สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Girl Fic] B O Y F R I E N D ภารกิจปรับปรุงหัวใจนายไอดอล

ตอนที่ 81 : BOYFRIEND [DH & YA] 15


     อัพเดท 13 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: BOYFRIEND, Girl, Fic, Love, korea, idol
ผู้แต่ง : Minniewon ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Minniewon Email : mixzalovekoen(แอท)gmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/hikaro
< Review/Vote > Rating : 96% [ 15 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 10,151
1,024 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Girl Fic] B O Y F R I E N D ภารกิจปรับปรุงหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 81 : BOYFRIEND [DH & YA] 15 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 33 , โพส : 11 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


[DH & YA]



หลายวันต่อมา...




                ช่วงสายของวันที่อากาศหนาวจัด ภายในห้องนั่งเล่นว่างๆก็ยังคงถูกจับจองมุมต่างๆโดยร่างเพื่อนสาวทั้งสาม โซนมุมหนังสือกลายเป็นของฮุนเคียว โซฟาหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ก็ยังคงเป็นฉันและ...ร่างไร้วิญญาณของยัยฮานึล...อ่อ เพื่อนฉันไม่ได้ตายหรือว่าฉันกำลังนั่งคุยกับศพหรอกนะ แต่ว่าที่ว่าไร้วิญญาณเนี่ย ก็คือมันอยู่ในสภาพที่จิตใจล่องลอยหายไปไหนสักแห่ง ไม่ได้โฟกัสอยู่ที่หนังแอคชั่นตรงหน้าน่ะสิ...



อาการแบบนี้ฉันเห็นมาได้หลายวันแล้วล่ะ ...ตั้งแต่ตอนที่ฉันไม่ไปทำงานที่ร้านอีกเลย ไม่รู้เป็นอะไรวันนั้นฮานึลดูเหม่อลอยตลอด เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่ว่า...มันก็ไม่ได้ต่างจากฉันเท่าไหร่นัก...



เพียงแค่ฉันไม่ได้แสดงออกให้เห็นว่ากำลังคิดอะไรอยู่ต่างหาก...




ฮุนเคียวดูอารมณ์ดีเหมือนคนอินเลิฟ มีโซอยู่ไม่ติดคอนโด บางวันก็กลับไปนอนที่บ้าน ฮีวอนกลายเป็นศพเน่าอยู่ในห้อง เอ๊ะ ไม่ใช่สิ แค่กลายเป็นคนที่ไม่ออกมานอกห้องบ่อยนักก็เท่านั้นเอง -_-



“อากาศหนาวชะมัด ไม่อยากตื่นเลยแฮะ”



“ไม่อยากตื่นก็กลับเข้าไปนอนซะสิ ออกมาทำไม”



ฮุนเคียวส่งเสียงตอบกลับทันทีที่ยัยยูจีนเดินบ่นออกมาจากในห้องนอน สภาพปกติดี คือใส่ชุดเล่นธรรมดา เหมือนเตรียมจะออกไปไหนสักที่?



“นอนได้ที่ไหน ยัยฮีวอนเล่นเกมส์เสียงดังตลอด บอกให้ใส่หูฟังก็บอกว่ามันไม่ได้อารมณ์ให้ตายเถอะ” -_-



กะจะแกล้งกันชัดๆ ตั้งใจให้ยัยนี่ตื่นสินะ ยูจีนมักจะอยู่ในห้องกับฮีวอนประจำ ดูเหมือนว่าอีกคนก็จะมีเรื่องให้คิดอยู่เช่นกัน แต่ฮีวอนดูจะ อาการไม่ดี พอๆกับยัยฮานึลเลยล่ะ...



“โอ๊ะ พูดถึงก็ออกมาพอดีเลย”




ร่างของเพื่อนสาวอีกคนเดินออกมาจากในห้องนอนด้วยสภาพพร้อมออกไปข้างนอกเหมือนยูจีน เอ...จะไปไหนกัน?




“แกจะไปไหนน่ะ? ไปเที่ยวกับยัยยูจีนเหรอ?”




“เปล่า สักหน่อย ใครบอกว่าฉันจะไป”




“เออใช่ ฉันน่ะ จะไปโรงยิมไปหาซอนซาตัวน้อย~




ที่พักหลังยัยนี่อารมณ์ดีเป็นพิเศษก็เพราะว่าลูกสาว(ปลอมๆ) น่ารักและสนิทกับตัวเองขึ้นทุกวัน จนตอนนี้จะเห็นยูจีนไปโรงยิมแทบทุกวันเลยล่ะ




“อ่าว ก็เห็นแต่งตัวออกมาเหมือนกันนี่ แล้วแกจะไปไหนอ่ะ?” (ฮุนเคียว)




“อ่อ...พอดีว่า พวกนั้น กลับมาแล้วน่ะสิ ฉันก็เลยจะออกไปที่บริษัทสักหน่อย”




คำว่า พวกนั้น ที่ว่าก็คือบุคคลที่ทุกคนรู้ๆกันอยู่แล้วว่าเป็นใคร ...หัวใจเผลอกระตุกนิดหน่อย...ที่รับรู้ว่าตอนนี้...ดงฮยอนกลับมาแล้ว...





หมอนั่นกลับมาแล้ว....ให้ตาย...ฉันรู้สึกอยากเจอชะมัด!!




“...อ่อ แกอ่ะ ไปเตรียมตัวเก็บของไปถ่ายทำที่พูซานด้วยล่ะ เห็นว่าพรุ่งนี้ไป”




“ฮะ? พรุ่งนี้ไป ทำไมฉันถึงไม่รับรู้อะไรเลยล่ะ?”




“ได้เช็คข้อความทางโทรศัพท์บ้างป่ะ?” พอพูดอย่างนั้นยัยฮุนเคียวก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก่อนจะทำหน้าเหย แสดงว่าตลอดมาไม่ได้ดูโทรศัพท์เลยสินะ -_-




“ก็แค่นั้นแหละ ฉันออกไปก่อนนะ”




“รอด้วย ไปด้วยดิ” ยูจีนรั้งไว้ ก่อนจะรีบใส่เสื้อโค้ทกับรองเท้า...เอ๊ะ จริงด้วย ฉันไปด้วยคนดีกว่า...




“ฉันไปด้วย แยกกันครึ่งทางก็ได้!




“โอเค รีบๆมาสิ!” (ยูจีน)




“ค่า!





สุดท้ายพวกเราทั้งสามคนก็ออกมาจากคอนโดพร้อมกัน ทิ้งยัยฮานึลและฮุนเคียวเอาไว้ในห้อง สองคนนั้นคงมีเรื่องส่วนตัวเหมือนกันแหละมั้ง..แต่ถึงยังไงก็คงจะจัดการได้เอง




ถึงตอนนี้...ฉันไม่ได้ที่บริษัทหรอกนะ...จะไปที่ร้านต่างหาก ถึงแม้ว่าจะลำบากใจนิดหน่อย แต่ที่นั่น...ก็คือที่ที่ดงฮยอนจะนึกออก ถ้าอยากไปหาฉันน่ะนะ...




โอ๊ะ ทำไมถึงรู้สึกอยากเจอดงฮยอนจนเป็นเอามากขนาดนี้นะ -_-









 

@ ร้านอาหาร



12 : 34 PM




“...ฉันว่าเธอเข้ามาเถอะ มัวแต่เดินวนเวียนหน้าร้านอยู่นั่นแหละ”




“...ซองจิน เอ๊ะ ฉันเดินวนเวียนงั้นเหรอ?”




“เออสิ เธอน่ะวนเวียนอยู่หน้าร้านจนลูกค้าบางคนหันมามองหมดแล้ว เข้าไปเถอะ!




ซองจินกึ่งลากกึ่งจูงฉันเข้าไปในร้าน หลังจากที่ออกมาบอกว่าตัวฉันวนเวียนอยู่หน้าร้านได้สักพักแล้ว ก็คนมันไม่กล้าเข้าไปนี่หว่า...




“พี่ซึลกิอยู่ในห้อง จะไปหาเขาไหม?”




“จะบ้ารึไงซองจิน! ใครอยากจะไปหาหมอนั่นล่ะ อุตส่าห์พยายามหลบ!




“ฮ่าๆ ฉันนึกว่าที่เธอมาเพราะเลิกโกธรพี่เค้าแล้วนะเนี่ย”




“...ก็แค่มาเที่ยวเล่นเฉยๆน่า”




ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมา แต่เพราะรู้สึกว่า...ที่ดงฮยอนไม่ส่งข้อความมาก็อาจเป็นเพราะว่าอยากมาเจอที่นี่เลยก็ได้มั้ง...เดี๋ยวสิ เค้าไม่ได้ว่างขนาดที่จะมาเจอได้ง่ายๆนะ แล้วก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะมาหาทันทีที่กลับจากญี่ปุ่น เอ...แล้วฉันจะมาให้เสียเวลาโดยไม่ได้นัดทำไมเนี่ย? -_-




“แล้วมาร้านทำไมไม่ทราบ? จะมาทำงาน?”




“ไม่ใช่สักหน่อย จะมาทำไมก็ช่างเถอะน่า”





“ถ้างั้น...”




“นี่ซองจิน! ช่วยมานี่หน่อยสิ!




เฮือก!! เสียงไม่พึ่งประสงค์ที่จะได้ยินดังขึ้นท่ามกลางวงสนทนาระหว่างฉันกับซองจิน ความรู้สึกอยากจะหดตัวเล็กลงเท่าเศษฝุ่นปรากฏขึ้น บุคคลที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นคือ...ชเว ซึลกิ ร่างสูงนิ่งเงียบไปเช่นกันที่เห็นว่าคนที่กำลังคุยกับซองจินอยู่คือ...ฉัน




“พี่มีอะไรรึเปล่าครับ?”




“อะ เอ่อ ...ในครัวรู้สึกจะวุ่นๆนะ หัวหน้าเชฟอย่างแกก็ไปดูแลหน่อยสิ!




“โอ๊ะ ขอโทษครับ พอดีผมเห็นว่าน่าจะโอเคแล้วเลยออกมา ไม่นึกเลยว่าจะวุ่นวายอีกแล้ว”




“ไปดูซะ เร็วๆ”




“คร้าบ~




ตัวช่วยเหลือคนสุดท้ายของฉันหายไปกับคำสั่งทันที ให้ตาย ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าคิดผิดเอามากๆ ที่มาที่ร้านนี่ ไม่มีทางที่ซึลกิจะไม่อยู่ร้าน ผู้จัดการร้านซะอย่าง จะไม่อยู่ได้ไง แต่ตอนนี้...ทำไมไม่เดินไปกับซองจินล่ะ? มายืนตรงหน้าฉันทำไม...




“ไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะ...”




“...”




“นึกว่าจะหายไปแบบตอนนั้นซะอีก...”




“เรื่องของฉัน”





โปรดอย่าเก็บเอาอดีตมาตอกย้ำฉันได้ไหม...ฉันอยากจะถามออกไปแบบนั้น แต่การทำให้คนอื่นเจ็บปวดมันคือเรื่องถนัดของคนหลอกลวงอย่างเขาอยู่แล้วนี่




“ใช่สิ คนอย่างเธอมันก็เอาแต่หนี คราวนี้จะหนีอีกล่ะสิ!





“หยุดพูดนะซึลกิ!!




“จะทำไมอีก...ต่อให้เธอหนีได้ก็หนีไป ยังไงเธอก็หนีหัวใจตัวเองไม่พ้นหรอกนะ!!





หนีหัวใจตัวเองไม่พ้นงั้นเรอะ...ใช่สิ ...




“ยังไงซะ...เธอก็ยัง รัก ฉันอยู่ไม่ใช่รึไง...”





บางทีฉันอาจจะเป็นอย่างที่เขาพูด...แต่...ถ้าหากโกหกได้ ฉันก็จะทำ




อะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้ฉันจมอยู่กับอดีตบ้าๆ ฉันจะทำ อย่างน้อยฉันก็ไม่ใช่คนงี่เง่าที่จะทำตัวเป็นนางเอก นั่งดราม่าเฝ้ารอวันที่จะได้กลับไปรักกับเขา ทั้งๆที่ก็รู้อยู่เต็มหัวใจว่ามัน เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ...





“ถ้างั้นแล้วจะทำไม นายคิดว่ารู้ใจฉันทุกอย่างรึไง”




“ก็แล้วมันไม่ใช่รึไง...”





“ใช่...มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดทุกอย่างหรอกนะ!!





“...หึ”





“เลิกยุ่งกับฉัน! สักที!!




“...หึ...จริงๆแล้วที่ไม่อยากให้ฉันไปยุ่ง ก็เพราะกลัวหมอนั่นจะเคืองเอารึไง?”




หมอนั่น ที่ซึลกิพูดถึงพร้อมกับมองตรงไปทางด้านหลังของฉัน มันคือประตูร้านที่ถูกเปิดออกโดยผู้มาใหม่ แม้ว่าจะแต่งตัวมิดชิดแค่ไหน...แต่ฉันก็จำได้ทันทีว่าเขาคือใคร...




คนที่ฉันอยากเจออยู่ตอนนี้...





“...เฮ้ อันยอง! ฉันมา...!!!?





“...ไปกันเถอะ...”





คำทักทายของดงฮยอนถูกเก็บเข้าไป เมื่อฉันตรงเข้าไปกอดแขนร่างสูงไว้แน่นก่อนจะกระซิบเบาๆว่าไปกันเถอะ...ไปเถอะ...ไปจากที่นี่...



“เอ๋ อะไรกันน่ะยองแอ?”




“ไปเถอะ ไหนนายบอกว่าจะพาฉันไปเที่ยวไง?”





“อ๋อๆ อื้อ จะไปเลยเหรอ?”




“อื้อ”




ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวกับสายตาที่มองคนทะลุทุกอย่างของเขา...บอกแล้วไง ให้ฉันหนี ก็จะหนี...




“เหอะ! ยังไงซะเธอก็หนีไปไหนไม่ได้หรอก คิม ยองแอ!!




เสียงตะโกนไล่หลังยังคนดังก้องในหัวไม่หาย แม้ว่าจะเดินออกมาจากร้านแล้ว แต่ฉันไม่ฟัง ยังไงซะ ฉันก็จะไม่สนใจอีกแล้ว...






“จะไปไหน? เธอมีอะไรรึเปล่า?”




“ไปไหนก็ได้ ไปสักที...พาฉันไปเถอะนะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่...”




“...”




“ไปให้พ้นจากผู้ชายคนนั้นก็พอ...”





“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าอะไรเป็นอะไร แต่ถ้ายองแอพูดแบบนั้น ก็จะพาไป”





ที่ไหนก็ตามที่มีเขา...ฉันรู้สึกเหมือนใจสงบมากกว่าเดิม ให้ตาย...พูดซะดิบดีว่าไม่ใช่คนเศร้า ชอบเก็บอะไรมาคิด แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองจะเอาแต่คิดเรื่องนั้นไม่หยุดเลย...จนตอนนี้เหมือนว่ากำลังจะพึ่งพาความใจดีของดงฮยอน...ให้เขาช่วยทำให้สบายใจ...











 

 

 

 

15 : 45 PM




“...ที่ไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่สิ คิม ดงฮยอน” -_-




“ฮ่าๆ ก็เธอบอกเองนี่ ที่นึกออกตอนนั้นก็มีแต่ที่นี่แหละน่า”





ที่นี่...ที่ว่าก็คือ...ทะเล ใช่อ่านไม่ผิดหรอก มันคือทะเล ทะเลในฤดูหนาวซะด้วย จะบอกว่ามันคือที่ที่เราเคยมาด้วยกันก่อนหน้านี้มันก็ใช่ แต่ว่า...นั่นมันหน้าร้อน อากาศร้อน มาทะเลก็ไม่แปลกอะไร แต่ให้มาทะเลในอากาศหนาวติดลบแบบนี้...มันก็ไม่ใช่นะ -_-






“แต่ทะเลหน้าหนาวมันมีอะไรให้น่ามาเล่า!





“มีสิ ... มานี่เร็ว”





ร่างสูงจูงมือฉันไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ข้างบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่เปิด ไม่มีคนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น...มันก็เป็นมุมมืดมากพอที่จะไม่มีใครสงสัยเราล่ะนะ หรือต่อให้ไปยืนเล่นอยู่กลางหาดก็ไม่มีใครสนใจ เพราะอากาศตอนนี้มันหนาวมากพอที่จะทำให้คนสติดีๆไม่ออกมาเดินเล่น ไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้ -_-




“นั่งบนนี้กัน จะได้อุ่นขึ้น”





“ดีแฮะ”




เรานั่งลงบนกระโปรงรถของดงฮยอนตามที่เจ้าตัวแนะนำ มันคงดีกว่านั่งบนพื้นที่ถึงแม้หิมะจะไม่ตก แต่มันก็เย็นล่ะนะ ...นั่งเฉยๆไม่ว่า...แต่ไอ้มือที่โอบไหล่ฉันอยู่นี่คืออะไร?





“ดงฮยอน...มือ”




“อืม มือไง”



“ปล่อยสิ!




“ไม่...จะกอดเอาไว้แบบนี้แหละ...”




พูดยาก ดื้อ มึน นี่คือชายคนนี้จริงๆ มือปลาหมึกของดงฮยอนยังคงโอบไหล่ฉันไว้แน่นเหมือนเคย พอหยุดบทสนทนาเราทั้งคู่ก็เงียบไป...ราวกับตกอยู่ในความคิดของตัวเอง...




ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดงฮยอนถอดแว่นกันแดดนั่นออกมาตอนไหน แต่สายตาที่จับจ้องไปยังเสี้ยวหน้าด้านของเขา...ฉันจ้องมองดงฮยอนนิ่งๆคล้ายกับสำรวจความเปลี่ยนแปลง...ผมของเขาสีเข้มขึ้นนิดหน่อย ใบหน้าไร้เครื่องสำอางยังคงขาวใส ...เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก...แต่ทำไม..ฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เจอผู้ชายคนนี้มานานแล้วนะ...




“...จ้องแบบนั้นฉันเขินนะ” -///-




“อ๊ะ ขอโทษ เผลอไปหน่อย”



“หืม...ยอมรับด้วยเหรอว่ามองน่ะ?”




...นั่นสิ...พูดอะไรออกไปวะ ยองแอ! นั่นเท่ากับว่ายอมรับว่าแอบมองหมอนี่เลยนะ! จะบ้าไปแล้ว!! ... อ่า แต่มันก็เป็นความจริงล่ะนะ...




“...ช่างเถอะน่า”




“..เธอมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?”




อึก...มี ...อยู่เต็มไปหมดเลยล่ะ สารภาพว่าก่อนหน้านี้ฉันคิดจะมาระบายกับดงฮยอนด้วยซ้ำ แต่พอคิดๆดูแล้ว เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันสักอย่างถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะสนิทกัน..แต่บางทีมันก็ไม่ใช่...





ไม่อยากให้ คิม ดงฮยอน มีตัวตนในจิตใจของฉันมากกว่านี้อีกแล้ว...






“..ไม่มี”



“ไม่เชื่อ”



“เอ๊ะ นายนี่ยังไง บอกไม่มีก็ไม่มีสิ!





“ไม่เชื่อก็คือไม่เชื่อไง”




“คิม ดงฮยอน!




“เรียกทำไม อยู่ใกล้แค่นี้” J




“..นาย!!




“พอเลยๆ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเธอไม่มีเรื่องไม่สบายใจ”





“...ก็..” ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมา นิ้วเรียวยาวของอีกคนก็เลื่อนมาแตะเบาๆที่ริมฝีปากเป็นเชิงบอกว่าเงียบไว้...





“อย่าโกหก...เธอก็รู้ว่าปิดฉันไม่ได้หรอก...”




“...”




“แววตาของยองแอ...มันฟ้องนะ”




“...”




“ต้องการจะอ้อนฉันใช่มั้ย?~






จบประโยคคำพูดของร่างสูง ฉันก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ เหมือนเรื่องเลวร้ายที่คิดอยู่หายไป...ผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลกับหัวใจของฉันมากมาย...อยู่ๆมันก็เต้นแรงอย่างประหลาดกับคำพูดกวนๆแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน..





มันคือเรื่องจริง...ที่ตลอดห้าวันที่ผ่านมา...ฉันรู้สึกอยากเจอและอยากกอดคนคนนี้แน่นๆสักที...





“...นายมันคนหลงตัวเองจริงๆ...”





พูดจบฉันก็กอดเอวร่างสูงไว้แน่น ใบหน้าซุกลงบนอกของเขา...เรื่องจริงที่ฉันอยากกอดคนคนนี้เอาไว้...ไม่รู้ทำไม...แต่ตอนนี้ดงฮยอนเหมือนเป็นที่พึ่งของฉันเลย..





“อ่า...มากอดแบบนี้ ฉันหวั่นไหวนะ!





“ฮ่าๆ ก็นายบอกให้อ้อนนี่!





“ยองแอรุกประชิดตัวมากเลย...”




ปากก็บ่นไปเรื่อยแต่จริงๆแล้วก็วาดมือมากอดตอบฉันแน่นเหมือนกันนี่น่า...อดยิ้มไม่ได้จริงๆ...เสียงหัวใจเต้นดังของคนที่กอดฉันอยู่ดังชัดเจน ไม่ใช่เรื่องโกหก...นี่ดงฮยอนหวั่นไหวจริงๆเรอะ...





ทำไม..รู้สึกดีใจแปลกๆแฮะ..




“แล้วตกลงมีเรื่องอะไร?”




“...”




“มีอะไรจะเล่าให้ฟังรึเปล่า?”





โอเค...ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะเล่าให้ดงฮยอนฟังทุกอย่าง แม้ว่าบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องน่าเบื่อแล้วก็รบกวนเขา แต่ในเมื่อเจ้าตัวอนุญาติแถมยังเป็นคนอยากรู้แบบนี้...





“ขอเรียบเรียงประโยคก่อนล่ะกัน”




“ฮ่าๆ ได้แล้วบอกด้วย”



“แป็บเดียวน่า...อืม...”




จะว่าไปฉันจะเริ่มจากตรงไหนก่อนนะ? มีเรื่องมากมายอยู่เต็มหัวไปหมดเลย อีกทั้งความรู้สึกแย่ๆด้วย..





“นาย..รู้เรื่องของฉันกับซึลกิรึเปล่า?”




“หมายถึงอะไร?” ดงฮยอนสบตาฉันนิ่งๆอย่างไม่เข้าใจในความหมาย...ตอนนี้เราไม่ได้กอดกันแล้ว ฉันเลือกที่จะมองตรงไปยังทะเลสวยๆเบื้องหน้าแทน...




“หมายถึงความสัมพันธ์ของฉันกับซึลกิ”




“...ก็...พี่น้องกันไง ซึลกิเป็นพี่เธอไง”




“...หึๆ...ไม่ใช่แล้ว”





“...?”




“อย่างที่นายว่า ไม่มีพี่น้องที่ไหนจะกอดกันกลมเหมือนวันนั้น จริงแล้วฉันกับซึลกิไม่ได้เป็นพี่น้องกันหรอกนะ”




“...”



“แต่เป็น แฟนเก่า กันต่างหาก...”




“แฟนเก่า!!? ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยล่ะ!




“เรื่องมันตั้งแต่ตอนซึลกิอยู่ม.ปลายนะ ตอนนั้นนายรู้จักเขารึไง” -_-




“จริงสิ...ฉันรู้จักมันตอนมหาลัยนี่น่า”




เออ ก็สมควรแหละที่จะไม่รู้เรื่องฉัน เรื่องมันนานมาแล้ว นานมากๆ อีกทั้งยังเป็นอะไรที่ไม่น่าพูดถึงซะด้วยสิ




“ก็ประมาณนั้นแหละ ซึลกิเป็นลูกบุญธรรมของคุณป้า แล้วฉันก็รู้จักกับซึลกิเพราะเหตุนั้น...เราเริ่มคบกัน ตอนนั้นฉันรักเขามากๆเลยล่ะ...”




“...ชิ”



“ไม่พอใจรึไง” -_-




“ไม่มีอะไร เล่าไปเถอะน่า...” แต่ท่าทางเหมือนคนงอนแบบนั้นมันฟ้องมากเลยนะ สงสัยจะไม่ชอบให้ฉันพูดถึงซึลกิในแง่ของคนรักล่ะมั้ง...




“มันก็แค่นี้แหละ ฉันกับซึลกิเคยคบกัน”





“...แล้วทำไมถึงเลิกล่ะ?”






ทำไมถึงเลิกงั้นเหรอ...นั่นสินะ บางทีเหตุผลมันก็น่าแปลกเกินไปด้วยซ้ำ





“เพราะว่าความจริง...มีแค่ฉันคนเดียวที่คิดว่า รัก เขาน่ะ...ทั้งๆที่ความจริงแล้ว...อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกเหมือนกันเลย...”




“...หมายความว่า...”





“ทุกอย่างมันก็แค่ เรื่องโกหกหลอกเด็ก ของเขาก็แค่นั้น...”




พูดมาถึงตรงนี้รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอึกจุกคอจนไม่สามารถพูดได้อีก...ก้มลงมองพื้นทรายราวกับไม่อยากมองหน้าใครทั้งนั้น...คนรับฟังอย่างดงฮยอนเองก็เงียบไปเช่นกัน...





“เป็นแค่ ละครเรื่องหนึ่ง ที่เขาสร้างขึ้น ตอนนั้นฉันเพิ่งรู้ว่าความจริงแล้วซึลกิก็คือจอมโกหกดีๆนี่เอง...”





“...”




“หลอกเด็กอย่างฉันมาตลอด แต่ความจริงแล้วตัวเองกลับมีคนรักอยู่แล้ว มีคู่หมั้นรอคอยอยู่แล้ว...เห็นฉันเป็นแค่เด็กที่จะหลอกยังไงก็ได้...”





“...ยองแอ...”




“ฉันนี่มัน...โง่จริงๆเลยนะ...”





“ไม่หรอกน่า...”





มือใหญ่วาดมาดันหัวฉันให้ซบกับไหล่ของเขาคล้ายกับจะปลอบใจ เป็นวิธีง่ายๆแต่เหมือนหัวใจฉันได้รับการดูแลขึ้นมาจริงๆ...




“ไอ้เวรนั่นต่างหากที่โง่ มาหลอกคนอย่างยองแอได้ไง”





“ฮะๆ...เพราะฉันมันโง่ไง”




“ไม่เอาน่า อย่าพูดอย่างนั้นสิ”




“ก็มันเรื่องจริง...นายไม่รู้หรอกดงฮยอน...”




“...”




“ทั้งๆที่เขาทำให้เจ็บช้ำถึงขนาดนั้น แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันก็ยังจะคิดถึงแต่ซึลกิ...อยากมาเกาหลีก็เพื่อมาหาเขา”




“...”




“ในวันแรกที่เราเจอกัน..ฉันก็ตั้งใจมาหาซึลกิ...ที่ฉันยอมทำงานส่งของแบบนั้นก็เพื่อซึลกิ...ที่ฉันยอมเปลี่ยนงานก็เพราะซึลกิสั่ง...ให้ฉันเลิกเข้าใกล้นาย”




“...”





“...ทำไม...ฉันต้องไปฟังคำสั่งพวกนั้นด้วยนะ...”




ภาพทะเลเบื้องหน้าพร่ามัวเพราะหยาดน้ำตาที่รื้อขึ้นมาในดวงตาจนตอนนี้มองไม่เห็นอะไรแล้ว...รู้สึกเจ็บปวดจนด้านชา ทำไมฉันถึงได้โง่ซ้ำซ้อนแบบนี้นะ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจแต่ทำไมยังทำ...




“แต่เธอขัดคำสั่งหมอนั่นได้ข้อหนึ่งนะ รู้รึเปล่า?”




“...อะไร?”




“...ก็ที่สั่งไม่ให้เข้าใกล้ฉันไง...แต่ตอนนี้เธอกำลังซบไหล่ฉันเลยนะ” J





“...จริงด้วยแฮะ”




เป็นแค่เรื่องเดียวที่ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถขัดคำสั่งของเขาได้ เป็นเพราะดงฮยอน...หรือว่าจริงๆแล้ว...ฉันอยากใกล้ชิดหมอนี่จนลืมคิดถึงคำสั่งไปนะ?




ในวันนั้นก่อนที่ฉันจะมาหาซึลกิ ก่อนที่จะมาพบเขาอีกครั้ง...ระหว่างทางฉันเจอกับคนคนหนึ่ง จากที่คิดว่าไม่อยากเข้าใกล้มาตลอด ...แต่กลับกลายเป็นที่พึ่งพาของฉันในวันนี้ ระหว่างทางนั้น...ทำให้ฉันได้เจอกับ คิม ดงฮยอน ... ผู้ชายที่ทำให้ฉันยิ้มได้...ตลอดเวลา...




“แต่ว่า...ทำไมฉันถึงเหมือนคนโง่มากมายแบบนี้นะ”




“...”




“ถ้าไม่ได้เจอนายหรือต่อให้เจอแล้ว...แต่ก็ยังไม่เลิกคิดถึงซึลกิ”




“...”




“อีกอย่าง...ผู้ชายใจร้ายคนนั้นก็ยังคอยตอกย้ำเรื่องของเรามาตลอด...แต่ที่ฉันยอมเป็นคนโง่อีกครั้งก็เพราะคำพูดของเขา...”





“...”




“คำพูดที่บอกว่า ขอโทษ และบอกให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม...มันทำให้ฉันยอมกลับไปเป็นคนโง่อย่างเดิมจริงๆ...”





“...”




“ขอโทษ..กับเรื่องทั้งหมดแล้วขอให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม...”




“...”




“ฉันควรจะทำยังไงดี ดงฮยอน...”




ร่างสูงเลื่อนมือมากอดเอวฉันไว้แน่น แล้วดันร่างฉันเข้าไปกอดแทน พอได้รับการปลอบที่อ่อนโยนแบบนั้น น้ำตามากมายที่อุตส่าห์พยายามกลั้นไว้ก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่...อีกแล้ว...ทำไมอ่อนแออย่างนี้นะยองแอ...




“ทำตามที่เธอต้องการสิ เธอต้องการแบบไหนล่ะ?”





“...”




“ถ้ารัก...ก็กลับไปคบกับเขาซะ”




...แม้จะไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าดงฮยอนพูดจริง...จะให้ฉันกลับไปคบกับซึลกิงั้นเหรอ...จริงสิมันก็ไม่ใช่เรื่องยากนี่น่า...




“แต่ว่า...ซึลกิมีคู่หมั้นอยู่แล้ว...”




“ถ้าหมอนั่นรักเธอ...มันก็ต้องค้านงานหมั้นได้อยู่แล้วน่า”




“...”



“เชื่อสิ”




ฉันเชื่อว่ามันอาจจะเป็นแบบนั้น...นี่คือคำตอบที่ฉันต้องการไม่ใช่รึไง? กลับไปคบกับซึลกิซะอะไรๆมันก็ง่ายขึ้นแน่นอน แต่ว่าทำไม...




ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า...อยากให้คำตอบเป็นอย่างอื่น....




“...แต่ถ้ามันเป็นแค่คำโกหกของหมอนั่นอีกล่ะ”





“...”




“ฉันจะทำยังไงดี...”



“ถามใจตัวเอง..”



ดงฮยอนดันร่างฉันออกมาก่อนจะจ้องลึกลงมาในตาของฉัน แม้จะเห็นหน้าเขาไม่ชัดเพราะม่านน้ำใสๆบดบัง แต่ก็สัมผัสได้ว่าแววตาของคนตรงหน้าไม่มีแววของความล้อเล่นอยู่เลย




“เธอรักซึลกิรึเปล่า...?”




“...” รักมั้ยงั้นเหรอ...




“ตอบฉัน คิม ยองแอ...”





ฉันรักซึลกิรึเปล่า...นั่นสิฉันรักเขารึเปล่านะ? หรือความจริงแล้วมันก็แค่ความเคยชินสำหรับเรื่องเก่าๆ ตกลงแล้ว...มันยังไงกันแน่...เดี๋ยวสิ! ปกติแล้วถ้ามีใครถามเรื่องนี้ ฉันมักจะตอบกลับไปทันทีไม่ใช่รึไงว่ารักน่ะ!! แล้วทำไม...คราวนี้ถึงไม่ตอบแบบนั้น?...




เพราะอะไร...ทำไมความรู้สึกมันถึงไม่แน่นอนเหมือนเดิม...




“ฉันไม่รู้...ไม่รู้จริงๆ...”




“...”





“บางครั้งก็เหมือนยังรัก แต่บางทีก็อยากลืม ฉันอยากเริ่มต้นใหม่ แต่..เขาก็ยังย้ำเรื่องเดิมๆตลอดเวลา...”





“...”





“ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้...ตัวเองยัง รัก ซึลกิอยู่ไหม...”





“...”






“ไม่รู้เลยจริงๆ...”





“ถ้างั้นก็ไม่ต้องรู้...ซะ”







“...!!!!










สิ้นสุดประโยคมือใหญ่ของเขาก็จับปลายคางฉันเชิดขึ้นพร้อมๆกับมืออีกข้างที่ตวัดเอวบางเข้ามาแนบชิด ไวกว่าความคิดเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนได้ทาบลงมาบนกลีบปากนุ่มๆของฉันอย่างรวดเร็ว!



สมองเหมือนถูกตีจนมึนคิดไม่ออกเลยว่าตอนนี้กำลังทำอะไรแล้วมันเกิดอะไรขึ้นอยู่! สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือ...ลมหายใจอุ่นร้อนที่อยู่ใกล้ชิดข้างแก้ม...สมองมันเหมือนไม่สามารถประมวลสิ่งใดได้ เพราะฉันไม่เข้าใจว่านี่คืออะไร...




สิ่งที่สัมผัสได้คือความอ่อนนุ่มบนริมฝีปาก ร่างสูงตรงหน้ากำลังไล้ริมฝีปากไปอย่างแผ่วเบา...ริมฝีปากของดงฮยอนอุ่นกว่าสิ่งใด...ถ้าฉันจำไม่ผิดในซี่รี่ส์ที่ได้ดู...นี่คือ...จูบ...

ดงฮยอนกำลังจูบฉัน...






“...เข้าใจอะไรบ้างมั้ย...เธอน่ะ...”





เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีตอนที่ร่างสูงผละออกไป ฉันมองสบตากับคนตรงหน้าเพื่อยืนยันว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่ใช่ความฝัน...ดงฮยอนจูบฉันจริงๆ!!





“น่ะ! นาย!!....จูบฉัน...ทำไม”





“...”




“...ทำแบบนั้น...ทำไม...”





ฉันพูดออกไปอย่างเหม่อลอยเหมือนคนที่คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง เรื่องมากมายที่กำลังกลุ้มลอยหายไปกับจูบเมื่อกี้ และไม่รู้ด้วยว่าเมื่อไหร่กันที่น้ำตาทั้งหมดได้หยุดไหลไป ตอนนี้...เหมือนคนโง่ที่คิดคำตอบของข้อสอบไม่ออก ไม่รู้ด้วยว่าทำไมดงฮยอนถึงจูบฉัน...เพราะอะไร...





“...นาย...”





“คบกับฉัน...”






“...!!?” มะ...หมายถึงอะไร?







“คบกันฉันนะ...ได้รึเปล่า?”






“ทำไม...”





เพราะอะไรถึงถามแบบนี้...เมื่อกี้กำลังบอกให้ฉันกลับไปคบกับซึลกิอยู่แท้ๆ แต่จู่ๆก็ดันมา...ขอคบ??





 

 

หมายถึง... แฟน รึเปล่านะ..




 

 

 

“ไม่มีเหตุผล...”



 

“...”





“ได้รึเปล่าล่ะ?”





“...ฉัน...ฉัน...คือ..”




อีกครั้งที่รู้สึกเหมือนสมองตันไปหมด คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง...เหมือนคำตอบของคำถามนี้...ไม่เคยอยู่ในสมองฉันเลยสักนิดเดียว...ก็...ฉันไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้นี่น่า...เดี๋ยวสิ...นี่มันอะไรกัน?





“...คำตอบล่ะ..?”





“...” ฉัน....ไม่รู้...





ฉันเบือนหน้าหลบไปทางอื่น เมื่อรู้สึกว่าสายตาของคนตรงหน้าแปลกไป และมันกำลังทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ อะไร...กำลังรู้สึกอะไร?




ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไปดงฮยอนก็ดึงฉันเข้าไปใกล้ แล้วจ้องลึกลงมาในดวงตาที่ตอนนี้มองเห็นทุกอย่างชัดเจน





“...ขอคำตอบนะ...”





คำตอบ ที่ดงฮยอนว่าคือการที่ใบหน้าคมก้มลงมาใกล้ๆ แล้วทำแบบเดิมอีกครั้ง...ริมฝีปากอุ่นร้อนนั่น...จูบฉันอีกครั้งหนึ่ง...





อีกครั้งที่สมองเหมือนถูก Shut down ลง สิ่งที่รับรู้ได้มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งกับสายลมอ่อนๆ ทำให้ร่างกายเย็นขึ้น...แต่ริมฝีปากไม่ใช่...เหมือนกับกำลังจิบกาแฟอุ่นๆในตอนเช้า เพราะสัมผัสได้ถึงรสหวานปนขมของกาแฟ ความรู้สึกอ่อนนุ่มเกิดขึ้นที่ริมฝีปาก จูบครั้งนี้แตกต่างจากครั้งที่แล้วมากมายนัก...มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และสัมผัสที่ค่อยๆรุกล้ำเข้ามา ทว่า...ร่างกายกับยอมรับและตอบรับกลับไปอย่างง่ายดาย คล้ายกับกำลังหลงในสัมผัสนี่...





เหมือนตัวเอง...กำลังหลงใหลกับ จูบ ของเขา...








จูบ...ของ คิม ดงฮยอน...






เนิ่นนานจนเมื่อร่างสูงยอมผละออกไป เหมือนสติของฉันจะหลุดลอยหายไป สิ่งเดียวที่ได้ยินคือเสียงเข้มของเขาที่กระซิบเบาๆข้างหู..








“ฉันจะถือซะว่า...เธอตอบตกลง...ก็แล้วกันนะ” J





เอ๋...หมายความว่ายังไงกันนะ? 





















 

To Be Continued

------------------------------------------------------------------------



The next Chapter - 14/04/56

Time - 21 : 30 PM




ติดตามสปอยได้ในเพจ

Minniewon 


คิก~ :)


..........



 







© Tenpoints!


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Girl Fic] B O Y F R I E N D ภารกิจปรับปรุงหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 81 : BOYFRIEND [DH & YA] 15 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 33 , โพส : 11 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#11 : ความคิดเห็นที่ 768
เฮือกกกกกกก -///////////- ขอวิ่งไปกรี๊ดแปปนะ-...- 5555555555555555 ถ้าลุงจะจะรุกหนักขนาดนี้ เราก็.....เขินสิค่ะ-///- 5555555555555555555555  ลุงมาคบกับเค้าม่ะ ^//^# ผิดเมน 555555555555555 ยองแอคบกับลุงแล้ว?? เย้ๆๆ^O^ 
ไรท์สปอยได้แบบ-.,- เราคิดนะ? คิดอะไร? อิอิ? ไม่รู้หนูเมาาาาาาาาาา>O< 55555555555555



PS.  หวัดดีจร้าทุกๆคน ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ 555+
Name : I am Muzik< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Muzik [ IP : 180.180.221.25 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2556 / 19:08

#10 : ความคิดเห็นที่ 767

ฮิเนี๊ยวววว(?) ฟินบรรลัยอะตอนนี้ จ๊ากกกกกก >..<  
เช่นเดียวกันกับ คห.759

เราว่ายองแอชอบลุงเข้าแล้วล่ะ

PS.  ไม่ว่าจะเห็นอะไรก็ตาม แต่ถ้าอยากให้คนรอบข้างมีความสุข... ก็จงยิ้ม :)
Name : ✖ S H I M Ø L Ø W ✖< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ✖ S H I M Ø L Ø W ✖ [ IP : 118.174.55.173 ]
Email / Msn: Praew.PinkLens(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2556 / 10:34


#9 : ความคิดเห็นที่ 766
จูบอีกละ จูบตัลหลอดด นี่เข้าสู่ฉากลึกซึ้งแล้วใช่มั้ยย
ไม่รู้จะคอมเม้ยไรนะ แต่แบบ ขอคบโต้งๆแบบนี้ จูบแบบนี้
ถ้าเป็นยองแอคงระทวยพูดจาไม่เป็นภาษาคนตั้งแต่กอดละ แค่นี้ก็.....

กรี๊ดสุดๆละ >\\<
Name : chloro phyll< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chloro phyll [ IP : 115.67.33.143 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2556 / 23:11

#8 : ความคิดเห็นที่ 765
=////////////////////=
ฉากจูบนี่มัน...โอ้ยฟินโคตร
เย้ๆๆ ยองแอจะตกลงเป็นแฟนกับพี่ดงฮยอนจริงๆใช่มั้ย ???
ลุ้นๆ รออ่านต่อเน้อ =3=
PS.  ฝากนิยายด้วยค่ะ ♥ http://my.dek-d.com/mppinn/writer/view.php?id=849862
Name : เข็มหมุด.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เข็มหมุด. [ IP : 1.1.240.122 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2556 / 23:08

#7 : ความคิดเห็นที่ 764
บ่องตง!! ตอนนี้ในหัวรีดมีแต่ฟิค ฟิค ฟิค 55555555555555555 เมื่อคืนแม่ดูมายาตะวัน นางเอกเป็นนักข่าว ทำให้คิดถึง คิม ฮีวอน 5555555555555555 ว่าแล้วก็อยากอ่าน ไรท์ปั่นค่ะ ปั่นเร็วๆ 5555555555555 // รีดเมนฮีวอนนะ^^ เอ๊ะ!!! 555555555555555555

PS.  หวัดดีจร้าทุกๆคน ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ 555+
Name : I am Muzik< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Muzik [ IP : 125.27.146.64 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2556 / 07:29

#6 : ความคิดเห็นที่ 763
ยองแออยากเจอลุงขนาดนี้ สงสัยเธออยู่ในสถาวะ Fall In love เข้าเเ้ล้วล่ะ ^0^

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 เมษายน 2556 / 02:39

PS.  เราจะบอกว่า "เราจะทำเต็มที่" เลยน่ะๆ ....
Name : PloyStory! BackPackGirl...< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PloyStory! BackPackGirl... [ IP : 58.9.52.23 ]
Email / Msn: ploy-za1999(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2556 / 02:37

#5 : ความคิดเห็นที่ 762
สาวๆเป็นอะไรไปหมด 5555555555
รออ่านต่อๆๆ :D

PS.  ฝากนิยายด้วยค่ะ ♥ http://my.dek-d.com/mppinn/writer/view.php?id=849862
Name : เข็มหมุด.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เข็มหมุด. [ IP : 223.206.223.222 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2556 / 17:30

#4 : ความคิดเห็นที่ 761
ไรต์อัพต่อเร็ว ลุ้นๆ
Name : Hmooyoza< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hmooyoza [ IP : 118.173.30.81 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2556 / 06:10

#3 : ความคิดเห็นที่ 760
เห็นด้วยกะคอมเม้น 759 ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆด้วยคำที่ลึกซึ้ง!!

-_- ครบ100%จะเม้นเยอะๆ เก็บฟิลลิ่งก่อน 5555555
Name : chloro phyll< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chloro phyll [ IP : 171.7.63.163 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2556 / 22:17

#2 : ความคิดเห็นที่ 759
 เราว่ายองแอชอบลุงเข้าแล้วล่ะ   เขินแทนเลย 555555555555555 แลดูฮุนเคียว มีโซ ยูจีนจะแฮปปี้มากกกกกกกกเลยนะ  แต่..ฮานึล ฮีวอน ดูสลดๆT^T 
เท่าที่อ่านมาทุกตอนสถานการณ์ตอนพระเอกไม่อยู่ -3-
นี้มันแบ่งนางเอกออกเป็นสามกลุ่มชัดๆเลย (มั้งนะมั้ง 55555555555)=_=?

1.กลุ่มแฮปปี้ดี๊ด๊า^O^ = ฮุนเคียว แน่นอนรายนั้นเธอไปสวีตกับแฟนอิจฉา>< / ยองแอ  เหมือนจะเลือกได้แล้วนะ ทิ้งแฟนเก่าซะ ไปหาลุงดีกว่า^^

2.กลุ่มเสี่ยงอันตราย(??)-_-; = ยูจีน เก็บความลับเรื่องนั้นไว้ให้ดีล่ะ อย่าให้กวังรู้นะ หึหึ... / มีโซ ระวังพี่ชายข้างบ้านไว้ให้ดีนะ อันตรายสุดๆ- -!!

3.จุดเยือกแข็ง-[]-??? = ฮานึล เฮียซองใจร้าย-O- ฮึกๆT^T / ฮีวอน กลุ้มแทนเลย- -' ผู้ใหญ่เขาเล่นอะไรกัน เล่นอารายยยยยย-[]- แต่อยากให้เล่นงานวูนะ 5555555555 แค้นๆ บอกแล้วไงว่าแค้นวู เหอะๆ..


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 เมษายน 2556 / 20:56
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 9 เมษายน 2556 / 21:10

PS.  หวัดดีจร้าทุกๆคน ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ 555+
Name : I am Muzik< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Muzik [ IP : 182.52.127.182 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2556 / 20:50

#1 : ความคิดเห็นที่ 758
แค่นี้ก็ดีแล้วววววววววว ไรท์มี่น่ารักกกกกกกกกก อัพตามสัญญาเป๊ะ!! 555555555555555 รออีก90% อยากอ่านคู่อื่นด้วยไรท์ปั่นเร็วๆนะ^^ เค้ารอคู่วูวอน กวังยู >< อยากอ่านสองคู่นี้มากกกก
PS.  หวัดดีจร้าทุกๆคน ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ 555+
Name : I am Muzik< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Muzik [ IP : 182.52.127.182 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2556 / 20:32

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android