุ่งจากยอดตึกฝังกระแทกเข้าไปในร่างนั้นจนล้มลง ขณะที่มือปืนอีกคนกำลังกำลังสาวเดินออกมาพร้อมหันปลายกระบอกปืนมาเป้าหมายซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ผม  ผมจึงรีบลุกขึ้นไปยืนขวางวีถีปืนจากนิชคุณพร้อมกับจ่อปลายกระบอกปืนไปทีมัน...

 



ปึง! ปึง! 

 



กระสุนสองนัดถูกยิงออกไปตัดขั้วหัวใจ  ร่างของชายใส่สูทคนที่สองล้มลงไปขณะนั้นเองที่รถอีกคันขับตรงเข้ามาจอด  จากมือปืนที่กำลังเข้ามาสมทบทำให้ผมรีบหันกลับไปอุ้มร่างของนิชคุณไปไว้ที่เบาะหน้า  มองใบหน้าขาวที่กำลังเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา  จากนั้นก็เอื้อมไปหยิบปืนอีกกระบอก

 



 ‘ เขายังไม่ตาย  พวกมันบอกฉัน...ว่ามันจะตามฆ่าเขา! บอกหน่อยสิว่าไอ้บอดไร้น้ำยาอย่างฉันทำอะไรได้เพื่อปกป้องคนที่ตัวเองรัก? ‘

 


‘ …’

 


‘ ปกป้องเขาแทนฉัน...ได้มั้ย? ‘

 


‘ ทำไมฉันต้องทำ? ‘

 


‘ เพราะ....ว่าเขาคือนิชคุณ ‘

 


ปึง!

 


ซึลองยิงชายคนฉกรรจ์อีกคนล้มลงไปบนพื้นได้อย่างไม่พาดเป้า  ส่วนผมก็พยายามกราดกระสุนยิงตอบโต้กลับไปโดนเป้าสองในสามคนล้มลงไปเช่นเดียวกัน  ผมอ้อมไปอีกยังฝั่งคนขับ  ลดกระจกลงด้านนิชคุณและปรับเบาะของเขาให้เอนลงจนสุดเพื่อให้เป็นเป้า จากนั้นก็ยิงกระสุนผ่านกระจกด้านของนิชคุณออกไปตอนนั้นเอง...

 


ซวบ...ปึง!

 


เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดคราวนี้เสียงดังฟังชัดจนจำแนกได้ว่ามันมาจากปืนคนละกระบอก!?! ทำให้ผมหันกลับ ไปมองและ...ปึก!...ร่างของซึลองร่วงลงมากระแทกเข้ากับกระจกหน้ารถพร้อมกับห่าฝนที่ร่วงกราวลงมา  ดวงตาของผมเบิกโพรงขณะที่จ้องมองเลือดที่ไหลออกมาตามสายฝนที่เปียกปอน  นิชคุณที่เอนหลังกับเบาะลุกขึ้น  ดวงตาโตนิ่งค้างด้วยอาการช็อค

 


‘ ไม่ว่ายังไงไงเราก็ต้องรอดไปด้วยกัน ‘

 

 

 

생각만해도 벌써 몸이 떨려와 , 용서못해 이제부터

แค่นึกถึงนาย ฉันก็โมโหจนตัวสั่นแล้ว....ยกโทษให้ไม่ได้!!

 

 

ผมกัดฟันกรอดด้วยโกรธแค้นพร้อมฝ่ามือที่บีบกระบอกปืนไว้แน่น  ไอ้เปร(ด)นรกเอ๊ย....มึงฆ่าเพื่อนกู! ผมลงจากรถเพื่อพลิกร่างของซึลองลงมาพิงที่กำแพงพร้อมกับกราดยิงพวกมันอย่างจนปืนหมดแม๊กกาซีนทำให้จำใจต้องกลับมาบนรถอีกครั้ง  จำใจต้องดิ้นรนอย่างหมาจนตรอกก่อนจะหันไปมองร่างที่สิ้นใจของซึลองอย่างอัดอั้นและขับรถหนีไปในที่สุด

 

 

บ้ารึเปล่า...ใครจะบ้ายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคนที่ไม่รู้จักกัน?

 

 

ตลอดเส้นทางที่ผมขับรถมาคำถามเดิมย้อนกลับมาถามผม  แน่นอน...ไม่มีใครยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคนที่ไม่รู้จัก....ผมเองก็เหมือนกัน  นิชคุณคนนี้มีความสำคัญต่อผมแค่ไหน  ผมถึงต้องยอมเสียงชีวิตและเสียเพื่อนรักไปอีกคนเพื่อปกป้องผู้ชายที่สติไม่สมประกอบคนนี้  ผมยกฝ่ามือขึ้นลูบหน้าตัวเอง  ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่านิชคุณเป็นใครและตอนนั้นเองที่ผมพบกับชานซอง....

 


‘ ปกป้องนิชคุณเหมือนที่ปกป้องพ่อของเขา...และอย่าพลาดอีกเป็นหนที่สอง! ‘

 


ความจริงย้อนกลับมาตอกย้ำผมอีกครั้งผมเป็นบอดี้การ์ดของปาร์คจินยอง...พ่อของนิชคุณ ในวันที่เขาถูกฆ่าตายอย่างเหี้ยมโหดผมก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย  หากแต่ผมพลาดถูกยิงเข้ากลางอกไปเสียก่อนจะทันได้ปกป้องเจ้านายของตัวเอง  และใช่...นับแต่นั้นมาผมก็ตัดสินใจว่าจำไม่ ‘พลาด’ อีก ดังนั้นจากนี้เป็นต้นไปผมขอประกาศสงครามกับทุกคนที่หมายจะปลิดชีวิตของนิชคุณและสัญญาว่าจะปกป้องนิชคุณด้วยชีวิตของ  ไม่ว่ายังไงเขาจะต้องไม่ตาย!

 

 

Fin?




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
iD∂NTIQUE Romentica! ∎× 2PM Short Fiction ตอนที่ 22 : I Remember + War - ChanKhun Feat. Taecyeon (PG) (AllKhun Project) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 607 , โพส : 54 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3

#54 : ความคิดเห็นที่ 2812
น่าสงสารๆๆ

จัดไปหนักๆเลย อิอิ
Name : neung [ IP : 110.77.193.2 ]
Email / Msn: nung10120(แอท)hotmail.com
วันที่: 22 กันยายน 2556 / 15:48

#53 : ความคิดเห็นที่ 2723
ใครมันคิดจะฆ่าพี่คุณเนี่ยยยย
แล้วทำไมชานต้องฆ่าพ่อพี่คุณด้วย  ใครเป็นคนสั่ง
แล้วไหนจะฆ่าพี่คุณอีก  เห้อออ  แทค...แกมาช่วยพี่คุณใช่มั๊ย
Name : หิวเข้าจังเรย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หิวเข้าจังเรย [ IP : 27.130.167.253 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2556 / 07:22


#52 : ความคิดเห็นที่ 2699
มันดราม่ามากๆไม่รู้จะสงสารใครดีอ่ะ ทุกคนน่าสงสารหมดเลยโดยเฉพาะคุณนี่ของเราคงเจ็บปวดที่สุดแต่ก้อบอกใครไม่ได้
Name : nuchy [ IP : 124.121.84.252 ]
Email / Msn: nuchy0309(แอท)gmail.com
วันที่: 7 กรกฎาคม 2556 / 04:20

#51 : ความคิดเห็นที่ 2559
น่าสงสารไปไหนนี่

ชีวิตมันจะรันทดไปไหนโดนขนาดนั้นแล้วยังไม่ตายอีกเป้นแมวหรือไงพี่คุณ
Name : sawitri1993< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sawitri1993 [ IP : 125.25.20.120 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2556 / 20:42

#50 : ความคิดเห็นที่ 2498
ไรตตตตต์นับจากนี้เป็นต้นไปเค้าจะชาบูไรต์น้าาาไรต์เป็นไอดอลเค้า ย่าห์ชอบวุ้ย สงสารชานคุณแต่เค้าจิ้น tk 555
Name : kanka [ IP : 58.8.141.180 ]
Email / Msn: kan_spy(แอท)hotmail.com
วันที่: 24 มกราคม 2556 / 14:09

#49 : ความคิดเห็นที่ 2461
ไม่กล้าอ่านแบบละเอียดๆ อ่านแบบข้ามๆไปบ้าง ทนอ่านไม่ไหวหายใจไม่ออกจะร้องไห้อ่ะ writerทำไมมันศร้าอย่างนี้ ทรมานใจreaderมาก
PS.  Wooyoung so cute,love,love,khunwoo 4ever
Name : oonwoomie12< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oonwoomie12 [ IP : 124.122.84.49 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2555 / 13:08

#48 : ความคิดเห็นที่ 2447
โหนี่มันดราม่าแอ๊คชั่นใช่มั๗ยเยี่ย ตามล้างตามล่า ฝ่ายไหนนะที่ต้องการเอาชีวิตคุณ
Name : ponnee [ IP : 58.64.95.166 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 22:25

#47 : ความคิดเห็นที่ 2402
โห๋เห๊ะ.......นี่มันมโหรสพ น้ำตาเปื้อนเลือดชัด ชัด
เก๊าเสพ มโหรสพนี้ แลวเก๊า แทบจะต้องไปนั่งในห้องน้ำ
เล่นมิวสิค ด้วยการเปิด ฟักบัวรดราดตัวเอง เพื่อเรียกสติ
ให้ คืนร่าง โอ๊ย......อ๊ากกกกกกกกกกกกกก
เก๊า เครียด แงๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : เต็งหนึ่ง [ IP : 110.49.243.182 ]
Email / Msn: -
วันที่: 2 ตุลาคม 2555 / 11:48

#46 : ความคิดเห็นที่ 2058
เรื่องมันหลายอารมมาก อยากจะเกลียดก็เกลียดไม่ลง
ไม่รู้ว่าตอนยิง ชานรู้รึป่าวว่าเป็นพ่อของพี่คุณ

ดราม่าสุดๆ ไรต์เก่งอ่ะลึกซึ้งมาก
Name : AIMMy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AIMMy [ IP : 115.87.194.134 ]
Email / Msn: best00_7(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มิถุนายน 2555 / 02:59

#45 : ความคิดเห็นที่ 2036

ไรเตอร์เค้าชอบเรื่องนี้อ่ะ สนุกมาก ตอนแรกบอกตามตรงว่าทำใจให้อ่านมากอ่ะ เนื่องจากเค้าไม้ชอบดราม่ามากๆๆๆอ่ะ แบบกลัวร้องไห้ตาม ตอนแรกเศร้ามากๆอ่ะ สงสารน้องหมีนะแตนัองคุณน่าสงสารสุดๆอ่ะ ไหนจะโดนคนรักฆ่าพ่อ ไหนจะเกือบโดนคนรักฆ่า ไหนจะโดนทำร้ายต่างๆนาๆ พออิเหมียวเข้ามาสนุกอ่ะ (แอบเชียร์อิเหมียวเบาๆ ให้มารักษาแผลใจแผลกายน้องคุณจัง)  ไรเตอร์มาแต่งต่อน้าสนุกดีอ่ะ ^____^


PS.  
Name : KhunAll< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KhunAll [ IP : 125.25.135.61 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มิถุนายน 2555 / 21:08

#44 : ความคิดเห็นที่ 1923

อู้ยยยยยย! เราชอบแนวนี้มากเลยแหละไรเตอร์
เปิดเรื่องมาก็สลดใจแล้ว ต้องฆ่าคนที่ตัวเองรักกะจะตายไปพร้อมกันแต่เหตุการณ์ดันไม่ตรงไปตามนั้น

น้องชานตาบอด ฮืออแต่พี่คุณก็เลือกที่จะอยู่ดูแลแม้จะเป็นคนที่คิดจะฆ่าตัวเอง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าใครฆ่าพ่อตัวเอง
ความรักน้อออ 

แล้วคุนนี่ยิ่งน่าสงสารไปอีกที่โดนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ

ถึงชานซองจะอยู่ดูแลไม่ได้แต่ก็ได้ฝากแทคยอนดูแลต่อ เนี่ยแหละที่น่าเศร้ามากเพราะทั้งสองคนรักกันมากจริงๆ
ว่าแต่แทคเท่มากอ่ะ คิคิ สงสารององจังเลย

ไรเตอร์ผูกเรื่องเก๋มาก เราชอบ > <

Name : `manameoktk.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `manameoktk. [ IP : 27.130.105.204 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤษภาคม 2555 / 13:07

#43 : ความคิดเห็นที่ 1867
ทำไมมันเศร้าแบบนี้นะ


ชานซองเป็นมือปืนไม่พอ


ยังเป็นคนฆ่าพอพี่คุนอีก


ส่วนแทคก็จงรักพักดีต่อนาย


จนต้องสูญเสียเพื่อนรัก


ส่วนพี่คุนก็เสียพ่อ และคนรัก


น่าสงสารที่สุดเรยอะ

PS.  ใครมีข่าวอัปเดตเกี่ยวกับ2pmเข้ามาอับได้นะค่ะ
Name : 2pmอิอิ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 2pmอิอิ [ IP : 223.205.138.25 ]
Email / Msn: k-otic_aom(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2555 / 15:06

#42 : ความคิดเห็นที่ 1840
สงสารคุณอ่ะ ทำไมต้องฆ่าพ่อของคุณและยังตามฆ่าคุณอีก อยากรู้มาก
ชานเข้าคุกได้อย่างไร และทำไมคุณถึงเข้าโรงบาลประสาท
ต่อไปแทคกับคุณจะรักกันใช่มัย แล้วชานหละ
รอติดตามตอนต่อไปค่ะ
#กร๊ากก เค้าคำถามเยอะมากกกกก อิอิ เพราะเนื้อเรื่องมันน่าติดตามชวนให้สงสัย
Name : รักคุณ [ IP : 115.87.215.12 ]
Email / Msn: -
วันที่: 21 พฤษภาคม 2555 / 17:02

#41 : ความคิดเห็นที่ 1785
โอว..แอ็คชั่น..ดราม่าสุดๆ น่าติดตามและตามติด..คุณนี่ผู้น่สงสาร
Name : ponnee [ IP : 58.64.116.123 ]
Email / Msn: ponnee007(แอท)hotmail.com
วันที่: 13 พฤษภาคม 2555 / 19:22

#40 : ความคิดเห็นที่ 1712
ดารม่าได้อีก!!
รักชานนะ ถึงจะเลวแต่ก็ทำเพื่อนคนที่ตัวเองรัก
แทคนายทำตามหน้าที่ ไม่ได้ชอบพี่คุณ...ใช่ไหม?
Name : PLOY [ IP : 125.24.215.34 ]
Email / Msn: -
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 19:31

#39 : ความคิดเห็นที่ 1688
คือมานเปนอารายที่หดหูมากเลยนะไรท์จ๋าาาา
เค้าสงสารคุนนี่สวดดดดดดดดดด พ่อตัวเองต้องมาถูกฆ่าจากคนที่รัก
เจ็บเถอะ จี้ดเลยยยย และคุนนี่ จามีอารายยน่าเส้าก่านี้อีกมั้ยย
ยังจาไม่สบาย มีอาการทางจิตอีกกกปกป้องงตัวเองงงจาไหวมั้ยยย
แทคค ณ จุดนี้ แกคือผู้ปลดปล่อยนะ
มาช่วยให้ได้ คอยปกป้องงงงงงงง อย่าให้เปนไรนะ
เนื่อเรื่องงมานบีบมากจริงนะ บีบบบจนสงสารไปหมดทุกคนน
ใจก้สงสารชานนนน ถึงจาฆ่าพ่อ แต่เทอก้รักเถอะ
ฮ้อลลลลลลลลลลลลลลลล

จาเกิดไรขึ้นต่อจากนี้กานนะ
TTTTTTTTTTTT

Name : pq89< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pq89 [ IP : 58.11.214.42 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2555 / 19:27

#38 : ความคิดเห็นที่ 1623
เข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่าง 555+

มันส์มากเล้ยค่ะ *0*


Name : WoodongKhunnie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ WoodongKhunnie [ IP : 124.121.118.88 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2555 / 18:30

#37 : ความคิดเห็นที่ 1620
ชานเป็นแฟนคุณแต่ฆ่าพ่อคุณ แต่แทคก็อยู่ด้วย

เป็นบอดี้การ์ดแต่ปกป้องนายไม่ได้

แต่ไปขังอยู่ใกล้ชาน ชานขอให้ช่วยซึ่งแทคดันไม่รู้จักคุณมาก่อนอีก

แต่ก็ช่วยชาน แอร้ยยยยเค้างงงอ่ะ แทคไปช่วยคนที่ฆ่านาย

แต่แอบงงด้วยว่าชานฆ่าทำไม

สงสารคุณอ่ะ เป็นบ้าไปเลย T.T
Name : Khun-Trak [ IP : 1.46.137.237 ]
Email / Msn: -
วันที่: 29 เมษายน 2555 / 22:41

#36 : ความคิดเห็นที่ 1619
นิชคุณน่าสงสารสุด TT
Name : เสียงดนตรีของบ่ายสอง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสียงดนตรีของบ่ายสอง [ IP : 223.205.84.61 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2555 / 20:12

#35 : ความคิดเห็นที่ 1595
เข้ามาอ่าน Edit เหอๆ นิชคุณน่าสงสารจริงๆ
Name : KhunDong [ IP : 124.120.212.67 ]
Email / Msn: -
วันที่: 27 เมษายน 2555 / 22:29

#34 : ความคิดเห็นที่ 1594
*เข้ามาเม้นเฉยๆไม่ได้อ่าน*
*แต่อ่านคอมเม้น*

รีดเป็นคนรู้สึกอ่อนไหว เซน-สิ-ถีบ - -*

555555+

ท่าทางจะปวดใจ

*0*

ติดตามตอนต่อไปค่า

ขอบคุณไรท์เตอร์ที่ส่งเอนซีมาให้นะค่ะ

แต่ยังไม่ครบทุกตอนเลยค่า เพิ่งได้ 2 3 5 8 9

ขอบคุณล่วงหน้านะค่า
Name : iamvrying< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iamvrying [ IP : 124.121.185.133 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2555 / 20:05

#33 : ความคิดเห็นที่ 1564
 เป็นฟิคที่หักมุมที่สุดที่อ่านผ่านมา TT________TT
ค่อยอินไปด้วย ลุ้นไปด้วย ดราม่าตาม เเหะๆๆ
ตอนนี้ชานยังรอดใช่ไหมคะ
เเล้วชายชุดดำอีกกลุ่มคือมีเรื่องอะไรเกี๊ยวกับพี่คุณรึป่าว ??
หรอพวกที่บอกให้ชานฆ่าไหม เพราะอะไรกัน = =
เเล้วที่ชานเเทคเคยเข้าคุกด้วย

คือตอนเเรกเเทคไม่รู้จักพี่คุณ เเต่พอมาเจอชานเลยรู้ว่า
พี่คุณเป็นลูกของจินยอง เอ้า! มั่ว(เอง)เเล้ว -3-
สรุปๆสุดท้ายคงจะเป็น เเทคคุณ // พร่วดดดด (โดนถีบบบ )

PS.  Boice & Hotteat :: TK ::
Name : TaoTao Yong< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TaoTao Yong [ IP : 110.49.224.66 ]
Email / Msn: tamamakung_skw(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2555 / 02:42

#32 : ความคิดเห็นที่ 1560

แอ๊กชั่นดราม่า..ได้ใจจริงๆค่ะ..

Name : Taec Khun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Taec Khun [ IP : 171.7.144.219 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 21:57

#31 : ความคิดเห็นที่ 1550
 ไลค์ๆๆๆ ชอบอ่ะ ชอบมาก ไม่ได้ซาดิสหรืออะไรนะ
เราชอบเนื้อเรื่องมากเลยอ่ะ อ่านแล้วอินมากเลย
ไรท์บรรยายได้แบบเรารู้สึกไปด้วยเลยอ่ะ
แอบร้องไห้ตอนฉากพี่คุณถูกซ้อมแล้วชานตามหาแต่
ไม่สามารถมองเห็นพี่คุณได้อ่ะ  โอยยย น้ำตาไหลเลยยย
ตอนนี้ชานถูกจับ พี่คุณเป็นบ้า แล้วมีแทคเข้ามา
จะมีรักสามเศร้ามั๊ยอ่ะ จะได้เตรียมผ้าวับน้ำตา 5555
สงสารองอ่ะ ฮืออออ  ลุ้นมากเรื่องมาต่อนะ ม๊วฟฟฟฟ
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ^^
PS.  เจ็บ....และชินไปเอง ~ *You're my eveything* ~
Name : bewery-bb< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bewery-bb [ IP : 115.87.73.87 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 12:15

#30 : ความคิดเห็นที่ 1549
สงสารองอ่า ที่ต้องมาตายแบบนี้ ทั้งๆที่เคยออกไปอยู่ในโลกสุจริตชนแล้ว

ชานโดนจับเหรอ ถ้าตามเนื้อเรื่อง แสดงว่าชานกับแทคก็ต้องเป็นศัตรูกันซินะ ชานฆ่าพ่อคุณ แทคเคยเป็นบอร์ดี้การ์ดของพ่อคุณ แล้วทำไมแทคโดนจับจนต้องแหกคุกหว่า??? แล้วคุณเสียสติเพราะเรื่องของชานกับพ่อเหรอ??? ชานโดนจับได้ไงอ่ะ??? แล้วพวกที่มาตามฆ่าคุณคือใคร??? ทำไมต้องฆ่าทั้งๆที่ตอนนี้คุณเสียสติแล้ว???

โอ้ยยยยยยยยย คำถามพุดขึ้นมาอย่างกับดอกเห็ดเลยอ่า ไรท์เตอร์ขา ช่วยมาตอบคำถามให้ทีนะคะ ได้โปรดดดดดดดด
Name : คนผ่านทาง [ IP : 180.180.69.222 ]
Email / Msn: spy_dummy(แอท)hotmail.com
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 11:29

หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android