[SJ Yaoi] Starbuck Story :') SF WonHyuk

  • 100% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 13,841 Views

  • 160 Comments

  • 85 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    13,841

  • Comments
    160

  • Fanclub
    85

ตอนที่ 1 : Sorry for the love being late [END]Rating : 5 / 1 vote(s)

9 ส.ค. 56







Title: 사랑이 늦어서 미안해 : Sorry for the love being late
Pairing: WonHyuk
Author: iamime
Rating: no rate
Author note: เหตุการณ์สมมุติๆ ฟิคชั่ววูบ :P





(แนะนำให้ฟังเพลงไปด้วยค๊า บบ เพื่อเพิ่มอัถรส :))

.



..
….
……

“ฮยอกแจ ! เค้าฝากมาให้” เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่ง ยื่นดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่มาให้ พลางยื่นหน้าชี้ชวนให้มองตามไปหาเจ้าของดอกไม้
“เฮ้ออ ของตานั่นอีกแล้ว ฝากไปคืนเค้าด้วยล่ะกัน” ผมพูดพลางส่งดอกไม้คืนแก่ผู้ให้
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ คนอะไรจะอดทนได้ขนาดนี้ นี่จะครบสองปีแล้วนะ ที่เค้าคอยตามรังควาน ตามตื๊อ ผมน่ะรำคาญเต็มทีแล้วนะ ดูท่าจะเป็น คริสมาร์ส อีกหนึ่งปีที่คนอย่างผม “อีฮยอกแจ” จะต้องจุ้มปุ๊ก อยู่บ้านไปไหนไม่ได้ เพราะกลัว ไอ้จอมตื้อจะตามไปให้งานหมดสนุก
“เฮ้อ ออ ชั้นเหนื่อยแล้วนะ นายไม่เบื่อรึไงกัน” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ




“ซีวอน ฮยอกแจฝากมาคืน” หญิงสาวยืนดอกไม้ ที่ผู้รับไม่ยินดี คืนแก่ผม ผู้เป็นเจ้าของ
“ขอบใจนะ แซยี” ผมยิ้มพลางยื่นมือไปรับช่อดอกไม้กลับมา
“นี่นายน่ะ ยิ้มแบบนี้ไม่ยิ้มซะดีกว่ามั๊ง” แซยีพูด คงเพราะรอยยิ้มของผมล่ะมั๊ง ที่มันเศร้าจนไม่น่าจะเรียกว่ายิ้มแล้ว น่าจะเรียกว่า กำลังจะร้องไห้ซะมากกว่า
“ก็นะ…” ผมพูดได้แค่นั้น
“ว่าแต่ นายจะไปเมื่อไหร่ล่ะ ?”แซยีถามขึ้น
“ก็ พ้นวันนี้ไปก่อนน่ะ”ผมตอบ พลางทอดสายตาไปข้างหน้า ด้วยความหวังว่าจะเห็นคนตัวเล็กเดินผ่าน
“ไปเร็วจังเลยนะ แล้ว ฮยอกแจเค้าจะไม่เสียใจรึไง ที่นายจะไปโดยไม่บอกเค้าน่ะ” แซยีถาม
“เค้าเคยสนใจผมที่ไหนกันล่ะ” ผมพูดตอบเบาๆ
“ชั้นว่า นายน่าจะทำอะไรสักอย่างนะ” แซยี พูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น
“นั่นสินะ ก่อนไปขอเห็นหน้าสักครั้งก็ยังดี” ผมพูดกับตัวเอง













20:01 น หน้าบ้านของฮยอกแจ


“ไฟห้องนอนยังเปิดอยู่ แสดงว่ายังไม่นอนสินะ” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ พลางทอดสายตาไปยัง หน้าต่างห้องที่คุ้นเคย
เจ้าของห้องตอนนี้ ทำอะไรอยู่นะ “ขอโทษนะ ที่ชั้นทำให้นายไม่ได้ไปเที่ยวคริสมาร์ส เลย” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เดิม

“ขอโทษนะครับ มาหาใครรึป่าว?” เสียงหนึ่งเรียกทักขึ้น
“อ่า คือ ผมมาฝากของให้ฮยอกแจเค้าน่ะครับ” ผมตอบพลางหยิบกล่องของขวัญสีฟ้า สีโปรดของฮยอกแจ ที่ผูกด้วยโบว์สีขาว
“อ๋อๆ ครับ เข้ามาข้างในก่อนมั๊ยครับ คุณหนูฮยอกแจน่าจะไม่เหงา ถ้ารู้ว่ามีเพื่อนมาหา” ชายคนนั้นรับของพลางส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผม
“ไม่ล่ะครับ ผมมีธุระพอดี ขอตัวก่อนนะครับ แล้วก็ ขอบคุณนะครับ”ผมโค้งให้ชายคนนั้น แล้วรีบเดินออกมา
หลังจากที่ชายคนนั้นเข้าบ้านไปแล้ว ผมเดินกลับมาอยู่หน้าบ้านคนตัวเล็กอีกครั้ง



“Merry Christmas นะ ลี ฮยอกแจ”















อีกด้านหนึ่ง ของหน้าต่าง


“แปลกจัง ทำไมปีนี้ไม่มีข้อความเหมือนปีก่อนๆนะ” ผมพึมพำกับตัวเอง หลังจากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่ก็เหมือนเดิม หน้าจอยังว่างเปล่า ไม่มีข้อความจากไอ้ตัวยุ่ง จอมตื้อเลย
“นี่เรากำลังคิดถึงหมอนั่นรึ อ๊ากก ไม่ได้สิ บ้าไปแล้ว แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆลีฮยอกแจ” ผมพูดกำลังทะเลาะกับจิตใต้สำนึกของตัวเอง
เวลาที่เค้าอยู่ใกล้ๆ ก็รำคาญ พอเค้าห่างออกไป กลับรู้สึกต้องการ มันคืออะไรกันนะ ความรู้สึกแบบนี้ ?



“รักไง” เสียงหนึ่งลอยขึ้นมาในอากาศ






“รัก ? รักเหรอ?” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ที่ชั้นกำลังรักหมอนั่นรึเนี่ย ทั้งๆที่ บอกว่าเกลียดใจจะขาด นี่ชั้นกำลังรักหมอนั่นจริงๆเหรอ? เป็นไปไม่ได้อ่า










ก๊อกๆ ๆ
“คุณหนู นอนรึยังครับ?” เสียงพ่อบ้านดังขึ้น

“อ่า ยังครับ คุณยองอุน มีอะไรรึเปล่า?” ผมถามด้วยความแปลกใจ เหตุใดคุณพ่อบ้านจึงมาเคาะประตูเรียกยามดึกแบบนี้
“คือ เมื่อกี๊ผมไปเดินเล่นในสวน ก็เลยพบเพื่อนคุณหนูเค้าน่ะครับ เค้าเลยฝากกล่องนี้มาให้คุณหนู” พ่อบ้านพูดจบก็ยื่นกล่องของขวัญสีฟ้ามาให้ผม




“ซีวอน ?” ไม่รู้เพราะอะไร แต่ในใจก็ผุดชื่อนี้ขึ้นมา

ฮยอกแจ แกะห่อของขวัญอย่างเบามือ สิ่งที่อยู่ภายใน คือ ตุ๊กตาหมีสีฟ้าในมือมีหัวใจสีขาว เขียนตรงกลางว่า EVERLASTING U
“คุณ ไม่มีที่สิ้นสุด งั้นเหรอ ?” ฮยอกแจพูดความหมายของมันในใจเบาๆ “น่ารักจังนะ” ผมกำลังบ้ารึเปล่า ผมพูดกับตุ๊กตา
ในขณะที่กำลัง เล่นกับตุ๊กตาตัวใหม่ที่พึ่งได้มานั้น มือเจ้ากรรมก็ไปปัดโดนกล่องของขวัญตกเตียงไป ในขณะเดียวกันนั้น ก็มี ซองจดหมาย สีฟ้า เลื่อนออกมาจากกล่อง






“ฮยอกแจ ถ้านายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ชั้นก็คงจะไม่ได้อยู่โซล แล้ว ชั้นไม่รู้เหมือนกันว่านายจะได้อ่านมันรึเปล่า? แต่ถ้าตอนนี้นายกำลังอ่านมันอยู่ล่ะก็ ชั้นอยากบอกนายว่า จดหมายฉบับนี้และหมีตัวนี้ คงจะเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วที่นายจะได้รับจากชั้น นายคงจะดีใจสินะ ที่ต่อจากวันนี้ นายจะไม่ต้องทนเห็นหน้าชั้นคนที่นายเกลียดอีกแล้ว นายจะไม่ได้รับอะไรๆ ที่นายไม่อยากได้อีก นายจะได้ไปเที่ยวในวันสำคัญๆ ที่นายไม่ได้ไปเพราะกลัวชั้นไปวุ่นวาย ชั้นน่ะ ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง และไม่รู้ว่านายจะอ่านมันรึเปล่า แต่ชั้นอยากบอกนายว่า ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ ความรักของชั้นที่ให้นาย มันก็ยังคงเป็นความรักที่ให้นายเสมอ ที่นายเคยถามตัวเองหลายๆครั้งว่า ชั้นน่ะเหนื่อยรึปล่าว? กับการตามตื๊อนายทุกๆวัน ชั้นอยากบอกนายว่า ชั้นน่ะก็เหนื่อยเหมือนกันนะ แต่เพราะคำว่า”รัก” ไงล่ะ มันทำให้ชั้น พยายามต่อไป พยายามอย่างไม่สนใจว่านายจะเห็นค่าของมันมั๊ย ไม่น่าเชื่อเนาะ ว่าคำว่ารักเพียงคำเดียว จะมีอิทธิพลมากมายขนาดนี้ ชั้นขอโทษนะ ที่คอยกวนใจนายตลอดเวลา สองปีที่ผ่านมา ที่ชั้นเข้ามาวุ่นวายในชีวิต นายคงไม่มีความสุขเลยสินะ ต่อไปนี้ นายจะไม่ต้องหัวเสียเพราะชั้นอีกแล้วนะ ………………………
คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายแล้วที่ชั้นจะได้อยู่กับนาย ชั้นขออยู่กับนาย มองดูนาย แค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้น ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป นายจะลืมว่าเคยมีชั้น ชั้นก็ไม่สนใจ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ถ้านายเจอชั้น นายจะเดินผ่านเหมือนไม่เคยรู้จักกันชั้นก็ไม่แคร์ ชั้นไม่ขอมากไปใช่มั๊ย ถ้าชั้นจะขอให้นายมาส่งชั้น แค่ครั้งสุดท้ายให้ชั้นได้เห็นหน้านาย ก่อนที่ชั้นจะไป

Siwon












น้ำใสๆ ไหลออกจากตา ไม่มีเหตุผลเลยนะ ทำไมจะต้องเสียน้ำตาให้คนแบบนั้น นายควรจะต้องดีใจสิ ลี ฮยอกแจ ไอ้ขี้ตื๊อ นั่นจะไปจากชีวิตนายแล้วนะ










22.47 น.
“นี่เราเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ผมพูดกับตัวเอง พลางขยี้ตาเพื่อปรับให้รับแสงได้มากขึ้น

(แค่ครั้งสุดท้ายให้ชั้นได้เห็นหน้านาย ก่อนที่ชั้นจะไป) ก้องอยู่ในหัว
“ซีวอน” ผมพูดเบา พลางรีบแต่งตัวออกไปที่สนามบินทันที
ซีวอน นายจะยังรอชั้นอยู่รึเปล่า? นายจะรอฟังคำนั้นจากชั้นรึเปล่า? มันจะสายไปมั๊ย? สำหรับคำนั้น







23.21 น.


“นี่เราหวังมากไปรึเปล่า นะ” ผมพูดกับตัวเอง พลางเงยหน้าขึ้นจากนาฬิกา ทอดสายตามองไปยัง ถนนที่ทอดยาวออกไป เวลากลางคืนแบบนี้ ยิ่งทำให้ความรู้สึกเหงาเพิ่มมากขึ้นอีกเท่าตัว
“ซีวอน อีกครึ่งชั่วโมง ต้องขึ้นเครื่องแล้วนะ อย่าลืมซะล่ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น
“ครับแม่ ผมขอนั่งอีกสัก ยี่สิบนาทีแล้วกัน” แม้ว่ามันไม่ควรจะหวัง แต่ผมก็ขอหวังหน่อยแล้วกัน









23.34 น.


ดึกขนาดนี้ ทำไมรถยังติดอีกนะ คิดได้ดังนั้น มือไวเท่าความคิด จึงเปิดประตูวิ่งออกไปทันที
ซีวอนน นายรอชั้นอยู่ใช่มั๊ย ? รอฟังคำนั้นจากชั้นสิ?










23.41 น.


“ซีวอน ไปได้แล้วลูก” ผู้เป็นแม่ตบบ่าลุกชายเพื่อเตือนว่าได้เวลาแล้ว
เพียงเสี้ยวเวลา ผมหันไปเห็นร่างเล็ก ที่ผมรอมาตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมา
“แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ขอบคุณนะฮยอกแจ” ได้แต่พึมพำเพียงเท่านั้น แล้วจึงหันหลังตามผู้เป็นแม่ไป

แต่






“ซีวอน !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เจ้าของร่างเล็กที่ผมรอมานาน ตะโกนเรียกผม จากอีกฝากของถนน
ผมจึงต้องหันไปอย่างเสียไม่ได้ เจ้าของร่างเล็กนั้น ส่งยิ้มมาให้ผม มันเป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยได้รับตลอด สองปีที่ผ่านมา
ทันทีที่ผมหันไป ฮยอกแจตัวน้อย กำลังพยายามข้ามถนน ด้วยความยากลำบาก ผมลืมไปได้ยังเนี่ย ตัวเล็กของผม เกลียดการข้ามถนนเป็นที่สุด สมองไว้เท่าความคิด จึงสั่งการให้ขาทั้งคู่วิ่งออกไปรับฮยอกแจ


แต่ทว่า






“ซีวอ นนนน !!!!!!!!!!!!!!!” ฮยอกแจร้องลั่น ด้วยความตกใจ
ผมคงไม่ทันระวังเอง จึงไม่เห็นว่ามีรถอีกคันวิ่งมาด้วยความเร็วสูง ในเลน ที่ผมยืนอยู่


………………………….
……………….
…………..
……….







“หมอช่วยจนสุดความสามารถแล้วครับ” หมอพูดขึ้นทันทีที่ออกจากห้องฉุกเฉิน
“หมอช่วยยื้อชีวิตเค้าไว้อีกได้มั๊ยฮะ อย่าพึ่งถอดเครื่องช่วยหายใจได้มั๊ยฮะ” ผมพูดพลางเขย่าร่างของหมอ
“แต่คนไข้ หัวใจเต้นอ่อนมากเลยนะครับ หมอเกรงว่าจะเป็นการทรมาณคนไข้ปล่าวๆ” หมอพูด
“ขอร้องเถอะนะฮะ” ผมได้แต่พร่ำพูดคำนั้น







.


……………………….
…………………..
………………











“ฮยอกแจ ๆๆๆๆ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทั้งๆที่เจ้าของเสียงยังมาไม่ถึงหน้าห้องด้วยซ้ำ
“นี่ๆ ฮยอกแจๆ เงยหน้ามาก่อนสิ มีเรื่องสำคัญจะขอร้อง”เจ้าของเสียงพูดพลางกดหนังสือที่ผมอ่านอยู่ลง
“อะไรล่ะที่ว่าสำคัญ” ผมถามพลางส่ายหัวไปมา กับความเอาแต่ใจของ ร่างสูง ขี้ใจน้อยตรงหน้า
“พูดว่า “รัก” หน่อยสิ” ร่างสูงตรงหน้า บอกสิ่งที่ต้องการ พลางส่งตาแป๋วมาให้
“อีกแล้วเหรอ วันนี้พูดไปหลายรอบแล้วนะ” ผมร้องขึ้นอย่างอ่อนใจ
“ง่า ไม่พูด เค้าไปจริงๆนะ ไม่กลับมาแล้วด้วย” ร่างสูงพูดพลาง สะบัดหน้าไปอีกทาง ให้รู้ว่างอน
“เฮ้อ ถ้ารู้ว่าเอาแต่ใจแบบนี้ วันนั้นปล่อยให้ตายไปซะก็ดี” ผมบ่นอย่างขัดใจ
“ไม่รู้แหละ ตกลงจะบอกมั๊ย รักเนี่ย” ร่างสูงตรงหน้าพูดอย่างเป็นต่อ
“อ่าเคๆ รักๆ พอใจยัง”
“อะไรนะๆ ไม่ได้ยินอ่ะ”
“รักไง”
“ได้ยินไม่ชัดเลยอ่า ขอชัดๆดิ”
“ฮยอกแจ รักซีวอน คร๊า บบบบบบบบบบบบบบบบ พอใจรึยัง” ชิ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินนัก ตะโกนซะเลย
“อ่าน่ารักอย่างนี้ต้องให้รางวัล จุ๊บบ” ไวเท่าความคิด ไอ่คุณซีวอน บรรจบ จุ๊บแก้มขาวหอมของผมไปซะแล้วว
“อ๊ากก จะล้ำเส้นเกินไปแล้วน้า ตายซะเถอะ ซีวอนนน !!!!” เส้นความอดทนของผมขาดแล้วครับพี่น้องขอตัวไปจับสิงโตมาตุ๋นยาจีนก่อนนะฮะ








จบเหอะ! ….





















***

มันเป็น ช็อทฟิค เรื่องแรกของพริมเลยทีเดียว :')

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 1 : Sorry for the love being late [END]Rating : 5 / 1 vote(s)

9 ส.ค. 56

15 ความคิดเห็น

  1. #153 ChovySilver (@chovysilver) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 18:53
    หมอคะ ถึงหัวใจจะเต้นเบา แต่ก็ยังเต้นป่ะคะ

    เกือบไปแล้วมั้ยล่ะฮยอก รู้ว่ารักในวันที่เกือบสาย
    #153
  2. #143 pafe_love (@pafe_love) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 06:53
    แต่งงานกันเลยยยมั้ย>///////////<อ้ายยยยยยยย
    #143

  3. วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 00:16
    โอ้ยยยยยยยยฮาอ่ะน่ารักมุ้งมิ้งมากอ่ะเอ่อๆๆๆๆๆวอนติดอ่าง
    #126
  4. #102 tokay (@maketokay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 10:40
     โอ้ย  ใจหาย 

    นึกว่าวอนจะไปซะล่ะ

    อยู่กับฮยอกตลอดไปนะวอน
    #102
  5. #100 M.MumMie (@mutmiie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 22:27
    นั่นน !! เกือบไปมั้ย รักกันนานๆนะ >~<
    #100
  6. #99 เกว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 12:52
    หมอพาเขว

    =_=

    ...
    #99
  7. #95 khunshutter (@khunshutter) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2553 / 23:37
    เศร้าดีไหมนี่
    #95
  8. #93 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 22:25
    เกือบปล่อยโฮเสียแล้วนะเนี๊ยะ

    ดีที่ยั้งไว้ทัน 

    เกือบไปแล้วนะฮยอกจ~
    #93
  9. #84 ทามมายต้องรักเธอ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2553 / 21:46
    อ่า



    จะเศร้าดีหรือเปล่าเนี่ย
    #84
  10. #73 Ever Lasting Friends.. (@piimii3z-sj-13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2552 / 20:40
    ตอนแรกร้องไห้  ซึ้งแทบตาย

    #73
  11. #59 PLOYSAI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2552 / 19:58
    ย๊อกเกือบแล้ว 55555





    ถ้าช้ากว่านี้ วอนตกเป็นของพลอยแล้ววววว
    #59
  12. #43 lemon_soul (@lemon_soul) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2552 / 10:16

    พู่ว! ถอนหายใจตอนที่ซีวอนปลอดภัยเลยทีเดียว

    เกือบใจวายแทนฮยอกซะแล้วตอนที่หมอพูดอ่ะ = =

    น่ารักดีอ่ะคู่นี้ ><

    #43
  13. #36 MAMA-5BAHT (@MAMA-5BAHT) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2552 / 14:28

    ทำไมต้องมีชื่อไก่กะวอนด้วยเนี่ย

    ไม่เห็นจะเกี่ยวข้อง
    พยายามเหลือเกินนะย๊ะ

    ....

    ไหนๆก็แต่งคยูเฮแล้ว
    แต่งคยูเมด้วยได้ป่ะ

    55

    #36
  14. #10 ฮันนี่ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 05:39

    กรี๊ด...ชอบเพลงนี้มากๆค่ะ

    เรื่องน่ารักมากมาย

    ดีนะคะจบไม่เส้า...อิอิ

    #10
  15. #4 GaNa (@GaNami) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 01:15

    น่ารักจัง

    ชอบคู่นี้ที่สุดเลยอ่ะ

    แต่ไม่ค่อยมีใครแต่งคู่นี้เลยเนอะ

    เราว่าคู่นี้น่ารักดีออก

    ฮยอกกว่าจะรู้ใจตัวเองก็เกือบสายไปนะ

    #4
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android