สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yuri] ไม่อาจห้ามใจ...ไม่รักเธอ (รวมเล่มแล้วจ้า)

ตอนที่ 4 : ตัวแปร


     อัพเดท 10 เม.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยูริ, yuri, หญิงรักหญิง, girllove, เลส
ผู้แต่ง : นิตาNita ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิตาNita
My.iD: http://my.dek-d.com/i-nita
< Review/Vote > Rating : 99% [ 77 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 43,335
519 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 63 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yuri] ไม่อาจห้ามใจ...ไม่รักเธอ (รวมเล่มแล้วจ้า) ตอนที่ 4 : ตัวแปร , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3609 , โพส : 7 , Rating : 10 / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอน 4 ตัวแปร

โมลีจะจำไว้ว่าลัลตราไม่ชอบให้ถามเรื่องส่วนตัว เพราะแค่เธอเผลอไปแตะเข้าหน่อย ก็ดูจะเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาเลยทีเดียว

ว่าแต่ว่ามันเพราะอะไรกันหนอ หญิงสาวเก็บความสนใจใคร่รู้เอาไว้เงียบๆ ขณะเริ่มสอนลัลตราเริ่มจากการนั่งพับเพียบเอาขาขวาทับขาซ้าย จัดท่าจัดทางให้ถูกต้องตามที่ควรจะเป็น จะได้ไม่มีปัญหาถ้าต้องนั่งนานๆ เวลาถ่ายทำ

“เมื่อยจังเลย นั่งท่าอื่นสีไม่ได้รึไงเนี่ย” นักเรียนคนสวยเริ่มบ่น เมื่อเห็นว่ายังไม่คืบหน้าไปไหนสักที ส่วนคุณครูก็ออกแนวมุ่งมั่น ตั้งอกตั้งใจสุดชีวิต ไม่ได้ซีงานแรกในชีวิต ก็ต้องจริงจังกันหน่อย

“ไม่ได้สิคะ อย่างนั้นก็ไม่สวยแบบผู้หญิงไทยในเรื่องค่ะ คุณลัลต้องอดทนหน่อยนะคะ” คนสอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขึงขัง พร้อมจัดแจงมือไม้ของเธอวางแนบลำตัว

เชอะ ทำเป็นจริงจังขึ้นมาเชียว ลัลตราแอบเบ้ปากใส่คนตรงหน้า

“อ๊ะ ทำอย่างนั้นไม่สวยเลยค่ะ” โมลีส่งสายตาปรามเมื่อเห็นลัลตราเบะปากใส่ตัวเอง

ยัยบ้า ฉันทำใส่หล่อนนั่นแหละย่ะ เห็นซะด้วย นึกว่าแอบทำแล้วเชียว ลัลตราค้อนควักเอากับลม

“ท่าถือซอนะคะ คุณลัลต้องวางกะโหลกซอไว้บนขาพับด้านซ้ายตรงนี้นะคะ แล้วมือซ้ายจับคันซอให้ตรงกับที่มีเชือกรัดอก ใช่ อย่างนั้นแหละค่ะ แต่จับให้ต่ำกว่าเชือกรัดอกลงมาสัก 1 นิ้วนะคะ จะดูสวยกว่าค่ะ”

ลัลตราปล่อยให้คุณครูทำหน้าที่ไปตามเรื่องโดยไม่ขัดคอ ก็เห็นจริงจังซะขนาดนั้น เธอก็เลยทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย จะได้เสร็จเร็วๆ เพราะจะว่าไปแล้ว สิ่งสำคัญที่เธอต้องเรียนรู้ก็คือท่าทางการนั่ง การจับซอ การสีซอเท่านั้นเอง แต่การจะสีให้เป็น หรือว่าให้ไพเราะเพราะพริ้งจริงๆ นั่น มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะการแสดงละครทีวี เรื่องแอคติ้งจะสำคัญเป็นอันดับแรก

เรียนรู้เรื่องพื้นฐานนี้ได้เร็วเท่าไร ก็ยิ่งจะเป็นการดีสำหรับเธอ

ไม่ต้องมีใครก็ไม่รู้มาล้อมหน้าล้อมหลังจับมือจับไม้เธอไปวางตรงนั้นตรงนี้อย่างแม่นี่ ดูเถอะ รู้ว่าผมเผ้าของตัวเองยาวก็ไม่ยอมรวบให้เรียบร้อย เลยพลอยระหน้าระตาเธอไปด้วย

หอมดีแฮะ แชมพูยี่ห้ออะไรหว่า เผื่อจะซื้อมาใช้มั่ง

ลัลตราแอบสูดกลิ่นหอมๆ จากปลายผมของโมลีที่รุ่ยร่ายอยู่ตรงหน้าเธอ ขณะปล่อยให้เจ้าหล่อนจับมือเธออีกข้างให้หัดถือคันสี

มือนุ่มดี ใช่สิ พวกคุณหนู เก็บเตียงเองเป็นรึเปล่าก็ไม่รู้ เชอะ

“อย่างนั้นแหละค่ะคุณลัล ค่อยๆ ลากคันสีช้าๆ นะคะ ทำไปเรื่อยๆ ค่ะ จนกว่าจะชิน” ปากบางๆ ตรงหน้าส่งเสียงเจื้อยแจ้วให้กำลังใจ

ยัยเด็กนี่ดูเข้าท่าแฮะ รู้จักชมคนเรียนเสียด้วย มีจิตวิทยาทีเดียว อาจจะจริงอย่างที่ปาริฉัตรบอกก็ได้ โมลีอาจทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด

แต่ว่าท่านั่งพับเพียบเนี่ย มันเมื่อยชะมัดเลย

“พักก่อนได้มั้ย เมื่อยแล้วนะ” ลัลตราเอ่ยขึ้นในที่สุด ก็นั่งท่านี้มาตั้งนานแล้ว

“อ๋อ...โทษที ลืมไปค่ะ พักได้ค่ะพักได้ คุณลัล” โมลีเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอมัวแต่ง่วนสอนจนลืมไปเลย เวลาได้อยู่กับสิ่งที่ชอบ เธอก็มักจะเป็นอย่างนี้ ลืมทุกอย่าง

“แค่นี้ใช่มั้ยที่ฉันต้องรู้ก่อนเข้าฉากน่ะ” เธอเปลี่ยนมานั่งเอนตัวกางขา เท้าแขนสองข้างลงกับพื้นพรม หลังจากวางเครื่องดนตรีชิ้นเล็กนั้นแล้ว

“ก็ประมาณนี้แหละค่ะ แต่ต้องหัดทุกวันนะคะ” คนตอบนั่งพับเพียบเอี้ยมเฟี้ยมยิ้มให้เธอ

“วันละชั่วโมงก็พอนะ ไม่งั้นเหน็บกินกันพอดี” เสียงโอดยังออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวย ขณะคนพูดกำลังทำท่าบริหารช่วงลำคอ

ลัลตราไม่ใช่คนที่อยู่นิ่งๆ ได้นานๆ เธอชอบการเคลื่อนไหว ทำนั่นทำนี่ เพราะมันเหมือนได้เตรียมพร้อมตัวเองตลอดเวลา

“ค่ะ ประมาณนี้แหละ วันนี้ก็แค่นี้ก่อนก็ได้ แล้วเอ่อ...เห็นพี่ฉัตรบอกว่าคุณลัลจะให้โมรับโทรศัพท์ให้ด้วย” โมลีถามถึงงานในส่วนที่เธอต้องดูแลความสะดวกให้ลัลตรา ซึ่งจะว่าไปแล้วก็คืองานหลักของเธอมากกว่า

“อ๋อใช่ เธอจะต้องรับโทรศัพท์ให้ฉันด้วย เครื่องนี้ไง ถือไว้ซะ” ลัลตราเอื้อมหยิบโทรศัพท์ส่งให้ รู้สึกโล่งๆ ดีเหมือนกันนะ ใครโทรหาเธอก็เจอโมลีก่อนก็แล้วกัน

“แล้วมีใครบ้างคะที่คุณลัลต้องรับ หรือไม่อยากรับ โมจะได้ทราบค่ะ”

ยัยเด็กนี่ดูจริงจังจริงแฮะ เพราะทำงานวันแรกรึเปล่าเนี่ย  จะคอยดูหลังจากนี้อีกทีละกัน ตบตาเธอไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะจะบอกให้

“มี ถ้าคนชื่อซีโทรมาชั้นไม่รับ เธอจะบอกว่ายังไงก็ไปจัดการเอาเองกัน ไม่ใช่ธุระชั้นแล้ว” ลัลตราเดินไปเอนหลังอยู่ที่โซฟา สายตามองดูคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม ยัยนี่นั่งพับเพียบได้นานดีแฮะ

“แล้วคนไหนรับคะ” ตาใสๆ ถามด้วยเสียงซื่อๆ

น่าหมั่นไส้มาก...กกก ลัลตรานึกในใจ

“ก็...นัฐน่ะรับ...นอกจากนั้นก็คนที่เขาติดต่องาน แค่นั้นแหละ” ลัลตราตวัดปลายเสียง กวาดตามองเพดานห้องทำงานของปาริฉัตร

มองยัยเด็กบ้านี้แล้วมีอารมณ์...อารมณ์ปิ๊ดน่ะ

โมลี จดชื่อสองชื่อนั้นเอาไว้ ท่าเผื่อจำสลับกันแย่แน่ๆ เลย

ณัฐ...ใช่มั้ยที่ลัลตราบอกว่ารับโทรศัพท์ คงเป็นหนุ่มคนใหม่ของหล่อนแน่ๆ เลย หน้าตายังไงน้า อยากเห็นจริงๆ คงจะหล่อ เท่ สมกับคนสวยอย่างหล่อนแน่ๆ เลย

“ค่ะ ได้เลยค่ะ...แล้วมื้อกลางวันคุณลัลจะทานอะไรคะ โมจะเตรียมให้” โมลีรับคำ หันไปมองนาฬิกาแขวนก็เห็นว่าเป็นเวลาใกล้จะเที่ยงแล้ว เธอชักจะหิวๆ เหมือนกัน ออกจากบ้านโดยไม่มีอาหารรองท้อง

“ฉันทานบ่ายสอง เธอหิวก็ไปจัดการเถอะ เดี๋ยวจะอ่านบทซะหน่อย”

บอกแล้วลัลตราก็รื้อกระเป๋าดึงปึกบทละครของเธอออกมา พลิกหน้านั้นหน้านี้อยู่เงียบๆ  โมลีเลยเดินเลี่ยงออกมา เมื่อเห็นว่าลัลตราคงไม่เรียกใช้อะไรแล้ว

ก็ไม่ยากเย็นสักเท่าไรหรอกนะ งานแรกของเธอ แค่ต้องเอาใจลัลตราให้มากๆ หน่อยเท่านั้นเอง

/////////////////////////////////////////////

โมลีทานข้าวเสร็จ ก็เดินเล่นดูข้าวของต่างๆ นานาของร้านรวงละแวกนั้น พนักงานออฟฟิศออกมาเดินเต็มถนนซื้อของจากแผงเล็กแผงน้อยที่ตั้งขายกันแน่นพรืดเต็มตรอกซอกซอย

เธอไม่เคยเดินตลาดนัดแบบนี้ เลยสนุกเป็นการใหญ่แม้ไม่ได้ซื้ออะไรเลยก็เถอะ ช่างมีข้าวของมากมายที่เธอไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไรได้บ้าง

นี่ดูท่าโลกของเธอจะแคบจริงๆ

มุงแผงนั้น ไปแผงนี้ กว่าจะกลับเข้าออฟฟิศปาริฉัตรอีกที ก็บ่ายคล้อย

โมลีถือกล่องอาหารตามสั่งที่คิดว่าลัลตราน่าจะทานได้มาให้เธอด้วย ผัดซีอิ้วนี่ล่ะ ง่ายที่สุดแล้ว

แต่พอเปิดประตูเข้าไป ก็เจอชายหนุ่มที่เธอรู้สึกคุ้นๆ หน้า นั่งอยู่หน้าโต๊ะปาริฉัตรที่กำลังคุยอยู่กับลัลตราที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม ในมือยังถือปึกกระดาษเอาไว้

“สวัสดีค่ะ...” โมลียกมือไหว้ชายหนุ่ม คงจะเป็นแขกของปาริฉัตร

อ๋อ...เธอนึกออกแล้ว เขาเป็นดารานี่เอง คนที่จะเล่นเป็นพระเอกคู่กับลัลตราในละครอาญาแห่งรักนั่นเอง หนังสือพิมพ์บันเทิงลงรูปเขาหราวันก่อน

โอ...ใช่เลย...นี่แหละ

“หะ...ฮะ...หวัดดีครับ”  ชายหนุ่มรับไหว้ด้วยอาการตกตะลึง ก่อนจะหันมาทางลัลตราเหมือนถามว่าเธอเป็นใคร

“ครูสอนซอของลัลของค่ะ คุณปัตย์” ลัลตราแนะนำหล่อนกับเขาตามมารยาท

กลับมาเอาอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ยัยเด็กบ้าเอ้ย...ดูเถอะ นายปัตย์นั่นมองตาเยิ้มเชียว ดีนะที่น้ำลายยังไม่ไหลยืดออกมา

“โห...ครูซอของคุณลัลน่ารักจัง ผมเรียนบ้างได้มั้ยฮะเนี่ย”

เอาแล้วเชียว...ไอ้บ้า ไม่ทันไรก็หม้อแล้ว ลัลตราไม่ชอบนายสถาปัตย์คนนี้เอาจริงๆ เธอรำคาญที่เขาเอาแต่จีบคนนั้นแซวคนนี้ไปเรื่อย ไม่เว้นแต่เด็กรับโทรศัพท์หน้าห้องปาริฉัตร เธอเคยบอกปาริฉัตรไปเหมือนกันว่าขอเล่นเรื่องนี้กับพระเอกคนอื่นได้มั้ย แต่ปาริฉัตรก็อ้างว่าสถาปัตย์กำลังเป็นที่กรี๊ดกร๊าดของคนดูละคร มันจะช่วยเพิ่มเรตติ้งได้เยอะ ลัลตราก็เลยพูดอะไรไม่ออก

ก็แล้วยัยนั่นไปยืนบื้อทำอะไรตรงนั้นเล่า ดูสายตาที่ไอ้บ้านั้นมันมองโมลีสิ เธอละเกลียดจริงๆ เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ ผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิง เห็นเป็นแต่วัตถุทางเพศ ซึ่งบรรดาผู้ชายที่อยู่รอบๆ ตัวเธอก็มีแต่แบบนี้นั้น งี่เง่าสุดๆ

เว้นแต่ณัฐนั่นหรอก…

“ซื้ออะไรมาให้ฉันน่ะโม” ลัลตราแสร้งถามขึ้น เมื่อเห็นโมลียังยืนเงอะงะอยู่ที่เดิม ไม่รู้เรื่องอะไรเอาซะเลยยัยเด็กบ้า ว่ากำลังจะถูกงาบอยู่แล้ว

หล่อนจะมาเป็นผู้จัดการฉัน หรือฉันจะเป็นผู้จัดการหล่อนกันแน่ยะ

“อ๋อ...ผัดซีอิ้วค่ะ คุณลัลหิวแล้วใช่มั้ยคะ เดี๋ยวโมให้แม่บ้านใส่จานมาให้นะคะ” บอกแล้วโมลีก็ขอตัวจากชายหนุ่ม เดินเรียบร้อยออกไป

“น่ารักจริงๆ เลยคุณลัล ไปหามาจากไหนเนี่ย ขอผมสักคนได้มั้ย” สายตาวาววับมองตามอย่างแสนเสียดาย ลัลตราเห็นแล้วก็ให้รู้สึกอนาถใจยิ่งนัก

ขอแค่เป็นผู้หญิง สถาปัตย์ก็ก้อร่อก้อติกใส่ไม่เว้นหน้าจริงๆ

“เด็กพี่ฉัตรน่ะค่ะ” ลัลตรารีบอ้างชื่อปาริฉัตร เผื่อสถาปัตย์อาจจะเกรงใจขึ้นมาบ้าง

“อ้าว...เหรอฮะ งั้นยิ่งดี เผื่อจะให้พี่ฉัตรเป็นผู้ใหญ่ให้ทีเดียว” คนพูดน้ำเสียงกระตือรือร้น จนลัลตรารู้สึกว่าเขาแกล้งยั่วเธอ

ไอ้บ้าเอ้ย...ปาริฉัตรไปไหนนะเนี่ย อีตานี่จะได้เลิกยุ่งกับเธอซะที หญิงสาวกรอกตาขึ้นลงอย่างเบื่อหน่าย ไม่ได้อ่านบทกันเลยทีนี้

“ไม่ได้หรอกค่ะ...คุณปัตย์มีสาวๆ เยอะแล้ว จะเอาไปอีกทำไมละคะ” เธอค่อนกลับด้วยความหมั่นไส้

“ผมชอบมีไว้เป็นฮาเร็มนี่ครับ ไม่งั้นเบื่อแย่ คุณลัลก็น่าจะรู้...” ท้ายประโยคเหมือนจะบอกว่าเธอเองก็ไม่ต่างจากเขาสักเท่าไร ทำให้ลัลตราชักยั๊ว

เธอจะเล่นละครกับเจ้านี่จบเรื่องมั้ยเนี่ย

“ลัลไม่ทราบหรอกค่ะ...พอดีลัลคบทีละคน” หญิงสาวกัดฟันพูดเสียงอ่อนหวาน ทั้งที่อยากลุกไปดึงคอเสื้อไอ้คนที่นั่งชูคอทำหน้าหล่ออยู่นั่น

“แล้วเป็นไงฮะ หนุ่มเซอร์คนใหม่ใช้ได้มั้ย”

มันจะมากไปแล้วนะนั่น ลัลตราชักฉุน กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วก็พยายามหายใจช้าๆ ลึกๆ บอกตัวเองให้มีสติ ไม่งั้นเธอจะต้องลุกไปชกหน้าไอ้บ้านี้แน่ๆ  มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ

ยังไงณัฐก็น่ารักกว่าแกก็แล้วกันล่ะ ลัลตราอยากพ่นใส่หน้าเขา แต่ปาริฉัตเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

“อ้าวปัตย์ มาแล้วเหรอ รอนานมั้ย โทษทีๆ” ปาริฉัตรเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานประจำตัวของเธอ มองดูลัลตราที มองสถาปัตย์ที แล้วก็ถอนใจ  แง้งใส่กันอีกล่ะสิท่า

จะรอดมั้ยเนี่ยละครของเธอ

“สักพักได้แล้วละฮะพี่ฉัตร แต่ก็ทันเจอน้องโมล่ะครับ” สถาปัตย์หันไปตอบปาริฉัตรด้วยท่าทางที่ลัลตราเห็นแล้วอดขนลุกไม่ได้ เธอไม่เคยเจอผู้ชายช่างประจบประแจงแบบนี้ หญิงสาวเดินกลับมานั่งที่เดิม

ไม่คิดว่าวันนี้สถาปัตย์จะเข้ามาออฟฟิศด้วย รู้อย่างนี้เธอไม่มาก็ดี เธอไม่ชอบหน้าหมอนี่เอามากๆ นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าจะเล่นบทรักกับมันได้ยังไง เล่นบทบู๊ละก็ พอจะนึกออกอยู่

ผู้ชายเจ้าชู้ก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่เธอไม่ชอบคนเจ้าชู้เรี่ยราดอย่างนี้ มันไร้รสนิยมเกินไป เจอกันครั้งแรกเขาก็เข้าหาเธอเหมือนกัน แต่พอเห็นพฤติกรรมเขาบ่อยๆ ลัลตราได้แต่ส่ายหน้า ไม่ไหวจริงๆ ผู้ชายแบบนี้

แต่ณัฐไม่ใช่เลย...นึกถึงอีกคนแล้วลัลตราก็ยิ้มขึ้นมาได้

ชักหิวแล้วสิ ทำไมโมลีหายไปนานจังเลย ลัลตราขี้เกียจรอ เลยปล่อยให้ปาริฉัตรคุยธุระกับพระเอกใหม่ของหล่อนไป หญิงสาวเดินเข้าไปในส่วนที่เป็นครัวเล็กๆ ของออฟฟิศ โมลีน่าจะอยู่ที่นั่น ก็เห็นว่าจะเอาอาหารไปใส่จานมาให้เธอ

นั่นไง เด็กสาวกำลังบรรจงตักอาหารจากกล่องโฟมใส่จานสวยให้เธอ

โมลีพยายามจัดให้ผัดซีอิ้วที่เธอซื้อมาดูสวยงามแบบที่เห็นในร้านอาหาร เธอแยกผักไว้อีกด้านเผื่อว่าลัลตราอาจจะไม่ชอบทานผักจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเขี่ยออก แต่ไม่ดีเลยนะเนี่ยถ้าไม่กินผัก อยู่ได้ยังไงก็ไม่รู้ โมลีชอบผักที่สุดเลย ยังเคยคิดจะทานอาหารมังสะวิรัตด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าจะต้องยุ่งยากเวลาไปทานอาหารกับคนอื่นๆ

ลัลตรายืนมองอยู่เงียบๆ มีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอยู่ในใจเธอ เหมือนมองเห็นตัวเองในวันเก่าๆ

เด็กดี เด็กสวย เด็กสะอาด

แล้วเป็นอย่างไรเล่า...

อารมณ์ขวางหูขวางตาเริ่มหายไป...มันหายไปเมื่อไหร่กันนะ หรือตั้งแต่เจ้าหมอนั่นเข้ามา เธอเลยไปหมั่นไส้มันแทน

อืม...ถ้าเธอมีน้องสาว เธออยากได้น้องสาวแบบนี้แหละ คงจะดีไม่น้อยเลยนะ ทำอะไรด้วยกัน ดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ ไปช้อปปิ้ง ทำกับข้าว

คงจะดี...ใช่คงจะดีมากๆ เลย

อยู่คนเดียวมันเหงาจะตาย และบางทีแม้หนังหรือหนังสือจะสนุกแค่ไหน แต่มันก็เอาไม่อยู่ บทจะเหงาขึ้นมา

“อ้าวคุณลัล โมกำลังจัดอาหารให้เนี่ยค่ะ” โมลีตาโตแปลกใจ เมื่อเงยหน้ามาเห็นลัลตรา ยืนอยู่ที่ประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เด็กสาวปัดผมที่รุ่ยร่ายเคลียแก้มทัดใบหู ยื่นจานอาหารส่งให้คนที่ยืนกอดอกพิงประตู

“ฉันรอเธอจนจะหิวตายเนี่ย เลยต้องออกมาดู หายไปเป็นชาติ เฮ้อ...” ลัลตราส่ายหน้าเหมือนอ่อนใจเสียเต็มประดา เธอมันก็แบบนี้แหละ คิดอย่างแต่แสดงออกอีกอย่าง มันเป็นเสียอย่างนี้นิสัยเธอ แก้ไม่หายจริงๆ

“พอดีแม่บ้านไม่อยู่ค่ะ โมเลยทำเอง แต่เสร็จแล้วค่ะ ทานได้เลย โมแยกผักออกให้เผื่อคุณลัลไม่ทาน เดี๋ยวโมเอาน้ำตามไปให้นะคะ” โมลีกุลีกุจอหันไปหยิบแก้วที่ชั้น เตรียมรินน้ำให้ลัลตรา

“ไม่ต้องหรอก ฉันจะกินที่นี่แหละ เขาคุยธุระกันอยู่” ลัลตราบุ้ยมือไปทางห้องทำงานของปาริฉัตร

“อ๋อค่ะๆ งั้นทานให้อร่อยนะคะ” โมลีเบี่ยงตัวออกมาจากครัวแคบๆ นั้น ซึ่งมีเก้าอี้พอจะนั่งทานอาหารได้สักคนสองคน

“ขอบใจนะ...” ลัลตราเอ่ยขอบคุณเสียงเบาขณะก้มหน้าตักอาหารในจาน

รู้สึกเก้อๆ เขินๆ ยังไงก็ไม่รู้ที่ต้องพูดหรือทำอะไรแบบนี้ เมื่อใครทำอะไรดีๆ ให้แล้วเธอซาบซึ้งกับมัน  ไม่ใช่การขอบคุณตามมารยาทสังคมเท่านั้น นั่นน่ะเธอทำได้คล่องอยู่แล้ว ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลัล...” โมลียิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเดินออกมา ทิ้งลัลตราไว้กับมื้อกลางวันของหล่อน พลางนึกในใจว่าคุณลัลตราคนสวยนี่อารมณ์แปรปรวนจริงแฮะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

อารมณ์ศิลปินสินะเนี่ย...เธอจะพยายามเรียนรู้และเข้าใจ

//////////////////////////////////////////////////////

โมลีออกมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงล็อบบี้รับแขกของบริษัท หนังสือพิมพ์บันเทิงคือสิ่งเธอเลือกหยิบมาอ่านเป็นอย่างแรก เพราะนับแต่นี้มันคืองานของเธอ ที่จะต้องติดตามข่าวคราวเกี่ยวกับแวดวงนี้

ใครเป็นใครบ้างก็ไม่รู้ ตัวละครเยอะซะจริง เธอจะจำหวาดไหวไหมเนี่ย

ต้องจำได้สินะ เพราะขนาดเวลาอ่านนิยายจีน ชื่อตัวละครแปลกๆ เธอยังจำได้เลย แม้ตอนแรกจะงงๆ อยู่สักหน่อยก็เถอะ โป๊วอั้งเสาะ ลิ้มเซียนยี่ นั่นไง เธอยังจำชื่อพวกเขาได้อยู่เลย แต่จากเรื่องไหนหว่า อันนี้จำไม่ได้แฮะ

อ่านไปเรื่อยๆ คงจำได้เองว่าใครเป็นใคร

หญิงสาวกวาดสายตาไปตามภาพข่าวและเรื่องราวใต้ภาพอย่างเอาจริงเอาจัง เลยไม่ทันเห็นเมื่อมีใครมายืนอยู่ตรงหน้าใช้ปลายนิ้วดึงหนังสือแท็บลอยด์จากมือเธอ

โมลีเงยหน้าขึ้นมอง

“อยู่นี่เองน้องโม...” พระเอกคนตะกี้นั่นเองที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอ

“ค่ะ...” โมลีแปลกใจ เขามาดึงหนังสืออกจากมือเธอทำไมเนี่ย กำลังอ่านมันๆ อยู่เลยเชียว

“พี่ปัตย์จะกลับแล้วนะครับ” ชายหนุ่มส่งยิ้มที่คิดว่าทรงเสน่ห์ที่สุดให้หล่อน และรอดูปฏิกิริยา ซึ่งมันมักจะได้ผลเสมอ

“ค่ะ...สวัสดีค่ะพี่ปัตย์” โมลียกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างงงๆ ก่อนหยิบหนังสือพิมพ์คืนมาเตรียมจะเปิดอ่านต่อ หน้าไหนละนั่นที่เธอเปิดอ่านเมื่อสักครู่

“อ่า...เอ่อ...” สถาปัตย์รู้สึกเก้อ...หันมองไปรอบๆ คงไม่มีใครเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ น้องโมไม่รับมุกพี่เลย แต่ไม่เป็นไร คนสวยๆ ทำอะไรก็น่ารักอยู่แล้ว

“พี่จะได้เจอน้องโมอีกมั้ยครับเนี่ย” เขาถามต่อ พลางจ้องใบหน้าเด็กสาวไม่วางตา

หล่อนสวย สวยแบบที่สถาปัตย์ไม่เคยพบ ไม่ได้สวยเกลื่อนกลาดแบบที่เขาพบเจอในแวดวงทำงาน แต่สวยแบบที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเห็นแม่น้ำ หรือสายน้ำอันใสสะอาดที่รินไหลเรื่อยๆ อะไรประมาณนั้น

ดวงตาดำขลับกลมโตของหล่อนที่มองมา...อย่างนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าตากวาง ซื่อ ใส หากแต่ก็เจือด้วยแววหวาน วงหน้ารูปไข่ ที่เปิดให้เห็นหน้าผากมนๆ น่าจรดปลายจมูกลงเบาๆ

นานแค่ไหนแล้ว ที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้

มันต่างออกไป มันไม่เหมือนที่เขารู้สึกกับผู้หญิงหลายๆ คนที่เขาคบหาอยู่ด้วยในตอนนี้

ใช่...หล่อนเหมือนรักแรกในวัยเรียนของเขานั่นเอง เหมือนผู้หญิงที่เคยทำให้เขาเป็นบ้าเป็นหลังกินไม่ได้นอนไม่หลับในวัยวันที่เขาเพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม

แต่เธอก็จากเขาไป...จากไปไกลลิบในที่ที่เขาตามไปไม่ได้

เด็กสาวคนนี้ไม่มีอะไรเหมือนรักครั้งนั้นของเขาก็จริง แต่ตัวหล่อนทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมรักแบบนั้นอีกครั้งต่างหากเล่า

“ได้มั้ยครับ” ชายหนุ่มถามซ้ำ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเงียบ

“ก็โมทำงานกับคุณลัลที่นี่ไงคะ พี่ปัตย์ เอ้ยคุณปัตย์มาก็ต้องเจออยู่แล้ว” โมลียิ้มแหยๆ ให้เขา ไม่เข้าใจว่าเขาถามไปทำไม

“ไม่ต้องเรียกคุณหรอกน้องโม เรียกพี่ปัตย์อย่างเดิมนั่นแหละ นะฮะ” สถาปัตย์รีบบอกหล่อน เขาชอบที่หล่อนเรียกเขาว่าพี่ตอนแรก มันให้ความรู้สึกใกล้ชิด คุ้นเคย แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น คือเขารู้สึกว่ามันเป็นคำเรียกที่ช่างไพเราะอ่อนหวาน

ซึ่งไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้มานานแล้วต่างหาก…




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yuri] ไม่อาจห้ามใจ...ไม่รักเธอ (รวมเล่มแล้วจ้า) ตอนที่ 4 : ตัวแปร , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3609 , โพส : 7 , Rating : 10 / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#7 : ความคิดเห็นที่ 505
รักแรกของปัทไม่ใช่ ลัลใช่มะ

แต่ว่าโมนี่น่ารักจริงๆน้าา
Name : เอรี่ [ IP : 202.12.73.65 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 ธันวาคม 2554 / 17:22

#6 : ความคิดเห็นที่ 468
เอาแล้วไงทั้งคาสโนวี่คาสโนว่า จะตกหลุมรักแม่นางโมลี แล้วไง 555+
Name : ``yaffyer____๙< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ``yaffyer____๙ [ IP : 223.206.85.80 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2553 / 22:38


#5 : ความคิดเห็นที่ 287
ตอนนี้ก็ขำ ... ตกลงเธอจำมาเป็นผู้จัดการของลัล หรือลัลจะมาเป็นผู้จัดการเธอ ... ช่างคิด

ลัลเหมือนมีอาการ PMS อารมณ์แปรปรวน ปรวนแปร
PS.  "Reading without reflecting is like eating without digesting." --- Edmund Burke
Name : 528522< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 528522 [ IP : 124.121.1.119 ]
Email / Msn: pblossoms(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2552 / 21:48

#4 : ความคิดเห็นที่ 175
ลัล ดูแลเด็กในสังกัดด้วยย
PS.  กุหลาบสีเลือด...ชโลมด้วยกลิ่นอายแห่งความแค้น...ที่แผดเผาใจให้มอดไหม้
Name : Ma-Bung (มะบุง)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ma-Bung (มะบุง) [ IP : 125.25.218.250 ]
Email / Msn: mabung_crazy_love(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2552 / 21:32

#3 : ความคิดเห็นที่ 27
กรรมมมมมมม

โมจะโดนงาบแล้วววววววววว

ลัลรีบมีช่วยด่วนนนนนนนนน
Name : WinD [ IP : 119.42.71.65 ]
Email / Msn: hunterxhuntergon(แอท)hotmail.com
วันที่: 10 เมษายน 2552 / 20:49

#2 : ความคิดเห็นที่ 26

หนุกๆ ^^

ปัตย์ เอาจริงหรอ??? 0 0


ลัล.... ชักหมั่นไส้ 5555
 อารมย์เยอะแยะเหลือเกิน รีบๆมาช่วยโมได้แล้ว

เดี๋ยวโดนคาบไปกินๆ

Name : ~o\< My.iD > [ IP : 58.10.128.34 ]
Email / Msn: pim_66(แอท)sanook.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2552 / 20:08

#1 : ความคิดเห็นที่ 24
หนุกเด่อ่า

ซื่อดั้ยอีก

หุหุ

อัพๆๆ
Name : mamazan-mzt [ IP : 114.128.143.112 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 เมษายน 2552 / 14:15

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android